‫مصر، قلب خاورمیانه،
‫دریایی از ماسه، ‫پروراننده ریگ روان های خشک،
‫که خورشید سوزان ابدی را بازتاب می دهد.
‫زندگی در این چشم انداز بیابانی،
‫محال به نظر می رسه.
‫ولی تحت این ظاهر، مصر بسیار زنده است.
‫حیوانات بر این سرزمین، ‫دریاهای اطراف و آب ها،
‫و همچنین آسمان ها، حکمرانی می کنند.
تمدن های باستانی از میان رفته اند،
‫ولی موجوداتی که سلسله به سلسله ‫حجاری شده اند،
‫به کامیابی خود ادامه می دهند.
‫مصر ‫بازماندگان ماسه ها
‫مصر به عنوان یک کشور، با فراعنه،
‫اهرام، و بالاتر از همه، ‫بیابان، شناخته می شود.
‫این کشور در شمال آفریقا،
‫توسط 2دریای بزرگ احاطه شده است؛
‫از شمال دریای مدیترانه، ‫و از شرق دریای سرخ.
‫ولی این حجم گسترده از آب، نقش کوچکی،
‫در تغذیه بخش بزرگ زندگی مرکز مصر،
‫که توسط ماسه پوشیده شده، بازی می کند.
‫با وجود میانگین حدودا 18 میلی متر ‫بارندگی سالانه،
و یا حتی کمتر، ‫این منطقه به عنوان یکی از،
‫ اولین و طولانی ترین تمدن های جهان،
‫شناخته می شود.
‫مصریان باستان عقیده داشتند که موجودات،
‫قدرت کنترل طبیعت را دارند.
‫آنها خورشید، ماه، ‫روز و شب را کنترل می کنند.
‫و یکی از آنها به صورت مشخص، ‫فرمانروای آب است؛
‫کلید بقا در زندگی خشن بیابانی.
‫به احتمال فراوان، پر نفوذترین موجود،
‫در کل تاریخ مصر باستان، مار است.
‫با حرکت مارپیچ متمایز خود،
‫و همچنین برآمدگی های شاخ مانندش،
‫افعی شاخدار یکی از مارهای صحرا است،
‫که به راحتی شناسایی می شود.
‫از آنجایی که ماسه نرمه ‫و نمی توان به آن چنگ زد،
‫افعی عضلاتش را منقبض می کند،
‫و بدن خود را به اطراف پرت می کند.
‫به این طریق، هنگام حرکت در ریگ روان،
‫تنها 2 نقطه از بدنش،
‫در تماس با زمین باقی می مانند.
‫با وجود آن که افعی شاخدار ‫تنها تا 60 سانتیمتر رشد می کند،
‫اما بسیار زهرآلود است.
‫نیش این مار اگر درمان نشود، ‫می تواند برای انسان مرگبار باشد.
‫گمان بر این است که این شاخ ها ‫از چشمان این مار محافظت می کنند،
‫همچنان که در بیایان برای استتار آنها نیز مفید هستند.
‫این گونه ها به قدری مورد احترام بودند،
‫که مصری ها اجساد آنها را مومیایی می کردند.
‫این حرکت نشانی از پرستش خداوندان مار بود،
‫و البته روشی برای ‫به دست آوردن محافظت آنها.
‫ترجیح این مارها برای شکار در شب است.
‫این مار به دنبال پناهگاهی ‫جهت فرار از آفتاب صبح است.
با این حال، ‫خزنده دیگری در حال بیدار شدن است.
‫این مارمولک که به عنوان سقنقور ‫(اسکینک) هم شناخته می شود،
‫یک وعده غذایی بی نقص ‫برای افعی محسوب می شود.
‫پای کوچک زبر و بدن مربع شکل ضخیم،
‫نشانه های سرعت زیاد نیستند.
‫و با توجه به این که جایی ‫برای پنهان شدن وجود ندارد،
‫نتیجه این دوئل ‫از پیش تعیین شده به نظر می رسد.
‫اما این مارمولک تمام این ‫کمبودها در ظاهر ورزشکاری را،
‫در روش خود جبران می کند.
‫پوزه اژدر شکل، پولک های براق نرم،
‫و پاهای پارو مانندش، ‫نشان از یکی از بزرگ ترین،
‫حرکات ناپدید شدن در طبیعت دارند.
‫الآن می بینیش،
‫حالا دیگه نمی بینیش!
‫این سقنقور که با نام ‫ماهی ماسه نیز شناخته می شود،
‫هر وقت که با خطر روبرو می شود، ‫به معنای واقعی کلمه در ماسه شنا می کند.
‫این فقط مارمولک ها نیستند که از،
‫منبع غنی صحرا برای پنهان شدن، ‫استفاده می کنند.
‫بوآی ماسه نیز برای ‫نقب زدن ساخته شده است.
‫بدن نیرومند، چشمان کوچک، ‫و پولک های سخت،
‫از پوست آنها در مقابل ‫ماسه ساینده محافظت می کند.
‫با این حال، این مار تقریبا غیر سمی کوچک،
‫از یک تاکتیک دفاعی ‫بی نظیر دیگر استفاده می کند.
‫برای گیج کردن شکارچیان، بوآی ماسه،
‫بخشی از بدن خود را ‫در معرض نمایش می گذارد.
‫دم شبیه به سر این مار، ‫با پولک های سخت زره پوش شده است.
‫این بخش از بدن حیوان ‫که آسیب پذیری کمتری دارد،
‫می تواند در برابر بیشتر حملات مقاومت کند،
‫و به مار وقت کافی ‫برای واکنش یا فرار را می دهد.
‫البته یک مار نیاز چندانی به پنهان شدن،
‫جهت محافظت ندارد.
‫مار کبرای مصری که تا 3 متر رشد می کند،
‫بزرگ ترین مار منطقه،
‫و همچنین مرگبارترین آنها است.
‫زهر این مار به قدری قدرتمند است که،
‫یک فیل بالغ را در 3ساعت می کشد.
‫به محض نیش زدن، ‫سیستم عصبی قربانی،
‫خیلی زود فلج می شود،
‫و امکان تنفس از بین می رود.
‫به غیر از پستانداران و مارمولک ها،
‫دیگر مارها نیز ‫در لیست شکار این حیوان قرار دارند.
‫این سنقر فکر می کند که ‫صبحانه خود را یافته است،
‫ولی کبرا حقه ای خاص در آستین دارد.
‫بعد از بلند شدن، ‫کبرا گردن خود را عریض می کند،
‫تا بزرگ تر به نظر برسد ‫و شکارچی را بترساند.
‫این حالت باشلق کلاسیک، از طریق،
‫دنده های کشیده شده که پوست شل،
‫پشت گردن کبرا را منبسط می کنند، ‫به دست می آید.
‫نمایش جواب می دهد،
‫و سنقر تصمیم می گیرد ‫تا از خیر این غذای بالقوه بگذرد!
‫در دوران باستان، ‫کبرای مصری سمبل،
‫قانون الهی بود،
‫و حضور پررنگی در پوشش سر،
‫فراعنه داشت.
‫گفته می شود که این مار نقشی حیاتی در،
‫سقوط آخرین سلسله کشور داشت.
‫حدود 2 هزار سال پیش، ‫ملکه کلئوپاترا،
‫آخرین فرعون مصر، از طریق نیش کبرا،
‫اقدام به خودکشی کرد.
‫این حرکت تاریخی، پایان بخش،
‫یک فرمانروایی سه هزار ساله مداوم بود.
‫مصر ادعای داشتن یکی از اولین،
‫جوامع متمدن جهان را دارد،
‫که حدود 5 هزار سال پیش پایه گذاری شد.
‫با این حال، یک موجود میلیون ها سال،
‫قبل تر از هر انسانی، وجود داشت.
‫کروکودیل نیل از زمان دایناسورها،
‫بدون تغییر باقی مانده است.
‫این حیوان می تواند تا 5 متر طول،
‫و 400 کیلو وزن داشته باشد و به این ترتیب،
‫دومین خزنده بزرگ جهان به حساب می آید.
‫یک فک قوی که ‫پر از دندان های تیز و مخروطی است،
‫کروکودیل را قادر می سازد ‫تا تقریبا تمام موجودات،
‫در دسترسش را بکشد.
‫کروکودیل های نیل نیز ‫از جمله حیوانات مورد احترام بوده اند.
‫آنها در تالاب های معبد زندگی می کردند،
‫با دستبندهای طلا آرایش می شدند،
‫و از بهترین گوشت ها تغذیه می کردند.
‫افراد محلی همچنین، ‫باور داشتند که اشکهای کروکودیل،
‫شاهراه زندگی جامعه آنها، یعنی نیل را،
‫به عنوان بلندترین رودخانه جهان، ‫به وجود آورده است.
‫نیل برای مصری ها همه چیز بود.
‫در کنار تامین آب آشامیدنی،
‫و آبیاری محصولات کشاورزی،
‫یک بار در سال، رودخانه به شکل ‫معجزه آسایی از بستر خارج می شد.
‫به محض برگشت آب رودخانه به بستر خود،
‫زمین های کشاورزی اطراف رودخانه ‫از گل و لای حاصلخیز باقیمانده،
‫بهره مند می شدند.
‫این چرخه سیل های قابل پیش بینی سالیانه،
‫اجازه می داد تا محصولاتی مانند جو و گندم، ‫به عنوان منابع اصلی غذایی،
‫در مقیاس های بزرگ کشت شوند.
‫خوشحال نگهداشتن خداوند کروکودیل،
‫کلید بقا بود.
‫در بعضی از سال ها، ‫سیل صورت نمی گرفت و،
‫هزاران نفر از گرسنگی می مردند.
‫با آمدن شب، دمای بیابان به شکل دراماتیکی،
‫از حدود 40 درجه سلسیوس،
‫به زیر 10 درجه کاهش پیدا می کند.
‫دوری از گرمای روز، ‫برای بسیاری از موجودات حیاتی است.
‫همین مسئله برخی از آنها را ‫به سمت زندگی شبانه سوق داده است.
‫در نگاه اول، می توان به آسانی ‫موش پامسواکی مصری کوچک را،
‫با یک کانگوروی کوچک اشتباه گرفت.
‫اما این پستاندار ده سانتیمتری زیرزمینی،
‫در واقع عضوی از یک ‫خانواده جونده جهنده است.
‫به مانند اقوام موش خود، ‫موش پامسواکی مصری کوچک نیز همه چیز خوار است،
‫و زندگی اش به گیاهان، ‫دانه ها و حشرات وابسته است.
‫به خاطر نایابی آب،
‫آنها نیاز به آب را در خود ‫پایان بخشیده اند،
‫و تمام رطوبت مورد نیازشان را ‫از غذای خود تامین می کنند.
‫بعد از خوراکی مختصر، نوبت حمام ماسه است.
‫این کار چربی و هر گونه ‫آلودگی را از پوست آنها پاک می کند.
‫تیمار دم، فعالیت مهم دیگری است.
‫این دم که سری از جنس خز دارد،
‫می تواند تا 25 سانتیمتر رشد کند؛
‫چیزی حدود سه برابر جثه موش پامسواکی مصری کوچک.
‫هنگامی که حیوان مجبور به ‫دویدن با سرعت بالاست،
‫این دم تعادل مرکزی را فراهم می سازد.
‫در شب شکارچیان همیشه مشغول پرسه هستند.
‫افعی های شاخدار نیشی لولایی و پوک دارند،
‫و متخصص کمین هستند.
‫آنها می توانند با سرعت نور حمله کنند،
‫و زهر خود را به قربانی تزریق کنند.
‫یک پستاندار کوچک ‫در عرض چند ثانیه کشته می شود.
‫بی خبر از خطر بیخ گوش خود، ‫موش پامسواکی مصری کوچک،
‫یکی از هزاران نقب باستانی را تعمیر می کند.
‫با این حال، قربانی بالقوه مار،
‫هنوز در منطقه حمله قرار ندارد.
‫به همین دلیل مار به پیش می خزد.
‫پوشش او لو می رود.
‫طول پاهای عقبی موش پامسواکی مصری کوچک ‫حدود 4 برابر پاهای جلویی اوست،
‫همین مسئله او را قادر می سازد ‫تا تنها در یک پرش،
‫حدود یک متر بپرد و،
‫سرعت خود را به 25 کیلومتر در ساعت برساند.
‫حتی سریع ترین مار جهان، ‫یعنی مامبای سیاه نیز،
‫نمی تواند خود را به این سرعت برساند.
‫مصریان باستان تنها حیوانات بزرگ را،
‫مقدس نمی دانستند.
‫یکی از شناخته شده ترین بی مهرگان منطقه،
‫نقشی حیاتی در زندگی روزانه آنها داشته است.
‫عقرب و دم سمی اش،
‫تاثیر خود را بر روی اولین ‫ساکنان منطقه نیل،
‫گذاشته است.
‫از نام عقرب نه تنها ‫به عنوان نام یک پادشاه،
‫که به عنوان نماد الهه ای ‫به نام سرکت نیز استفاده می شد.
‫سرکت شفادهنده نیش ها و گزش های سمی بود.
‫به مانند عنکبوت ها و دیگر حیوانات بندپا،
‫عقرب ها نیز 8 پا دارند.
‫مکمل این پاها یک جفت چنگال قدرتمند است که،
‫برای گرفتن و دریدن شکار استفاده می شود.
‫در مقایسه با دیگر عقرب ها،
‫این جانور 10 سانتی متری،
‫بسیار قوی تر است.
‫با این حال، نیش کشنده این عقرب،
‫به شدت دم نازک و چنگک های قلمی آن را،
‫جبران می کند.
‫به احتمال فراوان، ‫این گونه سمی ترین عقرب روی زمین است.
‫این حیوان به عنوان یک غذای بالقوه ‫در نظر گرفته شده است.
‫عنکبوت های شتری، عنکبوت هایی واقعی نیستند.
‫اگر چه آنها نیز به همان اندازه پا دارند،
‫ولی شباهت آنها به همین مورد ختم می شود.
‫آنها فاقد غده سمی و تاربافی،
‫دیگر هم نام های خود هستند.
‫در عوض اتکای آنها به سرعت، مخفی کاری،
‫و یک فک بزرگ و قدرتمند است.
‫این فک شکار را برای آنها مقهور می سازد.
‫به نسبت اندازه بدن، آنها بزرگ ترین فک را،
‫در بین موجودات این سیاره دارند.
‫آنها کوسه های سفید دنیای بندپایان هستند.
‫عنکبوت های شتری از ‫آفتاب بیابان گریزان هستند.
‫به همین دلیل آنها هر چند روز یک بار، ‫برای پناه گرفتن،
‫از آفتاب در طول روز، ‫نقب جدیدی حفر می کنند.
‫این روش بولدوزر مانند ‫برای جابجایی ماسه و سنگ ها،
‫تضمین می کند که کار در ‫سریع ترین زمان ممکن انجام می پذیرد.
‫در حالی که عنکبوت شتری تمرکز خود را،
‫بر روی اتمام کار لانه اش گذاشته،
‫عقرب از راه می رسد.
‫با پایان یافتن نبرد، به نظر می رسد،
‫سم بر نیروی درندگی چیره گشته و،
‫اندام های قربانی جدا می شوند.
‫هوای خنک تر شب، دیگر حیوانات مقیم،
‫بیابان را نیز بیرون می کشد؛ ‫از جمله پستانداری خاص،
‫که خود را از نوشیدن آب بی نیاز کرده است.
‫روباه فنک نه تنها کوچک ترین روباه،
‫روی زمین است،
‫بلکه کوچک ترین عضو خانواده ‫سگ سانان نیز محسوب می شود.
‫با بدنی به طول سی سانتیمتر،
‫این روباه می تواند ‫کمتر از یک کیلو وزن داشته باشد.
‫گوش های بزرگ این حیوان نه تنها ‫قدرت شنوایی بی نظیری فراهم می کند،
‫بلکه گرمای بدن او رو هم پراکنده می سازد.
‫سوسکی که با سرعت ‫بر روی ماسه قدم برمی دارد،
‫شانس کمی برای اجتناب از این شکارچی دارد.
‫گوش های فوق العاده حساس فنک،
‫می توانند حتی شکار را از روی ‫حرکتش بر روی زمین تعیین محل کنند.
‫بیشتر غذاها از طریق ‫کندن زمین به دست می آیند.
‫عقرب ها غذای مورد علاقه این حیوان هستند.
‫دندان های سوزن مانند و تیز این روباه،
‫خیلی سریع نیش دفاعی عقرب را ‫از کار می اندازد.
‫سگ ها در دوران باستان ‫به شدت مورد احترام بودند.
‫آنها نمایانگر آنوبیس، خدای دنیای زیرین،
‫و محافظت کننده مقبره ها بودند.
‫در کنار محافظت از کاخ ها،
‫آنها فراعنه را به هنگام شکار ‫همراهی می کردند.
‫سالوکی از اعقاب قدیمی ترین،
‫سگ اهلی شده تاریخ است،
‫و به عنوان سگ سلطنتی مصر ‫در نظر گرفته می شد.
‫این گونه که از نظر فرم بدنی، ‫به گری هوند شباهت دارد،
‫برای سرعت ساخته شده اند.
‫با توجه به سرعت 65 کیلومتر بر ساعت،
‫خرگوش های صحرا، به عنوان شکار محبوب،
‫شانس زیادی در برابر این حیوان ‫برای فرار ندارند.
‫سالوکی ها نیز به قدری ‫مورد احترام بودند که،
‫جسدشان به صورت مومیایی شده،
‫در کنار اجساد فراعنه که ‫صاحبشان بودند، مومیایی می شد.
‫اگر چه نیل هزاران سال برای ساکنان مصر،
‫شاهراه حیات فراهم می کرد،
‫چهره این سال های رودخانه ‫تبدیل به بندری برای،
‫حیات وحش متروک منطقه شده است.
‫با 550 متر طول و 35 متر پهنا، دریاچه ناصر،
‫یکی از بزرگترین دریاچه های ‫دست ساز در جهان است.
‫حدود 50 سال پیش بر روی ‫رودخانه نیل سدی ساختند،
‫تا این مخزن آب عظیم به وجود آید.
‫این مسئله پایان بخش خروج ‫غیر قابل پیش بینی آب،
‫از بستر خود، در پایین رودخانه بود.
‫مصریان باستان باور داشتند ‫که طغیان سالیانه آب،
‫هدیه ای از طرف خدایان است.
‫آنها اصلا خبر نداشتند که ریشه این سیل،
‫به 3000 کیلومتر آن طرف تر، ‫در سمت جنوب برگردد.
‫به صورت تخمینی، ‫حدود 90 درصد از آب نیل،
‫از ارتفاعات اتیوپی سرچشمه می گیرد،
‫که میزان بارش حدودا 2000 ‫میلی متری سالیانه دارند.
‫در همین انشعاب های فرعی آب است که،
‫خاک های حاصلخیر قبل از ‫ورود به بلندترین رودخانه جهان،
‫شسته می شوند.
‫امروزه، سدسازی بر روی نیل،
‫جلوی خروج آب غنی از گل و لای را،
‫در پایین رودخانه، می گیرد.
‫در عوض، دریاچه ناصر و حیات وحشش،
‫از میلیون ها تن رسوبی که ‫هر ساله در این محل،
‫بر روی هم انباشته می شوند، بهره می برند.
‫یک حیوان از خط ساحلی دریاچه ناصر،
‫بیشتر از بقیه حیوانات بهره مند می شود.
‫کروکودیل های رود نیل در حدود 10 سالگی،
‫به بلوغ می رسند.
‫این کروکودیل ماده باردار است و،
‫آماده تخم ریزی.
‫ساحل ماسه ای دریاچه محلی مناسب ‫برای حفر کردن آشیانه است.
‫بعد از رسیدن به عمق تقریبا 50 سانتیمتری،
‫او شروع به تخم گذاری می کند.
‫تقریبا 50 تخم مرغ در این آشیانه،
‫بر روی هم گذاشته می شود.
‫در نهایت، روی آنها با ماسه پوشانده می شود.
‫سه ماه طول می کشد تا فرزندان او،
‫آماده بیرون آمدن از تخم شوند.
‫تا آن زمان اون نزدیک لانه می ماند و،
‫به شدت از آنجا محافظت می کند.
‫در اکوسیستم وسیع دریاچه ناصر،
‫پرنده ها نیز سکنی گزیده اند.
‫حدود 100 گونه متنوع به ثبت رسیده اند،
‫که در این سواحل زندگی می کنند.
‫حواصیل ها متخصص شکار ماهی،
‫و اساتید پرواز ‫بدون هیچ گونه بال زدنی هستند.
‫مصریان باستان این پرندگان با شکوه را با،
‫طلوع خورشید همراه می کردند.
‫آنها این پرنده را بنو، ‫به معنای عروج کننده، می نامیدند.
‫گفته می شود حواصیل همان ققنوس است،
‫که سال ها بعد از افسانه های یونان، ‫متولد می شود.
‫در ابتدا این باور وجود داشت که ‫قرار گرفتن در این حالت دلتا مانند،
‫آن هم در برابر خورشید، ‫تنها روشی برای خشک کردن یا،
‫گرم کردن بال ها است.
‫ولی نفس نفس زدن سریع، در واقع به،
‫تلاش حواصیل برای خنک شدن، اشاره دارد.
‫حالا مشخص شده است که این پرنده با این کار،
‫دمای بدن خود را برای ‫از بین بردن انگل هایی که،
‫زیر بال هایش زندگی می کنند، ‫نامناسب می کند.
‫ماهی خورک ابلق، ‫با اندازه ای به طول 25 سانتیمتر،
‫یک پرنده متوسط در میان،
‫خانواده پرندگان شکارچی ماهی، محسوب می شود.
‫در عین حال، ‫این پرنده بزرگ ترین پرنده جهان است که،
‫می تواند بدون وجود باد مخالف، ‫به صورت شناور در هوا باقی بماند.
‫این تکنیک به وی اجازه می دهد تا بتواند،
‫در آب های عمیق تر، به دور از ساحل، ‫محل دقیق ماهی ها را مشخص کند.
‫ماهی خورک ها می توانند ‫اندازه و عمق ماهی های،
‫ زیر آب را اندازه بگیرند.
‫این مسئله آنجا مهم می شود ‫که هنگام شیرجه به داخل آب،
‫پرده ای مخصوص چشمان ‫این پرنده رو می پوشاند،
‫و عملا آن رو کور می کند.
‫کمتر از نصف شیرجه ها ‫با موفقیت همراه می شوند.
‫اما این بار عملیات موفقیت آمیز است.
‫ماهی خورک شکار خود را ‫به شاخه درخت می کوبد.
‫با این کار نه تنها از ‫مرگ ماهی مطمئن می شود،
‫بلکه استخوان ماهی نیز شکسته می شود،
‫و راحت تر هضم می شود.
‫دریاچه ناصر در دوران باستان وجود نداشت،
‫اما منطقه آبی دیگری نقشی اساسی در،
‫حمایت از زندگی در این منطقه ایفا می کرد.
‫دریای سرخ مصر حدود 30 میلیون سال پیش،
‫به وجود آمد؛
‫هنگامی که زمین ساخت صفحه ای عربستان،
‫از قاره آفریقا جدا شد.
‫در دوران باستان، ‫حمل و نقل کالا از طریق راه زمینی،
‫کاری مشکل بود،
‫اما دریای سرخ، راه دسترس ‫خوبی برای مصر جهت ارتباط با آفریقا،
‫و شرق دور بود.
‫بدون وجود رودخانه ای طبیعی ‫برای تغذیه دریا با آب تازه،
‫دریای سرخ یکی از شورترین آب های جهان را،
‫در خود دارد.
‫موجودات آبزی و صخره های مرجانی ‫موجود در این دریا،
‫خود را به زندگی در آب شور وفق داده اند.
‫حدود ده درصد از ماهی هایی که ‫در این دریا زندگی می کنند،
‫در هیچ جای دیگری وجود ندارند.
‫یک مارماهی دریایی، در مصر باستان،
‫مورد احترام فراوانی بود.
‫مصری ها به پیشگاه آتوم، ‫خدای خالق، مارماهی هدیه می کردند.
‫اجساد مومیایی شده آنها در جعبه های برنزی،
‫دفن می شد.
‫مارماهی نواری غول پیکر ‫می تواند تا 3 متر رشد کند.
‫این باز کردن و بستن دهان،
‫از جریان دائمی آب در دستگاه تنفس حیوان ‫اطمینان حاصل می کند.
‫مارماهی های نواری معمولا در شب،
‫شکار می کنند و با استفاده از ‫حس بویایی خارق العاده،
‫رد شکار را می گیرند و ‫در کمین او می نشینند.
‫مارماهی های باغچه ای در تعداد هزارتایی ‫و به صورت کلونی زندگی می کنند.
‫طول آنها به حدود 40 سانتیمتر می رسد.
‫این مارماهی ها از پلانکتون ها ‫و هر ماهی کوچکی،
‫که از کلونی رد شود، تغذیه می کنند.
‫آنها با استفاده از دم خود ‫در بستر دریا نقب می زنند و،
‫همین نقب تبدیل به ‫خانه ابدی آنها می شود که،
‫هیچ وقت آن را ترک نمی کنند.
‫این حفره ها همچنین پناهگاهی امن و محکم،
‫برای محافظت از شکارچیان فراهم می سازند.
‫این موجود عظیم الجثه تهدیدی برای ‫این مارماهی های باغچه ای نیست.
‫کوسه نهنگ ها بزرگترین ماهی های جهان هستند.
‫این ماهی ها حدود 20 متر طول،
‫و 34 تن وزن دارند.
‫جالب اینجاست که رژیم غذایی آنها،
‫تنها محدود به پلانکتون های ریز می شود.
‫با سرعتی حدود 5 کیلومتر بر ساعت،
‫آنها می توانند در هر دقیقه ‫حدود 10 لیتر آب را غربال کنند.
‫فیلترهایی خوب آنها که با نام ‫جارویی آبشش نیز شناخته می شوند،
‫هر چیز خوردنی، حتی در حد ‫چند میلی متر را فیلتر می کنند.
‫در منطقه نزدیکتر به خشکی، ‫خط سبزی ساحل را پوشانده است.
‫مانگروها در جایی رشد کرده اند که،
‫دیگر گیاهان قادر به بقا نیستند.
‫ریشه های این گیاه نمک را از،
‫آب دریا فیلتر می کنند.
‫همین نمک اغلب گیاهان را از بین می برد.
‫هر مقدار نمکی که جذب شود،
‫از طریق برگ ها دفع می شود.
‫ریشه تمام گیاهان به اکسیژن نیاز دارند،
‫اما در آب اشباع شده از نمک،
‫در واقع هیچ هوایی وجود ندارد.
‫مانگروها شیوه خاصی برای ‫روبرویی با این شرایط دارند.
‫ریشه های خاص این گیاه ‫از زمین سر بر می آورند،
‫تا در جزر و مد کم، اکسیژن جذب کنند.
‫این شبکه انبوه از ریشه ها،
‫نه تنها به تثبیت ماسه های ‫شکننده ساحلی کمک می کنند،
‫بلکه مکانی امن برای بسیاری از موجودات،
‫ساکن در ساحل فراهم می سازند.
‫خرچنگ ویولن زن نر چنگالی بزرگ دارد.
‫حرکت چنگال کوچک تر بر روی چنگال بزرگ تر،
‫که به مانند نواختن ویولن می ماند،
‫بهانه انتخاب نام آنها بوده است.
‫خرچنگ های ویولن زن ماده ‫تعادل ظاهری بیشتری،
‫در مقایسه با نرها دارند.
‫آنها می توانند دو برابر ‫سریع تر از نرها غذا بخورند،
‫و پس از خوردن مواد آلی،
‫دانه های ماسه را دفع کنند.
‫این تکان های چنگال، ‫تنها وسیله برای جفتیابی هستند.
‫خرچنگ های ماده، ‫نرهایی با چنگال های بزرگ تر،
‫و تکان های بالاتر را بیشتر می پسندند.
‫هر چقدر که ریتم تندتر باشد،
‫شانس پیروزی در رقابت بیشتر است.
‫از این چنگال های بزرگ برای نمایش سلطه،
‫و دلاوری در نبرد استفاده می شود.
‫دزدیدن نقب نرهای کوچک تر،
‫یک فعالیت روزانه در جامعه خرچنگ ها است.
‫حدود 2000 سال قبل،
‫مسیرهای تجاری بین بندرگاه های دریای سرخ،
‫و شهرهای بزرگ نیل قرار داشتند.
‫تجار با سفرهایی بیش از 300 کیلومتر در،
‫بیابان های سوزان روبرو بودند.
‫اما تنها یک حیوان این مأموریت را امکان پذیر کرد.
‫شترهای پا بلند می توانند روزانه،
‫تا حدود 30کیلومتر طی کنند.
‫آنها می توانند تا یک هفته،
‫بدون آب و غذا ادامه دهند.
‫ولی مسافرت تجاری حداقل ‫10 روز طول می کشید و،
‫حتی این به اصطلاح کشتی های صحرا نیز،
‫به آب نیاز پیدا می کردند.
‫خوشبختانه، حتی در قلب ناکجا آباد نیز،
‫هنوز می توان آب تازه پیدا کرد.
‫مصر بزرگترین آب فسیل جهان را در خود،
‫جای داده است: سفره آبی نوبه.
‫به صورت تخمینی، ‫حدود 150 هزار کیلومتر مکعب آب تازه،
‫در زیر قسمت شرقی صحرای آفریقا وجود دارد.
‫حدود 50 هزار سال پیش، آب و هوای ‫این منطقه به مراتب متعادل تر بوده است.
‫هنگامی که دمای هوا بالا می رود، ‫زمین به خشک زار تبدیل می شود.
‫با این حال، آب موجود در بین ‫سنگ ماسه های،
‫زیر طبقه سطح زمین، باقی ماند.
‫امروزه آبگیر و چشمه های فراوانی،
‫در سرتاسر این منطقه وجود دارند.
‫و یک درخت به خصوص، ‫همانند پرچمی برای نشان دادن،
‫این نقاط غنی از حیات عمل می کند.
‫احتمالا آکاسیا سرسخت ترین ‫درخت روی زمین است.
‫این درخت گرمای خشک بیابان را که به حدود،
‫50 درجه سلسیوس می رسد، ‫و همچنین سرما را تحمل می کند.
‫اگرچه بسترهای رودخانه در این منطقه،
‫سال ها پیش خشک شده اند،
‫آکاسیا آب مورد نیاز خود را ‫از طریق دیگری به دست می آورد.
‫ریشه های این درخت ‫برای دسترسی به سفره های زیرزمینی،
‫می تواند تا 80 متر به زیر زمین برود.
‫جای تعجبی ندارد که ‫مصریان باستان این گونه را،
‫درخت زندگی می نامیدند.
‫حشره های مکنده به شاخه های خاردار،
‫درخت آکاسیا می چسبند.
‫پروانه های رنگین بانو نیز برای تغذیه ‫از این درخت استفاده می کنند.
‫این پیشکش شهد برای حشرات، ‫مسئله ایی حیاتی برای بقای درخت است،
‫چرا که زندگی آن به ‫گرده افشانی حشرات وابسته است.
‫زنبورهای سرخ آسیایی از آب بهاری که،
‫راه خود را به سمت لایه های سطحی ‫باز کرده است، بهره مند می شوند.
‫برای هزاران سال، واحه هایی این چنینی،
‫کلید حیات برای موجودات صحرا محسوب می شدند.
‫مردم مصر باستان موجودات بسیاری را،
‫محترم دانسته و مقدس می شمردند.
‫ولی تنها یکی از آنها می توانست ‫به آینده زوال پذیر مصری ها،
‫نور امید بتاباند.
‫اسکارلت ها تا حدود 4 سانتیمتر رشد می کنند،
‫و بیشتر از نیمی از عمر خود را ‫در مدفوع حیوانات به سر می برند.
‫بعد از جدا کردن قطعه ایی بزرگ،
‫سرگین به شکل یک توپ در می آید،
‫و به حدود 100متری محل اولیه برده می شود.
‫برای مصری ها، این حرکت نمادی از،
‫حرکت خورشید در آسمان بود.
‫با این حال، اتفاقی که بعدا می افتد،
‫به عنوان معجزه نهایی دیده می شد.
‫بعد از دفن گلوله توپ، حشره ماده،
‫داخل گوی تخم ریزی می کند.
‫حدود 4 هفته بعد، ‫سوسکی جدید به شکل معجزه آسایی،
‫از زیر زمین بیرون می آید.
‫علاوه بر ارتباط اسکارلت با حرکت خورشید،
‫این حشره نمادی از تجدید حیات نیز بود.
‫این موجود به خپری ارتباط داده می شد؛
‫یکی از قدیمی ترین آفرینندگان ‫در مذهب این مردم.
‫پس از تسلیم شدن در برابر امپراطوری روم،
‫خط عمر سلسله باستانی مصر به پایان رسید.
‫با این وجود، ‫فرمانروای غیر قابل شکست آب این سرزمین،
‫2هزار سال بعد نیز ‫به زندگی خود ادامه داد.
‫با منتظر ماندن به مدت بیش از 12 هفته،
‫این کروکودیل ماده نیل ‫به خواسته خود می رسد.
‫صدای زق زقی که از عمق آشیانه ‫به گوش می رسد،
‫نشان می دهد که ‫بچه های او آماده خروج از تخم هستند.
‫او تصمیم می گیرد که کمک کند.
‫دهان او که برای شکستن استخوان ‫و پاره کردن گوشت طراحی شده،
‫به ناگهان تبدیل به ‫گهواره ای مهربان می شود.
‫غرایز مادرانه او بسیار قدرتمند هستند،
‫او به آرامی بچه هایش را به داخل آب می برد.
‫با وجود بیش از 50 عدد تخم مرغ، ‫این سرویس رفت و آمد،
‫باید چند بار این مسیر را برود و برگردد.
‫کروکودیل های نیل در زمان ‫بیرون آمدن از تخم،
‫حدود 30سانتیمتر قد دارند ‫و در همان سال اول،
‫اندازه آنها 2برابر می شود.
‫اگر چه آنها نمی توانند ‫برای خود شکار کنند،
‫تا 2سال بعد،
‫مادرشان به مواظبت از آنها ادامه می دهد.
‫تا آن زمان آنها حدود یک متر می شوند،
‫و به اندازه کافی بزرگ شده اند ‫تا بر روی پاهای خود بایستند.
‫مصر سرزمین میراث است.
‫مقبره های مقدس، ریگ روان های باستانی ‫و بالاتر از تمام این ها، زندگی.
‫برای هزاران سال، ‫موجودات بر این بیابان های ماسه ایی،
‫سلطه داشته اند ‫و آب ها را تحت احاطه خود داشته اند،
‫و حتی باور انسان ها را حجاری کرده اند.
‫در حالی که نسل انسان ها آمده و رفته است،
‫حیات وحش در اینجا ‫محکم و پابرجا باقی مانده است.
‫سلسله بیابان مصر ‫از پادشاهان و ملکه های حیوان،
‫به زندگی خود ادامه می دهد.