‫یازدهم ژانویه، ساعت 2:30 ظهر...
‫آم...شما اظهاراتتون رو جدا می گین. ‫این یکی مال ماست.
‫در پی یک مشاجره کلامی ‫در پارک بروکلین بریج،
‫زکری کاون، 11 ساله، ‫مسلح به یه شاخه چوبی،
‫زد تو صورت پسرمون، ‫ایتان لانگستریت.
‫علاوه بر تورم و کبودی ‫لب بالای ایتان،
‫این کار باعث شکستن 2 تا از ‫دندان پیش هم شد،
‫همچنین صدمه عصبی ‫به دندان پیش راست.
‫«مسلح»؟
‫مسلح. چیه...؟ ‫از «مسلح» خوشتون نمیاد؟
‫آم، مایکل، چی می تونیم بگیم؟ ‫«به دست»؟ «در دست»؟
‫- چوب به دست؟ خوبه؟ ‫- به دست، آره.
‫- چوب به دست. ‫- به دست.
‫طعنه آمیزه.
‫همیشه فکر می کردم که پارک ‫بروکلین بریج خیلی در مقایسه با هیل ساید امنه.
‫درسته. همیشه می گفتیم، «پارک ‫بروکلین بریج، باشه. هیل ساید، عمرا.»
‫اوهوم.
‫- فقط برای نشون دادن بهتون. ‫- ممنون.
‫هی، خیلی ممنون که اومدین.
‫خیلی بهتر از گیر کردن تو ‫ذهنیت خصمانه ست.
‫خب، ما هم از شما ‫متشکریم. واقعا.
‫خب، فکر نمی کنم دلیلی وجود داشته ‫باشه که از هم تشکر کنیم.
‫خوشبختانه، بعضی از ما هنوز ‫حس اجتماعی بودن داریم، نه؟
‫با این که بچه ها هنوز این ‫مفهوم رو درست درک نکرده اند
‫- درسته. ‫- منظورم بچه ماست.
‫درسته، بچه ما.
‫ممنون.
‫اون لاله ها خیلی خوشگلن
‫اُه، گل فروشی انتهای هنریه. ‫می دونین کدوم؟ ته ته خیابون.
‫اُه، درسته.
‫آره. پیازهاشون رو مستقیم ‫از هلند وارد می کنن.
‫یه دسته کامل 20دلار.
‫واقعا؟
‫آره. می دونین؟ ته ته.
‫درسته. درسته.
‫خب...درباره دندونی که ‫عصبش صدمه دیده چی؟
‫خب، ما که هنوز نمی دونیم.
‫چند تا سئوال درباره پیش آگهیش ‫هست. ظاهرا، آه...
‫خب، ظاهرا عصبش کاملا ‫بیرون نزده.
‫- فقط بخشیش بیرونه. ‫- یه بخشش بیرون مونده.
‫و یه بخش هنوز محافظت شده ست.
‫پس فعلا، قرار نیست بکشنش.
‫می خوان به اون دندون ‫یه فرصت بدن.
‫آره. ما واقعا دوست داریم ‫از عصب کشی جلوگیری کنیم.
‫اُه، البته.
‫یه دوران مشاهده هست که به عصب ‫فرصت بهبود می دن.
‫بعدا روکش لازمش می شه.
‫- تا 18 سالگی نمی شه دندون کاشت. ‫- نمی شه.
‫آره، برای همین...فقط می تونن ‫وقتی رشدش تموم شد بکارن.
‫طبیعتا.
‫خب، ما...امیدواریم که ‫همه چیز درست بشه.
‫فقط می شه امیدوار بود.
‫گوش کنین، آم...
‫اون نمی خواست زکری رو لو بده.
‫نه، نمی خواست.
‫دیدن این بچه بدون این که صورت یا ‫دندونی براش مونده باشه، !غیر قابل باور بود
‫- حرف نمی زد. ‫- می تونم تصور کنم.
‫نمی خواست بچه رو لو بده. ‫دوستاش می گفتن خبرچینه.
‫بیا قبول کنیم، پنی، فقط ‫به خاطر شرفش نبود.
‫خب، می شه این رو گفت. ‫شرف مستلزم زمینه اجتماعیه.
‫پس چه طوری نهایتا ‫اسم زکری رو گرفتین؟
‫خب، چون ما به ایتان ‫توضیح دادیم که...
‫...حفاظت از این بچه قرار نیست ‫کمکش کنه.
‫آره، بهش گفتیم اگه این بچه فکر می کنه می تونه از ‫زیر هر چیزی قسر در بره، چرا ما دست برداریم؟
‫بهش گفتیم که اگه ما والدین این بچه ‫بودیم، می خواستیم بدونیم.
‫البته.
‫آره. یه لحظه ببخشید.
‫- بله، والتر. ‫- آلن.
‫خب، ممنون که باهام ‫تماس گرفتی.
‫تو مجله امروز صبح هست. ‫برات می خونمش.
‫«طبق مطالعه ایی که مجله انگلیسی، ‫لنست، به چاپ رسانده است،
‫2محقق استرالیایی عوارض ‫عصبی داروی ضد فشار خون...
‫...تی دابلیو فارما، انتریل را ‫کشف کرده اند،
‫شامل ضعف شنوایی و ‫آتاکسی.»
‫چه طور هیچ کس در موردش ‫به من نگفته؟
‫کی اون جا مسئولیت نظارت ‫بر مطبوعاتت رو بر عهده داره؟
‫- این مشکل ساز می شه. ‫- آره، تو بد مخمصه ایی افتادی.
‫چیکار کنیم؟ فورا بیخیالش بشیم؟
‫نه، نه، مشکل من ای اس امه.
‫2 هفته دیگه جلسه سالانه ‫سهام داران رو داری.
‫برای احتمال دادخواهی ‫برنامه ریزی کرده بودی؟
‫مطمئن نیستم. باید چک کنم.
‫- والتر. والتر. ‫- بله؟
‫با روابط عمومی حرف بزن. ببین جای دیگه ‫بویی بردن یا نه و به من زنگ بزن.
‫- باشه. ‫- خیلی خوب.
‫- ببخشید. ‫- پس شما یه چیزین...آه...
‫وکیل مدافع.
‫- و خودتون چی؟ ‫- فروشگاه لوازم خانگی.
‫پنی یه نویسنده ست. پاره وقت ‫تو یه کتاب فروشی کار می کنه.
‫بیشتر کتاب های هنری و تاریخی.
‫یه نویسنده؟
‫خب، من یکی از نویسنده های ‫یه جلد از «تمدن سبایی» بودم،
‫با آثار تاریخی ایی که بعد از ‫نزاع اتیوپی و...
‫...اریتره گرفتیم، کار می کردم.
‫ولی در حال حاضر دارم روی یه کتاب ‫درباره تراژدی دارفور کار می کنم.
‫تخصصتون آفریقاست؟
‫بله، به اون قسمت از ‫دنیا علاقه مندم.
‫و بچه دیگه ایی دارین؟
‫کورتنی هست. 9سالشه.
‫در حال حاضر خیلی از ‫دست پدرش عصبانیه،
‫چون اون دیشب از شر ‫همسترش خلاص شد.
‫شما از شر یه همستر ‫خلاص شدین؟
‫آره. شب ها خیلی سر و صدا می کرد.
‫روزها می خوابن. داشت ‫ایتان رو دیوونه می کرد، پس...
‫می دونی، نمی تونست سر و صدایی که ‫اون درست می کرد رو تحمل کنه. آره.
‫خب ناراحت نمیشم که بهتون بگم که خیلی وقت بود ‫می خواستم از شرش خلاص شم، برای همین...
‫...بالاخره گفتم، «بسه!» ‫برداشتمش و تو خیابون ولش کردم.
‫تو خیابون ولش کردین؟
‫گفتم یه جور حیوون ‫جوی و فاضلابیه،
‫اما بیرون رو پیاده رو ‫بدجور وحشت کرده بود.
‫حقیقت اینه که اونا حیوون ‫خونگی نیستن و وحشی هم نیستن.
‫اگه بندازیشون وسط جنگل، ‫باز هم خوشحال نیستن.
‫- نمی دونم کجا باید گذاشتشون. ‫- پس همین طوری...
‫...بیرون ولش کردین؟
‫آره، کرد.
‫سعی کرد کورتنی رو قانع کنه که ‫همستره فرار کرده،
‫که البته اون باورش نمیشد.
‫و امروز صبح همستره ‫رفته بود؟
‫رفته بود.
‫شما چه طور؟ شما ‫چی کاره این؟
‫اُه، من کارگزار سرمایه گذاریم.
‫آه. آه...آم...
‫بذارین من...همین طور ‫مستقیم این رو می پرسم.
‫آه، زکری می تونه از ‫ایتان عذرخواهی کنه؟
‫البته. اگه حرف می زدن ‫خوب میشد.
‫نه، باید عذرخواهی کنه، آلن.
‫باید واقعا بگه متأسفه.
‫- آره، احتمالا. ‫- خب، متأسف هست؟
‫اون نمی فهمه که چه قدر جدی بوده.
‫یازده سالشه.
‫خب، یازده سال که ‫نوزاد نیست.
‫خب، آدم بزرگ هم نیست.
‫یادمون رفت ازتون بپرسیم، ‫چای یا قهوه میل دارین؟
‫چیزی از اون کیک کابلر مونده، پنی؟ ‫اون کیک کابلر محشری درست می کنه.
‫- اسپرسو دارین؟ ‫- بله.
‫- بدم نمیاد یه فنجون بخورم. ‫- یه لیوان آب.
‫آره. من هم یه اسپرسو می خورم، عزیزم. ‫و کابلر رو هم بیار. بیاین داخل.
‫لطفا. لطفا. بشینین. ‫بشینین.
‫نمی خواستم هولتون کنم برید. ‫این جا، این جا.
‫- ممنون. ‫- آره.
‫- ممنون.
‫باید این کابلر رو بچشین.
‫کابلر کجاست؟
‫دوباره کابلر رو تو ‫یخچال گذاشته.
‫نمی دونم با اون زن باید به ‫چه زبونی حرف بزنم.
‫چه زوج خوبی.
‫خیلی.
‫آدمای خوبین، نه؟
‫به همه میگی من نویسنده م؟
‫نویسنده ای دیگه. ‫یه کتاب نوشتی.
‫پختن کابلر خوب ‫راحت نیست.
‫چی می فروشین؟
‫ابزار تزیینی. قفل در، دستگیره ‫در، رابط شیر مسی و...
‫- این چیزا. ‫- ممنون.
‫و تجهیزات آشپزخونه. ‫قابلمه و ماهیتابه. آره.
‫درآمدش خوبه؟
‫می دونین، این طور نیست که ‫یه سال بترکونیم یا همچین چیزی.
‫شروع کردن سخت بود، اما...
‫...تا وقتی هر روز صبح با ‫چمدون نمونه هام و کاتالوگم...
‫...بیرونم، در میاد دیگه.
‫با این که ماهیتابه های گریل ‫چدنی نزدیک تعطیلات محبوب میشن.
‫آره.
‫وقتی وحشت کردن اون ‫همستر رو دیدین،
‫چرا نیاوردینش خونه؟
‫چون من به اون چیزها ‫دست نمی زنم.
‫شما گذاشتینش رو پیاده رو.
‫تو قفس بود، برای همین ‫به پهلو خوابوندمش.
‫امکان نداره من به اون ‫موجودات دست بزنم.
‫- شکر؟ ‫- نه، شکر نه.
‫خب، چه جور کابلری ‫درست کردین؟
‫سیب و گلابی.
‫سیب و گلابی؟
‫آره. می دونین...یکی از ‫دستور پخت هامه.
‫اما حیف که سرد شده.
‫سیب و گلابی.
‫برای من جدیده.
‫سیب و گلابی از کلاسیک هاست. ‫البته که یه فوت کوزه گری داره.
‫اُه، واقعا؟
‫باید گلابی ها رو از سیب ها ضخیم تر ‫ببرین چون اونا زودتر می پزن.
‫اُه، درسته.
‫- راز واقعیش رو بهتون نگفت. ‫- بذار بچشنش.
‫خیلی خوبه. خیلی خوبه.
‫- لذیذه. ‫- تیکه های نون زنجبیلی.
‫اُه، خدای من.
‫خب، در واقع فقط یه دستور ‫سنتی اصلاح شده ست.
‫مادرش ایده ش رو بهم داد.
‫نون زنجبیلی. ‫محشره.
‫حداقل از این قضیه یه دستور پخت ‫جدید گیرمون اومد، مگه نه؟
‫کاش پسرم در حینش دو تا ‫دندونش رو از دست نمی داد.
‫درسته. منظورم همین بود.
‫راه نوینی برای بیانش داری.
‫نه، هی، من...ببخشید.
‫آره، والتر.
‫نه. نه، نه. ‫نامه ای به سردبیر نزن.
‫فقط آتیشش رو بیشتر می کنی.
‫- خب، برنامه ریزی شده بود؟ ‫- نه.
‫تصمیم گرفتیم بی خیالش بشیم.
‫حالا این اختلال ها چی هستن؟ ‫آتاکسی چی چیه؟
‫عدم تعادل و راه رفتن ‫بی ثبات یا نامنظمه.
‫- با دوز عادی؟ ‫- با دوز عادی به ندرت.
‫- چند وقته می دونی؟ ‫- دو سال، دو سال و نیم.
‫و این همه مدت منسوخش نکردی؟
‫شوخیت گرفته، نه؟
‫درآمدی که میگیم چه قدره؟
‫اُه. اُه، که این طور.
‫باشه.
‫اَل.
‫- همه منتظر توییم. ‫- آره، درسته. یه ثانیه.
‫- دنیس؟ ‫- باهاش حرف زدی؟
‫دو سال و نیمه که از ‫ریسک ها خبر دارن.
‫- خدایا! ‫- آره.
‫یه گزارش داخلی.
‫اما عوارض نامطلوب ‫ثبت نشده ن.
‫هیچ اقدامی برای ‫احتیاط نکرده ن.
‫هیچ ذخیره ای برنامه ریزی نکرده ن. ‫هیچی تو گزارش سالانه نیست.
‫باورم نمیشه. ‫علائمش چیه؟
‫عدم تعادل، راه رفتن نامنظم. ‫این چیزها.
‫عملا انگار خماری!
‫تقریبا نیم میلیارد درآمد.
‫- اون جایی؟ ‫- آره. میگی چی کار کنه؟
‫- خب، انکار کنه. ‫- البته.
‫اون کودن می خواست یه نامه به ‫سردبیر بنویسیم. عمراً نامه بنویسیم.
‫از طرف دیگه، اگه ‫ببینیم خبرش داره پخش میشه،
‫می تونیم بیانیه مطبوعاتی بدیم.
‫مثلا «یه نفر دو هفته بعد از خروج از ای اس ام داره ‫شایعه دروغی پخش می کنه» یا همچین چیزی.
‫- می خوای باهاش در میون بذارم؟ ‫- نه، زنگ می زنه.
‫حرف می زنیم و روی ‫بیانیه مطبوعاتی کار می کنیم.
‫باشه.
‫این قدر سرم شلوغ بوده که ‫وقت برای ناهار نداشته م.
‫اُه، از خودتون پذیرایی کنین. ‫از خودتون پذیرایی کنین، بفرمایین.
‫- بفرمایین. ‫- ممنون.
‫نه، نه. ‫بفرمایید، بفرمایید.
‫می دونم که خیلی بی ادبم.
‫کجا بودیم؟
‫خب، داشتیم می گفتیم...
‫...خیلی بهتر میشد اگه یه جور ‫دیگه هم رو دیده بودیم.
‫این کابلر، بله.
‫- مادرتون، درسته؟ ‫- مادر اون.
‫دستور پخت مادر منه. ‫پن درستش کرده.
‫مادر تو از سیب و ‫گلابی استفاده نمی کنه.
‫نه.
‫قراره جراحی بشه. بیچاره.
‫- اُه، واقعا؟ برای چی؟ ‫- زانوش.
‫قراره یه پروتز پلی اتیلن و ‫فلزی براش بذارن.
‫و همه ش نگران اینه که بعد از ‫سوزوندن جسدش چی قراره ازش بمونه.
‫مایکل، بدجنس نباش.
‫نمی خواد کنار پدرم ‫دفن بشه.
‫می خواد سوزونده بشه و ‫برده بشه بالا شهر،
‫کنار مادرش که تک و تنهاست.
‫چند تا کوزه که رو سواحل ‫دریاچه سابیگو پچ پچ می کنن.
‫آم، خیلی تحت تأثیر سخاوتتون ‫قرار گرفتیم.
‫می فهمیم که چه طور سعی دارین ‫به جای بدتر کردن اوضاع،
‫بهترش کنین.
‫لطفا. کمترین کاریه که ‫می تونیم بکنیم.
‫آره.
‫نه، بی خیال. یعنی خیلی از والدین ‫فقط طرف بچه شون رو می گیرن،
‫خودشون هم مثل بچه ها ‫رفتار می کنن.
‫اگه ایتان دو تا از دندون های ‫زکری رو شکونده بود،
‫به نظرم من و آلن واکنشمون ‫از تکون خوردن زانو بیشتر بود.
‫مطمئن نیستم که کلیت ‫ماجرا رو می دیدیم.
‫قطعا می دیدین.
‫- درست میگه. من خیلی مطمئن نیستم. ‫- چرا می دیدین.
‫چون همه می دونیم که ممکن بود ‫برعکس همین اتفاق بیفته.
‫زکری در این مورد ‫چی میگه؟
‫چه طور...؟ چه طور...؟ ‫چه طور داره تجربه ش می کنه؟
‫اُه، اون خیلی حرف نمی زنه. ‫به گمونم یه ذره متأثیر شده.
‫اما می فهمه که هم مدرسه ایش رو ‫از ریخت و قیافه انداخته؟
‫نه. نه، نمی فهمه که هم مدرسه ایش رو ‫از ریخت و قیافه انداخته.
‫چرا این رو میگی؟
‫البته که زکری می فهمه.
‫اون می فهمه که این رفتار ‫خشن غیرقابل قبوله،
‫نه این که هم مدرسه ایش رو ‫از ریخت و قیافه انداخته.
‫از این کلمه خوشتون نمیاد ‫اما متأسفانه کلمه مناسبیه.
‫پسر من پسر شما رو ‫از ریخت ننداخته.
‫پسر شما پسر ما رو ‫از ریخت انداخته.
‫بعد مدرسه برگردین. به ‫دهنش نگاه کنین، به دندوناش.
‫موقتا از ریخت افتاده.
‫وقتی تورم بخوابه دهنش ‫درست میشه.
‫درباره دندون ها هم، ما حاضریم هزینه ‫بهترین خدمات دندانی رو متقبل بشیم.
‫ما برای این بیمه داریم.
‫چیزی که می خوایم اینه که ‫پسرها آشتی کنن،
‫مطمئن شیم که دیگه ‫همچین اتفاقی نمیفته.
‫بیاین یه قرار بذاریم.
‫- آره، دقیقا. ‫- ما بیایم اون جا؟
‫نیازی به مربی گری ندارن. ‫بذارین مثل مردا حلش کنن.
‫مثل مردها؟ آلن، مسخره نباش.
‫از طرف دیگه، شاید ‫لازم نباشه ما اون جا باشیم.
‫شاید بهتر باشه که ‫اون جا نباشیم، نه؟
‫مشکل این نیست که ما ‫اون جاییم یا نیستیم.
‫مشکل اینه که می خوان ‫درباره ش حرف بزنن؟
‫می خوان حلش کنن یا نه؟
‫- ایتان می خواد. ‫- زکری هم می خواد؟
‫- بهش حق انتخاب نمیدیم. ‫- اما خودش باید تصمیم بگیره.
‫زکری مثل یه قلدر ‫رفتار می کنه.
‫قرار نیست منتظرش بمونیم که ‫راه درست رو انتخاب کنه.
‫اگه زکری ایتان رو چون مجبوره، ‫با زمینه تنبیهی بیینه،
‫من واقعا...اصلا نمی بینم که ‫نتیجه مثبتی ازش حاصل بشه.
‫خانم لانگستریت، پسر ما دیوونه ست.
‫اگه امیدوارین که ناگهانی و خود به خودی ‫متأسف باشه، زهی خیال باطل.
‫ببینین، متأسفم. واقعا باید ‫به دفتر برگردم.
‫نانسی، تو بمون. تصمیم رو ‫با من در میون بذار.
‫به هر حال من به درد ‫هیچ کس نمی خورم.
‫خانما همیشه فکر می کنن به ‫مرد، به پدر نیاز هست.
‫انگار فایده ای داره.
‫ببینین، من واقعا متأسفم اما ‫من هم نمی تونم بمونم.
‫شوهرم هیچ وقت از اون باباهای ‫«کالسکه بچه هل بده» نبوده.
‫خب، حیف شد. ‫زمان خیلی زود می گذره.
‫مایکل، تو عاشق مراقبت ‫از بچه ها بودی.
‫خب، تصمیممون چی شد؟
‫می تونین حدودا 7:30 با ‫ایتان بیاین خونه ما؟
‫هفت و نیم خوبه؟
‫خب، اگه نظر من رو بخواین...
‫بله، لطفا.
‫به نظرم زکری باید ‫بیاد این جا.
‫آره، موافقم.
‫نباید قربانی باشه که ‫راه رو میاد.
‫آره، درسته. باشه.
‫خب، من نمی تونم 7:30 ‫هیچ جا باشم.
‫کی تو رو لازم داره؟ ‫تو بی فایده ای، نه؟
‫جدی، فکر می کنم مهمه ‫که پدرش بیاد.
‫امشب نمیشه. ‫سلام.
‫- فردا؟ ‫- الو؟ ببخشید.
‫الان می تونی صدام رو بشنوی؟
‫یه کلمه هم تو گزارش سالانه نیست.
‫اما ریسکش رسما ثبت نشده. ‫مدرکی نیست.
‫- باشه. ‫- آره، بگو بهم زنگ بزنه.
‫فردا؟
‫فردا تو واشینگتنم.
‫تو واشینگتن کار دارین؟
‫پنتاگون.
‫ببینین، موضوع اصلی اینه که ‫کاری کنیم بچه ها حرف بزنن.
‫پس من ساعت 7:30 با ‫زکری میام خونه تون...
‫...و می ذاریم درباره ش ‫حرف بزنن.
‫چیه؟ به نظر نمیاد ‫قانع شده باشین.
‫اگه زکری هیچ مهارت ‫مسئولیت پذیری ای...
‫...به دست نیاورده باشه فقط ‫به هم چشم غره میرن و فاجعه میشه.
‫مهارت مسئولیت پذیری؟ ‫درباره چی دارین حرف می زنین؟
‫- مطمئنم که پسرتون یه دیوونه نیست. ‫- زکری دیوونه نیست.
‫- چرا، هست. ‫- آلن، احمق نباش.
‫- برای چی این رو میگی؟ ‫- چون دیوونه ست دیگه.
‫کاری که کرده رو ‫چه طور توضیح میده؟
‫- درباره ش حرف نمی زنه. ‫- خب باید بزنه. باید درباره ش حرف بزنه.
‫چه قدر «باید» خانم لانگستریت.
‫باید بیاد این جا. باید درباره ش ‫حرف بزنه. باید متأسف باشه.
‫مطمئنم که شما خیلی از ‫ما درگیرترین.
‫ما سعی داریم به سرعتتون برسیم، ‫اما فعلا سعی کنین باهامون راه بیاین.
‫هی، هی، هی. بی خیال.
‫بی خیال. این جا چی شده؟
‫بحث ما که این نیست.
‫من داشتم درباره زکری ‫حرف می زدم، درباره اون.
‫- فهمیدم. درسته. ‫- آلن.
‫یه کم دیگه قهوه میل دارین؟ ‫قهوه واقعی؟
‫قهوه.
‫ممنون.
‫قهوه. باشه.
‫عیبی نداره، پن. ‫من میارم.
‫می بینم که به هنر علاقه مندین.
‫بله.
‫بیکن. ‫(یک نقاش معروف ایرلندی)
‫آره، بیکنه.
‫بی رحمی و جلال.
‫هرج و مرج. تعادل.
‫زکری به هنر علاقه داره؟
‫نه اون قدری که باید داشته ‫باشه. بچه های شما دارن؟
‫خب، ما سعیمون رو می کنیم که قصور ‫برنامه درسی مدرسه رو جبران کنیم.
‫درسته. اوهوم.
‫سعی می کنیم به کنسرت ها و ‫نمایشگاه ها ببریمشون.
‫واقعا باور داریم که فرهنگ می تونه ‫نیروی قدرتمندی در جهت صلح باشه.
‫کاملا درست میگین. ‫کابلر کیکه یا پای؟
‫این هم یه سوال مهم.
‫تو آشپزخونه بودم و داشتم فکر ‫می کردم «چرا پیتزا باید یه پای باشه؟»
‫اُه، بفرمایین، بفرمایین. ‫این قاچ کوچیک بیچاره رو ول نکنین.
‫بفرمایین. بفرمایین. ‫این هم از این.
‫بفرمایید، شما بخوریدش.
‫کابلر یه کیکه. کفش خمیر نداره. ‫نمی تونه پای باشه.
‫- شما یه آشپز حرفه ای هستین. ‫- آشپزی دوست دارم.
‫البته که چیزیه که باید با عشق ‫انجام بدین یا کلا انجام ندین.
‫از نظر من، تا وقتی کفش ‫خمیر نباشه، پای نیست.
‫شماها چه طور؟ بچه دیگه ای دارین؟
‫من از ازدواج قبلیم یه ‫پسر دیگه دارم.
‫آه.
‫می دونین، داشتم فکر می کردم...و ‫می دونم این مهم نیست،
‫اما می دونین که درباره ‫چی داشتن دعوا می کردن؟
‫چون ایتان یه کلمه هم ‫حرف نمی زنه.
‫ایتان نمی ذاشت زکری ‫جزو دسته ش باشه.
‫- ایتان دسته داره؟ ‫- و اون صداش کرد خبرچین.
‫تو می دونستی که ایتان ‫یه دسته داره؟
‫نه...اما از شنیدنش خوشحالم. هاها.
‫- برای چی خوشحالی؟ ‫- چون من هم داشتم.
‫- من سردسته بودم. ‫- من هم همین طور.
‫سردسته یه دسته چی کار می کنه؟
‫می دونی، پنج شش نفر که ‫از تو خوششون میاد رو جمع می کنی...
‫...که حاضرن خودشون رو ‫برات فدا کنن.
‫- مثل آیوانهو. ‫- دقیقا! مثل آیوانهو!
‫مگه دیگه کسی چیزی ‫درباره آیوانهو می دونه؟
‫یه الگوئه، مثل مرد عنکبوتی یا هر چی.
‫ظاهرا، شما بیشتر از ما ‫در این مورد می دونین.
‫به گمونم زکری اون قدری که ‫اول گفتین ساکت نیست.
‫پس برای چی صداش ‫کرده خبرچین؟
‫فراموشش کنین. سوال ‫احمقانه ایه، درسته؟
‫چه فرقی داره؟ ‫برای ما که مهم نیست.
‫قرار نیست وارد دعواهای ‫این بچه ها بشیم.
‫- به ما هیچ ربطی نداره. ‫- درسته.
‫چیزی که به ما ربط داره، ‫این حادثه تأسف باره.
‫و خشونت به ما ربط داره.
‫وقتی من سردسته بودم، جیمی لیچ رو ‫تو یه دعوای عادلانه کتک زدم...
‫...و اون از من گنده تر بود.
‫این چه ربطی داره، مایکل؟
‫نه، هیچی.
‫این دعوای عادلانه ای نیست. ‫این پسرها دعوا نمی کردن.
‫درسته. فقط داشتم از یه چیزی یاد می کردم.
‫خیلی فرق نداره.
‫ببخشید. متأسفم، فرق داره.
‫- فرق داره. ‫- چه فرقی داره؟
‫خب، من و جیمی لیچ ‫قبول کردیم که دعوا کنیم.
‫- داغونش کردی؟ ‫- یه ذره.
‫حرف زدن درباره ‫جیمی لیچ بسه.
‫آم، ناراحت میشین من ‫با زکری حرف بزنم؟
‫البته که نه.
‫بدون اجازه تون هیچ وقت ‫انجامش نمیدم.
‫نه، باهاش حرف بزنین. ‫ما هیچ مشکلی نداریم.
‫و موفق باشین.
‫بس کن، آلن.
‫چرا این رو میگی؟
‫- خانم لانگستریت... ‫- پنلوپه.
‫فکر می کنم با اسم کوچیک ‫بهتر جلو میریم، مگه نه؟
‫درسته. پنلوپه، تو داری به ‫هدف درس دادن...
‫اگه شماها نخواین لازم نیست ‫باهاش حرف بزنم.
‫برو. براش سخنرانی کن. باهاش ‫حرف بزن. هر کار می خوای بکن.
‫نمی فهمم چه طور این قدر ‫احساس می کنین دخیل نیستین.
‫- اُه، خانم لانگستریت... ‫- پنلوپه.
‫پنلوپه، من خیلی هم ‫دخیلم.
‫- پسرم یه بچه دیگه رو مجروح کرده. ‫- عمدا.
‫می دونی، همینه که یه جورایی ‫اذیتم می کنه.
‫خودمون می دونیم عمدی بوده.
‫- فرقش همینه. ‫- فرق بین چی و چی؟
‫داریم این جا درباره ‫یه چیز حرف می زنیم.
‫بچه ما یه تیکه چوب ‫برداشت و بچه شما رو زد.
‫- برای همین این جاییم، درسته؟ ‫- بی فایده ست.
‫درسته. درست میگه، بچه ها. ‫این جور حرفا بی فاده هستن.
‫پس برای چی حس می کنی که ‫باید کلمه «عمداً» رو بچپونی تو؟
‫سعی داری چه جور ‫درسی بهم بدی؟
‫خیلی خوب، این...دیگه ‫داره احمقانه میشه.
‫شوهرم سر مسائل کاری ‫استرس داره.
‫پس من امشب با زکری برمیگردم و ‫می ذارم خودشون حلش کنن.
‫- من یه ذره هم استرس ندارم. ‫- خب، من دارم.
‫- دلیلی برای استرس وجود نداره. ‫- چرا، داره.
‫بله؟
‫خب، نظر نده. نظر نده.
‫نظر نده.
‫خب، اگه بگم منتظر ‫تأیید بودیم چی؟
‫چی؟ اگه جمعش کنی، داری ‫قصورت رو قبول می کنی.
‫آره، اما قضیه امبولی رو ‫دوشم سنگینی می کنه.
‫جمع کردن انتریل از بازار یعنی ‫قبول کردن قصورت.
‫سر کریسمس، تو نمایش مدرسه، ‫زکری چه نقشی رو بازی می کرد؟
‫زکری نقش...ایبنزر اسکروج رو ‫بازی می کرد.
‫- ناهنجاری های حساب داری. ‫- ایبنزر اسکروج. درسته.
‫دو هفته دیگه دستبند زده...
‫مایکل، یادته اون اسکروج رو ‫بازی کرد؟
‫البته. آره. البته.
‫آره، معرکه بود.
‫کلاه خواب سرش بود. ‫خیلی بانمک بود.
‫- بیا بعد از جلسه سهامدارا درباره قربانی ها حرف بزنیم. ‫- وایسین، ایتان چی؟
‫- اون چه نقشی رو بازی کرد؟ ‫- اون نقش...
‫...یکی از بچه ها رو ‫بازی کرد.
‫- یکی از کراچیت ها. ‫- بچه های کراچیت. درسته.
‫نمی تونیم چون سه نفر نمی تونن ‫صاف راه برن دارو رو جمع کنیم.
‫درسته.
‫پس فعلا، حرکتی نکن.
‫خیلی خوب، خیلی خوب. ‫هیچی نمیگم.
‫خیلی خوب. باشه، بعدا ‫بهت زنگ می زنم.
‫الو، آلن؟
‫وحشت کرده ن. رسانه ها ‫دارن خرخره شون رو می جون.
‫خیلی خوب.
‫یه بیانیه مطبوعاتی می خوام که ‫به هیچ وجه به نظر تدافعی نیاد.
‫درست برعکسش. ‫به قصد کشت برین جلو.
‫یه چیزی تو مایه های... ‫«تی دبلیو فارما یه هدفه.»
‫«اقدام به دست کاری قیمت سهام ها،
‫دو هفته قبل از جلسه ‫سهام داران.»
‫و «اصلا این مطالعه از کجا آمده؟»
‫«چه طور ناگهان از غیب ظاهر شده است؟» ‫و غیره.
‫حتی یه کلمه هم درباره ‫مشکل سلامت نگین.
‫فقط یه سوال. کی پشت این ‫تحقیقه؟ کی؟
‫فهمیدم. باشه.
‫شرکت های دارویی بدترینن، مگه نه؟
‫سود، سود، سود.
‫هیچ کس نگفته باید به ‫مکالمه من گوش بدی.
‫خب، هیچ کس نگفته باید ‫جلو روی من حرف بزنی.
‫اُه، اشتباهه. من کاملا مجبور ‫شده م که این جا حرف بزنم.
‫خلاف خواسته م، باور کن.
‫آره. صرفا ماست مالیش می کنن، نه؟ ‫هیچ کس مسئول نیست.
‫تو هر پیشرفت درمانی ای هم ‫مزیت هست و هم ریسک.
‫آره، البته، می دونم. ‫با این حال...
‫حرفه عجیبی داری.
‫- این یعنی چی؟ ‫- مایکل، به ما هیچ ربطی نداره.
‫فقط کارش عجیبه دیگه.
‫- خودت چی؟ تو چی کار می کنی؟ ‫- من یه شغل عادی دارم.
‫شغل عادی چیه؟
‫بهت گفتم که، من قابلمه و ‫ماهیتابه می فروشم.
‫و دستگیره در.
‫و سیستم سیفون و ‫کلی چیزای دیگه.
‫«سیستم سیفون.» ‫خوشم اومد. جالبه.
‫آلن.
‫به نظرم جالبه. ‫سیفون دستشویی جالبه.
‫چرا که نه؟
‫چند مدل متفاوت داری؟
‫دو مدل پایه هست.
‫اونایی که دکمه این و ‫اونایی که اهرمین.
‫آره، درسته.
‫- بستگی داره لوله آبت کجا باشه. ‫- که این طور.
‫یا از بغل میاد یا از بالا یا از زیر.
‫- درسته. ‫- یکی از مدیرهای فروشگاهم یه متخصصه.
‫اگه بخوای می تونم به هم ‫معرفیتون کنم.
‫اما باید تا جامائیکای کوئینز بری.
‫به نظر میاد خیلی خوب ‫کسب و کارت رو بلدی.
‫برنامه دارین که به هر شکلی ‫زکری رو تحریم کنین؟
‫شما دو تا می تونین یه وقت ‫دیگه درباره لوله کشی بحث کنین.
‫- حالم خوب نیست. ‫- چی شده؟ خوبی؟
‫واقعا رنگت پریده، عزیزم.
‫آره، کامل سفید شدی.
‫- تهوع دارم. ‫- متوکلوپرامید.
‫- متوکلوپرامید داریم، درسته؟ ‫- نه، نه، نه. خوب میشم.
‫کوکا. یه کوکا لازم داری.
‫سرد نیست.
‫- آقای کاون. ‫- سرد نیست.
‫ممنون.
‫مطمئنی؟ جرعه های ‫کوچیک بخور.
‫کوکا تو یخچال نبود.
‫خیلی خوب. بگو بهم زنگ ‫بزنه. فورا بهش بگو.
‫باشه، آقای کاون. ‫خیلی خوب.
‫کوکا براش خوبه؟ بیشتر ‫برای بیرون رویه، درسته؟
‫نه، فقط اون نه.
‫بهتری؟
‫فکر کنم.
‫خانم لانگستریت.
‫اگه ما تصمیم بگیریم که ‫بچه مون رو توبیخ کنیم،
‫به سبک و سیاق خودمون ‫انجامش میدیم.
‫- کاملا. ‫- چی چی رو کاملا؟
‫بچه اوناست. مختارن هر کار ‫صلاح می دونن بکنن.
‫- موافق نیستم. ‫- با چی موافق نیستی، پنی؟
‫- مختار نیستن. ‫- این طوریه؟
‫ادامه بده. ‫ببخشید. بله؟
‫- عالیه. ‫- داریم بیانیه رو می نویسیم.
‫آره، اما فراموش نکن.
‫هیچی ثابت نشده. ‫هیچی قطعی نیست.
‫گند نزن توش. اگه ‫درستش نکنیم،
‫والتر ظرف دو هفته اخراج ‫میشه و ما هم همین طور.
‫بسه، آلن! گوشی بسه دیگه!
‫تو حال حاضر باش، ‫لعنت بر شیطون.
‫- بهم زنگ بزن و برام بخونش. ‫- زنگ می زنم.
‫چه ت شده، چرا این طوری ‫سرم داد می زنی؟
‫- دنیس کلمه به کلمه ش رو شنید. ‫- خوبه.
‫از اون گوشی کوفتی خسته شده م، ‫هر دقیقه از هر روز!
‫گوش کن، نانسی. باید از من ‫تشکر کنی که قبول کردم بیام این جا.
‫- واقعا؟ ‫- اُه، خدا.
‫- الان بالا میارم. ‫- نه، نمیاری.
‫- میارم. ‫- می خوای از دستشویی استفاده کنی؟
‫هیچ کس مجبورت نکرده بمونی.
‫درست میگه. هیچ کس ‫مجبورت نکرده بمونی.
‫سرگیجه دارم.
‫به یه نقطه تو فضا نگاه کن. ‫بیا، به یه نقطه تو فضا زل بزن، دودل.
‫هی، از این جا میشه بخشی از ‫راه آهن رو دید. چه باحال.
‫- از من دور شو. تنهام بذار. ‫- نباید بره دستشویی؟
‫اگه باید بالا بیاری، ‫برو دستشویی.
‫متوکلوپرامید بهش بده.
‫- به خاطر کابلر نمی تونه باشه؟ ‫- نه، من دیروز درستش کردم.
‫آره، بی خیال. سر هیچی ‫قاتی نکن.
‫شوهرم حس می کنه که ‫هر چیزی که به خونه، مدرسه،
‫و حیاط پشتی ربط داشته ‫باشه، قلمروی منه.
‫- نمی کنم. ‫- چرا، می کنی.
‫و می تونم درک کنم چرا. ‫همه ش به طرز شکنجه آوری حوصله سر بره.
‫شکنجه آوره.
‫اگه شکنجه آوره، برای چی ‫از اول بچه دار شدین؟
‫شاید زکری داره بی علاقگی رو ‫از اونا یاد می گیره.
‫- چه بی علاقگی ای؟ ‫- خودت همین الان گفتی؟
‫برو یه سطل بیار. ‫یه سطل بیار!
‫عوضی کثیف.
‫باید می رفتی دستشویی.
‫مسخره ست.
‫- چیه؟ ‫- کتت ضربه خورد!
‫مطمئنم نمی تونست واسه ‫کابلر باشه.
‫کابلر نیست. این عصبیه. فقط عصبیه.
‫می خوای تو دستشویی خودت رو ‫تر و تمیز کنی یا...؟
‫کوکوشکای من! ‫(نقاشی اتریشی معروف)
‫بیا.
‫یه کم متوکلوپرامید بهش بده.
‫نمی تونه هیچی رو ‫پایین نگه داره.
‫دستشویی کجاست؟
‫نشونت میدم.
‫آه.
‫این عصبیه. ‫فقط عصبیه.
‫ممنون.
‫همون طور که همیشه میگم، نمی تونی ‫وقتی زیر چیزی هستی ازش عبور کنی.
‫برای من پشت گردنمه. اون جام می گیره.
‫- خیلی خوب. ‫- اوهوم.
‫با کوکوشکا چی کار کنیم؟
‫می تونیم تمیزش کنیم. ‫شاید با لایسول.
‫مشکل خشک کردنشه.
‫شاید آب خالی و یه کم ادکلن.
‫ادکلن؟
‫من از اون کرونوسه ‫دارم که هیچ وقت استفاده نمی کنم.
‫کاغذش چروک میشه.
‫اون وقت با سشوار خشکش می کنیم و ‫چند تا کتاب بالاش می ذاریم که صاف شه.
‫یا شاید اتوکشی، مثل ‫اسکناس دلار.
‫اُه، خدایا.
‫- یکی دیگه برات می خرم. ‫- یکی دیگه ای وجود نداره.
‫- سال هاست که چاپ نمیشه. ‫- خیلی متأسفم.
‫می تونیم نجاتش بدیم. ‫پن، بذار انجامش بدم.
‫تجدید چاپ از کاتالوگ ‫نمایشگاه 1957 لندنه.
‫برو سشوار و ادکلن رو بیار، ‫توی کابینت دستشوییه.
‫- شوهرش تو دستشوییه. ‫- استفاده ش که نمی کنه!
‫ببین، بیشترش رو پاک کردم. ‫فقط یه ذره رو «دولگان ها» مونده.
‫ببخشید.
‫آه.
‫حالت بهتره؟
‫آره.
‫چی، باید اسپری کنم یا...؟
‫سشوار کجاست؟
‫داره شلوارش رو خشک می کنه.
‫باشه، صبر می کنیم. باید ‫کرونوس رو آخر بزنیم روش.
‫باشه.
‫میشه من هم از دستشویی ‫استفاده کنم؟
‫بله، البته. البته.
‫نمی دونم چی بگم.
‫خیلی متأسفم.
‫کارت تموم شد سشوار رو بیار.
‫خیلی متأسفم.
‫مثل کابوسه.
‫بهتره مراقب باشه. من رو ‫خیلی عصبانی کرده.
‫- زنه وحشتناکه. ‫- کمتر.
‫خیلی متظاهره.
‫به اندازه شوهره رو ‫مخم نیست.
‫جفتشون وحشتناکن. برای چی ‫همه ش طرفشون رو می گیری؟
‫ببخشید.
‫من طرفشون رو نمی گیرم. ‫این یعنی چی؟
‫سعی داری همه رو ‫آشتی بدی.
‫- نه ندارم. ‫- داری.
‫یه دسته داشتی و سردسته بودی.
‫اونا می تونن هر کار می خوان ‫با پسرشون بکنن.
‫خب، پسرشون برای امنیت ‫میهن خطرناکه!
‫همچون بچه ای، برای ‫جامعه یه تهدیده،
‫به همه ربط داره.
‫و باورم نمیشه که همه جای ‫کتاب هام بالا آورد!
‫یعنی...وقتی می دونی قراره ‫دل و روده ت رو بیاری بالا،
‫یه ذره احتیاط می کنی.
‫آه. فوجیتا! ‫(نقاش معروف ژاپنی)
‫تهوع آوره.
‫وقتی چرندیات سیفون دستشویی رو ‫گفت دیگه داشتم قاتی می کردم.
‫تو باورنکردنی بودی.
‫- خوب از خودم دفاع کردم، نه؟ ‫- باورنکردنی!
‫جامائیکا، کوئینز. ‫چه هوشمندانه!
‫آشغال کوچولو. بهش ‫چی میگه؟
‫- دودل. ‫- آره، درسته، دودل.
‫- دودل. ‫- آره، صداش می کنم دودل.
‫اُه، من...
‫متأسفم. ما...ما منظوری نداشتیم.
‫می دونی، خیلی...خیلی...خیلی ‫آسونه که اسم خودمونی بقیه رو مسخره کنیم.
‫مایکل، ما هم دیگه رو چی صدا ‫می کنیم؟ مطمئنم بدتره، درسته؟
‫بیا، سشوار رو می خواستی.
‫ممنون.
‫اُه، ما هم دیگه رو «دارجلینگ» صدا می کنیم. مثل چای. ‫(به خاطر شباهت به کلمه دارلینگ به معنی عزیزم)
‫اگه از من بپرسی، خیلی ‫خجالت آورتره.
‫حالش چه طوره؟ ‫بهتره؟
‫آره، بهتره.
‫آره، من...من...بد واکنش نشون دادم.
‫- خجالت می کشم. واقعا. ‫- بیا.
‫می دونی، من کاتالوگ رو زیادی ‫گنده کردم و من...حتی نمی دونم چرا.
‫آدم به این چیزا به طرز ‫مسخره ای وابسته میشه...
‫- ...و حتی نمی دونه چرا. ‫- محکم بکشش.
‫- باشه اما اون ور رو نگه دار. ‫- دارمش.
‫باید بکشیش چون روش ‫چروک شده.
‫- گوشه هاش خیسه. ‫- می دونم، گوشه هاش رو درست می کنم.
‫- پاره میشه. ‫- درسته میگه، مایکل. پاره میشه.
‫- باشه، خب، بیا... ‫- به اندازه کافی خشک شده.
‫باشه. رو اونا ادکلن بزن، ‫من این یکی رو تموم می کنم.
‫- خب «دودل» از کجا میاد؟ ‫- ببخشید.
‫یانکی دودل (ترانه) یا ‫چیز دودل (نوعی پفک) یا...؟
‫فقط یه ترانه از «مردان و عروسک ها» ست ‫که میگه «دودل اودل اودل لو.»
‫اُه، آره، آره. ‫شنیده مش.
‫♪ یه عالمه دوستت دارم ♪ ‫♪ رو گردنت شرط ببند که دارم ♪
‫♪ دودل اودل اودو ♪ ‫♪ دودل اودل اودو ♪
‫- هاهاها. آره. ‫- مال ما برای ماه عسلمون تو هنده.
‫هم دیگه رو به جای «دارلینگ» ‫صدا می کردیم «دارجلینگ».
‫خیلی احمقانه ست.
‫شاید باید یه سر بهش بزنم، ها؟
‫آره. آره، همین کار رو ‫بکن، دارجلینگ.
‫اُه، نانسی. هی.
‫خب، نگرانت بودم. ‫حالت بهتره؟
‫آره. بهترم. فکر کنم.
‫اگه مطمئن نیستی، از ‫میز قهوه دور بمون.
‫یه حوله تو وان حموم جا ‫گذاشتم، نمی دونستم کجا بذارمش.
‫عالیه.
‫تمیزکاری کردین.
‫خیلی متأسفم.
‫همه چیز مرتبه. ‫اوضاع رو به راهه.
‫متأسفم، من کمکت نکردم. ‫خیلی روی کوکوشکا تمرکز کرده بودم.
‫- عیبی نداره. ‫- نه، من...
‫- بد رفتار کردم. ‫- لطفا.
‫تو حموم داشتم فکر می کردم.
‫بله؟
‫آره، شاید ما...
‫شاید این قضیه رو ‫نادیده گرفتیم که...
‫که...
‫خب، منظورم اینه که...
‫چی؟ چیه؟
‫خب، انگ زدن یه جور آزاره.
‫- البته. ‫- بستگی داره.
‫درسته. بستگی داره.
‫زکری هیچ وقت بچه ‫خشنی نبوده.
‫- حتما دلیل خودش رو داشته. ‫- مثلا این که صداش کنن خبرچین.
‫ببخشید.
‫آره، والتر.
‫آلن، سی ان ان برای بحث ‫گروهی دعوتم کرده.
‫خب، اگه قربانی ای تو ‫گروه نیست، باشه.
‫قربانی نباشه. نمی خوام ‫پیش قربانی ها بشینی.
‫انکار، انکار، انکار...
‫اگه مجبور بشیم، از ‫مجله شکایت می کنیم.
‫خب، بهت پیش نویس ‫بیانیه مطبوعاتی رو ایمیل می کنیم.
‫والتر، متأسفم. ‫باید برم.
‫اگه کسی من رو هم خبرچین ‫صدا کنه، جوش میارم.
‫- مگر این که حقیقت باشه. ‫- چی؟
‫می دونی، حرف رو بنداز ‫زمین، صاحبش برمیداره.
‫- فکر می کنی پسر من یه خبرچینه؟ ‫- بی خیال، دارم شوخی می کنم.
‫پسر شما هم همینه.
‫- منظورت چیه که پسر ما هم همینه؟ ‫- اون خبرچینی زکری رو کرد!
‫- ما ازش حرف کشیدیم. ‫- داریم کاملا از بحث دور میشیم.
‫شاید شما حرف کشیده باشین، ‫اما اون خبرچینی کرده دیگه.
‫- نانسی. ‫- «نانسی» چی؟
‫- فکر می کنی پسر من یه خبرچینه؟ ‫- من هیچ فکری نمی کنم.
‫خب، اگه هیچ فکری نمی کنی، ‫هیچ حرفی هم نزن.
‫- به چیزی اشاره نکن. ‫- نانسی،
‫دلیلی وجود نداره که ‫جوش بیاریم، خب؟
‫مایکل و من تمام تلاشمون رو ‫کردیم که عادل و صلح جو باشیم.
‫اون قدرا هم عادل نیستین.
‫- اُه، واقعا؟ ‫- در ظاهر عادل.
‫دودل، من باید برم.
‫پس برو. ترسو.
‫نانسی، در حال حاضر در خطر ‫از دست دادن مهم ترین موکلم هستم.
‫این «والد دلسوز» بازی ها و ‫گیر دادنایی که همراهشه...
‫آره، خب، پسرم دو تا دندون ‫از دست داده. دو تا دندون پیش.
‫- این رو فهمیدیم. ‫- آره، یکیشون رو هم تا ابد.
‫دندون جدید می گیره دیگه. بهتر ‫از قبلیا. هیچ کس گوشش رو نجویده که!
‫در نظر نگرفتن منبع مشکل ‫یه اشتباه بود.
‫هیچ منبعی نیست.
‫یه بچه 11 ساله هست که ‫با چوب مردم رو می زنه!
‫- مسلح به چوب. ‫- نه، ما اون کلمه رو حذف کردیم.
‫آره، حذفش کردین چون ‫ما ازتون خواستیم.
‫بدون بحث کردن ‫حذفش کردیم.
‫کلمه ای که به زور ‫عمدیش می کنه...
‫...بدون حتی یه ذره سوءتفاهم،
‫که شامل «کودکی» هم نمیشه.
‫فکر نکنم بتونم دیگه ‫این لحن رو تحمل کنم.
‫من و تو از همون اول هم ‫خیلی هم فکر نبودیم.
‫آقای کاون،
‫خیلی اعصاب خرد کنه که مدام ‫برای چیزی سرزنش بشیم...
‫...که خودمون قبول کردیم ‫یه اشتباه بوده.
‫کلمه «مسلح» درست نبود. ‫حذفش کردیم.
‫اگرچه، فقط دارم میگم، ‫قطعا مناسبه.
‫زکری آزار زبانی دیده و ‫واکنش نشون داده.
‫حالا اگه به من هم حمله ‫بشه، از خودم دفاع می کنم،
‫مخصوصا وقتی جلوی یه ‫دسته کامل تک و تنهام.
‫خب، قطعا از وقتی دل و روده ت رو ‫بالا آوردی خیلی سر حال اومدی.
‫متوجهی چه حرف نپخته ای بود؟
‫ببین، ما همه آدمای خوبی ‫هستیم، هر چهار تامون.
‫نمی دونم چه طور این قدر جوگیر ‫شدیم و قاتی کردیم.
‫- این اصلا لازم نیست. ‫- مایکل، بس کن. دیگه آشتی نده.
‫ما فقط در ظاهر عادل هستیم، ‫پس اصلا برای چی باید عادل باشیم؟
‫نه. نه، من وارد اون مسیر نمیشم.
‫کدوم مسیر؟
‫مسیری که این دو تا عوضی ‫کوچولو ما رو کشوندن توش.
‫- به نظر پن که این طور نیست. ‫- پنلوپه.
‫- ببخشید. ‫- پس ایتان الان شد عوضی؟
‫این دیگه آخرشه.
‫ببینین. کافیه. من دیگه ‫واقعا باید برم.
‫آره. من هم همین طور.
‫برید. برید. من تسلیمم.
‫- سلام. ‫- منم، مایکی.
‫- اُه، سلام، مامان. ‫- بد موقع زنگ زدم؟
‫نه. نه، چند تا دوست ‫این جان، اما بگو.
‫جراح بهم گفت که قبل عمل ‫دیگه داروهام رو نخورم.
‫آره. آره. فقط هر کار دکتر ‫بهت میگه انجام بده.
‫بله.
‫جراح گفت که همه رو ‫ول کنم،
‫اما دکتر پرلستین گفت می تونم ‫انتریل رو ادامه بدم.
‫- چی چی رو؟ ‫- انتریل.
‫انتریل رو باید ادامه بدم؟
‫انتریل؟ تو...تو...تو داری ‫انتریل مصرف می کنی؟
‫وایسا، یه ثانیه صبر کن، مامان. انتریل؟
‫آشغال تو انتریل بود؟
‫- مادرم داره مصرفش می کنه. ‫- هزاران نفر می کنن.
‫مامان. گوش کن، باید فورا ‫مصرف اون یکی رو قطع کنی.
‫- می شنوی؟ فورا. ‫- چرا؟
‫فقط کاری که من بهت میگم رو ‫بکن. خب؟ بعدا توضیح میدم.
‫نه. دکتر پرلستین گفته می تونم ‫به مصرف انتریل ادامه بدم.
‫مامان، به دکتر پرلستین بگو ‫من گفتم نمی تونی مصرفش کنی.
‫بهش دست نمی زنم، مایکل.
‫خوبه.
‫- چرا قرمز؟ ‫- که نتونن من رو ببینن.
‫کی نتونه ببیندت؟
‫ماشین ها. همه مثل ‫دیوونه ها می رونن.
‫مامان، مسخره ست. باشه. ‫مامان. مامان.
‫مامان. بعدا بهت بزنگ می زنم، ‫بهت گفتم که مهمون دارم.
‫- باشه. دوستت دارم. ‫- امیدوارم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چوب زیر بغل قرمز گرفته که ‫مبادا کامیون بهش بزنه،
‫چون نیمه شب ها میره ‫تو خیابون پرسه بزنه.
‫برای فشار خونش بهش ‫انتریل میدن.
‫اگه داره مصرف می کنه و طبیعی ‫به نظر میاد، ازش استشهاد می گیرم.
‫من یه شال نداشتم؟
‫می دونی، من از رفتارت ‫خوشم نمیاد.
‫اگه مادرم خفیف ترین ‫علامتی هم نشون بده،
‫اسم من بالای یه دادخواهی ‫سنخی خواهد بود.
‫- به هر حال که از اونا داریم. ‫- خب، امیدوارم.
‫انجام کار درست بیهوده ست. ‫صداقت فقط حماقته.
‫فقط آدم رو ضعیف می کنه. ‫حالت تدافعیت رو رها می کنی.
‫آره، برید، اما بذارین ‫این رو بهتون بگم:
‫حالا که شما دو تا رو می شناسم، ‫تعجب نمی کنم که...اسمش چی بود؟
‫زکری اختلالات رفتاری داشته باشه.
‫- وقتی اون همستر رو کشتی... ‫- کشتم؟
‫- کشتی. ‫- من همستر رو کشتم؟
‫بله. شماها هر کار می تونین ‫می کنین که ما احساس گناه کنیم.
‫خودتون رو الگوی اخلاق و ‫رفتار می دونین.
‫اما خودِ تو یه قاتلی.
‫من قطعا اون همستر رو نکشتم.
‫بدتر!
‫همین طوری اون بیرون گذاشتیش که ‫تو یه محیط خشن از ترس بلرزه.
‫احتمالا یه سگ یا موش ‫اون موجود بیچاره رو خورده.
‫- در این مورد درست میگه. ‫- منظورت چیه که درست میگه؟
‫یعنی، بی خیال. مایکل.
‫اتفاقی که احتمالا برای اون ‫حیوون بیچاره افتاده وحشتناکه.
‫فکر کردم همستره خوشحال ‫میشه که آزاد باشه.
‫فکر کردم شاد و خوشحال میره ‫تو جوی می دوه.
‫خب، ندوید...و تو همون طور ‫اون جا گذاشتیش.
‫چون من نمی تونم به اون ‫چیزا دست بزنم، خب؟
‫نمی تونم به هیچ چیزی از اون ‫خانواده دست بزنم. پنی، تو که می دونی.
‫- اون از جونده ها می ترسه. ‫- آره، من ترس از جونده ها دارم.
‫و از خزنده ها هم می ترسم. هر چیزی که ‫پایین کف زمین باشه. همین. باشه؟
‫تو چی؟ چه طور تو نرفتی ‫پایین تا بیاریش؟
‫چون نمی دونستم.
‫مایکل امروز صبح گفت که ‫همستره فرار کرده.
‫برای همین فوری رفتم دم ‫در و کل بلوک رو گشتم.
‫یعنی...من به زیرزمین هم رفتم!
‫پنلوپه. اصلا عادلانه ‫نیست که من یهویی...
‫...به خاطر این همستری که انگار مجبور ‫بودی بهشون بگی تو صندلی داغم.
‫این یه مشکل خانوادگیه که ‫به هیچ کس جز ما مربوط نمیشه.
‫هیچ ربطی به وضعیت فعلی نداره.
‫باورم نمیشه تو خونه خودم ‫قاتل خطاب میشم.
‫خونه تو چه ربطی به قیمت ‫چای تو چین داره؟
‫خونه منه. من در رو باز کردم.
‫در به هدف آشتی کاملا بازه...
‫...به روی دو نفر که باید یه ذره ‫قدردان تر باشن.
‫به تعریف و تمجید از خودت ‫ادامه بده. زیباست!
‫- پس تو از هیچی پشیمون نیستی؟ ‫- نه. از هیچی پشیمون نیستم.
‫اون حیوون نفرت انگیز بود و ‫خوشحالم که دیگه رفته.
‫- مایکل، مسخره ست. ‫- چی مسخره ست؟
‫چیه، حالا تو هم عقلت رو ‫از دست دادی؟
‫پسرشون ایتان رو تا می خوره می زنه، ‫اون وقت تو سر یه همستر تو روی من در میای؟
‫کاری که با اون همستر کردی اشتباه ‫بود. نمی تونی انکارش کنی.
‫- من هیچ اهمیتی به اون همستر نمیدم. ‫- خب باید...
‫...وقتی دخترت رسید خونه، ‫به همستره اهمیت بدی.
‫خیلی خوب. من نمی ذارم یه بچه ننر ‫نُه ساله بهم بگه چه طور رفتار کنم.
‫در این مورد 100 درصد ‫باهاش موافقم.
‫و دیدی؟ رقت انگیزه.
‫مراقب باش، پنلوپه. ‫مراقب باش.
‫تا الان جلوی خودم رو گرفته م، ‫اما داری اون روی سگم رو بالا میاری.
‫- و ایتان؟ ‫- ایتان چی؟
‫خب، اون هم ناراحته؟
‫اگه از من بپرسی، ایتان ‫مشغله های دیگه ای داره.
‫ایتان به نیبلز وابسته نبود.
‫نیبلز!
‫اصلا این چه جور اسم ‫لوس و مسخره ایه؟
‫پس اگه تو اصلا احساس پشیمونی ‫نمی کنی، پسر ما چرا باید بکنه؟
‫می دونی چیه؟ تمام این ‫ملاحظه کردن و مشورت ها،
‫تا حد مرگ ازشون ‫خسته شده م.
‫ما باهاتون مهربون بودیم. ‫گل لاله خریدیم.
‫می دونین، زنم لباس روشن فکری ‫تنم کرد اما حقیقت امر اینه که...
‫...من اصلا تحمل این چرندیات ‫احساسی محساسی رو ندارم.
‫من یه عوضی زودجوشم، خب!؟
‫همه مون هستیم.
‫نه، متأسفم. ما نیستیم.
‫همه ما عوضی زودجوش نیستیم.
‫- البته که تو نه. ‫- نه، من نه، خدا رو شکر.
‫نه، تو نه، دارجلینگ. ‫تو نه.
‫تو خیلی درگیری. تو هیچ وقت ‫کار رو نصفه نیمه نمی کنی.
‫چرا این قدر تهاجمی شدی؟
‫تهاجمی نیستم، صادقم.
‫نه، هستی. تهاجمی هستی.
‫می دونی چیه؟ تو این مهمونی کوچولو رو ‫ترتیب دادی و من گذاشتم من رو به کار بگیری...
‫- تو گذاشتی به کار بگیرمت؟ ‫- بله.
‫- خیلی نفرت انگیزه. ‫- نه، نیست.
‫تو مبلغ رفتار متمدنی. ‫من مشکلی باهاش ندارم.
‫درسته، من مبلغ رفتار متمدنم، ‫مطمئن باش که هستم.
‫حداقل یکی این جا این طوریه.
‫اما تو فکر می کنی عوضی ‫دمدمی مزاج بودن بهتره؟
‫هیچ کس این رو نگفت. ‫هیچ کس برای این ازت انتقاد نکرد.
‫- شماها کردین. ‫- نکردیم.
‫باید چی کار می کردم؟ ‫ازتون شکایت می کردم؟
‫نباید دیگه باهاتون حرف می زدم؟
‫از طریق شرکت بیمه ‫به خاک سیاه میشوندمتون؟
‫- بس کن، پنی. ‫- چی رو بس کنم؟
‫داری از کاه کوه می سازی!
‫خب، برام مهم نیست.
‫آدم هر کار می تونه می کنه که ‫از بدجنس بودن فرار کنه...
‫...و تهش تحقیر میشه و ‫کاملا تنها می مونه.
‫بله. والتر.
‫همه جا پخش شده.
‫- خب، بذار ثابتش کنن. ‫- آره، درسته.
‫بذار ثابتش کنن. بدون ‫یه جور پاسخ...
‫عمراً.
‫از نظر من، بهترین کار برای ‫برای ما اینه که هیچ کار نکنیم.
‫ما تنها به دنیا اومدیم و ‫تنها می میریم. همین.
‫کی یه ذره نوشیدنی می خواد؟
‫والتر، من الان تو یه جلسه م. ‫وقتی برگشتم بهت زنگ می زنم.
‫لعنت. من دارم با یه آدم ‫کاملا منفی زندگی می کنم.
‫- کی منفیه؟ ‫- من.
‫این بدترین ایده ممکن بود. ‫هیچ وقت نباید این قرار رو می ذاشتیم.
‫- بهت گفتم که. آره. ‫- تو بهم گفتی؟
‫تو بهم گفتی که اصلا نباید قرار بذاریم؟
‫- به نظرم ایده خیلی خوبی نبود. ‫- ایده خوبی بود.
‫اُه، بی خیال. کی یه کم می خواد؟
‫تو به من گفتی که این ‫ایده خیلی خوبی نیست؟
‫- تا جایی که یادمه. ‫- تا جایی که یادته!
‫- شاید یه کوچولو. ‫- مگه نباید بری؟
‫در این مقطع حداقل یه نوشیدنی بخورم.
‫تو چشمام نگاه کن و بهم بگو که ‫جفتمون سر این توافق نکردیم.
‫اُه، خدایا. آروم باش، پنلوپه. ‫این به هیچ جایی نمی رسه.
‫و صبح کی گفت که نباید ‫دست به کابلر بزنیم، ها؟
‫کی گفت که باید یه مقدار برای ‫کاون ها بذاریم؟ کی گفت؟
‫مهربونیت رو می رسونه.
‫این چه ربطی به بقیه چیزا داره؟
‫منظورت چیه که چه ربطی داره؟
‫- مهمون مهمونه دیگه. ‫- داری دروغ میگی. دروغ میگی.
‫داره دروغ میگه.
‫می دونی، زن من هم امروز ‫مجبور شد من رو بکشونه این جا.
‫وقتی با این فکر که مردونگی ‫یعنی «جان وین» بزرگ میشی،
‫تو همچین وضعیتی حست ‫اینه که درباره ش صحبت نکنی.
‫مفهوم پایه ش یکیه.
‫یه نقطه نظر دیگه.
‫یه نقطه نظر دیگه. واقعا؟
‫چه قدر می خوای خودت رو ‫تحقیر کنی، ها، مایکل؟
‫معلومه برای هیچ و پوچ ‫کشوندمش این جا.
‫چه انتظاری داشتی، دودل؟
‫عجب اسم مستعار مسخره ای.
‫یه جور وحی درباره ‫ارزش های جهانی؟
‫این نوشیدنی باورنکردنیه!
‫مگه نه؟ می بینیش؟ ‫هجده ساله ست، از یه...
‫...جایی تو اسکاتلند که هنوز ‫جوی خودش رو کشت می کنه.
‫لاله ها چی، ها؟ ‫کی اونا رو خرید؟
‫تنها چیزی که من گفتم این بود که، ‫«پسر، حیف شد این هفته لاله نگرفتیم.»
‫من که حرفی از رفتن تا ‫خیابون هنری نزدم.
‫سر این قاتی نکن، پنلوپه. ‫ارزشش رو نداره.
‫اون لاله ها رو گرفت. ‫خودش و خودش!
‫چیه، ما نوشیدنی گیرمون نمیاد؟
‫پنلوپه و من هم یه ‫نوشیدنی می خوایم.
‫وقتی بهش فکر می کنی ‫خیلی خنده داره.
‫یه مرید آیوانهو و جان وین،
‫اما از برداشتن یه موش ‫ریزه میزه می ترسه.
‫همستر رو ول کن.
‫- بس کن. ‫- درست میگه.
‫خنده داره.
‫- و برای اون؟ ‫- به نظرم لازم نیست.
‫- برام یه نوشیدنی بریز، مایکل. ‫- نه.
‫- مایکل. ‫- نه.
‫چه ته، مایکل؟
‫- نوشیدنی برات بده یا چیزی؟ ‫- نه، برام عالیه.
‫نمی دونم.
‫آقای کاون؟
‫«آلن.»
‫آلن. می دونی، من و تو ‫دقیقا با هم جور نشدیم،
‫اما من با مردی زندگی می کنم که ‫تصمیم گرفته، یه بار برای همیشه،
‫که زندگی مترادف معمولی بودنه.
‫می دونی، خیلی سخته که ‫با مردی زندگی کنی...
‫...که خودش رو غرق این فکر کرده،
‫که نمی خواد هیچی رو عوض کنه، ‫که درباره هیچی هیجان زده نمیشه.
‫برای چی این رو بهش میگی؟ ‫اصلا براش مهم نیست.
‫باید باور کنیم.
‫باید باور کنیم که ‫اصلاح ممکنه.
‫اون آخرین نفر رو زمینه که ‫باید این رو بهش بگی.
‫من با هر کی عشقم بکشه ‫صحبت می کنم.
‫باز کدوم خریه؟
‫- سلام، مامان. ‫- مایکی، دوباره منم.
‫یادم رفت بپرسم ‫ایتان چه طوره.
‫خوبه. دندونش افتاده، اما خوبه.
‫- درد داره؟ ‫- آره، درد داره.
‫درد داره، اما می گذره.
‫مامان، بهت گفتم که مهمون دارم. ‫بهت زنگ می زنم، یادته؟
‫- باشه، مایکی. ‫- آره، خداحافظ.
‫- هنوز درد داره؟ ‫- نه.
‫پس چرا مادرت رو ‫نگران می کنی؟
‫باید نگرانش کنه. نمی تونه ‫جلوی خودش رو بگیره.
‫خیلی خوب، پنلوپه. کافیه. این ‫کولی بازی ها واسه چیه؟
‫پنلوپه، هیچ کس به چیزی غیر از ‫خودش اهمیت نمیده.
‫البته که همه دوست داریم به ‫احتمال اصلاح باور داشته باشیم،
‫چیزی که قدرتش ‫دست خودمون باشه،
‫کاملا رها از افکار خودخواهانه.
‫مثل تو که داری این کتاب رو ‫درباره دارفور می نویسی.
‫نه...که به نظر من عالیه.
‫می دونی، می فهمم که ‫شاید بگی...
‫«باشه. من یه قتل عام رو انتخاب ‫می کنم، تاریخ پر از اوناست.
‫یه کتاب می نویسم.»
‫هر کسی باید یه جوری ‫خودش رو نجات بده.
‫من این کتاب رو برای ‫نجات خودم نمی نویسم.
‫نخوندیش که. حتی نمی دونی ‫چی توشه!
‫هر چی.
‫خدای من، بوی کرونوس ‫داره می کشدم.
‫- بوی گند میده. ‫- خب، کم نزدین.
‫خیلی متأسفم.
‫نه، تقصیر من بود. من ‫مثل دیوونه ها اسپری کردم.
‫نمی دونم. چرا...؟
‫چرا همه چیز نمی تونه ‫آسون تر باشه، می دونین؟
‫چرا...؟ چرا همه چیز باید ‫این قدر خسته کننده باشه؟
‫تو زیادی فکر می کنی.
‫- زن ها زیادی فکر می کنن. ‫- چه جواب اصیلی.
‫نمی دونم زیادی فکر کردن ‫یعنی چی.
‫می دونی...و نمی دونم چه طور ‫می تونی بدون داشتن هیچ ارزش...
‫...اخلاقی ای تو دنیا ادامه بدی.
‫- من رو ببین. دارم زندگی می کنم دیگه. ‫- اُه، مایکل، خفه شو.
‫هم دست شدن رقت انگیزت باهاش ‫حالم رو به هم می زنه.
‫شوخ طبیعت کجا رفته؟
‫من شوخ طبعی ندارم و نمی خوام.
‫اگه از من بپرسی، این زوج بدترین ‫مصیبتیه که خدا تا حالا برامون درست کرده.
‫- محشره. ‫- زوج و خانواده شون.
‫هیچ کس مجبورت نکرده این رو ‫جلوی ما بگی، مایکل.
‫- و بهتره اضافه کنم یه ذره بی ادبانه ست. ‫- این اذیتش نمی کنه.
‫تو با من موافقی، مگه نه؟
‫ببین، اینا همه خارج از بحثه.
‫آلن. یه چیزی بگو.
‫خب اون مختار افکار خودشه.
‫معنیش این نیست که ‫باید تبلیغشون کنه.
‫آره، درسته. شاید.
‫ما اهمیتی به ازدواج ‫اونا نمیدیم.
‫ما به خاطر مشکل بچه ها این جاییم. ‫ما اهمیتی به ازدواج اونا نمیدیم.
‫- آره، غیر از این که... ‫- غیر از این که چی؟
‫- ربط داره. ‫- ربط داره.
‫البته که ربط داره.
‫این که دو تا دندون ایتان رو ‫شکونده ن به ازدواج ما ربط داره؟
‫- البته که داره. ‫- ببخشید، نمی فهمم.
‫ببین، یه قدم برو عقب و به ‫وضعیتی که توشیم نگاه کن.
‫بچه ها زندگی رو از آدم می کشن ‫بیرون و آدم رو پیر و پوچ می ذارن.
‫قانون طبیعته.
‫زوج های جوون رو می بینی که ‫تو راه محراب می خندن.
‫فکر می کنی، «اونا نمی دونن. ‫عوضی های بیچاره روحشون هم خبر نداره.»
‫خوشحالن. هیچ کس اولش درباره ‫این چیزا به آدم نمیگه.
‫من یه رفیق تو ارتش دارم.
‫قراره با زن جدیدش بچه دار شن.
‫من بهش گفتم، «بچه؟ تو ‫سن ما؟ خُل و چلی؟
‫تهش ده پونزده سال وقت داری...
‫...تا این که سرطان بگیری یا ‫سکته کنی،
‫و می خوای با یه بچه کوفتی ‫به خودت زین ببندی؟»
‫- این طرز فکر واقعیت نیست. ‫- چرا، هست.
‫- البته که هست. فکرم از این هم بدتره. ‫- آره.
‫داری خودت رو خوار و ‫خفیف می کنی، مایکل.
‫ها! این طوریه؟
‫گریه نکن دیگه، پنلوپه. ‫فقط بدترش می کنه.
‫بیا.
‫اُه، البته. البته.
‫- معرکه ست، نه؟ ‫- معرکه ست.
‫می تونم بهت سیگار تعارف کنم؟
‫- تو خونه سیگار نداریم. ‫- حیف.
‫حالا می خوای سیگار ‫بکشی، آلن؟
‫من کاری که بخوام می کنم، نانسی. ‫اگه بخوام سیگار بکشم، سیگار می کشم.
‫چون نمی خوام پنلوپه رو ‫ناراحت کنم نمی کشم،
‫که اگه بگم الانش هم لب ‫مرزه، کم گفته م.
‫اُه، دیگه این طور ‫فین فین نکن. حق با اونه.
‫می دونی، وقتی خانما گریه می کنن، ‫اعصاب مردها به هم می ریزه.
‫با این که، متأسفانه، باید بگم که ‫نقطه نظر مایکل کاملا موجهه.
‫- بله. ‫- می تونم برات بخونمش؟
‫آره، البته. بخون.
‫آره، «نیویورک» و یه زمان ‫مشخص تو روز رو بذار.
‫- غیرقابل تحمله. ‫- چه زمانی از روز؟
‫زمانی که می فرستیش. ‫باید داغ داغ از مطبوعات باشه.
‫«سوالات» نه، «پشیمانی ها». ‫«سوالات» آبکیه.
‫من شبانه روز با همین ‫زندگی می کنم.
‫یه ثانیه.
‫تلفن همراه زندگی ما رو ‫تیکه تیکه کرده.
‫نانسی، این خیلی مهمه.
‫- همیشه مهم تره. ‫- بگو.
‫«رو شدن یک توطئه، دو هفته قبل از ‫جلسه شرکت» و این حرفا.
‫تو خیابون.
‫سر میز شام. ‫همه جا.
‫و «تحقیق» رو توی ‫گیومه بذار.
‫کلمه «تحقیق» رو ‫توی گیومه بذار.
‫دیگه حتی اعتراض هم نمی کنم.
‫تسلیم بی قید و شرط.
‫حس می کنم دوباره ‫بالا میارم.
‫- اون سطل کجاست؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫خب، پس فقط از من نقل قول کن. ‫«این یک اقدام بی شرمانه...»
‫میشه بالای سطل وایسی، لطفا؟
‫- خب، نگرانم. ‫- من که ندیدم.
‫- ببخشید. ‫- اُه، بی خیال، نانسی، باشه؟
‫من و تو مجبور نیستیم ‫این کار رو بکنیم.
‫ازدواج اونا داره به خاک سیاه ‫میشینه، لازم نیست سعی کنیم رقابت کنیم.
‫به چه حقی میگی ازدواج ما ‫داره به خاک سیاه میشینه؟
‫چه حقی؟
‫- بله، والتر. ‫- بیانیه مطبوعاتی حاضره؟
‫آره، همین الان برام خوندنش. ‫برات می فرستنش.
‫گفتی که این یه اقدام برای...؟
‫دستکاری. دستکاری قیمت سهام.
‫گوش کن، والتر. یه دقیقه دیگه ‫بهت زنگ می زنم. آره.
‫- من نگفتم. استیون گفت. ‫- «مایکل.»
‫- من نمی ذارم تو خانواده ما رو قضاوت کنی. ‫- مایکل، ببخشید.
‫پس پسر ما رو هم ‫قضاوت نکن.
‫اون فرق داره. پسر شما ‫با پسر ما وحشی گری کرده.
‫جوونن دیگه. بچه ن.
‫بچه ها تو پارک دعوا می کنن. ‫همیشه کرده ن و همیشه خواهند کرد.
‫- قانون طبیعته. ‫- نه، نیست.
‫البته که هست.
‫یه ذره تحصیلات لازمه که خشونت رو ‫با قانون جایگزین کنی.
‫منشأ قانون، همون طور که حتما ‫حضرت علیه می دونین، زور محضه.
‫اگه غارنشین باشی، شاید. ‫اما تو این دنیا نیست.
‫درباره این دنیا بهم بگو.
‫تو حوصله سر بری. ‫کل این مکالمه حوصله سر بره.
‫پنلوپه، من به خدای کشتار ‫ایمان دارم.
‫خدایی که قانون هاش از زمان ‫دیرین به چالش کشیده نشده ن.
‫تو به آفریقا علاقه مندی، درسته؟
‫- چی شده؟ ‫- نگران من نباش.
‫- نانسی. ‫- من خوبم.
‫خیلی خوب.
‫ببین، من تازه از کنگو برگشتم.
‫اون جا بچه هایی هستن که ‫یاد گرفتن تو 8 سالگی آدم بکشن.
‫در طول کودکیشون ممکنه صدها ‫نفر رو بکشن.
‫با کارد، تفنگ ساچمه زنی، ‫کلاشنیکف و...تامپر..
‫پس مشخصا، وقتی بچه من ‫دندون یه بچه دیگه رو می پکونه،
‫حتی دو تا دندون...با یه ‫شاخه بامبو کنار جعبه شن بازی،
‫به اندازه تو شوکه و خشمگین نمیشم.
‫خب، باید باشی.
‫تامپر.
‫- نارنجک انداز رو این طور صدا می کنن. ‫- من هم همین طور صداش کردم.
‫- خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫چه ش شده؟ ‫چه خبره؟
‫صفراست. ‫چیزی نیست.
‫برای من حرف از ‫آفریقا نزن.
‫من همه چیز رو درباره ‫رنج آفریقا می دونم.
‫شک ندارم.
‫ماه هاست که به همین ‫فکر می کنم.
‫لطفا نذار شروع کنه ‫به حرف زدن درباره ش.
‫می دونی، کم کم داره ‫ازت خوشم میاد.
‫خفه شو.
‫عجب تعهدی به صلح و ‫ثبات دنیا!
‫دهنت رو ببند، مایکل.
‫در این مورد مطمئنی؟
‫کاملا مطمئنم. برام خوبه.
‫ما تو نیویورک زندگی می کنیم.
‫تو کینشاسا زندگی نمی کنیم.
‫تو نیویورک سیتی ‫زندگی می کنیم...
‫...و با سنت های ‫جامعه غربی.
‫پس...می دونین، اتفاقی که ‫تو پارک بازی بروکلین بریج میفته،
‫مربوط به ارزش های ‫غربی میشه،
‫که چه خوشتون بیاد چه نیاد، ‫من مبادیشون هستم.
‫پس حتما کتک زدن ‫شوهرت یکی از اون سنت هاست.
‫دارم بهت هشدار میدم، مایکل!
‫مثل یه کهیر بدجور همه جات رو زده بود.
‫اگه جات بودم، دلم آب می شد.
‫داره مسخره ت می کنه. ‫باورت میشه؟
‫- اصلا برام مهم نیست. ‫- نه، واقعا.
‫از نظر اخلاقی، آدم باید بر ‫بر امیال ناگهانیش غالب شه،
‫اما یه وقتایی هست که ‫نمی خوای بهشون غالب بشی.
‫یعنی کیه که بخواد موقع خوش گذرونی ‫درود به مریم مقدس بفرسته؟
‫این ورا میشه این نوشیدنی رو خرید؟
‫این یکی رو نه. ‫بعیده، نه.
‫تامپر.
‫تامپر. واقعا.
‫- آره، تامپر. ‫- اسمش همینه.
‫چرا فقط نمیگین ‫«نارنجک انداز»؟
‫چون این یه عبارته.
‫مثلا اونا میگن «کلاش»، نه ‫«کلاشنیکف» یا «ای کی 47».
‫- «اونا» کین؟ ‫- کافیه، نانسی. کافیه.
‫باید درک کنین که برای ‫آتیش پاره های خودستایی مثل شوهر من،
‫سخته که به خاطر اتفاقات ‫بلوک هیجان زده بشن.
‫- دقیقا. ‫- نمی دونم چرا.
‫نمی دونم چرا. ما همه ‫شهروندان دنیا هستیم.
‫نمی دونم چرا نمی تونیم ‫یه احساس جامعه بودنی داشته باشیم.
‫آه. پنلوپه. اراجیف پر طمطراق بسه.
‫می کشمش.
‫بله.
‫«بی شرمانه» مشکل داره.
‫- خب، «بی شرمانه» رو حذف کن. ‫- حق داره.
‫چه این جا اتفاقی بیفته ‫چه اون سر دنیا،
‫همه باید جمعاً نگران باشیم.
‫«جمعاً نگران.»
‫نانسی، تو وضعیت تو ‫نوشیدنی خوردن نامعقوله.
‫چه وضعیتی؟ من عالیم.
‫حالا یه فکر جالب.
‫بله.
‫نه. قبل از بیرون دادن بیانیه ‫مصاحبه نمی کنیم.
‫آقای کاون، میشه لطفا این مکالمه ‫اعصاب خرد کن رو پایان بدین؟
‫فقط بهش یادآوری کن که ‫سهام داران هیچ اهمیتی نمیدن.
‫سهام داران هیچ...نانسی. چی کار... ‫عقل کوفتیت رو از دست دادی؟
‫- الو؟ چه خبره؟ ‫- بیا.
‫لعنت!
‫- ها! ترکوندی! ‫- اُه، خدای من.
‫سشوار. سشوار.
‫باید بذاریمت آسایشگاه، عزیزم.
‫همه چیزم اون توئه.
‫نوی نو بود. ساعت ها ‫صرف تنظیمش کرده بودم.
‫باورم نمیشه این کار رو کردی.
‫واقعا بی مسئولیتی بود.
‫همه چیم اون توئه.
‫کل زندگیم اون تو بود.
‫کل زندگیش.
‫بیا.
‫می خوام سیم کارت و باتریش رو ‫در بیارم. چه طور این کار رو می کنی؟
‫- تازه خریدمش، نمی دونم. ‫- بذار ببینم. بذار ببینم.
‫گیر کرده.
‫فکر می کنن خنده داره. ‫فکر می کنن خنده داره!
‫- پنلوپه. ‫- پنلوپه. خنده دار نیست.
‫شوهرم کل بعد از ظهرش رو ‫صرف خشک کردن وسایل کرده.
‫نه، نه. این وری.
‫فراموشش کن. ‫تموم شد.
‫- باید صبر کنی. ‫- فراموشش کن. تموم شد.
‫می خوای از تلفن استفاده کنی؟
‫باید بگم...
‫چی باید بگی، مایکل؟
‫نه. حتی نمی دونم ‫چی بگم.
‫من باشم، میگم این طوری ‫احساس بهتری میده.
‫مردها خیلی به اسباب بازیاشون ‫وابسته میشن.
‫این ضعیفشون می کنه.
‫اعتبارشون رو از دست میدن.
‫اُه، خدا.
‫قبلا با یکی قرار می ذاشتم...
‫...و بعد دیدم که یه کیفی رو ‫حمل می کنه،
‫یه کیف مستطیلی با ‫بند رو دوشی.
‫کیف مردونه بود با ‫بند رو دوشی.
‫تموم شد.
‫کیف با بند رو دوشی، ‫بدترین چیزه!
‫اما این که گوشیش ‫همیشه دستش باشه هم...
‫...بدترین چیزه.
‫باید جفت دست های ‫مردها آزاد باشه.
‫باید جفت دستاشون آزاد باشه.
‫نظر من هم درباره ‫مردونگی جان وینیه.
‫چی داشت؟ یه کلت کالیبر 11.43.
‫اُه. خب، مایکل، مایکل. به گمونم ‫الان خوشحالی، نه؟
‫چرندیات احساسی محساسیمون یا هر چی که ‫تو گفتی، داره از هم می پاشه.
‫اما هی، می دونی چیه؟
‫به نظر من تقریبا حس خوبی داره.
‫از نظر من، بعضی ها ظرفیت ‫نوشیدنشون از بقیه بیشتره.
‫- من تا جای ممکن عادیم. ‫- آره، باشه!
‫آره. دارم کم کم قضایا رو با ‫یه آرامش خوشایند می بینم.
‫خوبه. آرامش خوشایند.
‫نمی دونم چرا داری خودت رو ‫این وسط خراب می کنی، دارجلینگ.
‫خفه شو.
‫بیا. آلن.
‫- ریلکس. ‫- سیگار تو خونه نداریم.
‫هویو دی مانترو داریم.
‫پارتاگاس دی شماره چهار هست.
‫هویو کوروناسیون هست.
‫اینا رو از کجا آوردی؟
‫- نمی خوای بدونی. ‫- جدی.
‫آشنای اسپانیایی.
‫کارمند ابزار آشپزیم داره با یه ‫مهماندار قرار می ذاره.
‫اون هفته ای دو جعبه میاره خونه.
‫تو خونه ای که یه بچه آسم ‫داره، نمی تونی سیگار بکشی.
‫و برای چی داری کل داستان ‫زندگیت رو براش میگی؟
‫- کی آسم داره؟ ‫- پسرمون.
‫ما یه همستر کوفتی ‫داشتیم که، نداشتیم؟
‫اُه، درسته. وقتی آسم داشته ‫باشی، حیوون خونگی خوب نیست.
‫نه، اصلا خوب نیست.
‫حتی ماهی قرمز هم ‫لزوما توصیه نمیشه.
‫باید به این چرندیات ‫گوش بدم؟
‫به گمونم من تنها کسیم که قضایا رو ‫با آرامش خوشایند نمی بینه!
‫حقیقت اینه که...
‫تا حالا این قدر ناراحت نبوده م.
‫امروز غم انگیزترین روز زندگیمه.
‫تو یه خمار ناراحتی.
‫مایکل،
‫هر کلمه ای که از دهنت ‫در میاد اذیتم می کنه.
‫من خمار نمیشم.
‫چند جرعه از نوشیدنی ‫هجده ساله چرندت خوردم...
‫...که جوری نشونش میدی انگار ‫هجدهمین از عجایب دنیاست!
‫من خمار نمیشم.
‫کاش می تونستم، باور کن، ‫کاش می تونستم.
‫کاش می تونستم فقط تک تک ‫غم هام رو تو یه نوشیدنی خوب غرق کنم.
‫شوهر من هم ناراحته.
‫نگاهش کن که چه طوری قوز ‫کرده انگار کنار خیابون گذاشتنش.
‫فکر کنم امروز غم انگیزترین ‫روز زندگی اون هم هست.
‫- هست. ‫- متأسفم، دودل.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- مایکی.
‫مامان. بهت گفتم که مهمون ‫دارم که. یادت نیست؟
‫برای چی می خوای دیگه ‫انتریل مصرف نکنم؟
‫چون داروییه که می تونه بکشدت.
‫- سمه. ‫- نیست.
‫مامان، مامان.
‫یکی این جا هست که ‫می تونه توضیح بده.
‫- بیا. بهش بگو. ‫- چی رو بهش بگم؟
‫چیزی که درباره اون آشغال ‫سمیت می دونی بهش بگو.
‫اون چرا بتونه بهش بگه؟ ‫اون که چیزی نمی دونه.
‫سلام، خانم.
‫- چه طورین؟ ‫- الان که خوبم.
‫می خوان دیگه انتریل ‫مصرف نکنم.
‫- اُه. ‫- عملم هفته دیگه ست.
‫آره. درد دارین؟
‫نمی تونم رو پام وایسم، دکتر.
‫آره، خب، جراحی این رو درست می کنه.
‫- اُه، اون یکی پا هم هست، نه؟ ‫- شما ارتوپدین؟
‫نه، ارتوپد نیستم.
‫همه ش صدام می کنه «دکتر».
‫دکتر. چه خنده دار.
‫- قطع کن. ‫- الو.
‫- آره. ‫- انتریلم چی؟
‫خب، مشکل تعادلی ندارین؟
‫نه...
‫- آهان. آره. ‫- من رو می کشه؟
‫نه، البته که نه. به هیچ ‫وجه نمی تونه بکشدتون.
‫به حرف مردم گوش ندین.
‫با این حال...آره، شاید فکر خوبی ‫باشه که یه مدت مصرفش نکنین.
‫تا کی؟
‫فقط تا وقتی که جراحی رو ‫پشت سر گذاشته باشین.
‫داغونم می کنن.
‫اگه می تونستین من رو ببینین، تعجب ‫می کردین که چه قدر خوب خودم رو نگه داشته م.
‫آره، به نظر میاد در ‫سلامت کاملین.
‫خیلی خوب. فهمیدی، مامان؟
‫دیگه اون دارو رو نخور.
‫- فقط کاری که بهت گفتن بکن. ‫- باشه، باشه.
‫- خیلی خوب؟ دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫دیگه نمی تونم تحملش کنم.
‫چرندیاتی که من ‫تحمل می کنم...
‫خیلی خوب. تمومش کنیم؟
‫امشب با زکری برگردم ‫این جا؟ بیاین تصمیم بگیریم.
‫داره کم کم این طوری ‫میشه که...کی اهمیت میده؟
‫بالاخره برای اینه که این جاییم.
‫الان حالم بد میشه. ‫اون سطل کو؟
‫کافیه.
‫- کافیه. کافیه.. اه ‫- به نظر من...
هر 2طرف مقصرن
‫پس...
‫این هم از این. ‫هر 2طرف مقصرن.
‫- جدی می گی؟ ‫- ببخشید؟
‫واقعا این طور فکر می کنی؟
‫واقعا این طور فکر ‫می کنم، بله.
‫پسرم، ایتان که ساعت 3 صبح ‫باید دو تا کدئین می خورد،
‫- مقصره؟ ‫- اون لزوما بیگناه نیست.
‫از خونه من برید بیرون. ‫گم شید بیرون.
‫از خونه من گم شید بیرون!
‫کیفم! کیفم! کیـ...
‫- «آلن، یه کاری بکن.» ‫- ساکت شو.
‫آینه آرایشی و شیشه ‫عطرم رو شکست!
‫از من دفاع کن!
‫برای چی ازم دفاع نمی کنی؟
‫بیا بریم، نانسی.
‫- خفه ش نکرده م که. ‫- مگه من چیکارت کردم؟
‫تقصیر گردن هر دو نیست.
‫قربانی و جنایت کار ‫یکی نیستن.
‫جنایتکار؟
‫پنلوپه، کوتاه بیا.
‫اراجیف به-لحاظ-سیاسی-درست بسه!
‫- که من بهشون اعتقاد دارم. ‫- تو اعتقاد داری. تو اعتقاد داری.
‫این علاقه ایی که به ‫سیاه های سودانی داری...
!دیگه داره قاطی همه چیز می شه
‫خجالت می کشم.
‫چه طور می تونی این قدر ‫علنی نفرت انگیز باشی؟
‫چون عشقم می کشه. ‫که نفرت انگیز باشم.
‫یه روز اتفاقات وحشتناکی ‫که تو اون قسمت از...
دنیا داره می افته رو می فهمی و ‫شرمنده می شی.
‫از رفتار هیچ انگارانه قابل تأملت شرمنده می شی.
‫بله، دارجلینگ، تو ‫خیلی محشری.
‫تو بهترین و باهوش ترینی.
‫بله، هستم! ‫بله، هستم!
‫بیا از اینجا بریم، آلن.
‫این آدما هیولان.
‫ما اومدیم اینجا که همه چیز رو ‫باهاشون حل کنیم و اونا...اونا بهمون توهین کردن،
‫بهمون تشر زدن، درباره شهروندان ‫خوب سیاره بودن برامون سخنرانی کردن.
‫خوشحالم که پسر ما تا ‫پسرتون می خورد کتکش زد،
‫و حقوق بشرتون برای من ‫مثل دستمال توالته!
‫وای.
‫چند لیوان نوشیدنی بهش بده ‫تا خود حقیقیش رو نشون بده!
‫پس اون زن متین و موقر با ‫چشمای مهربون چی شد؟
‫بهت گفتم که. ‫بهت گفتم که!
‫- چی بهش گفتی؟ ‫- که اون متظاهره.
‫اون زن کاملا متظاهره. متأسفم.
‫- کی همچین حرفی زدی؟ ‫- وقتی داشتی شلوارت رو خشک می کردی.
‫15 دقیقه بود می شناختیش و ‫هیچی نشده می دونستی متظاهره؟
‫آره. خب، من این چیزا رو ‫خیلی فوری می گیرم.
‫- درسته. ‫- آره، بو می کشمشون.
‫- متظاهر. این یعنی چی؟ ‫- من...
‫نمی خوام به این چیزا ‫گوش بدم.
‫چرا مجبورم می کنی ‫تحملش کنم، آلن؟
‫آروم، نانسی.
‫اون یه شیاده. از تو بیشتر ‫اهمیت نمی ده.
‫- درسته، درسته ‫- درسته. خودش گفت درسته.
‫اونا هیچ اهمیتی نمی دن.
‫از همون اولش خیلی مشخص ‫بود. اصلا براشون مهم نیست.
‫اون هم هیچ اهمیتی نمیده. درسته.
‫- انگار تو می دی؟ ‫- خب...
‫نه، اجازه بده حرف بزنه، عزیزم.
‫برام توضیح بده، مایکل، ‫که دقیقا چه طور اهمیت می دی.
‫اصلا این یعنی چی؟
‫وقتی علناً نفرت انگیزی، ‫قابل باورتری.
‫واقعیت اینه که اینجا هیچ کس ‫اهمیتی نمی ده، غیر از...شاید پنلوپه.
‫آدم باید شرافت ایشون رو بپذیره.
‫من نیازی به پذیرفتن تو ندارم.
‫من نیازی به پذیرفتن تو ندارم!
‫ولی من اهمیت می دم. ‫من واقعا اهمیت می دم.
‫بله، شکاک، ما اهمیت ‫می دیم، به یه شکل هیستریک.
‫نه مثل شخصیت های قهرمان ‫تو جنبش های اجتماعی.
‫اون روز دوستت جین فوندا رو ‫تو تلویزیون دیدم.
‫باعث شد بخوام برم بیرون و ‫یه پوستر کو کلاکس کلن بخرم.
‫دوستم جین فوندا؟
‫این یعنی چی؟ این دیگه ‫چه معنی داره؟
‫از یه نوعین، یه جور زن ‫درگیر و مشکل حل کن.
‫ما از این جور زن ها ‫خوشمون نمیاد.
‫زن هایی که ما دوست داریم ‫احساساتی و دیوونه و پر از زندگین.
‫دربان های دنیا،
‫اونایی که می خوان نشون بدن ‫چه قدر درکشون بالاست؟
‫اصلا حال نمی کنیم.
‫حتی مایکل بیچاره، شوهر ‫خودت، هم حال نمی کنه.
‫جای من حرف نزن.
‫ما هیچی برامون مهم نیست که ‫شماها از چه زن هایی خوشتون میاد.
‫چی فکر کردی که همین طوری ‫این نظرهات رو پرتاب می کنی؟
‫تو تنها مردی هستی که نظرش ‫هیچ اهمیتی برای ما نداره!
‫داره جیغ می زنه.
‫سررشته دار روی ‫کشتی برده ها.
‫اون جیغ نمی زنه؟
‫همین الآن جیع نزد که ‫کوچولوی عوضیتون...
حق داشت پسر ما رو بزنه؟
‫حق داشت.
‫حداقل بچه ما یه بچه ننه ‫بی عرضه نیست.
‫بچه تو یه خبرچین کوفتیه!
‫دقیقا.
‫بیا.
‫این نظر من در مورد ‫لاله های مسخره ته!
‫گل های خوفناکت
‫امروز بدترین روز زندگی ‫من هم هست.
‫(والتر)