‫اُه، نون...
‫اون قدر در تاریخ بشر اهمیت داره،
‫که بهش می گن ‫« بنیاد حیات».
‫فقط آب، آرد ‫و مخمره.
‫3ماده ی اولیه ی ساده ی کوچیک...
‫اما وقتی با عشق درست بشه،
‫می تونه به چیزی استثنایی بدل بشه.
‫تقریبا می شه گفت: چیزی «جادویی».
‫روز خوبی داشته باشی اِرنی.
‫تو هم همین طور، آنی.
‫اُه، اون قهوه خیلی خوش بوئه.
‫آنی اگه حتی یه کوچولو ‫هم دوستم داشته باشی،
‫یه فنجون برام می ریزی.
‫نه!
‫یه نصف فنجون؟
‫یک چهارم؟
‫نه! بهم گفتی که بچه ‫الآنش هم لگد می زنه.
‫فقط تحمل کن
‫تا چند ماه دیگه به دنیا میاد،
‫می تونی هر قدر ‫دلت بخواد قهوه بخوری.
‫باشه اما... اُه...
‫آره، فکر می کنم درست می گی.
‫بدون کافئین به اندازه ی کافی ‫محکم لگد می زنه.
‫هنوز هم باورم نمی شه که ‫دارم خاله ی ناتنی می شم.
‫سلام.
‫همین جا هستند...
‫خیلی بهتر از چیزیه که ‫ من توی نونوایی درست می کنم.
‫اُه، آره، بفرما. ‫هی در موردش صحبت کن مت.
‫متأسفم مری، ‫اما دیگه چیزی نمونده،
‫و همین حالا هم ‫تصویری از زیبایی مادرانه هستی
‫تو یه دروغگوی فریب کارِ کوچولویی،
‫ولی هنوز به همین علت دوستت دارم.
‫خب، امشب فیلم می بینیم؟
‫نمی دونم.
‫حساب کتاب هام عقب افتاده.
‫تازه من هنوز هم ‫یه کم ازت دل خورم.
‫باز چیکار کرده؟
‫از سارا جدا شد، ‫اون هم افسرده شد و استعفاء داد،
‫و حالا من باید یه پیشخدمت جدید پیدا کنم.
‫واسه اذیت کردن تو ‫که این کار رو نکردم.
‫ما... فقط به درد هم نمی خوردیم.
‫خب، هیچکس هیچ موقع ‫به درد تو نمی خوره.
‫منظورم اینه که تو تصوری از ‫یه زن بی نقص توی ذهنت داری.
‫دارم بهت می گم ‫همچین آدمی وجود نداره.
‫من دنبال بی نقص بودن نیستم.
‫یعنی سارا خیلی دوست داشتنی بود، ولی...
‫راستش اون این تصور که،
‫من و تو مرتب با هم فیلم می بینیم،
‫رو «عجیب» می دونست.
‫و متأسفم.
‫برای من این نشدنیه.
‫اُه، متاسفم. ‫ این تقصیر منه؟
‫آره!
‫ولی واسه این که من رو ببخشی،
‫اسپاگتی ایی که ‫دوست داری رو درست می کنم.
‫حتی...
‫علاوه بر این می ذارم ‫تو فیلم رو انتخاب کنی.
‫اُه! من از قبل از ازدواجم با تیم،
‫همچین پیشنهادی نداشتم.
‫من بودم قبول می کردم.
‫باشه، باشه باشه!
‫اما همین حالا بهت هشدار می دم...
‫توش اثری از تعقیب و گریزِ ‫ماشین یا انفجار نیست.
‫متوجه هستی که چرا ‫با کسی آشنا نشده، درسته؟
‫اُه! نه.
‫باز این بحث رو پیش نکش.
‫آره، «دوباره همین بحث» ، آنی.
‫تمام نشونه ها جلوی چشمت هستند.
‫فکر می کنی چرا میاد پیشت؟
‫چون که نمی خواد واسه ‫سرویس پخش فیلم پول خرج کنه.
‫نه. چون ناخودآگاه عاشقته.
‫خب، کسی که بتونه آگاهانه عاشقم باشه،
‫برام جالب تره.
‫یعنی... بیخیال.
‫داریم در مورد مت حرف می زنیم.
‫سلام والت.
‫دارم بهتون می گم،
‫باید خودتون مستقیما ‫جزیره ی ویندوارد رو تجربه کنید،
‫تا درک کنید که ما واقعا چه پدیده،
‫و منطقه ی ...
‫پرطرفداری هستیم.
‫خب، ما از زمان رکود اقتصادی ‫پیشرفت زیادی کردیم،
‫و یه مقاله ی کوچیک ‫ از طرف شما می تونه...
‫الو؟
‫[والتر راسموسن ‫شهردار/ سردفتردار / بیمه]
‫لایل...
‫تو شیک ترین افسر پلیسی هستی،
‫که این شهر تا به حال به خودش دیده.
‫چه جوری این کار رو می کنی؟
‫خب، اتو کردن رو دوست دارم.
‫به نظرم آرامش بخشه.
‫خب، هیچ گفتگویی با تو ‫هیچ وقت خسته کننده نیست.
‫صبح به خیر ، تیم.
‫الآن مری رو دیدم.
‫هر روز حیرت انگیزتر می شه.
‫آره، همین طوره. مگه نه؟
‫خب، چرا این قدر حالت گرفته ست؟
‫اه، می دونی ... استرس
‫حتی نمی دونم چرا...
‫دارم خودم رو به زحمت می ندازم ‫ که این قایق رو رنگ کنم.
‫هفته هاست که کسی اجاره اش نکرده.
‫بی خیال، اوضاع بهتر میشه.
‫باید مثبت فکر کنی، رفیق.
‫قراره پدر بشی.
‫درسته.
‫صبح به خیر، رفقا.
‫خب ون درست اون جاست، سر نبش.
‫ممنون.
‫تیم، اون رو ببین. ‫بهت نگفتم؟
‫گردشگرها!
‫می بینی؟ اوضاع همین الان ‫هم داره بهتر میشه.
‫وای.
‫خب، سلام لایل. ‫خوشحالم دوباره می بینمت.
‫چه خوبه که برگشتید، خانم دین.
‫برگشتن به این جا خیلی دلپذیره.
‫بهترین تاثیر اولیه ای نبود که ‫توی عمرت گذاشتی.
‫نمی دونم.
‫توی بعضی فرهنگ ها نشونه ی خوش شانسیه.
‫واقعا؟
‫خیلی خب، رفقا.
‫بهترین فضله اتون رو برام بفرستید!
‫به ویندوارد خوش اومدید!
‫والتر راسموسن، شهردار.
‫سه تا گردشگر.
‫این جا داریم نابود میشیم. ‫می شنوی؟ این جا داریم نابود میشیم.
‫از اقامتتون لذت ببرید!
‫به افتخار خانم دین...
‫ممنونیم که،
‫درِ خونه ی زیباتون رو،
‫به روی گروه نمایشِ قدردانی که ...
‫نهایت سعیشون رو می کنند ‫که چیزی رو نشکنند، باز کردید.
‫ممنونم فیلیپ.
‫همون طور که ممکنه بدونید،
‫همسر مرحومم طرفدار نمایش نبود.
‫در حقیقت اگه هنوز زنده بود،
‫تیم فوتبال سیاتل سی هاکس ‫به جای شما،
‫این جا نشسته بودند.
‫نمایش شگفت انگیزی خلق کنید.
‫سربلندم کنید.
‫و اگه شب صداهای عجیبی ‫ شنیدید نگران نشید،
‫مطمئنم فقط فرانکلینه که،
‫داره با فرهنگ مبارزه می کنه،
‫حتی از توی قبر.
‫این فیلم رو هزار بار دیدیم،
‫و تو هر دفعه آخرش گریه می کنی.
‫منظورم اینه که، تو که می دونی ‫اون ها به هم می رسند!
‫دقیقا راز محسوب نمیشه.
‫ببین کی این حرف رو می زنه!
‫تو هر وقت فیلمِ اون سگه ‫که داره میره خونه،
‫پخش میشه گریه می کنی.
‫خیلی خب، اون فرق می کنه.
‫علاقه ی بین یه پسر و سگش ساده ست.
‫وقتی پای آدم ها در میون باشه ‫پیچیده میشه.
‫پس راه حلت اینه که،
‫از مراودات جدی اجتناب کنی؟
‫زندگیِ خیلی تک و تنهایی رو رقم می زنه.
‫زندگیم تک و تنها نیست.
‫تو رو دارم،
‫و ارتباط ما...
‫یه آشنایی ساده ی بدون پیچیدگیه.
‫نمی دونم باید خوشم بیاد یا بهم بر بخوره.
‫نه، به عنوان تعریف گفتم.
‫خیلی خب.
‫وقت گذاشتن خمیر توی تنوره.
‫خیلی خب.
‫این یکی رو خیلی دوست دارم.
‫نمی دونم.
‫اون جوری که دلم می خواست نمیشه.
‫تو راجع به همه چیز همین رو میگی.
‫بالاخره کِی اقرار می کنی ‫که کارت خوبه؟
‫تو باید هم همچین ‫حرفی بزنی چون دوستم هستی.
‫اُه، فقط چون دوستت هستم،
‫فکر نکن می ترسم،
‫یه سری حقایق رو رک بهت بگم.
‫اُه آره؟ مثلا چی؟
‫مثلا سلیقه ات توی انتخاب فیلم افتضاحه.
‫نقاشیت این طور نیست.
‫اگه بذارم دفعه ی بعد ‫تو فیلم رو انتخاب کنی،
‫از حرف زدن در این باره دست بر می داری؟
‫هرگز.
‫♪ هر روزِ زندگیم ♪
‫♪ بهترین روزه.♪
‫♪ هر چیزی که دیدم ♪
‫♪ مبهوتم کرده. ♪
‫♪ حالا دیگه می خوام با باد حرکت کنم، ♪
‫♪ و عزیزم اگه نگاهی به اطرافت بندازی... ♪
‫می دونم. می دونم.
‫اون « چیز استثنایی» رو نداره.
‫متیو.
‫فقط باید...
‫یه کم بیشتر از جون و دل مایه بذاری.
‫بابا، درباره اش صحبت کردیم.
‫من سعی کردم.
‫شاید اصلا استعداد این کار رو ندارم.
‫من هم نمی دونستم که استعدادش رو دارم،
‫و بعدش با مادرت آشنا شدم،
‫و همه چیز عوض شد.
‫یادته وقتی زنده بود ‫نون هام چه جوری بودند؟
‫صف مشتری ها رو یادته؟
‫گاهی نمی تونستند بدون کندن یه تیکه اش،
‫از در خارج بشن.
‫اون الهام بخشم بود.
‫بعد از این که از دست دادیمش،
‫هیچ چیز مثل قبل نبود.
‫شاید هنوز منبع الهامم رو پیدا نکردم.
‫مطمئنم پیدا می کنی.
‫حالا تحویلشون بده،
‫برو خونه،
‫یه کم بخواب.
‫باشه.
‫اُه! سلام. درست سر وقت اومدی. ‫بیا تو.
‫این رو کجا بذارم؟
‫الان طبقه ی پایینیم.
‫حالا ادامه بدید،
‫حالا جا به جا شید. و به سمت بالا.
‫اُه!
‫توازن داشته باشید. ‫متوازن نبود.
‫حدس می زنم قانون پنج ثانیه،
‫این جا به کار نمیره؟
‫- روش کار کنید. ‫- حدس خوبی بود.
‫خوشحالم که این جایید،
‫و یادتون باشه من فقط شهردار نیستم.
‫سردفتردار و کارگزار بیمه هم هستم.
‫اَه. باید بهشون ‫بیمه ی حوادث پیشنهاد می دادم.
‫بازیگرها خیلی قوزک پاشون ‫ می شکنه، مگه نه؟
‫شاید بشه یکی دو تا ‫اجاره ی قایق از این ها نصیبم شه.
‫هیچ کدومشون ماهیگیری می کنند؟
‫نمی دونم. حرفش پیش نیومد.
‫الان برمی گردم.
‫فکر می کنی ...
‫حضور یه گروه نمایش این جا ‫تبلیغی برامون بشه؟
‫تو کلا بی خیال نمیشی والت، مگه نه؟
‫نه،
‫و از این کار دست بر نمی دارم،
‫تا وقتی که ویندوارد دوباره مشهور بشه.
‫توی هر کوهی به آب می زنم، ‫از هر نهری بالا میرم،
‫- میرم دنبالِ... ‫- چند تا نوشیدنی خوردی؟
‫نصف لیوان.
‫دیگه بسه ، والت.
‫دیگه بهت نوشیدنی نمیدم.
‫اُه، فکر خوبیه.
‫باید برای برنامه ریزیِ حرکت بعدیم ‫فکرم خوب کار کنه.
‫شب همگی به خیر.
‫- شب به خیر ، والت. ‫- مرسی والت.
‫حتی یه نفرشون هم ماهیگیری نمی کنه.
‫لابد دنیا باهام یه خصومتی داره.
‫سلام.
‫سلام. میشه یه نوشیدنی بهمون بدی،
‫و یه آب گازدار با لیمو ترش، لطفا؟
‫اُه. به دو تا لیمو ترش تغییرش بدید.
‫حس می کنم یه کم سر حالم.
‫اُه.
‫اُه، چی شده؟
‫همسرم امروز یه کم حالش گرفته ست؟
‫الان فهمید که از این بازیگرهای نمایش،
‫نمی تونه پولی به جیب بزنه.
‫هی، همه اش به خاطر ‫پول در آوردن از طریق اون ها نیست.
‫من ، به شخصه، خوشحالم،
‫که یه کم کار فرهنگی ‫این طرف ها انجام میشه.
‫و از کِی تا حالا ‫طرفدار نمایش شدی ، مت؟
‫از وقتی که آنی وقتی ‫ده سالمون بود من رو برای تماشا برد.
‫تو ازش متنفر بودی.
‫ازش متنفر نبودم! ‫ازش متنفر نبودم!
‫«فندق شکن» بود،
‫و «شاه موش ها» ترسونده بودش.
‫ببخشید.
‫- میشه یه نوشابه ی رژیمی بهم بدید، لطفا؟ ‫- حتما.
‫هنوز فرصت این رو داشتید که ‫جزیره رو بگردید؟
‫نه. سرمون حسابی گرمِ تمرین بود.
‫چطور پیش میره؟
‫- خوب. ‫- عالیه.
‫من طرفدار پر و پاقرص نمایشم.
‫واقعا؟
‫اُه، آره.
‫فندق شکن یکی از نمایش های محبوبمه.
‫آها و دیگه چی دیدی؟
‫خب، در واقع فعلا چیز دیگه ای ندیدم.
‫چی شد؟ ‫شاه موش ها ترسوندت؟
‫اُه!
‫آخ.
‫خیلی بامزه ست.
‫اُه، بله. درسته.
‫خانم دین کل گروه رو از سیاتل آورده،
‫تا اولین اجرای جهانی جدید رو تمرین کنند.
‫من میگم ارزش چند دقیقه ‫از پخش تلویزیونیتون رو داره.
‫الو؟
‫ممنون. بیا.
‫پسر خوب.
‫آره، تو پسر خوبی هستی.
‫به ویندوارد خوش برگشتید ، خانم دین.
‫اُه، سلام والتر.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫همین پیش پای شما ‫داشتم فکر می کردم که،
‫می دونم چقدر ویندوارد رو دوست دارید،
‫و در حال حاضر واقعا ...
‫یه کم تبلیغات برای کمک به ‫افزایش گردشگری به نفعمونه.
‫اُه و یه گروه نمایش در ‫سطح جهانی که در حال تمرین اند،
‫ممکنه اون پوشش خبری رو ایجاد کنه؟
‫شما همون قدر که دوست داشتنی هستید ‫نکته سنج هم هستید.
‫ممنونم والتر،
‫ولی لازم نیست زیاد زحمت بکشی.
‫چند تا تماس می گیرم ‫و می بینم چی کار می تونم بکنم.
‫خب، شما نعمت بزرگی ‫برای همه ما هستید.
‫اُه، بیا فعلا من رو تا ‫مقام قدیسی بالا نبریم، والتر.
‫سلام!
‫تو خیلی بانمکی.
‫هوم؟ اُه.
‫صاحبت کیه، هان؟
‫رودی!
‫رودی؟
‫اُه، معما حل شد. ‫این طرف.
‫اُه.
‫آه!
‫رودی، این جایی.
‫نباید فرار می کردی، ای سگ بد.
‫فکر می کنم گرسنه بود.
‫اُه، شما که بهش غذا ندادید، نه؟
‫خوشم نمیاد گدایی کنه.
‫عادت خیلی بدیه.
‫توی فرانسه، ما میذاریم ‫پشت میز پیش ما بشینند.
‫حتی توی رستوران ها.
‫سگ خوشحال، ‫آدم های خوشحال، مگه نه؟
‫خب، ما الان توی فرانسه نیستیم.
‫رودی؟ رودی!
‫بیا!
‫بهتره بری.
‫خیلی خب، رودی. ‫راه بیفت ، رودی.
‫قابلی نداشت.
‫پس میشه یه همبرگر دیگه...بدون مخلفات ‫بدون نون، بدون سیب زمینی سرخ کرده،
‫و یه آب.
‫- بله. ‫- خیلی خب.
‫بذارید حدس بزنم؟ ‫شما هم همین طور؟
‫راستش من همبرگر با نون می خوام،
‫و پنیر،
‫سیب زمینی سرخ شده ی برشته،
‫و شکلات مالت دار.
‫چیه؟
‫من رئیسم.
‫می تونم چیزی که دلم بخواد رو بخورم.
‫عالیه.
‫و حالا من می تونم ‫قبض برقم رو پرداخت کنم.
‫پس تو صاحب این مجموعه ی جذابی؟
‫اُه، من صاحب ‫یه رستوران زنجیره ای کاملم.
‫آمریکای جنوبی، اروپا،
‫هفته ی دیگه دارم یه رستوران ‫ توی شانگهای افتتاح می کنم.
‫خب، خوبه که می دونم هر جای دنیا که باشم،
‫هرگز ازت دور نمیشم.
‫درسته. میرم که به سفارشتون رسیدگی کنم.
‫من این حالت نگاهت رو می شناسم،
‫ولی یه حسی بهم میگه،
‫اون برای این که،
‫گول نمایش فیلیپ چندلر ‫رو بخوره زیادی باهوشه.
‫شاید درست بگی،
‫که این دقیقا همون چیزیه ‫که برام خیلی جالبه.
‫سلام آنی.
‫- سلام. ‫- میشه یه ساندویچ بوقلمون بهم بدی؟
‫یه لحظه مهلت بده. آشپز مریضه مرخصی گرفته. ‫هنوز کمبود پیشخدمت دارم،
‫و مدتیه که تا این حد سرم شلوغ نبوده.
‫عیبی نداره. می تونم منتظر بمونم.
‫داری فکر می کنی که ‫باز باهاش حرف بزنی، مگه نه؟
‫خیلی خب، آره.
‫فقط مطمئن نیستم ‫راجع به چی باهاش حرف بزنم.
‫قبلا خیلی واضح مشخص کردم ‫که از نمایش هیچی نمی دونم.
‫پس فکر می کنم یه کم برای ‫ جستجو توی گوگل زیادی دیر شده.
‫خب، می تونی درباره ی این که ‫غذای من چقدر خوبه صحبت کنید.
‫اُه. حتی تلاش هم نمی کنی ‫بهم کمک کنی، مگه نه؟
‫می تونم این کار رو انجام بدم.
‫تو می تونی این کار رو انجام بدی.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫اگه دنبال چیزی هستی که مربوط به ‫بعد از جدایی گروه بیتلز باشه،
‫ناامید میشی.
‫الان باعث شدی 25 سنتم هدر نره.
‫قابلی نداشت.
‫خب، غذای این جا خیلی خوبه.
‫از شنیدنش خوشحالم.
‫خیلی خب.
‫خب، همیشه که نمی تونی دلشون رو ببری.
‫چرا این حس بهم دست داده ‫که داری از این قضیه لذت می بری؟
‫دست بردار، من برای چی ‫باید از این قضیه لذت ببرم؟
‫فکر می کردم ممکنه این جا پیدات کنم.
‫نباید مشغول در آوردن نون ها از تنور باشی؟
‫از تنور بیرون آوردمشون. ‫دارند خنک میشن.
‫می بینم که هنوز بی خیال اون نقاشی نشدی.
‫حس بهتری نسبت بهش داری؟
‫من رو که می شناسی. ‫هرگز نمی دونم.
‫نمی دونم. نظر تو چیه؟
‫صادق باش.
‫میشه یه کم بیاریش نزدیک تر؟
‫از اسکله نمی افتی مت.
‫ممکنه باد بوزه.
‫می دونی حرف من هنوز سر جاشه.
‫آدم هرگز برای یاد گرفتن شنا ‫اون قدرها پیر نیست.
‫تا حالا که بدون شنا هم زنده موندم.
‫من خوبم.
‫یه روز باید بهم توضیح بدی که ،
‫چرا انتخاب کردی که تمام زندگیت رو،
‫در محاصره چیزی که ازش می ترسی بگذرونی.
‫باشه، خب، بیا بذاریمش برای بعد،
‫تا دفعه ی بعدی که دوباره حرفش رو پیش بکشی.
‫برای یه کاری به کمکت احتیاج دارم.
‫باشه.
‫خیلی خب، درسته. خب...
‫قضیه اینه.
‫بذار بگیم تو به کسی علاقه مند شدی،
‫مثلا نمی دونم... یه بازیگر.
‫چه جوری پا پیش میذاری؟
‫وای!
‫هرگز تو رو این قدر نامطمئن از خودت ندیدم.
‫فقط قضیه اینه که ما ‫اهل مکان های متفاوتی هستیم.
‫می دونی اون شغلی داره که،
‫احتمالا اون رو کل دنیا گردونده.
‫من حتی پاسپورت هم ندارم.
‫و می خوای من مربیت باشم؟
‫آره.
‫آنی، تو باهوش ترین و فرهیخته ترین...
‫آدمی هستی که می شناسم.
‫یعنی بی خیال دیگه.
‫همین الانش هم دو بار پیشش خجالت زده شدم.
‫اگه خوش شانس باشم فقط یه شانس دیگه دارم.
‫خیلی خب.
‫عیبی نداره. ‫به کسی نمیگم.
‫صبر کن.
‫من...
‫من اون شب توی کافه ،
‫کاملا باهات رو راست نبودم.
‫در چه موردی؟
‫فندق شکن تنها نمایشی نیست که من دیدم.
‫واقعا؟
‫کار تو رو دیدم.
‫توی سیاتل؟
‫نه، این جا، دیروز.
‫داشتم نون تحویل اون خونه می دادم.
‫تو...
‫زیبا بود.
‫به خوبی فندق شکن بود؟
‫خب، من کارشناس نیستم،
‫ولی دیدن حرکتت،
‫جوری که بازی می کردی، ‫مثل این بود که،
‫مثل این که...
‫مثل این که گذر زمان کند شده بود. خب؟
‫خیلی متاسفم. ‫اصلا درست بیانش نمی کنم.
‫راستش کارِت خوب بود.
‫واقعا؟
‫واقعا.
‫خب این باگت چی؟
‫اُه خدای من. من نمی تونم.
‫خیلی خب، خیلی خب. ‫می فهمم.
‫بازیگرها باید منضبط باشند،
‫و باید به چیزهای ‫ خیلی خاصی مهمونشون کرد.
‫پس این چطور به نظر میاد...
‫نون فرانسوی تازه ی کلاسیک ‫که تازه از تنور در اومده،
‫دور نون عالی، ‫وسطش گرم و مرطوب،
‫داخل روغن زیتون فرو برده شده،
‫و فقط همراه کمی نمک.
‫خیلی خب، لطفا دیگه نگو.
‫پنج صبح، فردا؟
‫پنج صبح؟
‫ناامید نمیشی.
‫نمی دونم.
‫شاید.
‫باید برم.
‫صبر کن!
‫اسمت چیه؟
‫نیکول.
‫من مت ام.
‫آنی؟
‫دارم میام.
‫بهش گفتم براش نون می پزم.
‫متاسفم. چی؟
‫به توصیه ات عمل کردم.
‫دارم سعی می کنم بهتر عمل کنم.
‫اُه.
‫هنوز گرمه.
‫نظرت چیه؟
‫نظرم اینه که داشتم می خوابیدم.
‫بی خیال! فقط به یه نظر صادقانه نیاز دارم.
‫فقط دو ثانیه وقتت رو می گیره.
‫خب؟
‫مطمئن نیستم دقیقا می خوای چی بگم.
‫وقتی مزه اش می کنی...
‫نمی دونم... ‫به چی فکر می کنی؟
‫فکر می کنم... نونه.
‫پس هیچ چیز خاصی نداره؟
‫اگه امیدواری باهاش بتونی ‫نظرش رو جلب کنی،
‫با این شدنی نیست.
‫نگران همین بودم.
‫فردا صبح ساعت پنج میاد مغازه.
‫می تونم حدود ساعت سه ‫با یه قرص نون دیگه بیام؟
‫نه.
‫بی خیال! ‫من بودم برات همچین کاری می کردم.
‫شب به خیر مت.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫سلام.
‫از حالت چهره ات،
‫حدس می زنم چندان عالی پیش نرفت.
‫میشه گفت همین طوره.
‫حتی نیومد.
‫خب...
‫شاید خوابش برده.
‫می دونی 5 صبح،
‫دقیقا برای شروع یه قرار ‫بهترین زمان ممکن نیست.
‫شاید شانس آورده باشم.
‫بعد از این که از خونه ات رفتم ‫یه بار دیگه پخت کردم،
‫و اگه کاملا رو راست باشم،
‫که تو گفتی باید همین طور باشم،
‫اصلا بهتر از اونی که تو خوردی نبود.
‫شاید واسه اینه که هنوز داری برای ‫دلیلی اشتباه این کار رو انجام میدی.
‫می دونی؟
‫به جای سعی کردن برای ‫تحت تاثیر قرار دادن یه دختر،
‫این کار رو انجام بده چون می خوای ‫نهایت تلاشت رو براش به کار بگیری.
‫اگه این نهایت تلاشم باشه چی؟
‫هی!
‫چطور می تونی حتی ‫همچین چیزی رو به زبون بیاری؟
‫ما از اول عمرمون همدیگه رو می شناسیم.
‫ما همدیگه رو بهتر از هر کسی می شناسیم.
‫وقتی من این فرصت رو به دست آوردم ‫که توی پاریس درس بخونم،
‫و مطمئن نبودم که باید برم یا نه،
‫تو کسی بودی که ‫بهم گفتی باید این کار رو بکنم.
‫چون تو در وجودم چیزی بیشتر ‫از چیزی که خودم می دیدم، می دیدی.
‫من هم نسبت به تو همین حس رو دارم.
‫کاش می دونستم چرا.
‫آنی من بهت نگاه می کنم ‫و کسی رو می بینم که،
‫به چیزی واقعا علاقه داره.
‫تو سپیده دم این بیرونی، ‫مشغول کاری که عاشقشی.
‫یه روز کامل توی رستوران کار می کنی،
‫و صبح روز بعد این جایی.
‫من همچین چیزی ندارم.
‫من فقط نون می پزم.
‫خب علاقه ات رو بذار پای این کار.
‫وقتی پاریس زندگی می کردم،
‫یه نونوایی نزدیکم بود ‫ که اون قدر خوب بود،
‫که مردم صف می کشیدند ‫منتظر می موندند تا باز کنه.
‫توی بروژ،
‫یکی هست که وافل می پزه ‫و توی تمام اروپا مشهوره.
‫منظورم اینه که این غذای ‫ساده ی روزمره ست،
‫که آدم هایی درست شبیه تو ‫به چیزی استثنایی تبدیلش می کنند.
‫واقعا فکر می کنی من می تونم ‫همچین کاری بکنم، مگه نه؟
‫البته که این طور فکر می کنم.
‫همیشه همین طور فکر کردم.
‫چیه؟
‫همین الان فهمیدم،
‫گاهی تو...
‫یه نسخه ی قد کوتاه تر ‫و بامزه تر از بابامی.
‫اُه، این شاید...
‫مهربونانه ترین چیزی باشه ‫که تا حالا بهم گفتی.
‫خیلی خب مت.
‫به نظر میاد آنی فکر می کنه ‫تو توانایی بیشتری داری.
‫شاید وقتشه همون قدر که اون بهت باور داره،
‫ به خودت باور داشته باشی.
‫اومدی.
‫می دونم. خودم هم غافلگیر شدم.
‫بیا داخل.
‫خب من دیروز ارائه ی بهتری ‫برات تدارک دیده بودم.
‫خب، من امروز به این ‫بیشتر از دیروز نیاز دارم. پس...
‫کاملا مطمئن نیستم معنیش چیه،
‫ولی خوشحالم که این جایی.
‫اُه، یه لحظه لطفا.
‫چه خوش شانسی...
‫هنوز گرمه.
‫اُه!
‫این هم دیروز بهتر بود.
‫خب، امتیازهات هر دقیقه ‫دارند بیشتر میشن.
‫اُه... وای.
‫اُه، وای!
‫انگار غافلگیر شدی.
‫خیلی خب، اگه بخوام کاملا رو راست باشم،
‫فکر نمی کنم تا حالا چیزی ‫به این خوبی پخته باشم.
‫منظورم اینه که نون هام معمولا قابل قبولند،
‫ولی این یکی انگار...
‫انگار بهم الهام شده باشه.
‫اُه...
‫حتما. باشه.
‫خیلی خب، می دونم ‫به نظر می رسه برای خوشامد تو گفتمش،
‫ولی اگه این طور بود،
‫فکر می کنم می تونستم جمله ای که ،
‫یه کم بهتر باشه دست و پا کنم،
‫تا این که اقرار کنم معمولا کارم متوسطه.
‫یه اتفاقی افتاده.
‫تو نابغه ای.
‫کاملا جواب داد.
‫چی جواب داد؟
‫همه چیز!
‫هرگز توی عمرم نونی به این خوبی نپختم.
‫عاشقش شد،
‫و بعدش بهش گفتم که ‫هرگز نونی به این خوبی نپختم.
‫کاملا رو راست بودم،
‫و این رو هم دوست داشت.
‫بیا، این رو امتحان کن.
‫خیلی خب. خیلی خب، خیلی خب.
‫تو هم مزه اش رو حس می کنی، مگه نه؟
‫اُه، وای.
‫لایل این رو امتحان کن.
‫این خوبه.
‫می دونم. یه چیز متفاوتی داره.
‫یه چیز بهتر،
‫و بدون تو نمی تونستم این کار رو انجام بدم.
‫شامپو.
‫از بوش خوشم میاد.
‫این واقعا خوبه.
‫می دونم.
‫پیداش شد. ‫همون مردی که می خواستم ببینمش.
‫سلام والت.
‫خب من دارم یه تحقیقِ ‫ کوچولویی انجام میدم.
‫- یکی از این ها رو امتحان کن. ‫- یه لحظه دیگه.
‫این به نظرت چطوره؟
‫جشنواره ی «روزهای بنیان گذاری».
‫کل شهر لباس مخصوص تاریخی می پوشند،
‫و تو آقای شرور خوشتیپ نقشِ...
‫بنیان گذار جزیره، ‫«کاپیتان بودی» رو بازی می کنی.
‫گردشگرها خیلی خوششون میاد.
‫نه.
‫بی خیال، عالی میشی.
‫من اهل لباس مخصوص پوشیدن نیستم،
‫و تازه والت تو هر سال ستاره ی،
‫جامعه ی تئاتر محلی هستی.
‫تو باید این کار رو انجام بدی.
‫شلوار کوتاه تا زانو بهم نمیاد.
‫ساق پاهام کوچیکه.
‫ارثیه.
‫باهات هم دردی می کنم.
‫حالا نون رو امتحان کن.
‫فقط بهش فکر کن.
‫باید یه راه حلی برای...
‫آوردنِ دوباره ی گردشگرها ‫به این جا پیدا کنیم.
‫از لایل بخواه.
‫خیلی دوچرخه سواری می کنه. ‫ساق پاهاش فوق العاده شدند.
‫درخواست کردم. گفت نه.
‫تو انتخاب دومم بودی.
‫خب، انتخاب سومم.
‫خب؟
‫این فوق العاده ست.
‫ایول!
‫چهار از چهار!
‫ممنونم والت.
‫خب، می خوای بهم بگی کجا میریم؟
‫خب، روز زیباییه.
‫فکر کردم چند تا از جاهای...
‫مورد علاقه ام توی جزیره رو نشونت بدم.
‫باشه.
‫ارابه تون منتظره.
‫ممنون.
‫سلام؟
‫سلام.
‫می دونی متاسفم.
‫راستش تعطیلیم،
‫ولی رستوران بارنکل بِرت بازه.
‫دعا می کنم هرگز اون قدر گرسنه نباشم که،
‫توی مکانی که اسمش بارنکل برته غذا بخورم.
‫راستش داشتم می رفتم ‫کافه ی شیک ترِ بارتالومیو،
‫و داشتم فکر می کردم
‫ تمایل داری باهام بیای یا نه؟
‫اُه...
‫ممنون.
‫می دونی ولی فقط...
‫قبل از این که بگی نه ‫باید بدونی که،
‫من یه کارگردان نمایش ‫ شناخته شده ی جهانی ام،
‫با عزت نفسی بزرگ ولی شکننده.
‫طرد شدن ممکنه اون قدر افسرده ام کنه ‫که نتونم چیزی خلق کنم،
‫و اون ... خب ، دنیا رو ‫به جای غمگین تری تبدیل می کنه.
‫خب، قطعا نمی خوام مسئول این اتفاق باشم.
‫عالیه!
‫خیلی خب.
‫فقط یه لحظه.
‫می دونم.
‫من یه سال توی دانشکده ی ...
‫هنرهای زیبا نقاشی خوندم.
‫امکان نداره.
‫خب، تو مدام داری ‫من رو تحت تاثیر قرار میدی .
‫مرسی. خیلی مهربونی.
‫خب چطور یه هنرمند نوپا ‫با لهجه ی عالی فرانسوی،
‫این جا صاحب یه رستوران میشه؟
‫رستوران پدر و مادرم بود،
‫و بعد از این که پدرم مریض شد ‫برگشتم که کمکش کنم،
‫و هرگز برنگشتم پاریس.
‫و نقاشیت؟
‫هنوز یه کم تفنّنی کار می کنم.
‫رضایت خلاقانه ی زیادی در...
‫سفارش دادن جعبه های همبرگر یخ زده،
‫و جعبه های کچاپ نیست.
‫پس خوبه که یه روزنه داشته باشم.
‫تا حالا به نمایش گذاشتیشون؟
‫فقط روی دیوارهای خونه ام.
‫انگار زندگی هنرمندانه،
‫چیزی نبوده که برام مقدّر شده باشه.
‫خب، می دونی هیچ وقت دیر نیست.
‫اگه این حرف حقیقت داشت خوب بود ، نه؟
‫متاسفم.
‫انگار ناخواسته حالت رو گرفتم.
‫نه.
‫بذار ببینم می تونم درستش کنم.
‫بریم بگردیم؟
‫چطور می تونم به ...
‫ یه کارگردان شناخته شده ‫در سطح جهان نه بگم؟
‫موافقم.
‫مت.
‫این نون هی بهتر و بهتر میشه.
‫یه موهبته.
‫زیر سوال نمی برمش ‫ولی قدردانش هستم.
‫میشه یه نوشیدنی بیاری و...؟
‫آب گازدار.
‫می دونی چیه ارنی؟
‫دو تاش کن.
‫این رو نشونه ی اتحاد در نظر بگیر.
‫تو واقعا می دونی چه جوری ‫باعث شی آدم احساس خاص بودن کنه.
‫سلام مت.
‫آنی.
‫فکر نمی کنم با فیلیپ آشنا شده باشی.
‫اون کارگردان گروه نمایشه.
‫سلام.
‫و فکر نمی کنم تو هم ‫با نیکول آشنا شده باشی.
‫به صورت رسمی نه، ‫اما چطور می تونستم فراموش کنم؟
‫همبرگر، بدون مخلفات، بدون نون، ‫بدون سیب زمینی و آب.
‫عجب حافظه ای.
‫خب...
‫کاش می تونستم بمونم و صحبت کنیم ‫اما باید صبح زود پا شم، پس...
‫از آشنایی باهات خوشحال شدم مت.
‫همچنین.
‫تمرین اول وقت ، یادت نره.
‫بله، قربان.
‫- آنی. ‫- مت.
‫بهتره! خیلی بهتره.
‫همین جوری کار کن،
‫و شاید واقعا یه نمایش داشته باشیم.
‫فردا همین موقع.
‫هی، والتر امیدوارم امروز اصلاح کرده باشی.
‫گزارشگر برنامه ی اخبار شبانه ی سیاتل ‫همین الان از قایق پیاده شد.
‫داشتم فکر می کردم شاید ‫بخوای بهش یه سلامی بگی.
‫ببخشید!
‫سلام!
‫به والتر... به ویندوارد خوش اومدید.
‫من والترم.
‫والتر راسموسن. ‫شهردارم.
‫ریک راجرز از اخبار شبانه ی سیاتل.
‫می دونم! طرفدار پر و پاقرصتونم. ‫طرفدار پر و پا قرصی ام.
‫ممنون.
‫خب، باید بریم خونه ی خانم دین.
‫داریم روی یه گزارش ‫در مورد گروه نمایش کار می کنیم.
‫عالیه.
‫راستی،
‫ما داریم دویستمین تولدمون رو،
‫با جشنواره ی بزرگ ‫«روزهای بنیانگذاری» جشن می گیریم.
‫می بینید؟
‫آها، آره. چه عالی.
‫خب...
‫روز خوبی داشته باشی، والتر.
‫شما هم همین طور.
‫اُه، این قدر لبخند نزن. ‫فهمیدم.
‫اون بازیگره عاشق نون هات شده.
‫همه عاشق نون هات شدند.
‫تبریک میگم.
‫اُه ، یه نفر امروز ‫از دنده ی چپ بلند شده.
‫چی شده؟ قرارت با...
‫« ارباب نمایش» ...
‫اون چیزی که امیدوار بودی باشه، نبود؟
‫اتفاقا بهم خوش گذشت.
‫کاملا دوست داشتنی بود.
‫اُه.
‫خب... خب، عالیه.
‫عالیه.
‫فقط... می دونی، مواظب باش.
‫مواظب چی؟
‫فکر نمی کنم از اون آدم ها باشه،
‫که دنبال معاشرت معنادار باشه.
‫تو به زور پنج کلمه باهاش صحبت کردی.
‫فقط دارم سعی می کنم مراقبت باشم.
‫نمی خوام ببینم آخرش صدمه ببینی.
‫من می تونم از خودم مراقبت کنم،
‫و اگه دنبال توصیه در این خصوص باشم ،
‫تو آخرین شخصی هستی که ‫میرم سراغش.
‫باشه.
‫من برگر می خوام،
‫اما... فکر می کنم تو اشتباه می کنی.
‫همیشه شنیدن نظرت خوشحالم می کنه.
‫اُه اون رو ببین.
‫ساعت پنجه. آشپزخونه تعطیله.
‫- شماها ساعت 6 می بندین. ‫- ساعت های کار جدید اینه.
‫[ متاسفیم، رستوران تعطیل است.]
‫برخی افراد با خرید بلیت های فصلی،
‫از هنرها حمایت می کنند...
‫اگه بخوام با فیلیپ صحبت کنم ‫با فیلیپ صحبت می کنم.
‫لازم نیست مت با تظاهر به نگرانی و نجابت،
‫بهم بگه چی کار کنم.
‫چیه؟
‫فقط بامزه ست.
‫منظورم اینه که شما ‫مدام میگید که علاقه ای در کار نیست،
‫ولی اول تو به این دختر بازیگره ‫حسودیت میشه،
‫و بعدش اون به ‫این پسره فیلیپ حسودی می کنه.
‫تو هم که کوتاه نمیای.
‫هاپ هاپ!
‫بس کن.
‫و بنابراین زیر نگاه مراقبِ...
‫سال هاست اون جا نرفتم.
‫یه جورایی از دور خارج شده.
‫خب، کانی می تونم بهت ‫بگم هنوز خیلی دلرباست،
‫و فقط منظره هم نیست.
‫اُه...
‫این رو که بچشی...
‫دلت می خواد فردا بری اون جا.
‫فوق العاده نیست؟
‫از مغازه ی دووال اومده، ‫نونوایی محلی.
‫این... خوشمزه ست.
‫همه ببینید! ‫دارند راجع به نون های من صحبت می کنند.
‫فکر می کنم وقت ‫ سفر بازگشت به ویندوارد رسیده.
‫شاید فردا!
‫خب، من هم شاید بهت بپیوندم.
‫در اخبار دیگر امشب...
‫ما مشهوریم.
‫و همه اش به خطر این پسره!
‫ممنونم.
‫ممنون. ممنون.
‫ما ویندواردیم! ‫اون ها دوستمون دارند.
‫ما ویندواردیم! ‫اون ها دوستمون دارند!
‫ببینش ، آنی!
‫یه چیز دیگه که بدون تو ‫نمی تونستم انجامش بدم.
‫لذت ببرید.
‫مرسی.
‫به ویندوارد خوش اومدید.
‫ممنونم که اومدید.
‫- از اقامتتون لذت ببرید. ‫- ممنون.
‫اُه!
‫نون تازه.
‫نون تازه ی دووال.
‫لذت ببرید.
‫خب، البته یه وقت هایی،
‫هنوز به برگشتن به پاریس فکر می کنم،
‫اما می دونی زندگیم ‫الان اون جا نیست،
‫و چیزهای زیادی برای دوست داشتن ‫زندگی این جا وجود داره...
‫حس اجتماع بودن،
‫سرعت زندگی، ‫زیبایی طبیعی.
‫کوچیک بودنش اذیتت نمی کنه؟
‫همه ی ما به یه صحنه ی بزرگ نیاز نداریم.
‫حالا که حرفش پیش کشیده شد، ‫نمایش چطور پیش میره؟
‫می دونی چیه؟
‫فکر می کنم شاید بهترین کار عمرم باشه.
‫واقعا؟
‫- به اون خوبی؟ ‫- اُه...
‫می دونم حتما از خود راضی ‫به نظر می رسم.
‫و از خود راضی هم هستم، ‫اما خودت می تونی قضاوت کنی.
‫خانم دین رو متقاعد کردم ‫که کل شهر رو،
‫به آخرین تمرینمون دعوت کنه.
‫باید بیای.
‫حتما.
‫عالیه.
‫می خوای امشب بریم بیرون؟
‫باشه.
‫عالیه.
‫سلام آنی، میشه دو تا برگر...
‫متاسفم، آشپزخونه بسته ست.
‫دوباره؟
‫آره، باید این جا رو تمیز کنم،
‫چون یه قراری دارم.
‫ساعت هفت بیا دنبالم.
‫باشه؟
‫اینم از نونوای جادوییمون.
‫سلام لایل.
‫نمی دونم چی توی اون نون ها می ریزی،
‫اما این کار رو قطع نکن.
‫بهترین فصل گردشگری ایه ‫که طی سال ها داشتیم.
‫خب، این چندمی بود؟
‫دهمین شخصی بود که ‫گفت تو شگفت انگیزی؟
‫خب، آقای محبوب،
‫می خوای فردا من رو ‫ببری تماشای نهنگ ها؟
‫فکر نکنم ایده ی خوبی باشه.
‫چرا خوب نیست؟
‫قایق های کوچیک بهم نمی سازند.
‫دریا زده میشی؟
‫خیلی خب.
‫لحظه ی خجالت آوری درحال وقوعه.
‫لطفا بهم نخند.
‫نمی تونم شنا کنم.
‫متاسفم، متاسفم. ‫فقط...
‫می دونم. من توی یه جزیره زندگی می کنم.
‫همیشه می خواستم یاد بگیرم ولی...
‫ولی چی؟
‫وقتی بچه بودم،
‫برای یه گردش علمی کلاسی به سیاتل رفتیم،
‫و همین طور که قایق ‫داشت از بندرگاه خارج می شد،
‫داشتم خودنمایی می کردم،
‫و از روی عرشه افتادم.
‫معلم من رو ندید.
‫واسه همین آنی پرید و نجاتم داد.
‫من رو تا اون جا پیش اون اسکله کشوند.
‫شما دو تا قطعا آشناییتون ‫به گذشته بر می گرده.
‫آره، همین طوره.
‫شما دو تا هیچ وقت قرار گذاشتید؟
‫من و آنی؟ نه.
‫نه ، اون بهترینه.
‫هر چند نمی تونی به خاطر رفتاری که داشته ‫این رو متوجه بشی.
‫رفتارش چطور بوده؟
‫عصبانی.
‫خب،همچین مردی نباش ‫و ازش بپرس چشه!
‫دقیقا شبیه توصیه هاییه که بهم می کنه.
‫خب، هر چی بیشتر ازش می شنوم،
‫بیشتر ازش خوشم میاد.
‫جدی میگم، من چند تا صاحب گالری ‫ توی سیاتل می شناسم.
‫می تونم به خاطرت باهاشون صحبت کنم.
‫اگه فکر کنی به درد نمی خورند چی؟
‫با در نظر گرفتن این مدت زمان کوتاهی ‫که باهات سپری کردم،
‫حس می کنم که خیلی ازشون خوشم میاد.
‫خیلی لطف داری فیلیپ ولی...
‫هنوز آماده نیستی؟
‫می فهمم.
‫ولی اگه نظرت رو عوض کردی...
‫شب به خیر، فیلیپ.
‫سلام به شما افراد دوست داشتنی و گرسنه.
‫تا پنج دقیقه دیگه باز می کنیم،
‫و قول میدم ارزش صبرتون رو داره.
‫آه، خوبه. ‫باز تویی.
‫اُه...
‫زود باش، فراری کوچولو.
‫الان وقت ندارم ببرمت خونه.
‫خب، بیا تو، بیا تو.
‫خوبه. برگرد.
‫بیا. بیا.
‫متیو،
‫وقتشه تحویلشون بدی.
‫درسته.
‫ممنون.
‫این دیگه کیه؟
‫کارمند جدیده؟
‫مال خانم دینه.
‫می دونی چهره ی خیلی زیبایی،
‫زیر اون اخمش هست.
‫خب چی فکر می کنی؟
‫فکر می کنم تو یه نونوایی،
‫و نونوای خیلی خیلی خوبی هم هستی.
‫خب، تو گفتی باید منبع الهامم رو پیدا کنم.
‫گمونم بالاخره پیداش کردم.
‫فقط امیدوارم که توی ‫مکان درستی پیداش کرده باشی.
‫بیا. بیا.بیا.
‫آنی؟
‫باورت نمیشه،
‫ولی یه نفر اون بیرون به اسمِ...
‫تامسن هست که می خواد بدونه،
‫تمایل داری رستوران رو بفروشی؟
‫سه ماه پیش که از پس پرداخت ‫یه قبض بر نمیومدم کجا بود؟
‫الان نمی فروشم.
‫سلام، نونواییِ دووال. ‫متاسفم باید ...
‫چی؟
‫واقعا؟
‫خارق العاده ست!
‫بله، بله، اون موقع می بینمتون.
‫قراره توی برنامه «پرشور باش، آمریکا» ‫حضور داشته باشیم.
‫می خوان در مورد نونوایی ای ‫ که یه شهر کوچیک رو،
‫به زندگی بر گردوند یه گزارش کار کنند.
‫و میز شماره ی چهار هنوز ‫منتظر سیب زمینی سرخ کرده شه، باشه؟
‫ممنونم.
‫خب... می تونم یه چیزی بخورم،
‫یا حالا دیگه ساعت دو تعطیل می کنید؟
‫بی خیال آنی. ‫نمی خوام باهات دعوا کنم.
‫کی داره دعوا می کنه؟
‫اُه، ما داریم دعوا می کنیم ‫و مطمئن نیستم چرا.
‫یعنی به این که یه کم ‫باهام بداخلاق باشی عادت دارم،
‫ولی این بدتر از همیشه ست.
‫من کی با بداخلاقی باهات برخورد کردم؟
‫بی خیال، از وقتی بچه بودیم ‫ازم ایراد می گرفتی.
‫وادارم می کردی که چیزی بشم ‫که هرگز فکر نمی کردم می تونم باشم.
‫خب، حدس بزن چی شده؟
‫بالاخره به حرفت گوش کردم ‫و حالا بالاخره اتفاق افتاده.
‫یه چیزی توی نونمه که قبلا نبوده.
‫می دونم دیوانه وار به نظر می رسه ‫و نمی تونم توضیحش بدم،
‫اما می دونم که می تونی بچشیش. ‫همه می تونند.
‫برای اولین بار در زندگیم ‫حس می کنم هدفی دارم.
‫چرا داری این رو بهم میگی؟
‫چون...
‫بدون تو این اتفاق نمی افتاد.
‫می خوام واسه م خوشحال باشی،
‫به جای هر چیزی که این رفتارت هست.
‫برات خوشحالم.
‫روش عجیبی توی نشون دادنش داری.
‫متاسفم. من...
‫می دونی درگیر یه مشکلاتی ام،
‫و شاید سر تو خالیش کردم.
‫خب، چه جور مشکلاتی؟
‫می دونی، مشکلات رستوران، پول...
‫ولی حالا به لطف تو و نون های جادوییت،
‫مشکلات دارند واقعا حل میشن.
‫پس ما با هم خوبیم؟
‫آره، خوبیم.
‫آره.
‫عالیه چون...
‫یه چیزی هست که ‫می خوام باهات در میون بذارم.
‫یه چیزی که ممکنه غافلگیرت کنه.
‫خیلی خب.
‫نیکوله.
‫فکر می کنم ممکنه یه جورایی...
‫عاشقش شده باشم.
‫واقعا؟
‫آره ولی مسئله اینه که،
‫مطمئن نیستم اون هم ‫همین حس رو داشته باشه.
‫یعنی اون شبیه اون هایی که ‫باهاشون آشنا شدم نیست.
‫بیشتر شبیه... ‫خب، بیشتر شبیه توئه.
‫شبیه منه؟
‫آره.
‫می دونی...با استعداد، باهوش، پیچیده.
‫چرا این خنده داره؟
‫متاسفم.من...
‫نمی دونم چرا دارم می خندم.
‫می دونی من نمی دونم ،
‫چرا مردم عاشق آدم ها میشن.
‫اگه می خوای بدونی ‫چه حسی نسبت بهت داره،
‫باید... باید ازش بپرسی.
‫کل این قضیه برام تازه ست.
‫اگه توی این کار خوب نباشم چی؟
‫بذار راهنماییت کنم.
‫وقتی بهش میگی که دوستش داری،
‫شاید باید اون «یه جورایی» رو نگی.
‫می دونستم! می دونستم!
‫اُه، من روانشناس محشری می شدم.
‫نمی دونم چی باعث میشه ‫حس بدتری داشته باشم؟
‫این که عاشق مت شدم ‫یا این که تو درست می گفتی.
‫مسئله اصلی این نیست.
‫خیلی خب، چیزی که ‫مهمه اینه که اقرار کردی.
‫نه. چیزی که مهمه اینه که...
‫اون همچین حسی نداره.
‫شاید اون فقط ‫فکر می کنه که دوستش داره.
‫منظورم اینه که، یه نگاه به خودت بنداز.
‫ببین چقدر طول کشید تا بیدار بشی،
‫و اون هم با وجود من که ‫آگاهت می کردم اتفاق افتاد.
‫یعنی دیر یا زود متوجه میشه،
‫که اون ها از دو دنیای متفاوتند.
‫صبر کن.
‫فکر می کنی مت، ویندوارد رو ‫ترک می کنه که بره دنبال اون؟
‫نمی دونم، تو رشته ی دومت روانشناسیه.
‫درسته ولی طالع بین نیستم.
‫اُه مری.
‫اُه! خدا رو شکر! ‫بیا تو، بیا تو.
‫اُه فرشته ی دوست داشتنی من.
‫فکر می کردم دیگه هرگز نمی بینمت.
‫برو رودی.
‫ممنونم.
‫نمی تونی تصور کنی چقدر نگران بودم.
‫معلومه.
‫من یه سگ کوچولوی فوق العاده ‫به نام سیمون داشتم.
‫پس دقیقا می دونم چه حسی داری.
‫می خوای باهام یه لیوان نوشیدنی بخوری؟
‫عالی میشه.
‫اُه، تو هم همین طور کاترین.
‫اُه، خواهش می کنم.
‫و فکر می کنم خجالت زده شدی.
‫در حضور یک خانم زیبا می تونه اتفاق بیفته.
‫حالا نوبت منه که خجالت بکشم.
‫بریم؟
‫ممنونم آنی ‫و ممنونم که اومدی.
‫اُه، خب این طور نیست که ‫جایی مثل ویندوارد هر روز،
‫کسی که قراره ستاره بشه ‫به خودش ببینه.
‫اُه، خیلی لطف داری.
‫باید خیلی مشتاق باشی ‫که به سیاتل برگردی.
‫می دونی خیلی چیزها هست که ‫به خاطرشون این جا رو دوست داشته باشم،
‫واسه م آسونه که خودم رو ‫این جا خیلی خوشحال تصور کنم.
‫ولی گمون کنم ‫لازم نیست این رو بهت بگم.
‫اُه،نه قطعا لازم نیست.
‫خب، کلی آدم منتظرند که بهت تبریک بگن،
‫پس من دیگه... ‫خداحافظ.
‫اومدی؟
‫دیگه داشتم فکر می کردم ‫که ازش خوشت نیومده.
‫چطور می تونستم؟
‫داشتم تماشات می کردم،
‫و از موش های گنده هم خبری نبود، پس...
‫می تونم برای یه لحظه ‫ از این جا ببرمت؟
‫آره.
‫اُه...
‫داری بدون این که بهم ‫چیزی بگی از این جا میری؟
‫قشنگ بود فیلیپ.
‫حقیقتا.
‫ممنون.
‫خب امیدوار بودم که خوشت بیاد.
‫مطمئنم که سیل تعریف و تمجیدها ‫به سمتت روانه شده.
‫خب آره اما بعضی ها مهم تر از بقیه اند.
‫تو زن فوق العاده ای هستی ، ‫آنی مک براید،
‫و من واقعا از وقت گذروندن ‫در کنارت واقعا لذت بردم.
‫فقط متاسفم که،
‫من کسی نیستم که می خواستی ‫باهاش اوقاتت رو سپری کنی.
‫مطمئن نیستم منظورت رو فهمیده باشم.
‫خب، شاید اشتباه می کنم.
‫البته نیاز نداری ‫که من بهت این رو بگم ولی...
‫با وجود این ، شنیدنش خوبه.
‫- خب ما هرگز واقعا در مورد... ‫- فقط می خوام تو...
‫ببخشید. اول تو.
‫نمی تونم شروع کنم که بهت بگم،
‫چقدر زمانی که این جا سپری کردم ‫برام مهم بوده،
‫و خیلی دلم برای این جا،
‫و تو تنگ میشه.
‫دلیلی نداره که مجبور باشی بری.
‫داشتم بهش فکر می کردم،
‫و من می تونم توی سیاتل ‫باهات وقت بگذرونم،
‫و وقتی نمایش تموم شه ‫می تونی بیای این جا.
‫نه. بعد از تموم شدن نمایش به یه سفرِ ‫ تبلیغاتی شیش ماهه برای اجرا می ریم،
‫و بعدش نمایش دیگه ای هست ‫و سفر تبلیغاتی دیگه ای.
‫پس چی داری میگی؟
‫باید درک کنی.
‫من در ابتدای حرفه ای هستم،
‫که تمام عمرم داشتم براش کار می کردم،
‫و در حال حاضر، ‫فقط توش جایی نیست...
‫پس این جوریه.
‫چی؟
‫من هرگز پیش از این ‫ سخنرانی « خداحافظی» نشنیدم.
‫مت، من...
‫اشکال نداره.
‫لازم نیست چیز دیگه ای بگی.
‫امیدوارم زندگی حرفه ایت،
‫همون چیزی باشه که می خوای باشه.
‫[ویلیام تامسن]
‫داشتم راجع به گفتگومون فکر می کردم.
‫آه!
‫و فکر می کنم،
‫بیشتر بر می گردم به ویندوارد.
‫فکر می کنم خیلی خوب میشه.
‫دوست دارم بیشتر رودی رو ببینم.
‫اُه؟
‫فقط رودی؟
‫خب، در واقع...
‫اُه، ژان پی یر فکر می کنم باز ‫خجالت زده شدی.
‫خداحافظ.
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫آنی؟
‫آنی!
‫آنی؟
‫آه.
‫اُه متیو.
‫نون بیشتری می خواید؟
‫نه، ممنونم.
‫واقعا؟
‫مطمئنید؟
‫کاملا.
‫الو؟
‫والت... یه مشکلی داریم.
‫آنی، امروز نون خوردی؟
‫نه. چرا؟
‫اَه.
‫اُه پسر.
‫«اُه پسر» چی؟
‫بفرمایید.
‫ژان پی یر، یه مشکلی داریم.
‫الان بر می گردم.
‫می دونم! چشیدمش.
‫چی شده؟
‫اون... اون رفته.
‫کی؟
‫بازیگره!
‫نمی فهمم.
‫هرگز فیلم فرانسوی ندیدی؟
‫اُه...
‫اون رفته.
‫مت منبع الهامش رو از دست داده،
‫و مزه ی نون بدون اون ‫مثل قبل نیست.
‫باید یه کاری بکنی.
‫کاری از دستم بر نمیاد.
‫سلام، مت.
‫والتر.
‫فقط فکر کردم بیام و یه سلامی بگم.
‫چطوری اومدی تو.
‫کلید زیر پادری.
‫راستی امن ترین جا نیست.
‫خوابیده بودم.
‫خواب خوبه.
‫می دونی حرف زدن هم خوبه.
‫می خوای راجع به چیزی حرف بزنی؟
‫نه.
‫می خوام بخوابم.
‫باشه.
‫اما اگه می خوای حرف بزنی ‫من همین جا هستم.
‫همین جا؟
‫منظورت درست همین جاست؟
‫نه، نه. منظورم توی شهره.
‫مگه این که بخوای بمونم چون من...
‫خداحافظ والتر.
‫الان برگه ها رو امضا کردم.
‫فقط چند هفته وقت لازم دارم ‫تا همه چیز رو جمع و جور کنم،
‫و رستوران مال شما میشه.
‫ممنونم آقای تامسن.
‫خب امیدوارم شما و خانواده تون،
‫به اندازه ی خانواده ی من خوشحال باشید.
‫خدانگهدار.
‫وقت گردهمایی اهالی شهره.
‫الان میام بیرون.
‫«سند فروش»؟
‫آنی...
‫رستوران رو فروختی؟
‫می خواستم بهت بگم.
‫کِی؟
‫خب ، می دونستم ‫سعی می کنی منصرفم کنی،
‫و نمی تونستم ریسک کنم ‫که شاید موفق بشی.
‫نمی تونی این کار رو بکنی. ‫این دیوونگیه.
‫انجام شده.
‫ولی آنی...
‫مری...
‫تو تیم رو داری،
‫و قراره یه خانواده داشته باشی،
‫و من چی دارم؟
‫سال ها از این که به خودم اقرار کنم،
‫که عاشق مت ام امتناع کردم،
‫و حالا که بالاخره این کار رو کردم ‫دیگه خیلی دیره.
‫تو که این رو نمی دونی.
‫باشه؟ اون دختر رفته.
‫باهاش حرف بزن! ‫بهش بگو چه احساسی داری.
‫فایده اش چیه؟
‫از رفتنش درمونده شده،
‫و من نمی خوام زمان بیشتری رو صرفِ...
‫درمونده شدن به خاطر مت کنم.
‫باید زندگیم رو پیش ببرم ‫و این جا نمی تونم این کار رو بکنم.
‫هی.
‫تو بهترین دوستمی،
‫و باید این رو درک کنی.
‫درک می کنم.
‫نمی خوام درکش کنم ولی...
‫درک می کنم.
‫خیلی خب! ‫افراد آروم بگیرید.
‫ما این جاییم چون با بحران مواجه شدیم.
‫می دونیم والتر.
‫چه بلایی سر نون ها اومده؟
‫آره.
‫اون بازیگره دل مت رو شکسته،
‫و حالا اون نمی تونه نون بپزه.
‫یه دقیقه صبر کن!
‫داری میگی فقط چون ترکش کرده،
‫دیگه نمی تونه نون خوب بپزه؟
‫این دیوانه وارترین چیزیه ‫ که تا حالا شنیدم.
‫دیوانه وار نیست. یه اتفاق فرانسویه.
‫هر چند وقت یه بار یه فیلم خارجی ببین.
‫نکته اش اینه که...
‫تا دو هفته ی دیگه از ‫ برنامه «پرشور باش، آمریکا» میان،
‫تا یه بخش خبری در مورد ‫«نون جادویی» ای درست کنند،
‫که یه جزیره رو به زندگی برگردونده.
‫وقتی این رو بچشند...
‫قبل از این که بتونیم بگیم ،
‫«روزهای بنیان گذار مبارک!» ‫از این جا رفتند.
‫و اگه خبرش بپیچه،
‫که نونواییمون چیز خاصی نیست،
‫دوباره میشیم همون جزیره ای که،
‫برای گردشگر دست و پا می زنه.
‫خب چی کار کنیم؟
‫نون وقتی اون عاشق بود خوب بود.
‫باید کاری کنیم دوباره عاشق بشه.
‫عاشق کی؟
‫ما جزیره ی کوچیکی هستیم.
‫این طور نیست که ‫گزینه های زیادی وجود داشته باشه.
‫خب... آنی چطوره؟
‫اُه تیم، الان وقتش نیست.
‫چرا که نه؟
‫فکر خوبیه. شما ‫به هر حال همه اش کنار همید.
‫متاسفم.
‫فقط... شدنی نیست.
‫چرا شدنی نیست؟
‫منظورم اینه که من همیشه فکر می کردم ‫شما زوج دوست داشتنی ای میشید.
‫آره.
‫بی خیال آنی. ‫بازیکن در خدمت تیم باش.
‫شهر لازمت داره.
‫شما متوجه نیستید.
‫من دارم از این جا میرم. ‫رستوران رو فروختم.
‫داری میری؟
‫از این قضیه باخبر بودی؟
‫تازه فهمیدم.
‫ویندوارد بدون تو مثل قبل نمیشه.
‫متاسفم.
‫همه تون می دونید چقدر ‫همه ی شما و ویندوارد رو،
‫ دوست دارم.
‫واقعا کاش می تونستم کمک کنم،
‫ولی من فقط...
‫من...
‫نمی تونم.
‫آنی.
‫بعدا توضیح میدم.
‫خیلی خب همگی گوش کنید.
‫می دونم این یه شوکه ولی...
‫خب، هنوز یه مشکلی داریم.
‫کجا می تونیم یه نفر رو پیدا کنیم ‫که مت عاشقش بشه؟
‫خب، اینترنت هست.
‫فکر عالی ایه!
‫من میگم همه جا معرفیش کنیم.
‫هر سایتی که به ذهنمون می رسه.
‫هی، والت...
‫کلاغ توی لونه ست.
‫تکرار می کنم...
‫کلاغ توی لونه ست.
‫دریافت شد.
‫اومدم دم در خونه ات.
‫نیم دوجین پیام واسه ت گذاشتم.
‫خبرش تمام شهر پیچیده ‫که غذاخوری رو فروختی.
‫یه کلمه هم به من حرفی نزدی.
‫آنی؟
‫چه خبره؟
‫پیچیده ست.
‫همه چیز واقعا سریع اتفاق افتاد.
‫- می خواستم بهت بگم. ‫- و کِی قرار بود بگی؟
‫توی یه یادداشت ‫که از زیر در خونه ام سُر میدی داخل؟
‫ببین، تو درگیر مسائل خودت بودی.
‫می دونم ولی فقط فکر می کنم...
‫بیشتر حرف می زنیم، قول میدم، ‫ولی باید الان این رو جواب بدم.
‫متاسفم.
‫سلام آقای تامسن.
‫عجب غافل گیری ای. ‫می خوام با دخترخاله ام...
‫آشنا بشی، هثر...
‫سلام!
‫سلام.
‫هثر امروز داره از این جا بازدید می کنه.
‫هر چند می تونم بیشتر بمونم.
‫خوبه.
‫می دونی.
‫هثر دوست داره با کسی که ‫ جزیره رو خوب می شناسه،
‫یه دوری توی جزیره بزنه.
‫- آره. ‫- خب، هثر...
‫این جا کسی رو بهتر از ‫والت نمی تونی پیدا کنی.
‫ببخشید چی؟
‫از اقامتت لذت ببر.
‫خیلی خب.
‫یکی به من 20 دلار برای ‫یه قایق سواری بیخودی بدهکاره،
‫«پسرخاله».
‫کِیلی هستم.
‫درسته! یه خواهر دوقلو داره.
‫هیچ وقت نمی تونم تشخیصشون بدم.
‫باورنکردنیه!
‫می دونی، تو...
‫هشتمین دخترخاله ای هستی ‫که این هفته باهاش آشنا شدم.
‫-اُه! ‫- چه تصادفی.
‫اُه تعداد زیادیه.
‫خداحافظ کِیلی.
‫شما مجردید؟
‫اُه...آره.
‫خوبه.
‫ناهار مهمونم کنید.
‫حالت خوب میشه؟
‫اگه بگم نه ، می مونی؟
‫این طور نیست که دیگه برنگردم.
‫من خاله ی ناتنی ام. یادته؟
‫آره.
‫بیا.
‫باهات میام بیرون.
‫می خوام برای بار آخر ‫توی شهر قدم بزنم.
‫می خوای باهات بیام؟
‫چیزی نیست، برو خونه ‫و یه کم بخواب.
‫صبح می بینمت ، باشه؟
‫باشه.
‫می دونی من هنوز ‫منتظر اون صحبتی ام...
‫که قولش رو دادی.
‫مدام می خواستم ‫بیام دیدنت ولی...
‫گمونم می دونستم چقدر ‫خداحافظی کردن سخته،
‫و داشتم ازش اجتناب می کردم.
‫ایرادی نداره.
‫می تونستم اصرار کنم.
‫فکر کنم من هم از همین می ترسیدم.
‫حتی نمی دونم چرا تصمیم گرفتی بری.
‫فقط حس می کنم توی زندگیم گیر افتادم،
‫و نیاز دارم کاری کنم که تغییرش بدم.
‫و این جا نمی تونی تغییرش بدی؟
‫فکر نمی کنم.
‫چرا که نه؟
‫چون من...
‫نباید توی نونوایی باشی؟
‫مهم نیست.
‫به هر حال ، ‫در حال حاضر کسی زیاد نون نمی گیره.
‫انگار تواناییم رو از دست دادم.
‫پس داری برمی گردی پاریس؟
‫آره.
‫بالاخره تصمیم گرفتم ‫به توصیه ات عمل کنم.
‫توصیه ام؟
‫همیشه بهم می گفتی،
‫به تواناییم توی نقاشی باور داشته باشم.
‫قبل از این که بفهمم چقدر ‫می تونم خوب باشم رهاش کردم.
‫پیشنهاد فروش رستوران رو دریافت کردم،
‫و فقط فکر کردم که اگه الان ‫از فرصت استفاده نکنم،
‫هیچ وقت استفاده نمی کنم.
‫وقتی اون چیزها رو گفتم،
‫فکر نمی کردم ‫معنیش اینه که از این جا بری.
‫اُه، تو حتی متوجه نمیشی که من رفتم.
‫اُه، حقیقت نداره.
‫سالی که از این جا دور بودی ‫واسه م خیلی سخت بود.
‫دلم برای صحبت هامون تنگ شده بود.
‫فیلم دیدن هامون، ‫فقط وقت گذروندن با تو.
‫نامه ها و کارت پستال های بامزه کافی نبود.
‫خب، حالا فِیس تایم رو داریم.
‫می تونم از پنجره ام پاریس رو نشونت بدم.
‫سرت گرمِ هنرت و دوست های جدیدت میشه،
‫قبل از این که متوجه بشی،
‫دیگه حتی به فکرم هم نمیفتی.
‫هر کسی که برام مهمه ترکم می کنه.
‫این چه کاری بود؟
‫همه چیز در مورد تو نیست.
‫این ماجرا مربوط به من ‫و چیزی که من نیاز دارمه.
‫تو علاقه ات رو پیدا کردی.
‫من به این فرصت که برگردم ‫ سراغ علاقه ام نیاز دارم.
‫نون های تو فوق العاده ان.
‫به کل شهر کمک کردند،
‫ولی فقط چون رنجیدی، ‫از این کار دست برداشتی.
‫خب، این زندگیه مت!
‫توی یه مقطعی همه مون می رنجیم،
‫و تنها کاری که می تونی بکنی اینه که،
‫خودت رو جمع و جور کنی و ازش عبور کنی.
‫ویندوارد به دردسر افتاده!
‫تو می تونی یه کاری براش بکنی.
‫به این سادگی نیست.
‫بدون نیکول شدنی نیست.
‫مربوط به نیکول نیست. ‫مربوط به توئه.
‫تو قبلا این کار رو انجام دادی.
‫می تونی دوباره انجامش بدی.
‫نه، نمی تونم.
‫خب، اگه واقعا به این باور داری،
‫پس دیگه حرفی برای گفتن نمی مونه.
‫بعد از تمام مسائلی که پشت سر گذاشتیم،
‫فقط می خوای بذاری بری؟
‫تو اعصاب خوردکن ترین آدمی هستی ‫که تو عمرم دیدم.
‫یه بار نجاتت دادم مت.
‫دیگه وقتشه خودت تنهایی ‫یاد بگیری غرق شی یا شنا کنی.
‫هیچ وقت ازت نخواستم نجاتم بدی.
‫بدون من تو غرق می شدی.
‫تو که نمی دونی.
‫بدون تو مشکلی نداشتم! ‫درست مثل الان.
‫من اعصاب خوردکن ترین آدمم؟
خودت چی؟
‫من اونی نیستم که داره میره.
‫تویی که داری میری.
‫خب...موفق باشی.
‫برگرد پاریس.
‫ببین اهمیت می دم یا نه.
‫ازم نخواست که نجاتش بدم؟
‫بدون من مشکلی نداشت؟
‫آره! حتما!
‫خیلی خب بچه ها. ‫آروم و خوب.
‫عالیه!
‫عالی به نظر میاد بچه ها. ‫ممنون. آره! آره.
‫آقایون! می تونید اون نعلبند رو،
‫بذارید جلوی رستوران مک براید؟
‫- حتما. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫این نون عجب چیزیه.
‫می دونم، اون نیست...
‫صبر کن. داری می گی خوبه؟
‫خارق العاده ست.
‫واقعا؟
‫واقعا.
‫واقعا همین طوره!
‫واقعا همین طوره! اُه.
‫واقعا همین طوره!
‫من پول صبحونه اش رو می دم.
‫اُه! همین طوره! همین طوره!
‫♪ همین طوره، همین طوره، همین طوره. ♪
‫نون رو بچشید.
‫نوووون رو بچشید.
‫نون رو بچشید! ها!
‫نون ها دوباره خوب شدند.
‫چه خبر شده؟
‫تا نونوایی دنبالم بیا.
‫ژان پی یر، نون...
‫می دونم.
‫و شیرینی هم درست کرده.
‫بازیگره برگشته؟
‫فکر نمی کنم.
‫اُه!
‫پس چی شده؟
‫نمی دونم.
‫شاید باید از متیو بپرسید.
‫اُه...
‫همه اینجا...
‫همتون چه جوری اومدین داخل؟
‫کلید زیر گلدون؟ ‫دومین جای رایجه.
‫چرا همتون اینجایید؟
‫تا بفهمیم چی شده.
‫منظورت چیه؟
‫نون محشره!.
‫و شیرینی ها؟
‫تو قبلا هرگز شیرینی درست نکردی!
‫نیکوله، مگه نه؟
‫در مورد چی حرف می زنید؟ ‫اون رفته.
‫خب بین دیروز و امروز ‫باید یه اتفاقی افتاده باشه.
‫چی بوده؟
‫نمی دونم.
‫هیچی.
‫باید یه چیزی عوض شده باشه. فکر کن.
‫دارم بهت می گم چیزی نبوده.
‫خوابیدم، پا شدم.
‫رفتم قدم زدم،
‫یه دعوای بزرگ با آنی داشتم، ‫نون ها رو پختم،
‫نون ها رو تحویل دادم ‫و اومدم خونه.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫والتر تو گفتی نون فقط وقتی خوبه ‫که اون عاشق باشه.
‫چی؟
‫این چیزیه که پدرت بهم گفت.
‫اُه ، وای.
‫آنیه.
‫و بیا به دیدنم...
‫اُه!
‫سلام، آقای دووال!
‫کارکنان برنامه ی
‫«پرشور باش، آمریکا» رو اینجا دارم.
‫کجا دارید می رید؟
‫که ماده ی لازم سِرّی ...
‫نون پسرم رو بهتون نشون بدم.
‫بریم!
‫آنی! نمی تونی بری!
‫آنی!
‫آنی! دوستت دارم!
‫یه کم کمک کنید لطفا.
‫آنی! اون دوستت داره.
‫چیکار داری می کنی؟
‫خب، تو داری چیکار می کنی؟
‫فکر می کردم داخل قایقی.
‫خب پاسپورتم رو فراموش کردم.
‫یادت رفته شنا کردن بلد نیستی؟
‫مهم نبود.
‫باید بهت می رسیدم.
‫چرا؟
‫چون دوستت دارم.
‫بالآخره!
‫اما من فکر می کردم...
‫می دونم.
‫من هم همین طور ‫اما اشتباه می کردم.
‫خود خودتی ، آنی.
‫همیشه خودت بودی.
‫فقط برای دونستنش زیادی کودن بودم.
‫مطمئنی؟
‫کی نون داره؟
‫نون نیاز داریم.
‫اُه، وای!