ما قدردان حلزون ها هستیم
به لطف وجود اون ها، تونستم بچه ام رو به مدرسه بفرستم
به من و خانواده ام کمک کردند سختی ها رو پشت سر بذاریم
هیچ وقت ناامیدم نکردند
«ویتنام، شهر هوشی مین»
،وقتی حرف از سایگان می شه
با یه فرهنگ فوق العاده طرف هستین
بسیار شلوغ پلوغه
دائماً در حال تغییره
اما در عین حال بسیار عقب افتاده ست
،فرهنگ غذا خوردن در بیرون
نوشیدن در بیرون، گردش در بیرون وجود داره
گوشت خوک کبابی تازه دارین؟
بله بفرمائید
یه کاملش رو می خوام، اما تازه اش رو سرخ کن.
و در شهری با 10 میلیون جمعیت
حدود یک میلیون نفر فروشنده کنار خیابون داریم
در نتیجه، غذای خیابانی بخش اساسی سایگان به شمار می ره
غذای مردم رو تآمین می کنه
،وقتی در خیابان پیاده روی می کنین
هر گوشه و کناری غذا فروش ها رو می بینین
هو چی مین مهد غذاهای خیابانی به شمار می ره
مردم زیادی از مناطق مختلف به هو چی مین نقل مکان کردند
از زمان باستان، غذاهای چینی
اثر قابل توجهی روی فرهنگ آشپزی ما داره
بعد از اون نوبت به آشپزی فرانسوی می رسه
و سپس آمریکایی
آشپزی ما با فرهنگ و تاریخمون پیوند خورده
،بان می، فو
برنج شکسته خیلی طالب داره.
اما به نظرم حلزون محبوب ترین غذای خیابانی توی سایگانه
رستوران های حلزون رو همه جا می بینین
جزء فرهنگ ماست
چیزی که دوستش داریم
،در ویتنام وقتی می گین،
بریم حلزون بخوریم منظورتون حلزون خالی نیست
میگو می خورین، خرچنگ می خورین
صدف می خورین، اسکالوپ می خورین
حلزون خاکی دارین؟
بله داریم- یه پرس بدین-
و تروک، غذاهای متنوعی داره.
بعد فقط یه گاز کوچولوی قابل حمل
و یه کباب پز داره
و تنهایی آشپزی می کنه
مزه اش همونطوریه که تو کودکی چشیدم
من با خانم هایی مثل اون بزرگ شدم
نان آور خانواده هستند
توانایی و فداکاری زیادی می طلبه
،انسان هایی مثل تروک
سایگانی واقعی هستند
بذار در رو ببندم. بکشش
هر شب چند ساعتی بیشتر نمی خوابم
هر چقدر هم خسته باشم، باید برم نون دربیارم
امیدوارم پسرم در مقایسه با خانواده اش زندگی شادتری داشته باشه
شوهرم ساعت 1 نصف شب من رو می بره بازار
،اگه دیر برسیم همه چیز تموم می شه
کسایی که تو کار حلزون هستند زندگی دشواری دارند
باید نصف شب بیدار بشن و برن بازار
و تک تک حلزون ها رو بردارند
از جون و دل واسه غذاشون مایه می ذارند
،بوی بازار بین مذهب
تازگی غذا خیلی مهمه
حتی اگه پولدار هم بودم بازم به این کار ادامه می دادم
به خاطر پولش
میگو انبری هاتون این هاست، خانم تی؟
بهترین و خوشمزه ترین نوعشه.
باشه، 1کیلو دیگه بده
چقدر می شه؟
الآن چقدر گفتی - 250تا -
تخفیف نمی دی؟
230آخرش
220باشه؟
حلزون های امروز بزرگ اند؟
آره، این ها که بزرگند
1کیلو می برم
،وقتی می رم بازار
صدف و خرچنگ و اسکالوپ می خرم
اما حلزون خاکی غذای مورد علاقمه
،چون هر وقت این غذا رو درست می کنم یاد پدرم می افتم
پدرم عاشق آشپزی بود
عاشق حلزون بود، به خصوص حلزون خاکی
پدرم کارگر بود
هر ماه موقع پرداخت حقوق که می شد پدرم و رفقاش
می رفتن آشپزی و خوش گذرونی
و هر وقت دور هم بودند، پدرم براشون حلزون خاکی درست می کرد
همه عاشق این غذا بودند
پدرم بهم طعم دار کردنش رو یاد داد
وقتی می خواست آشپزی کنه صدام می زد
تا توی سرخ کردن کمکش کنم
این خاطره انگیزترین چیزیه که ازش به یاد دارم
غذای خیابانی محله هو چی مین فرهنگ ما رو به دوش می کشه
یکی از مثال های بارزش بان میه
باید بدونین که این نان ریشه در ویتنام نداره
استعمارگران فرانسوی نون و گوشت به هو چی مین آوردند
تا از فرانسوی ها پذیرایی کنند
،اما با گذر زمان، مردم هو چی مین
با عادت تقلیدی که دارند مدل خودشون رو درست کردند
توی ویتنام، این غذا طرفداران زیادی داره
واسه صبحانه، ناهار یا شام می تونین مصرف کنین
خانواده ی من 81 ساله که این دکه بان می فروشی رو اداره می کنند.
اون روزها پدربزرگم یه میله سبدی،
رو دوشش مینداخت و غذا میفروخت.
روزهای سختی بود.
بعد تو خیابون فروشندگی کرد،
با یه گاری این طرف اون طرف میرفت.
از اون موقع اینجا غذا میفروشیم.
نون باگت فرانسوی فشردگی خاصی داره.
در نتیجه وقتی گاز میزنین مواد داخلش میزنه بیرون،.
اما تو مدل فرانسوی همه چیز داخل میمونه.
تازه ترد و اسفنجی هم هست.
بان می خانوادگی ما غذای خونگیه.
از گوشتی که استفاده میکنیم گوشت قلقلی، مرغ و هر چیز دیگه،.
بابابزرگم دستور پخت خاص خودش رو اختراع کرد.
و از اون موقع تا حالا تغییری نکرده.
در سایگان، بیشتر مردم
در جایی به اسم همز زندگی میکنند.
همز مثل یه کوچه اس.
جامعه ای که اونجا زندگی میکنه خیلی به هم نزدیک اند.
همه به هم کمک میکنند.
من کل عمرم تو خیابون کو بیکی
زندگی کردم.
قدیم ها این محله خیلی بزرگ بود.
خونه ها کوچیک بودند.
همه همسایه هام فقیر بودند.
ولی حتی در مواقع سختی،
ما به هم کمک میکردیم.
کنار هم بودیم.
به هم پشت نکردیم.
پدرها تو کارخونه کار میکردند و مادرها توی بازار،.
به زور چیز واسه خوردن گیرمون میومد.
بعد سال نهم دیگه مدرسه نرفتم،
وقتی دیدم خانواده ام اینقدر سختی میکشند.
مامان و بابام مجبور بودند بچه هاشون رو سیر کنند.
اون موقع سه تا خواهر و برادر کوچیکتر داشتم.
تصمیم گرفتم مدرسه نرم و کار کنم
تا خواهر و برادرهام بتونند مدرسه برند.
بیخیال مدرسه شدم تا به خانواده ام کمک کنم.
و از این کار پشیمون نیستم.
عصر همگی بخیر. این بار قصد دارم
اعلام کنم
که امروز به توافقی برای
.پایان جنگ در ویتنام دست یافتیم
دهه هشتاد، بعد جنگ زندگی خیلی سخت بود.
چیز زیادی واسه خوردن نبود.
دستیابی به برنج خوب کار سختی بود.
باید با چیزی که داشتیم کنار میومدم،
و اون کام تام بود.
کام تام یعنی برنج شکسته.
در فرآیند سنگ زنی برنج،
کشاورزها تکه های کوچک شکسته برنج رو جمع آوری میکنند.
این تکه ها اینقدر ریز هستند که پختنشون کار ساده ای نیست.
ولی وقتی خوب پخته بشه،
برنج شکسته مزه بهتری از برنج عادی داره.
کام تام رو با نیمرو صرف میکنیم،
ترشی دایکان، گوشت خوک سرخ شده،
و سس ماهی.
همه عاشقش هستند،
و ویژگی خاص آشپزی ویتنامی همینه.
ما چیزی که مردم دوست ندارند رو
تبدیل به محبوب ترین غذای سایگان میکنیم.
بعد از اینکه مدرسه رو ول کردم،
شرکت خوابگاه داشت.
کلی هم خوابگاهی داشتم و خیلی خوش میگذروندیم.
تا دیر وقت باهم حرف میزدیم.
مستقل بودن رو دوست داشتم.
وقتی تو کارخونه غذاهای دریایی کار میکردم با یه آقایی آشنا شدم،.
خیلی خوش برخورد بود.
برعکس بقیه.
وقتی به دیدن خانواده ام اومد حتی با خواهر و برادرهام مهربون بود.
باهم صمیمی شدیم.
سه ماه همو ملاقات کردیم،
بعد ازم خواستگاری کرد.
اون سال، پسرمون به دنیا اومد.
کارخونه غذاهای دریایی از خونه فاصله داشت.
بابام گفت باید به اونجا نقل مکان کنین.
من و شوهرم دنبال کار تو جای نزدیک بودیم.
که نزدیک خونه و پسرمون باشیم.
من تو یه کارگاه برگ بابمو در خیابون دین بین منطقه یک کار میکردم.
ولی بعد از چند ماه شرکت ورشکست شد.
خواهر دومم گفت،
چرا با فروشندگی خرجت رو درنمیاری.
اون موقع کل کوچه فقط یه دکه قهوه فروشی داشت.
بعد من یاد حلزون خاکی بابام افتادم.
عزمم رو جزم کردم
و حلزون فروشی رو راه انداختم.
تو روز اول کارم خیلی استرس داشتم،.
حتی بلد نبودم سس درست کنم.
فقط حلزون خاکی بلد بودم درست کنم.
حلزون های بابام.
اول یه مقدار سیر سرخ میکنیم.
بعد حلزون اضافه میکنیم.
بعد که شیر نارگیل اضافه کردیم،
حباب میزنه و بوی خوبی میده.
مردم می خوردند و تعریف می کردند
بعد اعتماد به نفس پیدا کردم
و باعث خوشحالیم شد
بیشتر مردم سراسر دنیا فو رو می شناسند
توی ناخودآگاه و فرهنگ ما جا گرفته
مردم ویتنام فو رو رو بخش اساسی آشپزیشون می دونند
سرچشمه ی فو به ویتنام شمالی برمی گرده
اما الآن مردم سراسر ویتنام فو می فروشند
در گذشته بابام سرباز ارتش جمهوری ویتنام بود
قبل سال 1975
واسه رؤسای منطقه یا مقامات استانی غذا می پخت
بعد از پایان جنگ در سال 1975 کشور سختی های زیادی متحمل شد
مردم هانوی به هو چی مین مهاجرت کردند
در نتیجه، پدر و مادرم تصمیم گرفتند فو مرغی به سبک هانویی بپزند
مردم معمولاً به اشتباه خیال می کنند فو یه نوع سوپه
یا فو با گوشت گاو درست می شه
اما فو ماکارونیه
چه گوشت گاو اضافه کنین چه گوشت مرغ فرقی نداره
در اوایل دهه 80
ما از همه قسمت های مرغ استفاده می کردیم حتی دل و روده اش
اون موقع مردم طالب چربی تو فو بودند
اما الآن اقتصاد توسعه خوبی پیدا کرده
مردم نگران چیزی هستند که می خورند
به خصوص نگران کلسترول
در نتیجه ما به آرومی چربی رو کم کردیم
تقریباً الآن آبگوشتمون سالم سالمه
هو چی مین خیلی تغییر کرده
و این از فو مشهود و هویداست
وقتی اولین دکه حلزون فروشیم رو زدم، پول نداشتم
وام گرفتم
هر روز 8/6 دلار سود می دادم
نزول خورها هر روز می اومدن پول بگیرند
هر وقت نمی تونستم پولشون رو بدم
سر و کله شون پیدا می شد و داد و بیداد می کردند
بعد قول می دادم فردا 2برابر می دم
تا دست از سرم بردارند
خیلی می ترسیدم
،توی بارداری دومم
من و شوهرم خیلی دعوامون می شد.
نمی تونستیم پول مهدکودک فرزندمون رو بدیم
حتی پول خرید هم نداشتم
پسر دومم 4ساعت بعد از به دنیا اومدن فوت کرد
داغون شده بودم
دردش در کلمات نمی گنجه
باید کار و کاسبی رو یه مدت تعطیل می کردم
بعد از دست دادن بچه مون
توی ناراحتی عمیقی فرو رفتم
نمی دونستم چیکار کنم
هر روز به معبد می رفتم و واسه روح پسرم دعا می کردم
وقتی وارد می شدم، احساس آرامش می کردم
ذهنم خالی می شد
با خودم گفتم دیگه بسه
با غصه خوردن کار به جایی نمی رسه
هنوز پسر اولم رو دارم
نباید افسرده بمونم بیکار باشم و بیخیالش بشم
واسه همین تصمیم گرفتم
کارم رو ادامه بدم
من و شوهرم پول زیادی نداشتیم هنوز زیر بار قرض بودیم
بعد چند ماه تونستیم از پسش بر بیایم
اون چند ماه ما رو عقب انداخت
،اما در محله ما
وقتی ببینین یکی داره سختی می کشه بهش کمک می کنین
همسایه هام غذای من رو چشیدند و جاهای مختلف تعریف کردند
کار و کاسبیم رونق گرفت
فقط بلد بودم حلزون ها رو توی شیر نارگیل طبخ کنم
همسایه هام می گفتند لیست غذام خیلی محدوده
واسه همین آروم آروم یاد گرفتم.
غذاهای بیشتری به منو اضافه کردم
سعی کردم بهترینش رو بپزم
موقعی که سعی و خطا می کردم، فهمیدم چی خوبه و چی بد.
در آخر 15 نوع غذای مختلف سرو کردم
بعد از مدتی، پول پس انداز کردم
دیگه از کسی قرض نگرفتم
به آرومی کار و کاسبی رونق بیشتری گرفت
تونستم از پس مخارج پسرم بربیام
اولش فقط برای سیر کردن شکممون آشپزی می کردم.
اما الآن اوضاع خوبه تونستیم یه پولی در جیب داشته باشیم
پسرمون بزرگ شد، سخت تلاش کردیم که برای دانشگاهش پول کنار بذاریم
و باعث افتخارمه
،واسه زنده موندن در سایگان
باید غذای خوبی درست کنین باید خلاق باشین
و اون فقط 1نفر از میلیون ها آدمیه که تو سایگان هستند
اون ها بار مسئولیت غذای خیابانی رو به دوش می کشند
هیچ جای دنیا مثل هو چی مین نیست
،اگه غذای خیابانی در هو چی مین نباشه
هو چی مینی وجود نداره.
،و تمام فروشندگان غذا
.به نظرم قهرمان هستند
بفرمائید
بازم برنج می خوای؟
برنج بردار، برادرزاده کوچولو
تخم مرغ بخور. بیشتر بخور
بردار
به پسرم می گم
باید سخت درس بخونی
کار پیدا کنی
تا زندگی بهتری نسبت به پدر و مادرت داشته باشی
خوشحالم پسرم وارد دانشگاه شد و به موفقیت رسید
تمام زحماتمون نتیجه داد
واقعا بابتش خوشحالم