‫می دونی چیو آن، به...
‫بخش رسانه نو منتقل شده؟
‫- رسانه نو؟ چرا؟ - ‫(تغییر کارکنان)
‫چرا؟ ‫(تغییر کارکنان)
‫تازه از منابع انسانی باهام تماس گرفتن و خبر انتقال رو بهم دادن.
‫این یه پاکسازیه.
‫اون رو بدون...
‫اطلاع یا مذاکره، منتقل کردن.
‫رئیس،
‫شما کلا هیچ نظری نداری؟
‫من هم ‫وقتی اعلانش رو دیدم، فهمیدم.
‫این خیلی ظالمانه است.
‫من کاملا باهاش مخالفم.
‫به چند نفر ‫زنگ می زنم تا بهش اعتراض کنیم.
‫یه دادخواست ‫امضاء می کنیم و اعتصاب می کنیم.
‫لیائو نیوشی، ممنون.
‫چیو آن،
‫تو بیشتر از این که ‫توی خونه ات وقت بگذرونی،
‫توی اس.بی.سی نیوز بودی.
‫حتی توی خونه هم کار می کنی.
‫اون تاجرای بی وجدان...
‫از سیاستمدارها هم بدترن.
‫همتون هستین. ‫چه زمانبندی خوبی.
‫چه طور تونستین حرفه ای ترین...
‫معاون بخش ویراستاریمون...
‫که انقدر به اخبار علاقه داره که ویراستارها...
‫رو برای گزارش اخبار کپی شده ‫از جاهای دیگه مدیریت می کنه، جابجا کنین؟
‫حتما از قصد این کار رو کردین.
‫شما بلدی از آدم ها استفاده کنی؟
‫اصلا مدیریت حالیته؟
‫کافیه!
‫آخه درست می گم.
‫حالتون رو درک می کنم،
‫اما می خوام چیو آن با...
‫پشتکار و حرفه ای گری خودش، رهبر رسانه نومون باشه.
‫ما غیر از ‫کار روی نرخ بیننده ها و بازدیدکننده های سایت،
‫باید به کیفیت محتوامون هم توجه کنیم...
‫تا اس.بی.سی ‫بتونه پیشرفت کنه و به رسانه جدید...
‫شماره1 تبدیل شه.
‫همه اینا...
‫به رهبری چیو آن بستگی دارن.
‫به نظرت دیگه کدوم یکی...
‫از کارمندای اس.بی.سی نیوز، ‫شایستگی های اون رو دارن؟
‫ممکنه حرفم ‫صادقانه به نظر نیاد، اما...
‫من یه تاجر بی وجدانم که باهوشه،
‫موافق نیستی؟
‫شما با این مسئله مشکلی نداری؟
‫باید از 2هفته مرخصی سالانه ام استفاده کنم...
‫و بهش فکر کنم.
‫زو سونگ ‫رفته بیرون؟
‫بیرون ‫به کسی صدمه می زنه؟
‫- حالا... ‫- خون.
‫زو سونگ چیزیش شده؟
‫زو سو، ‫چی شده؟ این چند وقته سرم خیلی شلوغ بوده.
‫خیلی ببخشید.
‫خانم سونگ،
‫برادرم گم شده.
‫قبول نمی کنه ‫داروهاش رو مصرف کنه.
‫تعدادی از وسایل رو هم شکوند.
‫فکر کنم صدمه دیده
‫الآن می تونم پیداش کنم.
‫چیکار کنم؟
‫زو سو، ‫گوش کن، اول به پلیس زنگ بزن.
‫زو سو،
‫لطف کن به دکتر لین ای چون زنگ بزن،
‫و بهش بگو باهاش کار دارم.
‫به هیچ وجه ‫هم به پلیس زنگ نزن.
‫فعلا همین. خداحافظ.
‫خانم سونگ بهت چی گفت؟
‫گفت به پلیس زنگ نزنم،
‫به دکتر لین ای چون زنگ بزنم.
‫دکتر لین؟
‫مگه هر دوشون توی یه بیمارستان کار نمی کنن؟
‫گوش کن،
‫من برنامه کاریم ‫رو تا سال 2025 چیدم...
‫که شامل طراحی لابی یه هتل،
‫3برج جدید،
‫و 3ساختمون 50 طبقه می شه.
‫آخه چه طور ممکنه ‫بتونم وقت کنم و بخوابم؟
‫بیا یه نگاهی بنداز. طراحیم رو ببین.
‫وایسا.
‫گوشی یه مدته ‫که داره زنگ می خوره.
‫بذار جوابش رو بدم.
‫سلام، ‫لین ای چون هستم.
‫ببخشید ‫اما الآن یه بیمار پیشمه.
‫خیلی خب، ‫لطفا اول به پلیس زنگ بزنین...
‫و ازشون بخواین یینگ زو سونگ رو پیدا کنن...
‫و به بیمارستان برش گردونن.
‫سونگ چیو پینگ ‫خواست به من زنگ بزنین؟
‫باشه، متوجه ام.
‫بیا یه نگاهی به این سبک ویکتوریایی بنداز.
‫گوش کن، ‫حقیقتتش، این در حیطه تخصصی من نیست،
‫من سبک مینیمال اروپای شمالی...
‫رو ترجیح می دم.
‫شماها مغزم رو خراب کردین.
‫شماها شیائو شین رو کشتین.
‫زو سونگ.
‫چرا؟
‫چرا مدام جاسوسیم رو می کنین؟
‫چرا تحقیرم می کنین، هان؟
‫فقط می خواستم ‫یه فیلم بسازم.
‫اجازه ندارم ‫این کار رو بکنم؟
‫فقط می خواستم ‫یه فیلم خوب بسازم.
‫اجازه ندارم ‫اون کار رو بکنم؟
‫زو سونگ،
‫شیائو شین کجاست؟
‫فقط شیائو شین تشویقم می کرد...
‫اونوقت ‫بیمارستان شما کشتش.
‫زو سونگ...
‫با این که ‫نمی دونم چی شده،
‫ولی گوش کن،
‫می دونم...
‫چه حالی داره...
‫که ‫آدم عزیزش رو از دست بده.
‫ماجرای شیائو شین،
‫تقصیر تو نبود.
‫می فهمی؟ ‫(آبجی)
‫تقصیر تو نبود.
‫زو سونگ، ‫گوشیم داره زنگ می خوره.
‫همه اش ‫تقصیر شما بی شرفاست.
‫من ‫اولین فیلمم رو به شیائو شین تقدیم کردم.
‫زو سونگ، ‫گوشی خیلی صدا می کنه...
‫می خوام خاموشش کنم.
‫- زو سونگ. ‫- خفه شو.
‫زو سونگ، ‫خونریزی داری.
‫می رم یکم دستمال کاغذی برات بیارم.
‫یه لحظه منتظرم بمون.
‫بفرما.
‫جلو نیا.
‫نزدیکم نشو.
‫باشه. ‫جلوتر نمیام.
‫نزدیکت نمی شم.
‫آبجی آن،
‫چطوریه که ‫وقت کردی بیای اینجا؟
‫اتفاق مهمی افتاده؟
‫بهش زنگ زدم، ‫جوابم رو نداد.
‫می خواستم ‫غافلگیرش کنم.
‫نتونستم پیداش کنم...
‫و تا حالا ‫به دفترش نرفته ام.
‫برای همین ‫باید مزاحمت بشم.
‫خواهش می کنم. ‫داشتم کار یه بیمار رو راه مینداختم.
‫چطور ممکنه که...
‫سر کار ‫گوشیش رو روشن نکرده باشه؟
‫هیچ نمی دونم.
‫دفترش ‫پشت ساختمونه.
‫می برمت اونجا. از اینور.
‫این چند وقته، حالت چطور بوده؟
‫خوب بوده ام.
‫می خوای ‫امشب با هم شام بخوریم...
‫تا بتونیم صحبت کنیم؟
‫دکتر لین...
‫شما...اوضاع چطوره؟
‫تونستین ‫زو سونگ رو یه جوری پیدا کنین؟
‫برادرت رو پیدا کنم؟
‫درسته.
‫مگه بهتون نگفتم...
‫خانم سونگ ‫بهم گفته که بهتون زنگ بزنم؟
‫نمی تونم گوشیش رو بگیرم...
‫و جواب تلفن دفترش ‫رو هم نمی ده.
‫بهم گفت ‫به پلیس زنگ نزنم،
‫ولی من زدم.
‫پلیس گفت که...
‫الان نمی تونن کاریش کنن.
‫زو سونگ ‫بدجوری زده به سرش.
‫- الان باید چیکار کنم؟ ‫- یه لحظه وایسا.
‫چیو پینگ بهت گفت...
‫به جای پلیس، به من زنگ بزنی؟
‫چی شده؟
‫چه بلایی سر خواهرم اومده؟
‫خانم سونگ خواهر شماست؟
‫زو سونگ...
‫گفته بودی...
‫می خوای یه فیلم بسازی.
‫دوست دارم ‫بدونم موضوع فیلم چیه.
‫دکتر لین،
‫وایسین ‫من هم بیام.
‫خدمات بیماران؟
‫لین ای چون هستم.
‫ساختمون پشتی...
‫توی ساختمون پشتی ‫یه مسئله اورژانسی پیش اومده.
‫چیو پینگ، داخلی؟
‫مگه نگفتی...
‫دوربین مدار بسته ندارین؟
‫تو ‫اونا رو خبر کردی؟
‫زو سونگ،
‫پیک تحویل غذاست.
‫غذایی که ‫سفارش دادم رو آورده.
‫نیا تو. ‫اگه بیای تو، می کشمت.
‫غذاتون رو آورده ام.
‫مهمون دارین؟
‫می خواین ‫یکی دیگه هم سفارش بدین؟
‫دیگه ‫غذا نمی خوایم. برو پی کارت.
‫نیا تو.
‫همه اتون ‫دست از سرم بردارین.
‫می شه ‫باهام صحبت نکنین؟
‫زو سونگ،
‫کی باهات صحبت می کنه؟
‫اون تهیه کننده عوضی...
‫و مامانم...
‫و...
‫شیائو شین.
‫می شه خفه شین؟
‫و چند نفر که نمی شناسم.
‫خب...
‫مامانت... ‫مامانت بهت چی گفت؟
‫مامانم...
‫مامانم گفت که...
‫مامان...مامانم گفت...
‫لیو شین چو،
‫اگه با یینگ زو سونگ بی مصرف می موند،
‫هرگز شادی رو پیدا نمی کرد.
‫یینگ زو سونگ بار اضافیه.
‫من بار اضافی نیستم.
‫مامان، ‫من بار اضافی نیستم.
‫من...
‫من...حرف گوش کنم. خوش رفتارم.
‫تو...چرا خودت نمی خواستی بچه دار شی؟
‫من بار اضافی نیستم.
‫زو سونگ،
‫می دونی،
‫تو واقعا ‫بچه خیلی دوست داشتنی و حرف گوش کنی هستی،
‫و ‫هنوز هم به مادرت فکر می کنی.
‫خب، شیائو شین چی؟
‫شیائو شین بهت چی گفت؟
‫شیائو شین، شیائو شین گفت...
‫شیائو شین گفت هیچوقت ترکم نمی کنه.
‫اون بهم دروغ نمی گه.
‫چرا ‫اونایی که دوستشون داشتم، رفتن؟
‫چرا؟
‫چرا ‫من رو اینجا تنها گذاشتن؟
‫زو سونگ،
‫شیائو شین ‫حتما دلیلی داشته...
‫که ترکت کرده.
‫ولی من اگه ‫جای اون بودم، خیلی خوشحال می شدم...
‫چون تو تا الان هم...
‫بهش فکر می کنی.
‫زو سونگ،
‫دور و برات خیلی ها هستن...
‫که خیلی دوستت دارن.
‫ببین، ‫مثلا خواهرت.
‫اون هر روز ‫بخاطرت خودش رو به آب و آتیش می زنه.
‫و پدرت.
‫اون الان بستریه...
‫ولی همچنان به فکر توئه.
‫و خاله ات. ‫برادرت هم هست.
‫تو برای همه اشون مهمی.
‫برای من هم همینطور.
‫من پیشتم.
‫خیلی برام مهمی.
‫بهم اعتماد کن.
‫اوضاع بهتر می شه.
‫جدی می گم.
‫چرا؟
‫چرا من؟
‫شاید چون ‫از بقیه شجاع تری.
‫دستت درد می کنه؟
‫پسر خنگ.
‫ببخشید.
‫به زخم هاش رسیدگی کنین ‫و مطمئن شین که استراحت می کنه.
‫ممنون.
‫دکتر لین، ببخشید.
‫کاری نکردم. همه چیز رو به راهه.
‫بذارین ‫وضعیت رو براتون توضیح بدم.
‫این چند وقت، ‫حالت چطور بوده؟
‫اوضاع خیلی هیجان انگیز بوده.
‫دارم سعی می کنم بهش عادت کنم.
‫آبجی چیو آن، شما چطور؟
‫من هم تقریبا همینطورم.
‫هم شما ‫و هم خواهرتون، آدمای فوق العاده ای هستین.
‫امیدوارم من هم ‫وقتی بزرگ شدم، مثل شما بشم.
‫ما اونقدری که ‫می گی، فوق العاده نیستیم.
‫ولی،
‫ممنون.
‫خب،
‫برم ببینم...
‫کمکی ‫از دستم برمیاد یا نه.
‫آبجی چیو آن، خداحافظ.
‫بذار اونا ‫اینجا رو تمیز کنن. همه چیز رو به راهه.
‫خیله خب.
‫نزدیک بود از ترس سکته کنم ها.
‫خوبه...
‫که آخرش مشکلی پیش نیومد.
‫خیله خب، نگران نباش.
‫من دیگه برم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫می خندی؟
‫انقدر ترسیده بودم...
‫که نزدیک بود سکته کنم.
‫حتما برای تو زیاد ترسناک نیست...
‫چون ‫تجربه موقعیت های هیجان انگیز زیادی رو داری.
‫سونگ چیو پینگ.
‫این وقت روز ‫اینجا چیکار می کنی؟
‫اتفاق مهمی افتاده؟
‫هیچی از این که ‫حالت خوبه، مهم تر نیست...
‫متوجه ای؟
‫مراقب باش.
‫می خوام نوازشم کنی.
‫اینجا رو.
‫بسه.
‫تو دان سه کمربند مشکی داری،
‫چرا نزدی له و لورده اش نکردی؟
‫چطور تونستی بذاری...
‫با بیماری که...
‫دچار حمله عصبی حاد شده، تنها بشی؟
‫اون یه بیماره.
‫من فقط ‫بستگان معتادم که مشکلات خشونت دارن رو درمان می کنم.
‫دیگه می خوام برگردم سر کارم.
‫چقدر عجیب.
‫امشب ‫شام میای خونه؟
‫آره.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫چند وقته خیلی ناراحتی، نه؟
‫یعنی چی که ناراحتم؟
‫از وقتی که ترخیص شدم،
‫هر روز بد می خوابی؟
‫بسپرش به من.
‫معتقدم که ‫زن و شوهر...
‫باید با هم روراست باشن.
‫با این که ‫تمام تلاشت رو می کنی...
‫که هر روز لبخند بزنی،
‫از اونجایی که ‫می خوای من و شیائو فی رو گول بزنی،
‫لبخندت خیلی الکیه.
‫فکر می کنی تشخیص نمی دم؟
‫لبخندم الکیه؟
‫فکر می کردم ‫بازیگریم حرف نداره.
‫اون روز دیدم که ‫پدر و مادر لی شیائو مینگ...
‫اومدن پیشت.
‫اگه واقعا می خواستن ‫از خانواده های مقتولین...
‫معذرت خواهی کنن...
‫و بفهمن لی شیائو مینگ...
‫چرا اون آدما رو کشته...
‫چرا ‫قبول نکردی کمکشون کنی؟
‫مگه ‫این خواسته همیشگیت نبوده؟
‫اینطور نیست که ‫من تنها کسی ام که می تونه کمکشون کنه.
‫حقیقتش ‫اصلا نمی تونم کمکشون کنم.
‫بیخیالش.
‫باید حد و حدود خودم رو بدونم.
‫فکر می کردم...
‫بتونم کارهای مربوط به وکالتت ‫رو تحمل و ازت حمایت کنم...
‫ولی انتظار نداشتم ‫وقتی بلایی سر خودم بیاد...
‫درکت نکنم و حتی...
‫سرزشنت کنم و ‫بخوام زورت کنم یه تصمیمی بگیری.
‫چرا اول صبح ‫این حرفا رو پیش کشیده ای؟
‫تو ‫دیگه پرونده های کمک های حقوقی رو قبول نمی کنی.
‫کارایی می کنی ‫که دوست نداری بکنی.
‫خوشحال نیستی.
‫می دونم که ‫این کار رو بخاطر من،
‫شیائو فی و خانواده امون می کنی.
‫من از مرگ...
‫شیائو شی خیلی ناراحتم.
‫دلم...
‫خیلی ‫برای شوهر خوش قلبم تنگ شده.
‫همون شوهری که ‫چشماش خیلی می درخشیدن،
‫همونی که ‫دنبال عدالت بود.
‫همون شوهری که ‫صدای خر و پفش انقدر بلند بود...
‫که عصبانی می شدم...
‫و می خواستم ‫از تخت بیرونش کنم.
‫اون شوهر...
‫ناپدید شده.
‫تو دیدیش؟
‫من اینجام.
‫خانم یینگ، ‫یکم دیگه می تونین...
‫برین پذیرش ‫و مخارج رو حساب کنین.
‫باشه، ممنون.
‫زو ته، ‫لباسایی که قراره بپوشم رو بده بیاد.
‫چشم.
‫بابا، ببخشید.
‫چی شده؟
‫من ‫خوب از زو سونگ مراقبت نکردم...
‫و به همین خاطر...
‫اون باید ‫دوباره بر می گشت بیمارستان.
‫امروز ‫باید اینجا می بود.
‫اشکالی نداره.
‫خوبه که پیداش کردی.
‫تو خیلی زحمت کشیده ای.
‫درسته.
‫خوبه که ‫همه چیز ختم به خیر شد.
‫لباسات رو عوض کن.
‫من می رم حساب کنم.
‫باشه.
‫باز هم هست.
‫چی شده؟
‫نامزدیم رو به هم زدم.
‫قرار نیست ازدواج کنم.
‫ببخشید. من...
‫من هیچ مشکلی ‫با تصمیمت ندارم.
‫اشکالی نداره.
‫عالیه که ‫به هم زدی.
‫در هر صورت، ‫تضمینی نیست...
‫که ازدواجت ‫ختم به خیر می شد.
‫بیا بریم. بریم خونه.
‫بریم خونه.
‫این لیستی ‫از ساعات کاری این ماه...
‫بعلاوه چندتا رسید.
‫چرا انقدر کلفته؟
‫بقیه اش ‫پول اضافی ایه که قبلا بهم دادین.
‫وکیل عالی من،
‫عقلت رو از دست داده ای؟
‫چطور ممکنه ‫یه نفر عاشق پول نباشه؟
‫شاید از الان به بعد ‫دیگه نتونم کمکتون کنم...
‫چون ‫کارای مهم تری دارم.
‫من دیگه برم.
‫اگه الان استعفا بدی...
‫سیل پیشنهادهای کاری ‫به سمتت سرازیر می شه.
‫چرا باید بخوای ‫خودت رو پایین بیاری...
‫و ‫به عنوان رئیس بخش رسانه نو کار کنی؟
‫اونا دارن مجازاتت می کنن.
‫کی بهم پیشنهاد کاری می ده؟
‫فقط یه خبری ‫به همکارای قدیمیت...
‫با همکلاسی هات بده،
‫اگه ‫10 تا پیشنهاد برات نیاد، دیگه نه تا میاد.
‫نه،
‫ممنون.
‫مامان،
‫می خوای کارت رو عوض کنی؟
‫دارم ‫بهش فکر می کنم.
‫تو می خوای ‫کارم رو عوض کنم؟
‫می خوام بریم سفر.
‫همیشه به فکر سفری.
‫می خوام برم طبیعت...
‫چون لیو تین ین قبلا می گفت...
‫دلش برای وقتی که...
‫با هم ستاره ها رو تماشا می کردیم،
‫ماهی می گرفتیم، ‫کباب درست می کردیم و دوچرخه سواری می کردیم تنگ شده.
‫اگه می خوای بری،
‫با مامانت، برای تعطیلات تابستونی...
‫می بریمت.
‫باید همین الان بریم.
‫- چرا صبر کنیم؟ ‫- جدی می گی؟
‫کی می ریم؟
‫با بابا راجع بهش صحبت می کنم.
‫تو این دو روز...
‫می تونم تفنگ آب پاشم رو با خودم بیارم؟
‫می تونی.
‫آبجی زو سو،
‫واقعا می خوای اینجا بمونم؟
‫همین الان هم خیلی تلاش کردی خودت رو قایم کنی،
‫آخه کی می خواد تو رو ببینه؟
‫این فصل کلا مشتری کمه.
‫این فصل اینطوریه. کلا مشتری کمه.
‫الان که تابستونه.
‫سلام، ‫آبمیوه تازه شیائوچوسو.
‫نوشیدنی های نو و بی نظیری درست می کنیم.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫همه سفارشا ‫رو 20 درصد تخفیف می زنیم.
‫سلام، ‫آبمیوه تازه شیائوچوسو.
‫ممنون.
‫آقا، ‫پنج تا دامپلینگ برنجی می خواستم.
‫چشم.
‫این هم ‫پنج تا دامپلینگ برنجی.
‫چقدر می شه؟
‫225ـتا.
‫این هم 300ـتا.
‫زیاده، ‫نمی تونیم قبول کنیم.
‫بگیرین.
‫شما خیلی سختی کشیده این.
‫ممنون.
‫بیا اینجا ببینم.
‫شعارمون.
‫آماده.
‫بگو.
‫آبجی زو سو، ‫واقعا باور داری...
‫که آدم ‫وقتی با صدای بلند بخنده، خوشبختی میاد سراغش؟
‫فقط باید باورش کرد.
‫ولی مدرکی هست...
‫که باعث بشه ‫باورش کنیم؟
‫ما چیزایی که ‫می تونیم ببینیم رو باور نمی کنیم.
‫چون ‫این رو نمی تونیم ببینیم...
‫باور کردنش راحت تره.
‫درست می گم؟
‫بخند ببینم.
‫یه بار دیگه.
‫لی تاچی.
‫یه بار دیگه.
‫یه بار دیگه، برای آخرین بار.
‫با رئیست صحبت کردم.
‫گفت برای این تصمیم نگرفتی...
‫به تیم ارزیابی روانی ملحق شی...
‫که ‫فشار روانی اون کار زیاده.
‫درسته، خانم رئیس،
‫با این حال همچنان...
‫ولی رئیست می خواد بازنشسته شه...
‫نیاز دارم ‫یکی جانشینش بشه، نه؟
‫می دونی که آموزش...
‫یه دکتر ‫برای کار توی تیم ارزیابی روانی، کار سختیه.
‫اصلا آسون نیست.
‫می دونم ‫که بی تجربه ای،
‫واسه همین ‫دو سال می فرستمت آلمان تا یاد بگیری.
‫به نظرم ‫اگه واقعا می خوای بچه دار شیم،
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫آزادیت رو ‫بعد از تولد بچه از دست می دی ها.
‫تو رو دارم.
‫نمی خوام بچه بعد از...
‫تولدش، ‫به اندازه کافی عشق و محبت نبینه...
‫و همزمان با مامانی ‫که از نظر روانی بی ثباته...
‫هم سر و کله بزنه.
‫بهت ایمان دارم.
‫اگه بهت بگم...
‫واسه اش یکم مشتاقم، چی؟
‫صفر ‫یعنی الان اصلا واسه اش مشتاق نیستی،
‫10 هم یعنی ‫خیلی مشتاقی.
‫منظورت از یکم، چیه؟
‫اولش 0.1 بود،
‫چون می ترسیدم ناامیدت کنم.
‫می ترسیدی ناامیدم کنی؟
‫ولی الان شده سه.
‫کی می دونه ‫بعدا چی می شه؟
‫چرا یهویی ‫از صفر شده سه؟
‫اون روزی که ‫زو سونگ به دفترت اومده بود،
‫یه لحظه پیش خودم فکر کردم...
‫که هم جون مادر ‫و هم جون بچه به دنیا نیومده از دست می ره.
‫حس کردم ‫دنیام داره خراب می شه.
‫حالا این که ‫بچه اگه به دنیا می اومد...
‫من پدرش می شدم، به کنار.
‫چطوری می تونستم رهاش کنم؟
‫تو آدم خیلی مهربونی ‫هستی، من هم خیلی باهوشم.
‫از اونجایی که ‫ما پدر و مادر باهوشی هستیم،
‫بچه امون ‫یه ناجی می شه.
‫درست می گم، بچه؟
‫ببین کی ‫داره از باهوش بودن حرف می زنه.
‫باید یکم ‫به فکر وجهه ام باشی.
‫کل کادر بیمارستان ‫می دونن که تو باهام دعوا می کنی.
‫همه اشون اومدن جلوت رو بگیرن.
‫جلوی چی رو بگیرن؟
‫انداختن بچه؟
‫اگه واقعا ‫به بچه اهمیت می دی،
‫چرا می گی...
‫می خوای دو سال بری آلمان؟
‫فکر کردم اگه آلمان باشم،
‫بتونم از سخت ترین دوره بچه داری...
‫فرار کنم.
‫صادقی. ‫خیلی صادقی.
‫همینطوره، نه؟
‫عالی نیست که ‫یه شوهر فوق العاده...
‫و یک در میلیون داری ‫که هم مثل بچه هاست و هم صادقه؟
‫خیلی جاهلی.
‫هفته پیش برات وقت...
‫معاینه قبل از زایمان گرفته ام.
‫چهارشنبه هفته بعده.
‫آقا و خانم لی، بذارین...
‫با یکی از ‫همکاران خیلی قدیمیم...
‫آشناتون کنم.
‫ایشون ‫لیو ای مینگ هستن، روانشناسن.
‫لطفا بفرمایین بشینین.
‫حالتون چطوره؟
‫خانم لی، حالتون چطوره؟
‫ایشون ‫هم توی جلسه اعاده ای که...
‫با بستگان مقتولین ‫برگزار می کنیم، حضور خواهند داشت.
‫قراره ‫به برگزاریش کمک کنن.
‫درسته.
‫می دونیم که ‫عدالت در حق شیائو مینگ برقرار شده،
‫پس باید ‫با تهمت های عموم روبرو بشیم...
‫و از خانواده های مقتولین...
‫تقاضای بخشش کنیم.
‫خوشحالم که شهامت...
‫ایستادگی و ‫رویارویی با این مسئله رو دارین.
‫این برای شماست.
‫خوبه؟
‫خوشمزه است.
‫خوبه، نه؟
‫- شیرینه. ‫- بذار یکی برای بابا درست کنم.
‫یه نگاهی بنداز. ‫مربای توت فرنگی و کره است.
‫توت فرنگیه؟
‫بفرما.
‫ممنون.
‫خوشتون اومده، آره؟
‫خوشمزه است.
‫- بکش. ‫- سریع.
‫کارت عالیه.
‫- بکش. ‫- ارتفاعش داره خیلی زیاد می شه.
‫بدو. ‫بدو برو اونور.
‫اینور. اینوری بکشش. همینه.
‫خوبه.
‫چقدر خوشگله.
‫می شه یکم آرومتر برین؟ ‫من خسته شدم ها.
‫همین الانش هم خیلی آروم میای.
‫آروم تر. وایسین تا من هم بیام.
‫مامان، ببین،
‫امید دقیقا پشت ابراست.
‫وقتی دیگه ‫نمی تونی پا بزنی، جلوت رو نگاه کن.
‫می تونی.
‫وایسین تا بیام.
‫تاچی،
‫بیا اینجا.
‫بیا کتلت مرغ بفروشیم.
‫کتلت مرغ بفروشیم؟
‫می تونیم...
‫سه نوع از...
‫گرون ترین نوشیدنی هاتون رو می خوام،
‫هر کدوم 20 لیوان.
‫داداش نیوشی.
‫نمی خواین اونا رو بهم بفروشین؟
‫چرا. چرا.
‫خوشتیپ، گفتی...
‫گرون ترین نوشیدنی هامون رو می خوای...
‫سه نوع.
‫- هر کدوم 20 لیوان؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫ولی شاید یکم طول بکشه.
‫سعی می کنم با نهایت سرعت...
‫براتون درست کنم، باشه؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫واسه چی؟
‫شرط ‫رو به همکارام باختم.
‫شرط بسته بودم که کافه اتون...
‫در عرض دو هفته ورشکسته می شه.
‫انتظار نداشتم ‫انقدر دووم بیارین.
‫برای همین ‫دارم همکارام رو نوشیدنی...
‫مهمون می کنم.
‫نمی خوای کمکش کنی؟
‫چرا.
‫بفرما بشین.
‫- بشین. ‫- باشه. عجله کنین.
‫- شیر. شیر رو بده به من. ‫- چشم.
‫کمکم کن ‫در شیر رو باز کنم.
‫این یکی خیلی سفته. این یکی.
‫این یکی.
‫رئیس، حالت چطوره؟
‫سلام به همه.
‫ایمیلم به دستتون رسید؟
‫می خوام بدونین...
‫که چه انتظارات...
‫و ایده هایی...
‫برای بخش رسانه نو دارین؟
‫می تونیم در موردشون صحبت کنیم.
‫اتاق جلسه کجاست؟
‫یه چیزی برات آورده ام.
‫گفتم ‫شاید حوصله ات اینجا سر بره.
‫اگه ‫به چیز دیگه ای نیاز داشتی، بهم بگو.
‫ببخشید.
‫بابت قبل، من...
‫مسئله ای نیست.
‫می دونم ‫که از عمد اونطوری نکردی.
‫ممنون.
‫از خواهرم یا من خوشت میاد؟
‫برای همین ‫انقدر باهامون مهربونی؟
‫دلیلش این نیست.
‫آبجی زو سو ‫بهم خیلی لطف داشته.
‫تو هم...
‫من رو یاد برادرم میندازی.
‫چند وقته که پیش خودم فکر می کنم...
‫که اگه ‫با برادرم رفتار بهتری داشتم...
‫و بیشتر بهش توجه می کردم...
‫شاید ‫همچون اشتباه بزرگی نمی کرد.
‫نیازی نیست توضیح بدی.
‫از اون دخترایی نیستی ‫که ازشون خوشم بیاد.
‫نیستم؟
‫نیستی.
‫خیله خب.
‫بذارین معرفی کنم.
‫ایشون خانم لیو هستن، روانشناسن،
‫قراره ‫یکی از عوامل برگزاری جلسه امون باشن.
‫خانم چن،
‫من می دونم که براتون خیلی سخته...
‫که اینجا ‫بشینین و دعوتنامه امون رو قبول کنین.
‫ولی همچنان امیدوارم...
‫بتونین توی جلسه امروزمون...
‫در مورد دردی که ‫بخاطر اون قضیه کشیدین، صحبت کنین،
‫چون الان ماجرا فراتر...
‫از اینه که ‫اون رو می بخشین یا نه.
‫ما هیچوقت اون رو نمی بخشیم.
‫اولش نمی خواستم بیام،
‫ولی می خوام بدونین...
‫که پسرم...
‫و دختر خواهرم...
‫قبل از ‫کشته شدن، چطوری بودن.
‫پسر شما ‫دوتا خانواده رو نابود کرد.
‫این پسرم بود.
‫از پنج سالگی...
‫بلد بود ‫بسکتبال بازی کنه.
‫بسکتبال ورزش مورد علاقه اش بود.
‫داشت آماده می شد بازیکن...
‫تیم ملی بسکتبال بشه...
‫و توی مسابقات آسیایی بازی کنه.
‫چرا؟
‫چرا لی شیائو مینگ ‫باید اون کار رو می کرد؟
‫خودم هم...می خوام دلیلش رو بدونم.
‫اون بچه...
‫دوست داشتنی ای بود.
‫بچه خوبی بود.
‫نمی دونم ‫چرا اینطوری شد.
‫خانم لی،
‫معذرت می خوام.
‫که...
‫ما...
‫راستش،
‫واقعا احساس بدی داریم.
‫که...
‫شما رو اینطوری می بینیم.
‫همه امون...
‫متاسفیم.
‫راستش، ‫دوتا صدا توی سرم هستن.
‫یه صدا بهم می گه...
‫که امیدوارم هیچوقت از زیر سایه ابر تاریک...
‫اون قضیه خارج نشین.
‫ولی اون یکی صدا...
‫مدام می گه...
‫که شما هم قربانی هستین.
‫بعضی وقتا انتخاب بین...
‫بخشش و مجازات خیلی سخته.
‫فقط می خوام بگم...
‫که تین ین من خیلی خوش قلب...
‫و مثبت اندیش بود.
‫هر وقت ‫در ناراحت ترین حالت بودم،
‫بهم می گفت...
‫«مامان،
‫ببین،
‫امید پشت ابراست.»
‫نمی دونم بهتون چی بگم.
‫فقط می تونم...
‫چیزی که ‫تین ین بهم گفته بود...
‫رو بهتون هدیه بدم.
‫می دونم شما بی گناهین.
‫واقعا ‫نمی خواستین اوضاع اینطوری بشه.
‫می خوام ‫ببخشمتون،
‫ولی وقتی ‫می رم توی اتاق پسرم...
‫و عکس هاش رو می بینم...
‫ببخشید.
‫ممنون ‫که از من مراقبت کردین.
‫ممنونم.
‫خوش اومدین.
‫باید از خانواده ات هم تشکر کنی.
‫خانم سونگ،
‫ما باید از ‫شما و گروهتون تشکر کنیم.
‫بعد از این که ‫رفتیم خونه، زو سونگ رو با خودم می برم...
‫تا یه دوری توی محله امون بزنیم.
‫همچنین توی گروه های حمایت ‫از خانواده ها هم عضو می شم.
‫فقط تو نه، ‫همه امون این کار رو می کنیم.
‫درسته.
‫ممنون، خاله جون.
‫زو سونگ،
‫درمان اسکیزوفرنی، مثل...
‫درمان فشار خون بالاست.
‫مصرف دارو کمک می کنه...
‫تا وضعیت سلامتی خوبی داشته باشی...
‫و کیفیت زندگیت رو حفظ کنی.
‫ولی از الان به بعد، ‫باید داروهات رو مصرف کنی.
‫مثل ‫قطع عضو توی تصادف ماشین می مونه.
‫بهبودی...
‫یعنی می تونی ‫سوار بر ویلچر، بستکبال بازی کنی،
‫یا با پای مصنوعی، ‫توی ماراتن شرکت کنی.
‫ولی وضعیت...
‫دیگه مثل قبل نمی شه.
‫از پسش برمیای.
‫تلاشت رو بکن.
‫تو می تونی.
‫ممنون.
‫خواهش می کنم.
‫- ما دیگه بریم خونه. ‫- باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫همه وسایلت رو برداشتی؟
‫باید یکم کارای خونه رو بکنی.
‫چرا دودلی؟
‫بابات داره...
‫سوپ ورمیشل با ‫پای خوک درست می کنه و منتظرمونه.
‫داغه.
‫حله.
‫سلام. ‫این هم شکلات داغتون.
‫آبجی زو سو، ‫تی وی وان جوابم رو داد.
‫گفتن ‫دوشنبه هفته بعد برم اداره.
‫استخدام شدی.
‫ممنون.
‫مبارکه.
‫همینطوری ‫به تلاشت ادامه بده.
‫چشم.
‫چی شده؟ ‫چرا انقدر هیجان زده این؟
‫خانم سونگ،
‫چی شده وقت کردین بیاین اینجا؟
‫هدف اصلیم این بود که ‫یکی از همکارای جوونترم رو بیارم...
‫که باهات آشنا شه.
‫پسر جون، ‫خودت رو معرفی کن.
‫چطورین؟ ‫من وانگ هونگ پینم.
‫هونگ پین ‫متخصص پیدا کردن شغل جدید برای بیماراست...
‫توی انجمن اختلالات روانی کار می کنه...
‫و ‫به بیمارا کمک می کنه کار پیدا کنن.
‫بیاین بشینیم و صحبت کنیم.
‫باشه.
‫این سمت.
‫خیلی چاق شده ام.
‫چند ماهتونه؟
‫الان توی ماه هشتمم.
‫بشینین.
‫(گزارش ویژه هرالد)
‫من قبلا فکر می کردم... ‫(گزارش ویژه هرالد)
‫من قبلا فکر می کردم... ‫(پدر و مادر لی شیائو مینگ)
‫زندگی خیلی بدی دارم و بدبختم. ‫(لی کونگ کو، لین شیولی)
‫وقتی بچه هامون مریض می شدن...
‫نمی تونستیم شکممون رو سیر کنیم...
‫و از پس مخارج بر نمی اومدیم.
‫ولی بعده ها فهمیدم...
‫که بزرگ ترین عذاب و غم...
‫هم قابل مقایسه ‫با مادر یه قاتل بودن، نیست.
‫همین.
‫یه متخصص بهمون گفت...
‫که پسرمون ‫ممکنه شخصیت خودشیفته ای داشته باشه...
‫و یه کارشناس دیگه هم گفت...
‫که جامعه گریز بوده.
‫راستش،
‫ما ‫شیائو مینگ رو ناامید کردیم.
‫آخرین باری که لی شیائو مینگ رو دیدم... ‫(وانگ شی، وکیل لی شیائو مینگ)
‫بالاخره قبول کرد صحبت کنه... ‫(وانگ شی، وکیل لی شیائو مینگ)
‫و ارزیابی روانی رو هم پذیرفت. ‫(وانگ شی، وکیل لی شیائو مینگ)
‫اون این کار رو نه تنها برای خانواده خودش،
‫بلکه برای این که...
‫انتظار نداشت مردم...
‫بخوان به آدمی مثل اون...
‫که همچون کاری کرده...
‫کمک کنن و درکش کنن، انجام داد.
‫برای همین برام سواله...
‫که اگه ما یا دولت ‫زودتر وارد عمل می شدیم...
‫و به جای این که...
‫عجولانه اعدامش کنیم، سعی می کردیم...
‫بفهمیم که ‫چرا مرتکب همچین جرمی شده،
‫شاید می تونستیم...
‫از تکرار همچین اتفاقی...
‫در آینده جلوگیری کنیم.
‫(سه سال بعد)
‫(ورود همه افراد ‫به این کافه مجاز است.)
‫اون یه لیوان «به شیرینی عسل... ‫(لطفا اگه زیادی کند کار می کنم، به بزرگی خودتون ببخشید)
‫اون یه لیوان «به شیرینی عسل... ‫(برای انجام کارا به زمان بیشتری نیاز داریم.)
‫(زیاد لبخند نمی زنم، ‫چون دارو مصرف می کنم.)
‫و یه لیوان طعم اولین عشق می خواد. ‫(لطفا اگه دیدین دارم با خودم صحبت می کنم، من رو ببخشین)
‫و یه لیوان طعم اولین عشق می خواد. ‫(وقتی عصبی می شم، با خودم حرف می زنم.)
‫فقط دوتا لیوان.
‫مقدار شیرینی.
‫مقدار شیرینی، ‫10 درصد داشته شکر باشه.
‫یخ هم...
‫- یخ نمی خواین. ‫- بدون یخ.
‫بدون یخ.
‫خانم صاحب کافه، ‫نمی خواد همه اش بالای سرش باشی.
‫خودش بلده.
‫- باشه. ‫- رئیسم خوشگله...
‫اشکالی نداره ‫کنارم وایسه.
‫چرا انقدر رکی؟
‫روگنگ.
‫زو سو. ببخشید.
‫مامان شیائو پینگ ‫تازه بهم زنگ زد...
‫و گفت ‫امروز حال شیائو پینگ زیاد خوب نیست...
‫و نمی تونه بیاد.
‫بابت این قضیه ‫خیلی معذرت می خوام.
‫اشکالی نداره.
‫دیروز حال خوبی نداشت.
‫من آماده همچین موقعیت هایی هستم،
‫برای همین هم ‫زودتر به کافه اومدم.
‫یکی دیگه ‫رو واسه شیفتش در نظر دارم.
‫تا وقتی برسه، ‫خودم جاش کار می کنم.
‫حتما.
‫حواست باشه که ‫کارت رو خوب انجام بدی.
‫بعدا هم ‫کمکم کن میزا...
‫و بقیه جاها ‫رو تمیز کنم.
‫مشکلی نیست.
‫بعدش هم ‫من رو شام مهمون کن.
‫عشق اول. ‫طعم عشق اول.
‫انقدر ‫چرت و پرت نگو.
‫اول...طعم عشق اول.
‫روگنگ.
‫سفارش مشتریه بابا.
‫ببخشید. ‫این هم سفارشتون.
‫به شیرینی عسل هم بود.
‫به شیرینی عسل.
‫منظورش یه چیز ‫دیگه بود. روگنگ،
‫به شیرینی عسلشون آماده شد؟
‫بچه ها از همچین...
‫کتاب کودکانی سر در میارن؟
‫ساختار این نقاشی شجاعانه است،
‫سبکش هم تاثیرگذاره.
‫شما که بچه نیستی.
‫پس بهم بگو ‫قضیه این نقاشی چیه.
‫این...یه پروانه است.
‫یه پروانه است. ایناهاش.
‫واقعا هم شبیه پروانه است.
‫ناشر خیلی از...
‫سبک نقاشی زو سونگ خوشش میاد.
‫حتی گفتن که...
‫یه کتاب عکس ‫براش منتشر می کنن.
‫جدا؟ ‫چه جور کتاب عکسی؟
‫با موضوع اسکیزوفرنی.
‫اون رو یادته؟
‫کیه؟
‫همون آقایی که ‫توی فرانسه بهش برخوردیم.
‫یادم نمیاد کیه.
‫نظرت چیه ‫یه روز دوباره بریم اونجا؟
‫حتما.
‫داره میاد بالا.
‫دوباره زنده شده.
‫سلاحم کو؟
‫اینجاست.
‫خانم، ‫کارت تموم شد؟
‫خانم،
‫من دیگه ‫باید برم سر کار.
‫دفاع کن.
‫عزیزم، ‫امشب می شه دو ساعت وقت آزاد داشته باشم؟
‫ای چون،
‫من الان ‫قراره دو ساعت وقت آزاد داشته باشم.
‫خداحافظ.
‫واسه کارم ‫دیرم می شه ها.
‫این خوبه؟
‫شیائو چن، ‫بیا. بیا بسکتبال بازی کنیم.
‫الآن میاد.
‫آقا و خانم لی، ‫لازم نیست منتظرم بمونین.
‫خودم می تونم ‫بعدا برم.
‫پای قولی که ‫به مادرت دادیم، می مونیم.
‫و هفته بعد هم برای مسابقه ات...
‫باز میایم.
‫مامانم رو ول کنید!
‫مگه نباید برین سر کار؟
‫مسئله مهمی نیست.
‫ما دیدیم که شماها چقدر تمرین کرده این...
‫می خوایم بیایم و تشویقتون کنیم
‫باشه. ‫دیگه فوری برو پیششون.
‫ممنونم.
‫عالیه. ‫امتیاز گرفتی.
‫شخصا ‫به نظرم لازم نیست...
‫که باهاشون درگیر شی.
‫این شرکت رو ببین.
‫بیشتر از ‫5میلیون طرفدار داره...
‫و به عنوان بهترین ‫شرکت ارزیابی رسانه نو، انتخاب شده.
‫همچین شرکت خوبی ‫داره کارمندهاش رو اخراج می کنه.
‫خیلی مضحکه.
‫از کارت توی اون شبکه تلویزیونی استعفاء بده.
‫ماهایی که ‫برای شرکت ها کار می کنیم...
‫مثل مهره های شطرنجیم.
‫حتی اگه ‫از شبکه خبری استعفاء بدم...
‫هم همچنان ‫سلیقه ام مثال زدنیه.
‫یه کاری می کنم ‫لی زوچی پشیمون بشه...
‫و هر روز ‫زانو بزنه و با گریه داد بزنه...
‫«چرا گذاشتم سونگ چیو آن...
‫از شرکت بره؟»
‫چه اعتماد به نفسی.
‫چه غروری.
‫واقعا همین طوریه.
‫تین چینگ،
‫یادت رفته با هم قرار گذاشته بودیم...
‫که موقع خوردن شام با گوشی...
‫با گوشیم کار نکنم.
‫چرا انقدر هیجان زده ای؟
‫درست می گه. ‫چرا انقدر هیجان زده ای؟
‫چین چی شیانگ ازم خواسته...
‫که با هم توی کتابخونه مطالعه کنیم.
‫اون...
‫همون پسره است ‫که بسکتبال بازی می کنه.
‫فقط یه کتابخونه است.
‫چرا انقدر هیجان زده ای؟
‫بهش گفتی بله؟
‫چون این اولین باریه...
‫که ازم خواسته ‫باهاش برم بیرون.
‫مشخصه که ‫باید بهش بگم بله.
‫چقدر هم عالی.
‫می خوای بری بالا...
‫و یه لباس خوشگل بپوشی؟
‫احتیاجی نیست.
‫فقط داره می ره کتابخونه.
‫همون لباس فرمش مناسبه.
‫برو بالا ‫و لباس فرمت رو بپوش.
‫سیر شدم. ‫دیگه برم.
‫گوشیت.
‫اون...عزیزم...
‫به نظرم باید اون چین...
‫نمی دونم چی چی ‫رو به خونه امون دعوت کنی.
‫مادرت و من ‫می تونیم معلم خصوصیاتون بشیم.
‫چائو کو.
‫می تونی بیاریش اینجا.
‫این درست نیست. ‫چه طور می تونی اجازه بدی...
‫تنهایی با یه پسر بره بیرون؟
‫داری زیادی گنده اش می کنی.
‫خیلی کسل کننده ای.
‫چیم کسل کننده ست؟
‫اینجا بخش خبریه تی وی وان است.
‫سمت راستمون ‫اتاق کنترل دومه.
‫بخش ویراستاری هم وسطه.
‫سمت چپمون هم اتاق تدوینه.
‫خیلی خب، ‫بیا یه دوری بزنیم.
‫این استودیوئه؟
‫شرکای عزیزم،
‫ایشون سونگ چیو آن هستن،
‫معاون جدید بخش خبری.
‫بیاین با یه کف مرتب ‫بهشون خوش آمد بگیم.
‫عجب دنیای کوچیکیه!
‫برو آقا. ‫امروز باید برنده پرونده بشی ها.
‫پرونده هایی که ‫قبول می کنم، بردنشون تقریبا محاله.
‫راست می گی.
‫کلیدش اینه که خوشتیپ باشی.
‫باید انقدر خوشتیپ باشی...
‫که خار چشم بقیه بشی. گرفتی؟
‫مگه چقدر می تونه سخت باشه؟
‫من بین افرادی که ‫توی حوزه حقوقی شمال تایوان کار می کنن،
‫از نظر خوشتیپی، ‫حداقل جزء 3وکیل برترم.
‫حالا، زیاد با خودت حال نکن.
‫دیگه برم.
‫شیائو چیانگ.
‫شیائو چیانگ کیه؟
‫اسمش رو ‫وانگ شیائو چیانگ می ذاریم.
‫امروز ‫زیاد محکم به مامانت لگد نزن.
‫نمی ذارم ‫اون اسم رو روی پسرم بذاری.
‫عالی نمی شه ‫که یه اسم متداول تری بهش بدیم؟
‫نمی خوام. نمی خوام.
‫اگه اسمش مرسوم باشه، ‫آدم راحت تر یادش می مونه.
‫وانگ شیائو چیانگ.
‫دیگه کافیه. ‫برو سر کارت!
‫(پایان)