‫داداش! ببخشید! شرمنده.
‫سمت چپ.
‫تابلوی ایست، سمت چپ.
1،2،3،4،5
‫بذارین سمت راست.
‫آقای برنز؟
‫شما چارلی برنز هستین؟
‫چارلی برنز، با شما هستم.
‫آقای برنز، چارلی برنز.
‫کمی جارو بکشین. حواستون باشه ‫که تمام وسایل سر جاشون باشن.
‫- سلام مارج. ‫- سلام چارلی.
‫بقیه کجان؟
‫چارلی، دوشنبه است دیگه. ‫نویسنده ها جلسه دارن.
‫آها، درسته. ‫خب، آخر هفته خیلی کار داشتم.
‫خیلی خب، به خودت سخت نگیر. ‫خیلی خب.
‫بهتره عجله کنی. ‫دارن صحنه های جدید رو معرفی می کنن!
‫آره، حواسمون بود ‫که خیلی دقت کنیم...
‫و تو صحنه بعدی به کسی توهین نکنیم، ‫پس خواهشا بفرمائید...
‫و ازش لذت ببرین.
‫خیلی خب، قراره...
‫تبلیغ طولانی یه آلبوم کمدی جدید رو بسازیم.
‫با تصاویر سیارات و ‫ستاره ها شروع می کنیم...
‫و تصاویر زیبایی از ‫فضا رو نمایش می ذاریم
‫بعدش گوینده میاد ‫و متن هم نوشته می شه.
‫طبق سنت جورج کارلین ‫و ریچارد پرایر...
‫کمدین بزرگ بعدی ‫رو براتون به ارمغان آوردیم.
‫بعدش هم عکس استیون هاکینگ رو نشون می دیم.
‫اما عکسش رو فوتوشاپ کردیم ‫و جلوی یه دیوار آجریه.
‫یعنی انگار تو یه باشگاه کمدیه.
‫جلوی کامپیوترش یه میکروفون گذاشتیم.
‫شاید به ذهن شما هم رسیده باشه...
‫که سیاه چاله ها ‫چقدر عجیب هستن! مگه نه؟
‫از تقلید صدا خوشتون میاد؟
‫خب، به نظرت جلسه چه طور بود؟
‫بعضی از ایده ها ‫خیلی جالب بودن.
‫ولی برد، یکی باید با راجر صحبت کنه ‫که انقدر شل نباشه.
‫می دونم، می دونم. ‫فکر کنم دچار استرس می شه
‫نه، اذیتم نکن دیگه.
‫جورج کارلین، ریچارد پرایر.
‫ای خدا، استیون هاوکینگ هم بهتر از اون ‫خودش رو معرفی کرده بود.
‫این هم یه لطیفه ‫برای بخش اخبار.
‫یا به قول راجر: «بخش اخـ ـبار».
‫خیلی خب، می دمش به بچه ها.
‫راستی، یه دستگاه جدیدی ‫به نام کامپیوتر اختراع شده.
‫شاید بد نباشه ‫یکی بخری.
‫راستش، یکی خریده بودم، ‫اما از این خوشم میاد.
‫کارمون رو باهمدیگه شروع کردیم. ‫از لمس کردن کاغذ خوشم میاد.
‫خوشم میاد که کلیدش در یک ثانیه...
‫رو کاغذ علامت گذاری می کنه.
‫ولی یکی از این ها واسه خودم خریدم.
‫اینجا رو باش. بلدی باهاش کار کنی؟
‫کاملا، مگه این که ‫بخوام ایمیل بفرستم،
‫پیام بدم یا با کسی تماس بگیرم.
‫- ای بابا، این چیزها مهم نیست. ‫- اصلا مهم نیست.
‫- می خوای بریم یه چیزی بخوریم؟ ‫- واسه ناهار قرار دارم.
‫عجب آدم اجتماع دوستی شدی.
‫باید با برنده اون مزایده خیریه ‫سر ناهار خوردن با من...
‫برای کتابخونه های درون شهر ‫ناهار بخورم.
‫ظاهرا خیلی خوش می گذره.
‫چه رستوران خوشگلی. ببخشید.
‫عه، نه.
‫شرمنده. خداحافظ.
‫شاید شما باشین آقا. سلام.
‫عه، فیل داناهو. ‫خوشوقتم.
‫- این دیگه چیکار داشت؟ ‫- آقا، سلام.
‫عه، نه، شرمنده، شرمنده که مزاحم شدم. ‫اشتباه گرفتم.
‫ببخشید. خداحافظ.
‫ببخشید. احیانا دنبال من نمی گردین؟
‫چارلی برنز هستم.
‫- حتما سر به سرم می ذاری. ‫- چی؟
‫شما این شکلی بودین؟
‫آره. ‫آره، آره، آره.
‫گذر سن خیلی دردناک بوده، نه؟
‫آره، می شه این طور گفت، ‫اما این عکس خیلی قدیمیه.
‫در واقع این عکس رو تو ‫«می فلاور» گرفته بودم.
‫تو مسابقات «شافل بورد» ‫برنده شده بودم.
‫خب، با تأخیر تبریک می گم. ‫من ولی پیج هستم.
‫- ولی، خوشوقتم، ممنون. بفرما. ‫- شرمنده که دیر کردم.
‫ایرادی نداره. مشکلی نیست. ‫خوشحالم که اومدی.
‫و ممنون که تو مزایده ‫سرم شرط بستی.
‫خیلی خرسندم که کسی به سن و سال تو ‫طرفدار آثارمه.
‫- راستش رو بگم؟ ‫- معلومه.
‫من اصلا شما رو نمی شناسم.
‫شوهر سابقم ‫سر شما شرط بسته بود.
‫- خودت نبسته بودی؟ ‫- نچ.
‫چطور...؟
‫خب، بازیگره داشت کلاس بازیگریش...
‫یکی از صحنه های یکی از تئاترهاتون ‫رو اجرا می کرد...
‫و می خواست باهاتون ملاقات کنه، ‫واسه همین شرط بست.
‫- چقدر شرط بست؟ ‫- 22تا.
‫- 2200 دلار؟ شگفت انگیزه. ‫- 2200 دلار کجا بود؟
‫22 دلار.
‫با 22 دلار برنده شد؟
‫از 20 دلار شروع شده بود ‫و هر بار 50 سنت بالاتر می رفت.
‫عه، چه غم انگیز.
‫سلام، به «له موند» خوش اومدین.
‫من گارسونتون هستم. ‫چی میل دارین؟
‫- تا حالا اینجا چیزی خوردی؟ ‫- نه.
‫بهترین ساندویچ ‫استیک مال همین جاست.
‫همیشه همین رو ‫می گیرم. حرف نداره.
‫چه عالی. ‫من سالاد دریایی می خورم.
‫- خیلی خب. شما چی میل دارین قربان؟ ‫- من یه...
‫آها، می شه برام صدف ‫اضافه، کالاماری اضافه...
‫و گوشت خرچنگ اضافه بذارین؟
‫- حتما. شما چی میل دارین قربان؟ ‫- من یه...
‫آها، می شه یه دم شاه میگو...
‫با صدف سیاه اضافه هم روش بذارین؟
‫یه عالمه صدف سیاه بذارین.
‫صدف سیاه نیوزیلندی باشه، مال جرزی نباشه، ‫آخه موی سیاه دارن.
‫از کجا معلوم چی توشون هست؟ ‫ممکنه خیلی خطرناک باشه.
‫سفارشت تموم شد؟ آخه هنوز چندتا...
‫حیوون مونده که نام نبردی.
‫بفرمایین.
‫- من یه... ‫- آها، می شه یه نوشابه رژیمی برام بیارین؟
‫خب، شما چی میل دارین قربان؟
‫من یه ساندویچ ‫ماهی تن با نون سفید...
‫تست شده و چای سرد می خورم.
‫خیلی خب.
‫چرا با این که گفتی بهترین ساندویچ استیک...
‫مال همین جاست، ‫ساندویچ ماهی تن سفارش دادی؟
‫آخه وقتی تو داشتی نصف ‫اقیانوس اطلس رو سفارش می دادی،
‫هوس کردم تنها ماهی ای که از منو ‫سفارش ندادی رو بخورم.
‫احسنت پیرمرد. احسنت.
‫خب، بذار یه سوالی ازت بپرسم.
‫اگه تو من رو نمی شناسی، ‫چرا شوهر سابقت نیومد؟
‫عاشق یکی دیگه شده بود ‫و مچش رو گرفتم.
‫بعدش هم گفت چون من اصلا ‫همسر خوبی نیستم این طوری شده.
‫ولی بهم اعتماد کن، ‫اشتباه می کنه، خب؟
‫باید خودت ببینی چه کدبانویی هستم. ‫حرف ندارم.
‫خیلی خب. خب، بیا... ‫بیا فعلا ناهارمون رو بخوریم.
‫- به عمرت چنین کدبانویی ندیدی پیرمرد. ‫- که این طور.
‫آره، اگه شوهرم بودی، ‫عشق و حال دنیا رو می کردی.
‫بچه هات هم بعد از مرگت می گن:
‫«چطوری مرد؟ بابامون چطوری مرد؟»
‫من هم صاف تو چشمشون ‫نگاه می کنم و می گم:
‫از لذت بیش از حد مرد.
‫چه تصورات قشنگی.
‫بامزه ای پیرمرد.
‫با این که فقط می خواستم...
‫شوهر سابقم حسودیش بشه، ‫خوشحالم که اومدم.
‫خب، چنین تعریفی خیلی نادره.
‫- وای، ببین چه غذایی آوردن. ‫- ایول.
‫- خیلی ممنون. ‫- نوش جونتون.
‫اما، بوفه ات رو نوش جان کن.
‫خب... لابد از کمدی خوشت میاد.
‫نچ.
‫نمیاد؟
‫یعنی از خندیدن خوشم میاد، ولی تو...
‫زندگی واقعی خوشم میاد. متوجهی؟
‫خب، کار من تو زندگی واقعی همینه. ‫من نویسنده کمدی هستم.
‫تا حالا «اخبار داغ» رو یکشنبه شب ها ‫از شبکه «فانی» تماشا نکردی؟
‫یه سری تئاتر و فیلم و پنج تا کتاب هم نوشتم.
‫خب، کار تو چیه؟
‫چارلی، حالم زیاد خوب نیست.
‫چرا صورتت یهو نسبت به قبل ‫بزرگ تر شده؟
‫- لبم رو حس نمی کنم. ‫- وای خدایا، به غذای دریایی حساسیت داری؟
‫ای وای، شاید داشته باشم.
‫چیکار کنم؟
‫- زنگ بزن بیمارستان. زنگ بزن بیمارستان! ‫- چی؟ چی؟
‫زنگ بزن بیمارستان!
‫با نزدیک ترین بیمارستان تماس بگیر! ‫با نزدیک ترین بیمارستان تماس بگیر!
‫بلد نیستم. بذارین تو اینترنت ‫جست و جو کنم.
‫- با نزدیک ترین بیمارستان تماس بگیر! ‫- همه چی مرتبه؟
‫وای خدایا! وای خدایا! ‫خیلی خب، چیکار کردین؟
‫من که کاری نکردم!
‫صدف سیاهتون مال جرزی بود!
‫- چی؟ ‫- می دونستم صدف سیاهتون مال جرزیه!
‫- جرزی؟ نه! خودم اهل جرزی هستم. ‫- اورژانس رو بگیر. اورژانس.
‫شرایط اورژانسیه.
‫همگی آروم باشین. ‫همگی خونسرد باشین.
‫- باید زنگ بزنیم آمبولانس بیاد. ‫- سیری! چه مرگته؟
‫خانم، قبلا هم به غذای دریایی ‫حساسیت نشون دادین؟
‫همین جوری سفارش دادین ‫و یهو این شکلی شدین؟
‫- هوس کرده بودم دیگه. ‫- خیلی خب، آروم باشین. داریم می رسیم.
‫خوب می شی.
‫چارلی؟ چارلی.
‫چارلی!
‫جز تو کسی رو ندارم چارلی، ‫تنهام نذار!
‫وای پسر.
‫آقای برنز؟
‫عه، من نباید این فرم ها ‫رو پر کنم.
‫- با خانم پیج چه نسبتی دارین؟ ‫- من رو تو یه مزایده برنده شده بود.
‫باشه، حرفم رو باور نکنین.
‫ایشون بیمه نداره...
‫واقعا بهتره تنهایی مرخص نشه.
‫بیمه نداره؟
‫خیلی خب.
‫هزار و صد دلار؟
‫آره. فاکتور آمبولانس ‫هم براتون پست می شه.
‫می تونین رفتنی حساب کنین.
‫- دخترتون خوب می شه. ‫- دختـ...؟
‫چه عالی. واقعا چه عالی.
‫برام تعریف کرد ‫که از اون یتیم خونه...
‫تو کنیا به فرزندی گرفته بودینش.
‫- کار خیلی خاصی کردین. ‫- عه، براتون تعریف کرد؟
‫- آره. ‫- آره، خب...
‫خب، خودش هم دختر خاصیه.
‫خب، واکنش خیلی شدیدی ‫نشون داده بود.
‫حساسیت دیگه ای نداره ‫که بهم بگین؟
‫خب، به نظرم بهتره در این باره ‫با خودش صحبت کنین...
‫یا می تونم یکی از ریش سفیدهای ‫قبیله اشون رو براتون بگیرم.
‫باید بگین با موبولو کار دارین.
‫خوب شد که انقدر سریع ‫وارد عمل شدین.
‫احتمالا اگه یه کم بیشتر طول می کشید، ‫داستان فرق می کرد.
‫این از نسخه اش.
‫داروخونه از اون طرفه.
‫ششصد دلار؟
‫یه ساندویچ تن تا الان تقریبا ‫دو هزار دلار برام خرج برداشته.
‫- نیویورک همینه دیگه رفیق. ‫- این چیه؟
‫آدرنالینه. ‫باید تا یه ساعت دیگه بهش تزریقش کنین.
‫- خب، اگه نکنم چی می شه؟ ‫- می میره.
‫نفر بعدی بیاد.
‫«این مکان پس از خیس شدن لغزنده است؟»
‫- بامزه نیست؟ ‫- چرا. بالاخره...
‫انقدر استرس داشتم که یهو ‫چشمم به این جمله افتاد.
‫با خوندنش خنده ام گرفت ‫و اضطرابم کم شد.
‫ممنون. قول می دم هرچی خرج کردی ‫تا قرون آخر بهت پس بدم.
‫لزومی نداره پس بدی. ‫حالت چطوره؟
‫انگار پنج تا نوشیدنی انرژی زای ‫شش ساعته بهم تزریق کردی.
‫در نتیجه تا سی ساعت انرژی دارم! ‫خیلی سرحالم!
‫- می شه یه سوالی ازت بپرسم؟ ‫- چیه؟
‫چرا به دکتره گفته بودی ‫که من پدرت هستم؟
‫با خودم گفتم باحال می شه ‫که بابام سفیدپوست باشه.
‫داستان یتیم خونه چی؟
‫اون موقع یه کم گیج بودم.
‫مطمئنم تاثیر صدف های سیاه بوده.
‫آره، قطعا تاثیر همون ‫صدف های سیاه بوده.
‫آره، حتما همین طوره.
‫خب، ببین، سعی کن ‫یه کم استراحت کنی.
‫چیز دیگه ای لازم نداری؟ ‫هنوز بیست دلار برام مونده.
‫چیزی نمی خوام.
‫ببین، می خوام بابت ‫حرف هام راجع به...
‫شوهر سابقم ازت عذرخواهی کنم.
‫اصلا نباید چنین کاری می کردم.
‫تو آدم خوبی هستی ‫و حقت چنین رفتاری نبود.
‫- درک می کنم بابا. از این طرف برم؟ ‫- آره، از همین طرف.
‫- چه خوشحالی. ‫- آره.
‫تلاش خوبی بود.
‫- خیلی خب، این دیگه... ‫- اشکالی نداره. تو زمین بود.
‫شرمنده رکس. ‫بازی تموم شد.
‫نمی دونم چرا با من بازی میکنی.
‫ببین بابا...
‫فرانسین می خواد ‫بدونه تو جشن تکلیف...
‫لیندزی شرکت می کنی یا نه.
‫دخترم می خواد بدونه تو جشن تکلیف...
‫نوه ام شرکت می کنم یا نه؟
‫- چرا نباید بیام؟ ‫- می گه اصلا دعوت نامه رو تایید نکردی.
‫چرا جای این که به تو بگه ازم بپرسی، ‫خودش ازم نپرسید؟
‫بابا، اینقدر ناراحت نشو. ‫خودت که می شناسیش.
‫خوش می گذره. ‫همگی کنار هم جمع می شیم.
‫نمی خوام لیندزی فکر کنه ‫که نمی خواستم بیام.
‫کسی چه می دونه خواهرت ‫چه حرف هایی بهش می زنه؟
‫باهاش تماس بگیر دیگه.
‫خوش گذشت. ‫هفته بعد می بینمت.
‫اون موقع هم باز بهت می بازم.
‫من باید برم.
‫ساعت سه جلسه دارم. ‫یه مقدار مضطربم.
‫قراره طرحم رو ‫واسه یه ساختمون جدید...
‫کنار میدان اتحاد ارائه بدم.
‫خب، ممکنه به موفقیت بزرگی ختم بشه.
‫من دعوت نامه اش رو تایید کرده بودم. ‫مطمئنم تایید کرده بودم.
‫بابا، ذهنت رو درگیر ‫این چیزها نکن.
‫ضمنا، برام آرزوی موفقیت کن.
‫در چه زمینه ای؟
‫بابت طرح ساختمونم دیگه.
‫آها، آها، آره، آره. باشه.
‫باشه. می بینمت.
‫همین الان باهاش تماس می گیرم.
‫بابا! بابا!
‫بابا!
‫کار اشتباهی کردم بابا!
‫می ترسم! بابا!
‫بابا!
‫عه سلام. واقعا... خیلی مسخره است. اِم...
‫- یادم رفت کدوم کمد رو گرفته بودم. ‫- اشکالی نداره.
‫من شاه کلید دارم.
‫- بیاین از این ردیف شروع کنیم. ‫- باشه، خوبه.
‫عالی بود.
‫می ترکونی. ‫بزن قدش ببینم.
‫بهت افتخار می کنم. ‫کارت حرف نداره.
‫مرسی. فقط یه مقدار بابت ‫سخنرانیم اضطراب دارم.
‫- هنوز نوشتنش رو شروع نکردی؟ ‫- چرا.
‫[بابا.]
‫پدربزرگته.
‫سلام پاپا چارلی.
‫سلام لیندزی نازم. ‫دختر مکلف عزیزم چطوره؟
‫خوبم.
‫ازش بپرس میاد یا نه.
‫منظورت چیه؟ ‫بابابزرگ نمیاد؟
‫- میای؟ ‫- واسه همین تماس گرفتم.
‫معلومه که میام. ‫هر اتفاقی هم که بیفته میام.
‫- چه عالی. خیلی خوشحالم. ‫- من هم با خوشحالی تو خوشحال می شم.
‫می شه با مامانت صحبت کنم؟
‫بهش بگو الان ‫نمی تونم صحبت کنم.
‫می گه بعدا بهت زنگ می زنه.
‫باشه. خیلی خب.
‫مشتاق دیدارتم.
‫من هم مشتاق دیدارتم.
‫خب، بگو ببینم. ‫پیراهن قشنگی خریدی؟
‫وقتی اومدی خودت می بینی دیگه.
‫باشه.
‫می شه تو نوشتن سخنرانیم ‫کمکم کنی؟
‫آره، معلومه. ‫بهش کلی نمک اضافه می کنیم.
‫- آره. ‫- خیلی خب بچه. می بینمت.
‫امروز خیلی بد بود.
‫مرسی که اینقدر دیر بهم وقت دادی. ‫واقعا ممنونم.
‫یادم رفته بودم تو باشگاهی ‫که چندین ساله می رم...
‫از کدوم کمد استفاده می کنم.
‫خیلی خجالت آور بود.
‫باید انتظار چنین اتفاقاتی ‫رو داشته باشی.
‫وحشت نکن. ‫به حرفمون عمل کردی؟
‫آره. سعی کردم روند معمول ‫کارهام رو تغییر ندم.
‫هر روز از یه مسیر ‫یکسان می رم سر کار.
‫غذای مناسب می خورم.
‫یه مقدار ورزش می کنم.
‫داروهام رو هم می خورم.
‫راستی، داروی ممانتین...
‫خیلی پوسته میاره.
‫- شرمنده. ‫- اِم... شرمنده؟
‫هشت روز جمع شده ‫بودم. عین پایتونی شده بودم...
‫که یه گوزن رو بلعیده باشه.
‫چارلی، واسه این مشکلت ‫دارو داری دیگه،
‫تازه هر موقع خواستی می تونی ‫تنقیه کنی.
‫گذاشتم تولدم این کار رو بکنم ‫که یه کار خاص کرده باشم.
‫وضع خوابت چطوره؟
‫چرا وقتی می شه بیدار بمونم ‫و خودم رو اذیت کنم، بخوابم؟
‫شاید بتونم چهار ساعت بخوابم، شاید.
‫تصاویر مربوط به گذشته چی؟
‫این یکی از همه باورنکردنی تره.
‫ممکنه وسط ناهار یادم بره ‫دارم چی می خورم.
‫ولی بعدش یهو یه چیزی ‫به یادم میاد!
‫ممکنه یه لحظه، یه خاطره ‫یا یه جمله باشه.
‫ولی انگار دارم همون لحظه ‫تجربه اش می کنم.
‫انگار می تونم عین همون موقع ببینمش. اصلا...
‫انگار می تونم بوی اجسام رو هم حس کنم. ‫ولی بعدش سیاه می شه.
‫سیاه می شه و عین برق و باد محو می شه.
‫واقعا باورنکردنیه.
‫- وضع نوشتارت چطوره؟ ‫- فکر کنم کمکم می کنه.
‫ذهنم رو فعال نگه می ‫داره و کمکم می کنه...
‫با توان بیشتری انکارش کنم.
‫آخه این برنامه دست جوان هاست.
‫من هم حکم پیرمرد محله رو دارم...
‫که کسی نمی خواد ‫توپش تو حیاطش بیفته.
‫ولی همچنان یه سری ‫از نوشته هام پخش می شه.
‫همچنان در شکل دادن ‫به برنامه نقش دارم...
‫و وقتی یکی از جوک هام می گیره ‫و مخاطبین می خندن،
‫بهترین حس دنیا بهم دست می ده.
‫و همچنان عاشق کارم هستم.
‫خوبه. به نظرم وضعت خوبه.
‫داریم جلوش رو می گیریم، ‫ولی اصلا قابل پیش بینی نیست.
‫نذار انکار کردنت ‫به منطقت غلبه کنه.
‫هنوز راجع به این نوع زوال عقل ‫اطلاعات کمی داریم.
‫خیلی خب.
‫- ماه دیگه می بینمت. ‫- باشه.
‫- مگه این که زودتر باهام کار داشته باشی. ‫- خیلی خب.
‫مرسی دوست عزیزم.
‫آها، راستی، به نظرم برنامه ‫هفته پیش خیلی قشنگ بود.
‫واقعا؟
‫- کی مجری بود؟ ‫- همون یارو که اسمش چی بود؟
‫همون... که تو اون فیلمه بود. ‫شوهر...
‫همون که موی قشنگی داره.
‫می خوای یه مقدار ‫از داروهام رو مصرف کنی؟
‫همین جوری خانم ها ‫رو هل می دی دیگه، نه؟
‫همین جوری ملت رو له می کنی؟
‫ای خدا.
‫طرف کارش درسته ها.
‫کلی آشنای سفیدپوست مسن داری.
‫اپرا وینفری؟
‫«برای کری»؟
‫خیلی خب، بفرما.
‫با توجه به این ‫دیوار، نه تنها خیلی...
‫باستانی هستی، بلکه ‫خیلی هم مشهوری.
‫اینجا بشین.
‫تو یه قاتل زنجیره ای هستی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، مگه قاتل های زنجیره ای ‫همین کار رو نمی کنن؟
‫عکس کل افرادی رو ‫که تو حیاط پشتیشون...
‫سلاخی و دفن کردن جمع نمی کنن؟
‫اون یکی زانوت رو بیار.
‫- اون ها کی هستن؟ ‫- کدوم ها؟
‫آها، خانواده ام هستن.
‫چرا اسامیشون رو نوشتی؟
‫دارم یه چیزی راجع بهشون می نویسم...
‫و این شکلی بهتر تمرکز می کنم.
‫چطوری نویسنده شدی؟
‫فکر نکنم آدم نویسنده بشه. ‫به نظرم نویسندگی ذاتیه.
‫وقتی بچه بودم، به نظرم تغییر دادن حقیقت...
‫و جالب تر کردنش کار بامزه ای بود.
‫پس یعنی دروغگویی؟
‫شوخی می کنم بابا. ‫خیلی قشنگه.
‫آره. خب، عین روز اولش شد.
‫مرسی.
‫اینجا چی بوده؟
‫یه عکسی بود که افتاد پایین.
‫نمی دونم خدمتکار کجا گذاشتش.
‫ببین، من باید برگردم سر کارم.
‫چون زندگیت حوصله سر بره، ‫باید باز هم داستان سرهم کنی؟
‫یه چیزی تو همین مایه ها، آره.
‫مرسی که بسته پول ‫پولشویی شده رو برام آوردی.
‫خانواده کورلئونه ‫خیلی خوشحال می شن.
‫ولی لزومی نداشت ‫چنین کاری کنی.
‫بعدش نوبت سارا و راجره، ‫این رو پائولا و گری نوشتن.
‫یه تبلیغ مسخره ‫واسه یه شرکت حقوقی.
‫سلام، من جری لومیس هستم.
‫من هم لورین لومیس هستم.
‫موقع ازدواج ما...
‫قوانین عشق و عاشقی ‫اصلا مثل امروز گیج کننده نبود.
‫ولی ما در این زمینه به کمکتون میایم.
‫ما داور عشق و عاشقی هستیم.
‫باهاتون میایم بیرون.
‫البته مقدار مناسبی فاصله می گیریم.
‫در نتیجه اگه احیانا...
‫سوتفاهمی پیش اومد.
‫ما حضور داریم و نیت هر دو طرف ‫رو شفاف سازی می کنیم.
‫این شکلی دیگه سوتفاهمی پیش نمیاد...
‫که به اتهامات یا شکایاتی منجر بشه.
‫ما متخصص حرف های نامفهومیم.
‫مثلا یه خانمی تو ماشین می گه: ‫«می شه بریم سینما»؟
‫ولی آقائه می گه ‫گفته بود:
‫«عزیزم، می شه عین فیلم ‫سریع و خشن گاز بدی؟»
‫خیلی فرق می کنن، مگه نه؟
‫- به نظر ما که فرق می کنه. ‫- به نظر ما که فرق می کنه.
‫یا مثلا وقتی دو نفر بالای ‫چرخ فلک هستن...
‫آقائه می گه:
‫«زیاد از ارتفاع خوشم نمیاد». ‫ولی خانمه می گه گفته بود:
‫«می خوای از اینجا پرتت کنم پایین؟»
‫حالا فهمیدین چرا بهمون نیاز دارین؟
‫ما می تونیم مقابل اتهامات بی رحمانه،
‫احضاریه ها و شکایات تهمت آمیز ‫ازتون محافظت کنیم.
‫- «احـ ـضاریه»؟ ‫- یادتون نره که ما صلاحتون رو می خوایم.
‫حالا فرقی نمی کنه آقا باشین یا خانم.
‫- اسم شرکتمون لومیس... ‫- و لومیسه.
‫تو دادگاه می بینیمتون.
‫- فعلا. ‫- فعلا.
‫قشنگ بود. ‫قشنگ بود.
‫زیرکانه است.
‫- آره. ‫- خب...
‫خیلی خب، آفرین. ‫صحنه بعدی رو درل نوشته.
‫توماس کرپر جونیور.
‫حیاط یه مدرسه بریتانیایی ‫تو قرن نوزدهم نمایش داده می شه.
‫گروهی متشکل از بچه های نه ساله جمع شدن...
‫و می خوان ببینن حالا ‫که مدرسه تعطیل شده چیکار کنن.
‫می خواین بیاین خونه ما؟
‫نه. خونه شما بو می ده.
‫خونه ما چطوره؟
‫نه. خونه شما هم بو می ده.
‫خونه ما بو نمی ده.
‫چطور بو نمی ده؟
‫من توماس کرپر جونیور هستم.
‫پدرم مخترع مستراح سیفون داره.
‫پس بیاین بیرون خونه این ها.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫- درسته. ‫- نمی دونم.
‫نمی دونم. چارلی، نظر تو چیه؟
‫ایده خیلی بامزه ایه. ‫ولی لحنشون زیاد جالب نبود...
‫منظورتون چیه؟ ‫همه داشتن می خندیدن.
‫معلومه که می خندن. ‫این مدل حرف زدن همیشه خنده داره.
‫ولی خنده مناسبیه؟
‫آخه ایده خیلی هوشمندانه ایه.
‫کتابدارهای خشمگین؟
‫- خیلی بامزه است. ‫- باید اجرا بشه.
‫موافقم.
‫توماس کرپر جونیور.
‫نه بابا.
‫آره. راستش، صحنه های ‫درل مدام به مرحله آخر می رسه...
‫ولی هنوز هیچ کدوم از صحنه هاش ‫پخش نشده.
‫اونقدرها هم بد نیست.
‫اولا، اگه همون طور که نوشته شده بود...
‫با لهجه انگلیسی صحبت می کردن،
‫یه مقدار بهتر می شد، ‫ولی کلا نمای صحیحی نداشت.
‫یه فرصت دیگه بهش بده. ‫بامزه ترش می کنه.
‫ببینین، چون درل مقالات...
‫خیلی بامزه ای واسه «لامپون» نوشته بود، ‫استخدامش کردیم.
‫به نظرم یه مقدار سختشه ‫که کمدی نوشتاری...
‫رو به اجرای زنده تبدیل کنه، همین. ‫زمان می بره دیگه.
‫به نظرت نویسنده خوبیه؟
‫آره، به نظرم تواناییش رو داره.
‫ولی به نظرم باید تشویقش کنیم.
‫ببینین، با شما می شه ‫عین برق و باد کار کرد،
‫ضمنا به نظرم باید بزنیم پس کله ‫راجر کش دهنده...
‫تا «احضاریه» رو درست بیان کنه.
‫آخه «احـ ـضاریه» دیگه چیه؟ ‫چرا دو بخشی بیان می کنه؟
‫باید یه بخشی باشه.
‫واقعا چرا دو بخشی می گه؟ ‫دردش چیه؟
‫ولی اصل مطلب اینه...
‫که کمدی یه موسیقی داره.
‫کمدی موسیقی و نت هایی داره.
‫- همیشه فالش اجرا می کنه. ‫- داریم درستش می کنیم.
‫ادامه بدین، آخه داره می ره رو اعصابم.
‫- خیلی خب. دیگه چی مونده؟ ‫- من باید برم.
‫- ببخشید. باید برم... ببخشید. ‫- آها، درسته.
‫- آره. ‫- خوش بگذره.
‫مرسی.
‫کاش من هم می تونستم بیام.
‫- کار داری دیگه. ‫- آره. خیلی خب.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫شب به خیر.
‫«جامعه سینمایی آمریکا»...
‫به مناسبت سی سالگی ‫«هر موقع خواستی بهم زنگ بزن»...
‫واسه چارلی و کل بازیگرانش ‫مراسم افتخاری برگزار کرده.
‫کوین کلاین و شارون استون ‫بازی می کردن...
‫و بری لوینسون کارگردانش بوده.
‫چه فیلم بامزه ایه. ‫دیدینش؟
‫آره. حرف نداره.
‫خیلی خب. چی شده؟
‫ببین، خودت که می دونی ‫من خیلی چارلی رو دوست دارم.
‫می دونم اولین کارت ‫رو بهت داد و این حرف ها.
‫ولی... اذیت نکن دیگه.
‫واقعا نمی دونم دیگه واسه ‫برنامه چه فایده ای داره.
‫علاوه بر به اشتراک گذاشتن ‫تجربه چهل ساله اش؟
‫و علاوه بر ساخت برنامه هایی...
‫که برنامه خودمون به خاطر ‫اون ها به وجود اومده؟
‫ببینین، می دونم چرا ‫ارزش چارلی رو زیر سوال می برین.
‫ولی خیلی باهوشه و هنوز ‫جوک های بامزه ای می نویسه.
‫به علاوه، مشاور ارشد منه.
‫در نتیجه، وقتی شما صحنه ای می نویسین...
‫که لحن نامناسبی داره،
‫اون بهم یادآوری می کنه ‫باید چه چیزهایی پخش کنیم.
‫ختم کلام، تا زمانی که من ‫تهیه کننده این برنامه باشم،
‫چارلی همین جا می مونه.
‫- خیلی خب؟ ‫- باشه.
‫- خیلی خب. ‫- باشه.
‫- برگردیم سر کارمون. ‫- آره.
‫سلام، حالتون چطوره؟ ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫شبتون به خیر، من باب کوستاس هستم.
‫بزنین به افتخار کارگردان ‫«هر موقع خواستی بهم زنگ بزن»،
‫بری لوینسون.
‫نویسنده فیلم، چارلی برنز،
‫و ستاره های فیلم، ‫کوین کلاین و شارون استون.
‫باید همین اول بگم...
‫که واقعا عاشق این فیلم بودم.
‫در واقع، امشب بازی «متز» و «آستروز»...
‫رو بی خیال شدم که بیام اینجا ‫و این مراسم رو اجرا کنم.
‫خیلی خب، جریان چی بود؟
‫این فیلم چطور شکل گرفت؟
‫خب، من و چارلی سال ها پیش تو...
‫«برنامه کارول برنت» ‫آشنا شده بودیم.
‫اون هم کلی صحنه بامزه نوشته بود.
‫خجالتی بود، همیشه ‫آقای لوینسون خطابم می کرد.
‫البته برخوردمون صمیمی بود.
‫خیلی خب، جریان ‫از این قرار بود که من...
‫فیلم نامه چارلی رو ‫خوندم و با خودم گفتم:
‫«خب، فیلم بی نقصی می شه.»
‫خلاصه بری فردای اون روز ‫با من تماس گرفت و گفت:
‫«همین الان یه فیلم نامه بی نظیر خوندم. ‫تو هم باید بخونیش.»
‫«این شخصیت خوراک خودته.»
‫من هم گفتم: «یهو تصمیم می گیره و هر کاری ‫از دستش برمیاد. من پایه ام.»
‫فردای اون روز هم با من تماس گرفت...
‫و فیلم نامه رو ‫خوندم و قبول کردم.
‫دقیقا سه روز بعدش ‫ساخت فیلم تایید شد...
‫و به چارلی زنگ زدم که ‫خبر خوش رو بهش بدم.
‫خب چارلی، بری وقتی باهات ‫تماس گرفت، چی گفت؟
‫کی؟
‫آقای لوینسون هستم.
‫خیلی خوشحالم که می بینمت. ‫خوشحالم... وای.
‫خوشحالم که می بینمت.
‫خیلی خوشحال و شوکه شده بودم که...
‫آقای لوینسون.
‫می خواست اولین فیلم نامه ام ‫رو کارگردانی کنه.
‫کوین کلاین هم می خواست ‫نقش بن رو بازی کنه...
‫و ایشون... کمکم کن.
‫- مریل استریپ هستم. ‫- سلام.
‫می خواست نقش آیریس رو بازی کنه.
‫و مدام فکر می کردم ‫اگه پدر و مادرم زنده بودن،
‫با شنیدن چنین خبر خوبی می مردن.
‫آثار چارلی... صرفا کمدی نیست، ‫یه بعد انسانی هم داره.
‫و به نظرم افراد رو عین ‫افراد واقعی به نمایش درمیاره.
‫نوشتارش استثنائیه.
‫سلام پیرمرد. ‫رو صحنه حرف نداشتی.
‫سلام. تو هم داخل بودی؟
‫آره. خیلی هم خوشم اومد. ‫دومین قسط.
‫یه مقدار کمه رییس. ‫خواهشا شستم رو خرد نکن.
‫خب، چه سورپرایز قشنگی.
‫از کجا خبر داشتی ‫این مراسم برگزار می شه؟
‫شوهر سابق بدبختم...
‫بلیت خریده بود. با همون اومدم. ‫بدجوری من رو خندوندی.
‫خیلی عذر می خوام.
‫نه، خوشم میاد رو صحنه ببینمت. ‫خیلی باحال بود.
‫تو کارهای مهم زیادی کردی.
‫شانس آوردم.
‫کاردرست بودن هیچ ربطی به شانس نداره.
‫لابد دیگه.
‫چرا لای موهات پرنده گذاشتی؟
‫چرا نذارم؟
‫ای وای، ساعت چنده؟
‫دیر به کارم می رسم.
‫- باید برم. باهام بیا. ‫- می ری سر کار؟
‫- آره. بیا. ‫- الان؟
‫آره.
‫کارت چیه؟
‫آره، خانواده امون خیلی کم جمعیت بود.
‫مامان و بابام خواننده بودم.
‫اسمشون مو و جسی بود.
‫می شه گفت شبیه ‫اشفورد و سیمپسون بودن.
‫ولی اصلا مشهور نشدن،
‫آخه اشفورد و سیمپسون ‫مشهور بودن دیگه.
‫خیلی خوش می گذروندیم، ‫بهم آواز خوندن رو یاد دادن...
‫و بابام بادنماهای خیلی خفنی درست می کرد.
‫مامانم هم کابوس گیرهای ‫خیلی خوشگلی درست می کرد.
‫یه قدمی شارلوت زندگی می کنن.
‫جفتشون رو با ‫تمام وجود دوست دارم.
‫ظاهرا افراد خیلی خوبی هستن.
‫عاشق بوی هوا بعد از بارونم.
‫ببین، اگه یه موقعی ‫خواستی کسی کمکت کنه....
‫یا اصلا خواستی با کسی صحبت کنی، ‫من در خدمتم.
‫خب، خیلی ممنون. ‫ولی منظورت چیه؟
‫اسم شارون استون ‫و بری لوینسون رو فراموش کردی؟
‫آها، اون رو می گی. ‫نوک زبونم بود.
‫از رو صحنه بودن خوشم نمیاد.
‫خب، وقتی اسم اعضای خانواده ات...
‫رو زیر عکس هاشون نوشتی ‫هم رو صحنه بودی؟
‫بهت که گفتم، ‫روش کارم همینه دیگه.
‫دارم رو یه پروژه کار می کنم و...
‫ببین، خودم می دونم چی بهم گفتی، ‫ولی من رو گیر نیار پیرمرد.
‫اولش زیاد خطرناک نبود.
‫یه سری چیزها رو ‫به زور به خاطر می آوردم.
‫مثلا اسم یه شخص ‫یا یه جا یا یه چنگال.
‫و با خودم می گفتم: ‫«عه، سنت داره می ره بالا چارلی.»
‫«تجربیات سن بالا همینه دیگه.»
‫ولی یه روز داشتم با یکی ناهار می خوردم...
‫و اسمش یادم نمی اومد.
‫خودش داشت یه کله صحبت می کرد.
‫من هم با خودم می گفتم: ‫«این دیگه کیه؟»
‫بعدش از حرف خودش خنده اش می گیره.
‫من هم الکی خندیدم ‫که همراهیش کنم.
‫و وسط خنده ام وحشت کرده بودم...
‫و با خودم می گفتم: ‫«این دیگه کیه؟»
‫می شناختیش؟
‫پسرم بود.
‫آره. داره وخیم تر می شه.
‫ای بابا. متاسفم پیرمرد.
‫کری کیه؟
‫تو خونه ات دیدم اسمش ‫عنوان یه صفحه ای بود.
‫کری همسرم بود.
‫فوت کرد.
‫خیلی وقت پیش فوت کرد.
‫من هم دارم یه چیزی ‫راجع بهش می نویسم.
‫و باید قبل از این که واژه هام ‫از یادم برن تمومش کنم.
‫کی نوشتنش رو شروع کردی؟
‫تقریبا یه ساعت بعد از این که ‫فهمیدم بیمارم.
‫خب، چطور پیش می ره؟
‫خیلی خوب پیش می ره.
‫اگه مامانم اینجا بود، ‫می گفت انقدر چرت و پرت نگو.
‫به من دروغ نگو پیرمرد.
‫می دونم هنوز یه کلمه هم ننوشتی.
‫- گوشیت رو بده ببینم. ‫- گوشیم رو بدم؟
‫- گوشیت رو بده. ‫- باشه.
‫خیلی خب.
‫این اسم منه، این هم شماره امه، خب؟
‫خب، حتی اگه نخواستی ‫باهام تماس بگیری،
‫می خوام بدونی که من صرفا ‫یه خنگول حساس به صدف...
‫نیستم که نصف خودت ‫به علاوه چهار سال سن داره...
‫و چون تو کمکش کردی، ‫می خواد کمکت کنه.
‫همه چی رو سرهم می گی، مگه نه؟
‫زندگی انقدر کوتاهه ‫که جملات جدا به درد نمی خوره.
‫درل، این بهتره.
‫ببین این شکلی چطور می شه.
‫بیا موقع تمرین با لباس اجراش کنیم. ‫نظرت چیه؟
‫باشه. عالیه.
‫- ردیفه؟ ‫- آره. مرسی.
‫- خوبه. خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫می خواین بیاین خونه ما ‫بازی کنیم؟
‫نه، خونه شما بو می ده.
‫پس بیاین خونه ما بازی کنیم.
‫نه، خونه شما هم بو می ده.
‫خونه ما بو نمی ده. ‫می تونیم اونجا بازی کینم.
‫عه، این پسر توماس کرپره.
‫پدرش مخترع مستراح سیفون داره.
‫چنین مستراحی نداریم که.
‫دیگه داریم.
‫بریم خونه این ها!
‫درسته. توماس کرپر، ‫پدر مستراح مدرن.
‫من جف گلدبلوم هستم.
‫چندان در تاریخ لوله کشی خانگی ‫از این اتفاق یاد نمی شه.
‫مستراحتون رو عوض کنین ‫تا دنیا عوض بشه.
‫می ریم واسه تبلیغات! ‫دو دقیقه استراحت.
‫بد نبود.
‫- خیلی خوب درستش کردی درل. ‫- قسمت گلدبلومش بامزه بود.
‫مرسی.
‫فکر کنم بعد از سومین ‫تبلیغ پخشش کنیم. الان هم که تبلیغه.
‫خیلی خب.
‫آره. آره.
‫چطور با کری آشنا شدی؟
‫بگو دیگه پیرمرد. ‫چطور باهم آشنا شدین؟
‫فلورنس. خب، چه اسم سنتی قشنگی داری.
‫انگار اسم یکی از فامیل های خودمه.
‫اصلا نمی تونم نوزادی ‫فامیل هام رو تصور کنم.
‫هرمان، نزدیک آب نشو.
‫ایروینگ، اون عروسک ‫رو تو دهنت نکن.
‫میلدرد بالاخره تنهایی رفت مستراح. ‫بزنین به افتخار میلدرد.
‫- چنین اسم های به گوش آدم نمی خوره. ‫- درسته.
‫ببین، من تو همین خونه سفیده زندگی می کنم.
‫و اتفاقا کلی کره دارم.
‫اینه که اگه...
‫آره، تو یه مسابقه ‫لبنیاتی برنده شده بودم.
‫باید وزن گاوه رو حدس می زدیم.
‫و می تونم قیرت رو پاک کنم.
‫البته با کمال احترام.
‫باشه.
‫وای، رنگ آمیزی با شماره است؟
‫باز هم که تویی. ‫سلام چارلی برنز.
‫سلام کری.
‫خیلی قشنگه.
‫- جدی؟ خوشت اومده؟ ‫- آره.
‫- می دونی دیگه از چی خوشم میاد؟ ‫- از چی؟
‫- از صدف بخارپز خوشم میاد. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- تا حالا صدف بخارپز نخوردم.
‫خیلی خب، ساعت هفت بیا خونه من.
‫قبوله.
‫بفرمایین. خیلی خب، صدف رو بردار.
‫بازش کن. تو سوپ خیسش کن.
‫بعدش کره مالش کن. ‫بعدش بخورش.
‫طعمش بهشتیه. ‫خوشمزه نیست؟
‫وای خدا. وای خدایا. ‫خیلی عذر می خوام.
‫حال به هم زنه.
‫- خواهشا ازم شکایت نکن. ‫- وای پسر.
‫خب، سلام دوست قدیمی.
‫[سال 1986، بهترین تایستان عمرم.]
‫[تابستانی که عاشق شدم.]
‫[موقع آشناییمون...]
‫[فهمیدم تو دردسر افتادم.]
‫[اصل ماجرا هم از این قراره...]
‫[که اصلا دنبال کسی نمی گشتم...]
‫[و یهو پیداش کردم. ‫کری رو پیدا کردم.]
‫[درخشان، دلربا و زیبا بود.]
‫[و جذاب ترین...]
‫[خصوصیتش این بود...]
‫[که موجب خندیدنم می شد.]
‫این هم یه بستنی سه اسکوپی وگان.
‫وای، شبیه مشعل المپیکه.
‫عه، باید اسمش رو عوض کنم.
‫خب، کی می ری؟
‫تقریبا یه ماه دیگه می رم. ‫همه چی خیلی یهویی شد.
‫یه تهیه کننده موسیقی ‫فیلم هامون رو دید...
‫و ازمون خوشش اومد ‫و یهویی شترق!
‫قراره چهار ماه با یه اتوبوس تور بذاریم...
‫و از الان داریم راجع به ‫ضبط یه آلبوم صحبت میکنیم، خیلی...
‫چارلی، ببخشید. فقط ‫خودم دارم حرف می زنم.
‫گفتی اتفاق خوبی افتاده؟
‫- دیشب نوشتم. ‫- واقعا؟ چقدر خفن.
‫شگفت انگیز بود. ‫عین قدیم بود.
‫ایتساک پرلمان شروع به نواختن کرد ‫و من هم نوشتم.
‫ایزی پرلمان؟ ‫ایزی پرلمان دیگه کیه؟
‫ایزی پرلمان نه.
‫ایزی پرلمان به پدر و مادرم ‫پرده نرده ای فروخته بود.
‫ایتساک پرلمان یکی از بهترین ‫نوازندگان ویولن دنیاست.
‫از گوشیت بپرس کیه!
‫تو ساختمون پشت سرم زندگی می کنه...
‫و خوشش میاد شب ها تمرین کنه.
‫من هم پنجره ام رو ‫باز می کنم و انگار...
‫تو یه فستیوال رایگان ‫ایتساک شرکت کردم.
‫اصلا یکی از دلایل من و کری ‫واسه خرید خونه همین بود.
‫فکر نکنم اگه تو مجبورم نمی کردی شروع کنم، ‫تا الان چیزی می نوشتم.
‫- خواهش می کنم. ‫- ممنون.
‫راستی...
‫- الان کاری نداری؟ ‫- نه.
‫امروز مرخصی ام. ‫می خوای یه کم بخندیم؟
‫- معلومه. ‫- بیا.
‫- موزه مومی؟ ‫- بهم اعتماد کن، خوش می گذره.
‫نگو مجسمه تو رو هم ساختن.
‫- بیا دیگه. ‫- باشه.
‫سلام دالای.
‫یالا ملکه. لبخند بزن دختر. ‫لبخند بزن.
‫یعنی داره چی تو سرشه؟
‫«نباید سالاد دریاییه ‫رو می خوردم.»
‫نظریه نسبیت از این قراره...
‫که اصلا نباید به فامیل هاتون ‫پول قرض بدین.
‫عمرا اگه ده دلارتون رو پس بدن.
‫گلدا، دوباره بگو. ‫متوجه نشدم.
‫باشه جناب عرفات.
‫«خانوکا» درسته، نه «حانوکا».
‫تلفظ اولش سخته.
‫تلفظ اولش سخته!
‫پاپ؟ پنج نفره جمع بشیم؟
‫- من فاسد نیستم. ‫- چرت نگو دیکی.
‫پس چرا انقدر عرق کردی؟
‫واقعا چشمش چپه ها.
‫واسه همین اصلا ‫سلاح کشتار جمعی پیدا نکرد.
‫خیلی خوش گذشت. ممنون.
‫می خوام یه سوالی ازت بپرسم. ‫یه مقدار هم مضطربم،
‫آخه یادم نیست اصلا از خانمی چنین...
‫سوالی پرسیدم و ‫اگه پرسیدم کی بوده.
‫دوست داری همراهم ‫تو جشن تکلیف نوه ام شرکت کنی؟
‫اسمش لیندزیه و عشق زندگیمه.
‫تازه، انگار جشن خداحافظی خودته،
‫البته جشن تکلیفه و واسه تو نگرفتنش.
‫تا حالا تو چنین جشنی شرکت نکردم. ‫کی برگزار می شه؟
‫- یادم نیست. ولی به زودی برگزار می شه. ‫- چه تاریخ دقیقی دادی.
‫- دعوت نامه اش رو دارم... ‫- مهم نیست کی برگزار می شه.
‫- خوشحال می شم باهات بیام. ‫- واقعا؟
‫- ولی فقط به یه شرط میام. ‫- به چه شرطی؟
‫که باهمدیگه برقصیم.
‫وای نه، نه، نه. تو نمی دونی. ‫من خیلی خطرناک می رقصم.
‫یکی از معدود افرادی هستم ‫که بیمه رقص مامبو دارم.
‫اذیت نکن دیگه چارلی. ‫خیلی خوش می گذره.
‫خیلی خب. ولی جهت احتیاط،
‫کلاه ایمنی و محافظ کتف بیار.
‫- حله. ‫- عالیه.
‫[شنبه، دهم اکتبر جشن تکلیف لیندزیه. ‫قراره با اما بری.]
‫[ماشین یادت نره! ‫امروز خوش گذشت...]
‫[بستنی خوردین و رفتین موزه مومی.]
‫[ناراحتی که داره می ره. ‫ازش خوشم میاد.]
‫چی شده کری؟
‫نمی خوام این تابستون تموم بشه.
‫خب...
‫شاید بتونیم تا ابد ‫تابستونمون رو ادامه بدیم.
‫فکر خوبیه چارلی برنز.
‫تابلوی ایست... ‫سمت چپ.
‫عه، شرمنده رفیق. ‫نباید از این طرف بری. خطرناکه.
‫مسیرم از همین طرفه.
‫باید از این طرف برین قربان. ‫این طرف خطرناکه.
‫- اون طرف رو بلد نیستم. ‫- باید از اون طرف برین.
‫اون طرف رو بلد نیستم، ‫هر روز همین مسیر رو می رم.
‫امروز فرق می کنه. ‫برین اون طرف خیابون، چیزیتون نمی شه.
‫- نه! باید از این طرف برم! ‫- یالا دیگه. برو!
‫ببخشید.
‫چه مرگته؟
‫مسیر من اون طرفیه. ‫از اون طرف می رم.
‫مگه دیوانه ای؟ ‫چیکار می کنی؟
‫برو کنار ببینم!
‫آهای!
‫با توئم پیرمرد!
‫برو کنار ببینم! ‫وسط جاده وایستادی!
‫مگه کری؟
‫سلام پیرمرد! من خل شدم یا واقعا...
‫گفته بودی پسرت ‫ تو موزه به دنیا اومده؟
‫بیا اسمش رو بذاریم رکس.
‫اسم مناسبیه.
‫خیلی خوشحالم که زیر ‫اون وال بزرگه به دنیا نیومد.
‫آره. آخه موبی دیک برنز اصلا...
‫اسم مناسبی واسه پسرمون نیست.
‫در اون صورت خیلی تو مدرسه ‫اذیتش می کردن.
‫وای، دوستت دارم چارلی برنز.
‫من هم دوستت دارم.
‫وجه اشتراک پسرک من ‫با تی رکس چیه؟
‫یکیشون منقرض شده، ‫ولی اون یکی بوی گند می ده.
‫خیلی خب راجر. با شمارش معکوس...
‫پخش رو آغاز می کنیم. ‫پنج، چهار...
‫سه، دو، یک...
‫سلام. ‫به یه قسمت دیگه از...
‫«افراد مسنی که انگار از اول مسن بودن» ‫خوش اومدین!
‫موضوع بحث امشبمون کیت ریچاردز ‫و مادر ترزای مرحومه.
‫- وای پسر. متوجه شدی؟ ‫- آره.
‫- چطوری کاریش ندارن؟ ‫- نمی دونم.
‫خیلی خب، ببین.
‫ایده صحنه هات خوبن، ولی لزومی نداره ‫همیشه انقدر عظیم باشن.
‫صحنه ها می تونن کم خرج و شخصی هم باشن.
‫مثلا یه موضوعی راجع به خودت ‫یا نامزدت یا این چیزها باشه.
‫- این برام مشکل ساز می شه. ‫- چطور مگه؟
‫آخه نامزد دارم. ‫به شدت تک و تنهام.
‫دیدی؟ همین بامزه است.
‫بامزه است که کل وعده های غذایی ‫رو تنهایی می خورم؟
‫- وای، خیلی خنده داره. ‫- نه، نه.
‫منظورم اینه که یه شخصیت ‫واسه برنامه ایجاد کنی.
‫کسی که به شدت تک و تنهاست. ‫با تک و تنها بودن فرق می کنه.
‫به شدت تک و تنهاست. ‫شاید نکته بامزه ای داشته باشه.
‫- درسته. ‫- ببین چه نکات بامزه ای داری...
‫- و راجع بهشون بنویس دیگه. ‫- باشه، امتحان می کنم.
‫- خیلی خب. ‫- می شه یه چیزی بهتون بگم؟
‫آره.
‫وقتی دانشجوی هاروارد بودم، ‫یه کلاس طنز برداشته بودم...
‫و از زبان شما یه مقاله نوشته بودم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫کل تئاترهاتون و فیلم نامه هاتون ‫رو خونده بودم.
‫حتی می تونستم تشخیص ‫بدم کدوم جوک های...
‫ برنامه هایی که نویسنده اشون ‫بودین مال خودتون بوده.
‫خلاصه به سبک خودتون ‫یه مقاله نوشتم.
‫مثلا شما دانشجوی هاروارد بودین.
‫خب، چطور پیش رفت؟
‫صفر گرفتم.
‫استادم گفته بودم همین الان هم ‫یه چارلی برنز کبیر داریم.
‫ولی هنوز درل گرین کبیر نداریم. ‫درست می گفت.
‫بگذریم، همکاری با شما...
‫و آشنایی باهاتون ‫واقعا برام ارزشمنده.
‫عه، ممنون درل.
‫ببین، نظرت چیه تا من می رم ‫یکی از دست اندر کارها...
‫رو بیارم که هندونه هایی ‫که زیر بغلم گذاشتی رو جمع کنه،
‫تو هم یه کم راجع به ‫مرد به شدت تک و تنها...
‫فکر کنی و ببینی ‫نکته بامزه ای داره یا نه.
‫- قبوله. ‫- خوبه. عه، ببخشید.
‫الو؟ ‫سلام.
‫سلام، آره. ‫نه، اِم...
‫چی بپوشی؟
‫عه، نمی...
‫چقدر طرح قدیم؟ ‫این که خیلی قدیمیه.
‫آره.
‫نه، ببین. الان سر کارم،
‫می شه بعدا بهت زنگ بزنم؟
‫خیلی خب. خداحافظ.
‫دارم یه خانمی رو با خودم می برم ‫جشن تکلیف نوه ام.
‫آدم خیلی بامزه ایه. ‫تا حالا جشن تکلیف نرفته.
‫من هم نرفتم. ‫می شه من هم بیام؟
‫فکر نکنم خانواده ام طاقت ‫بیش از یه سورپرایز رو داشته باشن.
‫و باور کن که این خانم جوان ‫همیشه ملت رو سورپرایز می کنه.
‫- ظاهرا آدم باحالیه. ‫- آره، همین طوره.
‫خیلی... خیلی باحاله.
‫- چیه؟ ‫- خب...
‫سرخ شدین.
‫- صورتتون یه کم قرمز شده. ‫- ای بابا، این...
‫به خاطر فشار خونه. آره.
‫نباید هات داگه رو می خوردم خیلی...
‫- می بینمت. ‫- خداحافظ.
‫حالا که جشن تکلیف گرفتم،
‫می خوام این داستان ‫رو براتون تعریف کنم:
‫خلاصه به ربی تپلیس گفتم:
‫«چندین و چند ساله ‫که من دارم درس می خونم...»
‫«و حالا که ازتون پرسیدم: ‫معنای زندگی چیه؟»
‫«بهم می گین زندگی یه شیرینیه؟»
‫ربی تپلیس هم بهم گفت:
‫«منظورت اینه که شیرینی نیست؟»
‫خب، بگذریم، ‫پدر و مادر عزیزم...
‫خیلی دوستتون دارم.
‫هرچی که دارم ‫رو شما بهم دادین...
‫و اگه شما نبودین، ‫الان اینجا نبودم.
‫خیلی ممنون. ‫دوستتون دارم.
‫سه، دو، یک، حرکت!
‫اولین بار که به شدت تک و تنها شدم، ‫برادر دوقلوم یه ماه...
‫زودتر از من به دنیا اومده بود، آخه...
‫خب، بهم گفته بود ‫دیگه تحملم رو نداره.
‫این وضعیت تو دوران نوزادیم ‫هم ادامه داشت...
‫و مامانم بهم شیر خشک می داد.
‫می گفت: «بیا فعلا شیر خشک بخور ‫تا ببینیم به کجا می رسیم.»
‫الان هم تو یه آپارتمان ‫بی اتاق خواب زندگی می کنم...
‫که شب ها خوابم نمی بره ‫و واسه خودم دوست خیالی می سازم.
‫شنیدم رفاقت خوش می گذره.
‫به نظرم تو عشق و عاشقی ‫خیلی مهارت دارم...
‫و می تونم عشقم ‫رو متحیر کنم.
‫آخه گوگل بهم می گه ‫چطور رفتار کنم.
‫«امروز تو باید ظرف بشوری.»
‫نظرتون چیه که اگه شما هم عین من...
‫به شدت تک و تنها هستین، ‫باهام تماس بگیرین؟
‫اگه نیستین...
‫خشم خدای من،
‫زومگالی بزرگ که خودش ‫هم به شدت تک و تنهاست...
‫شامل حالتون می شه...
‫و شیون شما تو آسمون ‫طنین انداز می شه...
‫و بعد از خودتون، ‫سراغ عزیزانتون هم می ره...
‫و می فرستدتون جهنم!
‫پس باهام تماس بگیرین.
‫ترکوندی.
‫تموم شد. تبلیغات داریم. ‫دو دقیقه استراحت.
‫کار تو بود. کار تو بود رفیق.
‫- ترکوندی! ‫- مرسی.
‫عه، خدا. فکر می کردم ‫تلفنم خاموشه. ببخشید.
‫الو. آره، هنوز سر برنامه ام. ‫نمی تونم صحبت کنم.
‫- پیداش کردم. ‫- چی رو پیدا کردی؟
‫نقاشی قشنگ خونه قدیمیه که تو اون...
‫فضای خالی آویزون بود ‫رو پیدا کردم.
‫قشنگه. ‫دوباره آویزونش کردم.
‫هنوز خونه منی؟
‫آره. ولی دیگه می خوام ‫برگردم خونه خودم.
‫- بردارش. ‫- چی؟
‫- بردارش. نمی خوام ببینمش. ‫- ببخشید. فکر می کردم گمش کردی.
‫اما، نمی خوام ببینمش، می فهمی؟ ‫اصلا نمی خوام ببینمش.
‫- از شرش خلاص شو! ‫- باشه.
‫- دلبر جدیده؟ ‫- نه، خودم هم نمی دونم.
‫ببین، حق با توئه.
‫- کارش درسته. ‫- آره.
‫سه، دو، یک، حرکت!
‫به اخبار موسیقی می رسیم.
‫لیدی گاگا اعلام کرد اسم خودش ‫رو به «لیدی گاگاگا» تغییر می ده.
‫بابت این تصمیمش ‫هیچ توضیحی نداد.
‫به نقل از نظرسنجی ها،
‫آمریکایی ها نگران نیروی خبیث ‫جدیدی هستن...
‫که دموکراسی کشورمون رو تهدید می کنه.
‫کره شمالی، داعش...
‫و رهبر اکثریت سنا، میچ مک کانل.
‫- ادامه می دیم. ‫- نه، نه، نه.
‫فقط من دارم اذیت می شم؟
‫شما اشتباهاتش ‫رو تشخیص نمی دین؟
‫تاکیدت رو کلمات کاملا اشتباهه.
‫چیکار می کنه؟
‫همه چی رو اشتباه می گی.
‫«وایـ ـفای» غلطه، وای فای درسته.
‫«کلاهکـ ـیخی» درست نیست، ‫کلاهک یخی درسته.
‫تو عین کامی کازه کمدی می مونی.
‫عه، وایستا ببینم، ‫عین «کامیـ ـکازه»ای.
‫این دیگه چه کاریه؟
‫هرکسی که تعداد ‫کروموزوم هاش صحیح باشه...
‫می دونه که میچ مک کانل درسته، ‫نه «میچ... مک کانل».
‫یه جوری بیان می کنی ‫انگار کلی مک کانل داریم،
‫ولی فقط یه دونه داریم.
‫استویی مک کانل که نداریم.
‫اینجا استویی مک کانل داریم؟ ‫نه!
‫جریان چیه؟ ‫تبلیغات پخش کنیم؟
‫برنامه زنده است. ‫همین رو پخش کنین.
‫یا حضرت مسیح ‫نه، ببخشید. «یا حضرت، مسیح».
‫ایشون هم که تو «بیت، لحم» ‫به دنیا اومده بودن.
‫حتی گفتم رو ورقه دیالوگ ‫هم بنویسن، آخه...
‫- تو خبر نداشتی؟ ‫- روحم هم خبر نداشت. نه.
‫ممنون آل. اینجا رو باش.
‫گفتم دقیقا هم اندازه بنویسن که بفهمی.
‫«میچ مک کانل، ‫نه «میچ، مک کانل».
‫میچ مک کانله، دیدی؟ آل.
‫دوربین شماره یک بچرخ. ‫واکنش آل رو بگیر.
‫آره. به همه بگو. ‫بهت نگفته بودم چنین اتفاقی می افته؟
‫- بهم گفته بود چنین اتفاقی می افته. ‫- بفرمایین. این هم از آل!
‫ممنون آل، خیلی لطف... ‫کجا می ره؟
‫فیلمش رو بگیرین. ‫دنبالش برین.
‫شما.
‫ببینین. ببینین خانم، ‫اینجا چی نوشته؟
‫- «میچ مک کانل». ‫- خیلی ممنون.
‫- شما، شما، بلند شو. بگو اینجا چی نوشته؟ ‫- «میچ مک کانل».
‫- دوباره بگو. صدات رو نشنیدم. ‫- «میچ مک کانل».
‫برنده شد.
‫لعنتی.
‫هر جایزه نفیسی که خواستی ‫بهت می دیم.
‫همگی بگین ببینم. ‫اینجا چی نوشته؟
‫- «میچ مک کانل». ‫- صداتون نمیاد.
‫- «میچ مک کانل». ‫- یه بار دیگه بگین.
‫- «میچ مک کانل». ‫- ممنون.
‫راجر، تو جوان بااستعدادی هستی.
‫باید بهت بگم که دیگه خسته شدم ‫از بس برات جوک نوشتم...
‫و این شکلی نابودشون کردی احمق خان.
‫وای پسر.
‫احمق خان!
‫همگی بگین. ‫احمق خان!
‫احمق خان! احمق خان!
‫بلند شین. احمق خان!
‫احمق خان!
‫مامان، بابا، بیاین. ‫تلویزیون داره پاپا چارلی رو نشون می ده.
‫احمق خان! احمق خان!
‫من می گم احمق، شما بگین خان! ‫احمق...
‫- خان. ‫- احمق...
‫وای خدایا.
‫- ... من می گم خان. ‫- احمق...
‫نمای دور بگیرین، نمای دور بگیرین.
‫- احمق... ‫- خان!
‫احمق خان! احمق خان!
‫خان!
‫خان! بسه دیگه، حرفی ندارم. ممنون.
‫می شه اون پرنده ها ‫رو از لای موت دربیاری؟
‫لری!
‫دوربین شماره یک. ‫دوباره راجر رو بگیر. برداشت شماره یک!
‫- با تشکر از «چارلی برنز». ‫- نه!
‫چارلی برنز.
‫ببخشید. تمرین می کنم.
‫اخبار امشب از این قرار بود... ‫از این قرار بود.
‫اخبار امشب از...
‫لابد احمق خانم دیگه.
‫ممنون...
‫شبتون به خیر.
‫خب، تموم شد!
‫این دیگه چه کاری بود؟
‫چارلی، چیکار کردی؟ ‫خیلی خنده دار بود.
‫احمق خان یه اسم ‫رو هم درست نمی گه.
‫ایده الهام بخشی بود چارلی.
‫وای خدایا، چارلی. ‫به این می گن برنامه زنده.
‫چارلی، چرا بهم نگفته بودی؟
‫هنوز به بچه هام هم نگفتم.
‫شرط می بندم دیگه فهمیدن. ‫برنامه زنده است.
‫تقصیر خودم بود. ‫نباید برمی گشتم سر صحنه.
‫خیلی احمقانه بود. ‫خیلی احمقانه بود. تقصیر خودمه!
‫احمقانه؟ منظورت چیه؟ ‫همه خیلی خوششون اومد.
‫- کی به ذهنت رسیده بود؟ ‫- همیشه تو ذهنمه بابا.
‫هر لحظه تو ذهنمه، ‫تمومی نداره.
‫واسه همین انقدر خوب بود. ‫خیلی واقعی بود.
‫یا خدا، بچه ها. ‫توییتر ترکیده.
‫عاشقت شدن چارلی.
‫عاشق نویسنده اخمالویی شدن ‫که طاقت نداره اجرای بد جوک هاش رو ببینه.
‫به نظرشون بامزه ای.
‫بامزه؟ بامزه؟ ‫این که بگم چند دقیقه دیگه برمی گردم...
‫و دیگه اصلا طرف رو نبینم بامزه است؟
‫- چارلی، منظورت...؟ ‫- بامزه نیست!
‫کجاش بامزه است؟
‫شما چارلی برنز هستین؟
‫چارلی برنز.
‫آقای برنز؟
‫من چارلی برنز هستم.
‫نگین مشکلی پیش اومده.
‫چارلی؟
‫مشکلی پیش نیومده. چیزی نیست.
‫همه چی ردیفه چارلی.
‫بیا بریم دفتر من.
‫یه ذره دراز بکش. باشه؟
‫خیلی خسته ام.
‫اشکالی نداره. ‫اشکالی نداره.
‫بیا.
‫- خیلی خسته ام. ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- تا امشب مشکلی نداشت. ‫- آره.
‫گاهی اوقات حرف نداره. ‫آدم اصلا نمی فهمه مشکلی داره.
‫بعدش یهو شروع می شه، ‫ولی اصلا این شکلی نشده بود.
‫اصلا خبر نداشتم.
‫- راز خودمونه. ‫- خودتون؟
‫- کس دیگه ای خبر نداره؟ ‫- نه.
‫خب، یه مشکلی پیش اومده.
‫رسانه های اجتماعی ترکیدن. ‫عاشقش شدن.
‫همه می پرسن: «این کیه؟»
‫می خوان هفته آینده هم بیاد.
‫- می دونم همه جا پخش شده. ‫- آره.
‫راستش، خیلی نگرانم که...
‫باید سریعا یه چیزی پست کنیم.
‫هم تو توییتر، هم تو اینستاگرام.
‫شرمنده که پریدم وسط. ‫ناخواسته شنیدم.
‫- درل، بی خیال. ‫- بذارین من پست کنم، خواهش می کنم.
‫می دونم چی بگم.
‫باشه. خوبه.
‫- باید شبکه هم تایید کنه. ‫- باشه.
‫ایشون اما، دوست چارلیه.
‫ایشون درله، همکار چارلیه.
‫- سلام.- خوشوقتم.
‫الان شروع می کنم.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫راستی، اِم...
‫پست کردم:
‫«چارلی برنز، امشب با تک اجرایی ‫به شدت خنده دار...»
‫«در نقش نویسنده ای ناراضی، نشون داد ‫که چرا افسانه عرصه کمدیه.»
‫«ممنون چارلی.»
‫«از طرف دست اندر کاران ‫و بازیگران اخبار داغ.»
‫هشتگ «احمق خان».
‫«ممنون» رو هم با حروف بزرگ نوشتم ‫که مثلا اشتباه بیان شده.
‫مرسی بچه.
‫شب به خیر چارلی.
‫راستش، این درل یه روزی...
‫نویسنده فوق العاده ای می شه.
‫نمی دونم.
‫من می دونم.
‫می بینمت بچه.
‫این عکس مغزت تو ماه فوریه است.
‫این رو هم همین الان گرفتیم.
‫به نظر من که یکسانن.
‫آره، ولی علائمت داره تغییر می کنه.
‫اگه درست تشخیص داده باشم، ‫زوال عقلت از نوع...
‫بیماری کروتزفلد جاکوبه.
‫یعنی چی که اگه ‫درست تشخیص داده باشی؟
‫تنها روش تشخیص قطعی ‫بیماری کروتزفلد جاکوب...
‫کالبدشکافی جنازه است.
‫خب...
‫چطوره همین الان ‫انجامش بدیم؟
‫البته قرار ناهار دارم، ‫ولی می تونم لغوش کنم.
‫بعدش چی می شه؟
‫غیر از داروهای خودت، ‫داروهای دیگه ای هم هست...
‫که ممکنه مقداری ‫سرعتش رو کاهش بده،
‫ولی مدت زیادی طول نمی کشه.
‫مدت زیادی طول نمی کشه ‫یعنی چقدر طول می کشه؟
‫شاید یه سال.
‫احتمالا بهتره به فکر ‫یه پرستار شخصی باشی.
‫پرستار بگیرم؟
‫آره، می تونه اعضای خانواده هم باشه.
‫- پسر و دخترت رو می گم. ‫- خب...
‫این که راه نداره.
‫تو چنین مواقعی باید عزیزان آدم...
‫یا متخصصی کنارش باشن ‫که بهش رسیدگی کنن.
‫من هستم. ‫من از چارلی مراقبت می کنم.
‫نه، نمی شه. ‫تو که داری می ری.
‫برنامه ام عوض شد.
‫نه. نه خیر، عوض نشده.
‫عضو یه گروه موسیقیه ‫و قراره تور بذارن.
‫- نه، لزومی نداره تور بذارم. ‫- نه. چرا، داری.
‫باید تور بذاره.
‫می شه بپرسم چه نسبتی دارین؟
‫- نمی دونم. ‫- نمی دونم.
‫چند وقته که همدیگه رو می شناسین؟
‫فکر کنم تقریبا شش ماهه.
‫پای عشق و عاشقی وسطه؟
‫وسطه؟
‫عشق و عاشقی رو چطور ‫تعریف می کنین؟
‫خب، عاشق همدیگه این یا نه؟
‫- نمی دونم. ‫- نمی دونم.
‫چارلی...
‫بچه هات چی؟
‫راستش نمی دونم ‫اون ها عاشق هستن یا نه.
‫چارلی.
‫- الان اصلا وقت شوخی نیست. ‫- چرا، هست.
‫اتفاقا دقیقا وقت شوخیه.
‫سعی نکن شوخ طبعیم رو ازم بگیری.
‫در اون صورت ترجیح می دم ‫همین الان بمیرم.
‫وای، این خدا... ‫این خدا خیلی شوخی دوست داره، مگه نه؟
‫واقعا که چه خدای بامزه ای داریم.
‫«آهای، یه عمر زندگی کنی، ‫ولی ذره ایش یادت نمی مونه.»
‫برو بابا!
‫- لعنتی. ‫- درست می شه.
‫چطوری می خواد درست بشه؟
‫بچه هام اصلا خبر ندارن.
‫به موقع بهشون می گم.
‫چارلی.
‫موقعش همین الانه.
‫دیگه نباید تنها باشی.
‫من تا وقتی بتونم ‫ازش مراقبت می کنم.
‫برات چندتا دارو می نویسم.
‫یه مقدار شما دو تا ‫رو تنها می ذارم.
‫چه مرگت شده؟
‫- چی؟ چیزیم نشده. ‫- نباید بمونی.
‫- چرا، می مونم. ‫- نه خیر، نمی مونی.
‫خودت که شنیدی دکتر چی گفت، ‫دیگه تمومه، خب؟
‫تمومه. خواهشا تنهام بذار!
‫- چارلی. ‫- این جوری نگو «چارلی»!
‫تو یه زندگی داری!
‫موسیقی اجرا می کنی، ‫پس فرار کن.
‫فرار کن و برو بچه. ‫تمومه. از من بشنو، دیگه تمومه.
‫خواهش می کنم، فقط می خوام تنها باشم!
‫- من جایی نمی رم. ‫- نمی خوام بمونی!
‫می شنوی چی می گم؟ ‫واسه چی می مونی؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫چی می مونه؟ هیچی نمی مونه!
‫این طور نیست چارلی.
‫سلام.
‫اینجا قبلا اتاق کی بوده؟
‫اتاق فرانسین بود.
‫واسه همین ترسناکه.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫خوابم نمی بره؟
‫چی شده؟
‫- یه چیزی نوشتم. ‫- خوبه.
‫- می خوام برات بخونمش. ‫- خیلی خب.
‫این دفترچه خاطراتمه.
‫چند وقته که یه سری مطلب ‫واسه کتابم توش می نویسم،
‫آخه تایپ کردن یه کم برام سخت شده.
‫می دونم.
‫اسم کتابم «برای کری»ـه.
‫این تقدیم نامه اشه.
‫نویسنده ها همیشه کتابشون ‫رو به یه عزیزی تقدیم می کنن...
‫- خودم معنیش رو بلدم. ‫- خیلی خب.
‫«تقدیم به اما پیج.»
‫«ممنون که حقیقت زندگی من ‫رو تغییر دادی و جالب ترش کردی.»
‫می خوام خوش بگذرونم. ‫می خوام بخندم.
‫نمی خوام بترسم.
‫می خوام کتابم رو هم بنویسم ‫و می خوام همه این کارها رو با تو بکنم.
‫ولی باید یه قولی بهم بدی.
‫وقتش که رسید...
‫باید دوباره آواز بخونی.
‫تو یه هنرمندی و کارت همینه.
‫خواهش می کنم ‫بهم قول بده.
‫قول می دم.
‫خوبه.
‫بیست و دو دلار واسه من ‫خیلی کم بود، موافق نیستی؟
‫خیلی موافقم.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫حتما خوابم برد. ‫داروهای جدیدم خیلی خواب آلودم کردن.
‫از دوران ریاست جمهوری کارتر چرت نزده بودم.
‫- اون چیه؟ ‫- هیچی نیست.
‫ببینمش.
‫اِم...
‫- اِم... ‫- اما، خودم می دونم چیه.
‫می دونم گفتی از شرش خلاص بشم، ‫ولی خیلی قشنگه.
‫بدش به من.
‫این رو کری کشیده بود. آره.
‫ببین، اسمش رو تو بوته ها نوشته.
‫می بینی؟ لای درخت هاست.
‫اینجا دریاچه چارلیه.
‫دریاچه چارلی؟ ‫اونجا دیگه کجاست؟
‫باید دو ساعت بریم سمت شمال شهر. آره.
‫کری واسه تولدم یه ‫دریاچه بهم هدیه داده بود.
‫دریاچه هدیه داده بود؟
‫آره. در واقع آبگیر بود.
‫ولی دریاچه چارلی خیلی ‫از آبگیر چارلی خوش آوا تر بود.
‫وایستا ببینم.
‫چیه؟
‫ماجراهای دریاچه چارلی ‫رو کامل برام تعریف کن.
‫باشه.
‫تولد چهل سالگیم بود.
‫کری عکس یه منطقه جنگلی با یه...
‫دریاچه خوشگل رو نشونم داد.
‫تولدت مبارک چارلی برنز. ‫این مال توئه.
‫مال منه؟ این چیه؟ ‫چی مال منه؟
‫اسمش دریاچه چارلیه.
‫دریاچه چارلی؟
‫همیشه سعی می کرد کاری کنه ‫دست از کار بکشم.
‫و با خودش تنها باشم ‫و هیچ کاری نکنم.
‫ولی راستش، تصور هیچ کاری نکردن...
‫برام وحشتناک بود، متوجهی؟
‫ولی انقدر دوستش داشتم ‫و انقدر خوشش می اومد بریم...
‫اونجا که می رفتیم یه چادر می زدیم.
‫می تونی من رو تو ‫چادر تصور کنی؟
‫به نظر من، فضای قشنگ ‫بیرون، اگه تو خونه بود...
‫خیلی قشنگ می شد.
‫صبح به خیر!
‫چه بوی خوبی داره. ‫بوش از من که بهتره.
‫وای... وای! ‫ببین چیکار کردی.
‫- چارلی؟ ‫- چیه؟
‫- می دونی چی تو سرمه؟ ‫- چی تو سرته؟
‫- به نظرم یه خونه لازم داریم. ‫- خونه لازم داریم؟
‫آره.
‫بچه هامون عاشق اینجا می شن.
‫- بچه هامون؟ ‫- مگه بهت نگفتم؟
‫این شکلی بهم گفت ‫رکس رو باردار شده.
‫در نتیجه، رفت دنبال خونه بگرده.
‫وایستا ببینم، خودتون ‫خونه نساختین؟
‫نه بابا، اون جوری ‫که خیلی واسه کری راحت می شد.
‫کل حومه رو گشت ‫و یه خونه کوچک پیدا کرد،
‫خریدش، بلندش کرد...
‫و با یه کامیون آوردش دم دریاچه چارلی.
‫خونه خریدیم چارلی برنز!
‫ممنون.
‫خلاصه از نو پی ریختیم،
‫خونه رو روش سوار کردیم، ‫نوسازی کردیم،
‫رنگش کردیم، ‫یه مقدار بزرگ ترش کردیم.
‫محل شادی آور خودمون بود دیگه.
‫بابا، بیا دیگه! بیا بریم بازی کنیم. ‫بابا، بیا دیگه!
‫راست می گفت.
‫بابا، بیا دیگه. ‫بازی می کنی یا نه.
‫بچه ها عاشقش بودن.
‫حالا فهمیدم چرا نمی خواستی ‫عکسش رو آویزون کنی.
‫نه، نفهمیدی.
‫خسته ام. دیگه نمی تونم صحبت کنم.
‫اذیت نکن دیگه چارلی. خواهش می کنم. ‫این راز رو به گور نبر.
‫من که فعلا جایی نمی رم.
‫خیلی خب. اولین تئاتر برادوی من ‫«نوبت منه» بود...
‫که اول تو سالن بلاسکو اجرا شد.
‫نقدهاش فوق العاده بودن، ‫فروشش عالی بود،
‫ولی این ها واسه من کافی نبود.
‫ستاره تئاتر بازیگری ‫به نام جری اورباک بود...
‫و یه سخنرانی اواخر پرده دوم بود.
‫که اصلا درست اجرا نمی شد. ‫رو اعصابم رفته بود.
‫فقط می خواستم یه اجرای بی نقص داشته باشیم.
‫رابطه امون...
‫یه مقدار خراب شده بود.
‫خیلی کار می کردم.
‫داریم چیکار می کنیم؟
‫قبل از اجرای تئاترم تو برادوی،
‫چهار ماه داشتیم جاهای ‫مختلف اجراش می کردیم.
‫و همه مشتاق بودن باهمدیگه ‫تو دریاچه چارلی...
‫وقت بگذرونیم، ولی من ‫داشتم چیکار می کردم؟
‫داشتم تئاتری که موفق شده بود ‫رو بازنویسی می کردم.
‫چارلی، باید همین الان بریم.
‫ترافیک خیلی بده. ‫از رانندگی تو تاریکی خوشم نمیاد.
‫مامانم بچه ها رو ‫برده اونجا و منتظره.
‫باید یه ساعت پیش حرکت می کردیم.
‫باید سخنرانی جری رو بازنویسی می کردم. ‫درست اجرا نمی شد.
‫چه عالی. خیلی خب. ‫واقعا عالیه.
‫داره می خوندش. فقط می خوام ‫ببینم مشکلی داره یا نه.
‫می خوای ببینی مشکلی داره یا نه؟
‫مشکلی داره یا نه؟ چطوره ‫ببینی من مشکلی دارم یا نه؟
‫چطوره ببینی بچه هایی که چندین ماهه ‫ندیدیشون مشکلی دارن یا نه؟
‫بهم قول داده بودی. ‫بهمون قول داده بودی.
‫انقدر داد نزن. قول می دم ‫پنج دقیقه ای تموم بشه.
‫سریع می رم تو و برمی گردم بیرون.
‫- بچه هامون منتظرن. ‫- متوجهم. زود برمی گردم.
‫مردم صف بستن، ‫تئاتر یه ساعت دیگه شروع می شه.
‫- پنج دقیقه؟ ‫- آره، آره.
‫می دونم ناراحتی، ولی اصلا ‫دوست ندارم این شکلی ببینمت.
‫اگه پنج دقیقه دیگه برنگشتی، بدون تو می رم.
‫فهمیدم، خب؟ فهمیدم. ‫ای خدا.
‫پونزده دقیقه طول کشید. ‫وقتی اومدم بیرون، رفته بود.
‫عصبانی بودم. واسه ‫همین تئاتر رو تماشا کردم،
‫اون سخنرانی کوفتی ‫باز هم درست اجرا نشد.
‫یه کم با جری بیرون موندم ‫و بعدش برگشتم اینجا...
‫یادمه که بعدش نور چشمک زن می دیدم.
‫یه پلیس هم دم در مدام اسمم رو ازم می پرسید.
‫من هم با خودم می گفتم ‫شاید اگه جوابش رو ندم،
‫چیزی که می خواد بهم بگه ‫اتفاق نیفتاده باشه.
‫بهم گفت کری تو یه جاده تاریک...
‫کنار خونه امون پشت فرمون بود.
‫به یه سه راهی رسید...
‫و یه بچه که کلی قرص انداخته بود...
‫با یه جیپ از تابلوی ایست رد شد.
‫مستقیما باهاش تصادف کرد.
‫درجا مرد.
‫اون بچه چیزیش نشد.
‫آخرین باری که صورت زیباش رو دیدم، ‫از دستم عصبانی بود.
‫واسه همین دیگه نمی تونم ‫اون عکس رو نگاه کنم.
‫باعث می شه تنها چیزی رو که می خوام ‫فراموش کنم به یاد بیارم.
‫متاسفم.
‫من هم همین طور.
‫به این زودی برگشتی؟ ‫خیلی خب. اومدم، اومدم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫بیا تو. بیا تو. ‫عجب سورپرایزی.
‫چی شده؟ ‫انگار خیلی ناراحتی. چی شده؟
‫با مامانم دعوا کردم.
‫گفت تو منگ و خجالت آوری.
‫من هم گفتم امکان نداره. ‫تو برنامه ات بامزه بودی.
‫چرا تو رو از من دور کرده؟ ‫حرف خیلی زشتی زد.
‫- می دونه کجایی؟ ‫- فکر می کنه مدرسه ام.
‫- چطوری اومدی اینجا؟ ‫- «اوبر» گرفتم.
‫بهتره بهش بگیم اومدی اینجا.
‫نه! خیلی از دستم عصبانی می شه.
‫ولی لیندزی...
‫خواهش می کنم. باید ‫بدونم حقیقت داره یا نه.
‫چی حقیقت داره یا نه؟
‫گفت تقصیر توئه که من مامان بزرگ ندارم.
‫چنین حرفی بهت زد؟
‫حرفش رو پشت تلفن ‫با دایی رکس شنیدم.
‫لیندزی اصلا نرفته مدرسه رکس.
‫از حساب «اوبر» من استفاده کرده، ‫خودت حدس بزن کجا رفته؟
‫سوپ وانتانت رو خریدم، ‫ولی سرآشپزه گفت
‫باید بیشتر نرم کننده بزنی...
‫چارلی!
‫دنده کوتاه هم خریدم، ‫خیلی خوشمزه می شه.
‫چارلی؟
‫چارلی؟ چارلی!
‫کجایی پیرمرد؟ ‫چارلی، انقدر سر به سرم نذار.
‫سلام. کجاست؟
‫- چطوری اومدین تو؟ ‫- ما همین جا بزرگ شدیم. کجاست؟
‫- کی کجاست؟ ‫- دخترم لیندزی رو می گم.
‫پدرمون هم نیست. بابامون کجاست؟
‫- لیندزی! ‫- بابا!
‫کسی اینجا نیست. ‫خودم هم الان اومدم خونه.
‫- خونه؟ ‫- اینجا زندگی می کنی؟
‫- چند روز پیش نقل مکان کردم. ‫- آخی، چه ناز.
‫- باباتون الان بهم نیاز داره. ‫- آره، شرط می بندم همین طوره.
‫شاید بهتر باشه تو رفتارت ‫تجدید نظر کنی فرانسین.
‫این چیه؟ جریان این ها چیه؟
‫تحقیقات یکی از پروژه هاشه.
‫- اسممون رو زیر عکس هامون نوشته؟ ‫- مگه ما رو نمی شناسه؟
‫همیشه نمی شناسه.
‫پدرتون بیماره.
‫نوعی زوال عقل گرفته. ‫داره بدتر می شه.
‫دیگه نباید تنها باشه.
‫واسه همین من به اینجا ‫نقل مکان کردم فرانسین.
‫من دوستش هستم. داره ‫راجع به خانواده اتون...
‫یه کتاب می نویسه، من هم ‫کمکش می کنم تمومش کنه.
‫- باورم نمی شه. ‫- اصلا خبر نداشتیم.
‫آخه انقدر از دستش دلخورین ‫که حواستون نیست.
‫به زودی، تو یه چشم به هم زدن، ‫دیگه شما رو یادش نمیاد.
‫ولی شما به یادش میارین.
‫بدون حضور شما هم درست و حسابی ‫خودش رو تنبیه کرده.
‫شما یه موقعی خیلی خوشحال بودین.
‫اگه بذارین، باز هم می تونین خوشحال بشین.
‫- چطوری پیداشون کنیم؟ ‫- جی پی اس گوشیش رو فعال کردم.
‫خیلی خب. بذارین ببینم.
‫- نه. نه، نه، نه. ‫- همین جاست. همین جاست.
‫کدوم گوری هستن؟
‫اگه هنوز از حساب «اوبر» من استفاده کنه، ‫می تونیم پیداشون کنیم.
‫[مامان.]
‫باورم نمی شه.
‫ای بابا. چی شده؟
‫فکر نمی کردم این سفر ‫انقدر طول بکشه.
‫باید 5 ستاره بدین. ‫کمتر قبول نمی کنم.
‫بهترین مسیر همینه؟
‫همش تقصیر خودمه.
‫حرفم رو موقع صحبت با تو شنید. ‫دعوامون شد...
‫- حرفت رو شنید؟ ‫- آره. می دونم. عذر می خوام دیگه، خب؟
‫- اگه کار احمقانه ایی بکنه چی؟ ‫- چیکار می خواد بکنه فرانسین؟
‫چی می خواد بشه؟
‫اون عاشق لیندزیه. هیچی نمی شه.
‫از کجا اینقدر مطمئنی؟
‫من می شناسمش.
‫پاپا! کجا می ری؟ برگرد!
‫- خواهشا صبر کن! ‫- آهای، 5ستاره من چی می شه؟!
‫وای خدا! لیندزی عزیزم، حالت خوبه؟
‫پاپا چارلی فرار کرد!
‫به راننده گفت بزنه کنار، ‫از ماشین پرید بیرون و فرار کرد.
‫می ترسم. تو جنگلم.
‫لیندزی، نگران نباش. اطرافت رو ببین. ‫چیزی می بینی؟
‫جاده رو می بینم.
‫برو همون جا. برو کنار جاده. ‫ما پیدات می کنیم.
‫مامان! مامان!
‫لیندزی!
‫عزیزم.
‫بیا. بیا سوار بشیم.
‫- وای خدایا. رکس. ‫- می دونم. بیا پیداش کنیم.
‫بابا؟
‫- پاپا چارلی؟ ‫- بابا؟
‫- چارلی؟ ‫- پاپا چارلی؟
‫نه، بابا. نه. خواهش می کنم
‫بابا. بابا؟
‫- چارلی؟ ‫- بابا؟
‫چارلی!
‫پاپا چارلی!
‫چارلی!
‫- پاپا چارلی! ‫- بابا!
‫- چارلی! ‫- بابا!
‫پاپا چارلی، کجایی؟
‫چارلی!
‫پای من هم خیس شده.
‫حالت خوبه؟ ‫انگار خیلی ناراحتی.
‫خیلی خوشحالم که می بینمت.
‫بابا.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫سلام.
‫می خواستم دریاچه چارلی ‫رو به لیندزی نشون بدم.
‫اینجا مکان هیجان انگیزمونه.
‫موقع غروب آفتاب، همین جا می ایستادیم.
‫و غروب خورشید رو ‫اونجا تماشا می کردیم و...
‫می گفتیم: «خداحافظ خورشید. ‫خداحافظ خورشید.»
‫یکی این حرف رو می زد.
‫من بودم بابا.
‫- من می گفتم. ‫- آره.
‫- متاسفم که مادرتون فوت کرد. ‫- نه.
‫- بابا، نیازی نیست. ‫- نه، باید بگم. باید بگم رکس.
‫بذار حرفم رو تموم کنم، ‫آخه واژه هام دارن خشک می شن.
‫فرانسین، مامانتون به خاطر من نمرد.
‫اون بچه ایی که تابلوی ایست رو رد کرده بود ‫باعث شد مامانتون بمیره.
‫من هم به شدت می پرستیدمش.
‫من خیلی مادرتون رو دوست داشتم.
‫اما با عصبانیت از من مرد.
‫نمی تونم وقتی شما هم از دستم ‫عصبانی هستین از پیشتون برم.
‫نمی تونم درستش کنم. ‫نمی تونم درستش کنم.
‫این دفعه نمی تونم بازنویسی کنم.
‫یالا. آروم باش. دستت رو رها کن.
‫دیگه مشت نکن! ‫دستت رو ول کن.
‫بابا. چرا بهمون نگفته بودی؟
‫آخه نمی دونستم چطور بگم.
‫و ترسیده بودم.
‫از چی؟
‫از این که ممکنه براتون مهم نباشه.
‫وای، بابا.
‫من رو ببخشین. ‫خواهش می کنم.
‫من رو ببخشین که خودم هم ‫بتونم خودم رو ببخشم.
‫آخه یاد نگاه عصبانیتون ‫نمی ذاره شب ها بخوابم...
‫و عرق می کنم و دیگه وقتی ‫برای این کارها ندارم.
‫دیگه وقت ندارم. ‫امروز اینجام.
‫مامان همیشه برای بچه ها ‫مناسبت ابداع می کرد.
‫بچه ها بیشتر از همه ‫عاشق «روز برعکس» بودن.
‫موقع صبحانه شام می خوردیم ‫و موقع شام صبحانه می خوردیم.
‫نه بابا. «روز برعکس» بود.
‫ای خدا، خیلی دوستش داشتم. ‫صبحانه کیک می خوردیم.
‫- می شه الآن هم بخوریم؟ ‫- آره.
‫پاپا چارلی، تو و اما هم ‫همراهیمون می کنین؟
‫- معلومه. ‫- هر کاری بخوای می کنم. «روز برعکس» بود؟
‫آره. «روز برعکس» بود.
‫نوشتم. «روز برعکس» حرف نداره.
‫- جدی؟ ‫- خیلی خوب می شه.
باشه
‫آها، رکس، خاطره اون روزی ‫رو که بابا بیرون داشت...
‫کلی هات داگ درست می کرد ‫و یه خرس اومد براشون تعریف کن.
‫خاطره خیلی قشنگیه.
‫خیلی خب، فکر کنم ‫چهارم ژوئیه بود.
‫بابا عاشق چهارم ژوئیه است.
‫اینجا خیلی خوشگله
‫حالت خوبه؟
‫من اینجام.
‫بیاین دیگه. ‫آفتاب داره غروب می کنه.
‫داره غروب می کنه. بیاین دیگه، ‫منتظر ما نمی مونه.
‫بیاین دیگه. نباید از دستش بدین.
‫خیلی خوشگل می شه.
‫خیلی خب، خیلی خوشگله
‫خدانگهدار خورشید.