‫اومدم اینجا خواستگاری کنم.
‫چی؟
‫بیا اینجا ببینم.
‫میدونی چقدر سخت بود که ‫گندی که تو زدی رو تمیز کنم؟
‫کله سنگی!
‫تقصیر توئه، کاری کردی بیفتم. ‫چرا همچین دروغی گفتی؟
‫مرتیکه شیاد.
‫دروغ نیست!
‫کیم سو، آهنگر ‫توی روستای بوک جئونگ
‫این نامه ی خواستگاری رو برای تو نوشته.
‫هی!
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫سو.
‫نمیتونم ازدواج کنم.
‫تمام پولم رو همین الانش ‫خرج پیدا کردن داداشم کردم.
‫و باید دنبال خونه هم باشم که ‫ما دوتا توش زندگی کنیم.
‫به سختی میتونم زندگیم رو تامین کنم.
‫چطور میتونم به ازدواج کردن فکر کنم؟
‫نمیتونم بذارم بار منم روی دوش تو بیفته.
‫گائه تونگ.
‫میدونی چرا زوج ها از ‫دو نفر تشکیل شدن؟
‫برای اینه که کمک میکنن ‫تا باهم سختی ها رو به دوش بکشن.
‫اگر تمام سختی رو تنهایی به دوش بکشی....
‫خیلی دردناکه.
‫میتونی بارت رو....
‫روی دوش منم بذاری.
‫بیا از هم برای ....
‫بقیه عمرمون پشتیبانی کنیم.
‫سو...
‫مراقب باش.
‫یون هوا، کندی ها.
‫یک بار دیگه بشورش، لطفاً.
‫چشم، قربان.
‫تاک سو، مراقب صفحه باش.
‫چشم، قربان.
‫پیشاپیش ازتون خیلی ممنونم.
‫نگران چیزی نباشین.
‫دست پاچه ای؟
‫پدر.
‫قلبم داره از سینه در میاد.
‫اینقدر هیجان زده ای؟
‫سنجاق مو.
‫سنجاق موی مامان رو فراموش کردم.
‫عجله کن، مراسم هر لحظه ـس ‫که شروع بشه.
‫بریم!
‫غذا آماده س؟
‫تقریباً.
‫فکر کردی داری چیکار میکنی؟
‫چیه؟ کفش هام رو در آوردم.
‫مردم ممکنه فکر کنن تو دامادی.
‫خب من چه کاری از دستم برمیاد؟ ‫نمیتونم خوشگلیم رو که قایم کنم.
‫بانوی قلابی رو دیدی؟
‫چرا باید ببینم؟
‫کله سنگی با آرایش هم ‫هنوز کله سنگیه.
‫الان واقعاً شبیه یک بانوی اصیله.
‫اگر حرف من رو باور نداری برو ببین.
‫- نه، ممنون. ‫- اینجوری نباش، برو ببینش.
‫برو ببین چه شاهکاری خلق کردم.
‫خدایا، خیلی ناامید کننده ـس.
‫تو مخالف چیزی به عنوان ‫برازندگی هستی، مگه نه؟
‫صبر کن، متاسفم.
‫در مورد اون موضوع.
‫چه موضوعی؟
‫خودت میدونی، همون بانو اوه.
‫واقعاً به نظر می رسید از اینکه من ‫یک تاجر دندون گردم بدت می اومد.
‫چرا گذاشتی که من ترتیب عروسیت رو بدم؟
‫خب، فکر میکردم که تو یک شیادی که ‫فقط برات پول مهمه.
‫ولی به نظر میاد که فقط یک کم ‫خسیسی و بعضی وقت ها سخت گیر.
‫اگر کس دیگه ای بود، ‫حقیقت رو لاپوشونی میکردن.
‫هیچ کس متوجه نمیشد و ‫اگر حتی نمیفهمیدن،
‫بازم مشکل اونها نبود.
‫ولی تو سعی نکردی که برات مهم نباشه ‫و مشکل رو نادیده نگیری.
‫برای همین اجازه دادم ‫که تو ترتیب عروسی رو بدی.
‫یک دلال وسواسی مثل تو میتونه ‫حتماً کار معرکه ای رو انجام بده.
‫من همچین فکری میکردم.
‫انتخاب درستی کردم؟
‫داماد دست از سرم برنمیداشت ‫برای همین قبول کردم.
‫حالا که شما دوتا
‫دارین ازدواج میکنید، ‫امیدوارم خوشبخت بشین.
‫- وای نه. ‫- نگاه کنید.
‫- تکونشون بدین. ‫- ببریدشون داخل.
‫- نه. ‫- داره بارون میاد.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- خدای من.
‫روز عروسیشونه.
‫بارون.
‫داره بیرون بارون میاد؟
‫نمیخواد نگران باشی، ‫قبلاً سایه بون گذاشتیم
‫پس مراسم طبق برنامه پیش میره.
‫منظورم این نیست.
‫بارون
‫همیشه برام بد یمنی داشته.
‫نگرانی که ممکنه ترکت کنه؟
‫رگباره.
‫این بارون اومده یک سر بزنه
‫تا آرزوی خوشبختی برای ازدواجت کنه.
‫اگر هر اتفاقی افتاد، من درستش میکنم.
‫بهترین دلال ازدواج چوسان رو داری.
‫واقعاً؟
‫زیر این قول نزنی ها، باشه؟
‫خدایا، سریع از مهربونی ‫به جدی بودن تغییر میکنه.
‫خیلی گیج کننده ـس.
‫کاش اینجا بودی، مامان.
‫چی؟
‫گائه تونگ وقتی بارون میاد میترسه.
‫تو کی هستی؟
‫دارین چیکار میکنید؟
‫ولم کنید. کی هستی؟
‫ولم کنید!
‫گفتم، ولم کنید! کی هستین؟
‫لطفاً بی ادبی من رو ببخشید.
‫بریم، باید عجله کنیم.
‫بله، قربان.
‫اون رکباره چی شد؟
‫منظورت، رگباره؟
‫نشونه ی خوبیه.
‫- داماد کجاس؟ ‫- اون رفتش
‫یک چیز مهمی رو بیاره.
‫خیلی طول کشیده.
‫خونه اش خیلی دوره.
‫دیگه باید برسه.
‫من میرم دنبالش.
‫سو.
‫سو!
‫پدر!
‫- بریم. ‫- پدر!
‫- سو! ‫- پدر!
‫- سو!
‫سو!
‫نمیذارم که پسرم رو ببری.
‫از سر راهم برو کنار.
‫باید برم به قصر.
‫- چه خبر شده؟ ‫- اتفاقی افتاد؟
‫داداش، اگر چیزی شده باشه چی؟
‫چیزی نشده.
‫من میرم بررسی کنم.
‫مشتری روی اعصاب، اون تویی؟
‫این...چه اتفاقی اینجا افتاده؟
‫کله سنگی.
‫باید اول مراسم رو کنسل کنم.
‫با من بیاین.
‫باید مراسم رو کنسل کنیم.
‫این دیگه چه حرفی بود که زدی؟
‫حرف مفت.
‫چیزی شده؟
‫کیم سو غیبش زده.
‫چی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- پدرش هم رفته بود.
‫پس کی پولمون رو میده؟ ‫غذا، لباس...
‫و اون همه عرقی که ریختیم!
‫کی قراره پولش رو بده؟
‫بهت گفتم که باید
‫- اول پول بگیریم. ‫- این مهم نیست.
‫پس چی مهمه؟
‫همه چی مرتبه؟
‫چرا بیرونی؟ ‫عروس باید داخل صبر کنه.
‫سو هنوز نیومده؟
‫از خجالت روشه.
‫- میرم میارمش. ‫- داخل منتظر بمون.
‫- من میارمش. ‫- از کجا بیاریش؟
‫اون که الان....
‫ساکت!
‫منظورت چیه؟
‫سو فرار کرده؟
‫نه، حقیقت نداره.
‫پولم! خدایا!
‫نه! مون سوک!
‫مون سوک!
‫- کجا رفته؟ ‫- خدایا.
‫همچین اتفاقی نیفتاده!
‫میگن که هیچ وقت نمیتونی ‫فکر مردم رو بخونی، ولی بازم...
‫چطوری مون سوک میتونه ‫این بلا رو سرم آورده باشه؟
‫چطور میتونن روز عروسی با پول فرار کنن؟
‫واقعاً یک آدم میتونه چنین کنه؟
‫دختر بیچاره، روز عروسیش ولش کردن.
‫من رو ول نکردن!
‫ببین چه دادی میزنه. ‫تعجبی نداره که داماد فرار کرده.
‫دارم میبینم چرا ولش کرده.
‫- برای همینه. ‫- دقیقاً.
‫دلیلش همینه دیگه.
‫-درسته. ‫- مشخصه.
‫نه، حقیقت نداره!
‫- داره چی میگه؟ ‫- ولش کرده.
‫سو هیچ وقت باهام اینکار رو نمیکنه.
‫باید یک اتفاقی افتاده باشه.
‫تو هم باهاش هم دستی، مگه نه؟
‫پولم رو پس بده!
‫- پولم! ‫- بس کن.
‫پولم رو پس بده.
‫گفتم، بس کن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- ما خوب نیستیم!
‫این گند رو ببین!
‫کلی پول هزینه شد تا آماده بشه.
‫این لباس عروسی ‫کلی پول خرجش شده.
‫کارمون تمومه!
‫- یونگ سو. ‫- یونگ سو.
‫حالت خوبه، - یونگ سو؟
‫- خدایا. ‫- دوباره بارون گرفت؟
‫بهت چی گفتم؟
‫روزهای بارونی همیشه ‫برام بد یمن بوده.
‫هی، مون سوک!
‫تو راه عروسی پسرت بودم. ‫بیا باهم بریم.
‫اسب رو بهم قرض بده.
‫یک دفعه چی شد؟ ‫چه خبره مون سوک؟
‫مون سوک! اونوری که نیست!
‫نمیدونستم که اینقدر خوب ‫میتونه اسب سواری کنه.
‫به خاطر این موضوع بهش ‫فشار عصبی اومده،همین.
‫به زودی به هوش میاد.
‫" فقط فشار عصبیه"؟ ‫اینطوری توصیفش میکنی؟
‫- قرار نیست اصلاً پولمون رو بدن! ‫- کافیه.
‫آروم باش.
‫یک نفس عمیق بکش. ‫دم، بازدم.
‫حالا میخواین چیکار کنید؟
‫من پولت رو میدم.
‫اگر سو واقعاً فرار کرده باشه...
‫من پول همه چی رو میدم.
‫پس خواهشاً، ‫یک خورده بیشتر صبر کنیم.
‫کسی هست؟
‫برای مراسم عروسی سو اومدم ‫ساعت 12 ظهر...درسته؟
‫عجیبه.
‫چرا اینقدر خالیه؟
‫مون سوک هنوز نرسیده؟ ‫قبل از من که رفت.
‫دیدیش؟
‫- آره. ‫- کجا رفت؟
‫دیدم، اسبم رو گرفت و ...
‫کرایه یک اسب چقدره؟
‫با این لباس که نمیخوای ‫اسب سوار بشی، نه؟
‫داری دنبال داماد فراری چیزی میکنی؟
‫دقیقاً که همینطوره.
‫صبر کن.
‫اینو گرفتم! برو یکی دیگه...
‫چطوری...
‫منم باید پیداش کنم. ‫که پولم رو پس بگیرم.
‫بهت گفتم که میتونم....
‫چطوری میتونم بهت اعتماد کنم؟
‫قوانین خدمه ی گل، بخش 17، ‫" هزینه ی مراسم."
‫بخش اصلاحیه.
‫" از امروز باید، تمام هزینه ها ‫پیشاپیش پرداخت بشه."
‫داره چی میگه؟ ‫خیلی حرف میزنه.
‫داری چیکار ....
‫شما کی هستین؟
‫اعلیحضرت، رسیدین.
‫من، ما بونک دوک، ‫با احترام بهتون خوش آمد میگم.
‫من اعلیحضرت تو نیستم.
‫اشتباه میکنی.
‫من کی سو هستم، ‫توی آهنگری کار میکنم.
‫توی روستای بونک جونگ.
‫پس خواهشاً من رو برگردونین خونه.
‫متاسفانه، اعلیحضرت ‫نمیتونیم این کار رو بکنیم.
‫دارم میگه که، اشتباه گرفتین.
‫من فقط....
‫بهت گفتم که با بیشترین ‫احترام باهاش رفتار کنید، نگفتم؟
‫معذرت میخوام.
‫عذر خواهم.
‫فقط میخوام برم خونه...
‫این قصر،
‫از الان خونه شماست، اعلیحضرت.
‫شاهزاده ای که توی یک ‫روستای معمولی دنیا اومده؟
‫- یک روستای معمولی؟ ‫- غیر قابل قبوله.
‫حق با وزیره.
‫یک شاهزاده که حتی خانواده ‫سلطنتی هم ازش خبرنداشتن؟
‫مهمله، اعلیحضرت.
‫باید ما شاهزاده یونهو رو از گینگ برگردونیم
‫و برای حل و فصل این مساله ‫به عنوان شاه تاج گذاریش کنیم.
‫مشاور کانگ، تو کسی هستی ‫که داره مهمل میگه.
‫پسر اعلیحضرت درست همینجا توی قصره.
‫چرا باید شاهزاده یونهو رو لازم داشته باشیم؟
‫اون فقط یک آهنگره.
‫نمیتونه پسر اعلیحضرت باشه.
‫اصلاً مدرکی دارین؟
‫یک آدمی نیست که همینجوری
‫به نفع خودتون آورده باشین، رییس ما؟
‫یک آدم همینجوری؟
‫مراقب حرف هات باش، ‫مشاور کانگ.
‫من مدرک دارم.
‫اون...
‫فرمانده کیم نیست که ‫20 سال پیش غیبش زد؟
‫با فرمانده چیکار کنیم؟
‫به این آسونی بیخیال نمیشه.
‫نیازی به نگرانی نیست.
‫با پای خودش میاد،
‫و با ارزش ترین چیز ممکن رو ‫بهمون دو دستی تقدیم میکنه.
‫من، کیم مون سوک، اینجام ‫تا ادای احترام کنم، اعلیحضرت.
‫مدرک رو نشونم بده.
‫این نامه ی پادشاه هست ‫ایشون به من مخفیانه دستور دادن
‫تا از شاهزاده ـشون به خوبی مراقبت کنم.
‫- یک نامه؟ ‫- نامه ی محرمانه.
‫- دستور پادشاه؟ ‫- نامه ی محرمانه...
‫فقط...
‫مثل یک آدم معمولی بزرگش کن،
‫که قدر کوچکترین چیزهای زندگی رو بدونه.
‫چشم، اعلیحضرت.
‫بهتره که این اتفاق نیفته...
‫ولی در این صورت....
‫اگر اون از مجبوری به این ‫قصر برای حکمرانی برگشت....
‫کنارش باشی.
‫نزدیکش باشی، و کمکش کنی ‫و خدمتکار وفادارش باشی.
‫میتونی این قول رو بهم بدی؟
‫حتماً، اعلیحضرت.
‫همونطور که آب خودش جریان داره....
‫بذار یک زندگی
‫آروم داشته باشه،
‫همونطوری که آب روانه.
‫من اسمش رو میذارم...
‫سو.
‫[لی سو]
‫من، کیم مون سوک، دستور ‫شما رو اجابت میکنم،اعلیحضرت.
‫لی سو تنها نسل پادشاه مرحوم هستش.
‫پس میشه گفت اون جانشین بعدیه.
‫لی سو به عنوان پسر ‫پادشاه پیشین پذیرفته میشه.
‫آماده ی مراسم تاجگذاری بشین.
‫- بله، اعلیحضرت. ‫- بله، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت.
‫چیزی لازم دارین، اعلیحضرت؟
‫این قصر،
‫از الان خونه ی شماس، اعلیحضرت.
‫یک چیزی درست نیست.
‫ممکن نیست.
‫بابا خوبه؟
‫گائه تونگ....
‫همه دارن دنبالم میگردن.
‫اسمش کیم سوئه، دیدینش؟
‫کیم سو رو از منطقه ی ‫جنوبی میشناسین؟
‫قربان! دنبال این مرد میگردم.
‫بهتر نگاه کنید، خواهشاً!
‫- کیم سو رو میشناسی؟ ‫- نه.
‫- صبر کنید! ‫- بله؟
‫دنبال این مرد میگردم. ‫میشناسیدش؟
‫نه.
‫هی!
‫دیدینش؟
‫دنبال این مرد میگردم.
‫مرده چی شده؟
‫بهتر نگاه کنید.
‫فکر کنم دیدم که داشت ‫میرفت به قصر.
‫-قصر؟ ‫- مطمئنم.
‫خدایا! چه بوی گندیه؟
‫روغن اسب چراغه.
‫بوش از خیلی دور هم میاد.
‫درسته، که اینطور.
‫فکر کنم صاحب اون ‫مسافرخونه اشتباه میکرد.
‫این دیگه آخر راهه.
‫اون نمیتونه توی کوها یا قصر رفته باشه.
‫آقای کیم تاحالا شهر هم ندیده، ‫چه برسه به قصر.
‫بیشتر میخوره که رفته باشه بالای کوه ها.
‫پس کجا میشه غیبش زده باشه؟
‫اعلیحضرت.
‫مدت طولانی...
‫گذشته.
‫من کیم مون سوک...
‫دستور شما رو اجابت میکنم،
‫اعلیحضرت.
‫ساعت 10 شبه.
‫10 شبه.
‫دو تا اتاق لطفاً.
‫نه، فقط یک اتاق.
‫اگر انقدر ولخرجی کنی که ‫نمیتونی پول پس انداز کنی.
‫صرفه جویی کن.
‫میتونی تمام عمرت پس انداز کنی، ‫و توی یک چشم بهم زدن به باد بدیش.
‫خدایا، هیچ وقت ندیده بودم که یک زن
‫اصرار کنه که یک اتاق اجاره بشه.
‫حالا فهمیدم! تازه ازدواج کردین.
‫درسته! تازه ازدواج کردین.
‫از این طرف، زود باشین.
‫ترجیح میدادم تنها بخوابم.
‫یک شب تحمل کن. ‫کرایه ـش گرون بود.
‫جوش نزن.
‫بفرمایید.
‫شرمنده که خیلی طول کشید.
‫این نوشیدنی مخصوصم ‫برای تازه عروس و داماد هاس.
‫میشه...
‫- چیه؟ ‫- بیا اینجا.
‫چی؟
‫بذار درستش کنم.
‫صبر کن، داری چیکار میکنی؟
‫برگرد،
‫تا بتونم درش بیارم.
‫چی رو در بیاری؟
‫گیره سر رو.
‫این قرار بود کار داماد باشه.
‫که این رو در بیاره.
‫باید از اول میگفتی.
‫برات یک مرد دیگه پیدا میکنم ‫تا باهات ازدواج کنه.
‫این حرف رو نزن.
‫سو برمیگرده.
‫وقتی که برگشت دوباره ‫ترتیب عروسیمون رو بده.
‫برنمیگرده.
‫پس به زندگیت برس.
‫جای دیگه ای میخوابم. ‫تو هم بهتره بخوابی.
‫نمیشه با من بمونی؟
‫اگر من رو تنها بذاری،
‫واقعاً به نظر میاد که ولم کردن.
‫بیا این رو بخوریم. ‫به حال باید بریزش دور.
‫چی اینقدر خنده داره؟
‫اینکه با تو از اون بخورم...
‫میگن اون فنجون ها به زندگی ‫عروس و داماد ها نظم و ترتیب میاره.
‫ما هم باید نظم داشته باشیم دیگه.
‫به عنوان همکار باهم کار میکنیم.
‫بیا.
‫- همکار؟ ‫- با هم دنبال سو میگردیم.
‫من تنها دنبالشم که ‫کاری کنم پولم رو بده.
‫برو بالا، همکار.
‫یکی دیگه؟
‫بهم دست نزن.
‫باید این ها رو بپوشید، اعلیحضرت.
‫لطفاً، دست از سرم بردارین.
‫باید یه جایی باشم.
‫نمیتونید برین.
‫پدر!
‫پدر، خوبی؟ صدمه دیدی؟
‫باید بریم، بابا.
‫گائه تونگ چطوره؟
‫همه دارن همش میگن ‫اعلیحضرت.
‫من که شاهزاده نیستم، با عقل جور در نمیاد.
‫پدر.
‫من...
‫من پسرتم، کیم...درسته؟
‫تو پسر شاه مرحومی، لی سو.
‫پس،
‫لباس بپوش.
‫پدر.
‫تنهامون بذارین.
‫سو، اینها آخرین کلمات ‫من به عنوان پدرته.
‫پس گوش کن.
‫به محض اینکه اون لباس ها رو بپوشی....
‫نمیتونی به زندگی قبلیت برگردی.
‫منظورت چیه؟
‫این سرنوشته.
‫برای این سرنوشت دنیا اومدی.
‫پس...
‫باید قبولش کنی.
‫اعلیحضرت.
‫خواهش میکنم،
‫پادشاه عالی بشو.
‫اعلیحضرت.
‫به شما این مهر سلطنتی رو اهدا میکنم.
‫بدین وسیله
‫لی سو به عنوان
‫پادشاه میراث چوسان اعلام میگردد.
‫زنده باد...
‫- پادشاه! ‫- پادشاه!
‫زنده باد...
‫- پادشاه! ‫- پادشاه!
‫زنده باد...
‫- پادشاه! ‫- پادشاه!
‫زنده باد...
‫- پادشاه! ‫- پادشاه!
‫زنده باد...
‫- پادشاه! ‫- پادشاه!
‫چرا اون رو با خودم آوردم؟
‫یادته چه قولی دادی؟
‫در مورد اون واسطه ازدواج زن میگم.
‫مطمئن میشم که این دفعه یکی رو پیدا کنیم.
‫باید تا اهن داغه بهش بچسببیم.
‫تنور.
‫خب اینکار رو میکنیم یا نه؟
‫باشه.
‫پس شروع به استخدام میکنم!
‫اون کله سنگی...
‫چرا اسم اون رو پیش کشیدی؟ ‫بهمون کلی صدمه زده.
‫من حس بدی دارم.
‫فقط چون که با آدم اشتباهی آشنا شده
‫زندگیش کاملاً خراب شده.
‫اگر بزنه خودش رو بکشه چی؟
‫درسته،...اگر بمیره چی؟
‫مرغ تخم گذار!
‫- بیا اینور! ‫- آخه با خودم چی فکر کردم؟
‫حالش باید خراب باشه، نمیاد اینجا...
‫تازه س.
‫داری چیکار میکنی؟
‫خیلی خب، یک نگاه بندازین.
‫- اینجاس... ‫- کوچکترها یک یانگ هستن.
‫بزرگ ها هم هر کدوم یک یانگ هستن.
‫- درسته! ‫- هی.
‫چطوری میتونی لباس موقعی که
‫پیچوندت رو بفروشی؟
‫خدایا، باید نفرین شده باشه.
‫- محاله. ‫- گذاشتن ولش کردن؟
‫- خدایا. ‫- میدونستم.
‫- من که نمیخرم. ‫- باورنکردنیه.
‫آقای واسطه ازدواج!
‫بیا اینطرف. چرا یک نگاه نمیندازی؟
‫کلی سختی کشیدم که اونها رو برات گیر بیارم. ‫حالا هر کدوم رو به یک یانگ میفروشی؟
‫بیا لباس عروس ارزون ببر!
‫با این قیمت هیچ جا گیرت نمیاد!
‫منتظر چی هستی؟ بخرش.
‫خوشت نیومد؟
‫این یکی چی؟
‫تمیز نیست؟ یا...
‫این ها چی؟
‫میوه ی خشک شده! ‫خوشمزه به نظر نمیان؟
‫نمیخوای؟
‫زود باش.
‫خیلی خوبن ها.
‫- ممنون بابت غذا. ‫- نوش جون.
‫خوشمزه بود.
‫نوش جان.
‫فکر میکنی که اصلاً معنی میده ‫این ها رو به خود من بفروشی؟
‫من که لازمشون ندارم،
‫ولی تو که همیشه لازمشون داری.
‫من دارم ارزون میفروشمشون، ‫تو داری ارزون میخری.
‫مشکلش چیه؟
‫باشه، یکی منم بردار.
‫شانسی داری ها.
‫نوی نو هستن،
‫و تو با کمتر از نصف قیمت خریدشون.
‫اداره ی پلیس رفتی؟
‫چون که توی روستا بوده ‫من رو فرستادن به دهیاری.
‫و آدم های اونجا هم گفتن ‫که باید برم اداره ی پلیس.
‫وقتی یکی گم میشه، ‫هیچ کدومشون حاضر به کمک نیستن.
‫فقط من رو از این طرف به ‫اون طرف پاس کاری میکنن.
‫گفتم که از طرف سو پول رو میدم.
‫من قصد ندارم یقه تو رو بگیرم.
‫پولت مال خودت.
‫بعدش از سو دو برابرش رو میگیرم.
‫- برش دار. ‫- چرا اصرار داری؟
‫سو و من
‫خانواده ایم.
‫همیشه هوای هم رو داریم.
‫مهم نیست که چی میشه.
‫پول رو بردار.
‫قبل از اینکه نظرم عوض بشه.
‫نگاهشون کن!
‫برین کنار.
‫خیلی خوش تیپه.
‫چیزیت نشد؟
‫از قصد بهم پشت پا زدی، مگه نه؟
‫متوجه شدی؟
‫مجبور بودم پا بندازم ‫تا سر صحبت رو باز کنم.
‫بانوی من!
‫چهره ی زیبایی نداره؟
‫حتی زیباترین گل هم ‫بعد از ده رو پژمرده میشه.
‫چهره ی زیبا هیچی نیست.
‫کی با یکی مثل اون ازدواج میکنه؟
‫دلم به حال زن آینده ـش میسوزه.
‫خودم انجام میدم.
‫کمک میکنم لباستون رو ‫عوض کنید، اعلیحضرت.
‫دست نگه دار، اونم خودم انجام میدم.
‫اعلیحضرت وارد میشوند.
‫خوش اومدین، اعلیحضرت.
‫باید براتون سخت باشه
‫بعد از اینکه تمام عمرتون توی
‫خونه ی قبلیتون بودین به ‫زندگی در قصر عادت کنید.
‫من رو مادر خودت بدون، ‫میتونی همیشه روم حساب کنی.
‫هر چی باشه، مادرتم.
‫درسته؟
‫درسته، اعلیحضرت.
‫مادر.
‫روستای بوک جونگ کدوم طرفه؟
‫اون طرف، اعلیحضرت.
‫خیلی دوره.
‫صد قدم...
‫نه.
‫هزار قدم کافیه که به اونجا برسی؟
‫اینها چه فایده ای دارن...
‫وقتی که حتی جایی که میخوام برم، ‫ولم نمیکنه؟
‫کانگ.
‫الان باید چیکار کنم؟
‫اینها چی هستن؟
‫مجبور شدم بخرمشون.
‫گول خوردم.
‫گول خوردی؟
‫یک لحظه صبر کن ببینم...
‫مال ما نیستن؟
‫از گائه تانگ خریدیشون؟
‫دلم به حالش سوخت.
‫درسته. باید برای گذر زندگی ‫یک جوری پول دربیاره دیگه.
‫کار خوبی کردی.
‫شنیدم که مردم از زمین های شکار ‫تیر جمع میکنن تا بفروشن.
‫باید همون تیرها باشن.
‫به نظر خوب بهت انداختن.
‫این یکی سیاهه، شاید معیوبه.
‫به خاطر سمه.
‫سم؟
‫از کی خریدیش؟
‫از گائه تونگ، ‫از کی میخواستی باشه؟
‫مردم از تیر سمی برای شکار ‫حیوون ها استفاده نمیکنن.
‫مردم حیوون رو برای گوشتش شکار میکنن. ‫نمیخوان که غذاشون رو مسموم کنن،
‫یعنی، باید برای شکار ‫آدم استفاده کرده باشن.
‫تیری که برای زدن آدمه.
‫چقدر وحشتناک.
‫به نظر خیلی جالبه، ‫علاقه مند به موضوع شدم.
‫چطوره که برم بفهمم از کجا اومده؟
‫برو.
‫یک جنس بُجنله. ‫این کارا چیه؟
‫مصاحبه ـش کِیه؟
‫ساعت 12 ظهر.
‫یادت نره.
‫کار تمومه.
‫الان دیگه هیچ جای نگرانی نیست.
‫اعلیحضرت توی مشت ماست.
‫ولی همش میخواد ‫به خونه ی قبلیش برگرده.
‫به نظر میاد از زندگی ‫توی قصر خوشش نمیاد.
‫قابل درکه. ‫روز عروسیش
‫به زور اومده اینجا، مگه نه؟
‫مجبور شد عروسش رو یک دفعه ترک کنه.
‫چقدر الان حالش خراب میتونه باشه؟
‫بهترین راه فراموش کردن یک زن ‫اینه که با یکی جدیدش ملاقات کنه.
‫بانو چو.
‫- بله، اعلیحضرت. ‫- بانوان دربار رو جمع کن.
‫اعلیحضرت.
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫- بیاین با ما بازی کنید.
‫اعلیحضرت. ‫
‫- اعلیحضرت! ‫- اعلیحضرت!
‫- اعلیحضرت.
‫چطوری اینجوری شد؟
‫من خوشگلترین دخترهای ‫چوسان رو جمع کردم.
‫همون طور که فکرش رو میکردم، خیلی زوده.
‫یک چیز دیگه مونده تا امتحانش کنیم.
‫[استخدام خدمه ی گل]
‫ممنون از تشریف فرماییتون.
‫عجب بویی، عجب منظره ی قشنگی.
‫توی بهشتم.
‫منم امروز بوی خوبی نمیدم؟
‫- دوتا عطر رو مخلوط کردم. ‫- دورم رو زیبایی گرفته.
‫چرا تو باید برام مهم باشی؟
‫کلی آدم اومده، ما هون ‫حداقل از یکیشون خوشش میاد، درسته؟
‫احتمالاً.
‫عطر روسی برای فروش آوردم!
‫عطر!
‫عطر روسی!
‫یک نگاهی بندازین.
‫چرا تو هم درخواست نمیدی؟
‫چیه؟
‫همون بنگاه مزخرفه.
‫دستمزد 5 یانگ ماهی، پیش پرداخت؟
‫خودشه.
‫[استخدام خدمه ی گل.]
‫بیرون.
‫بعدی.
‫بفرمایید.
‫برو چک کن.
‫میتونی شروع کنی.
‫چی گفتی؟
‫- میتونی شروع کنی. ‫- نمیشنوم.
‫- رد شدی. ‫- قبول شدم؟
‫من لی سو هیون از روستای جانگولم.
‫میتونی شروع کنی.
‫زیباس.
‫- قبول. ‫- منم موافقم.
‫رد.
‫بعدی.
‫- قبول. ‫- قبول.
‫رد.
‫بعدی.
‫قبولی!
‫- قبول... ‫- رد.
‫بعدی.
‫تموم شدن.
‫داداش، در مورد استخدام یه نفر ‫جدی بودی؟
‫کله سنگی؟
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫من بهش گفتم برای مصاحبه بیاد.
‫چیه؟
‫اون قرار نبود به تو برگه بده.
‫میتونی بری.
‫نه، چون خودم خواستم اومدم.
‫- برای مصاحبه اومدی؟ ‫- بله.
‫همین جا نوشته.
‫"به دنبال فردی با مهارت و جدی هستیم."
‫"زنان زیبا در اولویت محسوب میشوند."
‫برای این کار ساخته شدم، ‫من رو استخدام کنید.
‫تلاشم رو میکنم.
‫- من میگم رد. ‫- چرا؟ خوشگله که.
‫من میگم قبول.
‫برو.
‫چون تا اینجا اومدی یک کمی پول میگیری.
‫چرا رد شدم؟
‫کله سنگی.
‫اصلاً میدونی واسطه ازدواج چیکار میکنه؟
‫نمیدونم.
‫ولی میدونم حس پیچونده شدن ‫توی روز عروسی چجوریه.
‫هیچ کدوم از شما نمیدونید
‫که چه حسی داره.
‫من میدونم چه حسی داره، ‫خیلی هم خوب میدونم.
‫پس مطمئن میشم که هیچ وقت ‫این اتفاق برای مشتری نیفته.
‫این کافی نیست؟
‫فعلا برو.
‫بعداً خبرت میکنیم.
‫داداش، باید صحبت کنیم.
‫چت شده؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- داری گول کله سنگی رو میخوری.
‫هیچ وقت احساسات شخصیت رو ‫با کار یکی نمیکردی، چی شده؟
‫تصمیم من احساسی نیست.
‫اون بهتر از اون دخترهاس ‫که همیشه خدا غر میزنن
‫خسته شدن، خیلی کاره،
‫و قبول نمیکنن جایی برن
‫چون به نظر خیلی سخته.
‫کار ما شادی مردمه.
‫چطور انتظار داری ‫کار و کاسبیمون بچرخه
‫وقتی که گائه تونگ با اون شانس بدش ‫اون توئه؟
‫اگر قبولش کنی، من میرم.
‫جدی گفتم.
‫- چی شده؟ ‫- کوکلتئیوسو.
‫باید از شهر بریم.
‫شنیدم که یکی سعی داره
‫بفهمه تیر ها از کجا میان.
‫ممکنه بفهمن که ما ‫مخفیانه اون ها فروختیم.
‫نگران نباشین.
‫حتی اگر گیر بیفتیم، یکی هست ‫که هوامون رو داشته باشه.
‫ترسو، به خاطر چندتا ‫تیر اینجوری ترسیدی؟
‫من نترسیدم.
‫فقط نگرانم، اگر مشخص بشه که ‫مشکل بزرگتریه چی؟
‫یکی از اون تیرها...
‫روش سم بوده.
‫بهتره الان بریم تا بعدا پشیمون نشدیم. ‫مدتی از شهر میریم.
‫خوشحالم که موافقت کردی.
‫پس پیدا کردن داداش دختره چی؟
‫اسمش چی بود؟ گائه تونگ؟
‫چطوری باید یک برده ی گم شده ی ‫ده سال پیش رو پیدا کنم؟
‫اگر بره ازت شکایت کنه چی؟
‫نمیتونه.
‫بعد از اینکه سند
‫آزادیش رو آتیش زد، فرار کرد.
‫اون حتی نمیتونه بگه که برادری داره
‫و پیش من اومده که پیداش کنم.
‫- عجله کنیم. ‫- باشه.
‫کجا با این عجله؟
‫برادرم رو پیدا کردی؟ ‫سر نخی چیزی؟
‫فکر کنم تاجر جانگ اون ها رو پخش کرده.
‫تیرهای معمولی هستن.
‫این ها معمولاً همه جای ‫کشور استفاده میشن.
‫واقعاً؟
‫خیلی اطلاعات داری، خانمی.
‫چیز دیگه ای نیست که بخوای بهم بگی؟
‫آدم های مشاور دست چپ ‫هم ازم در مورد اینها پرسیدن.
‫مشاور دست چپ؟
‫ممنون، چیز دیگه ای نیست.
‫خیلی خب.
‫- صبر کن! ‫- برو بیرون.
‫- فقط یک دقیقه... ‫- گمشو!
‫شما من رو دوباره دارین میفرستین ‫به اداره ی پلیس؟
‫نمیتونید اینکار رو بکنید!
‫آخرین دفعه هم همین کار رو کردین!
‫یه آدم گم شده.
‫حداقل یک طوری رفتار کنید که براتون مهمه!
‫چند بار باید برگردم بیام؟
‫لطفاً! باز کنید!
‫اسمش کیم سوئه، هی!
‫بیرون بارون میاد؟
‫تازه شروع شده.
‫اگر اون بانوی مهم سرما بخوره چی؟ ‫دارم کم کم نگران میشم.
‫توی روز عروسیش هم بارون اومد.
‫روز عروسیش؟
‫منظورت، کله سنگیه؟
‫آره، دیدم تنهایی بیرون ‫فرمانداری داره اعتراض میکنه.
‫گائه تونگ...
‫باید ترسیده باشه...
‫بلند شو.
‫- من چیزیم نیست. ‫- گفتم، بلند شو.
‫چیزیم نیست، دست از سرم بردار.
‫بارونه، چیز مهمی نیست.
‫چرا خنگ بازی در میاری؟
‫بهت میگم کله سنگی،
‫ولی واقعاً نکنه فکر کردی ‫از سنگی چیزی هستی؟
‫من خوبم، جدی میگم.
‫خیلی هم عالیم!
‫خودتو به اون راه نزن.
‫دامادت ولت کرده.
‫تا کی قراره به پاش بشینی تا بیاد؟
‫ترجیح میدادم که همین بود.
‫که خودخواه بوده و فرار کرده ‫تا یک زندگی بهتر داشته باشه....
‫ترجیح میدادم همین بود.
‫بعدش،...میشد...
‫فراموشش کنم....
‫و زندگیم رو بکنم.
‫ولی اگر سو رو یکی دزدیده باشه چی؟
‫باید چیکار کنیم؟
‫اگر مثل برادرم گم شده باشه چی؟
‫چیکار کنم؟
‫حداقل میخوام بفهمم که چی شده!
‫اعلیحضرت.
‫دیشب بانو لی ‫پیش اعلی حضرت رفتن...
‫کی هستی؟
‫اعلیحضرت....
‫ببخشید.
‫عذر میخوام!
‫- اعلیحضرت. ‫- نزدیک من نشو!
‫من اصولی دارم که ‫باید اون ها رو حفظ کنم.
‫نزدیک تر نمیشی.
‫این...
‫یک دستوره.
‫اصول؟
‫اصلاً شاه اجازه داره
‫که به یک زن فقط وفادار باشه؟
‫همش به خاطر اینه که اون دختره رو
‫اعلیحضرت مجبور شده ‫توی شهرش ول کنه.
‫پس حالا چیکار کنیم؟
‫بذارش به عهده ی من.
‫یک دختریه که اعلیحضرت تقریباً ‫داشته باهاش ازدواج میکرده.
‫لازمه...
‫از شرش خلاص بشی.
‫برگشتی که بازم چیزی بدزدی؟
‫چرا این وقت شب اینجایی؟
‫پیداش کنید.
‫صبر کنید.
‫وایستا.
‫آنچه در قسمت آینده خواهید دید...
‫استخدامی، موقتاً کارآموزی میکنی.
‫واقعاً گذاشتی تا سه ماه ‫اگر بخواد اینجا زندگی کنه؟
‫پس صورت اعلیحضرت رو ندیدی؟
‫یکی صدمه دیده؟ کی؟
‫فقط یک کارآموزی.
‫جایگاهت رو بدون، و دخالت نکن.
‫اگر این اخلاقت رو ادامه بدی ‫یک روزی بدجوری ازش ضربه میخوری.
‫کجایی، گائه تونگ؟
‫کیم سو، لعنتی!
‫گائه تونگ!
‫