‫خیلی خب.
‫هیچ حرف بحث برانگیزی نزن.
‫کشور رو شرمنده نمی کنم.
‫هیچ می فهمی چه قدر تو دردسری؟
‫می دونی چند بار واسه چیزهای ‫چرت و پرت تو دردسر بودم؟
‫برای اولین بار واسه یه چیز ‫به وضوح احمقانه تو دردسرم.
‫- باید قضیه رو جدی بگیری. ‫- جدی ام. جدی می گیرم.
‫چه خبره اینجا؟
‫بهت گفتم مرتبش کنی.
‫به هم ریخته گذاشتمش ‫چون خوشم میاد تو مرتبم کنی.
‫بوی خوبی می دی.
‫لطفا پذیرای نظرات شون باش، خب؟
‫آره، من نمی خوام مزخرفات کلی ‫این اقدام رو تأیید کنم.
‫من نازی نیستم.
‫به نظرت شوخی کردن ‫راجع به نازی ها قابل قبوله؟
‫نه، ولی این من رو یاد وقتی می ندازه ‫که دوتا نازی اومدن تو کافه..
‫ما برای چنین شرایطی روال ‫واضح و روشنی داریم.
‫شما 2نفر، ‫روی یه اظهاریه عذرخواهی کار می کنین،
‫و بعدش ما روی تموم بسترهای ‫مرتبط مون قرارش می دیم.
‫ببخشید، گفتی اسمت چی بود؟
‫- رانی. ‫- آره ایشون رانیه.
‫رانی. اون رئیس ارتباطاته.
‫بعضی ها بهش می گن مدیریت بحران، ‫یا مدیریت شهرت.
‫من گروهی نمی نویسم.
‫پس پیشنهاد می کنی چه طور مدیریتش کنیم؟
‫- می خوام باهاشون حرف بزنم. ‫- با کی؟
‫- «با کی.» ‫- «با کی.»
‫دانشجوها.
‫- نه نه نه. ‫- این کار رو توصیه نمی کنم.
‫من استخدام رسمی هستم
‫نمی تونین اعمالم تو کلاسم رو ‫بهم تحمیل کنین
‫یا متن سخنرانیم در این محوطه
‫مگر اینکه منشور اخلاقی اعضای ‫هیئت علمی رو نقض کنم،
‫که نمی کنم.
‫دانشگاه ها باید اختلاف عقیده داشتن رو ‫ترویج کنن.
‫باید به این بچه ها افتخار کنیم.
‫اونا همین کار رو می کنن.
‫راستش من وقتی دانشجوی کارشناسی بودم،
‫به خاطر سلب حق اهالی آفریقای جنوبی ‫روی همون میز بدون لباس نشستم.
‫قراره اون کاپوچینو لاته رو بگیریم؟
‫هنوز چند مورد مونده ‫که باید راجع بهش حرف بزنیم.
‫بعدا می بینمت صحبت می کنیم.
‫باشه.
‫این همین حالش سراسر فضای مجازی هست.
‫رئیس دانشگاه داره تماس هایی ‫از خیرین و فارغ التحصیلان دریافت می کنه.
‫اگه فورا حل نشه،
‫تعجب نمی کنم اگه خواستار ‫استعفای بیل بشه.
‫- نه، عذرخواهی می کنه. ‫- انگار سر سوزنی متأسف نیست.
‫خب، من می تونم تضمین بدم ‫که بعد از گفتگوی بعدیمون،
‫سرشار از شرمساری بشه.
‫عه. وایستا.
‫از مواقعی که جوری رفتار می کنی ‫که انگار رئیسمی خوشم میاد.
‫- باید صورتت رو اونجا می دیدی. ‫- من رئیستم.
‫خیلی خب. حالا امشب ‫برنامه ت چیه خانم رئیس؟
‫- می شه برای شام ببرمت بیرون؟ ‫- تو چه مرگته اخه؟
‫نه الآن نمی تونی ‫ازم بخوای باهات بیام بیرون.
‫این مسئلۀ انضباطی جدی ایه.
‫پس باید بذارم یه کارمند ساده از مدیریت ‫منابع انسانی برام عذرخواهی بنویسه؟
‫این کار آسیب به دانشجوهامه. ‫بوش رو از 1 کیلومتری حس می کنن.
‫می دونی دیگه بوی چی رو ‫از 1 کیلومتری حس می کنن؟
‫این رگه غرور کوچیک که داری ادامه ش می دی.
‫تو رو خدا، من نازی نیستم، خب؟ ‫اجازه ندارم..
‫موضوع این نیست که تو نازی هستی یا نه.
‫قضیه اینه که تو یکی از اون مردهایی، ‫که وقتی یه اتفاقی مثل این می افته،
‫گرد و خاکش رو می تکونه و همین طوری ‫می ره پی کارش
‫بدون اینکه هیچ درکی ‫از عاقبتش داشته باشه یا نه.
‫این یه «نه» به شام بود؟
‫یاز به 8 هزار دنبال کنندۀ توییتر رسید،
‫برای همین گذاشتمش ‫روی وب سایت گروه.
‫- اینکه برندۀ انجمن NEH شده رو گذاشتی؟ ‫- آره.
‫و متأسفانه در مورد دفتر «جون» ‫به بن بست خوردم.
‫حتما یه کاری می تونیم بکنیم.
‫من..
‫عه سلام. ممنون لوری ‫می خوام یه لحظه با لیلا صحبت کنم.
‫بیا تو.
‫می دونم به نظر می رسه نادیده گرفتمت،
‫اما اوضاع آشفته ایی بود.
‫یادت نره، امشب اون شام رو داری.
‫وای لعنتی. گفتی چی بود؟
‫تو خونه رئیس دانشکده. ‫ممکنه قضیه اون جریان...
‫عه عه.. مرسی. ‫مرسی لوری. ممنون.
‫هی.
‫دوستم سارا تو ویسکانسین، ‫مشاورش متهم به اذیت و آزار شد،
‫و توصیه نامه ش در آخر بی ارزش شد.
‫- هیچ کس فکر نمی کنه بیل دابسون یه نازیه. ‫- من یه عالمه بدهی دانشجویی دارم.
‫اون شوخی بدی بود ‫و بیل می خواد معذرت خواهی کنه.
‫مردم باهام تماس گرفتن.
‫کدوم مردم؟
‫گزارشگرها.
‫- چی باید بگم؟ ‫- وای خدا، هیچی نگو.
‫اگه مسئله بزرگ بشه ممکنه... ‫ممکنه واقعا بهمون آسیب بزنه.
‫یعنی به خودتم.
‫موبی دیک یه شکست بود، البته.
‫منتقدین ازش بیزار بودن، ‫و ملویل در گمنامی فوت کرد،
‫همون طور که خودش در نامه هاش به دوستش ‫ناتانیل هاوثورن پیش بینی کرده بود،
‫کسی که کتاب رو بهش تقدیم کرد.
‫تا دهه 1920 به عنوان ‫استاد تاثیرگذار ارزیابی مجدد نشد..
‫راجع به این واقعیت که ملویل ‫یه همسر آزار بوده هم بحث می کنیم؟
‫درسته که تعدادی از اهالی علم ‫این ادعا رو داشتن،
‫ولی در غیاب مدرک قطعی،
‫خب، فکر می کنم بهتر باشه ‫به خود نوشته توجه کنیم.
‫ما با ملویل نویسنده سر و کار داریم، ‫نه ملویل به عنوان انسان.
‫ولی خودتون به ملویل انسان اشاره کردین.
‫نامه های خصوصیش به هاوثورن؟
‫من فقط این نکته رو بیان می کردم که اون، ‫دوستی اون با هاوثورن، چیزه،
‫جنبۀ مهمی از پیشرفتش ‫به عنوان یه نویسنده بوده.
‫بی خیال، شوخیت گرفته؟
‫تا دهۀ 1920
‫رمان جایگاه حقیقیش رو ‫پیدا نکرد به عنوان..
‫همسرآزاریش رو در بخش من پوشش می دیم.
‫اون، همین طور یه سری ‫از مشارکت های مهم در کار ملویل
‫که زنان در زندگیش انجام دادن.
‫[مرگ و نوگرایی، ‫به مدت نامشخصی به تعویق افتاد]
‫به مدت نامشخص؟
‫کی این رو بهت گفت؟
‫به مدت نامشخص فقط یعنی ‫«تا اطلاع ثانوی.»
‫می خوای کمکم کنی این آگهی ها رو ‫اینجا و تو محوطه بزنیم روی دیوار؟
‫من می تونستم از طریق برنامۀ تخته سیاه ‫یه ایمیل برای کلاس بفرستم.
‫مسئله از فقط دانشجویان ‫تو کلاس ما خیلی فراتر رفته.
‫[گردهمایی تالار شهر]
‫فاتحۀ پسره خونده ست.
‫حدس بزن دیگه چی؟ ‫وای فای نداریم.
‫وای خدای من.
‫- پشتیبانی فنی رو امتحان کردی؟ ‫- تا الان 700تا پیغام گذاشتم.
‫همین الان دارم می رم اونجا.
‫می خوای بیای؟ تلاش خودت رو بکنی؟
‫باید برم رنتز رو تشویق کنم. ‫ولی امشب با لارسون مطرحش می کنم.
‫خیلی...خیلی شرمنده م جون، من...
‫می دونی چیه؟ می خوای اینجا کار کنی؟ ‫می تونم بعضی از این چرت و پرتا رو بردارم.
‫نه.
‫ارزیابی هات رو نگاه کردی تا الان؟
‫آره.
‫چی گفتن حالا؟
‫اینکه من خیلی پرنشاطم.
‫- یه دقیقه وایستا. اون همیشه اینجا بود؟ ‫- وقت نداشتم تغییر دکور بدم.
‫من وقتی استاد تمام شدم
‫تو ماشینش پیشش بودم. ‫واسه جشن گرفتن.
‫اون رئیس دانشگاه از سال ‫تقریبا 1924 هستش.
‫که شبیه کسیه که من پیشش بودم.
‫- ضمنا اون چطور برات جشن بوده؟ ‫- نکتۀ خوبیه.
‫بهم یه بیرون رفتن بدهکاره، ‫هر کی که هست.
‫می گم جون؟ شنیدی که بیل ‫با دانشجوها توی تالار شهر جلسه برگزار کرده؟
‫- نگرانم. ‫- کارش همینه دیگه. اونا دوستش دارن.
‫خیلی دلسوزه.
‫حالا اگه الیوت بود، یا حتی تو، ‫نگران می شدم.
‫تق تق.
‫عه سلام.
‫سلام.
‫بابت پای سیب ممنون.
‫هلو.
‫- درسته. ‫- آره.
‫- یه دقیقه وقت داری؟ ‫- حتما. حتما.
‫- ببین باید در رو باز بذاریم. ‫- اوضاع خیلی بی ریخت می شه.
‫چرا این رو می گی؟
‫می دونی، هر به اصطلاح شوخی ‫مرتبط با هیتلر تو دستۀ خاص خودشه.
‫می دونی چندتا بچه سبیل هیتلر گذاشتن ‫و از جوک مصورت نسخۀ جعلی پست کردن؟
‫این رو نمی بینی؟ ‫بستر دانشگاهی بزرگ تری اینجا هست.
‫بستر ملی بزرگ تری هست. ‫با این همه نیروی نظامی یهودی باشی؟
‫پارسال ما بیشترین تعداد حوادث ‫ضد یهودی طی 40 سال رو داشتیم.
‫البته نیت مهمه، ‫ولی حتی اگه هدفت آسیب نبوده،
‫اگه اثر مخرب کاری که کردی... ‫عه.
‫- ایشون دفنیه. دکتر کیم.. ‫- دفنا.
‫سلام. من فقط داشتم، چیزه، ‫همین رو بهش می گفتم.
‫آدم های بزرگ مثل هم فکر می کنن.
‫می گم...
‫- برای چیزی کارم داری؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫یه چیز دیگه هست که می خواستم ‫راجع بهش ازت بپرسم، ولی ادامه ش بعدا.
‫حتما.
‫- خیلی خب.. ‫- داری چه غلطی می کنی؟
‫مثل برق اومد داخل و در رو بست.
‫چرا بازش نکردی؟
‫چون داشت من رو به تحریک ‫راست گرایی آلترناتیو متهم می کرد،
‫و نمی خواستم حرفش رو قطع کنم.
‫هی. هی هی.
‫- هی هی هی. ‫- نه. چی؟
‫هیچی نیست، باشه؟
‫تو دردسری.
‫من؟
‫می شه یه خواهشی ازت بکنم؟
‫بعد از نمایش امروز صبحت ‫یکی بهم بدهکاری.
‫هر چی بخوای.
‫می تونی امشب از جو جو نگه داری کنی؟ ‫من باید برای این قضیه برم خونۀ رئیس لارسون.
‫واسه چی؟
‫خب کی می دونه؟ کار رو راحت تر کنم.
‫- این چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫چه کاری اینجوریه آخه؟
‫وای فای دفتر من از کار افتاده.
‫- مشکلش چیه؟ ‫- مشکلی نداره.
‫خب، می تونم یه تقویت کننده برات بزنم،
‫ولی اداره تون باید کارهای اداریش رو ‫انجام بده.
‫با رئیس تون حرف زدی؟
‫خیلی خب.
‫مرسی.
‫وای.
‫عه...
‫وای. لعن..
‫وای. اه!
‫وای خدا.
‫شنیدم اینترنتت از کار افتاده.
‫عالیه. بیا تو.
‫و...آنلاینی.
‫کل عمرم کجا بودی تو؟
‫نمی دونم، بخش فناوری؟
‫راستی تو تا حالا چیزی از سایت ‫امتیازدهی به اساتید شنیدی؟
‫آره.
‫باید چندتا از انتقادات دانشجوهام رو بخونم.
‫- چرا؟ ‫- از الان می دونم می خوان چی بگن.
‫اینکه نباید هیچ کتابی ‫که بیشتر از 300 صفحه ست رو درس بدم.
‫خب، فکر نمی کنم فقط بخوان اون رو بگن.
‫یعنی، شاید یه چیز جالبی ‫برای گفتن داشته باشن.
‫من بودم نظر خوبی در موردت می دادم.
‫این فونت خیلی کوچیکه.
‫اشکالی نداره چندتا از اینا رو ‫بلند برام بخونی؟
‫- اونایی که فکر می کنی ممکنه مفید باشن. ‫- باشه. آره بذار، عه، بذار ببینم.
‫مطمئنی این کار قانونیه؟
‫- نه، اون یکی نه. ‫- چی؟
‫چیزه...
‫- نه، اون یکی نه. ‫- چیه؟ چی نوشته؟
‫عه...
‫«خیلی خپل و قلمبه ست.»
‫چی، یعنی من چاقم؟ یا اون کلمات ‫الان معنی متفاوتی دارن؟
‫نه معنی شون همینه.
‫ولی واضحه که چاق نیستی. ‫ببینش، خیلی خوش هیکلی.
‫برو بعدی، باشه؟
‫«استاد همبلینگ چیزیه که من ‫بهش فکر می کنم وقتی می خوام، ممم...»
‫- نه. ‫- عیبی نداره.
‫- فکر نکنم مفید باشه. ‫- بخونش.
‫«وقتی می خوام نامزدم رو نبینم.»
‫من چیزی ام که وقتی می خواد ‫نامزدش رو نبینه بهش فکر می کنه؟
‫- نمی فهمم. ‫- من باشم زیاد مو شکافیش نمی کنم.
‫من چیزی ام که...
‫اه.
‫بذار یه کوچولو نگاهش کنم.
‫- این دیروز فرستاده شده. ‫- عه واقعا؟ من متوجه اینش نشدم.
‫فکر نکنم راهی باشه ‫که بتونی این عوضی رو پیدا کنی؟
‫خب چرا. ‫یعنی، غیرقانونیه البته.
‫من دارم می رم بیرون.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫پیشنهادات یاز واسه منتقدین ‫خارجی رو نگاه کردی؟
‫باید کسانی رو داشته باشیم ‫که بورس تحصیلی فمنیست
‫و نظریۀ انتقادی نژاد رو ‫جدی می گیرن الیوت.
‫اون تنها دانشجوی سال سوم ‫آمریکا شناس ماست.
‫واضحه که منفعت مشترکی دارین، ‫در اینکه کاری کنین تخصص تون
‫یکی از برجسته ترین های گروه ما ‫باقی بمونه، نه؟
‫بگذریم، می خوایم مورد اون ‫با موفقیت کامل پیش بره.
‫من کارش رو برای ‫کارشناسان برجسته ای می فرستم
‫که بی طرفانه بررسیش می کنن.
‫عالیه.
‫وقتی فهمیدم گروه زبان
‫اولین مدیر زن شون رو انتخاب کردن،
‫از خوشحالی پشتک زدم.
‫من کارشناس انگلیسی بودم، ‫واسه همین به پاول گفتم
‫باید باهاش دست بدم و...
‫- اوه. ‫- و بگم آفرین.
‫نمی دونم انتخابات چه قدر ‫رقابتی بوده، ولی مرسی.
‫- خودت رو دست کم نگیر. ‫- درست می گه.
‫هیچ زنی هیچ وقت با دست کم گرفتن ‫خودش به جایی نرسیده.
‫حالا، من به این وضعیت نابسامان ‫فکر می کردم.
‫پروفسور دابسون. من می تونم بهتون ‫اطمینان بدم که می خواد عذرخواهی کنه.
‫- واقعا سرخورده ست. ‫- نه نه.
‫همگی شما اونجا یه انرژی زا می خواین. ‫یه خون تازه. یه نیروی قوی.
‫- خانم ویتندن یه مهمون ویژه داره.. ‫- من اتفاقی به کسی برخوردم..
‫- تو بگو. ‫- نه.
‫- ادامه بده. ‫- نه، شرمنده. ادامه بده.
‫تو بازار کشاورزان، اگه می تونی باورش کنی.
‫- این اطراف یه خونۀ ویلایی داره. ‫- ممم.
‫شروع به حرف زدن کردیم ‫و من فکر کردم،
‫«این همون آدمیه
‫که می تونه مطالعۀ ادبیات رو احیا کنه.»
‫و در کمال تعجب،
‫واسه تدریس ممتاز امسال موافقت کرد.
‫هوم.
‫من فکر کردم که، چیزه...
‫طبق روال گذشته ‫این موضوع در اختیار رئیسه.
‫بودجه در اختیار متولی ایه ‫که صاحبشونه.
‫و تو نمی تونی داوطلب من رو ‫شکست بدی دکتر کیم.
‫من قبلا اعلام کردم که دکتر مک کی می شه...
‫- حدس بزن کیه. ‫- نمی..واقعا نمی تونم حدس بزنم.
‫خیلی خوشحال می شی.
‫اون یه..
‫اون یه سرنخه اونجا.
‫- کالسون وایتهد. ‫- دوباره حدس بزن.
‫- کسیه که ازش خوشت میاد. ‫- از کالسون وایتهد خوشم میاد.
‫دیوید دوکاونی.
‫همون بازیگر؟
‫- خود مامور اسکالی. ‫- مالدر.
‫مالدر. آره. اون عه...
‫خب، باید کنفرانسش رو آماده کنه
‫و با کارشناسان انگلیسی برگزیده جلسه بذاره.
‫قصد داریم با قرعه کشی ‫اسامی رو انتخاب کنیم.
‫و بنابراین ازت می خوایم ‫یه دفتر براش پیدا کنی.
‫آماده، حاضر، حرکت.
‫شبیه تو بودن چطوریه؟
‫یه چیز جورواجوره.
‫دیدمت داشتی گریه می کردی...
‫وقتی زنت فوت کرد.
‫تو آشپزخونه، مامان منم داشت گریه می کرد.
‫آره.
‫- خب می دونی، اون یه...یه.. ‫- من بابا ندارم.
‫یکی از مسائل زندگی اینه که..
‫واقعا متوجه نمی شی قضیه چیه، ‫می دونی، تا زمانی که خیلی پیرتر بشی..
‫تو کرم خوردگی داری؟
‫آره.
‫من ندارم.
‫می خوای کتاب مورد علاقه م رو بخونی؟
‫- معلومه که می خوام. ‫- عکس های باحالی داخلش داره.
‫بچه بودنم رو یادم نمیاد.
‫آره منم همین طور.
‫مادر واقعیم رو یادم نمیاد.
‫وقتی بچه دار بشم، 25 سالم می شه.
‫شاید 27.
‫نمی خوام زیاد پیر بشم.
‫و ازدواج می کنم.
‫خیلی از مردم فکر می کنن ‫ازدواج یه جور معامله ست.
‫- می دونی اون چیه؟ ‫- مامانم داره 47 ساله می شه.
‫آره، برای به دنیا اومدن تو ‫مجبور شد خیلی صبر کنه.
‫دو سال تموم صندلی کودکت رو ‫کنار در گذاشته بود،
‫یه ست لباس کامل آماده کرده بود.
‫صبر می کرد و صبر می کرد،
‫و می دونی، مجبور بود ‫سختی های زیادی رو تحمل کنه.
‫امروز معلمم گفت
‫من قراره برای «روز مرگ» ‫هدایت کلاس رو به عهده بگیرم.
‫- می دونی اون چیه؟ ‫- آره.
‫هیجان انگیزه.
‫می تونیم همسرت رو تبدیل به محراب کنیم ‫تا روحش بتونه تو رو پیدا کنه.
‫فقط باید بدونم چیزهای مورد علاقه ش ‫چه چیزهایی بودن.
‫خب، خیلی خوب پیانو می زد.
‫و مثلا، چیزهای مورد علاقه ش برای خوردن ‫چی بودن؟ مثلا کیک، شیرینی...
‫اگ چیزی باشه که بتونه ‫بوش رو حس کنه خوبه.
‫ممم، خیلی پیتزا دوست داشت.
‫منم.
‫الان یه بدن دیگه می بینیم.
‫- سعی کردم بهت هشدار بدم.. ‫- نمی تونی وانمود کنی اون یه دانشگاهیه.
‫تقریبا دکتراش رو گرفته.
‫این یه راه دیگه واسه گفتن اینه ‫که دکترا نداره.
‫من گروه هیئت علمی واقعی ‫با مدارک معتبر دارم که حمایت لازم دارن.
‫کسانی که نمی تونن کارشون رو بکنن. ‫کسانی که جای نادرستی قرارشون دادین.
‫- اون آدم شناخته شده ایه. ‫- نه، نیست.
‫این بچه ها تلویزیون نمی بینن. ‫تو برنامۀ تیک تاک می چرخن.
‫بشینن سر جاشون.
‫این تنها چیزیه که در حال حاضر ‫باید برات مهم باشه.
‫نویسندگی خلاقانه؟
‫این تنها تخصص گروه شماست ‫که براش ثبت نام انجام می شه.
‫دانشجوها می خوان محتوا تولید کنن.
‫- وای خدا. محتوا. ‫- آره.
‫حالا چه یه رمان برای انتشار باشه ‫یا...یا یه وبلاگ.
‫- یا.. ‫- پس حداقل یه نویسندۀ واقعی بیارین.
‫اون نویسندۀ پرفروش نیویورک تایمزه.
‫- نه، نیست. ‫- جستجو کن خب.
‫نه.
‫سلام؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آره بذار...
‫تموم ظرف هام رو شستی.
‫می گم چیزه...
‫مرسی.
‫فکر کردی می خوای چی بگی؟ ‫توی سالن شهر؟
‫می شه...
‫- می شه با تو امتحانش کنم؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫من واقعا از اینکه کسی رو ‫در اینجا آزرده باشم دل شکسته هستم.
‫واقعیت اینه که...
‫بیل.
‫می دونی چیه؟ من تسلیمم.
‫عذر می خوام، فقط..
‫خیلی خب.
‫این هست.
‫دیوید دوکاونی یه نویسنده پرفروشه.
‫- نه. ‫- اوهوم.
‫هنوزم نمی تونم اجازه بدم ‫تدریس ممتاز رو بگیره.
‫چاره ایی ندارم.
‫«دیوید دوکاونی رساله ش رو ‫در دانشگاه پرینستون راجع به بکت نوشت.»
‫عجب، درست شبیه تو.
‫نه.
‫«اون فرد توصیه شده هارولد بلوم ‫در دانشگاه ییله.»
‫- یا خدا. ‫- می دونم.
‫عه وایستا وایستا. برگرد عقب. ‫اون واقعا بدن دیوید دوکاونیه؟
‫چرا هر بار که اسمش رو میاریم ‫اسم کامل دیوید دوکاونی رو می گیم؟
‫- اون واقعا بدن دیویده؟ ‫- خیلی خب.
‫- خوش هیکله. ‫- بسه.
‫چادرهای مهمونی اینجان ‫اما نمی تونیم بزنیم شون.
‫چرا؟
‫دانشجوها منتظر شنیدن حرف های ‫بیل دابسون هستن. سالن شهر.
‫وای خدایا. ‫تو محوطه اصلیه؟ همین حالا؟
‫- محلش رو جابجا کنیم؟ ‫- نه.
‫وقتی متفرق شدن چادرها رو بزنین.
‫پلیس دانشگاه رو ببرین اونجا.
‫برای بقیه عصر محوطه رو ‫تمیز نگه دارین.
‫سلام به همگی. برای من خیلی ارزش داره ‫که برای این موضوع اومدین.
‫مشخصا من یه عضو ‫از جامعه یهودی نیستم،
‫و در جایگاهی نیستم که به شما بگم ‫چی توهین آمیز هست یا نیست.
‫- درسته. ‫- آره.
‫ولی من مثل همه مون، ‫عضوی از جامعۀ پمبروک هستم،
‫و می خوام دیدگاه شما رو بدونم.
‫- نازی تو پمبروک نباشه. ‫- آره.
‫موافقم. ‫نباید هیچ نازی ایی هیچ جا باشه.
‫- نفرت پراکنی اینجا جایی نداره. ‫- موافقم.
‫تمایلات نازی مدرن رو درونت داری؟
‫- یه نازی هستی؟ ‫- نه، من یه استادم.
‫نازی ها از اساتید متنفرن، ‫چون نازی ها دشمن اندیشه هستن.
‫یکی از هدایایی که دانشگاه های ‫آمریکایی تا حالا دریافت کردن
‫هجوم اندیشمندانی بود ‫که رایش سوم رو فراری دادن.
‫نویسندگانی مثل توماس من،
‫هانا آرنت، برتولت برشت، ‫تئودور آدورنو.
‫بیشتر اونا تحقیقات فوق العاده ایی ‫از تفکر فاشیست نوشتن.
‫دفاعیه های ارزشمندی از آزادی اندیشه.
‫اگه جای شما بودم از داستان های ‫پناهندگان یهودی اینجا استفاده نمی کردم.
‫همشون یهودی نبودن.
‫بعضی هاشون در جایگاه همبستگی بودن.
‫خودتون رو با هانا آرنت مقایسه می کنین؟
‫- نه. ‫- بعد از ادای احترام به هیتلر تو کلاس تون.
‫بذارین حرف هاش رو تا آخر گوش بدیم.
‫ما وارثین میراث اونا هستیم.
‫دانشگاه باید جایی برای ‫حمایت از آزادی بیان باشه.
‫تبادل اندیشه ها بدون ترس.
‫تا وقتی که خودتون کسی باشین ‫که حرف می زنه آزادی بیان هست.
‫خیلی خب.
‫نه، من می خوام این انجمنی باشه ‫که هر کس بتونه نظرش رو بیان کنه.
‫شما استاد تمام سفیدپوستی هستین که ‫سرمقاله ها رو برای نیویورک تایمز می نویسین.
‫واقعا فکر می کنین این یه انجمن برابره؟
‫می فهمم. نکته خیلی خوبیه، ‫و این هیچ وقت قرار نیست بی عیب باشه.
‫- اما داشتن این گفتگو یه شروعه. ‫- آره.
‫یه نفر دیروز تو بروکس هال ‫یه صلیب شکسته کشیده.
‫- تو سالن. ‫- آره.
‫- شما این رو می دونین؟ ‫- فکر می کنین اینم خنده داره؟
‫اگه منظورتون اینه که کاری که من کردم
‫همون گسترش نازیسم مدرنه، ‫این حرف نادرسته.
‫اون یه کژفهمی عمدی از چیزیه که به وضوح..
‫یعنی می گین ما یه سلام نازی رو ‫اشتباه تشخیص دادیم؟
‫نه. من...من اصلا این رو نمی گم. ‫می خواستم بگم..
‫همیشه همین طوره. کاری می کنین ‫که به صورت عینی مزخرفه،
‫و بعدش شما رو بابتش بازخواست می کنیم، ‫و ما متهم به اشتباه فهمیدنش می شیم.
‫من نگفتم کسی داره شلوغش می کنه. ‫من می خواستم..
‫می خواین عذرخواهی کنین؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫آره.
‫- خب، پس می شنویم. ‫- باشه.
‫آره.
‫متأسفم اگه باعث شدم کسی احساس..
‫این که عذرخواهی نیست!
‫- اگه کاری کردم که شما.. ‫- بابت احساسات من متأسفی.
‫دارین مسئولیتتون رو با گفتن اینکه ‫بابت حس ما متأسفین به حداقل می رسونین.
‫سلام رئیس لارسون.
‫خوبه که دیدیم برای دفاع از یکی از ‫اعضای دانشکده پمبروک به خاطر سلام
‫به هیتلر اومدین بیرون!
‫نه من به خاطر اون نیومدم.
‫من ازش نخواستم بیاد اینجا. ‫این بین من و شماست.
‫چرا نیومدین جلسه مشترک هفته پیشمون؟
‫درست همین جا میزبان جلسه ایی ‫درباره عدالت نژادی بودیم.
‫- استاد شما به پلیس زنگ زدین؟ ‫- نه.
‫- نیروی پشتیبانی آوردین. ‫- باورم نمی شه اونا رو آوردین.
‫- لطفا. اینا 2 مسئله جدا هستن. ‫- نه به نازی در پمبروک!
‫- هی! ‫- نه به نازی در پمبروک!
‫اخراج دابسون! اخراج دابسون! ‫اخراج دابسون! اخراج دابسون!