عادت ندارم خیلی از خودم بگم
اما فکر می کنم خیلی از داستان های خوب
از واقعیت آسیب پذیر وجود آدم میاد
من 33 ساله که مستقل هستم و هنوز صحبت کردن در موردش سخته
می تونی مستقل باشی و بگی «خب، من نمی تونم اینجوری باشم»،
اینو می ذارمش کنار و از همین مسیر می رم
آخرش اون چیزی که این کنار گذاشتین همیشه اینجاست
:همیشه معطله و میگه
هی، پس من چی؟» «احساسات من چی می شه؟
احتمالا برای همینه که به سراغ داستان های مستقل بودن رفتم
برای اینه که دهن اون رو ببندم
بهش بفهمونم که صداش رو شنیدن «چیزی نیست. خوب می شه»
من توی دهه 80 توی یه شهر کوچیک کانادا بزرگ شدم
1ساعت تا دیترویت فاصله داره
یه شهر کوچیک وسط ناکجا آباده
ما خانواده بزرگی داشتیم پس همیشه کلی بچه توی خونه بود
سلام، رفیق - سلام، رفیق
داگ و الف هانتر برادرهای استیون
من هاکی بازی نمی کردم
فکر کنم من اون یه نفر کانادایی بودم که هاکی بازی نمی کرد
کلی کتاب کمیک می خوند و خودش رو توی اتاقش زندانی کرده بود
همیشه در حال طرح کشیدن و نقاشی و مطالعه بود
مامانم سرم داد می زد که برو بیرون بازی کن
چون همیشه توی خونه طرح می کشیدم
ران و مری جین هانتر پدر و مادر استیون
پس اول از همه یه عشق طراحی توی شهر کوچیکی،
بعدش یه آدم مستقل توی شهر کوچیکی که چیز بدیه
تا می تونی سعی می کنی مثل بقیه باشی اما بدجوری شکست می خوری
چیزی دور و برم نبود که بگه مستقل بودن چیز خوبیه
البته که این اتفاقات توی دهه 80 بود
اجتماع آدم های مستقل به خوبی توی چتهم شناخته شده نبودن
اون قسمتش برای استیو توی این منطقه سخت بوده
دوران دیگه ایی بود - آره
هیچ تصویرسازی ایی نبود «که بتونم ببینم و بگم «ای وای من
نزدیکترین چیزی که دیدم باگز بانی با ظاهر زنونه بود
این نزدیکترین چیزی بود که موقع بزرگ شدن توی کانادا دیدم
پس می خواستم داستانی رو برای بچه ایی تعریف کنم
من کارگردان فیم کوتاه «بیرون» بودم
«بیرون داستان یه مرد جوون به اسم «گِرگ و دوست نزدیکش «منوئل» هستش
قراره از یه شهر کوچیک به شهر بزرگی برن
مشکل اینجاست که به پدر و مادرش نمی گه
سلام - غذای مورد علاقه ات. کسرول پیتزا درست کردم
پدر و مادرش روز رفتن از راه می رسن و اونو غافلگیر می کنن
بابا؟
بابات منو رسوند اینجا تا توی جمع کردن وسایل کمکت کنم
خب، از کجا شروع کنم؟
توی این داستان تیکه هایی از زندگی خودم هست،
یه کم از مامان و بابام هست یه کم از خودم
بعدش اونا رو ترکیب می کنم و کسی نیست که اونجا بشناسم
وقتی که اولش این کاراکترها رو نوشتم باباهه زیاد چیزی نمی گفت،
نمی دونست چه نظری داره مامانه خیلی برون ریز بود
هر چی با آدمای مستقل بیشتری حرف زدم داستان هاشون رو شنیدم
هر چی این نمونه اولیه والدین حقیقی تر شد
و فورا متوجه می شید که چقدر داستان کلیت داره
یه چیزایی هست که می خواین به خانواده تون بگید، اما نمی دونید چه طور!
به عنوان یه بچه، تقریبا از دوران پارک ژوراسیک به انیمیشن علاقمند شدم
با خودم می گفتم، «دارم به چی نگاه می کنم؟ «یه دایناسور واقعیه. وای خدای من
داشتم عرق می ریختم، چون خیلی عالی بود
شگفت انگیزترین چیز بود «گفتم «می خوام این کار رو انجام بدم.
از سال 1997 کارم رو توی پیکسار شروع کردم
و برای داستان اسباب بازی 2 بود
سرپرست انیمیشن شگفت انگیزان شدم
و بعدش روی وال.ای کار کردم
«و بعدش روی «دلیر
بیرون به عنوان بخشی از برنامه اسپارک شرت توی پیکسار ساخته شد
محصول کوچیکتری طول قاب بزرگتری هست
طراحی شده بود تا صداهای جدیدی رو توی استودیو پیدا کنه
و داستان های متفاوتی رو به گوش دنیا برسونه
انیماتور بودن توی پیکسار،
از اینکه به بقیه مردم کمک کنم تا داستانشون رو بگن احساس خوشبختی کردم
اما این فرصتیه تا داستان خودم رو بگم،
یا کاراکتری مثل خودم رو روی صحنه ببرم
ای کاش زندگی تو رو داشتم ای کاش یه سگ بودم،
توی این داستان شخصیت اصلیه که گرِگه
به جای اینکه مستقل باشه آرزو می کنه که یه سگ باشه
با یه کم جادو مغزش با سگش عوض می شه،
و یه کمدی رو به دنبال داره
اینکه زندگیش رو از دید دیگه ایی ببینه
اینکه مادرش رو از دید دیگه ایی ببینه
اون واقعیت اوضاع رو می بینه
و بالآخره می تونه واقعیت زندگیش رو با خانواده اش مطرح کنه
سلام
به نظرم نکته جالب تیم اسپارک شرتش اینه که
اجازه می ده تیم های کوچیکتر دور همدیگه جمع بشن
و سعی کنن روش های جدید داستان سرایی رو پیدا کنن
دست رو می بینی و حس می کنی
تاریخچه اش رو حس می کنی - دقیقا
وقتی اولین بار این ایده رو توی استودیو مطرح کردم
حمایتی شدم که منو شگفت زده کرد
این اولین باریه که پیکسار یه داستان مخصوص رو داشته
همیشه این لحظه ها رو داشتیم که «بشینیم و بگیم «وای
وای مجبوری چند لحظه احساسی بشه
و هنوزم وقتی با یه گروه نگاه می کنم منو احساساتی می کنه
دارم میام
سلام
غذای مورد علاقه ات رو درست کردم کسرول پیتزا درست کردم
کسرول پیتزا ماکارونی با سسه
پپرونی، سبزیجات و گوشت چرخی
و بچه ها عاشقش می شن - آره، و بچه ها عاشقش می شن
فکر می کنی از کجا اومده؟
خبر ندارم
مجله زندگی کانادایی که یه موقعی داشتیم؟
نمی دونم
بِیب، بِیب
می تونی اینجا بذاریش - بفرمائید
بفرمائید. حاضره. خودشه
مستقل بودن یعنی چی؟
یعنی ندونی توی دنیا چه جایگاهی داری
و اینکه وقتی بچه ایی، توی اتاقت بشینی
و کلی نقاشی بکشی
یادم نمیاد اون قدیم ها کسی از این کلمات
توی خونه و جامعه مون استفاده کرده باشه
نمی دونستیم چه طور در مورد این چیزا صحبت کنیم
خیلی توی ذهنمون زمینه چینی کردیم
مگه اینکه تاثیرات مثبت داشته باشی راه دیگه ای برای دونستنش نداری،
چیزی برای گفتن نیست که بگی خوب می شه
وقتی 27 سال از زندگیت در موردش چیزی نمی گی
یه مدتی طول می کشه تا باهاش کنار بیای
بعدش بالآخره می گی - خب، باشه
آره - ادامه بده
یه سری داستان های مستقل داغون کننده ایی وجود داره
که از زبون مردم شنیدم
واکنش پدر و مادرم عالی بوده
هم به من و هم به کوچیکترین برادرم
رایان هست- سلام
ما همیشه بچه هامون رو همونطور که بودن پذیرفتیم
سلام - سلام، رایان
سلام - خیلی خوبه
همونطور که تموم اون سال ها یه خانواده قابل قبول بودیم
سخته که فکر کنیم چرا استیو زودتر به ما نگفت
همه ما این مشکل رو پشت سر می ذاریم که بفهمیم توی زندگی کی هستیم
و به نظرم شما هر عقیده ایی که دارید
مسئله اینه که بفهمین کی هستین و ازش خجالت نکشید
«به نظرم داستان های بیشتری مثل «بیرون
اجازه می ده خانواده ها در مورد این چیزها صحبت کنن
یه دنیایی اون بیرونه که بچه ها احساس امنیت نمی کنن و خودشون رو نمی بینن
فکر کنم امیدوار بودم کاری کنم که اون بچه حس کنه دیده می شه
فکر کم این بزرگترین مسئله ست
که حس کنی اونایی که دوستت دارن و بهت احترام می ذارن، تو رو می بینن
و اینکه تو رو کامل دوست داشته باشن
فکر نمی کنم بچه مستقلی بیاد رد بشه
و اون خط عابر پیاده رنگارنگ براش جالب نباشه
می دونید؟ اینکه بدونی اونجاست