‫- چراغ ها بالا! ‫- آغازکننده ها، لطفا!
‫- 5دقیقه تموم شد، آقا. ‫- سر جاها.
‫جاها. همه سر جاتون.
‫هیس. همگی ساکت.
‫شب های افتتاحیه؟ من ‫عاشق شب های افتتاحیه هستم.
‫- چه طورین؟ از دیدنتون خوشحالم. ‫- شب بخیر، چارلز.
‫- سر هربرت، چه طورین؟ ‫- این همسرمه.
‫یکی از بهترین های ‫آقای بری؟
‫اُه، اون نابغه اسکاتلندی ‫دوباره انجامش داده.
‫بهترین چیزیه که تو این 25 ‫سال تهیه کننده ش بودم.
‫هیچی نشده سرمایه گذار ‫علاقه مند تو نیویورک دارم.
‫تو برادوی می بینمت!
‫جایگاه های اول، بچه ها.
‫آماده باشین، لطفا. ‫خانم ها و آقایون.
‫لطفا تو جایگاه های اولیه تون قرار بگیرید
‫آغازکننده ها، لطفا جایگاه ‫اولیه تون رو پر کنین.
‫تماشاگرها دارن وارد ‫می شن. آماده باشین.
‫- چه قدر تماشاگر. ‫- جان؟
‫چه قدر تماشاگر امشب اومده.
‫باشه. عالیه، ممنون. ‫چه قدر دیگه مونده؟
‫ام، 10دقیقه، آقا.
‫- اُه، خدای من. ‫- شب بخیر، آقای فروهمن. ‫- چطورید؟
‫بسیار خوب.
‫بهترین چیزیه که من تو این ‫25 سال تهیه کننده ش بوده م.
‫- سلام، جرج. چطورید؟ ‫- می بینم که سلامت و ثروتمندی.
‫تو این تعطیلات رو برام ترتیب ‫دادی و من فراموشش نمی کنم.
‫- برای تو هر کاری می کنم، چارلز. ‫- پشیمون نمی شی.
‫مطمئنم.
‫- این هم خانم بری. ‫- اُه، آقا و خانم اسنو.
‫خیلی امیدوار بودیم که قبل از ‫نمایش با شوهرتون صحبت کنیم.
‫- دیدینش؟ ‫- راستش مطمئن نیستم کجاست.
‫آره، خب، یه مدتی شده. ‫می تونین صندلیتون رو پیدا کنین؟
‫اُه، بله، بله.
‫پس تو مهمونی می بینمتون.
‫ببخشید. می شه لطفا آقای ‫بری رو پیدا کنین...
و بهش یادآوری کنین که ‫امشب نمایش نامه اون رو اجرا می کنن؟
‫- بله، خانم. ‫- ممنون.
‫بیاین درها رو ببندیم.
‫واقعا، نباید این طوری ‫زحمتتون بدم.
‫می تونم تو مغازه ‫صبر کنم.
‫هیچ زحمتی نیست. مغازه سرده و ‫این جا آتش روشنه.
‫واقعا، به طرز خاصی لطف دارید
‫عذر می خوام، آقا.
‫خانم بری می خواستن بهتون ‫یادآوری کنم که نمایش شروع شده.
‫- با این که فکر کنم می دونین. ‫- ازش بیزارند
‫- آقا؟ ‫- اون بیرون مثل مطب دندون پزشک شده. چرا؟
‫- به نظر من ازش متنفر نیستن، آقا. ‫- نظر تو چیه؟ ازش خوشت میاد؟
‫- من تازه اینجا استخدام شده م، آقا. ‫- آره یا نه؟ ناراحت نمی شم.
‫- واقعا صلاحیت ندارم که... ‫- خوشت میاد؟ مزخرفه؟
‫- مزخرف، آقا؟ ‫- زود باش بگو. فقط بگو.
‫مزخرفه، مگه نه؟ ‫یالا. بگو.
‫- نمی دونم من... ‫- «عوضی تمام عیاره.» زود باش بگو.
‫- عوضی تمام عیاره، آقای بری. ‫- می دونستم.
‫- نه، من که حتی ندیده مش. ‫- می دونستم. ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫سرورم، می تونم یه لحظه ‫آهنگی بنوازم؟
‫من یه پیرمردم...
و مناظر زیادی ندیدم
‫از اول تا آخر آشغال محض بود.
‫بله، به نظر به طرز وحشتناکی ‫کسل کننده بود.
‫با سرمایه ایی که گذاشتی ‫خداحافظی کن، پیرمرد.
‫- البته که می کنیم، جیمز. ‫- می دونم خیلی سر این یکی خرج کردی.
‫کلی پول جیمز، ولی از شانس ‫خوبم وسعم می رسه که یه عالمه پول از دست بدم.
‫- واقعا؟ ‫- نه، نمی رسه. چطورید؟
‫- آرتور. ‫- جیمز.
‫تو آخرین جلسه باشگاه ‫جات خیلی خالی بود.
‫واقعا؟
‫کم کم داشتیم به فکر می افتادیم که ‫کدوم سرگرمیته، نوشتن یا کریکت.
‫می خواستین با آقای بری ‫صحبت کنین، مگه نه؟
‫اُه، بله، ولی نباید مزاحمشون ‫بشیم، درسته؟
‫دلیلی نمی بینم که نشیم.
‫اگه از من بپرسی، مشکل ‫ترتیب ضربه با چوبه.
‫- جیمز. ‫- سلام، عزیزم.
‫آقا و خانم اسنو رو به یاد ‫داری، مگه نه؟
‫- خانم اسنو. ‫- آقای بری.
‫آقای اسنو.
‫اسنوها تمام شب منتظر بودن که ‫تو رو ملاقات کنن.
‫- اُه، بله. ‫- این طوریه؟
‫نمایش امشبتون بی نظیر ‫بود، مگه نه؟
‫واقعا؟
‫خب، ممنون. خیلی لطف دارین. ‫خوشحالم که دوستش داشتین.
‫به نظر خودتون چه طور ‫پیش رفت؟
‫- فکر کنم بهتر از این هم در توانم هست. ‫- واقعا؟
‫(نقد تئاترلندن) ‫(مری کوچولو نوشته جی.ام بری)
‫(نمایش نامه آقای بری نا امیدکننده ست)
‫- مری؟ سلام؟ ‫- بله، جیمز؟
‫اگه دوست داری بهم ملحق بشی، ‫دارم می رم پارک. صبح زیباییه.
‫قراره کار کنی، مگه نه؟
‫ممکنه، بله.
‫پس می ذارم کارت رو بکنی.
‫- صبح بخیر، آقای بری. ‫- صبح بخیر، اما.
‫- روز خوبی داشته باشین، قربان. ‫- همچنین.
‫خودشه. برو، پسر. ‫برو بگیرش، پسر.
‫خودشه. پسر خوب. ‫بگیرش. خوبه.
‫تو مال کی هستی؟ ‫بیا، پسر. بیا.
‫عذر خواهی می کنم قربان، روی ‫آستین من پا گذاشتین!
‫واقعا؟ خیلی متأسفم.
‫بهتره اشاره کنم که تو هم ‫زیر نیمکت من دراز کشیدی.
‫متأسفانه مجبورم.
‫شاهزاده جرج خبیث من رو ‫تو سیاهچال انداخته.
‫ببخشید اگه شما رو ‫اذیت می کنه.
‫خب، اگه تو سیاهچال گیر افتادی، ‫خیلی کاری نمیشه کرد، میشه؟
‫شاید بتونم یه کلید از لای ‫میله ها سر بدم پیشت.
‫من بودم ریسک نمی کردم، قربان. ‫شاهزاده جرج خبیث آدمای زیادی رو شکنجه کرده.
‫ببخشید، داره مزاحمتون ‫میشه، آقا؟
‫برادرم می تونه آدم ‫شدیدا آزاردهنده ای باشه!
‫آهان، به گمونم شاهزاده جرج تویی.
‫شنیده م که یه ستمگر وحشتناکی که این ‫بدبخت بیچاره رو حبس کردی.
‫من واقعا وحشتناک نیستم، اما فرمانروای ‫سختگیری هستم، بله، مهربون و بردبار.
‫و دقیقا جُرمِ...گفتی اسمت چی بود؟
‫- مایکل. ‫- دقیقا جرم مایکل چیه؟
‫- اون برادر کوچکتر منه. ‫- آهان.
‫- عادلانه بود. ببخشید، جوون. نمی تونم آزادت کنم. ‫- عیبی نداره.
‫- ناراحت میشین با سگتون بازی کنیم؟ ‫- نه، راحت باشین.
‫این جکه، دومین نفر تو صف رسیدن به ‫تاج و تخت...و اون هم مایکله، فقط پنج سالشه.
‫و به خاطرش زندانی شده م.
‫- خیلی متأسفم. پسرهام مزاحمتون شده ن؟ ‫- ما مزاحمشون نشدیم، مامان.
‫مایکل، عزیزم، از اون زیر ‫بیا بیرون.
‫نمی تونم. تو زندانم.
‫اُه، که این طور.
‫جی ام بری. از آشناییتون خوشوقتم.
‫جی ام بریِ نویسنده؟ باعث افتخاره. ‫سیلویا لوولن دیویس.
‫- شما نویسنده این؟ ‫- بله.
‫نمایش نامه نویسن، جک. ‫خیلی هم مشهور.
‫- معذرت می خوام. تصور می کنم در حال نوشتن باشین. ‫- نه، به هیچ وجه.
‫- پیتر کجاست؟ ‫- چی نوشتین، آقای بری؟
‫خب، در حال حاضر، من از سرگرم کردن ‫شاهزاده ها و دربارشون پول در میارم.
‫با خرس آموزش دیده م، پورتوس.
‫اگه به برادرت پیتر دستور بدی که ‫به ما ملحق بشه،
‫شاهزاده جرج، حاضرم ‫در ازای آزادی این زندانی...
‫...اجرای خوبی برات بکنم.
‫- بسیار خوب. ‫- بسیار خوب.
‫حالا...
‫می خوام به طور خاص ‫به دندون ها توجه کنین.
‫بعضی از مربی های بی مرام بهتون ‫خرسی رو نشون میدن که همه دندان هاش کشیده شده،
‫در حالی که بقیه ترسوها زورکی ‫به حیوان پوزه بند می بندن.
‫فقط استاد حقیقی این حقه ها رو بدون هیچ ‫اقدام امنیتی ای انجام میده.
‫- برای چی من رو آوردی این جا؟ ‫- پیتر.
‫مضحکه. اون فقط یه سگه!
‫بی خیال، عزیزم.
‫«فقط یه سگه؟» ‫«فقط؟»
‫پورتوس، بهشون گوش نده.
‫پورتوس رویای خرس بودن داره...
‫...و تو می خوای با گفتن «اون فقط ‫یه سگه» رویاهاش رو لگدمال کنی؟
‫چه کلمه وحشتناک و ناامیدکننده ای.
‫مثل اینه که بگی «اون نمی تونه از اون ‫کوه بالا بره، فقط یه آدمه.»
‫یا «اون یه الماس نیست، فقط یه سنگه.»
‫«فقط.»
‫باشه پس. به یه خرس تبدیلش ‫کن. اگه می تونی.
‫پیتر، ادبت کجا رفته؟
‫با اون چشما، پسر خوشگلم، ‫می ترسم هیچ وقت نبینیش.
‫اگرچه با یه ذره قوه تخیل،
‫می تونم همین الان ‫بچرخم و خرس بزرگ...
‫...پورتوس رو ببینم.
‫با من بچرخ.
‫ممنون. فکر نمی کنم تا حالا ‫اجرایی شبیه به این دیده باشم.
‫ما هر روز این جاییم و خرس ‫همیشه خوشحال میشه اجرا کنه.
‫خب پس شاید فردا این جا ‫ببینیمتون.
‫شاید.
‫- پیتر، عزیزم، لطفا بپر بالا. سریع. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫- پیتر، ازش لذت نبردی؟ ‫- بهتر از این هم دیده م.
‫خب، مایکل می خواست ‫خرس باهاش تو زندان نگه داشته بشه،
‫و پیتر اصرار کرد که مایکل ‫اصلا زندانی نیست...
‫...و پورتوس اصلا خرس نیست.
‫واقعا امیدوارم فردا ببینمشون.
‫- اسمش چیه؟ ‫- سیلویا. آم...
‫خانم...یه چیزی دیویس.
‫لوولن دیویس؟
‫- می شناسیش؟ ‫- البته که می دونم کیه.
‫محض رضای خدا، اون ‫یه دوموریه ست.
‫پدرش هنرمند بود. ‫برادرش هنرپیشه ست.
‫و یه اتفاق...غم انگیزی ‫برای شوهرش افتاد.
‫اُه، بله. اون مُرد.
‫فکر کنم سرطان فک بود.
‫وحشتناکه.
‫بله، ظاهرا، اون رو با چهار تا پسر ‫گذاشته و بدون هیچ درآمدی.
‫اگه کمک مادرش نبود...
‫جیمز.
‫- باید برای شام دعوتشون کنیم. ‫- واقعا؟
‫یقینا. همیشه می خواستم ‫مادام دوموریه رو ببینم.
‫اون عملا هر کسی که ارزش ‫شناختن داره رو می شناسه.
‫- درباره چی می نویسی؟ ‫- اُه.
‫چیز خاصی نیست.
‫من نمی تونم بنویسم.
‫تا حالا دفتر خاطرات ‫نگه داشتی؟
‫تا حالا سعی کردی ‫یه نمایش نامه بنویسی؟
‫خب، پس از کجا می دونی؟
‫می دونم. همین.
‫که این طور. امروز مادرت و ‫بقیه پسرها کجان؟
‫خونه. ریه های مادر یه ‫ذره سرما خورده ن.
‫اما مطمئنم همه خوشحال میشن که ‫تو رو ببینن. یه بعد از ظهر.
‫بهتره بذارم به نوشتنت برسی.
‫پیتر.
‫پس بعدا می بینمت.
‫چرا به من نگفتی، چارلز؟ ‫تو می دونستی خوب نیست که.
‫تو چرا به من نگفتی، جیمز؟ ‫تو می دونستی خوب نیست که. نه؟
‫من مدت اجاره تئاتر رو تمدید کردم. ‫بازیگرها رو نگه داشتم.
‫- من نمایش نامه دیگه ای ندارم. ‫- مطمئنم که خواهی داشت.
‫- مگه نه؟ ‫- خواهیم دید.
‫باید برای انبار امضا بزنین، آقای فروهمن.
‫- پایین تر. ‫- یواش یواش. عجله نکن.
‫هیچ وقت قرار نبود ‫جدی گرفته بشه.
‫می دونی چی شد، جیمز؟ ‫اونا عوضش کردن.
‫- چی رو عوض کردن؟ ‫- منتقدها.
‫کاری کردن مهم باشه.
‫همم؟
‫اسمش چی بود؟
‫- اسمش چی بود؟ ‫- نمایش نامه.
‫نمایش نامه.
‫بنگ، بنگ، بنگ!
‫بنگ!
‫پسره رو برگردون پیشمون، ‫سرخپوست کثیف.
‫مردم ما به پسره مهارت های ‫سرخپوستی رو یاد میدن. یه جنگجوی عالی می کننش.
‫سردسته مون، دماغ آویزون، ‫هیچ وقت ولش نمی کنه.
‫بنگ، بنگ، بنگ!
‫من زخمی شده م، پیتر. ‫وقت کمه.
‫تو برو. بال هات رو باز کن و مثل ‫عقاب بالای سر دشمن اوج بگیر.
‫برگرد پیش سردسته مون. براش ‫شکست شجاعانه من رو تعریف کن.
‫دیوونگیه. سرخپوست ها ‫نمی تونن پرواز کنن که!
‫البته که می تونن. ‫برو، برو، برو.
‫به ما گوش کن، پسر. این ‫سرخپوسته تو رو دزدیده.
‫حقیقت نداره. ما هیچ کس رو ‫نمی دزدیم. تو گم شده بودی، پسر.
‫من بهت مهارت های شجاعان رو یاد دادم. ‫تو رو مثل پسر خودم دونستم.
‫تو پدر من نیستی.
‫بنگ، بنگ، بنگ، بنگ!
‫- گرفتمش! ‫- ولم کنین!
‫- بس کنین! ‫- اوه، ما وحشتناکیم، مگه نه؟
‫- دارم بهت هشدار میدم. ‫- اُه، ترسیدم!
‫البته، حداقل یه ذره ‫خوش گذروندی.
‫- بس کنین! ولش کن! ‫- نکن.
‫- جک! ‫- بس کنین!
‫- ولش کن، جرج! ‫- پیتر.
‫- خیلی متأسفم. ‫- نه، تقصیر شما نبود.
‫متأسفانه شاید بوده باشه.
‫راستش، فقط خوشحالم که ‫تونستین راضیش کنین به بازی ملحق بشه.
‫اُه، بله، چه قدر هم ‫موفق بودم!
‫آقای بری، من به همین هم ‫نمی تونستم برسم!
‫از وقتی پدر پیتر مُرد، ‫اون پسر فرق کرده.
‫می دونین، حتی گریه هاش رو هم کرده.
‫خب، داغداری روی همه ما ‫تأثیر متفاوتی می ذاره، مگه نه؟
‫بله، درسته.
‫اُه، راستی، زنم دوست داره ‫شما و پسرها رو برای شام دعوت کنه.
‫همین طور مادرتون رو.
‫اُه.
‫چه مهربون. عالی میشه.
‫خب...
‫چه قدر همه تون تو کت و شلوارهای ‫کوچولوتون خوشگل شدین!
‫و خانم دوموریه، چه حیف که ‫تا همین امشب هم رو ندیده بودیم.
‫لطف دارین که میگین.
‫به هیچ وجه، نمی تونم بهتون بگم چند بار ‫به مراسم های خیریه یا اجتماعی رفته م...
‫...و اسم شما رو تو لیست ‫ترتیب دهنده ها دیده م.
‫دقیقا همون چیزیه که ‫خودم دوست دارم انجام بدم،
‫اگه وقت کنم.
‫مشکل من وقت پیدا کردن ‫برای کارهای دیگه ست.
‫در حال حاضر، من دو ‫خونه رو اداره می کنم.
‫سیلویا فکر می کنه می تونه ‫بدون خدمتکار خونه بگذرونه.
‫مادر.
‫خونه من به اندازه کافی ‫برای همه مون بزرگه،
‫- اما ظاهرا فکر زندگی کردن با من... ‫- الان نه، مادر. لطفا.
‫- ما کمکش می کنیم خونه رو مرتب نگه داره. ‫- وسط حرف نپر، جرج.
‫- ادبت رو از کی به ارث بردی؟ ‫- ببخشید، مادربزرگ.
‫آقای بری، شنیده م که شما ‫هم بازی نوه هام شدین.
‫- اُه، در واقع اونا سرگرمم می کنن. ‫- برعکس.
‫اون روز تو باغمون در تاریک ترین ‫جای آفریقا اکتشاف کردیم.
‫اما آقای بری مریض شدن، ‫به خاطر گزش...چی بود؟
‫پشه تسه تسه. ‫خیلی وحشتناکه.
‫بله و به اندازه یه اسب آبی ‫ورم کردن.
‫انگشتا مثل سوسیس!
‫و باید تو خونه شناورشون می کردیم، ‫انگار که یه قایق باد کرده بزرگ باشن!
‫اما ماهیگیری خوب بود، مگه نه؟
‫جیمز.
‫لطفا.
‫- خداحافظ. ‫- خیلی ممنون.
‫- شب خوبی بود. ‫- ممنون، خداحافظ.
‫- شب خوش. ‫- شب بخیر.
‫خب، عجب فاجعه ای بود.
‫چه قدر دردناک. ‫دیدنش خیلی دردناک بود.
‫نمی دونم منظورت چیه. ‫به من که خیلی خوش گذشت.
‫اُه، جیمز، لطفا.
‫«مشکل من پیدا کردن وقت ‫برای انجام کارهای دیگه ست.»
‫- هیچ وقت تو زندگیم این طور قضاوت نشده بوده م. ‫- قضاوت؟ منظورت چیه؟
‫محض رضای خدا، ‫یه مرد بالغ...
‫...که تمام روز با بچه ها بازی می کنه؟
‫به هر حال، فکر نمی کنم اونا رابط ‫اجتماعی ای که امیدش رو داشتیم باشن.
‫واقعا این طوری بهشون فکر نکرده بودم. ‫فقط از همراهیشون لذت می برم.
‫اون دوست خوب ما ‫بوده، مادر.
‫بله، اما این یعنی چی؟ ها؟
‫قطعا قصد نداری که...
‫...به سپری کردن بعد از ظهرهات با ‫اون بچه ها ادامه بدی، مگه نه؟
‫و امروز، خانم ها و آقایان،
‫با استفاده از باد و قدرت ‫فیزیکی خودش...
‫...جرج لوولن دیویس محدودیت های ‫جوی رو آزمایش کنه،
‫با استفاده از سازه افساردارش. ‫یالا، پسر.
‫- یالا، جرج. ‫- می شکونیش، جرج!
‫- جرج، وایسا! ‫- فقط یه ذره سرعت بیشتری لازم دارم.
‫من می خوام انجامش بدم.
‫یه دقیقه وایسا، جرج. ‫فکر کنم دم لازم داره.
‫اُه، صبر کنین.
‫- بیا، جیمز. این کافیه. ‫- فکر خوبیه.
‫- نه، به اندازه کافی سنگین نیست. ‫- من می خوام انجامش بدم.
‫- میای، پیتر؟ ‫- پورتوس!
‫این بار کار می کنه.
‫پورتوس، زنگت رو بده به ما. خوبه.
‫- مایکل؟ ‫- بله؟
‫- می خوای حالا تو امتحان کنی؟ ‫- بله، لطفا.
‫- اُه، اون نمی تونه به اندازه کافی تُند بدوه. ‫- البته که می تونه.
‫- بذار امتحان کنه، جک. ‫- حالا، جرج، تو بادبادک رو نگه دار.
‫جرج.
‫یالا، پسرها، بیاین برگردیم بالا. ‫بیا ببینم، پیتر.
‫خیلی خوب، جرج، بالا نگهش دار. ‫عزیزم، باید الان بدوی. حاضر؟ حاضر؟
‫- بدو! بدو، مایکل! ‫- بدو!
‫- اُه، بهت گفتم که جواب نمیده. ‫- به نظرم به اندازه کافی سریع نیست.
‫اگه هیچ کس بهش باور نداشته ‫باشه، کار نمی کنه.
‫- بهش فرصت بدین. ‫- مایکل، برگرد جای اولت.
‫- یالا، عزیزم. دوباره امتحان کن. ‫- جرج، تو بادبادک رو بردار.
‫این بار، نمی خوام اندازه نفس یه پشه هم ‫شک داشته باشین. باید اون بادبادک رو هوا کنیم.
‫خیلی خوب. ببین، حس می کنم نسیم قوی تر شده. ‫حاضری، مایکل؟
‫- می تونی انجامش بدی، مایکل. ‫- باید بدوی. بدو، مایکل، بدو!
‫- بدو! ‫- خودشه!
‫آره! موفق شدی!
‫به دویدن ادامه بده! ‫به دویدن ادامه بده!
‫حالا درباره چی می نویسی؟
‫اُه، فقط یادداشت برمیدارم.
‫هیچ وقت واقعا مطمئن نیستم درباره ‫چی هستن تا بعدا که بخونمشون.
‫یه چیزی درباره بادبادک؟
‫برای چی این رو می پرسی؟
‫نمی دونم.
‫اگه من یه نویسنده بودم، فکر کنم می تونستم ‫درباره بادبادک بازی امروز یه داستان کامل تعریف کنم.
‫پس شاید باید بکنی. این ایده ‫محشریه. چرا امتحانش نمی کنی؟
‫امیدوارم با این یکی درباره چیز ‫خیلی جدی ای صحبت نکرده باشین.
‫نه. در واقع صحبت ‫احمقانه ای داشتیم.
‫میشه تو شاممون باشه؟
‫«شام پیشمون باشه»، مایکل. ‫آدم خوار که نیستیم!
‫خواهش می کنم.
‫سیلویا. آقای بری.
‫کجا بودین؟
‫بادبادک بازی می کردیم، مادر و ‫خیلی هم خوش گذروندیم.
‫ببخشید، نمی دونستم ‫امروز عصر میای.
‫نه؟ خب، پس ظاهرا ‫فراموش کردی.
‫- برای همه مون شام آورده م. ‫- لازم نبود این کار رو بکنی.
‫خب، هیچ غذایی تو خونه ‫نیست، هست؟
‫واقعا. لازم نیست صبر کنی ‫تا وقتی کابینت ها خالی بشن.
‫لطفا، مادر. ‫بیاین، عزیزانم.
‫پاهاتون رو پاک کنین. ‫این ورا به اندازه کافی رد پا بوده.
‫جرج، فکر کردم گفتی قراره به مادرت ‫کمک کنی به خونه رسیدگی کنه.
‫کت، مایکل، لطفا. ‫بله.
‫- و...جالباسی برای کت. خوبه. ‫- فردا می بینیمت؟
‫نه. قراره فردا تو کارهای ‫خونه کمک کنین.
‫مادر، هیچ نیازی ‫به این کار نیست.
‫نمی تونی همه کار رو ‫خودت بکنی.
‫خودت رو ببین. بدجوری ‫گل انداختی. داری خودت رو خسته می کنی.
‫ممنون برای یه روز عالی، جیمز. ‫ببخشید، مادر.
‫خب، از فردا، این ورا یه کم ‫انضباط خواهیم داشت.
‫و حتی یه نفرتون هم ‫فرار نمی کنه.
‫- شب بخیر، آقای بری. ‫- شب بخیر، سارا.
‫- شب بخیر، آقای بری. ‫- شب بخیر، اما.
‫از شام جا موندی.
‫شاید بعدا یه چیزی بخورم. ‫می خوام یه ذره بنویسم.
‫مطمئنی؟ غذای خیلی ‫خوبی بود. اردک.
‫سارا گذاشت اما امشب ‫آشپزی کنه.
‫این طوره؟ گوش کن، نظرت درباره ‫قرض دادن اما به دیویس ها برای بعضی از...
‫...شب ها چیه؟
‫اونا در واقع آشپزی ندارن.
‫به گمونم خانم دیویس از غذایی که ‫این جا خورده لذت برده، مگه نه؟
‫تصور می کنم هر از چند گاهی ‫کمک به کارش بیاد، همین.
‫چه قدر خیرخواهی!
‫شاید بتونیم چند تا از ‫نقره آلات رو هم بفرستیم.
‫و پارچه کتان چی؟
‫اگه چند تا از لباس های خودش کهنه ‫به نظر بیان، تعجب نمی کنم.
‫لطفا، مری. بس کن.
‫شاید اون هم بتونه چند تا چیزی که ‫ما کم داریم رو بفرسته.
‫مثلا شوهرم رو.
‫ما به ندرت تو این خونه می بینیمش.
‫مدتی میشه که این مسئله ‫اذیتت نکرده.
‫لردها و لیدی ها، اعلی حضرت، ‫پادشاه مایکل دلسوز،
‫محافظ قلمرو.
‫اون عصا از چوب ‫ساخته شده.
‫آره، خب، این جا طبق بودجه ‫رویاپردازی می کنیم، مگه نه؟
‫نه، منظورم اینه که همه فکر می کنن ‫از طلا ساخته شده اما فقط یه تیکه چوب قدیمیه.
‫کار رو می کنه دیگه، پیتر.
‫کاری که کردیم اینه که ‫یه تیکه چوب قدیمی رو برداشتیم...
‫...و جوری تبدیلش کردیم که تمام دنیا ‫اون رو خارق العاده ترین طلا ببینن.
‫- بفرمایید. ‫- این چیه؟
‫همه نویسنده های عالی از یه دفتر ‫جلد چرمی خوب و یه عنوان محترم شروع می کنن.
‫بازش کن.
‫«پسرهای دورافتاده.»
‫«مستندی از ماجراجویی های ‫وحشتناک برادران دیویس،
‫با روایت صادقانه...پیتر ‫لوولن دیویس.»
‫کیپلینگ حاضر بود برای چنان ‫عنوانی گوش خودش رو قورت بده!
‫زخمیش کن، جرج. ‫از پسش بر میای!
‫هنوز اصلا نمی دونم ‫چی بنویسم.
‫درباره هر چی می خوای بنویس. ‫درباره خانواده ت بنویس.
‫- درباره نهنگ سخنگو بنویس. ‫- کدوم نهنگ؟
‫اونی که تو قوه تخیلت گیر کرده و ‫بدجور می خواد بیاد بیرون. بیا بشین.
‫اتفاقا خودم هم شروع کردم به نوشتن ‫درباره ماجراهای برادران دیویس.
‫- یه نمایش نامه؟ ‫- بله، یه نمایش نامه.
‫و خیلی مفتخر میشم اگه...
‫...به من اجازه بدی که اسمت رو ‫برای یکی از شخصیت ها استفاده کنم.
‫نمی دونم چی بگم.
‫بگو بله.
‫پسر خوب.
‫پورتوس! اون مال منه، ول کن!
‫نمیرم بخوابم. ‫نمیرم. نمیرم.
‫باید نیم ساعت پیش ‫می خوابیدی، مرد جوون.
‫می ترسم که تو تربیت کردن ‫بچه هام بدجور ضعیف شده باشم.
‫بی معنیه. پسرهای جوون نباید ‫هیچ وقت مجبور به خوابیدن بشن.
‫همیشه یه روز بزرگتر ‫بیدار میشن.
‫و بعد، تو یه چشم به هم ‫زدن، بزرگ شده ن.
‫پدرشون شرمنده میشد.
‫البته اون هیچ وقت اجازه ‫ورود سگ به خونه رو هم نمی داد.
‫تو حیاط می بستش.
‫درسته! آخرین نفری که ‫بخوابه، یه وزغ پشمالوئه.
‫تو برای پسرهام خیلی ‫عزیزی، می دونی؟
‫مخصوصا پیتر.
‫به نظر میاد پیتر سعی داره ‫زیادی سریع بزرگ بشه.
‫تصور می کنم که فکر می نه ‫بزرگ ها به اندازه بچه ها درد نمی کشن وقتی...
‫وقتی یکی رو از دست میدن.
‫من برادر بزرگترم دیوید رو درست ‫وقتی هم سن پیتر بودم، از دست دادم.
‫و تقریبا مادرم رو نابود کرد.
‫جیمز، خیلی متأسفم.
‫بیچاره مادرت. نمی تونم ‫از دست دادن فرزند رو تصور کنم.
‫آره.
‫ماه ها از تخت خواب ‫بیرون نیومد.
‫غذا نمی خورد.
‫هر چیزی رو امتحان کردم که ‫خوشحالش کنم، اما...
‫اون فقط دیوید رو می خواست.
‫پس...
‫یه روز...
‫لباس های دیوید رو پوشیدم...
‫...و رفتم پیشش.
‫حتما تا سر حد مرگ ‫ترسوندیش.
‫فکر کنم اولین باری بود که ‫واقعا...من رو نگاه کرد.
‫و این پایان کودکی جیمز بود.
‫به خودم می گفتم که ‫اون رفته به ناکجاآباد.
‫کجا؟
‫ناکجاآباد. جای محشریه.
‫قبلا درباره ش با هیچ کس ‫صحبت نکرده بودم.
‫هیچ وقت.
‫ناکجاآباد...چه جور جاییه؟
‫یه روز می برمت اون جا.
‫یه دقیقه صبر کن، جیمز. ‫اون یه فرشته ست؟
‫آه، نه. شبح سرکش جوونیه. ‫تینکر بل فرشته ست.
‫- تینکر بل یه زنه؟ ‫- زن نیست، فرشته ست.
‫اون یه پسریه که تا ابد ‫جوون می مونه.
‫جیمز، چه طور ممکنه کسی تا ابد ‫جوون بمونه؟ جواب نمیده.
‫اون فقط باور داره، چارلز. اون ‫زندگی رو طوری که می خواد باشه، تصور می کنه...
‫...و این قدر طولانی و با قدرت بهش ‫باور داره که همه چیز جلوش ظاهر میشه، می دونی؟
‫جیمز، من دوست توئم. ‫فکر نکنم ایده موفقی باشه.
‫- یه مردی داری که یه فرشته ست. ‫- نه، پسری که یه فرشته داره.
‫و دختره به خودش میگه تینکر.
‫و یه کشتی دزد دریایی تو صحنه داری که ‫دورش چندین تُن آبه.
‫- خیلی آب میشه. ‫- خیلی آب میشه.
‫- بله و خیلی هم پول میشه. ‫- درسته، اما می تونیم آب قلابی بذاریم.
‫اُه، خب، اگه بشه آب قلابی گذاشت، مطمئنم ‫نمایش نامه ت حسابی پرطرفدار میشه.
‫می دونی می خوام چی کار کنم؟ ‫فکر کنم زندگی رو جوری که می خوام تصور می کنم...
‫...طولانی و با قدرت کافی؟
‫بله و بعد پول نمایش نامه ‫به طرزی جادویی جلوم ظاهر میشه.
‫- درسته. خودشه. ‫- بله.
‫ساعت چه طوری داخل ‫کروکودیل پیدا میشه؟
‫- اون قورتش میده. ‫- آه، البته که میده.
‫بیرون!
‫چه طور بود؟
‫- آفرین. ‫- نمایش خوبی بود!
‫بالاخره شجاعتم رو جمع کردم که ‫پسرها رو به بازی دعوت کنم...
‫...اون وقت باید این قدر سنگین ‫تحقیر بشیم.
‫راستش عالیه!
‫خیلی با اونا وقت می گذرونی، مگه نه؟
‫در واقع هر وقتی که گیرم بیاد.
‫برات خوشحالم.
‫و خانم دیویس هم ظاهرا ‫داره خوش می گذرونه.
‫اما باید حواست باشه، جیمز، ‫به چیزایی که بعضیا دارن میگن.
‫البته بدون که اگه فکر می کردم ‫شایعات تموم میشن، مطرحش نمی کردم.
‫غافلگیر نشدم. ‫چی دارن میگن؟
‫بسیار خوب.
‫این که با خانم دیویس خیلی ‫بیشتر از همستر وقت می گذرونی.
‫اون یه بیوه ست و...
‫و یه دوست. همین. ‫هیچ چیز بیشتری نیست.
‫درباره این که چه طور با اون پسرها ‫وقتت رو می گذرونی هم سوالاتی بوده.
‫و این که چرا.
‫چه عصبانی کننده! چه طور کسی ‫می تونه به همچین چیز پلیدی فکر کنه؟
‫اونا بچه ن. بچه های معصوم.
‫وقتی آدم ذره ای خوشحالی ‫تو این دنیا پیدا می کنه،
‫همیشه یه نفر هست که ‫بخواد خرابش کنه.
‫نه. ممنون، آرتور، اما فکر نکنم ‫آدمای زیادی به این چرندیات اهمیت بدن.
‫پس چرا هیچ کس پیششون ننشسته؟
‫جیمز، وقتی یه ذره بدنام بشی،
‫مردم تماشات می کنن و دنبال ‫راهی برای نابود کردنت می گردن.
‫مطمئنی که همسرت مخالف ‫نیست که کلبه تون رو برای...
‫...تابستون بگیریم، جیمز؟
‫- اون دیگه اون جا نمیره. ‫- واقعا؟
‫چه قدر خیالم راحته که داریم دور ‫میشیم. امیدوارم بهمون سر بزنی دیگه؟
‫- البته. همه سوار شدن؟ ‫- همه سوارن؟
‫- میشه من برونم، عمو جیمز؟ ‫- آه، نه.
‫برید کنار وگرنه ازتون ‫چغور پغور درست می کنم.
‫گوسفندا رو از سر راه ‫ببرین کنار.
‫- هنوز نرسیدیم؟ ‫- تقریبا. تقریبا رسیدیم.
‫می تونم کلبه رو ببینم!
‫- اکتشاف کنیم، مایکل؟ ‫- لطفا لباساتون رو پاره پوره نکنین.
‫- یالا، دنبالم بیا. ‫- مراقب گزنه ها باشین.
‫همگی بجنبین.
‫- دوست داری بقیه ش رو ببینی؟ ‫- بله.
‫سلام!
‫فکر کردی می تونی از ‫کاپیتان سوارتی فرار کنی، ها؟
‫پس بیا بریم تو کشتی. ‫بریم تو کشتی، پسرم!
‫پس حالا می تونی انتخاب کنی که یا ‫با بقیه مون یه دزد دریایی باشی...
‫...یا میندازیمت جلو کوسه ها.
‫- چه خارق العاده. ‫- خب، شاید کروکودیل ها، ها؟
‫- هیچ کس فرار نکرده، کاپیتان. ‫- کارت عالی بود، رفیق.
‫خیلی خوب.
‫حالا تنها فرصتتون ‫برای صحبت کردنه.
‫بین شما کی حاضره که ‫امید و آرزوش رو به دریا ببنده؟
‫- من! ‫- هنوز حرفم تموم نشده.
‫برای ورود به خطرناک ترین فصل...
‫...تو زندگی جوون و به زودی ‫حروم شده تون؟
‫چی گفتی؟ ‫چی کار داری می کنی، پسرم؟
‫داری می خندی؟ رو کشتی من؟ ‫می خندی؟ تو چی گفتی؟
‫- گفتم حاضرم، کاپیتان. ‫- اسمت چیه، پسر؟
‫من کرلی هستم، بزرگترین و ‫عاقلترین بین خدمه.
‫آزادش کن، رفیق.
‫خوش اومدی، کرلی. کارت ‫میشه جارو زدن عرشه.
‫و تو کی باشی، ارباب جوون؟
‫اسم من نیبزِ گلوبریده ست. مردان ازم ‫می ترسن و خانما خیلی دوستم دارن.
‫جک!
‫خوش اومدی، نیبز. تو همه ‫سطوح چوبی رو واکس می زنی.
‫اون طناب رو بگیر.
‫- و تو، جوون؟ ‫- من پیترم.
‫این اسم که مدل دزد دریایی ها ‫نیست. «جیمِ نامرد» چه طوره؟
‫نه، فقط پیتر.
‫از اسمم خوشم میاد.
‫بسیار خوب.
‫به عنوان تنبیه برای بی علاقگی به ‫اسم دزد دریایی، پیتر باید چشم بسته رو دیواره کشتی راه بره.
‫آزادش کنین.
‫- تو چه نقشی داشتی؟ ‫- پسره.
‫شما چی دارین...؟ ببخشید.
‫آقای بری، قربان؟
‫این جا یه اشتباهی شده، قربان. نوشته من باید نقش ‫«ننی» رو بازی کنم. (به معنی پرستار بچه)
‫- فکر نکنم به اون نقش بخورم، ها؟ ‫- تو در واقع پرستار بچه نیستی.
‫یه سگی.
‫- چی؟ ‫- یه نیوفاندلند.
‫یه لباس گنده و پشمالوی ‫سگی تنت می کنیم.
‫اُه، درسته.
‫راستش، ما تینکر بل هم نداریم، داریم؟ ‫می تونه تینکر بل رو هم بازی کنه.
‫خدایا، نه. تینکر بل یه نوره. ‫و تو صحنه حرکت می کنه.
‫فقط یه نور کوچیک که ‫تو صحنه حرکت می کنه.
‫یه ذره در این مورد نگرانم.
‫بذار ببینم. جان دارلینگ رو ‫داریم، مایکل دارلینگ.
‫تایگر لیلی، اسمی، اسکای لایتز.
‫بیشتر نمایش خیمه شب بازیه. ‫توتلز، نیبز، کرلی.
‫همه این اسما وقتی کنار هم ‫می بینیشون، بی معنین.
‫کاپیتان هوک...
‫اُه، سلام، جیمز.
‫عقلت رو از دست دادی.
‫تمرین چه طور بود؟
‫خوب. عالی. داره...عالی پیش میره.
‫- خوبه. ‫- بله، ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سفرت چه طور بود؟ ‫- خیلی طولانی بود. خسته م.
‫- بذار برات چای بیارم. ‫- عالی میشه. ممنون.
‫- میشه بیای خونه بازی؟ ‫- یه کم دیگه، مایکل. تازه رسیده.
‫اما گفتم من میارمش. همیشه پیتر رو ‫می فرستن پی کارها. من گفتم من انجامش میدم.
‫- سورپرایز خراب میشه. ‫- چه سورپرایزی، عزیزم؟
‫یه سورپرایز بزرگه. ما بیشتر ‫روز رو صرف آماده کردنش کردیم.
‫- همه منتظرتن. ‫- پس نباید منتظر بذاریمشون.
‫لطفا بهشون نگو که من بهت ‫گفتم که سورپرایزی هست. گفته بودم که نمیگم.
‫اُه، خب، تو که چیزی درباره ش ‫نگفتی، گفتی؟
‫- گفتم. یه نمایش نامه ست. ‫- یه نمایش نامه ست؟
‫«داستان تأسف بار لیدی ارسلا.»
‫«نمایش نامه ای در یک پرده ‫توسط پیتر لوولن دیویس.»
‫- در واقع یه ذره احمقانه ست. ‫- امیدوارم. ادامه بدین.
‫فقط می خواستم نوشتن رو ‫یه امتحانی بکنم، می دونی؟
‫خب، به هر حال بقیه ‫خوب انجامش میدن.
‫خب، پس بیا ببینیمش.
‫«داستان تأسف بار لیدی ارسلا.»
‫«یه روز، درست بعد از طلوع خورشید،
‫لیدی ارسلا، زیباترین دختر ‫لرد و لیدی دوبون،
‫از پله های کلیسای جامع بزرگ بالا ‫رفت تا به قدیس متبرکش دعا کند.
‫ناگهان، وقتی به درهای ‫کلیسا رسید،
‫آب پرانی که از ساختمان ‫مقدس محافظت می کرد،
‫زنده شد و به سمت او ‫شیرجه زد.
‫مردم دهکده همه به سمت ‫جایی امن دویدند،
‫اما لیدی ارسلا روی پلکان ‫کلیسا سر خورد،
‫و آب پران بالای سرش فرود آمد و ‫بال های بزرگش را دور او پیچید،
‫و او را بالا تا منارهای کلیسا برد.»
‫- ادامه بده، پیتر. ‫- «کمی بعد از این رویداد غم انگیز،
‫شوالیه جوانی به اسم ‫جی ام بارنابی به شهر آمد.»
‫سیلویا.
‫- آب می خوای؟ ‫- مادر؟
‫- نه، جیمز. ‫- بیاین برگردونیمش به خونه. یالا.
‫اصلا با من درباره ش حرف نمی زنه. ‫میگه هیچی نیست.
‫دارم میگم، دکتر، نمی تونست ‫نفس بکشه.
‫نمیشه بیماری که قبول نمی کنه ‫مشکلی بوده رو خوب درمان کرد.
‫خب، باید مجبورش کنین ‫بفهمه یه مشکلی هست.
‫- تمام تلاشم رو می کنم. ‫- عالیه. اون جاست.
‫دستت رو این طوری ‫صاف کن.
‫آخ.
‫بعد...این طوری.
‫بیا تو.
‫دکتر مهربون این دفعه ‫چالش رو نپذیرفت.
‫فکر می کنه باید بری ‫بیمارستان که آزمایش های بیشتری بدی.
‫چرنده. من کی وقت برای ‫این کارا دارم؟
‫ضمنا، این خانواده به اندازه ‫کافی بیمارستان دیده.
‫- شاید اونا بتونن کمکت کنن. ‫- می دونم چی کار می تونن برام بکنن.
‫دیدم برای شوهرم ‫چی کار کردن.
‫نه، جیمز. من هیچ علاقه ای ‫به بیمارستان ها ندارم.
‫اما خیلی به شام خوردن ‫علاقه دارم.
‫تو و مادر تصمیم گرفتین این دفعه ‫چی بهمون بگین؟ «فقط ریه ش سرما خورده»؟
‫- ما تصمیمی نگرفته بودیم. ‫- دیگه بهم دروغ نگو!
‫از دروغ گفتن بزرگ ها ‫بهم خسته شده م!
‫بهت دروغ نمیگم. نمی دونم مشکل چیه.
‫«پدر شاید ما رو ببره ماهیگیری» ‫این حرفی بود که زد! «همه ش چند هفته دیگه.»
‫و صبح روز بعد اون مُرد.
‫این یه دروغ نبود، پیتر.
‫این امید مادرت بود.
‫یه هفته بود به زحمت تکون می خورد، ‫اما من شروع به برنامه ریزی برای ماهیگیریمون کردم.
‫من هیچ وقت بهت دروغ نمیگم. ‫این قول رو بهت میدم.
‫نه، تنها کاری که می کنی اینه که به من ‫یاد میدی داستانای مسخره از خودم در بیارم...
‫...و وانمود کنم اتفاقی نمیفته، تا وقتی که...
‫نمی کنم! من کور نیستم.
‫مسخره تون نمیشم.
‫قضیه چیه؟ پیتر.
‫نمایش نامه.
‫عزیزم، می خواستم ‫بقیه ش رو ببینم.
‫حالا یه ذره جادوش از ‫بین رفته، مگه نه؟
‫همه ش به خاطر یه ‫سرماخوردگی ریوی مسخره.
‫جیمز.
‫گیلبرت کنان رو یادته که، مگه نه؟
‫شب بخیر.
‫آقای کنان در کمیته ای برای جنگیدن ‫با سانسور دولتی کار می کنه.
‫می دونم که شما هم چه قدر ‫درش نقش داشتین.
‫می خواست باهات صحبت کنه. ‫فکر می کردم زودتر از اینا بیای خونه.
‫شب بلندی بوده، مری.
‫بله.
‫خب، البته اگه من می فهمیدم ‫چه قدر دیر شده...
‫شاید بهتر باشه یه وقت دیگه باهاتون ‫صحبت کنم؟ این قدر دیر نباشه؟
‫عالی میشه.
‫پس صحبت می کنیم.
‫ممنون برای صبوریتون، ‫خانم بری.
‫آقای بری.
‫- شب خوش. ‫- شب بخیر.
‫خب، نمی خوای حرف بزنی؟
‫دوست داری چی بگم؟
‫به گمونم...«عجیبه که ‫آقای کنان تا این موقع موند.»
‫و بعد، بذار ببینم. ‫چی بعدش میاد؟
‫«تو هم تا این موقع بیرون ‫بودی، جیمز.»
‫«و امشب حال خانم دیویس چه طوره؟»
‫اُه، بله، برای اون یکی یه ‫جواب عالی خواهم داشت، نه؟
‫چه طور جرئت می کنی؟
‫این یکی از نمایش نامه هات نیست.
‫می دونم، مری. ‫خیلی جدیه.
‫اما من برای این مکالمه آماده ‫نیستم، حالا به هر جایی که بکشه.
‫شاید بتونیم صبح صحبت ‫کنیم، نه؟ پس شب بخیر.
‫آقای بری، قبول ندارین که ‫این یه ذره تنگه؟
‫- نه. نه، در واقع خیلی...گشاده. ‫- گشاد؟
‫زار می زنه. من بودم ‫تا این جا میاوردمش.
‫خیلی تنگ شد که.
‫و شاید یه ترکه چوبی این جا ‫می ذاشتم که صافش کنم.
‫- اُه، آره. بله، آقای بری. ‫- ترکه چوبی؟
‫تو شونه ها هم چوب باشه.
‫- غیر از این، معرکه ست. ‫- بله، قربان.
‫- فردا مریض میشی. ‫- امشب مریض میشم.
‫جیمز.
‫فقط داشتیم یه کم چای می خوردیم. ‫مادرم رو که به یاد داری.
‫بله، البته. چه طورین؟
‫- می تونم کلاهت رو بگیرم؟ ‫- کافیه، پسرها.
‫پسرها، لطفا تو خونه ندوین. ‫می زنین چیزی رو می شکونین.
‫از اون در دور شو. ‫یالا، یالا.
‫دوست دارم قبل رفتنتون ‫یه صحبتی با هم بکنیم، آقای بری.
‫فقط چند دقیقه طول می کشه.
‫پسرها، چه طوره برید تو ‫باغ بازی کنین؟ برید.
‫- تو هچل افتاده؟ ‫- هیس.
‫چون من با مادربزرگ تنها ‫بوده م و می دونم چه جوریه.
‫- بریم اتاق مطالعه؟ ‫- چه طوره تو هم بهشون ملحق شی، عزیزم؟
‫بسیار خوب.
‫- معذرت می خوام که مزاحم شدم. ‫- میشه لطفا در رو ببندی؟
‫قطعا.
‫سیلویا بهم گفته که خدمات ‫کارگرای خونه ت رو بهش پیشنهاد دادی.
‫- خب، دقیقا نه. ‫- این لازم نیست.
‫البته که انتخابش رو ‫به عهده سیلویا می ذارم.
‫به من می سپریش، آقای بری.
‫می دونی، از حالا به بعد ‫این جا زندگی می کنم.
‫- اسباب کشی می کنین این جا؟ ‫- میرم جایی که بیشتر از همه لازمم دارن.
‫و قطعا می تونم مطمئن بشم که ‫بدون استفاده از صدقه های تو،
‫این خونه اداره میشه.
‫این صدقه نیست، خانم دوموریه. ‫فقط سعی داشتم به عنوان یه دوست کمک کنم.
‫نمی دونی که دوستیت چه بهایی ‫برای دختر من داشته؟
‫یا واقعا این قدر خودخواهی؟
‫عذر می خوام؟
‫نمی دونین که سر زدن به ‫کلبه تابستونی یه مرد متأهل...
‫...چی به سر چشم انداز آینده ‫یه بیوه میاره؟
‫سیلویا باید یه نفر رو پیدا کنه. ‫پسرها به یه پدر نیاز دارن.
‫و تو داری هر امیدی که این خانواده به ‫جمع و جور کردن دوباره خودش داره رو نابود می کنی.
‫من فقط خیر و صلاح این خانواده رو ‫می خواستم، خانم دوموریه.
‫من مراقبشونم.
‫تو هم باید درگیر ‫خانواده خودت باشی.
‫چی دارین میگین؟
‫دارم میگم از چیزی که داری ‫مراقبت کن، آقای بری.
‫این دقیقا همون کاریه که ‫من دارم می کنم.
‫خیلی مطمئن بودم که ‫یه چیزی تو این پیدا می کنم.
‫یه اعتراف کوچیک تو ‫یه صفحه پیداش میشه.
‫من تو دفترم نامه عاشقانه نمی نویسم.
‫نه.
‫با این حال می دونستی منظورم ‫کیه، مگه نه؟
‫راستش، یه ذره خیالم راحت شد.
‫یعنی بالاخره یه ذره ‫می شناسمت.
‫نیازی نیست دفترم رو بدزدی که ‫من رو بشناسی، مری.
‫نه. به گمونم فقط می تونم ‫برم دیدن نمایش هات.
‫وقتی با تو ازدواج کردم ‫وحشتناک ساده لوح بودم.
‫تصور می کردم که آدمای ‫نابغه یه جای سرّی ناپدید میشن...
‫...که ایده های خوب مثل برگ ها تو ‫خزان معلقن.
‫و حداقل یه روزی امیدوار بودم...
‫...که من رو با خودت ببری اون جا.
‫همچون جایی وجود نداره.
‫چرا، داره.
‫ناکجاآباد.
‫بهترین چیزیه که نوشتی، جیمز.
‫و مطمئنم که دیویس ها از دنیای که ‫براشون ساختی خوششون میاد.
‫فقط آرزو می کردم ‫جزوی ازش بودم.
‫می خواستم که باشی. ‫سعی کردم.
‫مری.
‫من همیشه تصور می کردم وقتی ‫با هم باشیم، ماجراجویی های بزرگی می کنیم.
‫اما اومدیم به این خونه و ‫تو شروع کردی به...چه می دونم...
‫- شروع کردی به تغییر چیدمان وسایل. ‫- چی کار باید می کردم، جیمز؟
‫تو همیشه غایب بودی.
‫من همین جا بودم.
‫میشستی تو اتاق نشیمنت، جوری به دنیاهای ‫دیگه زل می زدی که انگار من وجود ندارم.
‫ببین. فقط یه ذره دیگه بهم ‫زمان بده که نمایش نامه رو تموم کنم.
‫که با الهام بخشت سپریش کنی؟
‫نه، من از صبر کردن خسته شده م، جیمز. ‫از احمق جلوه کردن خسته شده م.
‫خب، من نمی تونم بی خیال ‫نمایش نامه بشم.
‫البته که نه.
‫فقط در پایان روز بیا خونه پیشم. ‫تمرین کن و برای شام خونه باش.
‫دیگه نرو حومه شهر، دیگه ‫بعد از ظهر تو پارک نباش.
‫اگه حتی نتونی این قدر بهمون ‫فرصت بدی،
‫پس باید تمومش کنیم.
‫و من می کنم.
‫چه بازی رقت انگیزی.
‫ننی. ننی.
‫چیه؟
‫اول پیژامه رو برمیداری، ‫بعد تخت رو مرتب می کنی.
‫با پنجه هام؟
‫با پنجه هات تخت رو مرتب می کنی. ‫با دندونات پیژامه رو برمیداری.
‫چون در واقع وقتی سگ باشی، ‫انگشت درست و حسابی نداری که، داری؟
‫خب، دندون هم ندارم.
‫یعنی، نمی تونم ببینم. ‫نمی تونم نفس بکشم.
‫تنها چیزی که دارم یه ‫پوزه پلاستیکیه.
‫- می تونیم براش دندون جور کنیم؟ ‫- می تونه مال من رو برداره.
‫برات دندون جور می کنیم.
‫- بیاین یه استراحت کوتاه بکنیم، باشه؟ ‫- باشه.
‫- به نظر من معرکه بودی. ‫- محشر بودی.
‫فکر می کنم رو چهار پا ‫بهتر از دو پا راه میری!
‫- اُه، استراحت کن. ‫- می کنم.
‫- فقط بگو، چارلز. یالا. ‫- خب، تصورش کن، جیمز.
‫شب افتتاحیه، دکترها، وکیل ها، ‫تاجرها و همسرانشون.
‫همه شیک و پیک کرده ن.
‫پول خوبی دادن، انتظار تئاتر ‫دارن...چیزی که بهش میگیم تئاتر.
‫پرده ها باز میشن و پشتش ‫کروکودیل و فرشته و دزد دریایی و سرخپوست هست.
‫حتی نمی دونم چی هست.
‫اما می دونستی، چارلز. تو یه ‫نابغه تمام عیاری، چارلز. خودشه.
‫اُه، تشویقم نکن، جیمز.
‫می دونی چه قدر پول خرج نمایشی ‫کرده م که هنوز حتی پیداش نکرده م؟
‫گوش کن، گوش کن. شب افتتاحیه، ‫می خوام 25 تا صندلی کنار بذاری.
‫- کنار بذارم؟ 25؟ ‫- 25 صندلی.
‫پراکنده در سراسر تئاتر. دو تا ‫این جا، دو تا اون جا، سه تا بالا.
‫- اونا پولش رو میدن؟ ‫- اونا پرن.
‫- نه، نه، نه. دارم می پرسم... ‫- صندلی ها پرن.
‫- عمو جیم؟ ‫- سلام، پسرها.
‫می تونم یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫قطعا.
‫25 صندلی، چارلز. عالی میشه. ‫محشر میشه.
‫25 تا صندلی پراکنده؟ ‫کی پولشون رو میده؟
‫در سراسر تئاتر.
‫- کی پول این 25 صندلی رو میده؟ ‫- اون صندلیا پرن، چالرز.
‫وای. نگاه کن.
‫عالیه. دارم پرواز می کنم!
‫نیازی نیست خیلی بکشیم، می بینی؟ ‫تا وقتی تعادل رو برقرار کنیم.
‫مادر ازم خواسته که بعد از ظهر ‫پسرها رو ببرم بیرون.
‫گفت که فقط یه ذره سکوت می خواد.
‫اما این قدر بد داشت می لرزید که ‫حتی نمی تونست چایش رو تموم کنه.
‫من احمق نیستم، عمو جیمز. ‫حقمه حقیقت رو بدونم.
‫من هم حقیقت رو نمی دونم. ‫درباره ش حرف نمی زنه.
‫اما فکر می کنین جدیه؟
‫می تونه باشه. دکتر می گفت ‫باید بره چند تا آزمایش بده.
‫پس باید قانعش کنی که بره.
‫سعیم رو کردم. بهم ‫گوش نمیده.
‫و اخیرا، راستش رو بگم،
‫به نظر میاد تمام نیت خیری که برای ‫خانواده ت داشتم باعث ضرر شده ن.
‫ظاهرا اوضاع رو خیلی ‫به هم ریخته م.
‫به خاطر مادربزرگه، نه؟ ‫فراریت داده، مگه نه؟
‫اُه، خیلی تلاشش رو کرد و ‫شاید دلیل خوبی هم داشت.
‫مسئله تو نیستی، عمو جیم. ‫اون فقط...
‫فقط دیگه نمی خواد درد ‫کشیدن مادر رو ببینه.
‫نگاهش کن.
‫چه خارق العاده.
‫پسر دیگه رفته.
‫یه جایی تو 30 ثانیه اخیر، ‫تبدیل به یه آدم بزرگ شدی.
‫خیلی خوب. فکر کنم خودت ‫باید باهاش صحبت کنی، جرج.
‫- اما من نمی دونم چی بگم. ‫- خوب انجامش میدی. عالی انجامش میدی.
‫آقای بری، قربان. ‫ببخشید که مزاحم میشم.
‫- مسئله ناناست، اون پشت صحنه افتاده. ‫- چی شده؟
‫فکر می کنم لباسش زیادی تنگه.
‫امکان نداره، زیادی تنگ...جرج، ‫یه دقیقه بهم وقت بده، برمیگردم.
‫اون یکی رو محکم بکش. ‫بیا، این آخری.
‫باشه. بال ها رو تکون بده.
‫- برو ببینم. ‫- وای!
‫- میشه من هم امتحان کنم؟ ‫- آره، اگه میخوای یه امتحانی بکن.
‫بکشش. برو.
‫- فقط یه ذره بکشش. ‫- میشه من هم امتحان کنم؟
‫- یه دقیقه دیگه. یه دقیقه دیگه. ‫- میشه من هم امتحان کنم؟
‫- جک، بالاتر ببرم. ‫- باید تمرکز کنم.
‫- بس کنین، پسرها. ‫- نه، مایکل.
‫دعوا نکنین، پسرها. ‫بی خیال.
‫- دیگه من می خوام انجامش بدم. ‫- نه، نرو اون پایین.
‫چی کار...؟
‫آخ!
‫اُه، نه. اُه، نه، متأسفم.
‫- خیلی متأسفم. ‫- جرج؟
‫آقای بری؟
‫خانم دیویس می خوان ‫باهاتون صحبت کنن.
‫نه، فقط آقای بری.
‫- تو تشویقش کردی؟ ‫- چی رو تشویق کردم؟
‫اُه، جیمز، لطفا. خودت ‫خوب می دونی چی رو.
‫جرج اجازه نمیده دستش رو ‫ببندن تا وقتی من قبول کنم معاینه بشم.
‫که این طور. خب، به گمونم ‫مجبوری،
‫چون وقتی تصمیمش رو بگیره، ‫مرد جوون کله شقی میشه.
‫بی معنیه...اونا هیچ چیز ‫متفاوتی بهم نمیگن.
‫متفاوت؟
‫پس خودت با یه دکتر ‫صحبت کردی؟
‫این به تو ربطی نداره.
‫تا جایی که فهمیدم، مشکلم ‫ممکنه خیلی جدی باشه.
‫با این حال...می خوام زندگی ‫با روال عادیش پیش بره.
‫پس،
‫معاینه میشم...
‫...و هر دارویی که پیشنهاد ‫بدن می خورم،
‫اما نمی خوام بدونم برای چین.
‫و نمی خوام بیشتر از این ‫درباره ش پرس و جو کنی.
‫به خواب هم نمی بینم.
‫مری؟
‫پیتر، میشه به جرج کمک کنی ‫دستمال جیبی رو تا کنه، لطفا؟
‫- تو کمد پارچه های کتونن. عزیزم؟ ‫- بله، مادر.
‫جک، چه طور همیشه ‫پیرهنت بیرون از شلوارته؟
‫میشه تو وقفه پشت پیرهنت رو ‫چک کنی، لطفا؟
‫بله، مادر.
‫قصد ندارین که تو هیچ کدوم از ‫مراسم بعد از تئاتر شرکت کنین، دارین؟
‫اگه بکنیم هم خیلی نمی مونیم. بلیت ها!
‫- با بچه ها؟ ‫- جرج!
‫آم، احتمالا. میشه ببینی ‫بلیت ها دست جرجه یا نه، لطفا؟
‫(پیتر پن) ‫(شب افتتاحیه)
‫پاهاش رو بگیر، جرج.
‫چند تا پتوی دیگه ‫لازم داریم.
‫اُه، مایکل رو با خودت ‫ببر، می بری؟
‫از وقتی که تو کلبه بودیم ‫به نظر خیلی بدتر میاد.
‫هیس، مایکل.
‫- اون 25 صندلی، همه اومدن؟ ‫- نه، قربان. هنوز نه.
‫دقیقا. آدمای زیادی اون ‫صندلی ها رو می خوان؟
‫- بله، قربان. ‫- چارلز.
‫پیشنهاد میدم شروع به فروختنشون ‫کنی. بله، جیمز؟
‫امشب هنوز هیچ یک از ‫اعضای خانواده دیویس رو ندیدی؟
‫25 صندلی، پر شده ن؟
‫- بهش رسیدگی شده. ‫- بله، بله.
‫کی رو دعوت کردی؟ چون مشخصا ‫هر کسی که دعوتش کردی، تصمیم گرفته نیاد.
‫- صندلی ها پر میشن، قول میدم. ‫- بله، تو همه ش به من قول...
‫- چارلز؟ ‫- سلام، آقای استنلی.
‫امشب خانواده دیویس رو ندیدی؟
‫نه، قربان.
‫- جک رفته دکتر برایتون رو بیاره. ‫- اُه، نه، مادر. من دکتر لازم ندارم.
‫چرا داری، عزیزم.
‫یه کم بابونه میارم که کمک کنه ‫آروم بگیری.
‫اگه چیزی لازم داشتی، ‫پیتر این جاست.
‫کاری از من بر میاد، مادر؟
‫نه، عزیزم.
‫باید به نمایش بری.
‫- نمی تونم این کار رو بکنم. ‫- چرا، می تونی.
‫من لازم دارم که بری.
‫لازم دارم که امشب برگردی و ‫برام با جزئیات تعریفش کنی.
‫لطفا.
‫فقط یه نمایشه، مادر.
‫مهم نیست.
‫چی می خوای؟
‫درش بیار.
‫بازش کن.
‫تا حالا این قدر بهت ‫افتخار نکرده بودم.
‫آخرین مهلته، خانم ها و ‫آقایان، آخرین مهلت.
‫بله، بله، بله. چیزی نیست. ‫می دونن.
‫وقت داشتیم که اون 25 صندلی رو ‫بفروشیم. نمایش داره شروع میشه.
‫- چارلز؟ ‫- چیه؟
‫- این جان. ‫- کی این جاست؟
‫ببخششون که یه ذره دیر کرده ن. ‫پاهای کوتاه، پیاده روی بلند از یتیم خونه.
‫مطمئن نیستم این جا چی کار می کنن.
‫- اومدن نمایش رو ببینن. ‫- اوهوم.
‫- 25 صندلی همینان. ‫- اوهوم.
‫25 صندلی که به یتیما داده شده ن. ‫درسته، حالا کابوسم تکمیل شد.
‫دیگه می تونی نمایشت رو ‫شروع کنی.
‫نمایش توئه.
‫بنشونیدشون تو صندلی های پراکنده.
‫همون جا، پسرها.
‫ظاهرا یکی از خوش پوش ترهاشون ‫گیر ما اومد.
‫فقط می خوام بدونی که فکر ‫می کنم تو سگ معرکه ای هستی.
‫ممنون.
‫نمیرم بخوابم. نمیرم، نمیرم.
‫نانا، هنوز ساعت شش نشده.
‫دو دقیقه دیگه.
‫لطفا. یه دقیقه دیگه.
‫نانا، من حموم نمی کنم. ‫دارم بهت میگم، حموم نمی کنم.
‫تو کی هستی؟
‫کسی اون جا نیست. اما ‫مطمئنم که یه صورت دیدم.
‫بچه هام.
‫- چه طوره؟ ‫- داره استراحت می کنه.
‫- می تونم ببینمش؟ ‫- نه، آقای بری.
‫فکر نمی کنم لازم باشه تو هر اتفاقی که ‫تو این خونه میفته شما رو درگیر کنیم.
‫- اما اون می خواست ببیندش. ‫- ساکت، جرج.
‫و چون کشف کرده م که...
‫...شما صلاح دیدین که حقایقی درباره ‫حال دخترم رو ازم پنهان کنین،
‫اصلا پشیمون نیستم که از ‫خونه طردتون می کنم.
‫اما نمی تونی...
‫- برو بالا، جرج. همین الان. ‫- دیگه به من دستور نده.
‫این جا خونه تو نیست. ‫خونه ماست.
‫صرفا چون مادر اخیرا به ‫کمکت نیاز داشته، دلیل...
‫...نمیشه که حق داشته باشی ‫به زندگیش حکومت کنی.
‫اون دیگه بچه نیست و ‫من هم همین طور.
‫اگه بخواد عمو جیم رو ‫ببینه، می تونه عمو جیم رو ببینه.
‫هیچ کاری نیست که بتونی ‫درباره ش بکنی.
‫- مادر؟ ‫- بله، عزیزم؟
‫جیمز.
‫نه. نمایشت.
‫اینا رو ببین.
‫امشب می خواستم بیام، فقط...
‫- مادر، باید استراحت کنی. ‫- ...هنوز هم این جا کارهایی دارم.
‫می بینی؟ این وصله لازم داره.
‫چهار تا پسر، وصله کردن ‫تمومی نداره.
‫انگار نمی تونم به ‫سرعتشون برسم.
‫وقت برای تمام اینا ندارم.
‫این طوری نگاهم نکن، جیمز. ‫باعث میشی احساس بی دفاعی کنم.
‫پسرها، میشه یه لحظه من و مادرتون رو ‫تنها بذارین، لطفا؟ مرسی.
‫می دونی، اونا می تونن ‫ببیننش.
‫نمی تونی به تظاهر ادامه بدی.
‫«تظاهر»؟
‫تو تظاهر رو به این ‫خانواده آوردی، جیمز.
‫تو بهمون نشون دادی می تونیم همه چیز رو ‫با باور به این که متفاوتن راحت عوض کنیم.
‫خیلی چیزا رو سیلیویا، ‫اما نه همه چیز!
‫اما چیزایی که مهمن رو میشه.
‫مدتی میشه که تظاهر می کنیم ‫تو عضو این خانواده ای، مگه نه؟
‫این قدری برای همه مون ارزشمند ‫شدی که حالا مهم نیست واقعی باشه یا نه.
‫و حتی اگه واقعی نباشه،
‫حتی اگه این هیچ وقت ممکن نباشه...
‫من باید به تظاهر ادامه بدم.
‫تا آخرش.
‫با تو.
‫- اُه، من شیرینم. ‫- چه طور این کار رو می کنی؟
‫فقط باید فکرهای محشر و دوست داشتنی ‫بکنی تا اونا تو هوا پروازت بدن!
‫چه قدر فرز انجامش میدی! نمی تونی ‫یه بار هم به آهستگی انجامش بدی؟
‫آره، حالا یاد گرفتمش، وندی.
‫باید اول روتون ‫گَرد فرشته فوت کنم.
‫حالا امتحان کنین. ‫از روی تخت ها امتحان کنین.
‫فقط شونه هاتون رو این طوری ‫تکون بدین و بعد بپرید.
‫- من پرواز کردم! ‫- چه معرکه!
‫حالا دست هم رو بگیرین.
‫- من رو نگاه کنین! ‫- خوشم میاد!
‫- آفرین! ‫- بیاین بریم بیرون!
‫به سمت راست و بعد ‫مستقیم تا صبح!
‫نابغه.
‫- سیلویا، تکون نخور. ‫- یه کم بهترم.
‫فقط روز بدی بوده، همین.
‫حالا می خوام برگردی به تئاتر.
‫مطمئنی که کار دیگه ای نیست که ‫بتونم برات بکنم؟
‫نه.
‫خب،
‫همیشه می خواستم به ‫ناکجاآباد برم.
‫قول دادی درباره ش برام ‫بگی، می دونی؟
‫آره. قول دادم.
‫اما متأسفانه امشب یه کم ‫برای این کار دیر شده.
‫اما شاید به زودی؟
‫باید دم بادبادکی باشه که ‫برای مایکل درست کردیم.
‫یادته که. خودش رو از دستاش ‫آزاد کرد و پرواز کرد و رفت.
‫- بادبادک. چرا اون نباید حملت کنه؟ ‫- جفتمون رو.
‫نمی تونه دو نفر رو ببره بالا. ‫مایکل و کرلی امتحان کردن.
‫من بدون تو نمیرم، پیتر.
‫بیا قرعه کشی کنیم که ‫کی جا می مونه.
‫و تویی که خانمی بمونی؟ ‫هیچ وقت.
‫حاضری، وندی؟
‫پیتر!
‫رهاش نکن، وندی.
‫پیتر، می ترسم.
‫نگه دار، وندی!
‫مردن یه ماجراجویی ‫بسیار بزرگه.
‫- خوشحالم که اومدی. ‫- خب...
‫هیچ وقت هیچ افتتاحیه ای رو ‫از دست نداده م.
‫پس من...
‫به گمونم درباره من و ‫گیلبرت شنیدی.
‫بله.
‫شنیده م که خیلی ‫آبروریزی شده.
‫چه طوری؟
‫خوبم.
‫تو چه طوری؟
‫متأسفم.
‫نباش.
‫بدون اون خانواده، نمی تونستی ‫هیچ وقت چنین چیزی بنویسی.
‫به اونا نیاز داری.
‫ممنون. بهترین شبی بود که ‫تو تئاتر سپری کرده م.
‫خیلی لطف دارین که میگین. ممنون. ‫آقای اسنو امشب کجان؟
‫اُه.
‫متأسفانه از بینمون رفته.
‫و اگه بود خیلی امشب رو ‫دوست می داشت.
‫دزدان دریایی و سرخپوست ها.
‫خودش هم فقط یه پسربچه ‫بود، می دونین؟
‫تا آخرش.
‫خیلی متأسفم. شما در چه حالین؟
‫الان بهترم، ممنون.
‫به گمونم همه ش کار ‫کروکودیل تیک تیک کنه، مگه نه؟
‫زمان همه مون رو تعقیب ‫می کنه، مگه نه؟
‫- درسته، خانم اسنو. ‫- خاله رز، نوشیدنیتون.
‫ممنون نباید نگهتون دارم. ‫کلی دوست این جا دارین.
‫خب، از دیدنتون خوشحال شدم. ‫باز هم خیلی متأسفم.
‫- آقای بری بود؟ ‫- آقای بری بود.
‫دست خوش، آقای بری.
‫- نمایش خوبی بود. ‫- آفرین.
‫نظرت چی بود؟
‫- درباره تابستونمون با همه، مگه نه؟ ‫- همین طوره.
‫- درباره همه مون. ‫- درسته.
‫دوستش داشتی؟
‫جادوییه. ممنون.
‫اُه، مرسی از تو.
‫مرسی، پیتر.
‫تو پیتر پنی؟ خب باید ‫کوچولوی ماجراجویی باشی!
‫نگاه کنین، واقعیه. ‫اون سایه نداره.
‫اما من پیتر پن نیستم.
‫اونه.
‫و هیچ پیشرفتی از آخرین ‫بازدیدم نکرده؟
‫نه.
‫امروز جیمز اصلا ‫سر نزده، مادر؟
‫دکتر برایتون، می تونم ‫باهاتون صحبت کنم؟
‫یه لحظه من رو ببخشین.
‫از من دور نگهش نداشتی که، درسته؟
‫اتفاقا امیدوار هم بودم که بیاد.
‫ثابت می کرد که ‫درباره ش اشتباه می کنم.
‫البته، با موفقیت نمایشش،
‫کل لندن حتما داره در ‫خونه ش رو می زنه.
‫متأسفم، عزیزم.
‫- چیه؟ ‫- یه رازه.
‫- ساکت، مایکل. ‫- من که چیزی نگفتم.
‫مادر، میشه یه لحظه ‫بیای پایین پله ها؟
‫اُه، نمی تونه از پله بره پایین. ‫چی تو سرته، جرج؟
‫راستش، پایین رفتن از پله ها ‫ممکنه براشون خوب باشه، خانم.
‫- چی کار می کردین؟ ‫- صبر کن و ببین.
‫یه نمایشه.
‫فقط یه نمایش نیست، مایکل. ‫بهترین نمایشه.
‫البته که باید با چند تا ‫چیز کنار میومدیم.
‫بیشترش رو باید ‫تصور کنی.
‫- همون طور که باید. ‫- همون طور که باید، درسته.
‫مایکل، بیا این جا بشین، ‫کنار مامان.
‫هر وقت حاضر بودی.
‫من نمی رم بخوابم. ‫نمی رم، نمی رم.
‫نانا، هنوز ساعت 6نشده. ‫2دقیقه دیگه، لطفا.
‫- فرشته ها رو می شناسی، پیتر؟ ‫- بله.
‫ولی حالا دیگه تقریبا ‫همشون مُردن.
‫می دونی، وندی، وقتی اولین ‫بچه برای اولین بار خندید،
‫اون خنده هزار قطعه شد و ‫اونا همه پخش و پلا شدن...
و این شروع فرشته ها بود
‫و حالا هر کودکی که به ‫دنیا میاد، اولین خنده ش یه فرشته می شه.
‫پس برای هر پسر و دختری ‫باید طبیعتا یه فرشته باشه.
‫- قاعدتا؟ مگه نیست؟ ‫- اُه، نه.
‫بچه ها الآن دیگه خیلی چیزا می دونن. ‫به زودی دیگه به فرشته اعتقاد نخواهند داشت.
‫و هر بار که یه بچه می گه، ‫«من به فرشته ها ایمان ندارم.»
‫یه جایی یه فرشته هست که ‫می افته و می می ره!
‫اون کیه؟
‫سرخپوست ها شکست خوردن؟
‫دزدان دریایی وندی و ‫پسرها رو گرفتن؟
‫من نجاتش می دم. ‫من نجاتش می دم!
‫اُه، اون فقط دارومه.
‫مسموم؟ کی می تونسته ‫مسمومش کرده باشه؟
‫خب، تینک. تو داروی من رو خوردی!
‫مسموم بود!
‫و تو خوردیش که ‫زندگیم رو نجات بدی؟
‫تینک.
‫داری می می ری؟
‫نورش داره ضعیف می شه.
‫اگه خاموش بشه، یعنی مُرده.
‫صداش این قدر کمه که به زحمت ‫می تونم بشنوم چی می گه.
‫می گه دوباره می تونه ‫خوب بشه،
‫اگه بچه ها به فرشته ها ‫ایمان داشته باشن.
‫شماها به فرشته ها ‫ایمان دارین؟
‫سریع بگین که ‫ایمان دارین.
‫اگه باور دارین، ‫دست بزنین.
‫بلندتر دست بزنین.
‫اون ناکجا آباده.
‫این همه روز بی عیب
‫واقعا داشت باورم می شد که ‫همین طوری تا ابد ادامه می دیم.
‫اُه، کافیه!
‫اون قرار نبود تا ابد ‫باهات بمونه.
‫یه شوهر داشت. ‫پدر من.
‫هیچ وقت طوری که به اون ‫اهمیت می داد، به تو نمی داد.
‫من سعی ندارم جای پدرت رو ‫بگیرم، پیتر.
‫هیچ وقت نمی تونم ‫چنین کاری کنم.
‫بهتره بذاری بره.
‫جرج، پسرها رو به خونه برمی گردونی؟ ‫یه کم دیگه میام پیشت.
‫برو، عزیزم.
‫خیلی متأسفم.
‫من هر چیزی که تو این خانواده ‫لمس کردم رو خراب کردم.
‫این قدر خودت رو ‫دست بالا نگیر.
‫پیتر عزاداره. ربطی به تو نداره.
‫شاید اگه یه مقدار بیشتر ‫باهاش وقت می گذروندم.
‫نه، آقای بری. این به اندازه ‫کافی خوب نیست.
‫اگه «یه ذره زمان بیشتر» تنها ‫چیزیه که می تونی مهیا کنی، بهتره تنهاش بذاری.
‫می دونم که خیلی از من خوشتون نمیاد، ‫خانم دوموریه...و بهش احترام می ذارم.
‫ولی من خیلی دخترتون رو دوست داشتم
‫و عاشق اون پسرها هستم.
‫و فکر می کنم الآن ‫به من نیاز دارن.
‫این طوریه؟
‫و تا کی؟
‫یعنی چی؟
‫سیلویا تو وصیتش درخواست ‫حضانت مشترک پسرها رو داده.
‫تو، آقای بری و خودم.
‫- و نظر شما در این مورد چیه؟ ‫- من به خواسته دخترم احترام می ذارم.
‫کاری که باید وقتی زنده بود ‫بیشتر انجام می دادم.
‫ولی اگه حس می کنی برای ‫چنین تعهدی آماده نیستی،
‫بهت اطمینان می دم که قطعا ‫خودم می تونم از پسرها محافظت کنم.
‫فکر می کنین می تونم ‫این پسرها رو ترک کنم؟
‫بشین، پیتر.
‫مادر دوباره به هم ‫چسبوندش.
‫بعد از این که من ‫خرابش کردم.
‫و بعد نمایش رو دیدم.
‫شروع کردم به نوشتن و ‫نتونستم دست بردارم.
‫از دونستنش خیلی ‫خوشحال می شد.
‫گوش کن. من همین حالا ‫با مادربزرگت حرف زدم،
‫و قراره بمونم.
‫تا ابد.
‫ببخشید که این قدر ‫بد رفتار کردم.
‫نگران نباش.
‫فقط...
‫فکر کردم همیشه ‫این جا خواهد بود.
‫من هم همین طور.
‫ولی در حقیقت...
‫اون هست.
‫چون توی تک تک صفحات ‫تخیلات توئه.
‫همیشه اونجا داریش. همیشه.
‫ولی برای چی باید می مرد؟
‫نمی دونم، پسر.
‫وقتی به مادرت فکر می کنم،
‫همیشه یادم خواهد بود که ‫چه قدر به نظر خوشحال می اومد...
وقتی تو اتاق نشیمن می نشست
‫و نمایشی که در مورد خانواده ش بود رو، تماشا می کرد،
‫درباره پسرهاش که ‫هرگز بزرگ نشدن.
‫اون به ناکجاآباد رفت.
‫و تو می تونی هر وقت ‫خواستی بهش سر بزنی،
‫اگه خودت بری اون جا.
‫چه طور؟
‫با ایمان داشتن، پیتر.
‫فقط ایمان داشته باش.
‫می تونم ببینمش.