‫«برگرفته از داستانی واقعی»
‫مدعی علیه لطفا بلند شه.
‫کمپتون بانتون.
‫شما متهمین به این که در ‫21مارس 1961،
‫از نگارخانه ملی دزدی کردین.
‫نقاشی دوک ولینگتون اثر ‫هنرمند فرانسیسکو گویا...
به ارزش 140 هزار پوند
‫چه ادعایی دارید؟ گناهکار یا بیگناه؟
‫من بیگناهم.
‫و این که با دریغ کردن فرصت دیدن...
نقاشی از مردم، اخلال در ‫نظم عمومی به وجود آوردین.
‫ادعا می کنین گناهکارین یا بیگناه؟
‫باز هم، عزیزم، بی گناهم.
‫آقای کاسون.
‫ممنون، عالیجناب.
‫(6ماه قبل)
‫(نیوکاسل، 1961)
‫در این مقطع، با شکسپیر هم ‫رقابت می کنی.
‫تصور کن چی می شد اگه ‫عیسی مسیح زن به دنیا می اومد.
‫- اسمش چیه؟ ‫- ماجراهای «سوزان مسیح».
‫من اون طوری خوشم نمی اومد.
‫خب، تو که نمی دونی.
‫رسید رو امضاء می کنین؟
‫آره، فکر خوبیه.
‫می شه دو شیلینگ، آقای بانتون.
‫یالا، آقای سینگ. می دونم داخلین.
‫می دونم داخله.
‫- یالا، هری. ‫- باشه.
‫بر می گردیم.
‫- می دونم داخله. ‫- باشه.
‫آشپزی می کنه.
‫خیلی خوب، بیا یه فنجون چای ‫بخوریم و بعد بریم.
‫ایونینگ کرانیکل، چه طور ‫می تونم کمکتون کنم؟
‫بری اسپنس هست؟
‫- به ایشون وصلتون می کنم. ‫- ممنون.
‫دوروتی،
‫من این تو هستم.
‫دوروتی، می شه لطفا ‫سر چوب های گلف رو برام تمیز کنی؟
‫اُه، بله، البته.
‫اول شومینه رو تموم کنم؟
‫دست خودته، ولی من امروز ‫بعدازظهر بازی دارم. خیلی سرم شلوغه.
‫اوه، دوروتی، اون روز از ‫کنار یه فروشگاه رد می شدم،
‫متوجه شدم که یه آگهی ‫استخدام زدن.
‫«نیازمند انباردار».
‫شاید یه وقت شوهرت...
‫گفتم یه اشاره ایی بکنم.
‫- آقای بانتون. ‫- پرده ها کشیده ن.
‫بابا!
‫- کارمندهای پست تو خیابونن. ‫- می دونم.
‫- پنج دقیقه دیر کردی. ‫- آقای بانتون.
‫وقت شناس باش، جکی جوون.
‫آقای بانتون؟
‫- می تونم کمکتون کنم؟ ‫- برای بررسی مجوز تلویزیونتون اومدیم.
‫اونجا رو!
‫- چیه؟ ‫- آقای فاکس.
مرد درشتیه
‫هر خونه ایی که تلویزیون داره، ‫باید مجوز هم داشته باشه.
‫ون راداردار ما تو این آدرس ‫یه سیگنال شناسایی کرد.
‫هفته پیش همین موقع از یه ‫لوله کاتدی فرستاده شده بود.
‫- من از اونا ندارم. ‫- یعنی تلویزیون.
‫اوه، از اونا داریم.
‫مجوز دارین؟
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی دارین...
یا ندارین؟
‫آقایون به من ملحق بشین، بعد از ‫اعلامیه رابین هود پخش می شه.
‫- می تونیم مجوزتون رو ببینیم، آقا؟ ‫- نیازی ندارم.
‫ما فقط آی.تی.وی رو می بینیم که ‫هزینه ش از همین ها در میاد.
‫اشتباهی شده.
‫- من می تونم برم دفتر پست... ‫- این اشتباه نیست، یه کار سیاسیه.
‫شاهد باشین، من نمی تونم ‫بی.بی.سی رو بگیرم.
‫سمت چپ، آی.تی.وی.
‫من سیم پیچ بند 1 رو از ‫آنتن گیرنده در آوردم.
‫باز شروع کرد.
‫زنم همیشه در خلوت ‫ازم حمایت می کنه.
‫برای همین از نظر ‫فیزیکی محاله...
که این تلویزیون یه سیگنال
تلویزیونی از بنگاه خبر پراکنی ‫بریتانیا دریافت کنه.
‫همین هم من رو از پرداختن ‫هزینه مجوز معاف می کنه.
‫من فقط 16 شیلینگ اینجا ‫دارم. جک، تو برو شیشه...
‫- ...خرجی خونه رو بیار. ‫- نه! نه!
‫این یه مالیات غیر منصفانه...
برای مردم عادیه
‫مخصوصا سالمندانی که ‫وسعشون بهش نمی رسه.
‫آقایون، تلویزیون...
درمان مدرنِ تنهاییه
‫- ما یه جنبش هستیم. ‫- من نیستم.
‫هدف ما اینه که دولتمون رو قانع کنیم که ‫سالمندان باید رایگان تلویزیون تماشا کنن.
‫خب، قانون قانونه و هیچ کس ‫ازش مستثنی نیست.
‫مخصوصا یکی مثل تو که ‫هیچ کس نیست!
‫نمی تونی با بابام تو خونه ‫خودش این طوری حرف بزنی!
‫- وگرنه چی؟ ‫- خیلی خب، کمپتون.
‫نمی دونم، بری، هیچ وقت ‫بهش فکر نمی کنم.
‫باز داری دردسر درست می کنی.
‫- شما؟ ‫- «ایونینگ کرانیکل».
‫- طبق قانون... ‫- تلویزیون رایگان برای سالخوردگان!
‫خوشم اومد.
‫راضیم.
‫کمتر کلمه ای با سالخوردگان ‫قافیه داره.
‫نمی خوام این جریان ‫تو روزنامه ها بره!
‫اون می خواد، برای همین ‫من این جائم.
‫طبق قانون، هر کسی که تلویزیون ‫داشته باشه، مجوز لازم داره.
‫اما من این دستگاه رو ‫اصلاح کرده م.
‫سیم پیچ های بی بی سی رو در آورده م.
‫برای همین هیچی به ‫دولت بدهکار نیستم.
‫این یه گزاره غیرقابل بحثه که ‫قطعا به نظر قانونی میاد!
‫صاف وایسا.
‫(زندان دورهام)
‫ممنون.
‫ببخشید، بابا.
‫کجا بریم؟ خونه؟
‫سر خاک ماریان.
‫متأسفم عزیزم.
‫زندان.
‫سیزده روز.
‫من قانون رو شکستم.
‫مادرت رو ناراحت کردم.
‫دوباره.
‫(ماریان بانتون) ‫(1930 - 1948)
‫چرا مامان هیچ وقت نمیاد؟
‫نمی دونم، جکی. باید ‫از خودش بپرسی.
‫وقتی انگلیس در نبرد واترلو ‫جنگید، یک مرد محکم ایستاد.
‫این مرد،
‫آرتور ولزلی، دوک ولینگتون.
‫و هفته پیش که این نقاشی تاریخی در ‫خطر ترک کشور تا ابد بود،
‫ما هم محکم ایستادیم.
‫ما صد و چهل هزار پوند لازم برای حفظش ‫برای همه مون رو جمع کردیم.
‫واقعا ارزشش رو داشت؟
‫یعنی، نگاهش که می کنیم ‫خیلی بزرگ نیست، هست؟
‫آقای فیلیپ؟
‫خب،
‫من...
‫یه مثال خارق العاده از آخر ‫دوران گویاست.
‫واقعا هست.
‫خارق العاده.
‫(مصاحبه با اعلی حضرت) ‫(رب باتلر - عضو مجلس)
‫این خیلی لذیذه، عزیزم.
‫یه کم خردل.
‫مگه تو زندان پیش خدمت داشتی؟
‫می دونی دوست ندارم ‫بلند بشم.
‫- من میارم، بابا. ‫- نه، نمیاری.
‫جکی!
‫باز هم دوک کوفتی ولینگتون.
‫یکی از قایق هام رو فروختم.
‫پس نرفتی کلاس شبانه؟
‫فکر کردم خوشحال میشی.
‫اگه واجد شرایط می شدی، ‫خوشحال تر می شدم.
‫چند تا از ناوگان مونده؟
‫فقط یکی.
‫و قیمتش چه قدره، قربان؟
‫ما درگیر قیمت گذاری روی ‫میراث ملی نمیشیم.
‫مجبور نیستن بشن.
‫امثال من و تو که مالیات پرداخت ‫می کنن پولش رو میدن، جکی.
‫از کی تا حالا تو ‫مالیات میدی؟
‫به خونه خوش اومدی، کمپتون.
‫این جا چه خبره، جکی؟
‫خرپول ها دنبال منافع خودشونن،
‫و پول سخت به دست اومده ‫ما رو خرجِ...
‫...یه نقاشی ریخت و پاشِ ‫یه اسپانیایی خمار می کنن.
‫نقاشی دوکی که برای افرادش ‫عوضی بازی در میاورد...
‫- ...و مخالف حق رأی همگانی بود. ‫- مخالف چی؟
‫حق رأی.
‫وقتی دوک ولینگتون ‫نخست وزیر بود، نمی خواست...
‫...تو نظری درباره چگونگی ‫اداره این کشور بدی.
‫فکر کن بدون اون همه پول ‫چی کار می تونستن بکنن.
‫با هزاران هزار مجوز ‫تلویزیون که می شد...
‫...خرج بیوه های جنگ و ‫بازنشسته ها بشه. مسئله اینه.
‫این سخنرانی هات غذا هم ‫سر سفره مون میاره؟
‫می تونی بس کنی، دالی. من ‫فردا برمیگردم سر تاکسی.
‫دولت بریتانیا هیچ تصمیمی درباره...
‫...سوال اتحادیه نداره.
‫کسی که امید داره،
‫ترجمه چیزی که نمی تونستم بگم، ‫احتمالا اسپرانتو باشه.
‫من پول برای مکالمه نمیدم.
‫پس دیگه دهنم رو می بندم.
‫در واقع، یه چشم پزشک ‫لهستانی بود، ال ال زامنهوف،
‫رویاش متحد کردن انسان ها بود،
‫با استفاده از یه زبان ‫میانجی جهانی.
‫(بیچام پیلز) ‫(به حیات ارزش زندگی کردن می بخشد)
‫گور بابات.
‫- چی کار می کنی، بچه جون؟ ‫- کابین روش نصب می کنم.
‫قایق سازی، ها؟
‫کرک و پر سوان هانتری ها ‫می ریزه.
‫می خوای روش زندگی کنی؟
‫از خونه بزنی بیرون؟
‫می فروشمشون، به عنوان ‫قایق های کار.
‫- تو این جا چی کار می کنی؟ ‫- قایم شده م.
‫تو دردسر افتادی؟
‫تو نیوکسل نه.
‫یه کار برات دارم.
‫نمی خوام تو هچل بیفتم.
‫- ماشین فرار با من. ‫- نه.
‫- فقط باید برونیش و بس. ‫- نه، گفتم نه.
‫- قبلا که انجامش دادی. ‫- آره، و پشیمونم.
‫خب بهش فکر کن.
‫فرصت کاره.
‫رابطه شون چه طوره؟
‫اون نویسندگی می کنه و ‫مامان دنیا رو تمیز می کنه!
‫ماریان لعنتی.
‫آره.
‫ماریان لعنتی.
‫تافته ست، ازش متنفرم. ‫اصلا راحت نیست.
‫یعنی...
‫برگشته؟ روزنامه رو دیدم.
‫- می خوای دیگه نیام؟ ‫- نه.
‫نه، این...
‫چیزی نیست، دوروتی.
‫ما واقعا از تو خیلی ‫راضی هستیم.
‫اصلا نمی خوام مایه ‫خجالت شوهرت بشم.
‫اُه، نه، نه، این اتفاق ‫نمی تونه بیفته.
‫شوهرم مشاوره.
‫یه معمای واقعیه، نه؟
‫- کیفم کو؟ ‫- روی مبله.
‫- کلیدها رو برداشتی؟ ‫- لازمشون نداریم.
‫سوزان، من شکست نمی خورم.
‫(چه طور فیلم نامه بنویسیم)
‫از این یکی خوشت میاد، عزیزم.
‫بیا داخل.
‫برات راحت میشه؟
‫بازگشت پسر ولخرج! ‫هیچ پولی بهش نده.
‫من پولی ندارم.
‫شما دو تا کجا بودین؟
‫کافه.
‫خائن ها!
‫ورود من هنوز غدغنه؟
‫نیم لیترِ اون جا، نیم لیتر نیست!
‫اُه، تو می تونی تو زمین ‫شخم زده هم دعوا راه بندازی.
‫اونا من رو متهم به دزدیدن ‫دستمال توالت هاشون کردن.
‫می دزدیدی دیگه.
‫آره اما اونا هیچ مدرکی ‫نداشتن، عین حقیقته!
‫تو یه احمقی.
‫دست از سرش بردار، مامان.
‫پای ماهی می خوری، کنی؟ ‫به نظر لاغر شدی.
‫برای چی به اون گیر دادی؟
‫که به تو گیر ندم!
‫نوشیدنی برای خانم، بابا، ‫لیوانت.
‫- مرسی. ‫- بطری قهوه ای.
‫حتما از زیرلیوانی استفاده ‫کنین، دیگه تو لیدز نیستین.
‫بله، این جا تمدنه.
‫- اخبار رو روشن کن، دالی. ‫- ما مجوز نداریم.
‫- تو طرف کی هستی؟ ‫- طرف خودم.
‫اون جعبه وراج رو ‫روشن نمی کنم.
‫یه سخنرانی.
‫باز هم اون نقاشی کسل کننده؟
‫گنجینه ملی؟ باید پیاده نظامی که نبرد رو ‫براش برنده شدن رو بزرگداشت کنیم.
‫امیدوارم به خودت ‫افتخار کنی.
‫اونا چیزی که دولت به خوردشون ‫میده رو قورت نمیدن. به این افتخار می کنم.
‫خانم خوشگلت دلتنگت میشه.
‫درباره کی داریم حرف می زنیم؟ ‫اونی که نامزد داره؟ پامی؟
‫ازش جدا شده، مامان.
‫اگه رسما جدا نشده، ‫هنوز نامزد داره.
‫همه ش دو ماه نامزد کرده بود.
‫تو نرو تو این مسیر، جکی بانتون.
‫من خود اهریمنم، نه؟
‫ما چیزی درباره زندگیت تو ‫لیدز نمی دونیم.
‫کلی پول داری،
‫هیچ وقت سر کار نیستی.
‫من تو ساخت و سازم. ‫کار فصلیه.
‫همیشه این جا قدمت رو چشمه. ‫اتاق پشتی مال توئه.
‫اگه می شندیم داره خانواده ‫تشکیل میده، تعجب نمی کردم.
‫لعنت.
‫- کافیه. ‫- تو این خونه بددهنی نداریم.
‫مرسی، بابا. عالی بود.
‫نه، من گفتم قدمت رو چشمه.
‫آره، خب، شنیدم، باشه؟
‫- من هیچ وقت قدمم رو چشم نیست. ‫- نمی خوام توهین بشنوم.
‫می دونی چرا ماه ها نبودم؟
‫من میرم مشکل رو درست کنم.
‫تنها چیزی که ازت خواستم ‫این بود که بددهنی نکنی.
‫نقاشی اولین دوک ولینگتون...
‫...رکورد قیمت رو برای ‫گویا شکست.
‫بعد از نود ثانیه، یک آمریکایی با مبلغ ‫140 هزار پوند این مزائده رو برنده شد.
‫♪ اگه پول نمی خوای، پس چی می خوای؟ ♪
‫♪ بگو چی می خوای تا من بهت بدمش، عزیزم ♪
‫♪ کاش عشقم رو می خواستی، عزیزم ♪
‫♪ اگه پول نمی خوای، پس چی می خوای؟ ♪
‫شاید بدن یه زن ‫نحیف رو داشته باشم،
‫مثل الیزابت اول!
‫اما جیگرِ هنری هشتم رو دارم!
‫دیروز سه شیلینک و ده پنی ‫کسری داشتی.
‫آره، یه دوست قدیمی ‫سوار شد که پول نداشت.
‫- پس چرا تاکسی گرفته بود؟ ‫- کهنه سرباز جنگه.
‫نمی تونه راه بره.
‫من یه شرکت تاکسیرانی ‫اداره می کنم،
‫نه خیریه.
‫- از حقوقم کسرش کن. ‫- شکایاتی به دستم رسیده.
‫اول، زیادی حرف می زنی.
‫و دوم، حرفات چرت و پرت مطلقه.
‫از همین الان اخراجی.
‫حقوقم رو نگرفته م!
‫پس ازم شکایت کن!
‫اما اول گم شو!
‫سلام.
‫بله،
‫پس آدرستون رو لطف ‫کنین، ممنون.
‫خیلی ممنون، به زودی ‫می رسه اون جا.
‫هیچی قوی تر از وقتی نیست...
‫...که یه جامعه کشف می کنه ‫به چی اهمیت میده.
‫و وقتی یه نفر...
‫...ارتباط اساسی ما به هم رو می پذیره،
‫در اون لحظه، اون آقا...
‫...یا خانم...
‫...یه زن میشه.
‫یا یه مرد.
‫بستگی به موردش داره.
‫چند تا دارین؟
‫درخواست نامه فقط یه ‫بخش از کمپینه.
‫- سه؟ ‫- تازه شروع کردیم.
‫کمپتون بانتون؟ این که ‫حتی یه اسم واقعی نیست.
‫رم رو یه روزه ‫نساختن، جکی.
‫اما خب، من رو سر اون ‫کار خاص نذاشته بودن.
‫سلام.
‫نمی دونستیم سیاسی هستی، ‫جکی بانتون.
‫آره، واسه بابامه.
‫جدیدترین کمپینش.
‫مادربزرگم خوشحال میشه ‫تلویزیون داشته باشه.
‫پس چرا درخواست نامه رو ‫امضا نمی کنی، عزیزم؟
‫مطمئن نیستم.
‫کلاهه بهت میاد!
‫من دوست دارم امضا کنم، ‫آقای بانتون.
‫مگر این که مخالفتی داشته باشین.
‫برعکس، خانم گالینگ، ‫کاملا برعکس.
‫ممنون.
‫حالا...کجا امضا بزنم؟
‫این جا، لطفا.
‫(بذر)
‫(تلویزیون رایگان برای سالخوردگان)
‫اگه جکی اشتباهی بکنه، ‫من تو رو مسئول می دونم.
‫این تیر خلاص میشه، بهت قول میدم.
‫می تونی تو زندون درخواست نامه ‫بدی یا نمایش نامه بنویسی.
‫آشپزی و رخت شوییت رو هم ‫اونا برات می کنن.
‫اما من دیگه بسمه.
‫دیگه به این جام رسیده.
‫با صلح اومدم.
‫- بیسکوئیت لذیذ با طعم زنجبیل. ‫- چی می خوای؟
‫یه عهد.
‫دو روز تو لندن.
‫فقط بهم دو روز بده، اون وقت برمیگردم و ‫یه کار پیدا می کنم و از دردسر دوری می کنم.
‫من این قدر ساده نیستم که باور کنم.
‫قول میدم، فقط دو روزه.
‫برای عوض کردن هر چیزی ‫آدم باید بره مجلس.
‫داری زندگیت رو حروم می کنی.
‫چه طور میشه یه فیل رو خورد؟
‫کی فیل می خوره؟
‫لقمه لقمه.
‫بس کن.
‫لطفا، کمپتون، لطفا. ‫ببین...خواهش می کنم.
‫التماست می کنم.
‫این همه هیجان رو ‫بذار کنار.
‫همه ش دو روزه.
‫اگه اون جا به بن بست بخورم، ‫تموم میشه میره.
‫دو روز، همه ش همین رو ‫لازم دارم.
‫بعد به خدا قسم می خورم ‫دیگه کاری نمی کنم،
‫نه نمایش نامه، نه سیاست، نه هیچی.
‫فقط دو روز.
‫آخرین فرصت.
‫(پل لندن)
‫(شوگرلوف کورت)
‫(آرزو می کردید راننده داشتید؟ شاید دفعه بعد...)
‫قرار ملاقات داشتین؟
‫مطمئنا می خواد من رو ببینه.
‫اون این جا نیست.
‫این جا نیست؟
‫رفته گرانادا.
‫تلویزیون گرانا؟
‫نه، گرانادای اسپانیا!
‫می تونم صبر کنم.
‫باشه.
‫(بی بی سی)
‫(فلیت استریت)
‫(دیلی تلگراف) ‫(ساندی تلگراف)
‫(دیلی تلگراف) ‫(دیلی اکسپرس، دیلی میل)
‫(دیلی اکسپرس)
‫باید با رئیس حرف بزنم، ضروریه.
‫اون اون جاست.
‫- آقا، من یه داستانی دارم. ‫- این طوریه؟
‫- یه کمپینه... ‫- من کمپین کار نمی کنم.
‫- درباره بی عدالتی اجتماعی. ‫- من روی بی عدالتی اجتماعی کار نمی کنم.
‫- می تونم براتون ناهار... ‫- من ناهار نمی خورم.
‫باشه وقت دیگه.
‫دوستانم، اعضا و شهروندان عزیز ‫این مجلس مادر بزرگ...
‫اعضا، نمایندگان...
‫دوستان!
‫شهروندان عزیز!
‫شما از این مجلس شریف ‫نماینده انتخاب کردین.
‫به من گوش فرا بدین!
‫با ما بیا.
‫من برای اعتراض نیومده م، بلکه ‫برای این اومدم که از دولت بخوام...
‫باشه.
‫(برای دیدن دوک صف ببندید.)
‫(نگارخانه ملی)
‫در تغییر اولین شیفت ‫ساعت هفت صبح...
‫...نقاشی گم شده.
‫از کشور خارج میشین، ‫رئیس پلیس؟
‫با توجه به میزان برنامه ریزی و ‫تخصصی که درگیره،
‫ما مطمئنیم که نقاشی گویا ‫به دستور یه دسته جنایت کارِ...
‫...بین المللی، بسیار حرفه ای و ‫ثروتمند دزدیده شده.
‫هنوز مظنونی ندارین؟
‫خیلی خوب نیست، هست؟
‫پلیس چی؟
‫هیچ کس تو پینول دنبال ‫دوک ولینگتون نمی گرده.
‫- یا مسیح! ‫- یا مسیح!
‫بهش دست نزن!
‫یا عیسی مسیح.
‫آره، الان مسیح رو ‫لازم داریم.
‫- چه طور؟ ‫- چون نجاره دیگه.
‫کسی که می دونه چه طوری یه ‫دیوار کاذب تو اون کمد بذاره.
‫- من می تونم انجامش بدم. ‫- پس انجامش بده.
‫قدم بعدی، برقرار کردن ارتباط.
‫تیکه های روزنامه رو ببر.
‫نه، اگه این کار رو بکنی، بهشون ‫نشون میدی چه روزنامه ای می خونی.
‫و چه چسبی تو خونه داری.
‫و این که از قیچی راست دست یا ‫چپ دست استفاده می کنی.
‫این سه تا سرنخه! همین طوری ‫می گیرنت.
‫برای همین این نامه رو نمیشه ‫از نیوکاسل فرستاد.
‫شک نکنید که نقاشی ‫گویا دست منه.
‫این کار برای زدن جیب کسانیست که ‫هنر را بیشتر از خیریه دوست دارند.
‫مثل «رابین هود».
‫همچین چیزی.
‫- مامانه. ‫- خدایا.
‫- خاله بتی چه طور بود؟ ‫- چرا دستکش لاستیکی پوشیدی؟
‫لاک الکل.
‫برای توی قایق.
‫سلام، عزیزم.
‫می بینم که برگشتی.
‫پس دولت رو به زانو در نیاوردی؟
‫اُه، خب، من از حق دموکراتیکم ‫استفاده کردم، حالا بستگی به خودشون داره.
‫مهم اینه من برگشته م.
‫پس فردا میری بنگاه کاریابی.
‫بله، فردا اول وقت.
‫کتری رو بذارم؟
‫اگه به نظرت به لباست ‫میاد، چرا که نه!
‫خب...
‫اسمت رو خارج از روزنامه ها ‫نگه می داری؟
‫آره، خب...
‫دیگه دلیلی وجود نداره که ‫برای مطبوعات جالب باشم.
‫تو چرا دستکش پلاستیکی پوشیدی؟
‫چاه گرفته.
‫چاه ما که نگرفته!
‫مال همسایه بغلی.
‫ما با همسایه بغلی ‫حرف نمی زنیم.
‫باید رفت و آمد کنیم دیگه.
‫پاریس، وین و لندن.
‫- من رفتم. ‫- کجا؟
‫رینبو رومز.
‫آخه چرا می خوای ‫بری به کلوپی...
‫اُه، نه. باز چی کار کرده م؟
‫کمپتون بانتون.
‫می خوام برام قسم بخوری...
‫...که تمام چرندیاتت رو ‫کنار گذاشتی.
‫قسم می خورم.
‫قول بده.
‫دالی عزیزم،
‫من درسم رو یاد گرفته م.
‫دیگه راز نداریم.
‫هیچیِ هیچی.
‫هیچ رازی، قول میدم.
‫جستجو برای نقاشی گویای ‫گم شده ادامه دارد.
‫فکر کنم بتونم دزد رو ‫خوب توصیف کنم.
‫به احتمال قوی بدنش ‫خیلی ورزشکاریه.
‫تقریبا مطمئنم که یه کماندوی ‫آموزش دیده ست،
‫یا قبلا تو نیروهای ویژه بوده.
‫و تو همچین مواردی...
‫حالت خوبه؟
‫انتظار دارین سارقین سعی کنن ‫باهاتون تماس بگیرن؟
‫به خاطر بیسکوئیته.
‫انتظار برقراری ارتباط ‫از طرف سارقین رو داریم.
‫و وقتی زنگ بزنن، ما ‫جوابشون رو میدیم.
‫«استن خپله» رو یادته؟
‫- ناظر پیست مسابقه داگزه. ‫- چی؟
‫خب، شوهرخواهرش،
‫گیرت، جوون خوبی هم ‫هست، هلندیه.
‫اون تو یه کارخونه قالب گیری ‫تزریقی پلاستیک سرکارگره،
‫به استن خپله گفت که ‫یه فرصت شغلی هست.
‫اما ساعت ده شبه!
‫شب کاره دیگه!
‫کی؟ گیرت یا استن؟
‫استن.
‫منظورم گیرت بود.
‫اون سرکارگر شیفت شبه.
‫شب ها.
‫فکر نکنم خیلی دیر برگردم، ‫اما منتظر نباش.
‫...با دسته ای که...
‫خداحافظ.
‫...مسئول این قضیه هستن،
‫نگارخانه ملی یه جایزه 5000 پوندی...
‫...برای هر کسی که اطلاعاتی ‫فراهم کنه، اعلام کرده.
‫(خدمات تایر فایراستون)
‫- تا کجا میری؟ ‫- خلیج مورکم.
‫همون مورکم معرکه ست.
‫شکلات میل داری؟
‫(دختر دوچرخه سوار)
‫چی کار می کنی؟
‫این یکی رو خوندی؟
‫- اسمش چیه؟ ‫- دختر دوچرخه سوار.
‫نه.
‫- به نظرم تو هم نباید بخونی. ‫- پس خوندیش.
‫برام تعریف کرد درباره چیه.
‫از غم ما پول در میاره.
‫- فقط نویسندگیه. ‫- خب، کار اشتباهیه.
‫دیگه چی کار می تونه بکنه؟
‫- تو هیچ وقت حرفش رو نمی زنی. ‫- چه حرفی برای زدن هست؟
‫تموم شده، نه؟
‫اون مُرده.
‫من برگشتم!
‫کجا پیداش کردی؟
‫تو کمد اتاق پشتی.
‫اون جا چی کار می کردی؟
‫ناسلامتی این جا زندگی می کنم.
‫تو خیابون پرسی فیلم داستان ‫وست ساید رو پخش می کنن.
‫می خوای فردا بریم؟
‫نمی تونیم پولمون رو سر ‫فیلم ها حروم کنیم.
‫همون رومئو و ژولیته،
‫با آواز و پایکوبی.
‫تو نیویورک فیلم گرفتنش، ‫نه استراتفورد.
‫به کجاش رسیدی؟
‫به اندازه کافی خونده م.
‫ماریان نیست.
‫یه دختر توشه که تو ‫تصادف دوچرخه می میره!
‫یه اتوبوس تو شهر به ‫اون دختر نزده!
‫ماریان همون جا تو شهر ‫از دوچرخه ش افتاد.
‫- کی این رو خونده؟ ‫- هیچ کس، من فقط...
‫...فقط یه نسخه ازش فرستادم.
‫به کی؟
‫تلویزیون.
‫پس هر کس و ناکسی ‫می فهمه.
‫- هیچ وقت نمی ذاری درباره ش حرف بزنم! ‫- اندوه یه چیز شخصیه!
‫من اون دوچرخه رو براش خریدم، اگه ‫چیز دیگه ای براش خریده بودم، هنوز زنده بود.
‫خب، الان که نیست.
‫اون یه نویسنده نیست.
‫پتانسیل داره، اما ‫نمی تونه بنویسه.
‫- از کجا پست شده؟ ‫- مورکم.
‫یه مرد تحصیل کرده نیست.
‫ممکنه...
‫ایتالیایی باشه؟
‫نه، انگلیسیه.
‫و شمالیه...این ویرگول ‫خیلی چیزا بهمون میگه.
‫منظورت چیه؟
‫بودنش دلیلی نداره.
‫حاکی از تحصیلات ضعیفه، ‫خودآموخته ست.
‫مکانیک خودرو؟
‫خودش یاد گرفته،
‫در طول زندگیش.
‫به نظرم یه آدم پنجاه و ‫خرده ای ساله ست.
‫خب، وضعیت روانیش چه طوریه؟
‫این کار برای زدن جیب کسانیست که ‫هنر را بیشتر از خیریه دوست دارند.
‫اون یه رویاپردازه، فکر ‫می کنه یه آرمان گراست.
‫یه جور دن کیشوت.
‫یارو آسیابیه؟
‫حتما تو جامعه ش ‫فعاله.
‫به کمپین های محلیش مشهوره.
‫پارکینگ، زباله، ساعت های ‫کافه ها، از این جور چیزا.
‫مرسی، خیلی کمک کننده بود.
‫باعث افتخاره.
‫کسی می تونه بدرقه م کنه؟
‫چنین جسارتی نمی کنم، به همه ‫میگی صبحانه چی خوردم!
‫خوشگله.
‫تو متأهلی، رج.
‫تا وقتی بی وفایی نکنم، ‫می تونم منو رو نگاه کنم که!
‫پس نقاشی دست این یاروئه، ها؟
‫عوضی وقت تلف کن، ‫فقط دنبال پاداشه.
‫پس هنوز ممکنه ‫ایتالیایی باشه؟
‫احتمالش هست.
‫اولین روزم!
‫شاید آخریش باشه.
‫اینا رو ببین، رفیق. ‫سریعن.
‫سه قرص با هم می پزن، خب؟
‫در آینده، ربات ها این کار رو می کنن.
‫آره، بی صبرانه منتظرم.
‫امثال من و تو قراره ‫روزمون رو صرف...
‫...پرورش ذهنمون با ادبیات و ‫کنسرت ارکستر کنیم.
‫لطفا، فقط به کار ‫ادامه بده.
‫یالا! حواستون به کارتون باشه!
‫اولین روزشه، آقای واکر.
‫خب، خودت هم مراقب باش.
‫هنوز به این که شما آسیایی ها به ‫نون سفید ما دست بزنین عادت نکرده م.
‫بله، قربان.
‫یالا.
‫لعنت، هیچی نیست.
‫این روزنامه ها رو ‫می خواین، آقا؟
‫نه، تو بردارشون، پسر جون.
‫حواسشون جمعه اما حتی یه دونه شون رو ‫هم پیدا نمی کنی که حقیقت رو به مقامات بگه.
‫چی دارین بازی می کنین؟ کریکت؟
‫- می تونم یه امتحانی کنم؟ ‫- آره، پیرمرد.
‫(گالیاس اند سانز) ‫(«دوک ولینگتون»)
‫خدایا.
‫تو کمپتون بانتونی و یه پاداش ‫پنج هزار پوندی خواستی.
‫ابله، کم بود تو شلوارم ‫خرابکاری کنم.
‫چرا بازش کردی؟
‫به اولین پیامم واکنشی نشون ندادن،
‫برای همین برچسب پشتش رو کندم.
‫مدرک محکم از این که ‫دست منه.
‫این برای کارمندهای ‫روزنامه دیلی میروره.
‫- مامانه! ‫- سریع، بذارش سر جاش.
‫چی؟
‫داری به نانوای ممتاز ‫جدید «هالیسونز» نگاه می کنی.
‫«هالیسونز»؟ فکر کردم ‫تو کار پلاستیکی.
‫جفتش!
‫من لرد بانتون هستم، ‫مرد دو اجاقه!
‫ضمنا، نمیشه پلاستیک رو خورد.
‫پس کار همیشگی میشه؟
‫فعلا دارم مثل عادت کردن ‫قو به آب بهش عادت می کنم.
‫و هر روز یه قرص ‫نون رایگان میدن.
‫- فردا پای گوشته. ‫- پای گوشت؟
‫- یه ذره داغون. ‫- تو یه ذره داغونی!
‫امروز، چهارصد گرم ‫شیرینی دانمارکی.
‫یه ذره داغون؟
‫سبک و نرم، برای خانمایی که ‫مراقب اندامشونن.
‫من این طوری نیستم.
‫♪ برای شروع روز، می دونین؟ ♪
‫♪ و ساعت یازده و نیم ♪
‫♪ تصورم از بهشت ♪
‫♪ یه فنجون چای دبشه ♪
‫♪ دوست دارم با شامم یه فنجون چای دبش بخورم ♪
‫جکی بانتون.
‫به نظرت شنبه شب بیرون ‫رفتن یعنی این؟
‫فقط صبر کن. یالا، ‫دنبالم بیا.
‫♪ و وقتی داره دیر میشه ♪
‫جکی!
‫♪ هر چیزی رو میشه به بعدا موکول کرد ♪
‫چی کار داری می کنی؟
‫♪ برای یه فنجون چای دبش ♪
‫نظرت چیه؟
‫مال توئه، نه؟
‫یه روز، آره.
‫ما پولدار میشیم؟
‫این کاریه که می خوام بکنم.
‫ساختن قایق هایی مثل این.
‫روی تاین؟
‫نه.
‫کالیفرنیا، نیوزیلند،
‫استرالیا.
‫فقط می خوای دور شی.
‫مامانم می خواد پیراهن و کراوات بپوشم و ‫بابام می خواد یه مشت حواله پاپ کنم.
‫مگه پاپ بابات رو چی کار کرده؟
‫پاپ،
‫نخست وزیر...
‫دالی عزیزم،
‫همین که ما باید ‫صبح اول وقت...
‫...بلند شیم، به اندازه کافی ‫بد هست، اما تو...
‫من اذیت نمیشم.
‫صبحانه کاملا انگلیسی.
‫سرو شده توسط یه ‫رزِ ایرلندی.
‫یالا، دیرت شده.
‫اون برچسب باربری ایه که پشت ‫نقاشی گویا چسبیده بود.
‫و اون این رو فرستاده به...
‫دیلی میرور، آقای وزیر.
‫پس بازداشتش حتمیه؟
‫نه این قدر.
‫اما می دونیم این یادداشت رو ‫از کجا پُست کرده ن، نه؟
‫اُه، مرکز بیرمنگام.
‫ایتالیایی ها؟
‫داریم اون بخش تحقیقات رو ‫دوباره بررسی می کنیم، قربان.
‫اما می تونیم محل دقیق این ‫شخص رو تعیین کنیم دیگه؟
‫ضمنا مطمئنیم بین بیرمینگام و ‫مورکم بی زندگی می کنه.
‫برای کار یه روز تو این ‫ناحیه سفر کرده.
‫پس می تونه یکی از 23 میلیون ‫نفری که این کار رو می کنن باشه؟
‫اگه هنوز تو محدوده ‫باشه، بله، قربان.
‫دوک در امانه، به دماش رسیدگی ‫میشه، اما آینده ش نامشخصه.
‫ما داریم از یه جور آدمی که ‫تو کار اعمال قانونه می خوایم،
‫با نجابت بیلی باتلین،
‫و صلابت مونتگومری،
‫صلابت، نجابت، مردک ‫عجب شاعریه!
‫شاید بتونیم بالاخره و. ه. آودن رو ‫بندازیم زندون.
‫در واقع چی داره می خواد؟
‫صد و چهل هزار پوند.
‫آقای وزیر.
‫اُه، خدایا! برای چی؟
‫خیریه.
‫فعلا اشاره به چیز ‫خاصی نکرده.
‫مشخصا روانیه.
‫البته که هر سرنخ ‫قابل استنادی رو دنبال...
‫ساکت، مک فرسون.
‫بله، قربان.
‫آقایون، من کاملا برای شهید شدن ‫حاضرم، اما ترجیح میدم بندازمش عقب،
‫و فکر می کنم شما جوونا هم ‫باید شغلتون رو نگه دارین.
‫پس چهل و هشت ساعت ‫دیگه باز هم رو می بینیم،
‫اون وقت از پیشرفت بسیار ‫چشمگیری که در حل کردن این...
‫...پرونده این جرم بسیار جدی ‫داشتین برام میگین.
‫بله، آقای وزیر.
‫(بی بی سی، کمپتون بانتون)
‫من برگشتم!
‫کجا بودی؟
‫نون سفید بزرگ!
‫یه ذره داغون.
‫این برات اومده.
‫بی بی سی، نمایش نامه.
‫اونی که...
‫...درباره تصادف نیست.
‫حتما می خوان برم لندن...
‫...که به تولیدش نظارت کنم.
‫ممنون برای این که به ‫دپارتمان درام فرصتِ...
‫...خوندن نمایش نامه جالبتون رو دادین.
‫متأسفانه، پیدا کردن مخاطب برای ‫نمایش نامه هایی که درباره اندوه هستن، سخته.
‫تنها چیزی که می تونم بگم اینه که هر کی ‫این رو خونده امکان نداره نویسنده باشه.
‫هر کی که هست...
‫شاید بهتر شد که جواب نه بود.
‫بله.
‫غذا چیه؟
‫سوسیس و پوره.
‫عالیه.
‫سه تا شاه.
‫بی بی.
‫البته، تو روز روشن دروغ؟
‫- سه تا آس. ‫- چی؟ نه!
‫اوناهاش.
‫باید می دونستم، ‫آقای آکرام.
‫- هنوز اسم پاکستانیت رو داری؟ ‫- نه، قربان.
‫- ده دقیقه ت تمومه. ‫- ببخشید، قربان.
‫بذار بازی رو تموم کنه.
‫تو کی هستی؟
‫من و جاوید هم زمان ‫برای استراحت اومدیم.
‫کمپتون، لطفا، مهم نیست.
‫مهمه، ما استراحت پونزده دقیقه ای ‫داریم و فقط نه دقیقه ش رو گذروندیم!
‫نمی فهمی، برای من ‫فرق داره.
‫داری من رو متهم به ‫تبعیض نژادی می کنی؟
‫- نه، نه، نه. ‫- هی.
‫من پاکستانی ها رو ‫دوست دارم.
‫یعنی اگه به خاطر شماها نبود،
‫نمی تونستیم صبح روز کریسمس ‫نیم لیتر شیر بخوریم، ها؟
‫دیگه برمیگردم بالا، قربان.
‫بشین بانتون.
‫می تونی بازیت رو ‫تموم کنی.
‫«هرگز اجازه نخواهم داد کسی با ‫پاهای کثیف در ذهنم قدم بزند.»
‫مهاتما گاندی.
‫خب!
‫عالیه، مگه نه؟
‫بذار بهت بگم چی، بانتون.
‫کارتت رو بردار،
‫ساعت خروجت رو ‫بزن و گورت رو گم کن.
‫اون وقت می تونی هر قدر ‫خواستی استراحت کنی.
‫(نان و شیرینی هایبریز)
‫میشه یه پای گوشت ‫لطف کنین؟
‫آره، یه پای گوشت. ‫چیز دیگه ای می خواین؟
‫نه، ممنون.
‫فقط میشه یه کم ‫داغونش کنین؟
‫داغونش کنم؟
‫مثلا یه کم از بغلش ببرین.
‫- می تونم. ‫- مرسی.
‫خمش کن.
‫(پلیس)
‫کجا بودی؟
‫پس جوابت برای این چیه؟
‫این جا چی کار می کنی؟
‫برای چند شب اومدم، بابا.
‫این پامیه.
‫سلام، آقای بانتون.
‫چی می خواین؟
‫می خوایم با پسرتون ‫حرف بزنیم.
‫تو اتاق خواب؟
‫خب، در زدیم.
‫ظاهرا پاملا فکر نمی کرد ‫کنیِ شما خونه باشه!
‫باورتون میشه؟
‫این بالا پیداش کردیم.
‫- پس میرید طبقه پایین؟ ‫- خب، باشه.
‫کنی باید دیروز تو دادگاه ‫جزای لیدز شهادت می داد.
‫اما فرار کرد.
‫- چی کار کردی، کنت؟ ‫- هیچی.
‫می خوان برای یکی از ‫دوستام شهادت بدم.
‫پس احضاریه شاهد ‫لازم دارین
‫تو این خانواده همه ‫مدرک حقوق دارن؟
‫من چنین صلاحیت قانونی ای ‫ندارم، بیشتر یه تازه کارِ بااستعدادم.
‫احضاریه شاهد.
‫از دادگاه جزای لیدز.
‫پنجشنبه.
‫ممنون.
‫دیگه میریم بیرون.
‫خداحافظ، پسرها.
‫خداحافظ.
‫نمی تونی تو این ‫اتاق بمونی.
‫من این جا می نویسم.
‫اما مامانم گفت ‫عیبی نداره.
‫اون کجاست؟
‫مغازه. یه کم پول ‫بهش دادم.
‫حالا که این جاییم شام ‫به اندازه کافی نیست؟
‫«شام» رو تو جنوب میگن. ‫این جا میگیم «چای».
‫من مخالف قانون اعدامم،
‫مگر این که برای یه چیز ‫واقعا جدی باشه.
‫- حتی با عقل جور در نمیاد. ‫- منظورت اینه من احمقم؟
‫خودت می دونی که هستی.
‫دوست کنی یه ماشین دزدیده، دالی. ‫برای این کار که دار نمیشی!
‫«دار زده».
‫درستش دار زده شدنه.
‫غذا رو خیلی دوست ‫داشتم، مامان.
‫مرسی، جکی.
‫خب...
‫پاملا،
‫در حال حاضر وضعیت ‫خانوادگیت چه طوریه؟
‫ول کن، مامان.
‫من برای خانم گالینگ کار می کنم.
‫همسر مشاور گالینگه.
‫شاید اسمشون رو ‫شنیده باشی.
‫و این چه ربطی به اون داره؟
‫یه تفاوتی بین درست و غلط هست.
‫بابا!
‫من با مامانت موافقم.
‫درست نیست که زیر سقف ما ‫ازدواج نکرده زندگی کنین.
‫چی به سرت اومده؟
‫حتما بعداً به محافظه کارها هم رأی میدی.
‫اما یه دونه کنار ‫تلویزیونتون دارین که!
‫نه، نداریم.
‫اون مال منه.
‫برای چی این کار رو کردی؟
‫برای عادی بودن.
‫زنگ ساعت رو تنظیم کردی، عزیزم؟
‫برای چی؟
‫برای کار فردات، از ‫شش تا دو.
‫آخ آخ، راست میگی.
‫آماده.
‫اگه تونستی فردا یه نون ‫ساندویچی بیار.
‫البته.
‫میشه گم شی؟
‫مؤدب باشین!
‫عجب جسارتی داره.
‫خدا رو شکر که فقط ‫دعوا می کنن.
‫این شما و این شکلات ‫کوالیتی استریت،
‫در حد و اندازه یک اثر هنری.
‫...بسیار نرم اما داخلش ‫یه دانه سفته.
‫و انگشتان، ظریف، نرم، ظریف، ‫هر چیزی که لمس می کنه...
‫شش هفته اون جا بود.
‫حتما برای خدمه نگارخانه ملی...
‫...مسئله نگران کننده ای بوده.
‫چیزی از شما ندزدیده؟ ‫شروع.
‫نه از وقتی نگارخانه در 1824 باز شد.
‫«درباره خود دزدها چه فکری می کنین؟»
‫«خب، فکر نمی کنیم دزدهای حرفه ای باشن،
‫فکر می کنیم...»
‫- عزیزم. ‫- چیه؟
‫«فقط مردم رو گمراه می کنن.»
‫چیه؟
‫«تو نامه شون درباره کار خیر حرف زده ن.»
‫هیچی.
‫«بهترین کاری که می تونن بکنن ‫برگردوندن نقاشیه.»
‫باید برم دستشویی.
‫من رو بگو که فکر می کردم ‫تو کری گرانتی.
‫- سلام، خوشگله. ‫- بابا!
‫چندین شرط، بیست پوند.
‫«میرور».
‫دارن بهت پیشنهاد میدن.
‫(نقاشی گم شده و میرور)
‫اگه نقاشی رو بهشون بدم،
‫می ذارنش تو نمایشگاه، از ‫مردم برای دیدن دوک پول می گیرن،
‫و پولش رو میدن به من. عالیه!
‫نمایشگاه چه قدر در میاره؟
‫سی هزار تا؟
‫پنجاه هزار تا؟ ‫از کجا معلوم؟
‫نقاشی هنوز تو اخبار ‫پخش نشده، درسته؟
‫خدا می دونه پول چند تا ‫مجوز تلویزیون رو می تونم بدم.
‫واقعا می خوای تمام اون پول رو ‫خرج مجوز تلویزیون کنی؟
‫چرا که نه؟
‫فقط دارم میگم کیه که چند هزار ‫پوند به کارش نیاد؟
‫- به نظرت رابین هود سهمش رو برمیداشت؟ ‫- آره!
‫جکی، رابین هود؟
‫اگه با پلیس تبانی کرده باشن چی؟
‫نقاشی رو میدی بهشون،
‫اونا پولش رو نمیدن و ‫تو روت در میان.
‫میرور؟
‫این روزنامه کارگراست، جکی.
‫چه طور می خوای نقاشی رو ‫بهشون بدی؟
‫فردا یه فکری براش می کنیم. ‫امشب وقت جشن گرفتنه!
‫شام دریایی بیرون ‫با خانواده!
‫نه...اما بابا! آیرین داره میاد.
‫هر چی تعداد بیشتر، بهتر. ‫عشقت رو بیار.
‫مادرش وقتی دید داره ‫من رو نگاه می کنه گفت:
‫«بعضی از معایبش، معایب خوبین.»
‫چه طوره بریم کنار دریا؟ ‫تایموث چه قدر فاصله داره؟
‫عمراً اگه بخوای از این جا ‫تا تایموث خرکش بشی.
‫چهار تا پای و سیب زمینی، دو تا بیکن و ‫سیب زمینی، سه تا پوره نخود فرنگی،
‫و دو قوری چای، لطفا.
‫چهار پای و سیب زمینی،
‫دو تا بیکن و سیب زمینی، سه تا ‫پوره نخود فرنگی و دو قوری چای.
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫لیموناد رو ترجیح میدم.
‫و لیموناد، لطفا.
‫و یه لیموناد.
‫چیز دیگه؟
‫- می خوای چی کارش کنی؟ ‫- چی رو؟
‫نقاشی رو.
‫کدوم نقاشی؟
‫اُه، چه می دونم، نقاشی دوک ‫ولینگتون اثر فرانسیسکو گویا؟
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که اگه نقاشی رو به یه جای ‫خنثی، امن، خارج خونه منتقل کنی،
‫می تونم به مقامات بگم کجاست و ‫جایزه پنج هزار تاییش رو نصف می کنیم.
‫- وگرنه؟ ‫- وگرنه...
‫...می تونی نگهش داری،
‫و یه روز، یه شهروند خیلی خوب به پلیس ‫همه چیز رو میگه و کل پول رو می گیره.
‫اما نمی خوایم این اتفاق ‫بیفته که، درسته؟
‫و برای این میری زندان.
‫- دو هزار و پونصد پوند؟ ‫- نفری.
‫نمی تونم این کار رو بکنم. ‫با 2500 پوند...
‫- ...نمی تونم. ‫- می خوای چی کار کنی؟
‫- کمک به مردم. ‫- یعنی بیشتر کمک به خودت!
‫پول کم آوردی؟
‫کی نیاورده؟
‫اون ازش خبر داره.
‫چی؟
‫دوک.
‫- کی؟ ‫- پامی.
‫دنبال پول جایزه ست. می خواد ‫با من تقسیمش کنه.
‫- اما «میرور» چی؟ ‫- می دونم! می دونم!
‫اما اگه بره پلیس، کارمون تمومه.
‫اگه امشب پسش بدم، شاید ‫بهم سخت نگیرن.
‫- به مامان چی می خوای بگی؟ ‫- چی می تونم بگم؟
‫هی، من دزدکی میرم بیرون. ‫سرگرمشون کن.
‫- من باید چی کار کنم؟ ‫- نمی دونم!
‫ببرشون دم «درخت سبز».
‫کمپتون؟
‫می تونم توضیح بدم.
‫وای...خدای من.
‫کار تو بود؟
‫تو نقاشی رو دزدیدی؟
‫دزدی نیست.
‫برای پوله...می دونی...برای کمپین.
‫تو دیوونه ای.
‫من با یه مرد دیوونه ‫زندگی می کنم.
‫اما جلوم قسم خوردی، ‫بهم قول دادی...
‫اگه پای جکی رو ‫کشیده باشی وسط...
‫جکی هیچ نقشی درش نداشته.
‫پس چرا نصف مواق ‫دستکش پلاستیکی پوشیده؟
‫اون کمکم کرد دیوار ‫کاذب رو بسازم.
‫پس پاش وسطه.
‫اون بدون دستکش پلاستیکی ‫دست به نقاشی نزده.
‫دارم می لرزم.
‫به خاطر شوکه.
‫شوک، بله، شوکه شده م که ‫یه شاهکار دزدی تو کمدمه!
‫دارم برمیگردونمش.
‫چیز دیگه ای هست که ‫لازمه بدونم؟
‫- کارم رو تو نونوایی از دست دادم. ‫- نه بابا! چه سورپرایزی!
‫جلوی تعصب نژادی ‫ایستادم.
‫- آفرین. ‫- یکی باید یه چیزی می گفت.
‫آره و اسمش هم مارتین لوترکینگ ‫کوفتیه، نه کمپتون بانتون.
‫تو قسم خوردی کار می گیری.
‫ما یه توافقی داشتیم.
‫دروغ گفتی.
‫دروغ گفتی...وقتی گفتی همه اینا ‫تموم میشن، دروغ گفتی.
‫برات مهم نیست، هست؟
‫نه، نیست...فقط «من، من، من»، ‫مگه نه؟ هیچ کس دیگه ای وجود نداره.
‫پامی می دونه دست منه.
‫یا خدا!
‫یه جایزه پنج هزارتایی هست. ‫اون دنبال پوله، پس...
‫- به پلیس میگه! ‫- امکانش هست.
‫- اونا میان این جا. ‫- فقط اگه...
‫تو خیابون!
‫- با دستبند می کشنت بیرون! ‫- گوش کن! گوش کن!
‫- آروم باش. ‫- نمی تونم آروم باشم!
‫- صدام به بالاترین فرکانس رسید! ‫- امشب بی سر و صدا نقاشی رو برمیگردونم لندن.
‫این بهترین چیز برای ‫ماست، برای همه مون.
‫شاید مجبور بشم یه کم ‫حبس بکشم.
‫یه نقاشی صد و چهل هزار ‫پوندیه، حبس ابد میشی!
‫اون طوری نیست، من ‫می خواستم ازش استفاده کنم...
‫می دونی؟ برای ‫خیر و صلاح بشر!
‫بشر؟ خودت چی؟
‫این خانواده رو داغون کردی.
‫نفرت انگیزی.
‫برو بیرون، عوضی. ‫فقط...برو بیرون.
‫بابا!
‫بابا، من باهات میام.
‫نه، این کار خودمه و ربطی به تو نداره، پس ‫بمون و مراقب مادرت باش.
‫در همین حین، در یک ‫اتفاق غیرمنتظره،
‫نقاشی گویا از دوک ‫ولینگتون...
‫...به دست کسی که اون رو از...
‫...نگارخانه ملی لندن دزدیده، ‫بازگردانده شده.
‫تو یه کنفرانس مطبوعاتی، ‫یکی از مقامات توصیف کرد که...
‫...چه طور یه آدم عادی نقاشی رو ‫پیچیده تو کاغذ قهوه ای زده بود زیر بغلش،
‫و داشت تو خیابون قدم می زد.
‫وقتی گزارشگرمون امتحانش ‫کرد، هیچ کس متوجه نشد!
‫دلفین نگاه کرد و گفت: «آقای هاچینسون، من ‫سعی دارم به مدعیان دادگاه رأیم رو نشون بدم.»
‫من جواب دادم: «اتفاقا من هم ‫سعی دارم قایمش کنم.»
‫خب، اولین قانون دفاع اینه که ‫از قاضی بانمک تر نباش.
‫بله.
‫آقای بانتون.
‫من وکیل مدافعتونم. ‫جرمی هاچینسون.
‫حیف، فکر کردم می خوای ‫برام نوشیدنی بیاری!
‫خب، امشب بیرونم.
‫زنم تو نمایش «باغ آلبالو» هستش.
‫در نقش «رانوسکی»؟
‫بله.
‫مثل زندگی، هیچ وقت نمی تونم ‫تصمیم بگیرم که باغ آلبالو...
‫...تراژدیه یا کمدی.
‫نمایش نامه رو می شناسین؟
‫یکی از محبوب هامه.
‫خودم هم یه فرزند رو ‫از دست داده م.
‫متأسفم.
‫من یه نمایش نامه نویسم.
‫اتفاقا چخوف رو به ‫شکسپیر ترجیح میدم.
‫به نظرم شکسپیر زیادی ‫عاشق پادشاه هاشه.
‫اریک کراودر، دستیار وکیل.
‫همسر آقای هاچینسون بازیگر ‫خانم پگی اشکرافت هستش.
‫بله.
‫مرد خوش شانسی هستی.
‫خب...
‫اولین دادگاهه؟
‫اُلد بیلی.
‫کوره عدالتِ جنایی بریتانیا.
‫- دکتر کریپن. ‫- درک بنتلی.
‫روث الیس.
‫همه دار شدن!
‫- یعنی دار زده شدن. ‫- خب، آقای هاچینسون رو نداشتن که ازشون دفاع کنه.
‫دادستان کیه؟
‫ندی کاسون.
‫- نسبت برد و باختش هفت به دوئه. ‫- هفت باخت؟
‫هفت بُرد.
‫ندی دادستان به دنیا اومده.
‫مدعی علیه همیشه گناهکاره ‫تا وقتی بی گناهیش ثابت بشه.
‫تو می تونی ثابت کنی؟
‫آقای بانتون.
‫شما به دست خودتون گویا رو ‫برگردوندین و به دزدی اعتراف کردین.
‫توضیح جزء به جزء به پلیس ‫درباره نحوه دزدیتون دادین.
‫و انگیزه تون رو هم گفتین.
‫می تونم آزادتون کنم؟
‫تقریبا مطمئنا نه.
‫کمپتون بانتون، ‫زاده نیوکاسل،
‫متهم به دزدیدن نقاشی دوک ‫ولینگتونِ گویا شده.
‫اون امروز صبح به اُلد بیلی رسیده، ‫برای اولین روز محاکمه ش.
‫و عجب ورودی هم بود!
‫- نقاشی دزدیده شده بود، آقای بانتون؟ ‫- نه، من قرض گرفتمش!
‫- چرا؟ ‫- برای هدف والاتر.
‫هنوز می تونیم بریم.
‫خربزه خورده، حالا ‫پای لرزش هم بشینه.
‫بقیه روز برای انتخاب اعضای ‫هیئت منصفه سپری شد.
‫- شما کمپتون بانتون هستین؟ ‫- بله.
‫اما اون طور که بعضی ها ممکنه فکر کنن، ‫اسمم رو از روی مسیر مسابقه کمپتون برنداشته ن.
‫اگرچه با توجه به این که اون جا ‫به دنیا اومده م، محتمله.
‫جواب بله ست یا نه؟
‫بله، عالی جناب.
‫مادرم اسمم رو از روی کمپتون کنون ‫گذاشت، سوارکاری که اسبش سنت آمانت بود،
‫برنده دربی اون سال.
‫می خواین «بانتون» رو ‫هم توضیح بدم؟
‫«کمپتون» رو هم نمی خواستم ‫توضیح بدی.
‫اتهامات.
‫«کمپتون بانتون»،
‫شما متهم به این هستین که در ‫بیست و یکم مارس 1961...
‫...یه قاب به ارزش 80 ‫پوند رو دزدیدین،
‫متعلق به نگارخانه ملی.
‫چه ادعایی دارین؟ بی گناه یا گناهکار؟
‫من بی گناهم.
‫در دومین اتهام، در همون رو ‫متهم هستین به...
‫...دزدی از نگارخانه ملی،
‫نقاشی دوک ولینگتون ‫اثر هنرمند فرانسیسکو گویا،
‫به ارزش صد و چهل هزار پوند.
‫- چه ادعایی دارید؟ بی گناه یا گناهکار؟ ‫- بی گناه.
‫بله!
‫برای اونایی که با ساز و کار ‫دادگاه آشنایی ندارن،
‫ادعا بود، نه رأی نهایی.
‫کمپتون بانتون، علاوه بر ‫این متهم به این هستین...
‫...که در پی دزدیدن نقاشی، با تهدید ‫برای برگردوندنش چیزهایی تقاضا کردین.
‫ادعا می کنید گناهکارید یا بی گناه؟
‫بی گناه.
‫و این که با دریغ کردن ‫دیدن نقاشی از...
‫...مردم، باعث اخلال در نظم عمومی شدین.
‫ادعا می کنید بی گناهید یا گناهکار؟
‫باز هم همون، عزیزم، بی گناهم.
‫آقای کاسون.
‫ممنون، عالی جناب.
‫و ساعت پنج صبح،
‫وقتی از استراحتتون ‫برگشتین، چی دیدین؟
‫نقاشی غیب شده بود، ‫مشخصا دزدیده شده بود.
‫ممنون.
‫آقای ادبری، اگه اون جا بمونین، دوست ‫مدافعم چند تا سوال ازتون داره.
‫آقای هاچینسون.
‫سوالی ندارم، عالی جناب.
‫ایده، طراحی و اجرای این ‫اقدام فقط و فقط...
‫...با خود من بوده.
‫و اون اظهارنامه ‫امضا شده؟
‫کمپتون بانتون.
‫ممنون، کارآگاه بازرس.
‫لطفا اون جا بمونین، آقای هاچینسون ‫ازتون چند تا سوال دارن.
‫آقای هاچینسون.
‫تیم دفاع از این شاهد ‫هیچ سوالی نداره.
‫در این مقطع تا چای عصر ‫کارمون تموم میشه.
‫و دکتر آنزورث، نظر حرفه ای ‫شما در مورد دست خط چیه؟
‫نوشته های بچگانه در سراسر ‫نامه های اخاذی،
‫وقتی با نگارش عادیش ‫مقایسه کنیم،
‫بدون شک دست متهم، آقای بانتونه که ‫بسیار ضعیف کارش رو مخفی کرده.
‫ممنونم، دکتر آنزورث. ‫لطفا در جایگاه بمونین.
‫خبری از استنطاق هست، آقای هاچینسون ‫یا سعی دارین تسلیم بشین؟
‫تیم دفاع سوالی از این ‫شاهد نداره.
‫چی کار می کنی؟
‫خونه رو تمیز می کنم.
‫بس کن.
‫یکی باید این جا رو تمیز کنه، ‫چون خدا می دونه...
‫...پدرت تا کی می خواد ‫زندگیمون رو به گند بکشه.
‫این حقیقت نداره.
‫و تقصیر بابا نیست که ‫ماریان مُرد.
‫اون براش دوچرخه رو خریده بود، پس ‫خودش فکر می کنه اون رو کشته.
‫فکر می کنی نمی دونم؟
‫پس بهش بگو. درباره ش ‫حرف بزن.
‫فکر می کنی چرا نمایش نامه و ‫بروشور و درخواست نامه می نویسه؟
‫- تا دلت خواست ازش دفاع کن. ‫- من نقاشی رو دزدیدم.
‫می شنوی چی میگم؟ ‫من گویا رو دزدیدم.
‫چی؟
‫نه.
‫نه، تو اون نقاشی رو ندزدیدی. نه.
‫چرا، من بودم.
‫بابا نبود.
‫نه، لطفا، فقط بهم بگو داری ‫چرت و پرت میگی، جکی بانتون.
‫- اُه، خدای من، لرزه گرفتم. ‫- مامان.
‫لرزه گرفتم.
‫من رو ببین، دارم می لرزم!
‫بس کن، داری خودت رو ‫می لرزونی.
‫بشین.
‫کی رفتی لندن؟
‫هفته ای که از کار ‫مرخصی گرفتم.
‫اما...
‫گفتی رفتی لیدز.
‫دروغ گفتی!
‫از این که برای خانم مغرور ‫تمیزکاری می کنی خسته شده م!
‫از این که همه شون به ‫بابا می خندن خسته شده م!
‫فکر کردم نقاشی ممکنه...
‫ممکنه همه چیز رو عوض کنه.
‫پس هم دروغگویی...
‫...و هم دزد!
‫فقط فکر می کردم اگه چیزی داشته باشه که ‫پولدارای کوفتی بخوانش، مجبور میشن گوش بدن.
‫می دونی، برای نهضت تلویزیونش!
‫نهضت؟ مگه عیسی مسیحه؟
‫اما چه طور؟
‫چه طور برداشتیش؟
‫نگارخانه رو زیر نظر ‫گرفتم.
‫گویا همون جا روی ‫سه پایه بود.
‫بدون هیچ نگهبانی.
‫تنها کاری که باید می کردم...
‫...این بود که یه جایی پیدا کنم که ‫بتونم ازش بیام تو.
‫رفتم دستشویی،
‫پنجره دستشویی رو باز ‫کردم و خم شدم بیرون.
‫یه حیاط داشت.
‫اون پایین.
‫پر از خرت و پرتای ‫بنایی و نردبون.
‫ببخشید؟
‫رفتم پیش نگهبان و ازش پرسیدم ‫چه طور می تونم اون جا کار بگیرم.
‫می تونی دفتر رو امتحان کنی.
‫نظافتچی ها، صبح اول وقت.
‫چهار و نیم.
‫نرخ شب رو می گیری، ‫لعنتی خوش شانس.
‫من خوش شان به دنیا اومده م.
‫بعد گفتم...
‫...اگه نظافتچی ها چهار و نیم ‫صبح میان، آژیر باید خاموش باشه.
‫پس صبح اول وقت ‫برگشتم اون جا،
‫یه نردبون گذاشتم زیر ‫پنجره دستشویی.
‫ازش رفتم بالا و...
‫...می تونستم بشنوم که یکیشون ‫داره زمین رو می سابه.
‫برای همین صبر کردم ‫تا رد شه و بعد...
‫(حالا دستانتان را بشویید)
‫رفتم اون طرف.
‫فکر نکنم هیچ وقت ‫نیوکاسل رفته باشی.
‫وقت به پدرت گفتی ‫چی گفت؟
‫لعنت.
‫- چی فکر می کنی؟ ‫- فکر می کنم...
‫لعنت.
‫صد و چهل هزار پوند.
‫اگه می شد فروختش، اما نمیشه!
‫می دونم.
‫احمق نیستم که.
‫اما برای نقاشی ها، بیمه با بازگشت ‫صحیح و سالمش 10 درصد میده!
‫یه تخته ت کمه؟
‫- عصبانی ای؟ ‫- عصبانی؟ نه!
‫دارم از خشم منفجر ‫میشم، احمق خنگ!
‫تو شناخته شده ترین ‫نقاشی زمین رو دزدیدی!
‫لعنت.
‫چرا نمی تونیم برای گرفتن مجوز ‫تلویزیون رایگان ازش استفاده کنیم؟
‫از عوضی ها اخاذی کنیم.
‫یعنی برای بهبود وضع مردم ‫عادی یه پولی تقاضا کنیم؟
‫یه مشکلی هست.
‫چی؟
‫دو کلمه.
‫خانم دوروتی بانتون.
‫- باید ازش پنهانش کنیم. ‫- نمی تونی چیزی رو از یه زن تو خونه خودش پنهان کنی.
‫نه، اگه پیداش کنه، میگیم ‫من دزدیمش.
‫- نمی ذارم تو گردن بگیری... ‫- من...
‫...دزدیدمش.
‫تو تلویزیون یه قاب داشت.
‫لعنت.
‫من درش آوردم.
‫حتما زیر تخت اتاقی که ‫گرفتم جا گذاشتمش، ببخشید.
‫اگه تو کیسه نبود، دخلت رو میاوردم.
‫خیلی خوب نیست، نه؟
‫(دختر دوچرخه سوار)
‫من موقرانه،
‫صادقانه و حقیقتا ‫اعلام می کنم،
‫و تأیید می کنم...
‫...که شهادتی که می دهم...
‫...حقیقت خواهد بود،
‫حقیقت تمام و کمال،
‫و لاغیر.
‫چند سالتونه، آقای بانتون؟
‫نمی دونم، حس می کنم ‫بیست و سه سالمه!
‫تاریخ تولدتون رو ‫نمی دونین؟
‫هیچ وقت مجوز تولد نداشتم.
‫فکر کنم سال 1900 باشه.
‫می دونین کجا به دنیا اومدین؟
‫تو اتاق خواب پشتی.
‫تو خونه مادرتون در نیوکاسل؟
‫بیکر.
‫اگه نیوکاسل یه سگ بود،
‫و دمش رو بلند می کرد،
‫بیکر می شد پشتش.
‫پدرتون...
‫...در اولین جنگ جهانی در ‫ایپر جنگید.
‫وبرز، اون افسر نبود.
‫با صندلی چرخدار برگشت؟
‫بله.
‫یه تانک از روی پاهاش رد شد.
‫بعد از اون قضیه چه ‫حسی درباره آلمان ها داشتین؟
‫حتی یه کلمه بد هم ‫به ذهنم نرسید.
‫آلمان ها تانک نداشتن.
‫شما کمکش کردین ‫کاسبیش رو اداره کنه.
‫آره، اون تو خیابون شرط بندی ‫می کرد و من براش تاس مینداختم.
‫غیرقانونی بود، اما می تونی ‫با دوازده شیلینگ پلیس رو بخری!
‫من به اندازه هر کس ‫دیگه گناهکار بودم.
‫و آقایون و خانم های هیئت منصفه، ‫کیه که جوونی و خامی نکرده باشه؟
‫به قول معروف،
‫گذشته ها گذشته.
‫پدرتون فوت کرد،
‫و شما با مادرتون که کافه ‫اداره می کرد زندگی کردید.
‫بله.
‫کار سختی بود اما مشت ‫چپ مامانم مثل هنری کوپر بود.
‫خوشبختانه به این راحتی ‫عصبانی نمی شد.
‫تو جنگ جهانی دوم، شما با دلایل ‫پزشکی اجازه ورود نداشتین.
‫من وظیفه م رو انجام ‫دادم، کامیون روندم.
‫جوون ازدواج کردین؟
‫باید ازدواج می کردم.
‫باید ازدواج می کردین؟
‫عشق بود.
‫سرنوشت جای من ‫تصمیم گرفته بود.
‫آیا به این قصد نقاشی رو ‫دزدیدین که...
‫...تا ابد از نگارخانه بگیریدش؟
‫هیچ وقت.
‫هیچ وقت با تهدید پول ‫خواستین؟
‫نه، آقا.
‫تو 1960،
‫با دفتر پست درباره مجوز ‫تلویزیونتون حرف زدین؟
‫بله، بهشون گفتم اصلا قصد ندارم ‫پرداختش کنم چون ما بی بی سی رو نداشتیم.
‫- به خاطرش رفتین زندان؟ ‫- بله.
‫وقتی آزاد شدین،
‫به کمپین برای تلویزیون ‫رایگان ادامه دادین،
‫برای بازنشسته ها و کهنه سربازان ‫جنگ، درسته؟
‫وسع من به مجوز می رسید،
‫اما آقا مسئله اساس کار بود.
‫تمام زندگیم، هوای دیگران رو ‫داشته م و براش تو دردسر افتادم.
‫این از کی شروع شد؟
‫هوای بقیه رو داشتن؟
‫از چهارده سالگی.
‫در طول تعطیلات تابستون،
‫تازه خوندن «دل تاریکی» ‫جوزف کنراد رو تموم کرده بودم...
‫...و حس می کردم لازمه ‫در ساندرلند کاوش کنم،
‫اما حواسم پرت شد و دیدم ‫تو ساحل ساوت شیلدزم.
‫زدم به دریا که خنک شم،
‫بعد جریان آب من رو کشید.
‫تک و تنها و خسته بودم،
‫حدودا 1.5 کیلومتر ‫فاصله گرفته بومد...
‫...و می دونستم نمی تونستم ‫هیچ جوره برگردم تو.
‫اما ایمان داشتم.
‫فقط به خدا نه،
‫بلکه به مردم.
‫می دونستم یه نفر یه کپه لباس رو ساحل ‫می بینه و دو دو تا چهار تا می کنه.
‫پس همین رو باور داشتم.
‫صبر کردم.
‫انرژیم رو حفظ کردم،
‫با شناور شدن،
‫نه شنا کردن.
‫به آسمون نگاه کردم،
‫با یه لبخند رو صورتم.
‫می تونین اسمش رو ‫بذارین باور.
‫از همه نظر یه کم عوضی بود.
‫بددهنیم رو ببخشین.
‫می دونین، منظورم به عنوان یه شیرفروشه، ‫اما همه ما خوب و بد داریم.
‫اون روز اون جونم رو نجات داد. ‫می تونست هر کسی باشه، اما می دونستم یکی میاد.
‫من بدون تو «من» نیستم، ‫می فهمین چی میگم؟
‫همه به هم دیگه نیاز داریم.
‫نه، شما من هستین.
‫شما باعث میشین من «من» باشم و ‫من باعث میشم شما «شما» باشین.
‫بنی آدم اعضای یک پیکرند.
‫ببینین، من تنهایی یه ‫آجر تکم.
‫بی مصرف.
‫یه آجر تنهایی چه فایده داره؟
‫اما وقتی کلی آجر رو روی هم می چینین، یه ‫ساختمون می سازین، یه سایه می سازین.
‫پس دارین دنیا رو ‫عوض می کنین.
‫فلسفه تون شایان تقدیره.
‫چه طور از این طرز فکر در ‫مشکل خودتون استفاده کردین؟
‫آدم نمی تونه به مردگان کمک ‫کنه، اما می تونه ازشون الهام بگیره.
‫بعضی از بچه هایی که سال 1914 ‫به بلژیک و فرانسه فرستاده شدن و برگشتن،
‫الان بالغ بر 65 سالشونه و ‫بازنشسته شدن و هیچی ندارن.
‫انزوا،
‫یا ناتوانی در وصل شدن به تلویزیون و زبان ‫مدرن که سبک زندگی نیست!
‫پس چیزی که شما گفتین فلسفه منه، ‫این که من شمام و شما من هستین،
‫بهم میگه که هر بار...
‫...یکی از ما جدا میشه،
‫این ملت، این کشور...
‫...سی سانت کوتاه تر میشه.
‫(ماریان بانتون) ‫(1930 - 1946)
‫آقای بانتون،
‫فکر می کنم هیئت منصفه ‫داره از خودش می پرسه...
‫...اینا چه ربطی به دزدی گویا دارن.
‫- تو اخبار دیدم... ‫- اخبار آی تی وی؟
‫خیلی خوب بود.
‫دیدم که دولت داره صد و چهل هزار ‫پوند برای این نقاشی پول میده.
‫از نظر من، موضوع ‫اون رقم بود،
‫اگه اون همه پول رو تو یه حساب ‫بانکی با سود ده درصد بذارین،
‫می تونین هر سال پول 3500 ‫مجوز تلویزیون رو بدین!
‫و دوباره با مردم ارتباط ‫برقرار کنین.
‫دیگه سوالی ندارم، عالی جناب.
‫نقاشی رو تو اخبار ‫آی تی وی دیدین...
‫...و فهمیدین که 140 هزار ‫پوند می ارزه.
‫تصمیم گرفتین بیاین ‫لندن که بدزدینش...
‫...برای منفعت شخصی، مگه نه؟
‫فکر کردم می تونم ‫یه مدت بدزدمش، درسته.
‫وقتی نقشه دزدی رو می کشیدین، ‫کجا اقامت داشتین؟
‫نزدیک یه سطل فروشی ‫صبر کردم.
‫سطل فروشی چیه؟
‫مغازه ای که سطل می فروشه.
‫این عمدی بود؟
‫نه، اما به درد خورد.
‫از چه نظر؟
‫خب، این جا شهر من نیست، هست؟ ‫شهر رو بلد نبودم.
‫برای همین رفتم تو کمدن و از یکی ‫پرسیدم: «می دونی کجا می تونم سطل بخرم؟»
‫و این طوری آدرس گرفتین.
‫همه می دونن از کجا ‫میشه سطل خرید.
‫آدرس مغازه رو می دونین؟
‫چه طور؟ سطل لازم دارین؟
‫اما ما لازم...
‫ببخشید.
‫ما آدرس رو لازم داریم، چون شما گفتین قاب رو ‫در آوردین و زیر تخت اقامتگاهتون قایم کردین.
‫پس سطل فروشیه هنوز ‫اون جاست؟
‫نمی دونم، من که ‫برنمیگردم!
‫مطمئن نیستم ‫سطل لازمم بشه.
‫آقای بانتون، شما ‫دارین محاکمه میشین.
‫آزمون نمایش موزیکال ‫نیست که!
‫می بخشید، عالی جناب.
‫چی در انتظارمه؟
‫ده سال؟
‫من دفاع نهاییم رو می خونم و ‫بعد قاضی خلاصه رو می خونه...
‫...که باید بهت هشدار بدم ممکنه یه کم ‫شبیه دومین سخنرانی دادستان باشه.
‫همه نیمکت های اون جا ‫عبارت های لاتین روشون دارن،
‫(صحبت به لاتین)
‫«خدا هدایتمون کنه.»
‫بیشتر باید گفت: ‫«خدا به دادمون برسه.»
‫خب، من به شما دو تا ‫یه کم زمان میدم.
‫بفرمایید.
‫خب، تو همه روزنامه ها هستی.
‫واقعا؟
‫می تونستی بهم بگی.
‫می تونستیم با هم ‫حلش کنیم.
‫می تونستیم؟
‫بقیه نمایش نامه ت رو خوندم.
‫متأسفم که فکر می کردی ‫تقصیر توئه. تقصیر تو نیست.
‫رفتم دیدنش.
‫- جای قشنگیه، نه؟ ‫- آره، قشنگه.
‫یه ذره تمیزش کردم.
‫از طبیعی بودنش ‫خوشم میاد.
‫اون تو حومه شهر مُرد.
‫تو برای هیچ کاری نکردن ‫هر بهونه ای میاری.
‫چند سال بهت میدن؟
‫نمی دونم.
‫ده سال.
‫تو نقاشی رو ندزدیدی.
‫ترجیح می دادی ‫جکی محاکمه بشه؟
‫متأسفم، دالی.
‫اوضاع به هم ریخته ایه.
‫خب، به هم ریخته که هست.
‫مثل روز روشنه...
‫...که کمپتون بانتون ‫نقاشی رو دزدیده.
‫یا دادستان این طور میگه.
‫حالا...
‫این متعجبم می کنه.
‫چون...
‫...هیچی...
‫...تو این کشور جرم نیست، مگر ‫اکیدا غدغن شده باشه،
‫طبق یه قانون.
‫اگه همسایه شما...
‫...چمن زن شما رو قرض کنه و ‫ماه ها برنگردوندش، خیلی...
‫...اعصاب خردکنه، خیلی...
‫...آزاردهنده ست، اما ‫دزدی نیست.
‫چون اون اصلا قصد نداشته ‫تا ابد از شما بگیردش.
‫کمپتون بانتون،
‫اون همسایه شماست.
‫اون یه دزد...
‫...نیست.
‫اون گویای شما رو ‫قرض گرفته...
‫...که سعی کنه یه کم ‫کار خیر تو این دنیا بکنه.
‫تو دنیای که...
‫...من شما هستم،
‫و شما من هستین.
‫سعی کرده نفعی...
‫...به بعضی از آسیب پذیرترین ‫اعضای جامعه برسونه.
‫عمدا هم اون رو برگردونده.
‫و شخصا...نقاشی گویا رو...شاید دیر،
‫بله،
‫بین ما کیه که یه چمن زن رو ‫دیر برنگردونده باشه؟
‫ختم کلام اینه که...
‫...اون واقعا همسایه خوبیه.
‫مگه نه؟
‫ممنون.
‫و در پاسخ به اعتراف آقای ‫بانتون که گویا رو برداشته،
‫ممکنه فکر کنین که در ‫نتیجه دفاعیه ش،
‫هر نگارخانه ای تو کشور ‫قدرتی نخواهد داشت برای جلوگیری از...
‫...این که یه نفر آخر هفته ‫نقاشی روبینز رو قرض نگیره،
‫و توی سالنش آویزون نکنه که ‫خیریه «روتاری» رو تحت تأثیر قرار بده.
‫آیا این کشور واقعا می تونه اجازه بده ‫چنین رفتاری خارج از قانون جنایی قرار بگیره؟
‫حالا این سوالیه که ازتون ‫می خوام روش تمرکز کنین،
‫وقتی برای فکر کردن روی ‫رأیتون میرید.
‫پای لذیذیه.
‫آره.
‫پنیر داره!
‫هیئت منصفه لطفا ‫بلند بشه.
‫و مدعی علیه.
‫خانم و آقایان هیئت منصفه،
‫به رأیی که هر دوازده نفرتون ‫باهاش موافق باشین، رسیدین؟
‫بله.
‫درباره اتهام دزدی قاب نقاشی ‫به ارزش هشتاد پوند و متعلق به نگارخانه ملی...
‫- ...مدعی علیه رو گناهکار می دونین یا بی گناه؟ ‫- گناهکار.
‫از پیش برنامه ریزی شده بود!
‫میشه سکوت کنین؟
‫یا باید دستور بدم جایگاه ‫حضار تخلیه بشه؟
‫درباره دزدی نقاشی گویا از ‫دوک ولینگتون...
‫...مدعی علیه رو گناهکار ‫می دونین یا بی گناه؟
‫بی گناه.
‫درباره اتهام اخاذی پول با ‫تهدید علیه نقاشی...
‫- ...مدعی علیه رو گناهکار می دونین یا بی گناه؟ ‫- بی گناه.
‫سکوت!
‫سکوت دادگاه رو رعایت کنین.
‫درباره اتهام ایجاد اخلال در نظم عمومی با ‫دریغ کردن فرصت دیدن نقاشی از مردم...
‫- ...مدعی علیه رو... ‫- بی گناه!
‫سکوت!
‫باید سکوت کنین.
‫سکوت دادگاه رو رعایت کنید.
‫اون زن رو ببرین بیرون!
‫من هیچ جا نمیرم.
‫کمپتون سه ماه حبس کشید،
‫به جرم سرقت قابی که ‫هیچ وقت پیدا نشد.
‫ممنون.
‫(زندان دورهام)
‫یکی از اون کیسه ها رو بده به من.
‫- این جایی! ‫- معلومه که این جام.
‫به نظر خودت دیگه ‫کجا می تونستم باشم؟
‫من وقت تلف نمی کردم، ‫چند تا نمایش نامه نوشتم.
‫حتما تن شکسپیر تو ‫گور می لرزه.
‫فکر کنم.
‫و چخوف هم همین طور.
‫چخوف کیه؟
‫اون نمایشی که راجع به ‫سه خواهر بود رو یادته؟
‫ایناهاش.
‫یکی از اونا مال منه؟
‫من و سرپرست دادستانی عمومی ‫مدارک رو در این پرونده...
‫...در نظر گرفتیم...
‫...و همین طور اعترافتون رو.
‫لازم به ذکر نیست که ‫جرم بسیار سنگینیه.
‫اما...
‫برای دادستانی ‫مجبور به فراخواندن...
‫...متهم اصلی میشیم.
‫این ما رو تو وضعیت ‫حساسی قرار میده...
‫...با توجه به نمایش عمومی ای که ‫پدرتون ظاهرا راه میندازه!
‫پس تصمیم گرفته شده که...
‫...دادستانی شما ممکنه به ‫صلاح مردم نباشه.
‫منظورتون اینه که کمپتون دوباره ‫احمق جلوه تون میده؟
‫ببخشید، منظوری نداشتم.
‫البته که اگه حتی یه کلمه از این حرفا ‫یه روز از بین این دیوارها خارج بشه،
‫همیشه می تونیم تجدید نظر کنیم.
‫- روشنه؟ ‫- روشنه.
‫- آیرین؟ ‫- قبول می کنم.
‫- با من ازدواج می کنی؟ ‫- همین الان گفتم که.
‫قبول می کنم.
‫نوشیدنی با رنده پوست ‫لیمو، هم نزده اما تکان داده شده.
‫- نوشیدنی؟ ‫- البته.
‫باز هم اون نقاشی کوفتی!
‫باید بذاریش تو کمد.
‫باید بدم جکی درستش کنه.
‫بالاخره در سال 2000 مجوز تلویزیون رایگان ‫برای افراد بالای 75 سال صادر شد.
‫هیچ یک از نمایش نامه های ‫کمپتون بانتون تولید نشدند.
‫«برگرفته از داستانی واقعی»
‫مدعی علیه لطفا بلند شه.
‫کمپتون بانتون.
‫شما متهمین به این که در ‫بیست و یکم مارس 1961،
‫از نگارخانه ملی دزدی کردین.
‫نقاشی دوک ولینگتون اثر ‫هنرمند فرانسیسکو گویا...
‫...به ارزش صد و چهل هزار پوند.
‫چه ادعایی دارید؟ گناهکار یا بی گناه؟
‫من بی گناهم.
‫و این که با دریغ کردن فرصت دیدن...
‫...نقاشی از مردم، اخلال در ‫نظم عمومی به وجود آوردین.
‫ادعا می کنین گناهکارین یا بی گناه؟
‫باز هم، عزیزم، بی گناهم.
‫آقای کاسون.
‫ممنون، عالی جناب.
‫(شش ماه قبل)
‫(نیوکاسل، 1961)
‫در این مقطع، با شکسپیر هم ‫رقابت می کنی.
‫تصور کن چی میشد اگه ‫عیسی مسیح زن به دنیا میومد.
‫- اسمش چیه؟ ‫- ماجراهای «سوزان مسیح».
‫من اون طوری خوشم نمیومد.
‫خب، تو که نمی دونی.
‫رسید رو امضا می کنین؟
‫آره، فکر خوبیه.
‫میشه دو شیلینگ، آقای بانتون.
‫یالا، آقای سینگ. می دونم داخلین.
‫می دونم داخله.
‫- یالا، هری. ‫- باشه.
‫برمیگردیم.
‫- می دونم داخله. ‫- باشه.
‫آشپزی می کنه.
‫خیلی خوب، بیا یه فنجون چای ‫بخوریم و بعد بریم.
‫ایونینگ کرانیکل، چه طور ‫می تونم کمکتون کنم؟
‫بری اسپنس هست؟
‫- به ایشون وصلتون می کنم. ‫- ممنون.
‫دوروتی،
‫من این توئم.
‫دوروتی، میشه لطفا ‫سر چوب های گلف رو برام تمیز کنی؟
‫اُه، بله، البته.
‫اول شومینه رو تموم کنم؟
‫دست خودته، اما من امروز ‫بعد از ظهر بازی دارم. خیلی سرم شلوغه.
‫اوه، دوروتی، اون روز از ‫کنار یه فروشگاه رد می شدم،
‫متوجه شدم که یه آگهی ‫استخدام زده ن.
‫«نیازمند انباردار».
‫شاید یه وقت شوهرت...
‫گفتم یه اشاره ای بکنم.
‫- آقای بانتون. ‫- پرده ها کشیده ن.
‫بابا!
‫- کارمندهای پست تو خیابونن. ‫- می دونم.
‫- پنج دقیقه دیر کردی. ‫- آقای بانتون.
‫وقت شناس باش، جکی جوون.
‫آقای بانتون؟
‫- می تونم کمکتون کنم؟ ‫- برای بررسی مجوز تلویزیونتون اومدیم.
‫اون جا رو!
‫- چیه؟ ‫- آقای فاکس.
مرد درشتیه.
‫هر خونه ای که تلویزیون داره، ‫باید مجوز هم داشته باشه.
‫ون راداردار ما تو این آدرس ‫یه سیگنال شناسایی کرد.
‫هفته پیش همین موقع از یه ‫لوله کاتدی فرستاده شده بود.
‫- من از اونا ندارم. ‫- یعنی تلویزیون.
‫اوه، از اونا داریم.
‫مجوز دارین؟
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی دارین...
‫...یا ندارین؟
‫آقایون به من ملحق بشین، بعد از ‫اعلامیه رابین هود پخش میشه.
‫- می تونیم مجوزتون رو ببینیم، آقا؟ ‫- لازم ندارم.
‫ما فقط آی تی وی می بینیم که ‫هزینه ش از همینا در میاد.
‫اشتباهی شده.
‫- من می تونم برم دفتر پست... ‫- این اشتباه نیست، یه کار سیاسیه.
‫شاهد باشین، من نمی تونم ‫بی بی سی رو بگیرم.
‫سمت چپ، آی تی وی.
‫من سیم پیچ بند 1 رو از ‫آنتن گیرنده در آوردم.
‫باز شروع کرد.
‫زنم همیشه در خلوت ‫ازم حمایت می کنه.
‫برای همین از نظر ‫فیزیکی غیرممکنه...
‫...که این تلویزیون یه سیگنال...
‫...تلویزیونی از بنگاه خبر پراکنی ‫بریتانیا دریافت کنه.
‫همین هم من رو از پرداختن ‫هزینه مجوز معاف می کنه.
‫من فقط 16 شیلینگ این جا ‫دارم. جک، تو برو شیشه...
‫- ...خرجی خونه رو بیار. ‫- نه! نه!
‫این یه مالیات ناعادلانه...
‫...برای مردم عادیه،
‫مخصوصا سالمندانی که ‫وسعشون بهش نمی رسه.
‫آقایون، تلویزیون...
‫...درمان مدرنِ تنهاییه.
‫- ما یه جنبشیم. ‫- من نیستم.
‫هدف ما اینه که دولتمون رو قانع کنیم که ‫سالمندان باید مجانی تلویزیون تماشا کنن.
‫خب، قانون قانونه و هیچ کس ‫ازش مستثنی نیست.
‫مخصوصا یکی مثل تو که ‫هیچ کس نیست!
‫نمی تونی با بابام تو خونه ‫خودش این طوری حرف بزنی!
‫- وگرنه چی؟ ‫- خیلی خوب، کمپتون.
‫نمی دونم، بری، هیچ وقت ‫بهش فکر نمی کنم.
‫باز داری دردسر درست می کنی.
‫- شما؟ ‫- «ایونینگ کرانیکل».
‫- طبق قانون... ‫- تلویزیون رایگان برای سالخوردگان!
‫خوشم اومد.
‫راضیم.
‫کمتر کلمه ای با سالخوردگان ‫قافیه داره.
‫نمی خوام این قضیه ‫بره تو روزنامه ها!
‫اون می خواد، برای همین ‫من این جائم.
‫طبق قانون، هر کسی که تلویزیون ‫داشته باشه، مجوز لازم داره.
‫اما من این دستگاه رو ‫اصلاح کرده م.
‫سیم پیچ های بی بی سی رو در آورده م.
‫برای همین هیچی به ‫دولت بدهکار نیستم.
‫این یه گزاره غیرقابل بحثه که ‫قطعا به نظر قانونی میاد!
‫صاف وایسا.
‫(زندان دورهام)
‫ممنون.
‫ببخشید، بابا.
‫کجا بریم؟ خونه؟
‫سر خاک ماریان.
‫متأسفم عزیزم.
‫زندان.
‫سیزده روز.
‫من قانون رو شکستم.
‫مادرت رو ناراحت کردم.
‫دوباره.
‫(ماریان بانتون) ‫(1930 - 1948)
‫چرا مامان هیچ وقت نمیاد؟
‫نمی دونم، جکی. باید ‫از خودش بپرسی.
‫وقتی انگلیس در نبرد واترلو ‫جنگید، یک مرد محکم ایستاد.
‫این مرد،
‫آرتور ولزلی، دوک ولینگتون.
‫و هفته پیش که این نقاشی تاریخی در ‫خطر ترک کشور تا ابد بود،
‫ما هم محکم ایستادیم.
‫ما صد و چهل هزار پوند لازم برای حفظش ‫برای همه مون رو جمع کردیم.
‫واقعا ارزشش رو داشت؟
‫یعنی، نگاهش که می کنیم ‫خیلی بزرگ نیست، هست؟
‫آقای فیلیپ؟
‫خب،
‫من...
‫یه مثال خارق العاده از آخر ‫دوران گویاست.
‫واقعا هست.
‫خارق العاده.
‫(مصاحبه با اعلی حضرت) ‫(رب باتلر - عضو مجلس)
‫این خیلی لذیذه، عزیزم.
‫یه کم خردل.
‫مگه تو زندان پیش خدمت داشتی؟
‫می دونی دوست ندارم ‫بلند بشم.
‫- من میارم، بابا. ‫- نه، نمیاری.
‫جکی!
‫باز هم دوک کوفتی ولینگتون.
‫یکی از قایق هام رو فروختم.
‫پس نرفتی کلاس شبانه؟
‫فکر کردم خوشحال میشی.
‫اگه واجد شرایط می شدی، ‫خوشحال تر می شدم.
‫چند تا از ناوگان مونده؟
‫فقط یکی.
‫و قیمتش چه قدره، قربان؟
‫ما درگیر قیمت گذاری روی ‫میراث ملی نمیشیم.
‫مجبور نیستن بشن.
‫امثال من و تو که مالیات پرداخت ‫می کنن پولش رو میدن، جکی.
‫از کی تا حالا تو ‫مالیات میدی؟
‫به خونه خوش اومدی، کمپتون.
‫این جا چه خبره، جکی؟
‫خرپول ها دنبال منافع خودشونن،
‫و پول سخت به دست اومده ‫ما رو خرجِ...
‫...یه نقاشی ریخت و پاشِ ‫یه اسپانیایی خمار می کنن.
‫نقاشی دوکی که برای افرادش ‫عوضی بازی در میاورد...
‫- ...و مخالف حق رأی همگانی بود. ‫- مخالف چی؟
‫حق رأی.
‫وقتی دوک ولینگتون ‫نخست وزیر بود، نمی خواست...
‫...تو نظری درباره چگونگی ‫اداره این کشور بدی.
‫فکر کن بدون اون همه پول ‫چی کار می تونستن بکنن.
‫با هزاران هزار مجوز ‫تلویزیون که می شد...
‫...خرج بیوه های جنگ و ‫بازنشسته ها بشه. مسئله اینه.
‫این سخنرانی هات غذا هم ‫سر سفره مون میاره؟
‫می تونی بس کنی، دالی. من ‫فردا برمیگردم سر تاکسی.
‫دولت بریتانیا هیچ تصمیمی درباره...
‫...سوال اتحادیه نداره.
‫کسی که امید داره،
‫ترجمه چیزی که نمی تونستم بگم، ‫احتمالا اسپرانتو باشه.
‫من پول برای مکالمه نمیدم.
‫پس دیگه دهنم رو می بندم.
‫در واقع، یه چشم پزشک ‫لهستانی بود، ال ال زامنهوف،
‫رویاش متحد کردن انسان ها بود،
‫با استفاده از یه زبان ‫میانجی جهانی.
‫(بیچام پیلز) ‫(به حیات ارزش زندگی کردن می بخشد)
‫گور بابات.
‫- چی کار می کنی، بچه جون؟ ‫- کابین روش نصب می کنم.
‫قایق سازی، ها؟
‫کرک و پر سوان هانتری ها ‫می ریزه.
‫می خوای روش زندگی کنی؟
‫از خونه بزنی بیرون؟
‫می فروشمشون، به عنوان ‫قایق های کار.
‫- تو این جا چی کار می کنی؟ ‫- قایم شده م.
‫تو دردسر افتادی؟
‫تو نیوکسل نه.
‫یه کار برات دارم.
‫نمی خوام تو هچل بیفتم.
‫- ماشین فرار با من. ‫- نه.
‫- فقط باید برونیش و بس. ‫- نه، گفتم نه.
‫- قبلا که انجامش دادی. ‫- آره، و پشیمونم.
‫خب بهش فکر کن.
‫فرصت کاره.
‫رابطه شون چه طوره؟
‫اون نویسندگی می کنه و ‫مامان دنیا رو تمیز می کنه!
‫ماریان لعنتی.
‫آره.
‫ماریان لعنتی.
‫معمولا شب رو می خوابه.
‫چیزیت نمیشه، نگران نباش. ‫می شناسدت، ازت خوشش میاد.
‫دوروتی، لطف می کنی؟
‫ببخشید.
‫همیشه از این پیراهن ‫خوشم میومد.
‫تافته ست، ازش متنفرم. ‫اصلا راحت نیست.
‫عزیزم، 7:30 تا هشته، نه ‫8:30 تا 10!
‫اُه، خدایا. ممنون، دوروتی.
‫خب...
‫امشب چیه؟
‫جشن باشگاه گلف.
‫- تنها زمانی که خانما رو راه میدن داخل. ‫- مگه اون جا بازی نمی کنی؟
‫اُه، خدا، معلومه که نه.
‫این طوری دنیا به آخر می رسید!
‫پس، تو...
‫شوهرت بیرونه؟
‫یعنی...
‫برگشته؟ روزنامه رو دیدم.
‫- می خوای دیگه نیام؟ ‫- نه.
‫نه، این...
‫چیزی نیست، دوروتی.
‫ما واقعا از تو خیلی ‫راضی هستیم.
‫اصلا نمی خوام مایه ‫خجالت شوهرت بشم.
‫اُه، نه، نه، این اتفاق ‫نمی تونه بیفته.
‫شوهرم مشاوره.
‫یه معمای واقعیه، نه؟
‫منظورم اینه که...
‫اگه نمی تونین بی بی سی رو ‫دریافت کنین...
‫...برای چی باید ‫مالیات بدین؟
‫بعدا می بینمت.
‫- دیر نکردی؟ ‫- داشتن این ظاهر پنج دقیقه زمان نمی بره!
‫بیا فقط بریم.
‫- کیفم کو؟ ‫- روی مبله.
‫- کلیدها رو برداشتی؟ ‫- لازمشون نداریم.
‫سوزان، من شکست نمی خورم.
‫(چه طور فیلم نامه بنویسیم)
‫از این یکی خوشت میاد، عزیزم.
‫بیا داخل.
‫برات راحت میشه؟
‫بازگشت پسر ولخرج! ‫هیچ پولی بهش نده.
‫من پولی ندارم.
‫شما دو تا کجا بودین؟
‫کافه.
‫خائن ها!
‫ورود من هنوز غدغنه؟
‫نیم لیترِ اون جا، نیم لیتر نیست!
‫اُه، تو می تونی تو زمین ‫شخم زده هم دعوا راه بندازی.
‫اونا من رو متهم به دزدیدن ‫دستمال توالت هاشون کردن.
‫می دزدیدی دیگه.
‫آره اما اونا هیچ مدرکی ‫نداشتن، عین حقیقته!
‫تو یه احمقی.
‫دست از سرش بردار، مامان.
‫پای ماهی می خوری، کنی؟ ‫به نظر لاغر شدی.
‫برای چی به اون گیر دادی؟
‫که به تو گیر ندم!
‫نوشیدنی برای خانم، بابا، ‫لیوانت.
‫- مرسی. ‫- بطری قهوه ای.
‫حتما از زیرلیوانی استفاده ‫کنین، دیگه تو لیدز نیستین.
‫بله، این جا تمدنه.
‫- اخبار رو روشن کن، دالی. ‫- ما مجوز نداریم.
‫- تو طرف کی هستی؟ ‫- طرف خودم.
‫اون جعبه وراج رو ‫روشن نمی کنم.
‫یه سخنرانی.
‫به افتخار بانتون ها!
‫خانواده های خوشحال.
‫خانواده های خوشحال!
‫جمعیت به نگارخانه ملی ‫هجوم برده ن.
‫باز هم اون نقاشی کسل کننده؟
‫گنجینه ملی؟ باید پیاده نظامی که نبرد رو ‫براش برنده شدن رو بزرگداشت کنیم.
‫- ♪ تک تک درها رو بزنین ♪ ‫- ساکت!
‫- ♪ درها برای همینن دیگه! ♪ ‫- ساکت!
‫امیدوارم به خودت ‫افتخار کنی.
‫اونا چیزی که دولت به خوردشون ‫میده رو قورت نمیدن. به این افتخار می کنم.
‫- برات تخت رو درست کنم؟ ‫- آره، برای چند شب، مامان.
‫خانم خوشگلت دلتنگت میشه.
‫درباره کی داریم حرف می زنیم؟ ‫اونی که نامزد داره؟ پامی؟
‫ازش جدا شده، مامان.
‫اگه رسما جدا نشده، ‫هنوز نامزد داره.
‫همه ش دو ماه نامزد کرده بود.
‫تو نرو تو این مسیر، جکی بانتون.
‫من خود اهریمنم، نه؟
‫ما چیزی درباره زندگیت تو ‫لیدز نمی دونیم.
‫کلی پول داری،
‫هیچ وقت سر کار نیستی.
‫من تو ساخت و سازم. ‫کار فصلیه.
‫همیشه این جا قدمت رو چشمه. ‫اتاق پشتی مال توئه.
‫اگه می شندیم داره خانواده ‫تشکیل میده، تعجب نمی کردم.
‫لعنت.
‫- کافیه. ‫- تو این خونه بددهنی نداریم.
‫مرسی، بابا. عالی بود.
‫نه، من گفتم قدمت رو چشمه.
‫آره، خب، شنیدم، باشه؟
‫- من هیچ وقت قدمم رو چشم نیست. ‫- نمی خوام توهین بشنوم.
‫می دونی چرا ماه ها نبودم؟
‫من میرم مشکل رو درست کنم.
‫تنها چیزی که ازت خواستم ‫این بود که بددهنی نکنی.
‫نقاشی اولین دوک ولینگتون...
‫...رکورد قیمت رو برای ‫گویا شکست.
‫بعد از نود ثانیه، یک آمریکایی با مبلغ ‫140 هزار پوند این مزائده رو برنده شد.
‫♪ اگه پول نمی خوای، پس چی می خوای؟ ♪
‫♪ اگه طلا نمی خوای، پس چی می خوای؟ ♪
‫♪ بگو چی می خوای تا من بهت بدمش، عزیزم ♪
‫♪ کاش عشقم رو می خواستی، عزیزم ♪
‫♪ اگه پول نمی خوای، پس چی می خوای؟ ♪
‫شاید بدن یه زن ‫نحیف رو داشته باشم،
‫مثل الیزابت اول!
‫اما جیگرِ هنری هشتم رو دارم!
‫دیروز سه شیلینک و ده پنی ‫کسری داشتی.
‫آره، یه دوست قدیمی ‫سوار شد که پول نداشت.
‫- پس چرا تاکسی گرفته بود؟ ‫- کهنه سرباز جنگه.
‫نمی تونه راه بره.
‫من یه شرکت تاکسیرانی ‫اداره می کنم،
‫نه خیریه.
‫- از حقوقم کسرش کن. ‫- شکایاتی به دستم رسیده.
‫اول، زیادی حرف می زنی.
‫و دوم، حرفات چرت و پرت مطلقه.
‫از همین الان اخراجی.
‫حقوقم رو نگرفته م!
‫پس ازم شکایت کن!
‫اما اول گم شو!
‫سلام.
‫بله،
‫پس آدرستون رو لطف ‫کنین، ممنون.
‫خیلی ممنون، به زودی ‫می رسه اون جا.
‫هیچی قوی تر از وقتی نیست...
‫...که یه جامعه کشف می کنه ‫به چی اهمیت میده.
‫و وقتی یه نفر...
‫...ارتباط اساسی ما به هم رو می پذیره،
‫در اون لحظه، اون آقا...
‫...یا خانم...
‫...یه زن میشه.
‫یا یه مرد.
‫بستگی به موردش داره.
‫چند تا دارین؟
‫درخواست نامه فقط یه ‫بخش از کمپینه.
‫- سه؟ ‫- تازه شروع کردیم.
‫کمپتون بانتون؟ این که ‫حتی یه اسم واقعی نیست.
‫رم رو یه روزه ‫نساختن، جکی.
‫اما خب، من رو سر اون ‫کار خاص نذاشته بودن.
‫سلام.
‫نمی دونستیم سیاسی هستی، ‫جکی بانتون.
‫آره، واسه بابامه.
‫جدیدترین کمپینش.
‫مادربزرگم خوشحال میشه ‫تلویزیون داشته باشه.
‫پس چرا درخواست نامه رو ‫امضا نمی کنی، عزیزم؟
‫مطمئن نیستم.
‫کلاهه بهت میاد!
‫من دوست دارم امضا کنم، ‫آقای بانتون.
‫مگر این که مخالفتی داشته باشین.
‫برعکس، خانم گالینگ، ‫کاملا برعکس.
‫ممنون.
‫حالا...کجا امضا بزنم؟
‫این جا، لطفا.
‫(بذر)
‫(تلویزیون رایگان برای سالخوردگان)
‫اگه جکی اشتباهی بکنه، ‫من تو رو مسئول می دونم.
‫این تیر خلاص میشه، بهت قول میدم.
‫می تونی تو زندون درخواست نامه ‫بدی یا نمایش نامه بنویسی.
‫آشپزی و رخت شوییت رو هم ‫اونا برات می کنن.
‫اما من دیگه بسمه.
‫دیگه به این جام رسیده.
‫با صلح اومدم.
‫- بیسکوئیت لذیذ با طعم زنجبیل. ‫- چی می خوای؟
‫یه عهد.
‫دو روز تو لندن.
‫فقط بهم دو روز بده، اون وقت برمیگردم و ‫یه کار پیدا می کنم و از دردسر دوری می کنم.
‫من این قدر ساده نیستم که باور کنم.
‫قول میدم، فقط دو روزه.
‫برای عوض کردن هر چیزی ‫آدم باید بره مجلس.
‫داری زندگیت رو حروم می کنی.
‫چه طور میشه یه فیل رو خورد؟
‫کی فیل می خوره؟
‫لقمه لقمه.
‫بس کن.
‫لطفا، کمپتون، لطفا. ‫ببین...خواهش می کنم.
‫التماست می کنم.
‫این همه هیجان رو ‫بذار کنار.
‫همه ش دو روزه.
‫اگه اون جا به بن بست بخورم، ‫تموم میشه میره.
‫دو روز، همه ش همین رو ‫لازم دارم.
‫بعد به خدا قسم می خورم ‫دیگه کاری نمی کنم،
‫نه نمایش نامه، نه سیاست، نه هیچی.
‫فقط دو روز.
‫آخرین فرصت.
‫(پل لندن)
‫(خیابان واترلین)
‫(خیابان پودینگ لین)
‫(شوگرلوف کورت)
‫(آرزو می کردید راننده داشتید؟ شاید دفعه بعد...)
‫قرار ملاقات داشتین؟
‫مطمئنا می خواد من رو ببینه.
‫می بخشید؟
‫سه گانه کتابم رو براش فرستادم،
‫هر کدوم درباره یه وجهه ‫متفاوت از بی عدالتی اجتماعیه.
‫اون این جا نیست.
‫این جا نیست؟
‫رفته گرانادا.
‫تلویزیون گرانا؟
‫نه، گرانادای اسپانیا!
‫می تونم صبر کنم.
‫باشه.
‫(بی بی سی)
‫(فلیت استریت)
‫(دیلی تلگراف) ‫(ساندی تلگراف)
‫(دیلی تلگراف) ‫(دیلی اکسپرس، دیلی میل)
‫(دیلی اکسپرس)
‫باید با رئیس حرف بزنم، ضروریه.
‫اون اون جاست.
‫- آقا، من یه داستانی دارم. ‫- این طوریه؟
‫- یه کمپینه... ‫- من کمپین کار نمی کنم.
‫- درباره بی عدالتی اجتماعی. ‫- من روی بی عدالتی اجتماعی کار نمی کنم.
‫- می تونم براتون ناهار... ‫- من ناهار نمی خورم.
‫باشه وقت دیگه.
‫دوستانم، اعضا و شهروندان عزیز ‫این مجلس مادر بزرگ...
‫اعضا، نمایندگان...
‫دوستان!
‫شهروندان عزیز!
‫شما از این مجلس شریف ‫نماینده انتخاب کردین.
‫به من گوش فرا بدین!
‫با ما بیا.
‫من برای اعتراض نیومده م، بلکه ‫برای این اومدم که از دولت بخوام...
‫باشه.
‫(برای دیدن دوک صف ببندید.)
‫(نگارخانه ملی)
‫در تغییر اولین شیفت ‫ساعت هفت صبح...
‫...نقاشی گم شده.
‫دیشب که نگارخانه بسته شد،
‫نقاشی هنوز اون جا بود.
‫نگارخانه ملی داره از هر کسی که ‫دیروز این جا بوده می خواد...
‫...که اگه کسی یا چیزی رو دیدن که ‫به نظرشون مشکوک بوده،
‫با پلیس تماس بگیرن.
‫از کشور خارج میشین، ‫رئیس پلیس؟
‫با توجه به میزان برنامه ریزی و ‫تخصصی که درگیره،
‫ما مطمئنیم که نقاشی گویا ‫به دستور یه دسته جنایت کارِ...
‫...بین المللی، بسیار حرفه ای و ‫ثروتمند دزدیده شده.
‫هنوز مظنونی ندارین؟
‫خیلی خوب نیست، هست؟
‫پلیس چی؟
‫هیچ کس تو پینول دنبال ‫دوک ولینگتون نمی گرده.
‫- یا مسیح! ‫- یا مسیح!
‫بهش دست نزن!
‫یا عیسی مسیح.
‫آره، الان مسیح رو ‫لازم داریم.
‫- چه طور؟ ‫- چون نجاره دیگه.
‫کسی که می دونه چه طوری یه ‫دیوار کاذب تو اون کمد بذاره.
‫- من می تونم انجامش بدم. ‫- پس انجامش بده.
‫قدم بعدی، برقرار کردن ارتباط.
‫تیکه های روزنامه رو ببر.
‫نه، اگه این کار رو بکنی، بهشون ‫نشون میدی چه روزنامه ای می خونی.
‫و چه چسبی تو خونه داری.
‫و این که از قیچی راست دست یا ‫چپ دست استفاده می کنی.
‫این سه تا سرنخه! همین طوری ‫می گیرنت.
‫برای همین این نامه رو نمیشه ‫از نیوکاسل فرستاد.
‫شک نکنید که نقاشی ‫گویا دست منه.
‫این کار برای زدن جیب کسانیست که ‫هنر را بیشتر از خیریه دوست دارند.
‫مثل «رابین هود».
‫همچین چیزی.
‫- مامانه. ‫- خدایا.
‫- خاله بتی چه طور بود؟ ‫- چرا دستکش لاستیکی پوشیدی؟
‫لاک الکل.
‫برای توی قایق.
‫سلام، عزیزم.
‫می بینم که برگشتی.
‫پس دولت رو به زانو در نیاوردی؟
‫اُه، خب، من از حق دموکراتیکم ‫استفاده کردم، حالا بستگی به خودشون داره.
‫مهم اینه من برگشته م.
‫پس فردا میری بنگاه کاریابی.
‫بله، فردا اول وقت.
‫کتری رو بذارم؟
‫اگه به نظرت به لباست ‫میاد، چرا که نه!
‫خب...
‫اسمت رو خارج از روزنامه ها ‫نگه می داری؟
‫آره، خب...
‫دیگه دلیلی وجود نداره که ‫برای مطبوعات جالب باشم.
‫تو چرا دستکش پلاستیکی پوشیدی؟
‫چاه گرفته.
‫چاه ما که نگرفته!
‫مال همسایه بغلی.
‫ما با همسایه بغلی ‫حرف نمی زنیم.
‫باید رفت و آمد کنیم دیگه.
‫پاریس، وین و لندن.
‫- من رفتم. ‫- کجا؟
‫رینبو رومز.
‫آخه چرا می خوای ‫بری به کلوپی...
‫...که پر موسیقی و نوشیدنی و دختره،
‫وقتی می تونی ولش کنی و با من و ‫مامانت تلویزیون تماشا کنی؟
‫اگه می خوای با اون موتور ‫بری، زیاد نوشیدنی نخور.
‫- مراقبم. می بینمت، بابا. ‫- و کلاه ایمنی بذار.
‫ممنون دولت استرالیا هستیم...
‫...و شما، قربان، و فرماندار.
‫خب.
‫اُه، نه. باز چی کار کرده م؟
‫کمپتون بانتون.
‫می خوام برام قسم بخوری...
‫...که تمام چرندیاتت رو ‫کنار گذاشتی.
‫قسم می خورم.
‫قول بده.
‫دالی عزیزم،
‫من درسم رو یاد گرفته م.
‫دیگه راز نداریم.
‫هیچیِ هیچی.
‫هیچ رازی، قول میدم.
‫جستجو برای نقاشی گویای ‫گم شده ادامه دارد.
‫فکر کنم بتونم دزد رو ‫خوب توصیف کنم.
‫به احتمال قوی بدنش ‫خیلی ورزشکاریه.
‫تقریبا مطمئنم که یه کماندوی ‫آموزش دیده ست،
‫یا قبلا تو نیروهای ویژه بوده.
‫و تو همچین مواردی...
‫حالت خوبه؟
‫انتظار دارین سارقین سعی کنن ‫باهاتون تماس بگیرن؟
‫به خاطر بیسکوئیته.
‫انتظار برقراری ارتباط ‫از طرف سارقین رو داریم.
‫و وقتی زنگ بزنن، ما ‫جوابشون رو میدیم.
‫«استن خپله» رو یادته؟
‫- ناظر پیست مسابقه داگزه. ‫- چی؟
‫خب، شوهرخواهرش،
‫گیرت، جوون خوبی هم ‫هست، هلندیه.
‫اون تو یه کارخونه قالب گیری ‫تزریقی پلاستیک سرکارگره،
‫به استن خپله گفت که ‫یه فرصت شغلی هست.
‫اما ساعت ده شبه!
‫شب کاره دیگه!
‫کی؟ گیرت یا استن؟
‫استن.
‫منظورم گیرت بود.
‫اون سرکارگر شیفت شبه.
‫شب ها.
‫فکر نکنم خیلی دیر برگردم، ‫اما منتظر نباش.
‫...با دسته ای که...
‫خداحافظ.
‫...مسئول این قضیه هستن،
‫نگارخانه ملی یه جایزه 5000 پوندی...
‫...برای هر کسی که اطلاعاتی ‫فراهم کنه، اعلام کرده.
‫(خدمات تایر فایراستون)
‫- تا کجا میری؟ ‫- خلیج مورکم.
‫همون مورکم معرکه ست.
‫شکلات میل داری؟
‫(دختر دوچرخه سوار)
‫چی کار می کنی؟
‫این یکی رو خوندی؟
‫- اسمش چیه؟ ‫- دختر دوچرخه سوار.
‫نه.
‫- به نظرم تو هم نباید بخونی. ‫- پس خوندیش.
‫برام تعریف کرد درباره چیه.
‫از غم ما پول در میاره.
‫- فقط نویسندگیه. ‫- خب، کار اشتباهیه.
‫دیگه چی کار می تونه بکنه؟
‫- تو هیچ وقت حرفش رو نمی زنی. ‫- چه حرفی برای زدن هست؟
‫تموم شده، نه؟
‫اون مُرده.
‫من برگشتم!
‫کجا پیداش کردی؟
‫تو کمد اتاق پشتی.
‫اون جا چی کار می کردی؟
‫ناسلامتی این جا زندگی می کنم.
‫تو خیابون پرسی فیلم داستان ‫وست ساید رو پخش می کنن.
‫می خوای فردا بریم؟
‫نمی تونیم پولمون رو سر ‫فیلم ها حروم کنیم.
‫همون رومئو و ژولیته،
‫با آواز و پایکوبی.
‫تو نیویورک فیلم گرفتنش، ‫نه استراتفورد.
‫به کجاش رسیدی؟
‫به اندازه کافی خونده م.
‫ماریان نیست.
‫یه دختر توشه که تو ‫تصادف دوچرخه می میره!
‫یه اتوبوس تو شهر به ‫اون دختر نزده!
‫ماریان همون جا تو شهر ‫از دوچرخه ش افتاد.
‫- کی این رو خونده؟ ‫- هیچ کس، من فقط...
‫...فقط یه نسخه ازش فرستادم.
‫به کی؟
‫تلویزیون.
‫پس هر کس و ناکسی ‫می فهمه.
‫- هیچ وقت نمی ذاری درباره ش حرف بزنم! ‫- اندوه یه چیز شخصیه!
‫من اون دوچرخه رو براش خریدم، اگه ‫چیز دیگه ای براش خریده بودم، هنوز زنده بود.
‫خب، الان که نیست.
‫اون یه نویسنده نیست.
‫پتانسیل داره، اما ‫نمی تونه بنویسه.
‫- از کجا پست شده؟ ‫- مورکم.
‫یه مرد تحصیل کرده نیست.
‫ممکنه...
‫ایتالیایی باشه؟
‫نه، انگلیسیه.
‫و شمالیه...این ویرگول ‫خیلی چیزا بهمون میگه.
‫منظورت چیه؟
‫بودنش دلیلی نداره.
‫حاکی از تحصیلات ضعیفه، ‫خودآموخته ست.
‫مکانیک خودرو؟
‫خودش یاد گرفته،
‫در طول زندگیش.
‫به نظرم یه آدم پنجاه و ‫خرده ای ساله ست.
‫خب، وضعیت روانیش چه طوریه؟
‫این کار برای زدن جیب کسانیست که ‫هنر را بیشتر از خیریه دوست دارند.
‫اون یه رویاپردازه، فکر ‫می کنه یه آرمان گراست.
‫یه جور دن کیشوت.
‫یارو آسیابیه؟
‫حتما تو جامعه ش ‫فعاله.
‫به کمپین های محلیش مشهوره.
‫پارکینگ، زباله، ساعت های ‫کافه ها، از این جور چیزا.
‫مرسی، خیلی کمک کننده بود.
‫باعث افتخاره.
‫کسی می تونه بدرقه م کنه؟
‫چنین جسارتی نمی کنم، به همه ‫میگی صبحانه چی خوردم!
‫خوشگله.
‫تو متأهلی، رج.
‫تا وقتی بی وفایی نکنم، ‫می تونم منو رو نگاه کنم که!
‫پس نقاشی دست این یاروئه، ها؟
‫عوضی وقت تلف کن، ‫فقط دنبال پاداشه.
‫پس هنوز ممکنه ‫ایتالیایی باشه؟
‫احتمالش هست.
‫اولین روزم!
‫شاید آخریش باشه.
‫اینا رو ببین، رفیق. ‫سریعن.
‫سه قرص با هم می پزن، خب؟
‫در آینده، ربات ها این کار رو می کنن.
‫آره، بی صبرانه منتظرم.
‫امثال من و تو قراره ‫روزمون رو صرف...
‫...پرورش ذهنمون با ادبیات و ‫کنسرت ارکستر کنیم.
‫لطفا، فقط به کار ‫ادامه بده.
‫یالا! حواستون به کارتون باشه!
‫اولین روزشه، آقای واکر.
‫خب، خودت هم مراقب باش.
‫هنوز به این که شما آسیایی ها به ‫نون سفید ما دست بزنین عادت نکرده م.
‫بله، قربان.
‫یالا.
‫لعنت، هیچی نیست.
‫این روزنامه ها رو ‫می خواین، آقا؟
‫نه، تو بردارشون، پسر جون.
‫حواسشون جمعه اما حتی یه دونه شون رو ‫هم پیدا نمی کنی که حقیقت رو به مقامات بگه.
‫چی دارین بازی می کنین؟ کریکت؟
‫- می تونم یه امتحانی کنم؟ ‫- آره، پیرمرد.
‫(گالیاس اند سانز) ‫(«دوک ولینگتون»)
‫خدایا.
‫تو کمپتون بانتونی و یه پاداش ‫پنج هزار پوندی خواستی.
‫ابله، کم بود تو شلوارم ‫خرابکاری کنم.
‫چرا بازش کردی؟
‫به اولین پیامم واکنشی نشون ندادن،
‫برای همین برچسب پشتش رو کندم.
‫مدرک محکم از این که ‫دست منه.
‫این برای کارمندهای ‫روزنامه دیلی میروره.
‫- مامانه! ‫- سریع، بذارش سر جاش.
‫چی؟
‫♪ و یازده سال تصورم از بهشت ♪ ‫♪ یک فنجان چای دبش بود ♪
‫- ♪ یک فنجان چای می خوام ♪ ‫- بس کن، خنگِ خدا.
‫ساعت سه و نیمه.
‫تو هنرمند زیبایی هستی.
‫باوقار و روان.
‫- اون قدرا خوب نبود. ‫- چرا بود.
‫مثل جینجر راجرز ‫از ویتلی بی.
‫همیشه می گفتم باید ‫مسابقه می دادیم.
‫هیچ وقت نمی بردیم.
‫همه رو شکست می دادیم.
‫داری به نانوای ممتاز ‫جدید «هالیسونز» نگاه می کنی.
‫«هالیسونز»؟ فکر کردم ‫تو کار پلاستیکی.
‫جفتش!
‫من لرد بانتون هستم، ‫مرد دو اجاقه!
‫ضمنا، نمیشه پلاستیک رو خورد.
‫پس کار همیشگی میشه؟
‫فعلا دارم مثل عادت کردن ‫قو به آب بهش عادت می کنم.
‫و هر روز یه قرص ‫نون رایگان میدن.
‫- فردا پای گوشته. ‫- پای گوشت؟
‫- یه ذره داغون. ‫- تو یه ذره داغونی!
‫امروز، چهارصد گرم ‫شیرینی دانمارکی.
‫یه ذره داغون؟
‫سبک و نرم، برای خانمایی که ‫مراقب اندامشونن.
‫من این طوری نیستم.
‫همین جوری رو ترجیح میدم.
‫♪ من یه فنجون چای دبش تو صبح دوست دارم ♪
‫♪ یه فنجون چای دبش دوست دارم با... ♪
‫♪ یه فنجون چای دبش تو صبح دوست دارم ♪
‫♪ برای شروع روز، می دونین؟ ♪
‫♪ و ساعت یازده و نیم ♪
‫♪ تصورم از بهشت ♪
‫♪ یه فنجون چای دبشه ♪
‫♪ دوست دارم با شامم یه فنجون چای دبش بخورم ♪
‫جکی بانتون.
‫به نظرت شنبه شب بیرون ‫رفتن یعنی این؟
‫فقط صبر کن. یالا، ‫دنبالم بیا.
‫♪ و وقتی داره دیر میشه ♪
‫جکی!
‫♪ هر چیزی رو میشه به بعدا موکول کرد ♪
‫چی کار داری می کنی؟
‫♪ برای یه فنجون چای دبش ♪
‫نظرت چیه؟
‫مال توئه، نه؟
‫یه روز، آره.
‫ما پولدار میشیم؟
‫این کاریه که می خوام بکنم.
‫ساختن قایق هایی مثل این.
‫روی تاین؟
‫نه.
‫کالیفرنیا، نیوزیلند،
‫استرالیا.
‫فقط می خوای دور شی.
‫مامانم می خواد پیراهن و کراوات بپوشم و ‫بابام می خواد یه مشت حواله پاپ کنم.
‫مگه پاپ بابات رو چی کار کرده؟
‫پاپ،
‫نخست وزیر...
‫دالی عزیزم،
‫همین که ما باید ‫صبح اول وقت...
‫...بلند شیم، به اندازه کافی ‫بد هست، اما تو...
‫من اذیت نمیشم.
‫صبحانه کاملا انگلیسی.
‫سرو شده توسط یه ‫رزِ ایرلندی.
‫یالا، دیرت شده.
‫اون برچسب باربری ایه که پشت ‫نقاشی گویا چسبیده بود.
‫و اون این رو فرستاده به...
‫دیلی میرور، آقای وزیر.
‫پس بازداشتش حتمیه؟
‫نه این قدر.
‫اما می دونیم این یادداشت رو ‫از کجا پُست کرده ن، نه؟
‫اُه، مرکز بیرمنگام.
‫ایتالیایی ها؟
‫داریم اون بخش تحقیقات رو ‫دوباره بررسی می کنیم، قربان.
‫اما می تونیم محل دقیق این ‫شخص رو تعیین کنیم دیگه؟
‫ضمنا مطمئنیم بین بیرمینگام و ‫مورکم بی زندگی می کنه.
‫برای کار یه روز تو این ‫ناحیه سفر کرده.
‫پس می تونه یکی از 23 میلیون ‫نفری که این کار رو می کنن باشه؟
‫اگه هنوز تو محدوده ‫باشه، بله، قربان.
‫دوک در امانه، به دماش رسیدگی ‫میشه، اما آینده ش نامشخصه.
‫ما داریم از یه جور آدمی که ‫تو کار اعمال قانونه می خوایم،
‫با نجابت بیلی باتلین،
‫و صلابت مونتگومری،
‫صلابت، نجابت، مردک ‫عجب شاعریه!
‫شاید بتونیم بالاخره و. ه. آودن رو ‫بندازیم زندون.
‫در واقع چی داره می خواد؟
‫صد و چهل هزار پوند.
‫آقای وزیر.
‫اُه، خدایا! برای چی؟
‫خیریه.
‫فعلا اشاره به چیز ‫خاصی نکرده.
‫مشخصا روانیه.
‫البته که هر سرنخ ‫قابل استنادی رو دنبال...
‫ساکت، مک فرسون.
‫بله، قربان.
‫آقایون، من کاملا برای شهید شدن ‫حاضرم، اما ترجیح میدم بندازمش عقب،
‫و فکر می کنم شما جوونا هم ‫باید شغلتون رو نگه دارین.
‫پس چهل و هشت ساعت ‫دیگه باز هم رو می بینیم،
‫اون وقت از پیشرفت بسیار ‫چشمگیری که در حل کردن این...
‫...پرونده این جرم بسیار جدی ‫داشتین برام میگین.
‫بله، آقای وزیر.
‫(بی بی سی، کمپتون بانتون)
‫من برگشتم!
‫کجا بودی؟
‫نون سفید بزرگ!
‫یه ذره داغون.
‫این برات اومده.
‫بی بی سی، نمایش نامه.
‫اونی که...
‫...درباره تصادف نیست.
‫حتما می خوان برم لندن...
‫...که به تولیدش نظارت کنم.
‫ممنون برای این که به ‫دپارتمان درام فرصتِ...
‫...خوندن نمایش نامه جالبتون رو دادین.
‫متأسفانه، پیدا کردن مخاطب برای ‫نمایش نامه هایی که درباره اندوه هستن، سخته.
‫تنها چیزی که می تونم بگم اینه که هر کی ‫این رو خونده امکان نداره نویسنده باشه.
‫هر کی که هست...
‫شاید بهتر شد که جواب نه بود.
‫بله.
‫غذا چیه؟
‫سوسیس و پوره.
‫عالیه.
‫سه تا شاه.
‫بی بی.
‫البته، تو روز روشن دروغ؟
‫- سه تا آس. ‫- چی؟ نه!
‫اوناهاش.
‫باید می دونستم، ‫آقای آکرام.
‫- هنوز اسم پاکستانیت رو داری؟ ‫- نه، قربان.
‫- ده دقیقه ت تمومه. ‫- ببخشید، قربان.
‫بذار بازی رو تموم کنه.
‫تو کی هستی؟
‫من و جاوید هم زمان ‫برای استراحت اومدیم.
‫کمپتون، لطفا، مهم نیست.
‫مهمه، ما استراحت پونزده دقیقه ای ‫داریم و فقط نه دقیقه ش رو گذروندیم!
‫نمی فهمی، برای من ‫فرق داره.
‫داری من رو متهم به ‫تبعیض نژادی می کنی؟
‫- نه، نه، نه. ‫- هی.
‫من پاکستانی ها رو ‫دوست دارم.
‫یعنی اگه به خاطر شماها نبود،
‫نمی تونستیم صبح روز کریسمس ‫نیم لیتر شیر بخوریم، ها؟
‫دیگه برمیگردم بالا، قربان.
‫بشین بانتون.
‫می تونی بازیت رو ‫تموم کنی.
‫«هرگز اجازه نخواهم داد کسی با ‫پاهای کثیف در ذهنم قدم بزند.»
‫مهاتما گاندی.
‫خب!
‫عالیه، مگه نه؟
‫بذار بهت بگم چی، بانتون.
‫کارتت رو بردار،
‫ساعت خروجت رو ‫بزن و گورت رو گم کن.
‫اون وقت می تونی هر قدر ‫خواستی استراحت کنی.
‫(نان و شیرینی هایبریز)
‫میشه یه پای گوشت ‫لطف کنین؟
‫آره، یه پای گوشت. ‫چیز دیگه ای می خواین؟
‫نه، ممنون.
‫فقط میشه یه کم ‫داغونش کنین؟
‫داغونش کنم؟
‫مثلا یه کم از بغلش ببرین.
‫- می تونم. ‫- مرسی.
‫خمش کن.
‫(پلیس)
‫کجا بودی؟
‫پس جوابت برای این چیه؟
‫این جا چی کار می کنی؟
‫برای چند شب اومدم، بابا.
‫این پامیه.
‫سلام، آقای بانتون.
‫چی می خواین؟
‫می خوایم با پسرتون ‫حرف بزنیم.
‫تو اتاق خواب؟
‫خب، در زدیم.
‫ظاهرا پاملا فکر نمی کرد ‫کنیِ شما خونه باشه!
‫باورتون میشه؟
‫این بالا پیداش کردیم.
‫- پس میرید طبقه پایین؟ ‫- خب، باشه.
‫کنی باید دیروز تو دادگاه ‫جزای لیدز شهادت می داد.
‫اما فرار کرد.
‫- چی کار کردی، کنت؟ ‫- هیچی.
‫می خوان برای یکی از ‫دوستام شهادت بدم.
‫پس احضاریه شاهد ‫لازم دارین
‫تو این خانواده همه ‫مدرک حقوق دارن؟
‫من چنین صلاحیت قانونی ای ‫ندارم، بیشتر یه تازه کارِ بااستعدادم.
‫احضاریه شاهد.
‫از دادگاه جزای لیدز.
‫پنجشنبه.
‫ممنون.
‫دیگه میریم بیرون.
‫خداحافظ، پسرها.
‫خداحافظ.
‫نمی تونی تو این ‫اتاق بمونی.
‫من این جا می نویسم.
‫اما مامانم گفت ‫عیبی نداره.
‫اون کجاست؟
‫مغازه. یه کم پول ‫بهش دادم.
‫حالا که این جاییم شام ‫به اندازه کافی نیست؟
‫«شام» رو تو جنوب میگن. ‫این جا میگیم «چای».
‫من مخالف قانون اعدامم،
‫مگر این که برای یه چیز ‫واقعا جدی باشه.
‫- حتی با عقل جور در نمیاد. ‫- منظورت اینه من احمقم؟
‫خودت می دونی که هستی.
‫دوست کنی یه ماشین دزدیده، دالی. ‫برای این کار که دار نمیشی!
‫«دار زده».
‫درستش دار زده شدنه.
‫غذا رو خیلی دوست ‫داشتم، مامان.
‫مرسی، جکی.
‫خب...
‫پاملا،
‫در حال حاضر وضعیت ‫خانوادگیت چه طوریه؟
‫ول کن، مامان.
‫من برای خانم گالینگ کار می کنم.
‫همسر مشاور گالینگه.
‫شاید اسمشون رو ‫شنیده باشی.
‫و این چه ربطی به اون داره؟
‫یه تفاوتی بین درست و غلط هست.
‫بابا!
‫من با مامانت موافقم.
‫درست نیست که زیر سقف ما ‫ازدواج نکرده زندگی کنین.
‫چی به سرت اومده؟
‫حتما بعداً به محافظه کارها هم رأی میدی.
‫پنج دقیقه دیگه «نمایش امروز» ‫شروع میشه.
‫ما نمی تونیم بی بی سی رو بگیریم.
‫چرا نه؟
‫بابام سیم پیچ بند 1 رو ‫در آورد.
‫اگه نتونیم بی بی سی رو بگیریم، ‫لازم نیست مجوز داشته باشیم.
‫اما یه دونه کنار ‫تلویزیونتون دارین که!
‫نه، نداریم.
‫اون مال منه.
‫برای چی این کار رو کردی؟
‫برای عادی بودن.
‫فقط اون خرت و پرت رو ‫برگردون اون تو.
‫بابام سیم پیچ رو ‫گم کرده.
‫پس پول مجوز تلویزیون رو دادین و ‫باز هم نمی تونین بی بی سی رو بگیرین؟
‫ما «نمایش امروز» دوست نداریم.
‫فقط یه بهانه برای کلی ‫رفتار بده.
‫«تعجبی نداره، پنج میلیون...»
‫زنگ ساعت رو تنظیم کردی، عزیزم؟
‫برای چی؟
‫برای کار فردات، از ‫شش تا دو.
‫آخ آخ، راست میگی.
‫آماده.
‫اگه تونستی فردا یه نون ‫ساندویچی بیار.
‫البته.
‫میشه گم شی؟
‫مؤدب باشین!
‫عجب جسارتی داره.
‫خدا رو شکر که فقط ‫دعوا می کنن.
‫این شما و این شکلات ‫کوالیتی استریت،
‫در حد و اندازه یک اثر هنری.
‫بیرونش...
‫...بسیار نرم اما داخلش ‫یه دانه سفته.
‫و انگشتان، ظریف، نرم، ظریف، ‫هر چیزی که لمس می کنه...
‫شش هفته اون جا بود.
‫حتما برای خدمه نگارخانه ملی...
‫...مسئله نگران کننده ای بوده.
‫چیزی از شما ندزدیده؟ ‫شروع.
‫نه از وقتی نگارخانه در 1824 باز شد.
‫«درباره خود دزدها چه فکری می کنین؟»
‫«خب، فکر نمی کنیم دزدهای حرفه ای باشن،
‫فکر می کنیم...»
‫- عزیزم. ‫- چیه؟
‫«فقط مردم رو گمراه می کنن.»
‫چیه؟
‫«تو نامه شون درباره کار خیر حرف زده ن.»
‫هیچی.
‫«بهترین کاری که می تونن بکنن ‫برگردوندن نقاشیه.»
‫خوشت میاد؟
‫باید برم دستشویی.
‫من رو بگو که فکر می کردم ‫تو کری گرانتی.
‫- سلام، خوشگله. ‫- بابا!
‫چندین شرط، بیست پوند.
‫«میرور».
‫دارن بهت پیشنهاد میدن.
‫(نقاشی گم شده و میرور)
‫اگه نقاشی رو بهشون بدم،
‫می ذارنش تو نمایشگاه، از ‫مردم برای دیدن دوک پول می گیرن،
‫و پولش رو میدن به من. عالیه!
‫نمایشگاه چه قدر در میاره؟
‫سی هزار تا؟
‫پنجاه هزار تا؟ ‫از کجا معلوم؟
‫نقاشی هنوز تو اخبار ‫پخش نشده، درسته؟
‫خدا می دونه پول چند تا ‫مجوز تلویزیون رو می تونم بدم.
‫واقعا می خوای تمام اون پول رو ‫خرج مجوز تلویزیون کنی؟
‫چرا که نه؟
‫فقط دارم میگم کیه که چند هزار ‫پوند به کارش نیاد؟
‫- به نظرت رابین هود سهمش رو برمیداشت؟ ‫- آره!
‫جکی، رابین هود؟
‫اگه با پلیس تبانی کرده باشن چی؟
‫نقاشی رو میدی بهشون،
‫اونا پولش رو نمیدن و ‫تو روت در میان.
‫میرور؟
‫این روزنامه کارگراست، جکی.
‫چه طور می خوای نقاشی رو ‫بهشون بدی؟
‫فردا یه فکری براش می کنیم. ‫امشب وقت جشن گرفتنه!
‫شام دریایی بیرون ‫با خانواده!
‫نه...اما بابا! آیرین داره میاد.
‫هر چی تعداد بیشتر، بهتر. ‫عشقت رو بیار.
‫خب، خانم بانتون، شما و آقای بانتون ‫چه طور هم دیگه رو دیدین؟
‫تو کافه مادرش تو ‫تایموث.
‫اون چهار بار به میز من ‫نگاه کرد!
‫جواب داد، برگشتی دیگه.
‫مادرش وقتی دید داره ‫من رو نگاه می کنه گفت:
‫«بعضی از معایبش، معایب خوبین.»
‫چه طوره بریم کنار دریا؟ ‫تایموث چه قدر فاصله داره؟
‫عمراً اگه بخوای از این جا ‫تا تایموث خرکش بشی.
‫کنت، باادب باش.
‫آیرین تو خانواده تازه وارده و ‫نامزد هم نداره.
‫نه!
‫هنوز دارم دنبال شاهزاده ‫رویاهام می گردم.
‫تو پیدا کردنش تو پینویل ‫موفق باشی.
‫دهکده پینویل.
‫چه قدر باکلاسی، مامان.
‫بیا، ما می بریمت.
‫نه، نه، خدای من.
‫- کالسکه برای ملکه! ‫- کافیه، شماها دیوونه این!
‫راه رو برای ملکه ‫باز کنین! داره میاد!
‫چهار تا پای و سیب زمینی، دو تا بیکن و ‫سیب زمینی، سه تا پوره نخود فرنگی،
‫و دو قوری چای، لطفا.
‫چهار پای و سیب زمینی،
‫دو تا بیکن و سیب زمینی، سه تا ‫پوره نخود فرنگی و دو قوری چای.
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫لیموناد رو ترجیح میدم.
‫و لیموناد، لطفا.
‫و یه لیموناد.
‫چیز دیگه؟
‫- می خوای چی کارش کنی؟ ‫- چی رو؟
‫نقاشی رو.
‫کدوم نقاشی؟
‫اُه، چه می دونم، نقاشی دوک ‫ولینگتون اثر فرانسیسکو گویا؟
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که اگه نقاشی رو به یه جای ‫خنثی، امن، خارج خونه منتقل کنی،
‫می تونم به مقامات بگم کجاست و ‫جایزه پنج هزار تاییش رو نصف می کنیم.
‫- وگرنه؟ ‫- وگرنه...
‫...می تونی نگهش داری،
‫و یه روز، یه شهروند خیلی خوب به پلیس ‫همه چیز رو میگه و کل پول رو می گیره.
‫اما نمی خوایم این اتفاق ‫بیفته که، درسته؟
‫چون من ازت خوشم میاد.
‫و برای این میری زندان.
‫- دو هزار و پونصد پوند؟ ‫- نفری.
‫نمی تونم این کار رو بکنم. ‫با 2500 پوند...
‫- ...نمی تونم. ‫- می خوای چی کار کنی؟
‫- کمک به مردم. ‫- یعنی بیشتر کمک به خودت!
‫پول کم آوردی؟
‫کی نیاورده؟
‫اون ازش خبر داره.
‫چی؟
‫دوک.
‫- کی؟ ‫- پامی.
‫دنبال پول جایزه ست. می خواد ‫با من تقسیمش کنه.
‫- اما «میرور» چی؟ ‫- می دونم! می دونم!
‫اما اگه بره پلیس، کارمون تمومه.
‫اگه امشب پسش بدم، شاید ‫بهم سخت نگیرن.
‫- به مامان چی می خوای بگی؟ ‫- چی می تونم بگم؟
‫هی، من دزدکی میرم بیرون. ‫سرگرمشون کن.
‫- من باید چی کار کنم؟ ‫- نمی دونم!
‫ببرشون دم «درخت سبز».
‫کمپتون؟
‫می تونم توضیح بدم.
‫وای...خدای من.
‫کار تو بود؟
‫تو نقاشی رو دزدیدی؟
‫دزدی نیست.
‫برای پوله...می دونی...برای کمپین.
‫تو دیوونه ای.
‫من با یه مرد دیوونه ‫زندگی می کنم.
‫اما جلوم قسم خوردی، ‫بهم قول دادی...
‫اگه پای جکی رو ‫کشیده باشی وسط...
‫جکی هیچ نقشی درش نداشته.
‫پس چرا نصف مواق ‫دستکش پلاستیکی پوشیده؟
‫اون کمکم کرد دیوار ‫کاذب رو بسازم.
‫پس پاش وسطه.
‫اون بدون دستکش پلاستیکی ‫دست به نقاشی نزده.
‫دارم می لرزم.
‫به خاطر شوکه.
‫شوک، بله، شوکه شده م که ‫یه شاهکار دزدی تو کمدمه!
‫دارم برمیگردونمش.
‫چیز دیگه ای هست که ‫لازمه بدونم؟
‫- کارم رو تو نونوایی از دست دادم. ‫- نه بابا! چه سورپرایزی!
‫جلوی تعصب نژادی ‫ایستادم.
‫- آفرین. ‫- یکی باید یه چیزی می گفت.
‫آره و اسمش هم مارتین لوترکینگ ‫کوفتیه، نه کمپتون بانتون.
‫تو قسم خوردی کار می گیری.
‫ما یه توافقی داشتیم.
‫دروغ گفتی.
‫دروغ گفتی...وقتی گفتی همه اینا ‫تموم میشن، دروغ گفتی.
‫برات مهم نیست، هست؟
‫نه، نیست...فقط «من، من، من»، ‫مگه نه؟ هیچ کس دیگه ای وجود نداره.
‫پامی می دونه دست منه.
‫یا خدا!
‫یه جایزه پنج هزارتایی هست. ‫اون دنبال پوله، پس...
‫- به پلیس میگه! ‫- امکانش هست.
‫- اونا میان این جا. ‫- فقط اگه...
‫تو خیابون!
‫- با دستبند می کشنت بیرون! ‫- گوش کن! گوش کن!
‫- آروم باش. ‫- نمی تونم آروم باشم!
‫- صدام به بالاترین فرکانس رسید! ‫- امشب بی سر و صدا نقاشی رو برمیگردونم لندن.
‫این بهترین چیز برای ‫ماست، برای همه مون.
‫شاید مجبور بشم یه کم ‫حبس بکشم.
‫یه نقاشی صد و چهل هزار ‫پوندیه، حبس ابد میشی!
‫اون طوری نیست، من ‫می خواستم ازش استفاده کنم...
‫می دونی؟ برای ‫خیر و صلاح بشر!
‫بشر؟ خودت چی؟
‫این خانواده رو داغون کردی.
‫نفرت انگیزی.
‫برو بیرون، عوضی. ‫فقط...برو بیرون.
‫بابا!
‫بابا، من باهات میام.
‫نه، این کار خودمه و ربطی به تو نداره، پس ‫بمون و مراقب مادرت باش.
‫ببخشید، آقا.
‫یکی از نقاشی های ما رو برداشتین؟
‫نه، آقا. یکی رو ‫پس آوردم.
‫در همین حین، در یک ‫اتفاق غیرمنتظره،
‫نقاشی گویا از دوک ‫ولینگتون...
‫...به دست کسی که اون رو از...
‫...نگارخانه ملی لندن دزدیده، ‫بازگردانده شده.
‫تو یه کنفرانس مطبوعاتی، ‫یکی از مقامات توصیف کرد که...
‫...چه طور یه آدم عادی نقاشی رو ‫پیچیده تو کاغذ قهوه ای زده بود زیر بغلش،
‫و داشت تو خیابون قدم می زد.
‫وقتی گزارشگرمون امتحانش ‫کرد، هیچ کس متوجه نشد!
‫دلفین نگاه کرد و گفت: «آقای هاچینسون، من ‫سعی دارم به مدعیان دادگاه رأیم رو نشون بدم.»
‫من جواب دادم: «اتفاقا من هم ‫سعی دارم قایمش کنم.»
‫خب، اولین قانون دفاع اینه که ‫از قاضی بانمک تر نباش.
‫بله.
‫آقای بانتون.
‫من وکیل مدافعتونم. ‫جرمی هاچینسون.
‫حیف، فکر کردم می خوای ‫برام نوشیدنی بیاری!
‫خب، امشب بیرونم.
‫زنم تو نمایش «باغ آلبالو» هستش.
‫در نقش «رانوسکی»؟
‫بله.
‫مثل زندگی، هیچ وقت نمی تونم ‫تصمیم بگیرم که باغ آلبالو...
‫...تراژدیه یا کمدی.
‫نمایش نامه رو می شناسین؟
‫یکی از محبوب هامه.
‫خودم هم یه فرزند رو ‫از دست داده م.
‫متأسفم.
‫من یه نمایش نامه نویسم.
‫اتفاقا چخوف رو به ‫شکسپیر ترجیح میدم.
‫به نظرم شکسپیر زیادی ‫عاشق پادشاه هاشه.
‫اریک کراودر، دستیار وکیل.
‫همسر آقای هاچینسون بازیگر ‫خانم پگی اشکرافت هستش.
‫بله.
‫مرد خوش شانسی هستی.
‫خب...
‫اولین دادگاهه؟
‫اُلد بیلی.
‫کوره عدالتِ جنایی بریتانیا.
‫- دکتر کریپن. ‫- درک بنتلی.
‫روث الیس.
‫همه دار شدن!
‫- یعنی دار زده شدن. ‫- خب، آقای هاچینسون رو نداشتن که ازشون دفاع کنه.
‫دادستان کیه؟
‫ندی کاسون.
‫- نسبت برد و باختش هفت به دوئه. ‫- هفت باخت؟
‫هفت بُرد.
‫ندی دادستان به دنیا اومده.
‫مدعی علیه همیشه گناهکاره ‫تا وقتی بی گناهیش ثابت بشه.
‫تو می تونی ثابت کنی؟
‫آقای بانتون.
‫شما به دست خودتون گویا رو ‫برگردوندین و به دزدی اعتراف کردین.
‫توضیح جزء به جزء به پلیس ‫درباره نحوه دزدیتون دادین.
‫و انگیزه تون رو هم گفتین.
‫می تونم آزادتون کنم؟
‫تقریبا مطمئنا نه.
‫کمپتون بانتون، ‫زاده نیوکاسل،
‫متهم به دزدیدن نقاشی دوک ‫ولینگتونِ گویا شده.
‫اون امروز صبح به اُلد بیلی رسیده، ‫برای اولین روز محاکمه ش.
‫و عجب ورودی هم بود!
‫- نقاشی دزدیده شده بود، آقای بانتون؟ ‫- نه، من قرض گرفتمش!
‫- چرا؟ ‫- برای هدف والاتر.
‫هنوز می تونیم بریم.
‫خربزه خورده، حالا ‫پای لرزش هم بشینه.
‫بقیه روز برای انتخاب اعضای ‫هیئت منصفه سپری شد.
‫دوازده مرد و زن خوب...
‫...که فردا چیزی رو شروع می کنن...
‫...که یکی از موردانتظارترین ‫محاکمه ها از زمان جنگه.
‫یه محاکمه دیگه، برای ‫دوک ولینگتون.
‫همین طور که صف ها برای دسترسی به ‫نمایشگاه عمومی تشکیل میشن،
‫شکی نیست که حتی طبق ‫استانداردهای اُلد بیلی،
‫این پرونده به نظر رویداد ‫خیلی مهمیه.
‫- شما کمپتون بانتون هستین؟ ‫- بله.
‫اما اون طور که بعضی ها ممکنه فکر کنن، ‫اسمم رو از روی مسیر مسابقه کمپتون برنداشته ن.
‫اگرچه با توجه به این که اون جا ‫به دنیا اومده م، محتمله.
‫جواب بله ست یا نه؟
‫بله، عالی جناب.
‫مادرم اسمم رو از روی کمپتون کنون ‫گذاشت، سوارکاری که اسبش سنت آمانت بود،
‫برنده دربی اون سال.
‫می خواین «بانتون» رو ‫هم توضیح بدم؟
‫«کمپتون» رو هم نمی خواستم ‫توضیح بدی.
‫اتهامات.
‫«کمپتون بانتون»،
‫شما متهم به این هستین که در ‫بیست و یکم مارس 1961...
‫...یه قاب به ارزش 80 ‫پوند رو دزدیدین،
‫متعلق به نگارخانه ملی.
‫چه ادعایی دارین؟ بی گناه یا گناهکار؟
‫من بی گناهم.
‫در دومین اتهام، در همون رو ‫متهم هستین به...
‫...دزدی از نگارخانه ملی،
‫نقاشی دوک ولینگتون ‫اثر هنرمند فرانسیسکو گویا،
‫به ارزش صد و چهل هزار پوند.
‫- چه ادعایی دارید؟ بی گناه یا گناهکار؟ ‫- بی گناه.
‫بله!
‫برای اونایی که با ساز و کار ‫دادگاه آشنایی ندارن،
‫ادعا بود، نه رأی نهایی.
‫کمپتون بانتون، علاوه بر ‫این متهم به این هستین...
‫...که در پی دزدیدن نقاشی، با تهدید ‫برای برگردوندنش چیزهایی تقاضا کردین.
‫ادعا می کنید گناهکارید یا بی گناه؟
‫بی گناه.
‫و این که با دریغ کردن ‫دیدن نقاشی از...
‫...مردم، باعث اخلال در نظم عمومی شدین.
‫ادعا می کنید بی گناهید یا گناهکار؟
‫باز هم همون، عزیزم، بی گناهم.
‫آقای کاسون.
‫ممنون، عالی جناب.
‫و ساعت پنج صبح،
‫وقتی از استراحتتون ‫برگشتین، چی دیدین؟
‫نقاشی غیب شده بود، ‫مشخصا دزدیده شده بود.
‫ممنون.
‫آقای ادبری، اگه اون جا بمونین، دوست ‫مدافعم چند تا سوال ازتون داره.
‫آقای هاچینسون.
‫سوالی ندارم، عالی جناب.
‫ایده، طراحی و اجرای این ‫اقدام فقط و فقط...
‫...با خود من بوده.
‫و اون اظهارنامه ‫امضا شده؟
‫کمپتون بانتون.
‫ممنون، کارآگاه بازرس.
‫لطفا اون جا بمونین، آقای هاچینسون ‫ازتون چند تا سوال دارن.
‫آقای هاچینسون.
‫تیم دفاع از این شاهد ‫هیچ سوالی نداره.
‫در این مقطع تا چای عصر ‫کارمون تموم میشه.
‫و دکتر آنزورث، نظر حرفه ای ‫شما در مورد دست خط چیه؟
‫نوشته های بچگانه در سراسر ‫نامه های اخاذی،
‫وقتی با نگارش عادیش ‫مقایسه کنیم،
‫بدون شک دست متهم، آقای بانتونه که ‫بسیار ضعیف کارش رو مخفی کرده.
‫ممنونم، دکتر آنزورث. ‫لطفا در جایگاه بمونین.
‫خبری از استنطاق هست، آقای هاچینسون ‫یا سعی دارین تسلیم بشین؟
‫تیم دفاع سوالی از این ‫شاهد نداره.
‫چی کار می کنی؟
‫خونه رو تمیز می کنم.
‫بس کن.
‫یکی باید این جا رو تمیز کنه، ‫چون خدا می دونه...
‫...پدرت تا کی می خواد ‫زندگیمون رو به گند بکشه.
‫این حقیقت نداره.
‫و تقصیر بابا نیست که ‫ماریان مُرد.
‫اون براش دوچرخه رو خریده بود، پس ‫خودش فکر می کنه اون رو کشته.
‫فکر می کنی نمی دونم؟
‫پس بهش بگو. درباره ش ‫حرف بزن.
‫فکر می کنی چرا نمایش نامه و ‫بروشور و درخواست نامه می نویسه؟
‫- تا دلت خواست ازش دفاع کن. ‫- من نقاشی رو دزدیدم.
‫می شنوی چی میگم؟ ‫من گویا رو دزدیدم.
‫چی؟
‫نه.
‫نه، تو اون نقاشی رو ندزدیدی. نه.
‫چرا، من بودم.
‫بابا نبود.
‫نه، لطفا، فقط بهم بگو داری ‫چرت و پرت میگی، جکی بانتون.
‫- اُه، خدای من، لرزه گرفتم. ‫- مامان.
‫لرزه گرفتم.
‫من رو ببین، دارم می لرزم!
‫بس کن، داری خودت رو ‫می لرزونی.
‫بشین.
‫کی رفتی لندن؟
‫هفته ای که از کار ‫مرخصی گرفتم.
‫اما...
‫گفتی رفتی لیدز.
‫دروغ گفتی!
‫از این که برای خانم مغرور ‫تمیزکاری می کنی خسته شده م!
‫از این که همه شون به ‫بابا می خندن خسته شده م!
‫فکر کردم نقاشی ممکنه...
‫ممکنه همه چیز رو عوض کنه.
‫پس هم دروغگویی...
‫...و هم دزد!
‫فقط فکر می کردم اگه چیزی داشته باشه که ‫پولدارای کوفتی بخوانش، مجبور میشن گوش بدن.
‫می دونی، برای نهضت تلویزیونش!
‫نهضت؟ مگه عیسی مسیحه؟
‫اما چه طور؟
‫چه طور برداشتیش؟
‫نگارخانه رو زیر نظر ‫گرفتم.
‫گویا همون جا روی ‫سه پایه بود.
‫بدون هیچ نگهبانی.
‫تنها کاری که باید می کردم...
‫...این بود که یه جایی پیدا کنم که ‫بتونم ازش بیام تو.
‫رفتم دستشویی،
‫پنجره دستشویی رو باز ‫کردم و خم شدم بیرون.
‫یه حیاط داشت.
‫اون پایین.
‫پر از خرت و پرتای ‫بنایی و نردبون.
‫ببخشید؟
‫رفتم پیش نگهبان و ازش پرسیدم ‫چه طور می تونم اون جا کار بگیرم.
‫می تونی دفتر رو امتحان کنی.
‫نظافتچی ها، صبح اول وقت.
‫چهار و نیم.
‫نرخ شب رو می گیری، ‫لعنتی خوش شانس.
‫من خوش شان به دنیا اومده م.
‫بعد گفتم...
‫...اگه نظافتچی ها چهار و نیم ‫صبح میان، آژیر باید خاموش باشه.
‫پس صبح اول وقت ‫برگشتم اون جا،
‫یه نردبون گذاشتم زیر ‫پنجره دستشویی.
‫ازش رفتم بالا و...
‫...می تونستم بشنوم که یکیشون ‫داره زمین رو می سابه.
‫برای همین صبر کردم ‫تا رد شه و بعد...
‫(حالا دستانتان را بشویید)
‫رفتم اون طرف.
‫فکر نکنم هیچ وقت ‫نیوکاسل رفته باشی.
‫وقت به پدرت گفتی ‫چی گفت؟
‫لعنت.
‫- چی فکر می کنی؟ ‫- فکر می کنم...
‫لعنت.
‫صد و چهل هزار پوند.
‫اگه می شد فروختش، اما نمیشه!
‫می دونم.
‫احمق نیستم که.
‫اما برای نقاشی ها، بیمه با بازگشت ‫صحیح و سالمش 10 درصد میده!
‫یه تخته ت کمه؟
‫- عصبانی ای؟ ‫- عصبانی؟ نه!
‫دارم از خشم منفجر ‫میشم، احمق خنگ!
‫تو شناخته شده ترین ‫نقاشی زمین رو دزدیدی!
‫لعنت.
‫چرا نمی تونیم برای گرفتن مجوز ‫تلویزیون رایگان ازش استفاده کنیم؟
‫از عوضی ها اخاذی کنیم.
‫یعنی برای بهبود وضع مردم ‫عادی یه پولی تقاضا کنیم؟
‫یه مشکلی هست.
‫چی؟
‫دو کلمه.
‫خانم دوروتی بانتون.
‫- باید ازش پنهانش کنیم. ‫- نمی تونی چیزی رو از یه زن تو خونه خودش پنهان کنی.
‫نه، اگه پیداش کنه، میگیم ‫من دزدیمش.
‫- نمی ذارم تو گردن بگیری... ‫- من...
‫...دزدیدمش.
‫تو تلویزیون یه قاب داشت.
‫لعنت.
‫من درش آوردم.
‫حتما زیر تخت اتاقی که ‫گرفتم جا گذاشتمش، ببخشید.
‫اگه تو کیسه نبود، دخلت رو میاوردم.
‫خیلی خوب نیست، نه؟
‫(دختر دوچرخه سوار)
‫من موقرانه،
‫صادقانه و حقیقتا ‫اعلام می کنم،
‫و تأیید می کنم...
‫...که شهادتی که می دهم...
‫...حقیقت خواهد بود،
‫حقیقت تمام و کمال،
‫و لاغیر.
‫چند سالتونه، آقای بانتون؟
‫نمی دونم، حس می کنم ‫بیست و سه سالمه!
‫تاریخ تولدتون رو ‫نمی دونین؟
‫هیچ وقت مجوز تولد نداشتم.
‫فکر کنم سال 1900 باشه.
‫می دونین کجا به دنیا اومدین؟
‫تو اتاق خواب پشتی.
‫تو خونه مادرتون در نیوکاسل؟
‫بیکر.
‫اگه نیوکاسل یه سگ بود،
‫و دمش رو بلند می کرد،
‫بیکر می شد پشتش.
‫پدرتون...
‫...در اولین جنگ جهانی در ‫ایپر جنگید.
‫وبرز، اون افسر نبود.
‫با صندلی چرخدار برگشت؟
‫بله.
‫یه تانک از روی پاهاش رد شد.
‫بعد از اون قضیه چه ‫حسی درباره آلمان ها داشتین؟
‫حتی یه کلمه بد هم ‫به ذهنم نرسید.
‫آلمان ها تانک نداشتن.
‫شما کمکش کردین ‫کاسبیش رو اداره کنه.
‫آره، اون تو خیابون شرط بندی ‫می کرد و من براش تاس مینداختم.
‫غیرقانونی بود، اما می تونی ‫با دوازده شیلینگ پلیس رو بخری!
‫من به اندازه هر کس ‫دیگه گناهکار بودم.
‫و آقایون و خانم های هیئت منصفه، ‫کیه که جوونی و خامی نکرده باشه؟
‫به قول معروف،
‫گذشته ها گذشته.
‫پدرتون فوت کرد،
‫و شما با مادرتون که کافه ‫اداره می کرد زندگی کردید.
‫بله.
‫کار سختی بود اما مشت ‫چپ مامانم مثل هنری کوپر بود.
‫خوشبختانه به این راحتی ‫عصبانی نمی شد.
‫تو جنگ جهانی دوم، شما با دلایل ‫پزشکی اجازه ورود نداشتین.
‫من وظیفه م رو انجام ‫دادم، کامیون روندم.
‫جوون ازدواج کردین؟
‫باید ازدواج می کردم.
‫باید ازدواج می کردین؟
‫عشق بود.
‫سرنوشت جای من ‫تصمیم گرفته بود.
‫آیا به این قصد نقاشی رو ‫دزدیدین که...
‫...تا ابد از نگارخانه بگیریدش؟
‫هیچ وقت.
‫هیچ وقت با تهدید پول ‫خواستین؟
‫نه، آقا.
‫تو 1960،
‫با دفتر پست درباره مجوز ‫تلویزیونتون حرف زدین؟
‫بله، بهشون گفتم اصلا قصد ندارم ‫پرداختش کنم چون ما بی بی سی رو نداشتیم.
‫- به خاطرش رفتین زندان؟ ‫- بله.
‫وقتی آزاد شدین،
‫به کمپین برای تلویزیون ‫رایگان ادامه دادین،
‫برای بازنشسته ها و کهنه سربازان ‫جنگ، درسته؟
‫وسع من به مجوز می رسید،
‫اما آقا مسئله اساس کار بود.
‫تمام زندگیم، هوای دیگران رو ‫داشته م و براش تو دردسر افتادم.
‫این از کی شروع شد؟
‫هوای بقیه رو داشتن؟
‫از چهارده سالگی.
‫در طول تعطیلات تابستون،
‫تازه خوندن «دل تاریکی» ‫جوزف کنراد رو تموم کرده بودم...
‫...و حس می کردم لازمه ‫در ساندرلند کاوش کنم،
‫اما حواسم پرت شد و دیدم ‫تو ساحل ساوت شیلدزم.
‫زدم به دریا که خنک شم،
‫بعد جریان آب من رو کشید.
‫تک و تنها و خسته بودم،
‫حدودا 1.5 کیلومتر ‫فاصله گرفته بومد...
‫...و می دونستم نمی تونستم ‫هیچ جوره برگردم تو.
‫اما ایمان داشتم.
‫فقط به خدا نه،
‫بلکه به مردم.
‫می دونستم یه نفر یه کپه لباس رو ساحل ‫می بینه و دو دو تا چهار تا می کنه.
‫پس همین رو باور داشتم.
‫صبر کردم.
‫انرژیم رو حفظ کردم،
‫با شناور شدن،
‫نه شنا کردن.
‫به آسمون نگاه کردم،
‫با یه لبخند رو صورتم.
‫می تونین اسمش رو ‫بذارین باور.
‫یه ساعت بعد،
‫یه قایق نجات اومد کنارم و ‫من رو کشید تو.
‫ناخداش یه شیرفروش ‫اهل بلایت بود.
‫از همه نظر یه کم عوضی بود.
‫بددهنیم رو ببخشین.
‫می دونین، منظورم به عنوان یه شیرفروشه، ‫اما همه ما خوب و بد داریم.
‫اون روز اون جونم رو نجات داد. ‫می تونست هر کسی باشه، اما می دونستم یکی میاد.
‫من بدون تو «من» نیستم، ‫می فهمین چی میگم؟
‫همه به هم دیگه نیاز داریم.
‫نه، شما من هستین.
‫شما باعث میشین من «من» باشم و ‫من باعث میشم شما «شما» باشین.
‫بنی آدم اعضای یک پیکرند.
‫ببینین، من تنهایی یه ‫آجر تکم.
‫بی مصرف.
‫یه آجر تنهایی چه فایده داره؟
‫اما وقتی کلی آجر رو روی هم می چینین، یه ‫ساختمون می سازین، یه سایه می سازین.
‫پس دارین دنیا رو ‫عوض می کنین.
‫فلسفه تون شایان تقدیره.
‫چه طور از این طرز فکر در ‫مشکل خودتون استفاده کردین؟
‫آدم نمی تونه به مردگان کمک ‫کنه، اما می تونه ازشون الهام بگیره.
‫بعضی از بچه هایی که سال 1914 ‫به بلژیک و فرانسه فرستاده شدن و برگشتن،
‫الان بالغ بر 65 سالشونه و ‫بازنشسته شدن و هیچی ندارن.
‫انزوا،
‫یا ناتوانی در وصل شدن به تلویزیون و زبان ‫مدرن که سبک زندگی نیست!
‫پس چیزی که شما گفتین فلسفه منه، ‫این که من شمام و شما من هستین،
‫بهم میگه که هر بار...
‫...یکی از ما جدا میشه،
‫این ملت، این کشور...
‫...سی سانت کوتاه تر میشه.
‫(ماریان بانتون) ‫(1930 - 1946)
‫آقای بانتون،
‫فکر می کنم هیئت منصفه ‫داره از خودش می پرسه...
‫...اینا چه ربطی به دزدی گویا دارن.
‫- تو اخبار دیدم... ‫- اخبار آی تی وی؟
‫خیلی خوب بود.
‫دیدم که دولت داره صد و چهل هزار ‫پوند برای این نقاشی پول میده.
‫از نظر من، موضوع ‫اون رقم بود،
‫اگه اون همه پول رو تو یه حساب ‫بانکی با سود ده درصد بذارین،
‫می تونین هر سال پول 3500 ‫مجوز تلویزیون رو بدین!
‫و دوباره با مردم ارتباط ‫برقرار کنین.
‫دیگه سوالی ندارم، عالی جناب.
‫نقاشی رو تو اخبار ‫آی تی وی دیدین...
‫...و فهمیدین که 140 هزار ‫پوند می ارزه.
‫تصمیم گرفتین بیاین ‫لندن که بدزدینش...
‫...برای منفعت شخصی، مگه نه؟
‫فکر کردم می تونم ‫یه مدت بدزدمش، درسته.
‫وقتی نقشه دزدی رو می کشیدین، ‫کجا اقامت داشتین؟
‫نزدیک یه سطل فروشی ‫صبر کردم.
‫سطل فروشی چیه؟
‫مغازه ای که سطل می فروشه.
‫این عمدی بود؟
‫نه، اما به درد خورد.
‫از چه نظر؟
‫خب، این جا شهر من نیست، هست؟ ‫شهر رو بلد نبودم.
‫برای همین رفتم تو کمدن و از یکی ‫پرسیدم: «می دونی کجا می تونم سطل بخرم؟»
‫و این طوری آدرس گرفتین.
‫همه می دونن از کجا ‫میشه سطل خرید.
‫آدرس مغازه رو می دونین؟
‫چه طور؟ سطل لازم دارین؟
‫اما ما لازم...
‫ببخشید.
‫ما آدرس رو لازم داریم، چون شما گفتین قاب رو ‫در آوردین و زیر تخت اقامتگاهتون قایم کردین.
‫پس سطل فروشیه هنوز ‫اون جاست؟
‫نمی دونم، من که ‫برنمیگردم!
‫مطمئن نیستم ‫سطل لازمم بشه.
‫آقای بانتون، شما ‫دارین محاکمه میشین.
‫آزمون نمایش موزیکال ‫نیست که!
‫می بخشید، عالی جناب.
‫چی در انتظارمه؟
‫ده سال؟
‫من دفاع نهاییم رو می خونم و ‫بعد قاضی خلاصه رو می خونه...
‫...که باید بهت هشدار بدم ممکنه یه کم ‫شبیه دومین سخنرانی دادستان باشه.
‫همه نیمکت های اون جا ‫عبارت های لاتین روشون دارن،
‫(صحبت به لاتین)
‫«خدا هدایتمون کنه.»
‫بیشتر باید گفت: ‫«خدا به دادمون برسه.»
‫خب، من به شما دو تا ‫یه کم زمان میدم.
‫بفرمایید.
‫خب، تو همه روزنامه ها هستی.
‫واقعا؟
‫می تونستی بهم بگی.
‫می تونستیم با هم ‫حلش کنیم.
‫می تونستیم؟
‫بقیه نمایش نامه ت رو خوندم.
‫متأسفم که فکر می کردی ‫تقصیر توئه. تقصیر تو نیست.
‫رفتم دیدنش.
‫- جای قشنگیه، نه؟ ‫- آره، قشنگه.
‫یه ذره تمیزش کردم.
‫از طبیعی بودنش ‫خوشم میاد.
‫اون تو حومه شهر مُرد.
‫تو برای هیچ کاری نکردن ‫هر بهونه ای میاری.
‫چند سال بهت میدن؟
‫نمی دونم.
‫ده سال.
‫تو نقاشی رو ندزدیدی.
‫ترجیح می دادی ‫جکی محاکمه بشه؟
‫متأسفم، دالی.
‫اوضاع به هم ریخته ایه.
‫خب، به هم ریخته که هست.
‫مثل روز روشنه...
‫...که کمپتون بانتون ‫نقاشی رو دزدیده.
‫یا دادستان این طور میگه.
‫حالا...
‫این متعجبم می کنه.
‫چون...
‫...هیچی...
‫...تو این کشور جرم نیست، مگر ‫اکیدا غدغن شده باشه،
‫طبق یه قانون.
‫اگه همسایه شما...
‫...چمن زن شما رو قرض کنه و ‫ماه ها برنگردوندش، خیلی...
‫...اعصاب خردکنه، خیلی...
‫...آزاردهنده ست، اما ‫دزدی نیست.
‫چون اون اصلا قصد نداشته ‫تا ابد از شما بگیردش.
‫کمپتون بانتون،
‫اون همسایه شماست.
‫اون یه دزد...
‫...نیست.
‫اون گویای شما رو ‫قرض گرفته...
‫...که سعی کنه یه کم ‫کار خیر تو این دنیا بکنه.
‫تو دنیای که...
،من شما هستم
‫و شما من هستین.
‫سعی کرده نفعی...
به بعضی از آسیب پذیرترین ‫اعضای جامعه برسونه.
‫به عمد هم اون رو برگردونده.
‫و شخصا...نقاشی گویا رو...شاید دیر،
‫بله،
‫بین ما کیه که یه چمن زن رو ‫دیر برنگردونده باشه؟
‫مخلص کلام اینه که...
اون واقعا همسایه خوبیه
‫مگه نه؟
‫ممنون.
‫و در پاسخ به اعتراف آقای ‫بانتون که گویا رو برداشته،
‫ممکنه فکر کنین که در ‫نتیجه دفاعیه ش،
‫هر نگارخانه ایی تو کشور ‫قدرتی نخواهد داشت برای جلوگیری از...
این که یه نفر آخر هفته ‫نقاشی روبینز رو قرض نگیره،
‫و توی سالنش آویزون نکنه که ‫خیریه «روتاری» رو تحت تأثیر قرار بده.
‫آیا این کشور واقعا می تونه اجازه بده ‫چنین رفتاری خارج از قانون جنایی قرار بگیره؟
‫حالا این سئوالیه که ازتون ‫می خوام روش تمرکز کنین،
‫وقتی برای فکر کردن روی ‫رأیتون می رید.
‫پای لذیذیه.
‫آره.
‫پنیر داره!
‫هیئت منصفه لطفا ‫بلند بشه.
‫و مدعی علیه.
‫خانم و آقایان هیئت منصفه،
‫به رأیی که هر 12نفرتون ‫باهاش موافق باشین، رسیدین؟
‫بله.
‫درباره اتهام دزدی قاب نقاشی ‫به ارزش 80پوند و متعلق به نگارخانه ملی...
‫- مدعی علیه رو گناهکار می دونین یا بیگناه؟ ‫- گناهکار.
‫از پیش برنامه ریزی شده بود!
‫می شه سکوت کنین؟
‫یا باید دستور بدم جایگاه ‫حضار تخلیه بشه؟
‫درباره دزدی نقاشی گویا از ‫دوک ولینگتون...
مدعی علیه رو گناهکار ‫می دونین یا بیگناه؟
‫بیگناه.
‫درباره اتهام اخاذی پول با ‫تهدید علیه نقاشی...
‫- مدعی علیه رو گناهکار می دونین یا بیگناه؟ ‫- بیگناه.
‫سکوت!
‫سکوت دادگاه رو رعایت کنین.
‫درباره اتهام ایجاد اخلال در نظم عمومی با ‫دریغ کردن فرصت دیدن نقاشی از مردم...
‫- ...مدعی علیه رو... ‫- بیگناه!
‫سکوت!
‫باید سکوت کنین.
‫سکوت دادگاه رو رعایت کنید.
‫اون زن رو ببرین بیرون!
‫من هیچ جا نمی رم.
‫کمپتون 3ماه حبس کشید،
‫به جرم سرقت قابی که ‫هیچ وقت پیدا نشد.
‫ممنون.
‫(زندان دورهام)
‫یکی از اون کیسه ها رو بده به من.
‫- اینجایی! ‫- معلومه که اینجام.
‫به نظر خودت دیگه ‫کجا می تونستم باشم؟
‫من وقت هدر نمی دادم، ‫چند تا نمایشنامه نوشتم.
‫حتما تن شکسپیر تو ‫گور می لرزه.
‫فکر کنم.
‫و چخوف هم همین طور.
‫چخوف کیه؟
‫اون نمایشی که راجع به ‫سه خواهر بود رو یادته؟
‫ایناهاش.
‫خوش برگشتی، بابا.
‫من کتری رو می ذارم رو گاز.
‫یکی از اونا برای منه؟
‫بفرمائید.
‫- به افتخارش. ‫- به افتخارش.
‫4سال بعد، برای پاک شدن ‫وجدانش، جکی به دزدی اعتراف کرد.
‫نیازش داشتم.
‫(سرپرست دادستانی عمومی)
‫من و سرپرست دادستانی عمومی ‫مدارک رو در این پرونده...
...در نظر گرفتیم
و همین طور اعترافتون رو
‫لازم به ذکر نیست که ‫جرم بسیار سنگینیه.
‫ولی...
‫برای دادستانی ‫مجبور به فراخواندن...
متهم اصلی می شیم
‫این ما رو تو وضعیت ‫حساسی قرار می ده...
با توجه به نمایش عمومی ایی که ‫پدرتون ظاهرا راه می ندازه!
‫پس تصمیم گرفته شده که...
دادستانی شما ممکنه به ‫صلاح مردم نباشه.
‫منظورتون اینه که کمپتون دوباره ‫ابله جلوه تون می ده؟
‫عذر می خوام، منظوری نداشتم.
‫البته که اگه حتی یه کلمه از این حرف ها ‫یه روز از بین این دیوارها خارج بشه،
‫همیشه می تونیم تجدید نظر کنیم.
‫- روشنه؟ ‫- روشنه.
‫- آیرین؟ ‫- قبول می کنم.
‫- با من ازدواج می کنی؟ ‫- همین الآن گفتم که.
‫قبول می کنم.
‫درست عین شما تو این ‫جزیره، دکتر نو.
‫بستگی داره، آقای باند...
به این که شما طرف کی هستین
‫نوشیدنی با رنده پوست ‫لیمو، هم نزده، ولی تکان داده شده.
‫- نوشیدنی؟ ‫- البته.
‫باز هم اون نقاشی لعنتی!
‫باید بذاریش تو کمد.
‫باید بدم جکی درستش کنه.
‫بالآخره در سال 2000 مجوز تلویزیون مجانی ‫برای افراد بالای 75 سال صادر شد.
‫هیچ یک از نمایشنامه های ‫کمپتون بانتون تولید نشدند.