‫ما در وضعیت جنگیم.
‫البته جنگ بهداشت عمومی.
‫با یه ارتش یا کشور نمی جنگیم، ‫ولی دشمن همین جاست.
‫نامرئی، زیرک و همیشه ‫در حال پیش روی...
و این جنگ مستلزم اینه ‫که همه ما بسیج بشیم.
‫ما در وضعیت جنگیم.
‫من از کلیه نهادهای سیاسی، اقتصادی ‫و غیرانتفاعی و تمام شهروندان فرانسوی...
می خوام که در این وحدت ملی ‫که در گذشته موجب شده کشورمون...
از بحران های بسیاری پیروز ‫بیرون بیاد، شرکت کنند.
‫ما در وضعیت جنگیم.
‫جنگه، ولی سربازی در کار نیست. ‫اصلاً درک نمی کنم.
‫[قرنطینه - برابری - برادری] ‫همه دارن تشویق می کنن، اما کسی نیست!
‫[قرنطینه - برابری - برادری] ‫فقط خیابون های خالی.
‫اولش، فکر می کردم خیلی عجیبه.
‫بعد خواهرم بهم گفت: «داریم برای حمایت ‫از کادر بیمارستان، تشویقشون می کنیم.»
‫این طوری اگه بیمار بشیم، ‫بهتر ازمون مواظبت می کنن.
‫مادرم اینجا نیست، ولی ‫به زودی بر می گرده. بهم قول داده.
‫اون از دست پدرم عصبانیه، ‫چون به نظرش پدرم عقل کله،
‫ولی من درک نمی کنم، ‫عقل کل بودن معرکه ست!
‫ولی خب، پدرم بهم گفت:
‫«بزیل، سعی نکن خانم ها رو درک کنی.»
‫اونا خودبیمارانگارن. این که چه قدر ‫ترسیدن، خیلی عجیبه!
‫پدرم ازشون خوشش نمیاد. ‫منم همین طور.
‫البته غیر از دخترشون.
‫از چشماش مشخصه که زیر ماسک ‫چهره خیلی قشنگی داره.
‫تا حالا توجهی بهش نکرده بودم...
‫و حالا هر روز می بینمش، ‫ولی دیگه نمی تونم ببینمش.
‫الحق که زندگی خیلی درهم و برهمه.
‫اونا رو نمی شناسم.
‫همین طور اونا. اون یکی ها هم ‫فرار کردن به حومه شهر.
‫به قول پدرم، ‫«مثل یه مشت ترسو».
‫اون رو نمی شناسم.
‫اُه، اون رو می شناسم. ‫زیست شناسِ آزمایشگاه!
‫پدرم می گه به لطف کووید، ‫دستش رو طلا می گیرن!
‫من نمی خوام دست طلا داشته باشم.
‫حتماً درد داره و تو جیب شلوار آدم ‫سنگینی می کنه، مگه نه؟
‫اُه، صاحب کافه طبقه پایین!
‫زن بیچاره باید تعطیل می کرد.
‫پدر امیدواره ورشکسته بشه ‫و از کووید بمیره.
‫این طوری می تونه اون جا رو ارزون بخره ‫و یه ویپ فروشی دیگه باز کنه.
‫پدرم کلی از اونا داره.
‫یه راز کوچیک بهتون بگم:
‫اون بیمارستان ها رو تشویق نمی کنه، ‫کووید رو تشویق می کنه!
‫می گه برای این که فقط سالمندان رو می کشه و اونا ‫بی مصرفن و کلی خرج برای آدم می تراشن.
‫پدرم نترسیده، ‫منم همین طور.
‫ما تو ساختمونمون از همه بلندتر ‫تشویق می کنیم، چون صاحب خونه مونیم،
‫در حالی که بقیه اجاره نشینن.
‫پدرم همیشه می گه:
‫«اجاره نشین ها همیشه در حال غر زدنن ‫و یه مشت تنبلن.» درست هم می گه.
‫ممنون.
‫خیلی شد.
‫باید لباس هامون رو عوض کنیم ‫و رخت ها رو بشوریم.
‫مارتین، نیازی نیست لباس عوض کنیم. ‫تو بالکن خودمون بودیم.
‫ویروس از طریق هوا منتقل می شه
‫اُه، آره؟ کی گفته؟
‫پزشک خانواده مون که کرونا گرفت!
‫مشخص بود که می گیره، ‫اون با بیماران در تماسه.
‫- اگه دکترم بمیره، نمی تونم هضمش کنم. ‫- بهتر می شه.
‫میزان مرگ و میر 1درصده
‫- چه بی احساس می گی. ‫- واقعیته دیگه.
‫باید با والدینت می رفتیم کوهستان
‫خب، دیگه قطار یا پروازی نیست. ‫می تونستیم بریم پیش خانواده تو.
‫همه ش 2ساعت رانندگیه.
‫خل شدی؟ ممکنه بکشمیشون!
‫یعنی والدین من بمیرن، اشکالی نداره؟
‫چرا، ولی اونا آسم ندارن.
‫والدین تو که آسم ندارن!
‫مال تو هم ندارن.
‫آه، بزیل! چه کار چندشی!
‫اُه، نه، گندش بزنن!
‫سگه دیگه نمی تونه تحمل کنه. ‫باید ببریمش پیاده روی.
‫نه، نه، نه. اون مشکلی نداره. ‫نیازی نیست الآن بره بیرون.
‫پس حالا نمی تونیم ‫سگ رو هم ببریم بیرون؟
‫تقصیر خودشه. ‫زیادی همه جا رو بو می کشه.
‫خب، آره، سگه دیگه!
‫در ضمن، حیوانات مبتلا نمی شن.
‫وایسا ببینم. «حیوانات ‫مبتلا نمی شن»؟ بیا، نگاه کن.
‫سرتیتر فردا: «گربه ها ناقل ویروسند، ‫اولین مورد تأیید شده.»
‫- کافیه! داری من رو می ترسونی. ‫- پاندمیه، کلیر.
‫مامان؟ من نمی خوام ‫از کروناویروس بمیرم.
‫اُه، عزیزم، قرار نیست بمیری. ‫هیچ کدوممون نمی میریم.
‫پدرت عادت داره اغراق کنه. ‫خودت می دونی که.
‫به هیچ وجه. از سرماخوردگی شروع می شه،
‫یه آنفولانزای خفیف، بعد می رسه ‫به ریه و بهت می چسبه.
‫فشارت می ده و دیگه ‫نمی تونی نفس بکشی!
‫- و تا سر حد مرگ خفه می شی. ‫- نه، نه، مارتین، باید دست برداری!
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫مارتین، بیرون از پروتکل های ‫بهداشت عمومی پیروی می کنیم.
‫داریم هر کار در توانمونه می کنیم، خب؟
‫ولی وقتی داخل قرنطینه ایم...
‫- آروم بگیر. ‫- باشه.
‫کیه؟ نمی تونیم کسی رو راه بدیم.
‫- من جواب می دم. ‫- نه، نه!
‫نه! نه، نه، نه! ‫صبر کن!
‫بازش نکن.
‫کوویده!
‫آقا و خانم بیکارت؟
‫دیگو هستم. من شوهر پائولائم، سرایدارتون.
‫- سلام، دیگو. ‫- اُه، شرمنده.
‫- پا تو سرکه گذاشتم. ‫- مشکلی نیست.
‫- نه! ‫- هی!
‫- 36.6. ‫- مارتین!
‫بله؟
‫- تو مریضی. ‫- جدّی؟
‫این چرندیات رو بذار کنار.
‫بسته آمازونه؟ مال عوضی طبقه بالاست.
‫اُه. اُه، درسته. ‫«آقای تونی بوگاسیان.»
‫چرا تو داری بسته ها رو ‫تحویل میدی، دیگو؟
‫زنت کجاست؟
‫دیگو، زنت الان کجاست؟
‫- تو بیمارستان. ‫- دور شو! دور شو!
‫مارتین، چیزی نیست.
‫شاید کووید نداشته باشه. ‫دلایل دیگه هم هست.
‫آره، حق با توئه.
‫زنت چی شده، دیگو؟
‫- کووید. ‫- آه! از ما دور شو! در رو ببند!
‫من خوبِ خوبم. مریض نیستم.
‫آره، اما تو آسیمپتوماتیکی.
‫نه، من کاتولیکم، اما مذهب ‫برای همه نیست.
‫نه، نه، دیگو،
‫«آسیمپتوماتیک» یعنی ‫علائم بیماری رو نشون نمیدی.
‫اُه، می دونم. ‫جوک بود.
‫چه بامزه. مرسی. ‫خدانگهدار.
‫مارتین، بس کن. کافیه!
‫اون مواجهه داشته، درسته، ‫اما دلیل نمیشه مریض باشه!
‫وقتی تو جاهای عمومی هستی،
‫باید همیشه ماسکت رو زده باشی.
‫نتونستم ماسک پیدا کنم.
‫پس برو تست بده. ‫تو از نزدیک مواجهه داشتی.
‫برو آزمایشگاهِ طبقه پایین.
‫در واقع کل ساختمون ‫باید تست بده...
‫...و بهشون بگو به همه ساکنین ماسک بدن،
‫برای ایمنی اهالی ساختمون.
‫- یادت که نمیره، درسته؟ ‫- بله...
‫بیا، فعلاً این رو داشته باش.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫- ذخایرمون رو خالی می کنی؟ ‫- اون از ما بیشتر لازمش داره.
‫زنده موندن مهمه، ‫اما انسان موندن هم مهمه.
‫- «مهم...» ‫- بزیل!
‫- چی؟ ‫- آره، سگ رو می برم پیاده روی.
‫خیلی خوب، بیا.
‫اُه، دیگو.
‫بله؟
‫دختر جدیده که هیچ وقت ‫تشویق نمی کنه...می دونی کیه؟
‫اُه، نه.
‫نمی دونم دوست سندرینه ‫یا اجاره فرعی داده یا هر چی،
‫- یا بدتر، طرف غیرقانونی نشسته باشه! ‫- ها؟
‫به قرنطینه احترام نذاشته.
‫از ما اجتناب می کنه. مشکوکه.
‫باید رفت و آمدش رو بپایی و...
‫ها؟
‫- همم؟ ‫- نه، نه، نه!
‫...حرف بزنم. لطفاً ‫گوشی رو بده بچه ها.
‫وایسا. نه، تو هم جوش آوردی.
‫البته که جوش آوردم!
‫تو جلوی بچه هامون ‫بهم گفتی عوضی ابله!
‫آره، اما بچه ها دیگه مدرسه نمیرن. ‫24 ساعت هر روز هفته خونه ن.
‫تونی، دیگه نباید این طوری رفتار کنی. ‫اصلاً خودت از خشونت کلامیت خبر داری؟
‫چه جور الگویی برای بچه هامون شدی؟
‫- من چنین تحقیری رو تحمل نمی کنم. ‫- دیوونه ست، پسر.
‫مردی که من 20 سال پیش ‫عاشقش شدم، کجاست؟ هان؟
‫خب، اون...اون این جاست، عشقم. اون...
‫خونه ست، منتظر توئه.
‫کافیه بگی: «تونی، بیا پیشم» و من خودم رو ‫می رسونم. یه ماشین سوار شم، کنارتم.
‫بابا!
‫میشه گوشیم رو پس بدی؟ ‫یالا، گوشیم رو بده بهم.
‫- گوشی رو بده ویکتوریا. ‫- صبر کن.
‫اُه، پهباده!
‫باز چه وسیله بی مصرفیه؟ ‫پهباد خریدی؟
‫- بابا! ‫- یالا، ول کن! ولش کن!
‫ویکتوریا، بده ش بهش!
‫آخه برای تو چه فرقی داره؟
‫همیشه مهم اونه. ‫خسته شده م!
‫این طور نیست!
‫ویکتوریا، با من این طوری ‫حرف نزن! من پدرتم!
‫همون طور که خودت همیشه میگی، ‫این که «فقط مراقب بچه ها باشی» آسونه، نه؟
‫ایسا، می دونی، باید دیگه ‫بیای خونه. این جا خیلی به هم ریخته.
‫مشق بچه ها، غذا، مرخصی گرفتن کارمندام...
‫این جا نفرت انگیز شده.
‫سرایداره هم دیگه نمیاد. ‫نمی دونم بی شرف چی کار داره می کنه.
‫آم...من دیگوئم. شوهر همون سرایدار، پائولا.
‫آره، می دونم.
‫- همم. ‫- تونی، پشت خطی؟
‫به هر حال، بگذریم. ‫می دونستی سرایداره متأهله؟
‫آه، آره، می دونستم. بله. آه... ‫شب خوش، دیگو!
‫- شب خوش، خانم ایزابل. ‫- زنم...
‫لطفاً شوهرم رو ببخشین. ‫اون یه احمقه،
‫- اما بی آزاره. همین و بس...خب؟ ‫- مم، بله. اُه، بله.
‫فقط یه شوخی بین دو تا مهاجر بود، مگه نه، دیگو؟
‫- آه، من فرانسویم. ‫- بله.
‫پائولا چطوره؟ امیدوارم مریض نباشه.
‫یه کم. سرفه می کنه، ‫اما حالش خوب میشه.
‫- اُه! ‫- پس کووید داره؟
‫بله.
‫اُه، دیگوی عزیز. واسه خانمت ناراحت شدم.
‫مرسی.
‫پس عملاً این جا به این زودیا ‫نظافت نمیشه.
‫گوش کن، ایسا، باید یه تصمیم بگیری ‫و وقتی گرفتی، بهم زنگ بزنی،
‫- چون داریم تکرار مکررات می کنیم. ‫- دقیقاً همین طوره.
‫بهت زنگ می زنم.
‫بزیل! نه!
‫پهباد برای حیاطه، ‫بهت گفتم که!
‫بله، اما فقط دارم ‫امتحانش می کنم.
‫- هی، بذار منم امتحان کنم. ‫- نمیشه.
‫- بزیل. بزیل! ‫- نه. نه.
‫- فقط یه دقیقه. ‫- نه، بس کن. نه، نه!
‫بفرما!
‫- بهت گفتم که! گفتم که! ‫- نه!
‫- اُه، نه. ‫- اُه، آره!
‫- پهـ...پهبادم! بابا، پهـ... ‫- خب، آره!
‫- آره، آره. اون اسباب بازی برای بیرونه. ‫- نه!
‫- شاید اگه گوشت بدهکار بود... ‫- نه!
‫عصبانی نشو. فایده ای نداره.
‫بزیل، یه جدیدش رو ‫برات می خرم.
‫از دستت خسته شده م!
‫بیا تو.
‫می دونی، چیزی که می خوام ‫اینه که داخل رو تمیز کنی.
‫- نمیشه. ‫- چرا.
‫- نه، نمی تونم این کار رو بکنم. ‫- چرا.
‫من مکانیکم. خدمتکار خونه نیستم.
‫ساعتی ده یورو میدم.
‫زیرمیزی.
‫اما به زنم 15 یورو میدی.
‫درسته، اما همین الان گفتی ‫مکانیکی، مگه نه؟
‫نه، نمی تونم.
‫با وجود پست و آشغالا ‫و ساختمون، الانش هم سرم شلوغه.
‫سیگار می کشی؟
‫- گاهی وقت ها. ‫- بیا. نگاه کن.
‫ماشین آف-رود قرمز ‫و بزرگی که تو حیاطه مال منه.
‫چطوره اون رو هم بشوری؟ ‫بیا، این هم یه هدیه.
‫- 300 یورو می ارزه. ‫- بله، بله، مرسی.
‫چه فرقی برای من داره...
‫ای بابا. ایناهاش، دوباره ‫شروع کرد. لیدی گاگا.
‫می تونی ازش بخوای ‫خفه شه؟
‫- میشه؟ ‫- مم. باشه.
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫آره.
‫باید این رو...
‫هی!
‫شروع شد...
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ زندگی ای که دوستش داشتیم ♪
‫♪ قبل از این که داخل گیر کنیم ♪
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫می خوام پخش زنده م رو ‫شروع کنم.
‫- همم؟ باشه، بذار تمومش کنم. ‫- آره.
‫♪ بذار زندگی کنیم ♪ ‫♪ بذار وجود داشته باشیم ♪
‫♪ وجود داشته باشیم و نفس بکشیم ♪
‫عاشقشم، جدی میگم. ‫به نظرم واقعاً زیباست.
‫مرسی.
‫نه، عالیه، اما می تونی...
‫- بله؟ ‫- ...یه کم بری اون ورتر؟
‫- اُه، بله، بله. ‫- که بتونم پخش زنده بگیرم.
‫- می ذارم به کارت برسی. ‫- اُه، باشه.
‫- این جا خوبه؟ خیلی خوب. ‫- مم.
‫اُه، باید چارچوبش رو چک کنم که...
‫- این جا خوبه؟ ‫- نه، ببخش، عزیزم.
‫نمی خوام مردم از زندگی خصوصیمون ‫خبر داشته باشن.
‫سعی دارم از خودمون ‫محافظت کنم.
‫- می دونم، عزیزم. ‫- یه ثانیه صبر کن.
‫- ♪ بذار زندگی کنیم و نفس بکشیم ♪ ‫- یه فکری دارم.
‫♪ با عشق وجود داشته باشیم ♪ ‫♪ هی، هی، هی ♪
‫- ببخشید. ‫- اُه.
‫- برو. ‫- ببخشید. خیلی خوب.
‫- بفرما. ‫- خیلی خوب...بی خیال.
‫جدّی میگی؟ دوربین عاشقته.
‫- آره؟ ‫- آره، تو تصویری.
‫آه، باشه، برم عقب؟
‫- آره. ‫- خیلی خوب.
‫- آره، عقب تر. بیشتر... ‫- این جا؟
‫- بیشتر. ‫- اون وقت میفتم بیرون.
‫اُه، آره! آره! آره، ‫فکر خوبیه. برو بیرون.
‫پس به گمونم میرم. ‫باشه.
‫- آره، شروع کن. باشه. ‫- خیلی خوب.
‫خیلی خوب، من عملاً تو بالکنم.
‫چطور، سردته؟
‫- آه... ‫- بیا. بکش دورت.
‫- مرسی. ‫- خواهش می کنم، عزیزم. دوستت دارم.
‫- منم دوستت دارم، عزیزم. ‫- آه.
‫- خیلی خوب، آره. ‫- کلاس خوبی داشته باشی.
‫سلام، دخترهای ورزشکار! منم!
‫و امروز...صبر کنین، چند تا ‫بیننده داریم؟ 2035 بیننده داریم.
‫بیاین یه ثانیه صبر کنیم.
‫امروز چه ورزشی می کنیم؟ ‫شکم؟ پشت؟ خیلی خوب، عاشقشیم.
‫فعلاً بیاین گرم کنیم.
‫بفرمایید. من دو بسته...دو...
‫دو تا بسته شش تایی ‫آب معدنی 1.5 لیتری دارم.
‫میشه 12 بطری 1.5 لیتری.
‫12 تا یک لیتر...
‫دوازده تا 1.5 لیتر میشه...
‫میشه...میشه شونزده.
‫هجده!
‫هجده! مرسی! ‫همسایه مه.
‫یک...چهار...
‫پنج. شش.
‫آره.
‫با من باشین...
‫[آزمایشگاه تست و تحقیقات پزشکیِ گابریل]
‫کروناویروس سندرم حاد تنفسی 2 ‫مشخصاً فسفریلاسیونِ آنزیم...
‫...پروتئینی کیناز رو در موش ها ‫دستخوش تغییر و اصلاح می کنه،
‫برای حفظ انتقال سلولیش...آه...
‫نقطه.
‫آه...اولین تست واکسن روی جوندگان...
‫...بی نتیجه ست. گندش بزنن.
‫لعنت، لعنت، لعنت.
‫آه! جونده «سی»، دوز واکسن رو ‫گرفته و زنده مونده.
‫یه مدت کوتاه.
‫ای بابا.
‫- چی می خوای، لوئیس؟ ‫- بازین؟
‫آره، چطور؟
‫منشی نیست. هیچ کس این جا نیست.
‫همه رو مرخص کرده ن. ‫وحشت کرده ن!
‫با وضعی که موش هات دارن، ‫درک می کنم!
‫- تحقیقه دیگه. ‫- رو مرگ موش؟
‫- واکسن، لوئیس! ‫- اُه.
‫- همه الان دنبال چی می گردن؟ ‫- اُه، خب، عالیه!
‫قبلاً این جا ادرار تست می کردین ‫و حالا واکسن می سازین؟
‫آفرین.
‫من تو مؤسسه پاستور ‫کار می کردم، لوئیس.
‫اخراج شدی؟
‫به انتخاب خودم در اومدم.
‫آهان.
‫ادرار من رو داری؟
‫ادرارت؟ الان وقت ندارم. ‫یعنی این ماه وقت ندارم.
‫اگه مشکلی نیست، یه کم از مرگ موشت ‫برای زیرزمین من نگه دار.
‫یعنی عجله ای نیست. ‫چیزه...
‫قبوله؟ همم.
‫بله، بله، لیلی کوچولوی من.
‫وقت پیاده رویته.
‫بده ش به من، دکتر. ‫برات میندازمش دور.
‫نه، نه، خودم می تونم ‫دور بندازمش.
‫دکتر، ساکنین می خوان ‫ماسک اضافی داشته باشن.
‫الان کمبود ماسک داریم.
‫- و می خوان همه تست بشن! ‫- تست!
‫تست...این روزها همه می خوان ‫تست بدن. چه فایده داره؟
‫زنم کووید داره.
‫ممکنه منم گرفته باشمش.
‫اهالی ساختمون هم ترسیده ن.
‫- زنت کجاست؟ ‫- تو بیمارستانه.
‫- مم. ‫- دیگه دو هفته شده.
‫- میگن خودم اگه تب کردم، زنگ بزنم. ‫- همم.
‫اُه.
‫نه، خیلی وقت شده. باید ‫تا الان مبتلا می شدی.
‫انداختی تو سطل اشتباه؟
‫نه. نه، زباله زیستیه. ‫همه چیز مرتبه.
‫اُه. اُه، باشه.
‫بله. بله، بله، لیلی.
‫میریم پیاده روی.
‫بسیار خوب، بسیار خوب.
‫اون چیه؟
‫خوکچه هندی دوبویی هاست.
‫اونا فرار کردن حومه شهر.
‫تو هول و ولا، ‫لیلی رو یادشون رفت.
‫- شگفت انگیزه! ‫- بله.
‫- خیلی بانمکه، نه؟ ‫- اُه، دیگو!
‫دیگو...
‫همون طور که می دونی، وضعیت اضطراریه ‫و من باید واکسن کوویدم رو تست کنم.
‫سوژه آزمایش هام تموم شده ن. ‫کمبود داریم.
‫این خوکچه هندی...
‫...بهترین سوژه آزمایشه.
‫نه، نه، نه، نمی تونم ‫این کار رو بکنم.
‫پائولا وقتی رفت بیمارستان...
‫...مجبورم کرد قسم بخورم ‫که خوب از خوکچه هندیه مراقبت می کنم.
‫دیگو.
‫کدوم رو ترجیح میدی، ‫زنت یا خوکچه هندیه؟
‫زنم.
‫خب، این طور به نظر نمیاد!
‫چرا! چرا، چرا!
‫اما اگه لیلی بمیره چی؟
‫خوکچه هندی ها جونده ن، اونا...
‫- عوضی ها مقاومن! ‫- واقعاً؟
‫- البته. ‫- مقاومن؟
‫خیلی مقاومن. دیگو، ‫بیا وقت تلف نکنیم.
‫همه ش یه ذره مونده ‫تا به موفقیت برسم.
‫دنیای علم روی من ‫حساب می کنه.
‫درمان رو پیدا می کنم ‫و زنت رو درمان می کنم...
‫...و پائولا چی میشه؟ ‫زودی میاد خونه!
‫خیلی خوب.
‫- لیلی... ‫- لیلی...
‫همم؟
‫هی، دکتر! تست گرفتن ‫از ساکنین چی؟
‫بهشون بگو فردا ساعت 9 ‫بیان پایین.
‫فردا صبح ساعت 9.
‫نُه.
‫کافه م.
‫همم.
‫چطوری، رائول؟
‫حالا چی؟
‫بیاین بجنبیم که اولین نفرات صف بشیم.
‫شاید تعداد تست هاش ‫برای همه کافی نباشه.
‫رفیق، باید اینا رو ببری.
‫این خرت و پرت ها ‫موش و سوسک جذب می کنن.
‫شرمنده، آدم از روی ناچاری دست ‫به هر کاری می زنه. خیلی نزدیک نشین.
‫پس چون دو تا احمق ‫تو چین پنگوئن خورده ن،
‫راه پله گنجه غذای تو میشه؟ درست فهمیدم؟
‫- بابا، پانگولین بود. ‫- حالا هر چی.
‫آه...
‫- این جا یه جای عمومیه، آقای اجاره نشین. ‫- نه، نه.
‫چرا، چرا، چرا.
‫مسخره ست.
‫- کلیر، می تونیم بریم؟ ‫- آره.
‫زود کفش هات رو بپوش ‫و ماسک تمیز برامون بیار، خب؟
‫جعبه خالیه، بابا.
‫- آره، به لطف مامانت. ‫- تو کشوی آشپزخونه رو نگاه کن.
‫چیزی نمونده.
‫عالیه، همه دارن ‫میفتن جلوی ما.
‫کار مسئولانه ای نیست ‫که همه هم زمان بریم پایین.
‫متوجهین که پاندمی شده؟
‫آره، آره، آره. ما هم مثل شما ‫تمام روز اخبار تماشا می کنیم.
‫مم. آره.
‫هی، هی، هی! وایسا ببینم. ‫چه خبره؟ یه متر فاصله بگیر.
‫باشه، خیلی خوب.
‫شرمنده، اما این جا ‫بدجوری بوی سرکه میاد.
‫غیرقابل تحمله.
‫ببخشید، خانم، ضدعفونی کردن ‫همین بو رو میده دیگه.
‫کلیر، لونا، می تونیم بریم؟
‫مراقب باشین. ‫مراقب باشین.
‫میشه یه کم برین اون ورتر ‫که ما بتونیم بریم پایین؟
‫بله، بله، خب...
‫- ما هم داریم میریم پایین. ‫- بیا.
‫نه، نه، چیزه...دارم بهتون میگم ‫زیادی به هم نزدیکیم.
‫خیلی خطرناکه. هم برای شما و هم من.
‫- ببین، زن من در واقع... ‫- باشه.
‫- اُه! تبریک میگم. ‫- آره، می بینین؟
‫مرسی.
‫- آره، ایشون برای تست در اولویته. ‫- آره.
‫- اُه، بسیار خوب.
‫- همه چیز خوبه، بنابراین... ‫- آه، آره...اما...
‫آره، آره.
‫بپیچ به چپ.
‫آره. پارک دوبل خوبی زدی، رفیق.
‫بریم پایین.
‫خیلی خوب، کلیر، من رفتم پایین!
‫چیه؟ می خوای عکس بگیریم؟
‫نه، نه. گروه گروه با خانواده ‫وایسین. قشنگ از هم جدا شین، لطفاً.
‫[آزمایشگاه تست پزشکی]
‫درک نمی کنین این ویروس ‫چه قدر مسریه.
‫پس بهمون ماسک بدین.
‫- سازمان جهانی بهداشت میگه بی فایده ن. ‫- تو آسیا همه می زنن!
‫- چرا هیچی تو اروپا نیست؟ ‫- چه می دونم!
‫این همون ویروسیه که تو چین هست؟ ‫جهش پیدا نکرده؟
‫آه، مطمئن نیستیم. ‫نمی دونیم.
‫یعنی هیچی نمی دونین. ‫پس ما واسه چی این جاییم؟
‫هی، یه کم احترام بذار!
‫- اون دانشمند خیلی خوبیه! ‫- هاه.
‫فقط آزمایش ادرار ‫و مدفوع نمی گیره که!
‫مگه نه، دکتر؟
‫گوش کنین، شنیده م ‫سرایدار تستش مثبت شهده.
‫- البته. ‫- نه.
‫مجبورم از همه تون ‫تست بگیرم.
‫- اُه، نمیشه. امکان نداره. ‫- پائولا کووید داره؟
‫- اوهوم. ‫- گندش بزنن! اون پُستم رو تحویلم داد!
‫امکان نداره. مجبورم دور بندازمش؟
‫ویروس به اشیاء می چسبه؟
‫قاعدتاً نباید بچسبه، ‫اما نمی دونیم.
‫اون هیچی نمی دونه.
‫اما دیگو نباید قرنطینه بشه؟
‫گوش کنین...
‫اون نمی دونه.
‫اما...پائولا چطوره؟
‫خوبه، اما اجازه ندارم ‫بهش سر بزنم.
‫نگران نباش، دیگو. اون سرسخته. ‫حالش خوب میشه.
‫از کجا معلوم؟
‫همین دیروز یه بیمار 33 ساله مُرد...
‫...و مثل تو در سلامت کامل بود!
‫- تو دیوونه ای. برای چی این رو بهم میگی؟ ‫- چون این یه مورد رو می دونیم!
‫اما از کجا بدونیم ‫مریضیم یا نه؟
‫می تونین درون خودتون حسش کنین!
‫نه، وایسا. اگه علامت مشخصی ندارین، ‫نیازی نیست نگران باشین.
‫سختی تنفس،
‫احساس سنگینی،
‫سرفه خشک، خستگی، تب،
‫از دست دادن حس بویایی و چشایی،
‫- اسهال. ‫- مم...
‫تو اسهال نداری.
‫نه، اما دلم درد می کنه ‫و هیچ بویی رو حس نمی کنم.
‫- هیچی نیست که بوش رو حس کنی! ‫- اما من بوی «هیچی» رو هم حس می کنم.
‫با این غذایی که بابا ‫به خوردمون میده،
‫کاش می تونستم ‫حس چشاییم رو از دست بدم!
‫- چندشه. ‫- خیلی چندشه!
‫به هر حال، کل این ماجرا ‫دو هفته دیگه تموم میشه.
‫- می تونم برگردم سر کارم... ‫- اوهوم.
‫...و دیگه قیافه های کرک و پر ریخته تون رو نبینم!
‫هی! کرک و پر هیچ کس نریخته. ‫لطفاً به همسایه هات احترام بذار.
‫شرمنده، اما جلو دانشمندی ‫که هیچی بارش نیست،
‫مثل گوسفند وحشت کردین،
‫اون هم از چیزی که حتی ‫از وجودش مطمئن نیستیم!
‫- اُه... ‫- وایسا.
‫اگه من بخوام برم بیرون ‫و اون کوفتی رو بگیرم، دست خودمه.
‫- و به کل ساختمون منتقلش کنی! ‫- اُه، آروم باش.
‫کسی نوشیدنی خوردن و سیگار کشیدن رو ‫ممنوع نکرده، اگرچه اونا هم می کشن!
‫خب، نوشیدن و سیگار کشیدن ‫که مثل «رونا» مسری نیستن!
‫«رونا» صداش نکنین.
‫آره، تأثیر خانم هاست. ‫تعجبی نداره این قدر اوضاع به هم ریخته.
‫خُب...چه خوب بلدی ‫با خانم ها حرف بزنی!
‫مرسی، همین طوره. ‫خیلی خوب بلدم.
‫پس بجنب واکسن پیدا کن، ‫چون باید کافه م رو باز کنم.
‫منم کاملاً موافقم، لوئیس. ‫بیاین تست ها رو بگیریم،
‫چون علم معطل حرف زدن ماست. دیگو!
‫نه، نه!
‫به نظر وحشتناک میاد!
‫خب، تست آر تی-پی سی آره. ‫یه سوآب پنبه ای بزرگ داره. خیلی خوشایند نیست.
‫آه! اون یکی سوراخ بینی.
‫بعد از جلسه شکنجه، تو کافه م ‫با نوشیدنی جشن بگیریم؟
‫مگه بیرون گوش نمی دادی؟
‫هی، باید اون جا رو ‫باز نگه دارم دیگه!
‫به نظر من یه کم برای نوشیدنی زوده، ‫این طور فکر نمی کنین؟
‫علاوه بر این، ‫مگه تعطیل نیستی؟
‫کی گفت می خوام باز کنم؟ ‫می تونم تو حیاط ازتون پذیرایی کنم.
‫دور زدن قانون، قانونی نیست.
‫ممنون، خانم ضدحال. ‫پیام رو گرفتم. چه قدر همبستگی داریم!
‫واقعاً درد داشت.
‫- بعدی کیه؟ ‫- بله، مرسی. مرسی.
‫من از بچه ها تست نمی گیرم. ‫اونا باید منتظر بمونن.
‫- مامان، می تونم بیرون با بزیل بازی کنم؟ ‫- آره، البته.
‫اُه، آره، معرکه ست.
‫تو رو نمیگم. ‫سگم رو میگم.
‫اُه، بازنده!
‫آخ! بزیل!
‫- بس کنین. هی، هی! ‫- گم شو!
‫اُه!
‫بابا!
‫واقعاً حقت بود.
‫- می تونی چند تا ماسک بهم بدی؟ ‫- نه!
‫یه آزمایشگاه تو آمریکا هست ‫که داره یه واکسن رو تست می کنه.
‫بله، بله.
‫- تو فاز سومن. ‫- البته، می دونم.
‫باید محتاط باشیم. ‫نباید نتیجه الکی بگیریم.
‫- آره. آره. ‫- خبر الکی زیاده.
‫اطلاعات رسانه ها ‫اطلاعات علمی نیست.
‫شروع کنیم؟
‫- خیلی درازه... ‫- آروم باش. سر رو خم کن. بیا...
‫- راحته، نه؟ ‫- عین آب خوردن. ببین.
‫- اُه، آره. ‫- آروم باش. واقعاً یواش می برمش تو.
‫یواش، یواش.
‫وای، چه قدر تو میره!
‫- وای. تو کدوم فازی؟ ‫- دارم پیشرفت می کنم.
‫- می تونی یه رازی رو نگه داری؟ ‫- البته.
‫فکر کنم موفق شدم جلوی ‫پروتئین نوکلئوکپسید پاتوژن رو بگیرم...
‫...که وارد هسته نشه.
‫- نه بابا! ‫- و حتی سیتوپلاسم!
‫- حتی سیتوپلاسم؟ ‫- هیس.
‫- این پیشرفت خارق العاده ایه! ‫- بین خودمون باشه.
‫خب، در یه مقطعی، باید ‫نتیجه ت رو به اشتراک بذاری.
‫ژورنال من، «علم و تحقیق»، ‫واقعاً مفتخر میشه اگه...
‫- تکون نخور! یواش. ‫- تکون نمی خورم.
‫- یواش، یواش. نفس بکش. ‫- خیلی تو رفته. خیلی تو رفته!
‫- نفس بکش. ‫- آخ، آخ، آخ...
‫یواش! اُه، اُه! ‫تکون نخور.
‫نه، نه، تکون نخور!
‫واکسن اولویت منه.
‫آره، درک می کنم.
‫به هر حال، درنگ نکن.
‫حتی حاضریم یه شماره ویژه چاپ کنیم ‫که تو روی جلدش باشی.
‫- بهش فکر می کنم. ‫- مم.
‫کی نتیجه رو می گیریم؟
‫باید 48 ساعت طول بکشه. ‫حداکثر یه هفته.
‫امیدوارم قبل از زایمانم ‫همه چیز تموم شده باشه، وگرنه...
‫شک دارم، مگر این که ‫دو سال دیگه زایمان کنی.
‫ها؟
‫نمی تونیم دو سال قرنطینه بمونیم!
‫- یعنی... ‫- نه، به اون گوش ندین.
‫گاهی وقت ها زیاده روی می کنه.
‫نه! پخش شین!
‫- اون چه شه؟ ‫- هان؟
‫دیوونه ای چیزی هستین؟
‫همه نباید یه جا برن تو راه پله.
‫خانواده به خانواده ‫و طبقه طبقه میریم بالا، خب؟
‫پس طبقه سوم اول بره.
‫آره، من چی کار باید بکنم؟
‫طبقه دوم و سوم ‫دوبلکس دارم.
‫دو بار برم بالا؟
‫مسخره ست. همه مون ‫تو یه ساختمون زندگی می کنیم.
‫- حتی اسم هم دیگه رو نمی دونیم. ‫- پاریس همینه دیگه!
‫خیلی خوب، کی به کیه؟
‫من آگاتا هستم.
‫پس تو خواننده هه ای؟
‫- اُه، ترانه هام رو می شناسین؟ ‫- آره، از حفظیم.
‫عایق بندی این ساختمون به قدری ‫خوبه که هر روز ازشون لذت می بریم!
‫می دونین، من سال 2016 ‫تو «دِ ویس» بودم.
‫- آره، اما هیچ کس برات صندلیش رو نچرخوند، عزیزم. ‫- مگه احمقی؟
‫داورها پشت می کنن، اما ‫کل تماشاچی ها می تونن من رو ببینن.
‫یه کم قبل از قرنطینه، من... ‫من امضا هم می دادم!
‫خیلی خوب، می تونیم ‫برگردیم بالا...
‫...یا مجبوریم به تاریخچه حرفه ای ‫خانم ستاره پاپ ناشناس گوش بدیم؟
‫هی! مؤدب باش!
‫هی...
‫این جا خونه منه. ‫هر چی بخوام میگم.
‫- داداش، داری میری رو مُخم ها! ‫- هی، هی، هی!
‫فاصله تون رو حفظ کنین، خب؟
‫اگه می تونستیم هم دیگه رو ‫لمس کنیم، یه مُشت ازم می خوردی.
‫بی خیال. نمی خواین دعوا کنین که، ‫می خواین؟ این دیوونگیه.
‫بیاین سعی کنیم یه کم ‫باهوش تر از این حرفا باشیم.
‫مثل بچه ها تو حیاط مدرسه شدین.
‫اون شروع کرد، نه من!
‫خب، بفرما.
‫آه.
‫خیلی خوب. آم...
‫خوبه. بگذریم. ‫خب، تو کی هستی؟
‫باشه، من ساموئلم، ‫مربی ورزش.
‫هی، هیچ کس کارت رو ‫ازت نپرسید.
‫اسم و طبقه پرسیدیم، همین و بس.
‫میشه یه بار هم که شده ‫بدون پرخاش حرف بزنی؟
‫فقط می خوام برگردم بالا، همین.
‫آره، خب، همه می خوان، بنابراین...
‫من نمی خوام،
‫چون من طبقه همکف زندگی می کنم.
‫تو واحد سرایدار، ‫با زنم، پائولا...
‫- ...که امیدوارم به زودی برگرده. ‫- ممم.
‫منم کلیرم،
‫وکیل جنایی...
‫...و شوهرم، مارتین، ‫تصویرگر علمیه.
‫یه دختر کوچیک داریم، لونا. ‫تو طبقه اول سمت راست زندگی می کنیم.
‫- اونی که بالکن داره. ‫- همون جا.
‫- عالیه. ‫- همم.
‫و...
‫...تنها صاحب خونه ای ‫که اجاره نشین ها احاطه ش کرده ن.
‫خب، این هم از این. ‫خیلی سخت نبود، بود؟
‫آره.
‫باورنکردنیه. یه پاندمی ‫لازم بود تا بالاخره آشنا شیم!
‫دختر جدیده رو جا گذاشتیم.
‫به نظرم باید حواسمون بهش باشه.
‫اهل آفریقای شمالیه. ‫یه کم مشکوک می زنه، نه؟
‫نژادپرست هم هست!
‫نه، نیستم. خودم از بلژیک ‫مهاجرت کرده م این جا.
‫ضمناً منظورت از «هم» چیه؟
‫- علاوه بر چی؟ ‫- علاوه بر خودخواه بودن.
‫می تونی ماشین قرمز گُنده ت رو ‫بیرون پارک کنی؟
‫اون ماشین که مال من نیست.
‫اونی که روش برچسب زده...
‫...«ساخت بلژیک، با افتخار» ‫مال تو نیست؟
‫نه، کرایه ایه. ‫کلی تخفیف مالیاتی داره.
‫خیلی خوب، میشه ماشین کرایه ای ‫و تخفیف مالیاتیش رو بیرون پارک کنی؟
‫این طوری بچه ها می تونن ‫تو حیاط بازی کنن.
‫ضمناً، می خوام پیشنهاد بدم ‫یه باغچه سبزیجات محلی راه بندازیم.
‫آره، چرا که نه، ماشین من دزدیده شه ‫که یه مشت هویج گیر شماها بیاد.
‫نه، مرسی، خانم. ‫خیلی ممنون.
‫- می بینمت، آقا کوچولو. ‫- نه.
‫- بیا، عزیزم. ‫- زیاد نزدیک نشو.
‫- مراقب باش. ‫- باشه بابا.
‫حیف...بلژیکی ها ‫معمولاً خیلی دلپذیرن.
‫یه دونه شون عوضی از آب ‫در اومده و به تور ما خورده.
‫آره.
[دربانی]
‫هی، هی!
‫هی، همه ش مال تو نیست! ‫صبر کن!
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪ ‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫♪ پاندمی ♪
‫♪ کی بالاخره تموم میشی؟ ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫باعث سرفه میشه، رائول. سرفه.
‫پنج حرفه.
‫«کووید.»
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪ ‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ همون طور که قبلاً می کردیم ♪
‫♪ قبل از این که وادار به قایم شدن بشیم ♪
‫♪ هرّی! بزن به چاک! گم شو! ♪ ‫♪ برو! به کجا؟ من چه می دونم ♪
‫سلام، لیلی کوچولوی من. سلام...
‫برات هم خبر خوب دارم و هم بد.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ لطفاً دوستام رو ازم نگیر ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪ ‫♪ بذار وجود داشته باشیم ♪
‫♪ عشق بورزیم و نفس بکشیم ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تا پایانت کم مونده ♪
‫یالا، هاپو کوچولو. ‫پسر خوب. پسر خوب!
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ از دکترهای عالی بترس ♪
‫♪ 24 ساعت کار می کنن ♪ ‫♪ تا خنده مون رو بهمون پس بدن ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ همه چیز به زودی تموم میشه ♪
‫♪ چون بذار بهت یادآوری کنم ♪ ‫♪ که در نهایت ♪
‫♪ زندگی برنده میشه ♪
‫و کات!
‫- اُه! مو به تنم سیخ شد. ‫- موهام سیخ شد.
‫معرکه بود! اُه، محشره. ‫خیلی بانمک بود.
‫همه چیزش جوره، اما ‫یه سوال، پان دمی کی هست؟
‫پاندمی دیگه...همه گیری.
‫پاندمی؟
‫یعنی کووید؟
‫می دونی، داشتم فکر می کردم ‫«چرا با پان دمی دوسته؟»
‫- من خیلی احمقم، شرمنده. ‫- مم...عشق من.
‫فکر می کنم به خاطر تلفظت ‫تو اول آهنگه، گمراهم کرد.
‫پان دمی، پان دمی...
‫- پان...پاندمی. شمرده بگو. ‫- باشه.
‫من خواننده نیستم، ‫اما منظور رو گرفتی دیگه.
‫می ذاریش تو اینستات؟
‫- تو مال خودت نمی ذاری؟ ‫- چرا، البته که می ذارم،
‫اما چون تو بیشتر از من ‫دنبال کننده داری، راحت تره.
‫آره، 20 هزار تا بیشتر، درسته.
‫آره...و هر چی بازدید ‫بیشتر بگیرم،
‫بیشتر احتمال داره دیده بشم، می دونی؟
‫بله،
‫اما یه جورایی ضایعه. یعنی، ‫می دونی، من مربی ورزشیم.
‫برای همین ممکنه...می دونی...با هم ‫جور نشه. فکر کنم دنبال کننده هام درکش نکنن.
‫چی چی رو درک نکنن؟
‫خب، آه...چطوری توضیح بدم، عزیزم...
‫می دونی، برای این خانما، ‫من یه جورایی مرد ایدئالشونم.
‫- مم. ‫- من بخشی از زندگی روزمره شونم.
‫تقویتشون می کنم، بهشون ‫انگیزه میدم...همچین آدمیم...
‫...و فکر می کنم پست کردن ‫همچین ویدئویی...
‫خب، ممکنه به عنوان خیانت ببیننش.
‫خیانت؟ اما اونا می دونن ‫تو با منی، مگه نه؟
‫مم...
‫نه واقعاً. فکر نکنم ‫بهشون گفته باشم.
‫خیلی خوب، پس عملاً سعی داری ‫با یکی جور شی؟
‫چی؟ اصلاً می فهمی ‫چی داری میگی؟
‫این بازاریابیه، آگاتا.
‫من رو بگو که هر بار پخش زنده داری ‫قایم میشم! چه قدر من خرم.
‫این کار منه.
‫می دونی چیه؟ باید کارت رو ‫یه جای دیگه انجام بدی.
‫از قایم شدن به خاطر هوادارای شل و ولت ‫خسته شده م.
‫- فهمیدی؟ ‫- مم.
‫خب، چی کار باید بکنی؟
‫«زیر فعل و دور نهاد خط بکشید.
‫با حذف صفت ها، جملات را ‫دوباره بنویسید.»
‫«توجه کنید که آن ها لزوماً ‫بخشی از گروه نهادی نیستند.»
‫خب، آره. مشخصه، مگه نه؟
‫بابا، گروه نهادی چیه؟
‫بزیل، من که برات توضیح دادم ‫گروه نهادی چیه.
‫نه.
‫باید گوش بدی.
‫گروه نهادی چیه؟
‫یه وقتایی گروه داریم ‫و یه وقتایی نهاد.
‫هم یک داری و هم جمع.
‫هی، از خودم در نمیارم ها!
‫«توجه کنید که آن ها لزوماً ‫بخشی از گروه نهادی نیستند.»
‫درسته؟ پس آره، این یعنی...
‫یکی هست...بقیه هم هستن.
‫با هم کامل میشن.
‫چیه؟
‫یعنی مفرد و جمع؟
‫خودشه. مفرد و جمع. ‫درسته. گرفتی.
‫اما چرا میگه «کیمامیلا» گروه نهادیه؟ ‫اون که تک و تنهاست.
‫«کیا میان» چی؟
‫کیمامیلا! ایناهاش.
‫کیمامیلا، اما من...
‫حتماً می دونی ‫که من یادم نمیاد اون کیه.
‫خیلی وقت شده.
‫بابا، من میرم خونه میلان، باشه؟ ‫می خوایم درس بخونیم.
‫آره، حتماً. با عشقت می خوای ‫واسه امتحانات درس بخونی!
‫- فکر کردی من احمقم؟ ‫- اما قسم می خورم...
‫بابا، اون شلوارکه پاته؟
‫شلوارک نیست! ‫دارم...ورزش می کنم.
‫برادرت هم ازم خواسته ‫تو تکالیفش کمکش کنم،
‫برای همین دارم ‫کمکش می کنم. بله.
‫مسخره ست. کل فروشگاه های محبوبم ‫الان بسته شده ن...
‫...و دو دقیقه وقت نمی کنم ‫ورزش کنم.
‫خیلی خوب، آه، من ‫امروز بعد از ظهر برمیگردم.
‫نه، نه، نه!
‫همین جا می مونی. ‫اجازه نداریم بریم بیرون، ویکتوریا.
‫من اجازه دارم! ‫شونزده سالمه!
‫من در معرض خطر نیستم. ‫دارن دوران نوجوونیم رو ازم می دزدن.
‫- نه. ‫- من رفتم.
‫نه، ویکتوریا، اجازه نمیدم بری! ‫الان به داداشت کمک می کنی!
‫- زهی خیال باطل! ‫- گروه نهادی چیه؟
‫- چی؟ ‫- من و بابا نمی فهمیمش.
‫من می فهمم. خوب هم می فهمم. ‫نه، فقط می خواستم مطمئن شم درست میگم.
‫شما دو تا خیلی داغونین.
‫آره، خب. برو به داداشت کمک کن ‫وگرنه یه دقیقه دیگه تو رو هم داغون می کنم...
‫...و منظره قشنگی نمیشه.
‫- گروه نهادی نهاده. ‫- آره، اما...
‫تو کتابش نوشته «گروه نهادی»، ‫اما فقط یکی هست.
‫این...این چیزیه که نمی فهمه.
‫- نه، اما قاعده نحوه دیگه. ‫- نحو؟
‫باید واسه نهاد بنویسی «گروه نهادی»...
‫...و «گروه فعلی» برای فعل.
‫آره، بفرما. منم دقیقاً ‫همین رو بهت گفتم، بزیل.
‫نه، نگفتی، بابا.
‫نه، آره، آره! ‫قواعد نحوه دیگه!
‫بالاخره یه بخشی از کار رو ‫باید خودت بکنی، خب؟
‫بابا، تو رو خدا بذار برم.
‫ویکتوریا، برو تو اتاقت.
‫می تونی با پسره با زوم تماس بگیری، ‫هر کار خواستی بکنی،
‫به من ربطی نداره، ‫اما همین جا می مونی.
‫عالیه. تُف تو این زندگی!
‫اگه عشقم ترکم کنه، ‫تقصیر توئه!
‫خب، اون طوری بهتر هم هست،
‫چون نمی تونم پسره رو ‫تحمل کنم. احمقه.
‫خب، کجا بودیم؟
‫«تُف تو این زندگی» ‫یعنی چی، بابا؟
‫احتمالاً «لعنت به زندگی من».
‫خیلی خوب.
‫خیلی خوب، خودت امتحانش کن. ‫من درست پشت سرتم.
‫فقط اگه واقعاً نفهمیدی ‫از من سوال بپرس.
‫- سلام، بزیل. ‫- سلام.
‫امیدوارم یادت نرفته باشه ‫گوگل میت قرار داشتیم.
‫نه، نه، اصلاً.
‫- اون معلمته؟ ‫- بله.
‫سلام...سلام، خانم سانتوز.
‫من...من کلیتش رو درک می کنم.
‫صدام رو می شنوین؟
‫اُه، بله، صداتون رو می شنوم. ‫علاوه بر اون، می تونم ببینمتون.
‫این کنفرانس ویدئوییه، ‫یعنی همه می تونن ببیننتون.
‫مم.
‫خیلی خوب، باشه. امیدوارم همگی ‫روز آموزشی خوبی داشته باشین.
‫ممنون، آقا.
‫من میرم دوش بگیرم.
‫به نظر منم باید بگیرین. ‫حموم خوش بگذره، آقای بوگاسیان.
‫بهتون یادآوری کنم که... ‫لطفاً، بچه ها.
‫گروه نهادی... ‫بزیل!
‫مشخصاً باید بدونین...
‫...که این تعیین می کنه ‫کلمه چطور نوشته میشه...
‫- ♪ شش ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 24 ♪
‫- ♪ هشت ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 32 ♪
‫- ♪ نُه ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 36 ♪
‫- ♪ ده ضرب در چهار ♪ ‫- ♪ چهل ♪
‫خیلی خوب، جدول ضرب پنج.
‫- ♪ یک ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پنج! ♪
‫- ♪ دو ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ ده ♪
‫- ♪ سه ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پونزده ♪
‫- ♪ چهار ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ بیست ♪
‫- ♪ پنج ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 25 ♪
‫- ♪ شش ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ سی ♪
‫- ♪ هفت ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 35 ♪
‫- ♪ هشت ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ چهل ♪
‫- ♪ نُه ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 45 ♪
‫- ♪ ده ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پنجاه ♪
‫آره، عالیه!
‫وو!
‫حالا، می خوام حضار ‫برای جدول ضرب عدد شش...
‫...از جاشون بلند شن.
‫- یه شیش تا؟ ‫- این طوری آدم افسرده میشه!
‫- دو شیش تا؟ ‫- نه، نه، صبر کن.
‫- سه شیش تا؟ ‫- چرا یه کار دیگه نمی کنیم؟
‫- مثلاً...رپ بخونیم. ‫- چی؟
‫رپ؟ باشه. آه...
‫- ♪ یه شیش تا! ♪ ‫- ♪ شیش تا ♪
‫- ♪ دو شیش تا! ♪ ‫- ♪ دوازده تا ♪
‫- ♪ سه شیش تا ♪ ‫- ♪ هجده تا ♪
‫پدرت رو نگاه کن.
‫انگار می خواد بزیل رو ببره کره ماه.
‫هی، مارتین؟ خوبی؟
‫- بابا. ‫- یوهو، مارتین!
‫آپولو 13، صدام رو داری؟
‫- ♪ چهار شیش تا؟ ♪ ‫- ♪ 24 تا ♪
‫- ♪ پنج شیش تا؟ ♪ ‫- ♪ سی تا ♪
‫- مارتین! ‫- مرسی.
‫به خاطر کووید مُردن بدون این ‫که حتی بگیریش، احمقانه ست.
‫باشه، باشه.
‫بزیل! بیا.
‫لعنت.
‫خیلی خوب. تعطیلات خوش بگذره!
‫- نه، فقط دارم سگم رو پیاده روی می برم. ‫- ها؟
‫- سگم رو می برم پیاده روی. ‫- آهان.
‫- هی، دیگو. ‫- بله؟
‫تو نباید این ماشین رو تمیز کنی، ‫باید جاهای عمومی رو تمیز کنی.
‫بله، اما...
‫از این جا، می تونم ساکن جدیده رو ‫زیر نظر بگیرم.
‫آه! خبری شد؟
‫یه دقیقه وایسا.
‫- اسمش لیلا ایللیه. ‫- اوهوم.
‫- سپیده دم اومد خونه. ‫- اوهوم.
‫زیر کلاه و ماسکش پنهان شده بود. ‫بعدش هم هیچی.
‫کل ساختمون رو آلوده می کنه.
‫همم.
‫- بیا. ‫- همم؟
‫اگه تونستی، باید دماش رو ‫بدون این که بفهمه...
‫...اندازه بگیری.
‫- هر کار بتونم می کنم. ‫- اوهوم.
‫در واقع، باید دمای هر کسی ‫که پاش رو این تو می ذاره بگیری.
‫بالای 37.5 درجه ‫نمی تونن بیان تو ساختمون.
‫خیلی خوب، حداکثر 37.5.
‫دنبالم بیا.
‫یواش، یواش! ‫آروم.
‫همه چیز رو بو نکش، خب؟
‫بیا.
‫یالا، از این طرف.
‫آروم باشین، آقا.
‫من...نمی تونم ببینم ‫کی هستین.
‫پلیس هستیم، آقا. ‫دارین میرین ساحل؟
‫- ها؟ نه، دارم سگم رو می گردونم. ‫- چی؟
‫- دارم سگم رو می گردونم! ‫- سگتون کجاست؟
‫اون همین...گندش بزنن. اُه، لعنت. ‫سگم...نه، بزیل!
‫البته، غیبش زده.
‫کارت شناساییتون رو لطف کنین ‫و همین طور مجوز بیرون بودن.
‫بله، بله، بله. ‫همین الان میدم.
‫چون دستکش لاتکس دستمه، حس نکردم ‫بند قلاده ش داره از دستم سر می خوره، اما...
‫- حتماً...حتماً رفته خونه. ‫- کی؟
‫خب، سگم دیگه، بزیل.
‫آقا، نمی تونم صورتتون رو ببینم. ‫باید ماسکتون رو بردارین. زیادی مه گرفته.
‫در نمیارمش. ‫این خودکشیه!
‫- پس جریمه تون می کنیم. ‫- دیوونه شدین!؟
‫توهین به افسر، ‫جریمه 7500 یورویی داره.
‫به من...به من استرس ندین، ‫باعث میشین بیشتر مه بگیرم!
‫ما یک متر ازتون فاصله داریم. ‫می تونین درش بیارین. نگران نباشین.
‫نمی تونم تو پاندمی وسط خیابون ‫ماسکم رو در بیارم که!
‫خیلی خوب، خیلی خوب. ‫باشه، باشه، صبر کنین.
‫آه! بهتر شد، درسته؟
‫آقا، باید لطف کنین ‫ماسکتون رو در بیارین.
‫اما...اما حالا من ‫می تونم ببینمتون.
‫اگه من می تونم ببینمتون، ‫یعنی شما هم می تونین من رو ببینین.
‫نه، باشه. درش میارم. ‫درش میارم، صبر کنین،
‫اما اول...
‫- تیزر! آروم! ‫- سلاح!
‫- تکون نخور! ‫- تکون نخور!
‫- دماسنجه! ‫- آروم بگیر!
‫- قسم می خورم، دماسنجه. ‫- آروم باش. نمی خوام صدمه ای بهت بزنم.
‫وای! هی، هی، بزیل. ‫بچه بیچاره، کی اینا رو بهت بسته؟
‫ها! 20600 نفر دارن ‫زنده تماشا می کنن و بیشتر هم میشن.
‫همین الان دو کیلومتر دویدیم...
‫...و با چربی سوزی پا ادامه ش میدیم.
‫می پرسین «چربی سوزی پا» یعنی چی؟
‫یعنی اسکات از پهلو!
‫پایه این؟ چون من هستم.
‫برو بریم. با پای راست شروع کنین. ‫بهتون نشون میدم چطوری.
‫- سم! ‫- و نُه، ده. پا ریلکس.
‫- سم! ‫- نفس بکشین. بله؟
‫وقتی پخش زنده باشه، ‫همین میشه دیگه!
‫جواب آزمایش اومد؟
‫هنوز نه. وسط پخش زنده م. ‫حالا حرکت صندلی.
‫آره، با دخترهای شل و ولت!
‫- «شل و ول»؟ ‫- رازیانه تموم کردیم. وی آرِ رازیانه کرده م.
‫- دیگه نمی تونم تحمل کنم! ‫- پخش زنده ست!
‫آره، فهمیدم. میشه لطفاً ‫یه کم بخری؟
‫ببخشید. همسایه م بارداره.
‫دارم تو قرنطینه کمکش می کنم...
‫...و اگه تو این ایام به هم ‫کمک نکنیم، کی بکنیم؟
‫دارم کلاسم رو تموم می کنم، ‫بعدش در خدمتم.
‫خیلی خوب، اون یکی پا، ‫قبل از این که بریم سراغ رازیانه...
‫برو بریم.
‫پنج، شش، هفت، هشت، ‫نُه، ده. ادامه بدین.
‫بیا! ضمناً بجنب، ‫نمی تونم تکون بخورم!
‫همینه دیگه، می خواستی با همسایه ت ‫ازدواج نکنی و بچه دار نشی!
‫ضمناً منم می تونم ببینمت.
‫می تونم پخش زنده ت رو ‫دنبال کنم. خیلی لوده ای!
‫لوده!
‫عوضی، احمق!
‫کارمون تموم شد، دخترها.
‫تمام تلاشتون رو کردین. ‫آفرین، بهتون افتخار می کنم!
‫دخترهای ورزشکار همینن! ‫صدآفرین!
‫فردا می بینمتون. ‫دوستتون دارم. بای بای. خداحافظ!
‫لعنت! هشت هزار تا!
‫گور بابای رازیانه ش. ‫گندش بزنن، عجب دردسریه.
‫در ضمن، نمی تونم برگردم بیرون. ‫مجوزم رو ازم گرفتن.
‫نه، نه، میرم. میرم. ‫میرم، خب؟ لعنت.
‫- هی، بچه. می تونم سگت رو قرض بگیرم؟ ‫- بله؟ ها؟
‫ببین، باید یه کاری کنم ‫و از مجوز خودم استفاده کردم.
‫اگه آدم سگ داشته باشه ‫هیچ وقت چیزی نمیگن.
‫اما...اما اون مال من نیست. ‫نمی تونم بدمش.
‫چه فرقی داره؟ ‫بعدش پس میارمش.
‫نمی تونم. مال عشقمه. ‫اون خوشش نمیاد.
‫- عشقت؟ ‫- آره، عشقم.
‫- تو هم یکی داری. گرفتی؟ زنت. ‫- چی؟
‫عشقم، عین شین قاف. ‫عشقم.
‫آهان، اما...
‫- تو زیادی جوونی. ‫- آره، که چی؟
‫بهش نگو، خب؟ خودش ‫نمی دونه عشق منه.
‫خانم؟
‫- خانم؟ ‫- خانم چی؟
‫اُه، سلام، خانم. ‫حالتون خوبه؟
‫نه. چی می خوای؟
‫دارم سگم رو به کسایی قرض میدم ‫که از مجوزشون استفاده کرده ن.
‫علاقه ای دارین؟ ‫دقیقه ای 1000 یورو.
‫- فکر کردم گفتی «قرض»؟ ‫- قرضش میدم، اما پولی.
‫قشنگ به بابات کشیدی.
‫فکر نمی کنی یه کم گرونه؟ ‫دقیقه ای 1000 یورو؟
‫خب، ده تا چطوره؟
‫بهتره، اما نه، مرسی.
‫اصلاً پول واسه چی لازم داری؟
‫مگه بابات به اندازه کافی نداره؟
‫آره، خب، اگه بخوام پولی ‫در بیارم، باید برم.
‫درسته. برو سر احمقای دیگه شیره بمال.
‫یه نصیحتی بهت بکنم؟ اگه می خوای ‫جواب بده، نرخت رو بیار پایین.
‫- یه یورو بهتره. ‫- باشه.
‫- مرسی، خانم. ‫- لوئیس!
‫«خانم» چیه.
‫خب، عالی جناب،
‫مشخصه کوین متوجه نشده ‫اقداماتش چه قدر جدین.
‫مگه نه، کوین؟
‫من با گردشگرها رو پل بودم. ‫فقط می خواستم رو سن سنگ بندازم.
‫صبر کن، نه!
‫دارین میگین در طول اعتراضات ‫داشتین سنگ تو رود مینداختین؟
‫- نه! ‫- بله، قسم می خورم. ببینین.
‫اگه این طوری بندازیمش، می پره ‫و بعد سنگ می خوره به یه پلیس.
‫هی، عالی جناب، حتی ‫منم نمی تونستم باور کنم.
‫تصادف عجیب و غریبی بود.
‫آقای لوئیس، اگه درست فهمیده باشم، ‫دارین استشهادتون رو تغییر میدین.
‫- بله، کاملاً. ‫- نه! کوین...
‫- دو تا پلیس ابله دستگیرم کردن. ‫- می بخشید.
‫- وسط دادگاهم، مارتین. ‫- اُه، شرمنده. ردات رو ندیدم! ببخشید.
‫عالی جناب، میشه لطفاً یه دقیقه ‫با موکلم خصوصی صحبت کنم؟
‫تو ویدئوکنفرانس به نظر ‫کار پیچیده ای میاد.
‫بله، درک می کنم.
‫- بزیل کجاست؟ ‫- نیومد خونه؟
‫- آه...خب... ‫- چی؟ تنهاست؟
‫- ناپیوستگی هست. ‫- گمش کردی؟
‫وکیل بیکارت، با مایین؟
‫- کاملاً، عالی جناب. ‫- سگم کجاست؟
‫داد نزن! مادرت داره کار می کنه!
‫- بزیل! ‫- معذرت می خوام.
‫من وسط دادگاهم. دارین ‫مزاحم میشین. برین بیرون!
‫با بی برنامه حرف زدن این بچه ‫و عین کابوس بودن قاضی...
‫...کارم به اندازه کافی سخت هست، پس...
‫- کی داره بی برنامه حرف می زنه؟ ‫- ها؟
‫وکیل بیکارت، می تونیم ‫صداتون رو بشنویم.
‫- ها؟ ‫- ویدئو رو خاموش کردین، نه صدا.
‫اُه، کـ...شرمنده، عالی جناب.
‫وکیل، داشتی می گفتی ‫«کوفت».
‫- هی، شنیدم چی گفتی. ‫- گوش کن، بزیل...یعنی کوین!
‫- لونا، بدون ماسک نرو. ‫- شرمنده.
‫- موضوع خانوادگیه. ‫- ماسک تموم کردیم.
‫چطوره بیای این جا؟ ‫خیلی ساکت تره.
‫می خوام درخواست تداوم بدم ‫برای این که حضوری با موکلم...
‫...تو ندامتگاه صحبت کنم.
‫نه، حضوری هیچ کس رو ‫نمی بینی. اصلاً نمیشه.
‫زندون ها آلوده ترین ‫جاهای کشورن.
‫- اون کیه؟ ‫- این دادگاه زیادی شلوغه.
‫من تا پنجم ماه آینده ‫میندازمش عقب.
‫- مرسی، عالی جناب. ‫- نه، نه. من تو زندون نمی...
‫دخترت بدون ماسک ‫رفت بیرون. الو؟
‫تو...نمی تونی این طوری ‫مزاحم یه دادگاه بشی.
‫کنفرانس های ویدئویی همین طوریش هم ‫به اندازه کافی پیچیده هستن.
‫شرمنده، اما به نظر میاد ‫امیدی به پرونده ت نیست!
‫اگه جات بودم، ‫بی خیالش می شدم.
‫نه. بی خیالش نمیشم. ‫من برای همه موکل هام می جنگم.
‫پنج سال اخیر رو درگیر ‫جرایم کوچیکی مثل کوین بودی.
‫این طوری لذت بخش نیست.
‫فقط به جای اضافه کردن ‫به مشکلاتم، ازم حمایت کن.
‫ازت حمایت می کنم، عشقم،
‫ولی به هیچ وجه نمی تونی ‫به سر زدن به زندان ادامه بدی.
‫افتاد؟
‫یالا، بزیل. اُه، ‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫- سلام. ‫- اُه! اُه، بزیل! اُه، عزیز دلم!
‫عشق من، ترسیده بودم. ‫اُه، بزیل من. دوستت دارم.
‫دلم برات تنگ شده بود. ‫آره، منم دوستت دارم.
‫ترسیده بودم. فکر می کردم ‫از دست داده مت.
‫با من بود، اون یکی بزیل.
‫مرسی که پیداش کردی.
‫خواهش می کنم.
‫بیا.
‫هی. هی، لونا. ‫لونا، صبر کن.
‫یه چیزی برات دارم.
‫- بیا. ‫- این چیه؟
‫پولی که از قرض دادن سگت...
‫...به کسایی که مجوز نداشتن ‫در آوردم...
‫...و چون سگ توئه، خب، ‫پول هم مال توئه.
‫- شوخی می کنی؟ ‫- نه، نه. هدیه ست.
‫تو وحشتناکی!
‫سگم رو کرایه دادی؟
‫ممکن بود بدزدنش!
‫- اما...اما من هم نزدیکش بودم. ‫- آره، حتماً!
‫پولت رو نمی خوام. ‫کثیفه، مثل ماشین بابات.
‫چه خوب پیش رفت!
‫اگه دوستش داری، بهتره ‫از همین حالا رویه ت رو عوض کنی.
‫مم.
‫مرسی. مرسی، مرسی، مرسی.
‫[پزشکان، آتش نشان ها، پرستارها] ‫[آفرین، از شما ممنونیم]
‫دکتر گابریل!
‫- دکتر گابریل! ‫- نه، حال خوکچه هندی خوبه.
‫- نه، قضیه این نیست. ‫- نتیجه تست ها هنوز حاضر نیست.
‫نه، این هم نیست. ‫موضوع زنمه.
‫نمی تونم ازش خبر بگیرم. ‫خیلی نگرانم.
‫هیچ کس جواب نمیده.
‫می تونین بهشون زنگ بزنین؟
‫همم...اوهوم.
‫مرسی.
‫پائولا رومانو ‫بیمار منه. بله.
‫- بله، شما دکتر... ‫- دکتر گابریل.
‫- مؤسسه پاستور.
‫- تازه از مراقبت های ویژه بیرون آوردنش. ‫- اُه، این طوریه؟
‫از مراقبت های ویژه ‫بیرون آورده نش؟
‫- حالش بهتره. وضعش بهتر شده. ‫- حالش بهتره.
‫عالیه. می تونین من رو ‫به دکترش وصل کنین، لطفاً؟
‫بله؟
‫کدوم بیمار؟
‫- یوسف. خانم رومانو؟ ‫- خانم رومانو؟
‫رومانو...
‫- رومانو. ‫- آره، پائولا.
‫همین الان آوردنش بالا ‫برای ریکاوری.
‫عالیه. کجاست؟
‫- اون طرف. ‫- باشه.
‫خانم رومانو؟
‫شوهرتون پشت خطه.
‫الو؟
‫عشقم!
‫خیلی خوشحالم ‫که صدات رو می شنوم!
‫چطوری؟
‫اُه، دیگوی من!
‫کار ساختمون چطور پیش میره؟
‫مطمئنم بدون من ‫سردرگمی!
‫نه، نه، نه. پائولا، عشق من...
‫تویی که باید بهم بگی ‫حالت چطوره.
‫پرنده ها منتظرتن.
‫خودت چی؟
‫منم همین طور، ‫عشق من. منم همین طور.
‫دکتر.
‫- چیه؟ ‫- ممنون.
‫- مس، طلا، نقره. ‫- اُه.
‫از این که هنوز جواب تست رو ‫نگرفتیم، نگرانم.
‫حتماً سرش خیلی شلوغه. ‫کل کارمنداش رفته ن.
‫اون چیه دیگه؟
‫پالس اکسیمتر. برای ‫اندازه گیری سطح اکسیژن خون.
‫نباید بره زیر 95 درصد. ‫اگه بره، یعنی...
‫- چیه؟ ‫- پنجاه و دو!
‫اُه، لعنت، گرفته مش. ‫داره میره تو ریه هام!
‫گندش بزنن! کلیر!
‫- رو انگشت اشتباهی گذاشتیش. ‫- ها؟
‫بیا.
‫اُه، درسته.
‫اُه، ممنون.
‫- نوبت توئه. ‫- نه، من خوبم. ممنون.
‫می دونم دارم نفس می کشم.
‫بیا. نقاشی، گل، شعر.
‫«لونا، من نگاه شیرینت رو می خوام»
‫«قلب مهربونت رو تو مُشتم می خوام»
‫محشره. خانما از این چیزا ‫خوششون میاد.
‫می ترسم بهش بدمش.
‫در بدترین حالت چی میشه؟ ‫گند می زنی؟ این طوری یاد می گیری.
‫خب، از اون جا که عمراً ‫بتونم اینا رو بفروشم...
‫...حداقل بخورمشون!
‫«الکل آدم رو آهسته می کشه.»
‫خوبه. ما که عجله ای نداریم.
‫- اما من... ‫- ضرری برات نداره.
‫- در بدترین حالت، ضدعفونی میشی. ‫- اُه، خب، باشه.
‫لعنت، اون قدرا هم ‫خنگ نیستی، می دونی؟
‫- بوی چی حس می کنی؟ ‫- نمی دونم، گلابی؟
‫آفرین.
‫همین الان ضدعفونی کننده ‫هیدرو-الکلی با رایحه گلابی رو کشف کردی...
‫...که رائول ساخته.
‫وای.
‫بزیل، با کم اومدن ضدعفونی کننده، ‫دستمون رو طلا می گیریم!
‫- اُه، نه! ‫- چرا!
‫- نه، نه، نه. ‫- طلای خالص.
‫سوژه، یه خوکچه هندی ماده ست...
‫...که همین الان دوز دوم واکسن رو ‫دریافت کرده.
‫همه چیز مرتبه، که باعث میشه ‫امیدوار باشیم...
‫لیلی! اُه، نه!
‫نه، لیلی. لیلی!
‫لیلی! لیلی! برگرد! ‫برگرد!
‫یک، دو، سه، چهار...
‫یک، دو، سه چهار...
‫نه، لیلی!
‫دکتر؟
‫بله، دارم میام!
‫دارم میام!
‫بله، سلام؟
‫بله؟
‫- جواب تست آماده شد؟ ‫- نه، هنوز نه. صبور باشین. خداحافظ.
‫فقط برای اون نیومده م.
‫به پیشنهادی که دادم ‫برای چاپ مقاله تون فکر کردین؟
‫به سردبیرم پیشنهاد کردمش. ‫عاشق این ایده شد.
‫- من پایه م. بله. ‫- واقعاً؟ محشره.
‫مراقب باشین. ‫کی قرار بذاریم؟
‫صبر کن. باید یه دور بخونمش ‫و بعد برات می فرستمش.
‫- اُه... ‫- یالا. مراقب باش...
‫- آره، انگشتات. ‫- ایمیلم رو داری؟
‫همه چیز رو دارم. ‫هر چی لازمه دارم.
‫- خداحافظ. ‫- مرسی.
‫ها؟
‫اُه، لعنت!
‫لیلی!
‫کجا رفته؟
‫- دکتر؟ ‫- چطور می تونم کمکتون کنم؟
‫وقتی جواب تست حاضر شه، ‫بهتون خبر میدم.
‫برای این نیومدیم که.
‫محفظه پلاستیکی لازم داریم ‫که به نظر طبی بیاد.
‫- چیزی داری؟ ‫- نه.
‫چرا! چرا، چرا، چرا.
‫چند تا محفظه نمونه آزمایش دارم. ‫بفرمایید.
‫ببریش. دیگه لازمشون ندارم. بیا.
‫- بیا. خداحافظ. خیلی ممنون. ‫- مرسی، خداحافظ.
‫خداحافظ. در رو ببندین. یالا.
‫در رو ببندین! گفتم در!
‫لیلی...
‫بیا، لیلی، لیلی. پیش پیش پیش...
‫لیلی، لیلی.
‫لیلی؟
‫لیلی.
‫لیلی...
‫دنبال جواب ها می گردی، آقای دانشمند؟
‫چرا تو ماشینت قایم شدی؟
‫دارم از موفقیتم ‫لذت می برم.
‫نشسته تو یه ماشین پارک شده؟ ‫تعریفت از موفقیت اینه؟
‫اُه، آره، دیگ به دیگ ‫میگه روت سیاه!
‫کارت از مؤسسه پاستور...
‫...به آزمایشگاه محله ت کشید.
‫من پاستور رو ترک کردم ‫چون همه چیز کُند پیش می رفت.
‫تو مطالعه، آدم باید ‫ایده داشته باشه. ایده های بزرگ.
‫همکارام این رو دوست نداشتن، خب؟ ‫من خودم رو وقف تحقیقم می کنم.
‫وقتی تو داری قام قام می کنی ‫و ویپ های کثیفت رو می فروشی،
‫من به یه هدف والاتر ‫متعهدم، در سطح جهانی!
‫اُه، درسته، کنترل مردم.
‫جان؟
‫مگه ویروس از یه آزمایشگاه نیومده بیرون؟
‫بیل گیتس، دولت پنهان، ‫واکسیناسیون...
‫دارن هر کار می تونن می کنن ‫که جمعیت جهان رو کم کنن.
‫فکر نکن همه مون احمقیم، ‫آقای دانشمند. ما احمق نیستیم.
‫- به نظر خیلی آگاه میای. ‫- آگاهیم، بله.
‫- چون دقیقاً همینه. ‫- می دونم.
‫- پس حین تست حسش کردی؟ ‫- چی رو؟
‫من یه میکروچیپ ویندوز کوچیک ‫توت کار گذاشتم.
‫- هان؟ ‫- سوآب بینی برای همینه دیگه!
‫اگه یه خوکچه هندی پیدا کردی، ‫برگردونش به آزمایشگاه.
‫شدیداً واگیرداره. وایسا، ‫خودم میام می گیرمش.
‫حالا می دونم ‫کجا می تونم پیدات کنم.
‫عحب چرندیاتی.
‫مم.
‫آره، می دونم دیگه تو پاستور نیست. ‫حالا آزاد کار می کنه.
‫صبر کن. طرف نابغه ست. آره.
‫مقاله ش رو مرور می کنه ‫و برام می فرسته.
‫البته،
‫اما بهم رودست نزن، خب، یانیس؟
‫منظورم اینه که منم که تمام وقت ‫به کادر ملحق میشم. با هم توافق کردیم، خب؟
‫با قرارداد؟ باشه.
‫صبر کن، صبر کن. ‫بهت...بهت زنگ می زنم.
‫- کجا داری میری؟ ‫- هان؟
‫کجا داری میری؟
‫دارم آشغالا رو می برم بیرون ‫و بعد چند تا کار دارم که بکنم.
‫ولش کن، من میرم.
‫ها؟ چی؟ نه، نه. چرا تو...چرا؟
‫من بیرون از تو محتاط ترم.
‫اُه، خب، پس تو کارها رو ‫بکن و آشغالا با من.
‫من میرم کارهام رو بکنم. ‫تو راه میندازمشون دور دیگه.
‫نه! چرا تو؟ ‫همیشه تو؟
‫بی خیال، بس کن! یه جوری باهام ‫رفتار می کنی انگار رئیس تویی!
‫منم تو این خونه نقش دارم، خب؟
‫نقشت تو خونه مون ‫بردن آشغال هاست؟
‫آره.
‫باشه.
‫مرسی.
‫کلیر؟
‫- بله؟ ‫- بیا این جا.
‫چیه؟
‫کیسه رو باز کن.
‫- همم؟ ‫- کیسه آشغالا رو میگم.
‫ببین. این رو یادت رفت.
‫اُه، این هم همین طور.
‫بیا.
‫آه، آقا؟
‫- چرخ ها رو ضدعفونی نمی کنین؟ ‫- نمی فهمم چی میگین، آقا.
‫- ولش کن. فراموشش کن. ‫- آه، چه قدره؟
‫- 36.3. چیزیت نیست. ‫- باشه...آخ!
‫خانم ها و آقایان، ‫به دلایل امنیتی مشخص،
‫ازتون می خوایم از دیگر مشتریان...
‫وای!
‫- ...یک متر فاصله بگیرین. ممنون. ‫- احمق!
‫[حداکثر دو عدد]
‫میشه نوار نقاله رو ‫راه بندازین؟
‫چی؟
‫میشه نوار نقاله رو ‫راه بندازین؟
‫- اما چیزی روش نیست... ‫- نوار نقاله کوفتی رو راه بنداز!
‫نه!
‫دستات رو نشونم بده.
‫دیوونه شدی؟ ‫دست هام تمیزن.
‫- آه. ‫- همم؟
‫متأسفم. نمی تونین هم زمان ‫بیشتر از دو تا از یه کالا بردارین.
‫ها؟ چرا؟
‫به خاطر محدودیت هایی ‫که واسه کمبود موجودی گذاشته ن، آقا.
‫اُه...
‫- ملاحظه کنین. ‫- نه، خودتون ملاحظه کنین.
‫سعی کنین ‫به فکر بقیه هم باشین.
‫کارت یا نقد؟
‫پس کارت؟
‫خانم ها و آقایان، ‫به دلایل واضح امنیتی،
‫ازتون می خوای از دیگر مشتریان ‫یک متر فاصله بگیرید.
‫همم. وایسا!
‫ردیفه. ممنون.
‫بوگاسیان.
‫- چطوری، دیگو؟ ‫- خوبم.
‫هی، بی زحمت...
‫تو رو خدا بگو که شوهرم ‫اون دماسنج رو بهت نداده.
‫چرا، 36.6. رو به راهین.
‫- باورنکردنیه. ‫- بفرمایید.
‫فکر نکن مجبوری ‫هر کار میگه بکنی.
‫اُه، راستی، ندیدیش؟
‫- همین الان از استخر برگشت. ‫- لعنت.
‫مارتین؟ در رو باز کن. ‫زنجیر رو انداختی.
‫اُه، پیاده روی معرکه ای داشتم. ‫پارک ها رو دوباره باز کرده ن. نگاه کن.
‫کوین اون گل ها رو بهت داد؟
‫ها؟ چرا همچین چیزی میگی؟ ‫کوین کیه؟
‫«کوین کیه؟»
‫مارتین، باید موکلم رو می دیدم، ‫اما قسم می خورم خیلی احتیاط کردم.
‫دستکش، ماسک، شیلد صورت، ‫همه چیز پوشیده بودم.
‫نمی تونی بیای داخل. زیادی خطرناکه. ‫مواجهه از نزدیک داشتی.
‫به هیچ وجه. اصلاً.
‫- یالا. باز کن. ‫- نه!
‫مارتین.
‫مارتین، اینا حرفای خودت نیستن. ‫کار اضطرابته، خودت هم می دونی.
‫خیلی خوب، چطوره یه نفس عمیق بکشی ‫و خودت رو جمع و جور کنی، عزیزم؟
‫اُه، ممنون.
‫امیدوارم این باعث بشه ‫به عواقب کارهات فکر کنی.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫مارتین، در رو باز کن!
‫لونا!
‫باز کن!
‫- مرسی! ‫- لونا، باز کن.
‫نه. این جا.
‫دست خوش. ‫معرکه این!
‫حرف ندارین، حرف ندارین. ‫واقعاً محشرین.
‫- آفرین! ‫- نه، آفرین به خودت!
‫- آفرین. ‫- تو خوبی! آفرین.
‫آفرین!
‫شب خوش.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بهتره بترسی ♪
‫♪ از این همه دکتر خوب بترسی ♪
‫♪ که ساعت های بی شماری کار می کنن ♪
‫- خیلی خوب، دوستتون دارم. ‫- آفرین به همگی.
‫اُه، لعنت! ‫لعنت! لعنت!
‫چی شده؟ بچه ست؟
‫اُه، نه...کنجی گیراکه! ‫(یک خواننده فرانسوی)
‫«پاندمی، پاندمی» رو ‫نشر داده!
‫کنجی گیراک، عزیزم!
‫مطمئنی حساب قلّابی نیست؟
‫آه، 1.7 میلیون دنبال کننده داره. شک دارم!
‫اُه، لعنت، لعنت!
‫اُه، یه انقباض بزرگه.
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫یه کم زوده، نه؟
‫- آروم، آروم. ‫- نه، من خوبم.
‫به خاطر احساساتی شدنه.
‫ببین، تعداد دنبال کننده هام ‫دارن میرن بالا!
‫- دیوونگیه! ‫- عالیه.
‫معلومه برای دنبال کننده های کنجی گیراک ‫به اندازه کافی خوب هستم!
‫همم.
‫آفرین!
‫دست خوش.
‫مارتین، باز کن!
‫هی! خونه کوفتی منم هست!
‫مارتین!
‫لعنت!
‫پنجره اتاق خوابم گیر کرده.
‫اُه، آره؟ ‫پنجره دیگه ندارین؟
‫- آه، آره. نه. ‫- نه، راحت باش.
‫خونه خودت که نیست. ‫همه جا پخشش کن.
‫امان از اجاره نشین های کوفتی.
‫خب؟
‫276.
‫- چه خوب! ‫- خیلی خوبه! حتی بهتر!
‫پس ورشکسته نمیشی؟
‫چون من دوست دارم برای طراحی ‫بیام این جا. از تو هم خوشم میاد،
‫اما اگه این جا ویپ فروشی بشه، ‫نمی تونم بیام.
‫چی داری میگی؟ من چرا باید ‫ویپ فروشی بگردونم؟
‫خیلی خوب، به کسی نگو، اما ‫بابام منتظره ورشکسته بشی.
‫این طوری می تونه کافه ت رو ‫بخره و ویپ بفروشه.
‫یا این که از کووید بمیری.
‫مطمئن نیست کدوم، ‫اما گفت صبر می کنه.
‫عجب بی شرفی!
‫- کافه بسته ست. ‫- شب خوش.
‫شنیده م این جا ضدعفونی کننده دست ‫می فروشین، با عطر گلابی. درسته؟
‫خب، اگه این طوره، بازیم. بیا تو.
‫شب خوش.
‫- قیمتش چنده؟ ‫- دونه ای ده یورو.
‫- دو تا هفده یورو. ‫- خب، چهار تا می برم.
‫- سی و چهار یورو. ‫- بفرمایید.
‫- اُه، نه. فقط پول نقد. ‫- اُه.
‫چیه؟
‫گندش بزنن، فکر کنم ‫کووید گرفته م.
‫نه، خود غذا بی مزه ست.
‫بله؟
‫آره، منم.
‫- تونی، الان نمی تونم باهات حرف بزنم. ‫- همم.
‫- و کی میای خونه؟ ‫- نمی دونم.
‫خونه مادرتی، درسته؟
‫گوش کن، من باید برم. ‫وقت ندارم.
‫خونه مادرشه؟
‫نمی دونم.
‫برادرت رو از کافه پیرزنه بردار.
‫- داریم میریم. ‫- چی؟
‫خب، آره، اون برنمیگرده، ‫بیا خودمون رو گول نزنیم.
‫بهم گفت «تونی».
‫هر وقت بهم میگه «تونی»، ‫نشونه بدیه.
‫یالا. تا اون جا رانندگی می کنیم.
‫ضمناً به مادرت نگو. ‫فهمیدی؟ سورپرایزش می کنیم.
‫یالا، بیا بریم.
‫اُه، خدا. نمی دونم ‫کلیدم رو کجا جا گذاشتم.
‫بزیل! بزیل!
‫باز چیه، ویکتوریا؟
‫- عجب مزاحمی هستی! من سرم شلوغه. ‫- بیا.
‫- چی؟ ‫- گفتم بیا. داریم میریم.
‫- کجا؟ ‫- جنوب، برای آوردن مامان.
‫- چی؟ صبر کن. ‫- بجنب.
‫لعنت، بزیل! ‫بزیل!
‫اُه، نه، بی خیال.
‫پشت در مونده م.
‫آه.
‫شوهرم داره با کلیدها میاد.
‫نمی دونم چرا لفتش داده.
‫- پیداش میشه. ‫- نباید خیلی طول بکشه.
‫آه، خودت چی؟ ‫داری میری؟
‫نه، نه، دارم... ‫یه سری چیزها رو رد می کنم.
‫عجیبه که آدم چه قدر ‫خرت و پرت می خره، نه؟
‫آره، خصوصاً تو.
‫همم.
‫فکر کنم شوهرت خونه ست.
‫آره، نجات پیدا کردم.
‫شام نوش جون.
‫مرسی.
‫بزیل!
‫بزیل، بیا این جا، وگرنه ‫کشون کشون می برمت.
‫بابا، نمی خوام برم. ‫واقعاً نمی تونم.
‫- نمی تونم برم، بابا! ‫- نه.
‫- میای. بس کن! ‫- التماست می کنم. نمی تونم!
‫- تو...بزیل، عصبانیم نکن! ‫- باید لونا رو ببینم!
‫- بو گند الکل میدی! ‫- چرا مامان برنمیگرده؟
‫ممنون میشم به بچه م الکل ندی!
‫بی خیال، حتی نُه سالش هم نشده.
‫بهش الکل ندادم. کمکم می کرد ‫ضدعفونی کننده دست بفروشم.
‫درسته، حرفه م رو عوض کردم.
‫بچه ت باهوشه. ‫کار و بار ردیفه.
‫کافه م رو بهت نمی فروشم.
‫چی بهش گفتی؟
‫ها؟
‫لعنت، لعنت، لعنت!
‫نگاه نکن. نگاه نکن.
‫فقط وانمود کن ‫هیچ مشکلی نیست.
‫بیا.
‫اُه، چی...
‫چه غلطی داره می کنه؟
‫- یالا. ‫- باورنکردنیه.
‫- ایست. ایست! ‫- لطفاً ماشین رو نگه دارین.
‫دیوونه شده؟ قربان. وای!
‫فقط تکون بخور.
‫- یواش. ‫- مراقب باش.
‫آقا، لطفاً.
‫این عوضی چی کار داره می کنه؟
‫- لطفاً. ‫- آقا.
‫لطفاً همین الان ‫ماشین رو نگه دارین.
‫موتور رو خاموش کنین.
‫- از ماشین خارج شین. ‫- من؟
‫بله، آقا.
‫این چه وضعیه؟ ‫چی کار داشتین می کردین؟
‫آه، داشتم تو حیاطم ‫رانندگی می کردم.
‫متأسفم، اما اجازه ش رو دارم چون ‫می دونم نباید خارج بشیم،
‫اما نمی دونم چرا نباید ‫تو حیاطم رانندگی کنم.
‫این یک، دو این که...
‫...تازه این ماشین رو خریده م ‫و حق لذت بردن ازش رو دارم.
‫و چرا با دو تا بچه داخلش ‫دارین ازش لذت می برین؟
‫آه، می دونین، وقتی اومدم بیرون ‫داشتن تو حیاط بازی می کردن...
‫...و نمی خواستم زیر بگیرمشون، ‫برای همین گفتم سوار شن،
‫چون فکر نمی کنم الان ‫وقت خوبی برای بردنشون به بیمارستان...
‫...یا اورژانس یا اینا باشه. ‫مگه نه، بچه ها؟
‫- من بهتون گفتم سوار شین. ‫- آره.
‫برای همینه.
‫پشت تلفن بهمون گفتن ‫که یکی از ساکنین این آدرس...
‫...از قرنطینه پیروی نمی کنه.
‫خود من بهتون زنگ زدم.
‫معذرت می خوام، آقا؟
‫من بودم که زنگ زدم، ‫چون می دونین...در واقع...
‫...یکی از ساکنین ساختمون ‫از قوانین پیروی نمی کنه...
‫...و ایشون طبقه اول سمت چپه.
‫اگه بررسی کنین، ‫به محض این که شب میشه،
‫میره بیرون. اون... ‫یه برنامه هایی داره.
‫اگه از من بپرسین، مشکوکه.
‫باشه، چکش می کنیم.
‫محشر میشه.
‫ضمناً یه لطفی بهم بکنین. ‫این مزخرفات رو بس کنین.
‫فقط یکی دو بار دیگه ‫جلو عقب میرم...
‫...و بعدش برمیگردم بالا. ‫دارم بهتون میگم، خسته م.
‫بله، درک می کنم.
‫- شب خوش، آقا. ‫- بله، ممنون.
‫- شب بخیر. ‫- ممنون برای زحماتتون.
‫خوب گولشون زدیم.
‫برو بریم.
‫- شب خوش، خانم. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫بهمون گفته ن یه نفر ‫تو طبقه اول هست...
‫بله، جا رو درست اومدین. کاملاً.
‫آقا، من رو از واحد خودم ‫بیرون انداخته ن.
‫مارتین، در رو باز کن.
‫پلیس این جاست.
‫ها؟
‫سرکار، خانم.
‫- شب بخیر. ‫- بله، شب خوش.
‫به نظر میاد یه نفر ‫به قرنطینه احترام نذاشته.
‫بله، کاملاً. ‫ایشونه.
‫- ها؟ ‫- بله.
‫- داره چرت و پرت میگه. ‫- اُه، به هیچ وجه. من زنگ زدم که گزارشش کنم.
‫شب میره بیرون و ویروس ‫میاره تو ساختمون.
‫- داری این رو گزارش میدی؟ ‫- آره.
‫تو دیوونه ای.
‫گوش کنین، سرکار، ‫من مجوز دارم.
‫به عنوان وکیل، من اجازه دارم ‫تو زندان به موکلم سر بزنم.
‫- چرا شب ها میرین بیرون؟ ‫- اما من شب نمیرم بیرون!
‫- خب، یه پتو و بالشت این جا هست. ‫- خب، دسته گل ایشونه.
‫- چرا شب ها میرین زندون؟ ‫- نه، اون وکیله.
‫بله، اما تو روز میرم.
‫- وکیل اونین؟ ‫- نه، اون شوهرمه.
‫پس زنگ زدین ‫که زنتون رو تحویل بدین؟
‫- نه، همسایه رو. ‫- همسایه؟
‫- آره. ‫- همسایه شین؟
‫اون از خونه ش بیرونتون کرد. ‫یعنی خونه تون. درسته؟
‫نه، من زنشم و وکیلم. ‫این جا خونه منه.
‫بله، زنمه. ‫این جا زندگی می کنه.
‫خونه همسایه ته راهروئه، ‫اما مال خودش نیست.
‫همسایه ته راهرو... ‫خونه مال خودش نیست؟
‫نه، یعنی آره. ‫بی اجازه اون جا نشسته.
‫هر شب میره بیرون. ‫برای همین زنگ زدم.
‫چغلی همسایه رو کردی!
‫آره، چغلی همسایه رو کردم.
‫اُه، نه، الان دیگه ‫قطعاً خونه رو ترک کرده.
‫خونه ای که مال خودش نیست رو ترک کرده؟
‫- خب، بله، شبه دیگه. ‫- آره.
‫- اُه، شبه؟ ‫- بله.
‫بسیار خوب.
‫آه، ما برمیگردیم.
‫زنتون رو خونه راه بدین، ‫اگه زنتونه.
‫- البته. ‫- همم.
‫- شب بخیر. ‫- شب خوش، ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- مرسی.
‫خداحافظ، خانم.
‫- مامان! دیگه مریض نیستی! ‫- نه، عزیزم.
‫نه، بهش دست نزن. اون خطرناکه. ‫بذار ببینم...اُه!
‫اینا رو مرتب کن.
‫بفرما. یارو با ماشین رفت.
‫همه شون دیوونه ن.
‫آره، اما به خاطر قرنطینه ست. ‫میره رو اعصاب همه.
‫یه چیزی بگو خودم ندونم...
‫بله؟
‫- شب خوش، دیگو. چطوری؟ ‫- من خوبم.
‫حالا ویپ می کشی؟
‫مم. بله.
‫تو اینترنت خونده م ویپ ‫آدم رو از کرونا محافظت می کنه.
‫به هیچ وجه. ‫چرت و پرته.
‫- واقعاً؟ ‫- بهترین چاره...
‫...واکسنیه که دارم روش کار می کنم، دیگو.
‫حالا هم باید نتیجه خیلی خیلی خوبی ‫که از لیلی گرفتم رو تأیید کنم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫عمراً. پرنده های پائولای من اصلاً! ‫غیرممکنه.
‫- به فکر زنت باش، دیگو. ‫- هستم.
‫این فدرزه، محبوب زنم.
‫مثل منه، بدون پائولا ‫خیلی ناراحته.
‫نه. نه.
‫عوضی کوچولو. ‫نوبت توئه.
‫خیلی خوب، آروم.
‫یواش.
‫باشه.
‫به گمونم دیروقته. ‫فردا انجامش میدیم.
‫سلام.
‫وای، پخشمون زنده ‫و آنپلاگده.
‫آنپلاگد.
‫ببخشید، اما تو چارچوب منی.
‫- اُه، چی؟ ‫- می تونیم ببینیمت.
‫- میشه بری کنار لطفاً؟ ‫- اُه، باشه.
‫خو...خو...خوبه.
‫مرسی. عالیه. همون جا. ‫تکون نخور.
‫آه، سلام، خوشحالم که شما ‫دوستداران موسیقی رو می بینم.
‫این ترانه برای شماست، مخصوصاً ‫اونایی که دارن برای ما می جنگن.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫چه خبر، دُکی؟
‫باز چی شده، لوئیس؟
‫چی به سرت اومده؟
‫هیچی. نه...وقتی داشتم ریشم رو ‫می زدم، پوستم بُرید.
‫فکر کنم بیشتر از ریش زدن، زخم زدی!
‫خیلی خوب، چی می خوای؟
‫یکی از فنجون های کوچیکت رو ‫برای آزمایش ماهانه م استفاده کردم.
‫ادرار شوخی بردار نیست.
‫- بذارمش همین جا؟ ‫- سرم خیلی شلوغه.
‫چرا کُند داره پیش میره؟ ‫واکسنته، نه؟
‫- باید تستم رو بدم. ‫- خب، دارم می گردم.
‫اساس علم همینه دیگه! جستجو!
‫نمیشه که فقط جستجو کنی! ‫باید یه چیزی هم پیدا کنی.
‫اساس برای من ‫دوباره باز کردن کافه ست.
‫خب، حداقل نوشیدنی خوردن رو کم کردی؟
‫نه، خوردمشون.
‫یارو نابغه ست. ‫واکسن رو پیدا می کنه.
‫نشریه تحت تأثیر قرار می گیره.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- مرسی، دیگو.
‫خب...
‫- گل قهر و آشتی...اون جا. ‫- اوهوم.
‫باغچه سبزیجات هم...اون ور.
‫نه، این طوری به اندازه کافی ‫آفتاب بهش نمی خوره.
‫بهتره باغچه سبزیجات رو ‫بذاری اون طرف.
‫اُه.
‫هی، مامان، می تونیم ‫با جعبه ها انبار بسازیم؟
‫- اُه، آره، البته. ‫- آره.
‫یالا.
‫لوئیس، اگه همه بتونیم از حیاط ‫لذت ببریم، خیلی خوب میشه.
‫به نظرت می تونیم چند تا میز و صندلی ‫ازت قرض کنیم؟ تو این هوا؟
‫نه، کافه تعطیله. ‫قانونی نیست.
‫آره، برو.
‫داری حیاط رو درست می کنی؟ ‫چه فکر خوبی.
‫شاید بتونی کمکم کنی.
‫بذارش اون جا.
‫همون جا.
‫- عالیه! ‫- آره.
‫روشن کن، دیگو.
‫- وای! وو! ‫- عالی شد!
‫عالیه! خوشگل نیست؟
‫لوئیس...
‫اُه، خدا. چه قشنگه!
‫- شما این کارها رو کردین؟ ‫- آره.
‫داشتیم فکر می کردیم ‫چند تا نوشیدنی بخوریم؟
‫چه فکر خوبی!
‫همه ش توطئه نیست ‫که آزادیمون رو ازمون بگیرن؟
‫نه، زیادی به هم نزدیکین.
‫کلیر! لونا! دو متر فاصله!
‫- به نظر یه کم مضطرب میاد. ‫- فقط یه ریزه!
‫بابا، ببین، ضدعفونی کننده دست هست!
‫این چه آشغالیه؟ ‫از کجا اومده؟
‫دست سازه... ‫آزمایشگاه رائول!
‫تضمینی 99 درصد الکل داره، ‫با رایحه گلابی.
‫بیا، نگاه کن. ‫دوکاره ست.
‫هم دست هات رو ضدعفونی می کنی و هم ‫اگه نتونی بوی گلابی رو حس کنی، یعنی کووید داری.
‫چه هوشمندانه! باید ‫به نشریه قضیه ش رو بگم.
‫به جای این که تنهایی خودت رو ‫حبس کنی، بیا به ما ملحق شو.
‫نه. عمراً، میام پایین چون ‫باید دکتر گابریل رو ببینم.
‫- اُه، جواب تست اومد؟ ‫- نه، موضوع یه چیز دیگه ست.
‫- چطوره باربیکیو بگیریم؟ ‫- همین الان؟
‫مم. اُه، می بخشید.
‫رئیسمه.
‫تو با من بیا. باید ‫یه چیزی بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫بله. شب خوش، آقای اوزان.
‫بله، گیلبرت. شرمنده. یادم می مونه.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- بله، عالیم. خودتون چطور؟
‫نه، خب، قرنطینه اوضاع رو ‫یه کم پیچیده کرده، اما می دونین...
‫این روزها آسون نیست، اما همه ش همین. ‫جای نگرانی نیست.
‫کاری کردم قاضی ‫درک کنه که کوین بیچاره...
‫...لایق یه فرصت دیگه هست و...
‫- صبر کنین، وکیل جدید خواسته؟ ‫- دقیقاً.
‫- ای عوضی. ‫- معذرت می خوام؟
‫گندش بزنن، من شش ماهه ‫دارم برای اون احمق می جنگم.
‫کوینی که هیچی نمی فهمه... ‫کسی که هر جلسه دادگاه داستانش رو عوض می کنه!
‫آره، آره. کوین احمقه.
‫اُه، شرمنده، اما این که سنگ ‫تو صورت پلیس پرت کنی و بگی...
‫...داشتی تو آب سنگ مینداختی، ‫نیازمند حماقت خاصیه!
‫کلیر، کوین برادرزاده منه.
‫- برادرزاده تونه؟ ‫- بله.
‫خب، خب، من نمی دونستم.
‫حالا که گفتین، یه کم ‫شبیهتون هست!
‫گیلبرت، برادرزاده یعنی ‫برادرزاده خودت...
‫...یا از طرف خانمت؟
‫آقای اوزان، بله. شرمنده.
‫الو؟
‫بله. باشه.
‫خیلی خوب. ما...ما...آره، ‫پس فردا صحبت می کنیم.
‫خداحافظ!
‫- خیلی خوب. ‫- خوبی؟
‫آره. صرفاً کاره.
‫آره، خوبه. خوبه.
‫بسیار خوب.
‫حرفت رو بزن.
‫بیا. این تویی. همه اینا رو ‫برای تو نقاشی کرده.
‫- بزیل؟ ‫- آره، بچه بلژیکیه، نه سگت.
‫پدرش الگوی بدیه، اما ‫مرد کوچولویی مثل اون...
‫این قدر با احساس...
‫کم پیدا میشه.
‫اُه، بس کن. این کار رو ‫نکن. خرخر نکن.
‫می تونم بیام داخل؟
‫دیگه اومدی.
‫مقاله ت بی نطیره. بچه های نشریه ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفته ن.
‫می خوان یه شماره ویژه ‫بدن و رو جلدش باشی.
‫- کی می خواین انجامش بدین؟ ‫- نمی دونم، هر وقت تو بخوای.
‫- فردا؟ پس فردا؟ ‫- یه جورایی عجله ایه.
‫اُه، خب، بستگی به برنامه ت ‫به عنوان یه دانشمند داره.
‫البته که ما...
‫اُه، لعنت، دیگه نمی تونم ‫بوی گلابی رو حس کنم. خدایا، کووید گرفته م؟
‫نه، اون ادراره. ‫ادرار لوئیس.
‫- چرا بهم نگفتی؟ ‫- چون ازم نپرسیدی!
‫این همه بلبشو تو حیاط برای چیه؟
‫اُه، اون. می دونم...
‫دورهمی یهوییه.
‫من اصلاً موافق نیستم.
‫چی کار میشه کرد؟ مردم ‫از حبس شدن خسته شده ن.
‫می خوای...می خوای بیای ‫یه نوشیدنی بزنی؟
‫نه.
‫با این حال...
‫حواسم رو از کار پرت می کنه.
‫سلام، دخترهای ورزشکار. ‫همسایه باردار صحبت می کنه.
‫کلاس امروز «سم-فیت» خاصه،
‫مخصوص چاق و چله ها ‫و شکم دارها!
‫پس بی خیال نشین،
‫مخصوصاً بی خیال بسته چیپس ‫و سوسیس هاتون.
‫- چی کار می کنی، عزیزم؟ ‫- هیچی. هیچی!
‫دارم با 180 هزار دنبال کننده م ‫ارتباط برقرار می کنم.
‫- 180 هزار؟ ‫- آره.
‫درست شنیدی.
‫بیاین شروع کنیم.
‫اُه.
‫اُه، عالیه.
‫لیلی این طوری چنگت گرفت؟
‫آره، آره، وقتی داشتم ‫قفسش رو تمیز می کردم.
‫آهان. باید لیلی رو برگردونم ‫خونه دوبویی ها.
‫بله، بیا همین کار رو بکنیم.
‫آه، آه، آه.
‫نه، نه، نه. ‫بزیل. بزیل!
‫بزیل! آره.
‫یالا، بزیل. ‫یالا.
‫♪ پاندمی ♪
‫اُه!
‫♪ پاندمی ♪
‫خب، دیگو...
‫- به نظر مشوش میای. نه؟ ‫- نه.
‫اون کوفتی رو بذار زمین. ‫نوشیدنی های قدیمیشن.
‫ضدعفونی کننده نیستن.
‫چه بهتر. ‫بیا، بزن.
‫- استرست رو کم می کنه. ‫- نه، مرسی.
‫بخور.
‫♪ آره، بترس ♪
‫صدای قشنگی داره.
‫اُه، تو هم. رو مُخی. ‫بسه دیگه.
‫همون بهتر که چند تا ‫مرحله رو جا بندازم.
‫[موش - خوکچه هندی - گربه - انسان]
‫به به، عوضی بلژیکی برگشت.
‫ایست.
‫ایست!
‫اُه، آره!
‫اُه، دردسر اومد.
‫از سر راه برید کنار.
‫- سلام. ‫- بیا، گنده بک عوضی.
‫- بیا این جا. ‫- امان از تو و ماشینت.
‫مامانت چه شه؟
‫از حبس شدن و از دست پدرم خسته شده.
‫اُه، آره؟ درست مثل من. ‫پدرم میگه مامانم جون به لب شده.
‫کلیر.
‫یالا.
‫دارم بهت هشدار میدم، بوگاسیان، ‫اگه کل ساختمون رو عصبانی کنی،
‫می کشونمت دادگاه ‫و من وکیل بی رحمیم.
‫دیگه تحمل نمی کنم.
‫یالا، بیرون!
‫از دست خودت و ماشینت!
‫یالا. گم شو بیرون.
‫آقای صاحب خونه ای که به هیچ چیز ‫و هیچ کس احترام نمی ذاری.
‫- کلیر، بس کن. کلیر! ‫- یالا.
‫نه! دیگه خوش خلقی نمی کنم!
‫کلیر الان تو بد وضعیه.
‫آه؟
‫- همم؟ ‫- همم؟
‫دیگه کافیه.
‫بیرون پارک می کنم.
‫درسته، عوضی. ‫بیرون پارک کن.
‫نشونش دادم!
‫«با افتخار بلژیکی!»
‫تا حالا شعر و نقاشی ‫به این قشنگی ندیده بودم.
‫- دوستشون داری؟ ‫- عاشقشونم.
‫متأسفم. هیچ وقت این جوری نیست.
‫نه، نه، عذرخواهی نکن.
‫- چیزی نیست. ‫- پیش میاد.
‫اولین باریه که این طور می بینمش.
‫معذرت می خوام که... ‫یه کم زیاده روی کردم،
‫اما انتظار داشتم ‫بیشتر جر و بحث کنی.
‫بعضی روزها نمی کنم.
‫نه، مرسی.
‫وقتی نگاهت می کنم، ‫فکر می کنم شاید کمکی نکنه،
‫اما حق با توئه.
‫من یه عوضیم.
‫بالغ بر 1600 کیلومتر روندم ‫که زنم رو برگردونم...
‫...و در نهایت، دخترم موند پیشش.
‫جفتشون رو از دست دادم.
‫نمی...نمی دونم چطور ‫با مهربونی حرفام رو بزنم.
‫همیشه باید داد بزنم ‫و تحمیل کنم. این...
‫زیادی مهربون بودن هم جواب نمیده.
‫من... ‫هیچ کس آدم حسابم نمی کنه.
‫شوهرم مجبورم می کنه ‫تو راه پله بخوابم.
‫موکلم مثل آشغال ‫میندازدم دور.
‫رئیسم گوشی رو ‫روم قطع می کنه.
‫هیچ کس واقعاً بهم احترام نمی ذاره.
‫شاید این طور به نظر نیاد، ‫اما برات احترام قائلم.
‫کار قشنگی کردی، اون هم ‫تو این وقت کم! الان...
‫این جا الان دگرگون شده، بنابراین...
‫تو خیلی بااستعدادی. ‫خیلی بااستعدادی.
‫- جور دیگه ای نمی تونم بگم. ‫- وای.
‫وقتی خوش رفتاری، عجیبه.
‫خوبه،
‫اما حس عجیبی داره.
‫- کوویدی در کار نیست. ‫- همه ش چرته.
‫قشنگن.
‫گل قهر و آشتیه.
‫- آه... ‫- ببین کی این جاست.
‫آره، بالاخره.
‫- شب بخیر. ‫- شب خوش.
‫فراموشش کن. هیچ وقت. ‫هیچ وقت نه سلامی نه علیکی.
‫بی ادبیه.
‫می دونستین بی اجازه ‫تو واحد سندرین ها مونده؟
‫- واقعاً؟ ‫- خانم.
‫اُه، پلیس ها.
‫- خب، دیگه وقتش بود. ‫- اون مجوز نداره.
‫- اینش حتمیه. ‫- چی کار داره می کنه؟
‫کدوم عوضی ای ‫من رو لو داده؟
‫یه جورایی همه هم زمان.
‫خب، لعنت. ‫به خودتون افتخار می کنین؟
‫چغلی من رو کردین که از شرِ ‫یه دختر تیره پوست خلاص شین...
‫...که موقع قرنطینه باهاتون ‫جشن نمی گیره، درسته؟ رقت انگیزه.
‫وای، وای، وای! هی، آروم. ‫خودت گند زدی! پاش وایسا.
‫گند زدم؟ احمق، من ‫پزشک اورژانس تو سنت توماسم.
‫سنت توماس؟
‫من زندگی ندارم! خودم رو ‫ایزوله کردم که از والدین و بچه هام...
‫- ...که هیچ وقت نمی بینم محافظت کنم. ‫- اُه...
‫همیشه ازتون دوری می کنم ‫که شما تو خطر نیفتین،
‫چون پنج تا از همکارام ‫مریض شده ن.
‫دو تاشون تو مراقبت های ویژه ن.
‫حالا هم با اجازه تون، ‫برمیگردم سر کارم.
‫صبر کن، لطفاً.
‫فکر می کنم زنم با توئه.
‫یالا، از شر این آشغالا خلاص شین.
‫الان وقت باربیکیو نیست. ‫وسط قرنطینه ایم، گرفتین؟
‫مرسی.
‫- خب... ‫- خب...
‫بیاین بریم تو. من...
‫آه، لونا...نمیشه تو اون قلعه بخوابی.
‫- بزیل، میای؟ ‫- یالا.
‫- منم میرم خونه. ‫- ما هم میریم بخوابیم.
‫- خیلی خوب. ‫- بیا.
‫- بابا، میشه یه کم دیگه بمونیم؟ ‫- نه، نه، دیروقته.
‫هی. چی کار داری می کنی؟
‫می خوام یه کم نظافت کنم.
‫پس منم کمکت می کنم.
‫نه، نه. شیشه این ور.
‫این برای کاغذ و اون یکی ‫برای زباله های غذاییه.
‫- پلاستیک چی؟ ‫- پلاستیک با کاغذ یه جاست.
‫با عقل جور در نمیاد. یکیشون ‫آلوده می کنه، اون یکی تجزیه پذیره.
‫آره، چون در واقع بعضی از پلاستیک ها ‫اگه درست تمیز بشن، قابل بازیافتن.
‫باشه.
‫چه خبره؟ یه چیزی شده.
‫پیروی تزریق واکسن گابریل ‫به سوژه آزمایش انسانی...
‫آه، عوارض دیده شده شامل:
‫اسپاسم ناگهانی عضلات،
‫به خاطر واکنش به سم ‫داخل اکتین پروتئینی...
‫...و رشته های میوزین.
‫درسته.
‫برای طراحی دوزهای دیگه...
‫...به سوژه های آزمایش دیگه...
‫...نیاز دارم.
‫بسیار خوب. خیلی خوب، لطفاً.
‫دکتر گابریل صحبت می کنه.
‫وحشت نکنین!
‫این یارو باز چی داره ‫ور ور می کنه؟
‫فاصله تون رو از هم ‫حفظ کنین و بیاین پایین.
‫جواب پی سی آرتون دستمه.
‫آه.
‫دو تا مورد مثبت ‫تو ساختمون هست.
‫عالیه. احتمالاً تو ‫و اون عوضیه این.
‫- نه، مارتین... ‫- برو عقب. عقب، لطفاً.
‫مشکلی پیش اومده، دکتر گابریل؟
‫همه چیز عالیه.
‫خیلی خوب. کدوم دو تامون داریمش؟
‫بسیار خوب. ‫مارتین بیکارت.
‫چی؟ غیرممکنه.
‫- چطور ممکنه گرفته باشمش؟ ‫- امکان نداره.
‫و دومین برنده؟
‫- آه، دیگو رومانو. ‫- میشه سه نفر تو ساختمون.
‫خیلی خوب، نباید با بقیه ‫در تماس باشین.
‫- باید دوباره از همه تست بگیرم. ‫- بی خیال.
‫شماها با من بیاین.
‫نقشه اینه که شما دو تا رو ‫با هم قرنطینه کنیم،
‫اما نگران نباشین. من خوب ‫ازشون مراقبت می کنم.
‫نمیر، بابایی.
‫نگران نباش، عزیزم. ‫بیشتر بیمارها خوب میشن.
‫نه، امکان نداره درست باشه. ‫حتماً مثبت کاذبه.
‫عیبی نداره، کلیر. ‫چه زندون، چه دم آشغالا.
‫تو با آتیش بازی کردی و من دارم ‫بهاش رو می پردازم. خیلی ممنون!
‫بیاین دیگه. بیاین ‫وقت تلف نکنیم.
‫یالا. تسلیم نشین. ‫از پسش بر میاین.
‫یه ترانه براتون می نویسم.
‫اُه، چه کمک بزرگی!
‫با این وجود، اگه بخوای، ‫من چند جعبه هیدروکسی کلروکین دارم.
‫آه!
‫مارتین!
‫- بیکارت! ‫- هی!
‫اون احمق کووید ‫تف کرد تو صورتم!
‫- تونی. ‫- عقب!
‫آه، رو دستات هم هست.
‫- بهش دست نزدم. ‫- بمالش به صورتت.
‫- اُه، خدایا. می سوزونه. ‫- بابا، خوبی؟
‫من خوبم.
‫دوز رو کم می کنیم، همین.
‫همه چیز مرتبه، پروفسور؟
‫بله، بله، بله. ‫ردیفه، ردیفه.
‫آم، صبر کن. ‫این آمپول دقیقاً چیه؟
‫خب، واکسنمه.
‫واکسنت؟ اما ما که کووید داریم.
‫نه، منظورم واکسن ضدویروس ‫و بر پایه پادتن بود.
‫دارم ضدعفونی می کنم.
‫اوخ!
‫یالا. نوبت توئه.
‫چیه؟ به من اعتماد نداری؟
‫مم...
‫باشه.
‫بله، امید دوباره همون طور ‫که می گفتم متولد میشه،
‫اما قدر همه چیز رو ‫خواهیم دونست.
‫در شرق و ایل دو فرانس،
‫بیمارستان ها پُر پُرن.
‫همه جا در خود فرانسه ‫و مناطق خارجیمون،
‫سیستم تحت فشاره.
‫پاندمی هم هنوز تحت کنترل نیست.
‫بنابراین، باید به کارهامون ‫و اعمال قوانین ادامه بدیم.
‫هر چه بیشتر...
‫دیگو، باید زود بخوابیم.
‫مم.
‫- چیزیت نیست. ‫- خوشحالم گرفتمش.
‫مم.
‫چون ممکنه این بالاخره من رو ‫ببره بیمارستان، پیش پائولا.
‫هی، نباید این طوری فکر کنی، دیگو. ‫مطمئنم حالش خوب میشه.
‫دیروز شد یه ماه. آره.
‫دلم براش تنگ شده.
‫بهش نگفتم کووید دارم.
‫نمی خوام نگران بشه.
‫کار عاقلانه ای بود، دیگو.
‫سلام،بابا. خوب خوابیدی؟
‫همم؟
‫خوبی؟
‫دلت برای مامان ‫تنگ شده؟
‫من یه احمق بودم.
‫باید براش نقاشی بکشی ‫یا نامه عاشقانه بنویسی.
‫خانم ها عاشقشن.
‫بعد می تونی باهاش ‫آشتی کنی.
‫همم؟
‫بابا.
‫اوهوم.
‫یه ثانیه!
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم، سعی دارم...ریلکس کنم.
‫البته.
‫می خواستم بدونم ‫شوهرم چطوره.
بدنش با پادتن ها خوب کنار اومده.
‫خیلی خوب.
‫کمکی از من بر میاد؟
‫اُه، لطف داری، اما داریم ‫با یه بیماری واقعی سر و کله می زنیم،
‫نه سرماخوردگی ای که بشه ‫با اسانس درمانش کرد.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- حرکات موزون.
‫- حرکات موزون می زنم. ‫- بدون آهنگ؟
‫آره، آره، دارم پاهام رو ‫نرمش میدم.
‫متوجه نمیشم. شوهرم ‫علامتی نداره.
‫از نتایج مطمئنی؟
‫داری کار من رو ‫زیر سوال می بری؟
‫اون چیه؟
‫[تست های انسانی]
‫این قدر فضولی نکن.
‫می ذاری کارم رو بکنم؟
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره، عاشقشم!
‫چه درخت کاج قشنگی.
‫کاج نیست، نخله.
‫اُه، ببخشید.
‫این قدر تو خونه موندم ‫که دیگه نمی تونم درخت بکشم.
‫با من بیا.
‫بیا. عیبی نداره.
‫نه، بزیل. منتظرمون بمون!
‫- بدو! ‫- ببین، من از تو سریع ترم!
‫بزیل، صبر کن!
‫- صبر کن. بزیل، صبر کن. ‫- هیس.
‫هیس.
‫بریم. خبری نیست. ‫بریم، بدو!
‫- یادم رفته بود چه بوی خوبی داره. ‫- آره.
‫یالا.
‫- وای. ‫- خوشت اومد؟
‫خیلی قشنگه.
‫وای!
‫اُه، چه باکلاس.
‫لونا!
‫خوبی؟
‫درد داره!
‫صبر کن. درست میشه، خب؟
‫می ترسم! نمی خوام ‫برم بیمارستان!
‫نمی خوام از کووید بمیرم!
‫نه، نه، همه چیز ‫درست میشه، خب؟
‫- یالا. یالا! ‫- نمی خوام بمیرم! درد داره.
‫لوئیس! لطفا! ‫لونا داره خون ریزی می کنه.
‫- بجنب! ‫- اُه، خدا.
‫زمین خورد.
‫- زنگ می زنم آمبولانس. ‫- نه! بیمارستان نه!
‫نمی خوام برم. باید ‫زنگ بزنین مامانم.
‫مادرت بیرونه و پدرت ‫نمی تونه بیاد بیرون.
‫بذار ببینمش. اُه، وای. ‫اُه، خدایا.
‫چه عمیق. ‫بخیه لازم داره.
‫- چی؟ نه. نباید ضدعفونیش کنیم؟ ‫- چرا. گلابی.
‫نه، نه، نه. نگران نباش. ‫من میرم دکتر رو بیارم. اون کمک می کنه.
‫نه، نه، نه. اون خوابه. ‫بیدارش نکن.
‫خانم!
‫- چی می خوای؟ ‫- عجله کنین!
‫می دونم واقعاً عصبانی این، ‫اما لطفاً کمک کنین.
‫چونه عشق زندگیم ‫داره خون ریزی می کنه، لطفاً!
‫- بهتر شدی؟ ‫- نه.
‫یه جرعه دیگه بخور.
‫بذارش زمین، دختر.
‫برو کنار. چیزی نیست.
‫- بذار ببینم. ‫- نه، نه، نه.
‫- هیچ کار نمی کنم. ‫- چه خبره؟
‫- مامان! ‫- لونا!
‫- نمی خوام بمیرم. ‫- چی شده، عزیزم؟
‫فقط یه خراش کوچیکه ‫که داره خون ریزی می کنه.
‫وای.
‫بشین.
‫خیلی خوب.
‫- مامان، خوبی؟ ‫- آره، عزیزم. خوبم.
‫- درست میشه، عزیزم. ‫- چیزی نیست.
‫- اسمت چیه؟ ‫- لونا.
‫صبر کن، نباید ماسک بزنی؟
‫ببخشید، آخه تو بیمارستان با بیمارها ‫دست و پنجه نرم می کنی.
‫فقط بیمارستان نیست.
‫- آره. ‫- بیا.
‫بفرما.
‫- یه هفته دیگه بخیه ش رو می کشم. ‫- مرسی، خانم.
‫- بزیل هم لایق یه تشکره. ‫- همم.
‫خب، من رفتم. تو بیمارستان منتظرمن.
‫می دونم خیلی بی ادبی کردیم، ‫اما واقعاً می خواستم عذرخواهی کنم.
‫به خاطر تو انجامش ندادم. ‫واسه دخترت انجامش دادم.
‫پس از طرف اون ‫تشکر می کنم.
‫مارتین، منم.
‫خب، می خواستم بهت بگم...
‫...چونه دخترت پاره شد، ‫اما چیزی نیست.
‫نه، کلیر...
‫کلیر، عشق من.
‫متأسفم، مارتین.
‫یه ثانیه گند زدم، ‫اما خیلی مسخره بود.
‫نه، تقصیر من بود. ‫من به اندازه کافی به فکرت نبودم.
‫متأسفم.
‫خیلی خسته م.
‫کاش می تونستیم ‫مثل قبل با هم باشیم.
‫منم همین طور، عزیزم. ‫منم همین آرزو رو دارم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫- چه خبره؟ ‫- نه، چیزی نیست. طبیعیه.
‫درمان داره جواب میده.
‫عجیبه که بعد از درمان ‫داری علامت نشون میدی.
‫نه، اما اون دکتر خیلی خوبیه. ‫باید بهش اعتماد کنیم، خب؟
‫دوستت دارم.
‫یه کم استراحت کن.
‫عوارض دیده شده...
‫بعد از تزریق واکسن گابریل ‫به سوژه تست انسانی...
‫...اسپاسم ناگهانی عضلات ‫رخ میده که باعث...
‫...لرزش بدن میشه.
‫به خاطر واکنش به سمت ‫در اکتین پروتئینی...
‫...و رشته های میوزین. درسته.
‫حتی الان...
‫برای کم کردن اسپاسم عضلانی، ‫دارم رامیپریل مصرف می کنم...
‫...و این...دیلتیازم. آه...
‫بهشون پادتن یا آنتی ژن نزدی. ‫بهشون واکسن زدی!
‫چرنده. تو هیچی نمی دونی.
‫اُه، اون رو دزدیدی. ‫پسش بده.
‫مارتین کووید نداره. ‫دیگو هم همین طور.
‫اونا خوکچه هندیتن. ‫چی بهشون تزریق کردی؟
‫کاملاً امنه.
‫حتی به خودم هم تزریق کردم ‫و جواب هم داد.
‫و برای تست های بالینیت ‫مجوزی گرفته بودی؟
‫من هیچ وقت از کاغذبازی خوشم نمیومد ‫و وظیفه مونه که عجله کنیم.
‫این ویروس یه قدم ‫از ما جلوتره.
‫تو پاک دیوونه ای.
‫به کی داری زنگ می زنی؟ ‫تو...به کی داری زنگ می زنی؟
‫ولم کنید.
‫دارین بزرگ ترین اشتباه ‫تو تاریخ بشر رو می کنین.
‫خیلی خوب، کافیه. ‫ولم کنین.
‫من پروفسور ژان پاول گابریلم. ‫یکی از بزرگ ترین دانشمندان جهان!
‫صبر کنین! لوئیس...
‫- گربه م. ‫- نگران نباش، دکتر. من بهش می رسم.
‫فکر می کنین بدون جنگیدن ‫این رو قبول می کنم؟ شرم آوره.
‫به جای شماها خجالت می کشم. ها؟
‫لیلی؟
‫لیلیه، خوکچه هندی!
‫باید...ما...باید ‫لیلی رو بگیریم!
‫اون مدرک اینه که کار می کنه. لیلی!
‫لیلی!
‫من واکسن رو ساختم. ‫موفق شدم!
‫بزیل؟
‫بزیل، بیا کمکم کن، لطفاً.
‫بزیل، کارت دارم.
‫بزیل! بیا. بهم بگو ‫این صافه یا نه.
‫به نظر من یه کم ‫به سمت راست کجه.
‫اُه.
‫بابا!
‫دیگه نمی تونی اون طوری ‫صدام کنی. جلوی لونا درست نیست.
‫- اُه، باشه. سلام، لونا. ‫- سلام، خانم.
‫لونا عشقشه.
‫عشق زندگیم.
‫درسته. ببخشید. ‫عشق زندگیش.
‫- داره میاد. ‫- خیلی خوب.
‫[ممنون]
‫[پائولا]
‫[ما هیچ وقت]
‫[تو رو]
‫[فراموش نمی کنیم]
‫[ما]
‫[از]
‫[دیگو]
‫[خوب]
‫[مراقبت]
‫[می کنیم]
‫ما به دنیا میایم، زندگی می کنیم و می میریم.
‫پدرم میگه زندگی سگیه.
‫درست میگه. اتفاقاً، ‫برای همین اسمم بزیله...
‫...و هنوز فکر می کنم ‫زندگی زیباست.
‫فقط بهتر می شد اگه همه مون ‫تو یه روز به دنیا میومدیم.
‫این طوری می تونستیم تو یه روز ‫بمیریم که دیگه کسی ناراحت نباشه.
‫[برای تمام کسانی که رنج کشیدند]
‫[به افتخار همبستگی انسان ها]
‫[کافه انسانیت]
‫[ممنون از سارا و رافائل، الهام بخشمون]
‫[و ممنون از سارا برای جمله زیبای پایان]
‫خیلی خوب. باشه.
‫برو بریم. «پاندمی»، برداشت اول. خیلی خوب.
‫ما در وضعیت جنگیم.
‫البته جنگ بهداشت عمومی.
‫با یه ارتش یا کشور نمی جنگیم، ‫اما دشمن همین جاست.
‫نامرئی، زیرک و همیشه ‫در حال پیش روی...
‫...و این جنگ مستلزم اینه ‫که همه ما بسیج بشیم.
‫ما در وضعیت جنگیم.
‫من از کلیه نهادهای سیاسی، اقتصادی ‫و غیرانتفاعی و تمام شهروندان فرانسوی...
‫...می خوام که در این وحدت ملی ‫که در گذشته باعث شده کشورمون...
‫...از بحران های بسیاری پیروز ‫بیرون بیاد، شرکت کنند.
‫ما در وضعیت جنگیم.
‫جنگه، اما سربازی در کار نیست. ‫اصلاً درک نمی کنم.
‫[قرنطینه - برابری - برادری] ‫همه دارن تشویق می کنن، اما کسی نیست!
‫[قرنطینه - برابری - برادری] ‫فقط خیابون های خالی.
‫اولش، فکر می کردم خیلی عجیبه.
‫بعد خواهرم بهم گفت: «داریم برای حمایت ‫از کادر بیمارستان، تشویقشون می کنیم.»
‫این طوری اگه مریض بشیم، ‫بهتر ازمون مراقبت می کنن.
‫مادرم این جا نیست، اما ‫به زودی برمیگرده. بهم قول داده.
‫اون از دست پدرم عصبانیه، ‫چون به نظرش بابام عقل کله،
‫اما من درک نمی کنم، ‫عقل کل بودن محشره!
‫اما خب، بابام بهم گفت:
‫«بزیل، سعی نکن خانما رو درک کنی.»
‫اونا خودبیمارانگارن. این که چه قدر ‫وحشت کرده ن، خیلی عجیبه!
‫پدرم ازشون خوشش نمیاد. ‫منم همین طور.
‫البته غیر از دخترشون.
‫از چشماش معلومه که زیر ماسک ‫چهره خیلی خوشگلی داره.
‫تا حالا توجهی بهش نکرده بودم...
‫...و حالا هر روز می بینمش، ‫اما دیگه نمی تونم ببینمش.
‫الحق که زندگی خیلی درهم و برهمه.
‫اونا رو نمی شناسم.
‫اونا رو هم نمی شناسم.
‫همین طور اونا. اون یکیا هم ‫فرار کردن به حومه شهر.
‫به قول بابام، ‫«مثل یه مشت بزدل».
‫اون رو نمی شناسم.
‫اُه، اون رو می شناسم. ‫زیست شناسِ آزمایشگاه!
‫پدرم میگه به لطف کووید، ‫دستش رو طلا می گیرن!
‫من نمی خوام دست طلا داشته باشم.
‫حتماً درد داره و تو جیب شلوار آدم ‫سنگینی می کنه، مگه نه؟
‫اُه، صاحب کافه طبقه پایین!
‫زن بیچاره باید تعطیل می کرد.
‫بابا امیدواره ورشکسته بشه ‫و از کووید بمیره.
‫این طوری می تونه اون جا رو ارزون بخره ‫و یه ویپ فروشی دیگه باز کنه.
‫پدرم کلی از اونا داره.
‫یه راز کوچیک بهتون بگم:
‫اون بیمارستان ها رو تشویق نمی کنه، ‫کووید رو تشویق می کنه!
‫میگه واسه این که فقط سالمندان رو می کشه و اونا ‫بی مصرفن و کلی خرج برای آدم می تراشن.
‫پدرم نترسیده، ‫منم همین طور.
‫ما تو ساختمونمون از همه بلندتر ‫تشویق می کنیم، چون صاحب خونه مونیم،
‫در حالی که بقیه اجاره نشینن.
‫پدرم همیشه میگه:
‫«اجاره نشین ها همیشه در حال غر زدنن ‫و یه مشت تنبلن.» درست هم میگه.
‫ممنون.
‫خیلی شد.
‫باید لباسامون رو عوض کنیم ‫و رخت ها رو بشوریم.
‫مارتین، لازم نیست لباس عوض کنیم. ‫تو بالکن خودمون بودیم.
‫ویروس از طریق هوا ‫منتقل میشه.
‫اُه، آره؟ کی گفته؟
‫پزشک خانواده مون ‫که کرونا گرفت!
‫معلوم بود که می گیره، ‫اون با بیماران در تماسه.
‫- اگه دکترم بمیره، نمی تونم هضمش کنم. ‫- بهتر میشه.
‫میزان مرگ و میر ‫یک درصده.
‫- چه بی احساس میگی. ‫- حقیقته دیگه.
‫باید با والدینت ‫می رفتیم کوهستان.
‫خب، دیگه قطار یا پروازی نیست. ‫می تونستیم بریم پیش خانواده تو.
‫همه ش دو ساعت رانندگیه.
‫دیوونه شدی؟ ممکنه بکشمیشون!
‫یعنی والدین من بمیرن عیبی نداره؟
‫چرا، اما اونا آسم ندارن.
‫والدین تو که آسم ندارن!
‫مال تو هم ندارن.
‫آه، بزیل! چه کار چندشی!
‫اُه، نه، گندش بزنن!
‫سگه دیگه نمی تونه تحمل کنه. ‫باید ببریمش پیاده روی.
‫نه، نه، نه. اون مشکلی نداره. ‫لازم نیست الان بره بیرون.
‫پس حالا نمی تونیم ‫سگ رو هم ببریم بیرون؟
‫تقصیر خودشه. ‫زیادی همه جا رو بو می کشه.
‫خب، آره، سگه دیگه!
‫در ضمن، حیوانات مبتلا نمیشن.
‫وایسا ببینم. «حیوانات ‫مبتلا نمیشن»؟ بیا، نگاه کن.
‫سرتیتر فردا: «گربه ها ناقل ویروسند، ‫اولین مورد تأیید شده.»
‫- بس کن. داری من رو می ترسونی. ‫- پاندمیه، کلیر.
‫مامان؟ من نمی خوام ‫از کروناویروس بمیرم.
‫اُه، عزیزم، قرار نیست بمیری. ‫هیچ کدوممون نمی میریم.
‫پدرت عادت داره اغراق کنه. ‫خودت می دونی که.
‫به هیچ وجه. از سرماخوردگی شروع میشه،
‫یه آنفولانزای خفیف، بعد می رسه ‫به ریه و بهت می چسبه.
‫فشارت میده و دیگه ‫نمی تونی نفس بکشی!
‫- و تا حد مرگ خفه میشی. ‫- نه، نه، مارتین، باید دست برداری!
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫مارتین، بیرون از پروتکل های ‫بهداشت عمومی پیروی می کنیم.
‫داریم هر کار در توانمونه می کنیم، خب؟
‫اما وقتی داخل قرنطینه ایم...
‫- آروم بگیر. ‫- باشه.
‫کیه؟ نمی تونیم کسی رو راه بدیم.
‫- من جواب میدم. ‫- نه، نه!
‫نه! نه، نه، نه! ‫صبر کن!
‫بازش نکن.
‫کوویده!
‫آقا و خانم بیکارت؟
‫دیگو هستم. من شوهر پائولائم، سرایدارتون.
‫- سلام، دیگو. ‫- اُه، شرمنده.
‫- پا تو سرکه گذاشتم. ‫- مشکلی نیست.
‫- نه! ‫- هی!
‫- 36.6. ‫- مارتین!
‫بله؟
‫- تو مریضی. ‫- جدّی؟
‫این چرندیات رو بذار کنار.
‫بسته آمازونه؟ مال عوضی طبقه بالاست.
‫اُه. اُه، درسته. ‫«آقای تونی بوگاسیان.»
‫چرا تو داری بسته ها رو ‫تحویل میدی، دیگو؟
‫زنت کجاست؟
‫دیگو، زنت الان کجاست؟
‫- تو بیمارستان. ‫- دور شو! دور شو!
‫مارتین، چیزی نیست.
‫شاید کووید نداشته باشه. ‫دلایل دیگه هم هست.
‫آره، حق با توئه.
‫زنت چی شده، دیگو؟
‫- کووید. ‫- آه! از ما دور شو! در رو ببند!
‫من خوبِ خوبم. مریض نیستم.
‫آره، اما تو آسیمپتوماتیکی.
‫نه، من کاتولیکم، اما مذهب ‫برای همه نیست.
‫نه، نه، دیگو،
‫«آسیمپتوماتیک» یعنی ‫علائم بیماری رو نشون نمیدی.
‫اُه، می دونم. ‫جوک بود.
‫چه بامزه. مرسی. ‫خدانگهدار.
‫مارتین، بس کن. کافیه!
‫اون مواجهه داشته، درسته، ‫اما دلیل نمیشه مریض باشه!
‫وقتی تو جاهای عمومی هستی،
‫باید همیشه ماسکت رو زده باشی.
‫نتونستم ماسک پیدا کنم.
‫پس برو تست بده. ‫تو از نزدیک مواجهه داشتی.
‫برو آزمایشگاهِ طبقه پایین.
‫در واقع کل ساختمون ‫باید تست بده...
‫...و بهشون بگو به همه ساکنین ماسک بدن،
‫برای ایمنی اهالی ساختمون.
‫- یادت که نمیره، درسته؟ ‫- بله...
‫بیا، فعلاً این رو داشته باش.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫- ذخایرمون رو خالی می کنی؟ ‫- اون از ما بیشتر لازمش داره.
‫زنده موندن مهمه، ‫اما انسان موندن هم مهمه.
‫- «مهم...» ‫- بزیل!
‫- چی؟ ‫- آره، سگ رو می برم پیاده روی.
‫خیلی خوب، بیا.
‫اُه، دیگو.
‫بله؟
‫دختر جدیده که هیچ وقت ‫تشویق نمی کنه...می دونی کیه؟
‫اُه، نه.
‫نمی دونم دوست سندرینه ‫یا اجاره فرعی داده یا هر چی،
‫- یا بدتر، طرف غیرقانونی نشسته باشه! ‫- ها؟
‫به قرنطینه احترام نذاشته.
‫از ما اجتناب می کنه. مشکوکه.
‫باید رفت و آمدش رو بپایی و...
‫ها؟
‫- همم؟ ‫- نه، نه، نه!
‫...حرف بزنم. لطفاً ‫گوشی رو بده بچه ها.
‫وایسا. نه، تو هم جوش آوردی.
‫البته که جوش آوردم!
‫تو جلوی بچه هامون ‫بهم گفتی عوضی ابله!
‫آره، اما بچه ها دیگه مدرسه نمیرن. ‫24 ساعت هر روز هفته خونه ن.
‫تونی، دیگه نباید این طوری رفتار کنی. ‫اصلاً خودت از خشونت کلامیت خبر داری؟
‫چه جور الگویی برای بچه هامون شدی؟
‫- من چنین تحقیری رو تحمل نمی کنم. ‫- دیوونه ست، پسر.
‫مردی که من 20 سال پیش ‫عاشقش شدم، کجاست؟ هان؟
‫خب، اون...اون این جاست، عشقم. اون...
‫خونه ست، منتظر توئه.
‫کافیه بگی: «تونی، بیا پیشم» و من خودم رو ‫می رسونم. یه ماشین سوار شم، کنارتم.
‫بابا!
‫میشه گوشیم رو پس بدی؟ ‫یالا، گوشیم رو بده بهم.
‫- گوشی رو بده ویکتوریا. ‫- صبر کن.
‫اُه، پهباده!
‫باز چه وسیله بی مصرفیه؟ ‫پهباد خریدی؟
‫- الان بازش می کنم. ‫- نه!
‫آره، می بخشید که سرشون رو ‫گرم نگه داشته م.
‫نمی تونی با باج بخریشون، تونی. ‫مشکل همینه!
‫- بابا! ‫- یالا، ول کن! ولش کن!
‫ویکتوریا، بده ش بهش!
‫آخه برای تو چه فرقی داره؟
‫همیشه مهم اونه. ‫خسته شده م!
‫این طور نیست!
‫ویکتوریا، با من این طوری ‫حرف نزن! من پدرتم!
‫همون طور که خودت همیشه میگی، ‫این که «فقط مراقب بچه ها باشی» آسونه، نه؟
‫ایسا، می دونی، باید دیگه ‫بیای خونه. این جا خیلی به هم ریخته.
‫مشق بچه ها، غذا، مرخصی گرفتن کارمندام...
‫این جا نفرت انگیز شده.
‫سرایداره هم دیگه نمیاد. ‫نمی دونم بی شرف چی کار داره می کنه.
‫آم...من دیگوئم. شوهر همون سرایدار، پائولا.
‫آره، می دونم.
‫- همم. ‫- تونی، پشت خطی؟
‫به هر حال، بگذریم. ‫می دونستی سرایداره متأهله؟
‫آه، آره، می دونستم. بله. آه... ‫شب خوش، دیگو!
‫- شب خوش، خانم ایزابل. ‫- زنم...
‫لطفاً شوهرم رو ببخشین. ‫اون یه احمقه،
‫- اما بی آزاره. همین و بس...خب؟ ‫- مم، بله. اُه، بله.
‫فقط یه شوخی بین دو تا مهاجر بود، مگه نه، دیگو؟
‫- آه، من فرانسویم. ‫- بله.
‫پائولا چطوره؟ امیدوارم مریض نباشه.
‫یه کم. سرفه می کنه، ‫اما حالش خوب میشه.
‫- اُه! ‫- پس کووید داره؟
‫بله.
‫اُه، دیگوی عزیز. واسه خانمت ناراحت شدم.
‫مرسی.
‫پس عملاً این جا به این زودیا ‫نظافت نمیشه.
‫گوش کن، ایسا، باید یه تصمیم بگیری ‫و وقتی گرفتی، بهم زنگ بزنی،
‫- چون داریم تکرار مکررات می کنیم. ‫- دقیقاً همین طوره.
‫بهت زنگ می زنم.
‫بزیل! نه!
‫پهباد برای حیاطه، ‫بهت گفتم که!
‫بله، اما فقط دارم ‫امتحانش می کنم.
‫- هی، بذار منم امتحان کنم. ‫- نمیشه.
‫- بزیل. بزیل! ‫- نه. نه.
‫- فقط یه دقیقه. ‫- نه، بس کن. نه، نه!
‫بفرما!
‫- بهت گفتم که! گفتم که! ‫- نه!
‫- اُه، نه. ‫- اُه، آره!
‫- پهـ...پهبادم! بابا، پهـ... ‫- خب، آره!
‫- آره، آره. اون اسباب بازی برای بیرونه. ‫- نه!
‫- شاید اگه گوشت بدهکار بود... ‫- نه!
‫عصبانی نشو. فایده ای نداره.
‫بزیل، یه جدیدش رو ‫برات می خرم.
‫از دستت خسته شده م!
‫بیا تو.
‫می دونی، چیزی که می خوام ‫اینه که داخل رو تمیز کنی.
‫- نمیشه. ‫- چرا.
‫- نه، نمی تونم این کار رو بکنم. ‫- چرا.
‫من مکانیکم. خدمتکار خونه نیستم.
‫ساعتی ده یورو میدم.
‫زیرمیزی.
‫اما به زنم 15 یورو میدی.
‫درسته، اما همین الان گفتی ‫مکانیکی، مگه نه؟
‫نه، نمی تونم.
‫با وجود پست و آشغالا ‫و ساختمون، الانش هم سرم شلوغه.
‫سیگار می کشی؟
‫- گاهی وقت ها. ‫- بیا. نگاه کن.
‫ماشین آف-رود قرمز ‫و بزرگی که تو حیاطه مال منه.
‫چطوره اون رو هم بشوری؟ ‫بیا، این هم یه هدیه.
‫- 300 یورو می ارزه. ‫- بله، بله، مرسی.
‫چه فرقی برای من داره...
‫ای بابا. ایناهاش، دوباره ‫شروع کرد. لیدی گاگا.
‫می تونی ازش بخوای ‫خفه شه؟
‫- میشه؟ ‫- مم. باشه.
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫آره.
‫باید این رو...
‫هی!
‫شروع شد...
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ زندگی ای که دوستش داشتیم ♪
‫♪ قبل از این که داخل گیر کنیم ♪
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫می خوام پخش زنده م رو ‫شروع کنم.
‫- همم؟ باشه، بذار تمومش کنم. ‫- آره.
‫♪ بذار زندگی کنیم ♪ ‫♪ بذار وجود داشته باشیم ♪
‫♪ وجود داشته باشیم و نفس بکشیم ♪
‫عاشقشم، جدی میگم. ‫به نظرم واقعاً زیباست.
‫مرسی.
‫نه، عالیه، اما می تونی...
‫- بله؟ ‫- ...یه کم بری اون ورتر؟
‫- اُه، بله، بله. ‫- که بتونم پخش زنده بگیرم.
‫- می ذارم به کارت برسی. ‫- اُه، باشه.
‫- این جا خوبه؟ خیلی خوب. ‫- مم.
‫- مشکلی نیست، خودم می تونم برم. آره. ‫- آه...آره، می دونم.
‫اُه، باید چارچوبش رو چک کنم که...
‫- این جا خوبه؟ ‫- نه، ببخش، عزیزم.
‫نمی خوام مردم از زندگی خصوصیمون ‫خبر داشته باشن.
‫سعی دارم از خودمون ‫محافظت کنم.
‫- می دونم، عزیزم. ‫- یه ثانیه صبر کن.
‫- ♪ بذار زندگی کنیم و نفس بکشیم ♪ ‫- یه فکری دارم.
‫♪ با عشق وجود داشته باشیم ♪ ‫♪ هی، هی، هی ♪
‫- ببخشید. ‫- اُه.
‫- برو. ‫- ببخشید. خیلی خوب.
‫- بفرما. ‫- خیلی خوب...بی خیال.
‫جدّی میگی؟ دوربین عاشقته.
‫- آره؟ ‫- آره، تو تصویری.
‫آه، باشه، برم عقب؟
‫- آره. ‫- خیلی خوب.
‫- آره، عقب تر. بیشتر... ‫- این جا؟
‫- بیشتر. ‫- اون وقت میفتم بیرون.
‫اُه، آره! آره! آره، ‫فکر خوبیه. برو بیرون.
‫پس به گمونم میرم. ‫باشه.
‫- آره، شروع کن. باشه. ‫- خیلی خوب.
‫خیلی خوب، من عملاً تو بالکنم.
‫چطور، سردته؟
‫- آه... ‫- بیا. بکش دورت.
‫- مرسی. ‫- خواهش می کنم، عزیزم. دوستت دارم.
‫- منم دوستت دارم، عزیزم. ‫- آه.
‫- خیلی خوب، آره. ‫- کلاس خوبی داشته باشی.
‫سلام، دخترهای ورزشکار! منم!
‫و امروز...صبر کنین، چند تا ‫بیننده داریم؟ 2035 بیننده داریم.
‫بیاین یه ثانیه صبر کنیم.
‫امروز چه ورزشی می کنیم؟ ‫شکم؟ پشت؟ خیلی خوب، عاشقشیم.
‫فعلاً بیاین گرم کنیم.
‫بفرمایید. من دو بسته...دو...
‫دو تا بسته شش تایی ‫آب معدنی 1.5 لیتری دارم.
‫میشه 12 بطری 1.5 لیتری.
‫12 تا یک لیتر...
‫دوازده تا 1.5 لیتر میشه...
‫میشه...میشه شونزده.
‫هجده!
‫هجده! مرسی! ‫همسایه مه.
‫یک...چهار...
‫پنج. شش.
‫آره.
‫با من باشین...
‫[آزمایشگاه تست و تحقیقات پزشکیِ گابریل]
‫کروناویروس سندرم حاد تنفسی 2 ‫مشخصاً فسفریلاسیونِ آنزیم...
‫...پروتئینی کیناز رو در موش ها ‫دستخوش تغییر و اصلاح می کنه،
‫برای حفظ انتقال سلولیش...آه...
‫نقطه.
‫آه...اولین تست واکسن روی جوندگان...
‫...بی نتیجه ست. گندش بزنن.
‫لعنت، لعنت، لعنت.
‫آه! جونده «سی»، دوز واکسن رو ‫گرفته و زنده مونده.
‫یه مدت کوتاه.
‫ای بابا.
‫- چی می خوای، لوئیس؟ ‫- بازین؟
‫آره، چطور؟
‫منشی نیست. هیچ کس این جا نیست.
‫همه رو مرخص کرده ن. ‫وحشت کرده ن!
‫با وضعی که موش هات دارن، ‫درک می کنم!
‫- تحقیقه دیگه. ‫- رو مرگ موش؟
‫- واکسن، لوئیس! ‫- اُه.
‫- همه الان دنبال چی می گردن؟ ‫- اُه، خب، عالیه!
‫قبلاً این جا ادرار تست می کردین ‫و حالا واکسن می سازین؟
‫آفرین.
‫من تو مؤسسه پاستور ‫کار می کردم، لوئیس.
‫اخراج شدی؟
‫به انتخاب خودم در اومدم.
‫آهان.
‫ادرار من رو داری؟
‫ادرارت؟ الان وقت ندارم. ‫یعنی این ماه وقت ندارم.
‫اگه مشکلی نیست، یه کم از مرگ موشت ‫برای زیرزمین من نگه دار.
‫یعنی عجله ای نیست. ‫چیزه...
‫قبوله؟ همم.
‫بله، بله، لیلی کوچولوی من.
‫وقت پیاده رویته.
‫بده ش به من، دکتر. ‫برات میندازمش دور.
‫نه، نه، خودم می تونم ‫دور بندازمش.
‫دکتر، ساکنین می خوان ‫ماسک اضافی داشته باشن.
‫الان کمبود ماسک داریم.
‫- و می خوان همه تست بشن! ‫- تست!
‫تست...این روزها همه می خوان ‫تست بدن. چه فایده داره؟
‫زنم کووید داره.
‫ممکنه منم گرفته باشمش.
‫اهالی ساختمون هم ترسیده ن.
‫- زنت کجاست؟ ‫- تو بیمارستانه.
‫- مم. ‫- دیگه دو هفته شده.
‫- میگن خودم اگه تب کردم، زنگ بزنم. ‫- همم.
‫اُه.
‫نه، خیلی وقت شده. باید ‫تا الان مبتلا می شدی.
‫انداختی تو سطل اشتباه؟
‫نه. نه، زباله زیستیه. ‫همه چیز مرتبه.
‫اُه. اُه، باشه.
‫بله. بله، بله، لیلی.
‫میریم پیاده روی.
‫بسیار خوب، بسیار خوب.
‫اون چیه؟
‫خوکچه هندی دوبویی هاست.
‫اونا فرار کردن حومه شهر.
‫تو هول و ولا، ‫لیلی رو یادشون رفت.
‫- شگفت انگیزه! ‫- بله.
‫- خیلی بانمکه، نه؟ ‫- اُه، دیگو!
‫دیگو...
‫همون طور که می دونی، وضعیت اضطراریه ‫و من باید واکسن کوویدم رو تست کنم.
‫سوژه آزمایش هام تموم شده ن. ‫کمبود داریم.
‫این خوکچه هندی...
‫...بهترین سوژه آزمایشه.
‫نه، نه، نه، نمی تونم ‫این کار رو بکنم.
‫پائولا وقتی رفت بیمارستان...
‫...مجبورم کرد قسم بخورم ‫که خوب از خوکچه هندیه مراقبت می کنم.
‫دیگو.
‫کدوم رو ترجیح میدی، ‫زنت یا خوکچه هندیه؟
‫زنم.
‫خب، این طور به نظر نمیاد!
‫چرا! چرا، چرا!
‫اما اگه لیلی بمیره چی؟
‫خوکچه هندی ها جونده ن، اونا...
‫- عوضی ها مقاومن! ‫- واقعاً؟
‫- البته. ‫- مقاومن؟
‫خیلی مقاومن. دیگو، ‫بیا وقت تلف نکنیم.
‫همه ش یه ذره مونده ‫تا به موفقیت برسم.
‫دنیای علم روی من ‫حساب می کنه.
‫درمان رو پیدا می کنم ‫و زنت رو درمان می کنم...
‫...و پائولا چی میشه؟ ‫زودی میاد خونه!
‫خیلی خوب.
‫- لیلی... ‫- لیلی...
‫همم؟
‫هی، دکتر! تست گرفتن ‫از ساکنین چی؟
‫بهشون بگو فردا ساعت 9 ‫بیان پایین.
‫فردا صبح ساعت 9.
‫نُه.
‫کافه م.
‫همم.
‫چطوری، رائول؟
‫نوشیدنی سال 84. یادته؟
‫مم. بد نیست.
‫حالا چی؟
‫بیاین بجنبیم که اولین نفرات صف بشیم.
‫شاید تعداد تست هاش ‫برای همه کافی نباشه.
‫رفیق، باید اینا رو ببری.
‫این خرت و پرت ها ‫موش و سوسک جذب می کنن.
‫شرمنده، آدم از روی ناچاری دست ‫به هر کاری می زنه. خیلی نزدیک نشین.
‫پس چون دو تا احمق ‫تو چین پنگوئن خورده ن،
‫راه پله گنجه غذای تو میشه؟ درست فهمیدم؟
‫- بابا، پانگولین بود. ‫- حالا هر چی.
‫آه...
‫- این جا یه جای عمومیه، آقای اجاره نشین. ‫- نه، نه.
‫چرا، چرا، چرا.
‫مسخره ست.
‫- کلیر، می تونیم بریم؟ ‫- آره.
‫زود کفش هات رو بپوش ‫و ماسک تمیز برامون بیار، خب؟
‫جعبه خالیه، بابا.
‫- آره، به لطف مامانت. ‫- تو کشوی آشپزخونه رو نگاه کن.
‫چیزی نمونده.
‫- مراقب باش. ‫- مرسی.
‫عالیه، همه دارن ‫میفتن جلوی ما.
‫کار مسئولانه ای نیست ‫که همه هم زمان بریم پایین.
‫متوجهین که پاندمی شده؟
‫آره، آره، آره. ما هم مثل شما ‫تمام روز اخبار تماشا می کنیم.
‫مم. آره.
‫هی، هی، هی! وایسا ببینم. ‫چه خبره؟ یه متر فاصله بگیر.
‫باشه، خیلی خوب.
‫شرمنده، اما این جا ‫بدجوری بوی سرکه میاد.
‫غیرقابل تحمله.
‫ببخشید، خانم، ضدعفونی کردن ‫همین بو رو میده دیگه.
‫کلیر، لونا، می تونیم بریم؟
‫مراقب باشین. ‫مراقب باشین.
‫میشه یه کم برین اون ورتر ‫که ما بتونیم بریم پایین؟
‫بله، بله، خب...
‫- ما هم داریم میریم پایین. ‫- بیا.
‫نه، نه، چیزه...دارم بهتون میگم ‫زیادی به هم نزدیکیم.
‫خیلی خطرناکه. هم برای شما و هم من.
‫- ببین، زن من در واقع... ‫- باشه.
‫- اُه! تبریک میگم. ‫- آره، می بینین؟
‫مرسی.
‫- آره، ایشون برای تست در اولویته. ‫- آره.
‫- اُه، بسیار خوب.
‫- همه چیز خوبه، بنابراین... ‫- آه، آره...اما...
‫آره، آره.
‫بپیچ به چپ.
‫آره. پارک دوبل خوبی زدی، رفیق.
‫بریم پایین.
‫خیلی خوب، کلیر، من رفتم پایین!
‫چیه؟ می خوای عکس بگیریم؟
‫نه، نه. گروه گروه با خانواده ‫وایسین. قشنگ از هم جدا شین، لطفاً.
‫[آزمایشگاه تست پزشکی]
‫درک نمی کنین این ویروس ‫چه قدر مسریه.
‫پس بهمون ماسک بدین.
‫- سازمان جهانی بهداشت میگه بی فایده ن. ‫- تو آسیا همه می زنن!
‫- چرا هیچی تو اروپا نیست؟ ‫- چه می دونم!
‫این همون ویروسیه که تو چین هست؟ ‫جهش پیدا نکرده؟
‫آه، مطمئن نیستیم. ‫نمی دونیم.
‫یعنی هیچی نمی دونین. ‫پس ما واسه چی این جاییم؟
‫هی، یه کم احترام بذار!
‫- اون دانشمند خیلی خوبیه! ‫- هاه.
‫فقط آزمایش ادرار ‫و مدفوع نمی گیره که!
‫مگه نه، دکتر؟
‫گوش کنین، شنیده م ‫سرایدار تستش مثبت شهده.
‫- البته. ‫- نه.
‫مجبورم از همه تون ‫تست بگیرم.
‫- اُه، نمیشه. امکان نداره. ‫- پائولا کووید داره؟
‫- اوهوم. ‫- گندش بزنن! اون پُستم رو تحویلم داد!
‫امکان نداره. مجبورم دور بندازمش؟
‫ویروس به اشیاء می چسبه؟
‫قاعدتاً نباید بچسبه، ‫اما نمی دونیم.
‫اون هیچی نمی دونه.
‫اما دیگو نباید قرنطینه بشه؟
‫گوش کنین...
‫اون نمی دونه.
‫اما...پائولا چطوره؟
‫خوبه، اما اجازه ندارم ‫بهش سر بزنم.
‫نگران نباش، دیگو. اون سرسخته. ‫حالش خوب میشه.
‫از کجا معلوم؟
‫همین دیروز یه بیمار 33 ساله مُرد...
‫...و مثل تو در سلامت کامل بود!
‫- تو دیوونه ای. برای چی این رو بهم میگی؟ ‫- چون این یه مورد رو می دونیم!
‫اما از کجا بدونیم ‫مریضیم یا نه؟
‫می تونین درون خودتون حسش کنین!
‫نه، وایسا. اگه علامت مشخصی ندارین، ‫نیازی نیست نگران باشین.
‫سختی تنفس،
‫احساس سنگینی،
‫سرفه خشک، خستگی، تب،
‫از دست دادن حس بویایی و چشایی،
‫- اسهال. ‫- مم...
‫تو اسهال نداری.
‫نه، اما دلم درد می کنه ‫و هیچ بویی رو حس نمی کنم.
‫- هیچی نیست که بوش رو حس کنی! ‫- اما من بوی «هیچی» رو هم حس می کنم.
‫با این غذایی که بابا ‫به خوردمون میده،
‫کاش می تونستم ‫حس چشاییم رو از دست بدم!
‫- چندشه. ‫- خیلی چندشه!
‫به هر حال، کل این ماجرا ‫دو هفته دیگه تموم میشه.
‫- می تونم برگردم سر کارم... ‫- اوهوم.
‫...و دیگه قیافه های کرک و پر ریخته تون رو نبینم!
‫هی! کرک و پر هیچ کس نریخته. ‫لطفاً به همسایه هات احترام بذار.
‫شرمنده، اما جلو دانشمندی ‫که هیچی بارش نیست،
‫مثل گوسفند وحشت کردین،
‫اون هم از چیزی که حتی ‫از وجودش مطمئن نیستیم!
‫- اُه... ‫- وایسا.
‫اگه من بخوام برم بیرون ‫و اون کوفتی رو بگیرم، دست خودمه.
‫- و به کل ساختمون منتقلش کنی! ‫- اُه، آروم باش.
‫کسی نوشیدنی خوردن و سیگار کشیدن رو ‫ممنوع نکرده، اگرچه اونا هم می کشن!
‫خب، نوشیدن و سیگار کشیدن ‫که مثل «رونا» مسری نیستن!
‫«رونا» صداش نکنین.
‫آره، تأثیر خانم هاست. ‫تعجبی نداره این قدر اوضاع به هم ریخته.
‫خُب...چه خوب بلدی ‫با خانم ها حرف بزنی!
‫مرسی، همین طوره. ‫خیلی خوب بلدم.
‫پس بجنب واکسن پیدا کن، ‫چون باید کافه م رو باز کنم.
‫منم کاملاً موافقم، لوئیس. ‫بیاین تست ها رو بگیریم،
‫چون علم معطل حرف زدن ماست. دیگو!
‫نه، نه!
‫به نظر وحشتناک میاد!
‫خب، تست آر تی-پی سی آره. ‫یه سوآب پنبه ای بزرگ داره. خیلی خوشایند نیست.
‫آه! اون یکی سوراخ بینی.
‫بعد از جلسه شکنجه، تو کافه م ‫با نوشیدنی جشن بگیریم؟
‫مگه بیرون گوش نمی دادی؟
‫هی، باید اون جا رو ‫باز نگه دارم دیگه!
‫به نظر من یه کم برای نوشیدنی زوده، ‫این طور فکر نمی کنین؟
‫علاوه بر این، ‫مگه تعطیل نیستی؟
‫کی گفت می خوام باز کنم؟ ‫می تونم تو حیاط ازتون پذیرایی کنم.
‫دور زدن قانون، قانونی نیست.
‫ممنون، خانم ضدحال. ‫پیام رو گرفتم. چه قدر همبستگی داریم!
‫واقعاً درد داشت.
‫- بعدی کیه؟ ‫- بله، مرسی. مرسی.
‫من از بچه ها تست نمی گیرم. ‫اونا باید منتظر بمونن.
‫- مامان، می تونم بیرون با بزیل بازی کنم؟ ‫- آره، البته.
‫اُه، آره، معرکه ست.
‫تو رو نمیگم. ‫سگم رو میگم.
‫اُه، بازنده!
‫آخ! بزیل!
‫- بس کنین. هی، هی! ‫- گم شو!
‫اُه!
‫بابا!
‫واقعاً حقت بود.
‫- می تونی چند تا ماسک بهم بدی؟ ‫- نه!
‫یه آزمایشگاه تو آمریکا هست ‫که داره یه واکسن رو تست می کنه.
‫بله، بله.
‫- تو فاز سومن. ‫- البته، می دونم.
‫باید محتاط باشیم. ‫نباید نتیجه الکی بگیریم.
‫- آره. آره. ‫- خبر الکی زیاده.
‫اطلاعات رسانه ها ‫اطلاعات علمی نیست.
‫شروع کنیم؟
‫- خیلی درازه... ‫- آروم باش. سر رو خم کن. بیا...
‫- راحته، نه؟ ‫- عین آب خوردن. ببین.
‫- اُه، آره. ‫- آروم باش. واقعاً یواش می برمش تو.
‫یواش، یواش.
‫وای، چه قدر تو میره!
‫- وای. تو کدوم فازی؟ ‫- دارم پیشرفت می کنم.
‫- می تونی یه رازی رو نگه داری؟ ‫- البته.
‫فکر کنم موفق شدم جلوی ‫پروتئین نوکلئوکپسید پاتوژن رو بگیرم...
‫...که وارد هسته نشه.
‫- نه بابا! ‫- و حتی سیتوپلاسم!
‫- حتی سیتوپلاسم؟ ‫- هیس.
‫- این پیشرفت خارق العاده ایه! ‫- بین خودمون باشه.
‫خب، در یه مقطعی، باید ‫نتیجه ت رو به اشتراک بذاری.
‫ژورنال من، «علم و تحقیق»، ‫واقعاً مفتخر میشه اگه...
‫- تکون نخور! یواش. ‫- تکون نمی خورم.
‫- یواش، یواش. نفس بکش. ‫- خیلی تو رفته. خیلی تو رفته!
‫- نفس بکش. ‫- آخ، آخ، آخ...
‫یواش! اُه، اُه! ‫تکون نخور.
‫نه، نه، تکون نخور!
‫واکسن اولویت منه.
‫آره، درک می کنم.
‫به هر حال، درنگ نکن.
‫حتی حاضریم یه شماره ویژه چاپ کنیم ‫که تو روی جلدش باشی.
‫- بهش فکر می کنم. ‫- مم.
‫کی نتیجه رو می گیریم؟
‫باید 48 ساعت طول بکشه. ‫حداکثر یه هفته.
‫امیدوارم قبل از زایمانم ‫همه چیز تموم شده باشه، وگرنه...
‫شک دارم، مگر این که ‫دو سال دیگه زایمان کنی.
‫ها؟
‫نمی تونیم دو سال قرنطینه بمونیم!
‫- یعنی... ‫- نه، به اون گوش ندین.
‫گاهی وقت ها زیاده روی می کنه.
‫نه! پخش شین!
‫- اون چه شه؟ ‫- هان؟
‫دیوونه ای چیزی هستین؟
‫همه نباید یه جا برن تو راه پله.
‫خانواده به خانواده ‫و طبقه طبقه میریم بالا، خب؟
‫پس طبقه سوم اول بره.
‫آره، من چی کار باید بکنم؟
‫طبقه دوم و سوم ‫دوبلکس دارم.
‫دو بار برم بالا؟
‫مسخره ست. همه مون ‫تو یه ساختمون زندگی می کنیم.
‫- حتی اسم هم دیگه رو نمی دونیم. ‫- پاریس همینه دیگه!
‫خیلی خوب، کی به کیه؟
‫من آگاتا هستم.
‫پس تو خواننده هه ای؟
‫- اُه، ترانه هام رو می شناسین؟ ‫- آره، از حفظیم.
‫عایق بندی این ساختمون به قدری ‫خوبه که هر روز ازشون لذت می بریم!
‫می دونین، من سال 2016 ‫تو «دِ ویس» بودم.
‫- آره، اما هیچ کس برات صندلیش رو نچرخوند، عزیزم. ‫- مگه احمقی؟
‫داورها پشت می کنن، اما ‫کل تماشاچی ها می تونن من رو ببینن.
‫یه کم قبل از قرنطینه، من... ‫من امضا هم می دادم!
‫خیلی خوب، می تونیم ‫برگردیم بالا...
‫...یا مجبوریم به تاریخچه حرفه ای ‫خانم ستاره پاپ ناشناس گوش بدیم؟
‫هی! مؤدب باش!
‫هی...
‫این جا خونه منه. ‫هر چی بخوام میگم.
‫- داداش، داری میری رو مُخم ها! ‫- هی، هی، هی!
‫فاصله تون رو حفظ کنین، خب؟
‫اگه می تونستیم هم دیگه رو ‫لمس کنیم، یه مُشت ازم می خوردی.
‫بی خیال. نمی خواین دعوا کنین که، ‫می خواین؟ این دیوونگیه.
‫بیاین سعی کنیم یه کم ‫باهوش تر از این حرفا باشیم.
‫مثل بچه ها تو حیاط مدرسه شدین.
‫اون شروع کرد، نه من!
‫خب، بفرما.
‫آه.
‫خیلی خوب. آم...
‫خوبه. بگذریم. ‫خب، تو کی هستی؟
‫باشه، من ساموئلم، ‫مربی ورزش.
‫هی، هیچ کس کارت رو ‫ازت نپرسید.
‫اسم و طبقه پرسیدیم، همین و بس.
‫میشه یه بار هم که شده ‫بدون پرخاش حرف بزنی؟
‫فقط می خوام برگردم بالا، همین.
‫آره، خب، همه می خوان، بنابراین...
‫من نمی خوام،
‫چون من طبقه همکف زندگی می کنم.
‫تو واحد سرایدار، ‫با زنم، پائولا...
‫- ...که امیدوارم به زودی برگرده. ‫- ممم.
‫منم کلیرم،
‫وکیل جنایی...
‫...و شوهرم، مارتین، ‫تصویرگر علمیه.
‫یه دختر کوچیک داریم، لونا. ‫تو طبقه اول سمت راست زندگی می کنیم.
‫- اونی که بالکن داره. ‫- همون جا.
‫- عالیه. ‫- همم.
‫و...
‫...تنها صاحب خونه ای ‫که اجاره نشین ها احاطه ش کرده ن.
‫خب، این هم از این. ‫خیلی سخت نبود، بود؟
‫آره.
‫باورنکردنیه. یه پاندمی ‫لازم بود تا بالاخره آشنا شیم!
‫دختر جدیده رو جا گذاشتیم.
‫به نظرم باید حواسمون بهش باشه.
‫اهل آفریقای شمالیه. ‫یه کم مشکوک می زنه، نه؟
‫نژادپرست هم هست!
‫نه، نیستم. خودم از بلژیک ‫مهاجرت کرده م این جا.
‫ضمناً منظورت از «هم» چیه؟
‫- علاوه بر چی؟ ‫- علاوه بر خودخواه بودن.
‫می تونی ماشین قرمز گُنده ت رو ‫بیرون پارک کنی؟
‫اون ماشین که مال من نیست.
‫اونی که روش برچسب زده...
‫...«ساخت بلژیک، با افتخار» ‫مال تو نیست؟
‫نه، کرایه ایه. ‫کلی تخفیف مالیاتی داره.
‫خیلی خوب، میشه ماشین کرایه ای ‫و تخفیف مالیاتیش رو بیرون پارک کنی؟
‫این طوری بچه ها می تونن ‫تو حیاط بازی کنن.
‫ضمناً، می خوام پیشنهاد بدم ‫یه باغچه سبزیجات محلی راه بندازیم.
‫آره، چرا که نه، ماشین من دزدیده شه ‫که یه مشت هویج گیر شماها بیاد.
‫نه، مرسی، خانم. ‫خیلی ممنون.
‫- می بینمت، آقا کوچولو. ‫- نه.
‫- بیا، عزیزم. ‫- زیاد نزدیک نشو.
‫- مراقب باش. ‫- باشه بابا.
‫حیف...بلژیکی ها ‫معمولاً خیلی دلپذیرن.
‫یه دونه شون عوضی از آب ‫در اومده و به تور ما خورده.
‫آره.
[دربانی]
‫هی، هی!
‫هی، همه ش مال تو نیست! ‫صبر کن!
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪ ‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫♪ پاندمی ♪
‫♪ کی بالاخره تموم میشی؟ ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫باعث سرفه میشه، رائول. سرفه.
‫پنج حرفه.
‫«کووید.»
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪ ‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪
‫♪ همون طور که قبلاً می کردیم ♪
‫♪ قبل از این که وادار به قایم شدن بشیم ♪
‫♪ هرّی! بزن به چاک! گم شو! ♪ ‫♪ برو! به کجا؟ من چه می دونم ♪
‫سلام، لیلی کوچولوی من. سلام...
‫برات هم خبر خوب دارم و هم بد.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ لطفاً دوستام رو ازم نگیر ♪
‫♪ بذار زندگیمون رو بکنیم ♪ ‫♪ بذار وجود داشته باشیم ♪
‫♪ عشق بورزیم و نفس بکشیم ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تا پایانت کم مونده ♪
‫یالا، هاپو کوچولو. ‫پسر خوب. پسر خوب!
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ از دکترهای عالی بترس ♪
‫♪ 24 ساعت کار می کنن ♪ ‫♪ تا خنده مون رو بهمون پس بدن ♪
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ همه چیز به زودی تموم میشه ♪
‫♪ چون بذار بهت یادآوری کنم ♪ ‫♪ که در نهایت ♪
‫♪ زندگی برنده میشه ♪
‫و کات!
‫- اُه! مو به تنم سیخ شد. ‫- موهام سیخ شد.
‫معرکه بود! اُه، محشره. ‫خیلی بانمک بود.
‫همه چیزش جوره، اما ‫یه سوال، پان دمی کی هست؟
‫پاندمی دیگه...همه گیری.
‫پاندمی؟
‫یعنی کووید؟
‫می دونی، داشتم فکر می کردم ‫«چرا با پان دمی دوسته؟»
‫- من خیلی احمقم، شرمنده. ‫- مم...عشق من.
‫فکر می کنم به خاطر تلفظت ‫تو اول آهنگه، گمراهم کرد.
‫پان دمی، پان دمی...
‫- پان...پاندمی. شمرده بگو. ‫- باشه.
‫من خواننده نیستم، ‫اما منظور رو گرفتی دیگه.
‫می ذاریش تو اینستات؟
‫- تو مال خودت نمی ذاری؟ ‫- چرا، البته که می ذارم،
‫اما چون تو بیشتر از من ‫دنبال کننده داری، راحت تره.
‫آره، 20 هزار تا بیشتر، درسته.
‫آره...و هر چی بازدید ‫بیشتر بگیرم،
‫بیشتر احتمال داره دیده بشم، می دونی؟
‫بله،
‫اما یه جورایی ضایعه. یعنی، ‫می دونی، من مربی ورزشیم.
‫برای همین ممکنه...می دونی...با هم ‫جور نشه. فکر کنم دنبال کننده هام درکش نکنن.
‫چی چی رو درک نکنن؟
‫خب، آه...چطوری توضیح بدم، عزیزم...
‫می دونی، برای این خانما، ‫من یه جورایی مرد ایدئالشونم.
‫- مم. ‫- من بخشی از زندگی روزمره شونم.
‫تقویتشون می کنم، بهشون ‫انگیزه میدم...همچین آدمیم...
‫...و فکر می کنم پست کردن ‫همچین ویدئویی...
‫خب، ممکنه به عنوان خیانت ببیننش.
‫خیانت؟ اما اونا می دونن ‫تو با منی، مگه نه؟
‫مم...
‫نه واقعاً. فکر نکنم ‫بهشون گفته باشم.
‫خیلی خوب، پس عملاً سعی داری ‫با یکی جور شی؟
‫چی؟ اصلاً می فهمی ‫چی داری میگی؟
‫این بازاریابیه، آگاتا.
‫من رو بگو که هر بار پخش زنده داری ‫قایم میشم! چه قدر من خرم.
‫این کار منه.
‫می دونی چیه؟ باید کارت رو ‫یه جای دیگه انجام بدی.
‫از قایم شدن به خاطر هوادارای شل و ولت ‫خسته شده م.
‫- فهمیدی؟ ‫- مم.
‫خب، چی کار باید بکنی؟
‫«زیر فعل و دور نهاد خط بکشید.
‫با حذف صفت ها، جملات را ‫دوباره بنویسید.»
‫«توجه کنید که آن ها لزوماً ‫بخشی از گروه نهادی نیستند.»
‫خب، آره. مشخصه، مگه نه؟
‫بابا، گروه نهادی چیه؟
‫بزیل، من که برات توضیح دادم ‫گروه نهادی چیه.
‫نه.
‫باید گوش بدی.
‫گروه نهادی چیه؟
‫یه وقتایی گروه داریم ‫و یه وقتایی نهاد.
‫هم یک داری و هم جمع.
‫هی، از خودم در نمیارم ها!
‫«توجه کنید که آن ها لزوماً ‫بخشی از گروه نهادی نیستند.»
‫درسته؟ پس آره، این یعنی...
‫یکی هست...بقیه هم هستن.
‫با هم کامل میشن.
‫چیه؟
‫یعنی مفرد و جمع؟
‫خودشه. مفرد و جمع. ‫درسته. گرفتی.
‫اما چرا میگه «کیمامیلا» گروه نهادیه؟ ‫اون که تک و تنهاست.
‫«کیا میان» چی؟
‫کیمامیلا! ایناهاش.
‫کیمامیلا، اما من...
‫حتماً می دونی ‫که من یادم نمیاد اون کیه.
‫خیلی وقت شده.
‫بابا، من میرم خونه میلان، باشه؟ ‫می خوایم درس بخونیم.
‫آره، حتماً. با عشقت می خوای ‫واسه امتحانات درس بخونی!
‫- فکر کردی من احمقم؟ ‫- اما قسم می خورم...
‫بابا، اون شلوارکه پاته؟
‫شلوارک نیست! ‫دارم...ورزش می کنم.
‫برادرت هم ازم خواسته ‫تو تکالیفش کمکش کنم،
‫برای همین دارم ‫کمکش می کنم. بله.
‫مسخره ست. کل فروشگاه های محبوبم ‫الان بسته شده ن...
‫...و دو دقیقه وقت نمی کنم ‫ورزش کنم.
‫خیلی خوب، آه، من ‫امروز بعد از ظهر برمیگردم.
‫نه، نه، نه!
‫همین جا می مونی. ‫اجازه نداریم بریم بیرون، ویکتوریا.
‫من اجازه دارم! ‫شونزده سالمه!
‫من در معرض خطر نیستم. ‫دارن دوران نوجوونیم رو ازم می دزدن.
‫- نه. ‫- من رفتم.
‫نه، ویکتوریا، اجازه نمیدم بری! ‫الان به داداشت کمک می کنی!
‫- زهی خیال باطل! ‫- گروه نهادی چیه؟
‫- چی؟ ‫- من و بابا نمی فهمیمش.
‫من می فهمم. خوب هم می فهمم. ‫نه، فقط می خواستم مطمئن شم درست میگم.
‫شما دو تا خیلی داغونین.
‫آره، خب. برو به داداشت کمک کن ‫وگرنه یه دقیقه دیگه تو رو هم داغون می کنم...
‫...و منظره قشنگی نمیشه.
‫- گروه نهادی نهاده. ‫- آره، اما...
‫تو کتابش نوشته «گروه نهادی»، ‫اما فقط یکی هست.
‫این...این چیزیه که نمی فهمه.
‫- نه، اما قاعده نحوه دیگه. ‫- نحو؟
‫باید واسه نهاد بنویسی «گروه نهادی»...
‫...و «گروه فعلی» برای فعل.
‫آره، بفرما. منم دقیقاً ‫همین رو بهت گفتم، بزیل.
‫نه، نگفتی، بابا.
‫نه، آره، آره! ‫قواعد نحوه دیگه!
‫بالاخره یه بخشی از کار رو ‫باید خودت بکنی، خب؟
‫بابا، تو رو خدا بذار برم.
‫ویکتوریا، برو تو اتاقت.
‫می تونی با پسره با زوم تماس بگیری، ‫هر کار خواستی بکنی،
‫به من ربطی نداره، ‫اما همین جا می مونی.
‫عالیه. تُف تو این زندگی!
‫اگه عشقم ترکم کنه، ‫تقصیر توئه!
‫خب، اون طوری بهتر هم هست،
‫چون نمی تونم پسره رو ‫تحمل کنم. احمقه.
‫خب، کجا بودیم؟
‫«تُف تو این زندگی» ‫یعنی چی، بابا؟
‫احتمالاً «لعنت به زندگی من».
‫خیلی خوب.
‫خیلی خوب، خودت امتحانش کن. ‫من درست پشت سرتم.
‫فقط اگه واقعاً نفهمیدی ‫از من سوال بپرس.
‫- سلام، بزیل. ‫- سلام.
‫امیدوارم یادت نرفته باشه ‫گوگل میت قرار داشتیم.
‫نه، نه، اصلاً.
‫- اون معلمته؟ ‫- بله.
‫سلام...سلام، خانم سانتوز.
‫سلام، آقا.
‫سلام، خانم. ‫شرمنده، ببخشید.
‫بچه م یه جورایی تو بحث ‫«کیا میان» گیج شده و...
‫من...من کلیتش رو درک می کنم.
‫صدام رو می شنوین؟
‫اُه، بله، صداتون رو می شنوم. ‫علاوه بر اون، می تونم ببینمتون.
‫این کنفرانس ویدئوییه، ‫یعنی همه می تونن ببیننتون.
‫مم.
‫خیلی خوب، باشه. امیدوارم همگی ‫روز آموزشی خوبی داشته باشین.
‫ممنون، آقا.
‫بیاین شروع کنیم. ‫خب، گروه نهادی...
‫من میرم دوش بگیرم.
‫به نظر منم باید بگیرین. ‫حموم خوش بگذره، آقای بوگاسیان.
‫بهتون یادآوری کنم که... ‫لطفاً، بچه ها.
‫گروه نهادی... ‫بزیل!
‫مشخصاً باید بدونین...
‫...که این تعیین می کنه ‫کلمه چطور نوشته میشه...
‫- ♪ شش ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 24 ♪
‫- ♪ هشت ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 32 ♪
‫- ♪ نُه ضرب در چهار؟ ♪ ‫- ♪ 36 ♪
‫- ♪ ده ضرب در چهار ♪ ‫- ♪ چهل ♪
‫خیلی خوب، جدول ضرب پنج.
‫- ♪ یک ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پنج! ♪
‫- ♪ دو ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ ده ♪
‫- ♪ سه ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پونزده ♪
‫- ♪ چهار ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ بیست ♪
‫- ♪ پنج ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 25 ♪
‫- ♪ شش ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ سی ♪
‫- ♪ هفت ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 35 ♪
‫- ♪ هشت ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ چهل ♪
‫- ♪ نُه ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ 45 ♪
‫- ♪ ده ضرب در پنج؟ ♪ ‫- ♪ پنجاه ♪
‫آره، عالیه!
‫وو!
‫حالا، می خوام حضار ‫برای جدول ضرب عدد شش...
‫...از جاشون بلند شن.
‫- یه شیش تا؟ ‫- این طوری آدم افسرده میشه!
‫- دو شیش تا؟ ‫- نه، نه، صبر کن.
‫- سه شیش تا؟ ‫- چرا یه کار دیگه نمی کنیم؟
‫- مثلاً...رپ بخونیم. ‫- چی؟
‫رپ؟ باشه. آه...
‫- ♪ یه شیش تا! ♪ ‫- ♪ شیش تا ♪
‫- ♪ دو شیش تا! ♪ ‫- ♪ دوازده تا ♪
‫- ♪ سه شیش تا ♪ ‫- ♪ هجده تا ♪
‫پدرت رو نگاه کن.
‫انگار می خواد بزیل رو ببره کره ماه.
‫هی، مارتین؟ خوبی؟
‫- بابا. ‫- یوهو، مارتین!
‫آپولو 13، صدام رو داری؟
‫- ♪ چهار شیش تا؟ ♪ ‫- ♪ 24 تا ♪
‫- ♪ پنج شیش تا؟ ♪ ‫- ♪ سی تا ♪
‫- مارتین! ‫- بابا!
‫- مارتین! ‫- مرسی.
‫به خاطر کووید مُردن بدون این ‫که حتی بگیریش، احمقانه ست.
‫باشه، باشه.
‫بزیل! بیا.
‫لعنت.
‫خیلی خوب. تعطیلات خوش بگذره!
‫- نه، فقط دارم سگم رو پیاده روی می برم. ‫- ها؟
‫- سگم رو می برم پیاده روی. ‫- آهان.
‫- هی، دیگو. ‫- بله؟
‫تو نباید این ماشین رو تمیز کنی، ‫باید جاهای عمومی رو تمیز کنی.
‫بله، اما...
‫از این جا، می تونم ساکن جدیده رو ‫زیر نظر بگیرم.
‫آه! خبری شد؟
‫یه دقیقه وایسا.
‫- اسمش لیلا ایللیه. ‫- اوهوم.
‫- سپیده دم اومد خونه. ‫- اوهوم.
‫زیر کلاه و ماسکش پنهان شده بود. ‫بعدش هم هیچی.
‫کل ساختمون رو آلوده می کنه.
‫همم.
‫- بیا. ‫- همم؟
‫اگه تونستی، باید دماش رو ‫بدون این که بفهمه...
‫...اندازه بگیری.
‫- هر کار بتونم می کنم. ‫- اوهوم.
‫در واقع، باید دمای هر کسی ‫که پاش رو این تو می ذاره بگیری.
‫بالای 37.5 درجه ‫نمی تونن بیان تو ساختمون.
‫خیلی خوب، حداکثر 37.5.
‫دنبالم بیا.
‫یواش، یواش! ‫آروم.
‫همه چیز رو بو نکش، خب؟
‫بیا.
‫یالا، از این طرف.
‫آروم باشین، آقا.
‫من...نمی تونم ببینم ‫کی هستین.
‫پلیس هستیم، آقا. ‫دارین میرین ساحل؟
‫- ها؟ نه، دارم سگم رو می گردونم. ‫- چی؟
‫- دارم سگم رو می گردونم! ‫- سگتون کجاست؟
‫اون همین...گندش بزنن. اُه، لعنت. ‫سگم...نه، بزیل!
‫البته، غیبش زده.
‫کارت شناساییتون رو لطف کنین ‫و همین طور مجوز بیرون بودن.
‫بله، بله، بله. ‫همین الان میدم.
‫چون دستکش لاتکس دستمه، حس نکردم ‫بند قلاده ش داره از دستم سر می خوره، اما...
‫- حتماً...حتماً رفته خونه. ‫- کی؟
‫خب، سگم دیگه، بزیل.
‫آقا، نمی تونم صورتتون رو ببینم. ‫باید ماسکتون رو بردارین. زیادی مه گرفته.
‫در نمیارمش. ‫این خودکشیه!
‫- پس جریمه تون می کنیم. ‫- دیوونه شدین!؟
‫توهین به افسر، ‫جریمه 7500 یورویی داره.
‫به من...به من استرس ندین، ‫باعث میشین بیشتر مه بگیرم!
‫ما یک متر ازتون فاصله داریم. ‫می تونین درش بیارین. نگران نباشین.
‫نمی تونم تو پاندمی وسط خیابون ‫ماسکم رو در بیارم که!
‫خیلی خوب، خیلی خوب. ‫باشه، باشه، صبر کنین.
‫آه! بهتر شد، درسته؟
‫آقا، باید لطف کنین ‫ماسکتون رو در بیارین.
‫اما...اما حالا من ‫می تونم ببینمتون.
‫اگه من می تونم ببینمتون، ‫یعنی شما هم می تونین من رو ببینین.
‫نه، باشه. درش میارم. ‫درش میارم، صبر کنین،
‫اما اول...
‫- تیزر! آروم! ‫- سلاح!
‫- تکون نخور! ‫- تکون نخور!
‫- دماسنجه! ‫- آروم بگیر!
‫- قسم می خورم، دماسنجه. ‫- آروم باش. نمی خوام صدمه ای بهت بزنم.
‫وای! هی، هی، بزیل. ‫بچه بیچاره، کی اینا رو بهت بسته؟
‫ها! 20600 نفر دارن ‫زنده تماشا می کنن و بیشتر هم میشن.
‫همین الان دو کیلومتر دویدیم...
‫...و با چربی سوزی پا ادامه ش میدیم.
‫می پرسین «چربی سوزی پا» یعنی چی؟
‫یعنی اسکات از پهلو!
‫پایه این؟ چون من هستم.
‫برو بریم. با پای راست شروع کنین. ‫بهتون نشون میدم چطوری.
‫- سم! ‫- و نُه، ده. پا ریلکس.
‫- سم! ‫- نفس بکشین. بله؟
‫وقتی پخش زنده باشه، ‫همین میشه دیگه!
‫جواب آزمایش اومد؟
‫هنوز نه. وسط پخش زنده م. ‫حالا حرکت صندلی.
‫آره، با دخترهای شل و ولت!
‫- «شل و ول»؟ ‫- رازیانه تموم کردیم. وی آرِ رازیانه کرده م.
‫- دیگه نمی تونم تحمل کنم! ‫- پخش زنده ست!
‫آره، فهمیدم. میشه لطفاً ‫یه کم بخری؟
‫ببخشید. همسایه م بارداره.
‫دارم تو قرنطینه کمکش می کنم...
‫...و اگه تو این ایام به هم ‫کمک نکنیم، کی بکنیم؟
‫دارم کلاسم رو تموم می کنم، ‫بعدش در خدمتم.
‫خیلی خوب، اون یکی پا، ‫قبل از این که بریم سراغ رازیانه...
‫برو بریم.
‫پنج، شش، هفت، هشت، ‫نُه، ده. ادامه بدین.
‫بیا! ضمناً بجنب، ‫نمی تونم تکون بخورم!
‫همینه دیگه، می خواستی با همسایه ت ‫ازدواج نکنی و بچه دار نشی!
‫ضمناً منم می تونم ببینمت.
‫می تونم پخش زنده ت رو ‫دنبال کنم. خیلی لوده ای!
‫لوده!
‫عوضی، احمق!
‫کارمون تموم شد، دخترها.
‫تمام تلاشتون رو کردین. ‫آفرین، بهتون افتخار می کنم!
‫دخترهای ورزشکار همینن! ‫صدآفرین!
‫فردا می بینمتون. ‫دوستتون دارم. بای بای. خداحافظ!
‫لعنت! هشت هزار تا!
‫گور بابای رازیانه ش. ‫گندش بزنن، عجب دردسریه.
‫در ضمن، نمی تونم برگردم بیرون. ‫مجوزم رو ازم گرفتن.
‫نه، نه، میرم. میرم. ‫میرم، خب؟ لعنت.
‫- هی، بچه. می تونم سگت رو قرض بگیرم؟ ‫- بله؟ ها؟
‫ببین، باید یه کاری کنم ‫و از مجوز خودم استفاده کردم.
‫اگه آدم سگ داشته باشه ‫هیچ وقت چیزی نمیگن.
‫اما...اما اون مال من نیست. ‫نمی تونم بدمش.
‫چه فرقی داره؟ ‫بعدش پس میارمش.
‫نمی تونم. مال عشقمه. ‫اون خوشش نمیاد.
‫- عشقت؟ ‫- آره، عشقم.
‫- تو هم یکی داری. گرفتی؟ زنت. ‫- چی؟
‫عشقم، عین شین قاف. ‫عشقم.
‫آهان، اما...
‫- تو زیادی جوونی. ‫- آره، که چی؟
‫بهش نگو، خب؟ خودش ‫نمی دونه عشق منه.
‫خانم؟
‫- خانم؟ ‫- خانم چی؟
‫اُه، سلام، خانم. ‫حالتون خوبه؟
‫نه. چی می خوای؟
‫دارم سگم رو به کسایی قرض میدم ‫که از مجوزشون استفاده کرده ن.
‫علاقه ای دارین؟ ‫دقیقه ای 1000 یورو.
‫- فکر کردم گفتی «قرض»؟ ‫- قرضش میدم، اما پولی.
‫قشنگ به بابات کشیدی.
‫فکر نمی کنی یه کم گرونه؟ ‫دقیقه ای 1000 یورو؟
‫خب، ده تا چطوره؟
‫بهتره، اما نه، مرسی.
‫اصلاً پول واسه چی لازم داری؟
‫مگه بابات به اندازه کافی نداره؟
‫آره، خب، اگه بخوام پولی ‫در بیارم، باید برم.
‫درسته. برو سر احمقای دیگه شیره بمال.
‫یه نصیحتی بهت بکنم؟ اگه می خوای ‫جواب بده، نرخت رو بیار پایین.
‫- یه یورو بهتره. ‫- باشه.
‫- مرسی، خانم. ‫- لوئیس!
‫«خانم» چیه.
‫خب، عالی جناب،
‫مشخصه کوین متوجه نشده ‫اقداماتش چه قدر جدین.
‫مگه نه، کوین؟
‫من با گردشگرها رو پل بودم. ‫فقط می خواستم رو سن سنگ بندازم.
‫صبر کن، نه!
‫دارین میگین در طول اعتراضات ‫داشتین سنگ تو رود مینداختین؟
‫- نه! ‫- بله، قسم می خورم. ببینین.
‫اگه این طوری بندازیمش، می پره ‫و بعد سنگ می خوره به یه پلیس.
‫هی، عالی جناب، حتی ‫منم نمی تونستم باور کنم.
‫تصادف عجیب و غریبی بود.
‫آقای لوئیس، اگه درست فهمیده باشم، ‫دارین استشهادتون رو تغییر میدین.
‫- بله، کاملاً. ‫- نه! کوین...
‫- دو تا پلیس ابله دستگیرم کردن. ‫- می بخشید.
‫- وسط دادگاهم، مارتین. ‫- اُه، شرمنده. ردات رو ندیدم! ببخشید.
‫عالی جناب، میشه لطفاً یه دقیقه ‫با موکلم خصوصی صحبت کنم؟
‫تو ویدئوکنفرانس به نظر ‫کار پیچیده ای میاد.
‫بله، درک می کنم.
‫- بزیل کجاست؟ ‫- نیومد خونه؟
‫- آه...خب... ‫- چی؟ تنهاست؟
‫- ناپیوستگی هست. ‫- گمش کردی؟
‫وکیل بیکارت، با مایین؟
‫- کاملاً، عالی جناب. ‫- سگم کجاست؟
‫داد نزن! مادرت داره کار می کنه!
‫- بزیل! ‫- معذرت می خوام.
‫من وسط دادگاهم. دارین ‫مزاحم میشین. برین بیرون!
‫با بی برنامه حرف زدن این بچه ‫و عین کابوس بودن قاضی...
‫...کارم به اندازه کافی سخت هست، پس...
‫- کی داره بی برنامه حرف می زنه؟ ‫- ها؟
‫وکیل بیکارت، می تونیم ‫صداتون رو بشنویم.
‫- ها؟ ‫- ویدئو رو خاموش کردین، نه صدا.
‫اُه، کـ...شرمنده، عالی جناب.
‫وکیل، داشتی می گفتی ‫«کوفت».
‫- هی، شنیدم چی گفتی. ‫- گوش کن، بزیل...یعنی کوین!
‫- لونا، بدون ماسک نرو. ‫- شرمنده.
‫- موضوع خانوادگیه. ‫- ماسک تموم کردیم.
‫چطوره بیای این جا؟ ‫خیلی ساکت تره.
‫می خوام درخواست تداوم بدم ‫برای این که حضوری با موکلم...
‫...تو ندامتگاه صحبت کنم.
‫نه، حضوری هیچ کس رو ‫نمی بینی. اصلاً نمیشه.
‫زندون ها آلوده ترین ‫جاهای کشورن.
‫- اون کیه؟ ‫- این دادگاه زیادی شلوغه.
‫من تا پنجم ماه آینده ‫میندازمش عقب.
‫- مرسی، عالی جناب. ‫- نه، نه. من تو زندون نمی...
‫دخترت بدون ماسک ‫رفت بیرون. الو؟
‫تو...نمی تونی این طوری ‫مزاحم یه دادگاه بشی.
‫کنفرانس های ویدئویی همین طوریش هم ‫به اندازه کافی پیچیده هستن.
‫شرمنده، اما به نظر میاد ‫امیدی به پرونده ت نیست!
‫اگه جات بودم، ‫بی خیالش می شدم.
‫نه. بی خیالش نمیشم. ‫من برای همه موکل هام می جنگم.
‫پنج سال اخیر رو درگیر ‫جرایم کوچیکی مثل کوین بودی.
‫این طوری لذت بخش نیست.
‫فقط به جای اضافه کردن ‫به مشکلاتم، ازم حمایت کن.
‫ازت حمایت می کنم، عشقم،
‫ولی به هیچ وجه نمی تونی ‫به سر زدن به زندان ادامه بدی.
‫افتاد؟
‫یالا، بزیل. اُه، ‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫- سلام. ‫- اُه! اُه، بزیل! اُه، عزیز دلم!
‫عشق من، ترسیده بودم. ‫اُه، بزیل من. دوستت دارم.
‫دلم برات تنگ شده بود. ‫آره، منم دوستت دارم.
‫ترسیده بودم. فکر می کردم ‫از دست داده مت.
‫با من بود، اون یکی بزیل.
‫مرسی که پیداش کردی.
‫خواهش می کنم.
‫بیا.
‫هی. هی، لونا. ‫لونا، صبر کن.
‫یه چیزی برات دارم.
‫- بیا. ‫- این چیه؟
‫پولی که از قرض دادن سگت...
‫...به کسایی که مجوز نداشتن ‫در آوردم...
‫...و چون سگ توئه، خب، ‫پول هم مال توئه.
‫- شوخی می کنی؟ ‫- نه، نه. هدیه ست.
‫تو وحشتناکی!
‫سگم رو کرایه دادی؟
‫ممکن بود بدزدنش!
‫- اما...اما من هم نزدیکش بودم. ‫- آره، حتماً!
‫پولت رو نمی خوام. ‫کثیفه، مثل ماشین بابات.
‫چه خوب پیش رفت!
‫اگه دوستش داری، بهتره ‫از همین حالا رویه ت رو عوض کنی.
‫مم.
‫مرسی. مرسی، مرسی، مرسی.
‫[پزشکان، آتش نشان ها، پرستارها] ‫[آفرین، از شما ممنونیم]
‫دکتر گابریل!
‫- دکتر گابریل! ‫- نه، حال خوکچه هندی خوبه.
‫- نه، قضیه این نیست. ‫- نتیجه تست ها هنوز حاضر نیست.
‫نه، این هم نیست. ‫موضوع زنمه.
‫نمی تونم ازش خبر بگیرم. ‫خیلی نگرانم.
‫هیچ کس جواب نمیده.
‫می تونین بهشون زنگ بزنین؟
‫همم...اوهوم.
‫مرسی.
‫پائولا رومانو ‫بیمار منه. بله.
‫- بله، شما دکتر... ‫- دکتر گابریل.
‫- مؤسسه پاستور.
‫- تازه از مراقبت های ویژه بیرون آوردنش. ‫- اُه، این طوریه؟
‫از مراقبت های ویژه ‫بیرون آورده نش؟
‫- حالش بهتره. وضعش بهتر شده. ‫- حالش بهتره.
‫عالیه. می تونین من رو ‫به دکترش وصل کنین، لطفاً؟
‫بله؟
‫کدوم بیمار؟
‫- یوسف. خانم رومانو؟ ‫- خانم رومانو؟
‫رومانو...
‫- رومانو. ‫- آره، پائولا.
‫همین الان آوردنش بالا ‫برای ریکاوری.
‫عالیه. کجاست؟
‫- اون طرف. ‫- باشه.
‫خانم رومانو؟
‫شوهرتون پشت خطه.
‫الو؟
‫عشقم!
‫خیلی خوشحالم ‫که صدات رو می شنوم!
‫چطوری؟
‫اُه، دیگوی من!
‫کار ساختمون چطور پیش میره؟
‫مطمئنم بدون من ‫سردرگمی!
‫نه، نه، نه. پائولا، عشق من...
‫تویی که باید بهم بگی ‫حالت چطوره.
‫پرنده ها منتظرتن.
‫خودت چی؟
‫منم همین طور، ‫عشق من. منم همین طور.
‫دکتر.
‫- چیه؟ ‫- ممنون.
‫- مس، طلا، نقره. ‫- اُه.
‫از این که هنوز جواب تست رو ‫نگرفتیم، نگرانم.
‫حتماً سرش خیلی شلوغه. ‫کل کارمنداش رفته ن.
‫اون چیه دیگه؟
‫پالس اکسیمتر. برای ‫اندازه گیری سطح اکسیژن خون.
‫نباید بره زیر 95 درصد. ‫اگه بره، یعنی...
‫- چیه؟ ‫- پنجاه و دو!
‫اُه، لعنت، گرفته مش. ‫داره میره تو ریه هام!
‫گندش بزنن! کلیر!
‫- رو انگشت اشتباهی گذاشتیش. ‫- ها؟
‫بیا.
‫اُه، درسته.
‫اُه، ممنون.
‫- نوبت توئه. ‫- نه، من خوبم. ممنون.
‫می دونم دارم نفس می کشم.
‫ببین، چطوره این چیزای مسخره رو ‫بذاریم کنار؟
‫بیا، آره.
‫شب بخیر.
‫الان خیلی رو دورم.
‫امیدوارم دیوونه نشم.
‫اُه! عزیز دلم...
‫چه گرمی.
‫آره، گرمم.
‫- داری دمام رو اندازه می گیری؟ ‫- گفتی گرمته.
‫خیلی خوب، ببخشید.
‫ببخشید! عزیزم، عزیزم...
‫ولش کن.
‫بیا انرژیمون رو ذخیره کنیم ‫برای حملات ویروسی.
‫- این طور فکر نمی کنی؟ ‫- آره، راست میگی.
‫- مرسی. ‫- خواهش می کنم.
‫بیا. نقاشی، گل، شعر.
‫«لونا، من نگاه شیرینت رو می خوام»
‫«قلب مهربونت رو تو مُشتم می خوام»
‫محشره. خانما از این چیزا ‫خوششون میاد.
‫می ترسم بهش بدمش.
‫در بدترین حالت چی میشه؟ ‫گند می زنی؟ این طوری یاد می گیری.
‫خب، از اون جا که عمراً ‫بتونم اینا رو بفروشم...
‫...حداقل بخورمشون!
‫«الکل آدم رو آهسته می کشه.»
‫خوبه. ما که عجله ای نداریم.
‫- اما من... ‫- ضرری برات نداره.
‫- در بدترین حالت، ضدعفونی میشی. ‫- اُه، خب، باشه.
‫لعنت، اون قدرا هم ‫خنگ نیستی، می دونی؟
‫- بوی چی حس می کنی؟ ‫- نمی دونم، گلابی؟
‫آفرین.
‫همین الان ضدعفونی کننده ‫هیدرو-الکلی با رایحه گلابی رو کشف کردی...
‫...که رائول ساخته.
‫وای.
‫بزیل، با کم اومدن ضدعفونی کننده، ‫دستمون رو طلا می گیریم!
‫- اُه، نه! ‫- چرا!
‫- نه، نه، نه. ‫- طلای خالص.
‫سوژه، یه خوکچه هندی ماده ست...
‫...که همین الان دوز دوم واکسن رو ‫دریافت کرده.
‫همه چیز مرتبه، که باعث میشه ‫امیدوار باشیم...
‫لیلی! اُه، نه!
‫نه، لیلی. لیلی!
‫لیلی! لیلی! برگرد! ‫برگرد!
‫یک، دو، سه، چهار...
‫یک، دو، سه چهار...
‫نه، لیلی!
‫دکتر؟
‫بله، دارم میام!
‫دارم میام!
‫بله، سلام؟
‫بله؟
‫- جواب تست آماده شد؟ ‫- نه، هنوز نه. صبور باشین. خداحافظ.
‫فقط برای اون نیومده م.
‫به پیشنهادی که دادم ‫برای چاپ مقاله تون فکر کردین؟
‫به سردبیرم پیشنهاد کردمش. ‫عاشق این ایده شد.
‫- من پایه م. بله. ‫- واقعاً؟ محشره.
‫مراقب باشین. ‫کی قرار بذاریم؟
‫صبر کن. باید یه دور بخونمش ‫و بعد برات می فرستمش.
‫- اُه... ‫- یالا. مراقب باش...
‫- آره، انگشتات. ‫- ایمیلم رو داری؟
‫همه چیز رو دارم. ‫هر چی لازمه دارم.
‫- خداحافظ. ‫- مرسی.
‫ها؟
‫اُه، لعنت!
‫لیلی!
‫کجا رفته؟
‫- دکتر؟ ‫- چطور می تونم کمکتون کنم؟
‫وقتی جواب تست حاضر شه، ‫بهتون خبر میدم.
‫برای این نیومدیم که.
‫محفظه پلاستیکی لازم داریم ‫که به نظر طبی بیاد.
‫- چیزی داری؟ ‫- نه.
‫چرا! چرا، چرا، چرا.
‫چند تا محفظه نمونه آزمایش دارم. ‫بفرمایید.
‫ببریش. دیگه لازمشون ندارم. بیا.
‫- بیا. خداحافظ. خیلی ممنون. ‫- مرسی، خداحافظ.
‫خداحافظ. در رو ببندین. یالا.
‫در رو ببندین! گفتم در!
‫لیلی...
‫بیا، لیلی، لیلی. پیش پیش پیش...
‫لیلی، لیلی.
‫لیلی؟
‫لیلی.
‫لیلی...
‫دنبال جواب ها می گردی، آقای دانشمند؟
‫چرا تو ماشینت قایم شدی؟
‫دارم از موفقیتم ‫لذت می برم.
‫نشسته تو یه ماشین پارک شده؟ ‫تعریفت از موفقیت اینه؟
‫اُه، آره، دیگ به دیگ ‫میگه روت سیاه!
‫کارت از مؤسسه پاستور...
‫...به آزمایشگاه محله ت کشید.
‫من پاستور رو ترک کردم ‫چون همه چیز کُند پیش می رفت.
‫تو مطالعه، آدم باید ‫ایده داشته باشه. ایده های بزرگ.
‫همکارام این رو دوست نداشتن، خب؟ ‫من خودم رو وقف تحقیقم می کنم.
‫وقتی تو داری قام قام می کنی ‫و ویپ های کثیفت رو می فروشی،
‫من به یه هدف والاتر ‫متعهدم، در سطح جهانی!
‫اُه، درسته، کنترل مردم.
‫جان؟
‫مگه ویروس از یه آزمایشگاه نیومده بیرون؟
‫بیل گیتس، دولت پنهان، ‫واکسیناسیون...
‫دارن هر کار می تونن می کنن ‫که جمعیت جهان رو کم کنن.
‫فکر نکن همه مون احمقیم، ‫آقای دانشمند. ما احمق نیستیم.
‫- به نظر خیلی آگاه میای. ‫- آگاهیم، بله.
‫- چون دقیقاً همینه. ‫- می دونم.
‫- پس حین تست حسش کردی؟ ‫- چی رو؟
‫من یه میکروچیپ ویندوز کوچیک ‫توت کار گذاشتم.
‫- هان؟ ‫- سوآب بینی برای همینه دیگه!
‫اگه یه خوکچه هندی پیدا کردی، ‫برگردونش به آزمایشگاه.
‫شدیداً واگیرداره. وایسا، ‫خودم میام می گیرمش.
‫حالا می دونم ‫کجا می تونم پیدات کنم.
‫عحب چرندیاتی.
‫مم.
‫آره، می دونم دیگه تو پاستور نیست. ‫حالا آزاد کار می کنه.
‫صبر کن. طرف نابغه ست. آره.
‫مقاله ش رو مرور می کنه ‫و برام می فرسته.
‫البته،
‫اما بهم رودست نزن، خب، یانیس؟
‫منظورم اینه که منم که تمام وقت ‫به کادر ملحق میشم. با هم توافق کردیم، خب؟
‫با قرارداد؟ باشه.
‫صبر کن، صبر کن. ‫بهت...بهت زنگ می زنم.
‫- کجا داری میری؟ ‫- هان؟
‫کجا داری میری؟
‫دارم آشغالا رو می برم بیرون ‫و بعد چند تا کار دارم که بکنم.
‫ولش کن، من میرم.
‫ها؟ چی؟ نه، نه. چرا تو...چرا؟
‫من بیرون از تو محتاط ترم.
‫اُه، خب، پس تو کارها رو ‫بکن و آشغالا با من.
‫من میرم کارهام رو بکنم. ‫تو راه میندازمشون دور دیگه.
‫نه! چرا تو؟ ‫همیشه تو؟
‫بی خیال، بس کن! یه جوری باهام ‫رفتار می کنی انگار رئیس تویی!
‫منم تو این خونه نقش دارم، خب؟
‫نقشت تو خونه مون ‫بردن آشغال هاست؟
‫آره.
‫باشه.
‫مرسی.
‫کلیر؟
‫- بله؟ ‫- بیا این جا.
‫چیه؟
‫کیسه رو باز کن.
‫- همم؟ ‫- کیسه آشغالا رو میگم.
‫ببین. این رو یادت رفت.
‫اُه، این هم همین طور.
‫بیا.
‫آه، آقا؟
‫- چرخ ها رو ضدعفونی نمی کنین؟ ‫- نمی فهمم چی میگین، آقا.
‫- ولش کن. فراموشش کن. ‫- آه، چه قدره؟
‫- 36.3. چیزیت نیست. ‫- باشه...آخ!
‫خانم ها و آقایان، ‫به دلایل امنیتی مشخص،
‫ازتون می خوایم از دیگر مشتریان...
‫وای!
‫- ...یک متر فاصله بگیرین. ممنون. ‫- احمق!
‫[حداکثر دو عدد]
‫میشه نوار نقاله رو ‫راه بندازین؟
‫چی؟
‫میشه نوار نقاله رو ‫راه بندازین؟
‫- اما چیزی روش نیست... ‫- نوار نقاله کوفتی رو راه بنداز!
‫نه!
‫دستات رو نشونم بده.
‫دیوونه شدی؟ ‫دست هام تمیزن.
‫- آه. ‫- همم؟
‫متأسفم. نمی تونین هم زمان ‫بیشتر از دو تا از یه کالا بردارین.
‫ها؟ چرا؟
‫به خاطر محدودیت هایی ‫که واسه کمبود موجودی گذاشته ن، آقا.
‫اُه...
‫- ملاحظه کنین. ‫- نه، خودتون ملاحظه کنین.
‫سعی کنین ‫به فکر بقیه هم باشین.
‫کارت یا نقد؟
‫پس کارت؟
‫خانم ها و آقایان، ‫به دلایل واضح امنیتی،
‫ازتون می خوای از دیگر مشتریان ‫یک متر فاصله بگیرید.
‫همم. وایسا!
‫ردیفه. ممنون.
‫بوگاسیان.
‫- چطوری، دیگو؟ ‫- خوبم.
‫هی، بی زحمت...
‫تو رو خدا بگو که شوهرم ‫اون دماسنج رو بهت نداده.
‫چرا، 36.6. رو به راهین.
‫- باورنکردنیه. ‫- بفرمایید.
‫فکر نکن مجبوری ‫هر کار میگه بکنی.
‫اُه، راستی، ندیدیش؟
‫- همین الان از استخر برگشت. ‫- لعنت.
‫مارتین؟ در رو باز کن. ‫زنجیر رو انداختی.
‫برو عقب.
‫کجا بودی؟
‫اُه، پیاده روی معرکه ای داشتم. ‫پارک ها رو دوباره باز کرده ن. نگاه کن.
‫کوین اون گل ها رو بهت داد؟
‫ها؟ چرا همچین چیزی میگی؟ ‫کوین کیه؟
‫«کوین کیه؟»
‫مارتین، باید موکلم رو می دیدم، ‫اما قسم می خورم خیلی احتیاط کردم.
‫دستکش، ماسک، شیلد صورت، ‫همه چیز پوشیده بودم.
‫نمی تونی بیای داخل. زیادی خطرناکه. ‫مواجهه از نزدیک داشتی.
‫به هیچ وجه. اصلاً.
‫- یالا. باز کن. ‫- نه!
‫مارتین.
‫مارتین، اینا حرفای خودت نیستن. ‫کار اضطرابته، خودت هم می دونی.
‫خیلی خوب، چطوره یه نفس عمیق بکشی ‫و خودت رو جمع و جور کنی، عزیزم؟
‫اُه، ممنون.
‫امیدوارم این باعث بشه ‫به عواقب کارهات فکر کنی.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫مارتین، در رو باز کن!
‫لونا!
‫باز کن!
‫- مرسی! ‫- لونا، باز کن.
‫نه. این جا.
‫دست خوش. ‫معرکه این!
‫حرف ندارین، حرف ندارین. ‫واقعاً محشرین.
‫- آفرین! ‫- نه، آفرین به خودت!
‫- آفرین. ‫- تو خوبی! آفرین.
‫آفرین!
‫شب خوش.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ بهتره بترسی ♪
‫♪ از این همه دکتر خوب بترسی ♪
‫♪ که ساعت های بی شماری کار می کنن ♪
‫- خیلی خوب، دوستتون دارم. ‫- آفرین به همگی.
‫اُه، لعنت! ‫لعنت! لعنت!
‫چی شده؟ بچه ست؟
‫اُه، نه...کنجی گیراکه! ‫(یک خواننده فرانسوی)
‫«پاندمی، پاندمی» رو ‫نشر داده!
‫کنجی گیراک، عزیزم!
‫مطمئنی حساب قلّابی نیست؟
‫آه، 1.7 میلیون دنبال کننده داره. شک دارم!
‫اُه، لعنت، لعنت!
‫اُه، یه انقباض بزرگه.
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫یه کم زوده، نه؟
‫- آروم، آروم. ‫- نه، من خوبم.
‫به خاطر احساساتی شدنه.
‫ببین، تعداد دنبال کننده هام ‫دارن میرن بالا!
‫- دیوونگیه! ‫- عالیه.
‫معلومه برای دنبال کننده های کنجی گیراک ‫به اندازه کافی خوب هستم!
‫همم.
‫آفرین!
‫دست خوش.
‫مارتین، باز کن!
‫هی! خونه کوفتی منم هست!
‫مارتین!
‫لعنت!
‫پنجره اتاق خوابم گیر کرده.
‫اُه، آره؟ ‫پنجره دیگه ندارین؟
‫- آه، آره. نه. ‫- نه، راحت باش.
‫خونه خودت که نیست. ‫همه جا پخشش کن.
‫امان از اجاره نشین های کوفتی.
‫خب؟
‫276.
‫- چه خوب! ‫- خیلی خوبه! حتی بهتر!
‫پس ورشکسته نمیشی؟
‫چون من دوست دارم برای طراحی ‫بیام این جا. از تو هم خوشم میاد،
‫اما اگه این جا ویپ فروشی بشه، ‫نمی تونم بیام.
‫چی داری میگی؟ من چرا باید ‫ویپ فروشی بگردونم؟
‫خیلی خوب، به کسی نگو، اما ‫بابام منتظره ورشکسته بشی.
‫این طوری می تونه کافه ت رو ‫بخره و ویپ بفروشه.
‫یا این که از کووید بمیری.
‫مطمئن نیست کدوم، ‫اما گفت صبر می کنه.
‫عجب بی شرفی!
‫- کافه بسته ست. ‫- شب خوش.
‫شنیده م این جا ضدعفونی کننده دست ‫می فروشین، با عطر گلابی. درسته؟
‫خب، اگه این طوره، بازیم. بیا تو.
‫شب خوش.
‫- قیمتش چنده؟ ‫- دونه ای ده یورو.
‫- دو تا هفده یورو. ‫- خب، چهار تا می برم.
‫- سی و چهار یورو. ‫- بفرمایید.
‫- اُه، نه. فقط پول نقد. ‫- اُه.
‫چیه؟
‫گندش بزنن، فکر کنم ‫کووید گرفته م.
‫نه، خود غذا بی مزه ست.
‫بله؟
‫آره، منم.
‫- تونی، الان نمی تونم باهات حرف بزنم. ‫- همم.
‫- و کی میای خونه؟ ‫- نمی دونم.
‫خونه مادرتی، درسته؟
‫گوش کن، من باید برم. ‫وقت ندارم.
‫خونه مادرشه؟
‫نمی دونم.
‫برادرت رو از کافه پیرزنه بردار.
‫- داریم میریم. ‫- چی؟
‫خب، آره، اون برنمیگرده، ‫بیا خودمون رو گول نزنیم.
‫بهم گفت «تونی».
‫هر وقت بهم میگه «تونی»، ‫نشونه بدیه.
‫یالا. تا اون جا رانندگی می کنیم.
‫ضمناً به مادرت نگو. ‫فهمیدی؟ سورپرایزش می کنیم.
‫یالا، بیا بریم.
‫اُه، خدا. نمی دونم ‫کلیدم رو کجا جا گذاشتم.
‫بزیل! بزیل!
‫باز چیه، ویکتوریا؟
‫- عجب مزاحمی هستی! من سرم شلوغه. ‫- بیا.
‫- چی؟ ‫- گفتم بیا. داریم میریم.
‫- کجا؟ ‫- جنوب، برای آوردن مامان.
‫- چی؟ صبر کن. ‫- بجنب.
‫لعنت، بزیل! ‫بزیل!
‫اُه، نه، بی خیال.
‫پشت در مونده م.
‫آه.
‫شوهرم داره با کلیدها میاد.
‫نمی دونم چرا لفتش داده.
‫- پیداش میشه. ‫- نباید خیلی طول بکشه.
‫آه، خودت چی؟ ‫داری میری؟
‫نه، نه، دارم... ‫یه سری چیزها رو رد می کنم.
‫عجیبه که آدم چه قدر ‫خرت و پرت می خره، نه؟
‫آره، خصوصاً تو.
‫همم.
‫فکر کنم شوهرت خونه ست.
‫آره، نجات پیدا کردم.
‫شام نوش جون.
‫مرسی.
‫بزیل!
‫بزیل، بیا این جا، وگرنه ‫کشون کشون می برمت.
‫بابا، نمی خوام برم. ‫واقعاً نمی تونم.
‫- نمی تونم برم، بابا! ‫- نه.
‫- میای. بس کن! ‫- التماست می کنم. نمی تونم!
‫- تو...بزیل، عصبانیم نکن! ‫- باید لونا رو ببینم!
‫- بو گند الکل میدی! ‫- چرا مامان برنمیگرده؟
‫ممنون میشم به بچه م الکل ندی!
‫بی خیال، حتی نُه سالش هم نشده.
‫بهش الکل ندادم. کمکم می کرد ‫ضدعفونی کننده دست بفروشم.
‫درسته، حرفه م رو عوض کردم.
‫بچه ت باهوشه. ‫کار و بار ردیفه.
‫کافه م رو بهت نمی فروشم.
‫چی بهش گفتی؟
‫ها؟
‫لعنت، لعنت، لعنت!
‫نگاه نکن. نگاه نکن.
‫فقط وانمود کن ‫هیچ مشکلی نیست.
‫بیا.
‫اُه، چی...
‫چه غلطی داره می کنه؟
‫- یالا. ‫- باورنکردنیه.
‫- ایست. ایست! ‫- لطفاً ماشین رو نگه دارین.
‫دیوونه شده؟ قربان. وای!
‫فقط تکون بخور.
‫- یواش. ‫- مراقب باش.
‫آقا، لطفاً.
‫این عوضی چی کار داره می کنه؟
‫- لطفاً. ‫- آقا.
‫لطفاً همین الان ‫ماشین رو نگه دارین.
‫موتور رو خاموش کنین.
‫- از ماشین خارج شین. ‫- من؟
‫بله، آقا.
‫این چه وضعیه؟ ‫چی کار داشتین می کردین؟
‫آه، داشتم تو حیاطم ‫رانندگی می کردم.
‫متأسفم، اما اجازه ش رو دارم چون ‫می دونم نباید خارج بشیم،
‫اما نمی دونم چرا نباید ‫تو حیاطم رانندگی کنم.
‫این یک، دو این که...
‫...تازه این ماشین رو خریده م ‫و حق لذت بردن ازش رو دارم.
‫و چرا با دو تا بچه داخلش ‫دارین ازش لذت می برین؟
‫آه، می دونین، وقتی اومدم بیرون ‫داشتن تو حیاط بازی می کردن...
‫...و نمی خواستم زیر بگیرمشون، ‫برای همین گفتم سوار شن،
‫چون فکر نمی کنم الان ‫وقت خوبی برای بردنشون به بیمارستان...
‫...یا اورژانس یا اینا باشه. ‫مگه نه، بچه ها؟
‫- من بهتون گفتم سوار شین. ‫- آره.
‫برای همینه.
‫پشت تلفن بهمون گفتن ‫که یکی از ساکنین این آدرس...
‫...از قرنطینه پیروی نمی کنه.
‫خود من بهتون زنگ زدم.
‫معذرت می خوام، آقا؟
‫من بودم که زنگ زدم، ‫چون می دونین...در واقع...
‫...یکی از ساکنین ساختمون ‫از قوانین پیروی نمی کنه...
‫...و ایشون طبقه اول سمت چپه.
‫اگه بررسی کنین، ‫به محض این که شب میشه،
‫میره بیرون. اون... ‫یه برنامه هایی داره.
‫اگه از من بپرسین، مشکوکه.
‫باشه، چکش می کنیم.
‫محشر میشه.
‫ضمناً یه لطفی بهم بکنین. ‫این مزخرفات رو بس کنین.
‫فقط یکی دو بار دیگه ‫جلو عقب میرم...
‫...و بعدش برمیگردم بالا. ‫دارم بهتون میگم، خسته م.
‫بله، درک می کنم.
‫- شب خوش، آقا. ‫- بله، ممنون.
‫- شب بخیر. ‫- ممنون برای زحماتتون.
‫خوب گولشون زدیم.
‫برو بریم.
‫- شب خوش، خانم. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫بهمون گفته ن یه نفر ‫تو طبقه اول هست...
‫بله، جا رو درست اومدین. کاملاً.
‫آقا، من رو از واحد خودم ‫بیرون انداخته ن.
‫مارتین، در رو باز کن.
‫پلیس این جاست.
‫ها؟
‫سرکار، خانم.
‫- شب بخیر. ‫- بله، شب خوش.
‫به نظر میاد یه نفر ‫به قرنطینه احترام نذاشته.
‫بله، کاملاً. ‫ایشونه.
‫- ها؟ ‫- بله.
‫- داره چرت و پرت میگه. ‫- اُه، به هیچ وجه. من زنگ زدم که گزارشش کنم.
‫شب میره بیرون و ویروس ‫میاره تو ساختمون.
‫- داری این رو گزارش میدی؟ ‫- آره.
‫تو دیوونه ای.
‫گوش کنین، سرکار، ‫من مجوز دارم.
‫به عنوان وکیل، من اجازه دارم ‫تو زندان به موکلم سر بزنم.
‫- چرا شب ها میرین بیرون؟ ‫- اما من شب نمیرم بیرون!
‫- خب، یه پتو و بالشت این جا هست. ‫- خب، دسته گل ایشونه.
‫- چرا شب ها میرین زندون؟ ‫- نه، اون وکیله.
‫بله، اما تو روز میرم.
‫- وکیل اونین؟ ‫- نه، اون شوهرمه.
‫پس زنگ زدین ‫که زنتون رو تحویل بدین؟
‫- نه، همسایه رو. ‫- همسایه؟
‫- آره. ‫- همسایه شین؟
‫اون از خونه ش بیرونتون کرد. ‫یعنی خونه تون. درسته؟
‫نه، من زنشم و وکیلم. ‫این جا خونه منه.
‫بله، زنمه. ‫این جا زندگی می کنه.
‫خونه همسایه ته راهروئه، ‫اما مال خودش نیست.
‫همسایه ته راهرو... ‫خونه مال خودش نیست؟
‫نه، یعنی آره. ‫بی اجازه اون جا نشسته.
‫هر شب میره بیرون. ‫برای همین زنگ زدم.
‫چغلی همسایه رو کردی!
‫آره، چغلی همسایه رو کردم.
‫اُه، نه، الان دیگه ‫قطعاً خونه رو ترک کرده.
‫خونه ای که مال خودش نیست رو ترک کرده؟
‫- خب، بله، شبه دیگه. ‫- آره.
‫- اُه، شبه؟ ‫- بله.
‫بسیار خوب.
‫آه، ما برمیگردیم.
‫زنتون رو خونه راه بدین، ‫اگه زنتونه.
‫- البته. ‫- همم.
‫- شب بخیر. ‫- شب خوش، ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- مرسی.
‫خداحافظ، خانم.
‫- مامان! دیگه مریض نیستی! ‫- نه، عزیزم.
‫نه، بهش دست نزن. اون خطرناکه. ‫بذار ببینم...اُه!
‫اینا رو مرتب کن.
‫بفرما. یارو با ماشین رفت.
‫همه شون دیوونه ن.
‫آره، اما به خاطر قرنطینه ست. ‫میره رو اعصاب همه.
‫یه چیزی بگو خودم ندونم...
‫بله؟
‫- شب خوش، دیگو. چطوری؟ ‫- من خوبم.
‫حالا ویپ می کشی؟
‫مم. بله.
‫تو اینترنت خونده م ویپ ‫آدم رو از کرونا محافظت می کنه.
‫به هیچ وجه. ‫چرت و پرته.
‫- واقعاً؟ ‫- بهترین چاره...
‫...واکسنیه که دارم روش کار می کنم، دیگو.
‫حالا هم باید نتیجه خیلی خیلی خوبی ‫که از لیلی گرفتم رو تأیید کنم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫عمراً. پرنده های پائولای من اصلاً! ‫غیرممکنه.
‫- به فکر زنت باش، دیگو. ‫- هستم.
‫این فدرزه، محبوب زنم.
‫مثل منه، بدون پائولا ‫خیلی ناراحته.
‫نه. نه.
‫عوضی کوچولو. ‫نوبت توئه.
‫خیلی خوب، آروم.
‫یواش.
‫باشه.
‫به گمونم دیروقته. ‫فردا انجامش میدیم.
‫خیلی خوب، خوبه.
‫سلام.
‫وای، پخشمون زنده ‫و آنپلاگده.
‫آنپلاگد.
‫ببخشید، اما تو چارچوب منی.
‫- اُه، چی؟ ‫- می تونیم ببینیمت.
‫- میشه بری کنار لطفاً؟ ‫- اُه، باشه.
‫خو...خو...خوبه.
‫مرسی. عالیه. همون جا. ‫تکون نخور.
‫آه، سلام، خوشحالم که شما ‫دوستداران موسیقی رو می بینم.
‫این ترانه برای شماست، مخصوصاً ‫اونایی که دارن برای ما می جنگن.
‫♪ پاندمی، پاندمی ♪
‫♪ تو دوست من نیستی ♪
‫چه خبر، دُکی؟
‫باز چی شده، لوئیس؟
‫چی به سرت اومده؟
‫هیچی. نه...وقتی داشتم ریشم رو ‫می زدم، پوستم بُرید.
‫فکر کنم بیشتر از ریش زدن، زخم زدی!
‫خیلی خوب، چی می خوای؟
‫یکی از فنجون های کوچیکت رو ‫برای آزمایش ماهانه م استفاده کردم.
‫ادرار شوخی بردار نیست.
‫- بذارمش همین جا؟ ‫- سرم خیلی شلوغه.
‫چرا کُند داره پیش میره؟ ‫واکسنته، نه؟
‫- باید تستم رو بدم. ‫- خب، دارم می گردم.
‫اساس علم همینه دیگه! جستجو!
‫نمیشه که فقط جستجو کنی! ‫باید یه چیزی هم پیدا کنی.
‫اساس برای من ‫دوباره باز کردن کافه ست.
‫خب، حداقل نوشیدنی خوردن رو کم کردی؟
‫نه، خوردمشون.
‫یارو نابغه ست. ‫واکسن رو پیدا می کنه.
‫نشریه تحت تأثیر قرار می گیره.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- مرسی، دیگو.
‫خب...
‫- گل قهر و آشتی...اون جا. ‫- اوهوم.
‫باغچه سبزیجات هم...اون ور.
‫نه، این طوری به اندازه کافی ‫آفتاب بهش نمی خوره.
‫بهتره باغچه سبزیجات رو ‫بذاری اون طرف.
‫اُه.
‫هی، مامان، می تونیم ‫با جعبه ها انبار بسازیم؟
‫- اُه، آره، البته. ‫- آره.
‫یالا.
‫لوئیس، اگه همه بتونیم از حیاط ‫لذت ببریم، خیلی خوب میشه.
‫به نظرت می تونیم چند تا میز و صندلی ‫ازت قرض کنیم؟ تو این هوا؟
‫نه، کافه تعطیله. ‫قانونی نیست.
‫آره، برو.
‫داری حیاط رو درست می کنی؟ ‫چه فکر خوبی.
‫شاید بتونی کمکم کنی.
‫بذارش اون جا.
‫همون جا.
‫- عالیه! ‫- آره.
‫روشن کن، دیگو.
‫- وای! وو! ‫- عالی شد!
‫عالیه! خوشگل نیست؟
‫لوئیس...
‫اُه، خدا. چه قشنگه!
‫- شما این کارها رو کردین؟ ‫- آره.
‫داشتیم فکر می کردیم ‫چند تا نوشیدنی بخوریم؟
‫چه فکر خوبی!
‫همه ش توطئه نیست ‫که آزادیمون رو ازمون بگیرن؟
‫نه، زیادی به هم نزدیکین.
‫کلیر! لونا! دو متر فاصله!
‫- به نظر یه کم مضطرب میاد. ‫- فقط یه ریزه!
‫بابا، ببین، ضدعفونی کننده دست هست!
‫این چه آشغالیه؟ ‫از کجا اومده؟
‫دست سازه... ‫آزمایشگاه رائول!
‫تضمینی 99 درصد الکل داره، ‫با رایحه گلابی.
‫بیا، نگاه کن. ‫دوکاره ست.
‫هم دست هات رو ضدعفونی می کنی و هم ‫اگه نتونی بوی گلابی رو حس کنی، یعنی کووید داری.
‫چه هوشمندانه! باید ‫به نشریه قضیه ش رو بگم.
‫به جای این که تنهایی خودت رو ‫حبس کنی، بیا به ما ملحق شو.
‫نه. عمراً، میام پایین چون ‫باید دکتر گابریل رو ببینم.
‫- اُه، جواب تست اومد؟ ‫- نه، موضوع یه چیز دیگه ست.
‫- چطوره باربیکیو بگیریم؟ ‫- همین الان؟
‫مم. اُه، می بخشید.
‫رئیسمه.
‫تو با من بیا. باید ‫یه چیزی بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫بله. شب خوش، آقای اوزان.
‫بله، گیلبرت. شرمنده. یادم می مونه.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- بله، عالیم. خودتون چطور؟
‫نه، خب، قرنطینه اوضاع رو ‫یه کم پیچیده کرده، اما می دونین...
‫این روزها آسون نیست، اما همه ش همین. ‫جای نگرانی نیست.
‫کاری کردم قاضی ‫درک کنه که کوین بیچاره...
‫...لایق یه فرصت دیگه هست و...
‫- صبر کنین، وکیل جدید خواسته؟ ‫- دقیقاً.
‫- ای عوضی. ‫- معذرت می خوام؟
‫گندش بزنن، من شش ماهه ‫دارم برای اون احمق می جنگم.
‫کوینی که هیچی نمی فهمه... ‫کسی که هر جلسه دادگاه داستانش رو عوض می کنه!
‫آره، آره. کوین احمقه.
‫اُه، شرمنده، اما این که سنگ ‫تو صورت پلیس پرت کنی و بگی...
‫...داشتی تو آب سنگ مینداختی، ‫نیازمند حماقت خاصیه!
‫کلیر، کوین برادرزاده منه.
‫- برادرزاده تونه؟ ‫- بله.
‫خب، خب، من نمی دونستم.
‫حالا که گفتین، یه کم ‫شبیهتون هست!
‫گیلبرت، برادرزاده یعنی ‫برادرزاده خودت...
‫...یا از طرف خانمت؟
‫آقای اوزان، بله. شرمنده.
‫الو؟
‫بله. باشه.
‫خیلی خوب. ما...ما...آره، ‫پس فردا صحبت می کنیم.
‫خداحافظ!
‫- خیلی خوب. ‫- خوبی؟
‫آره. صرفاً کاره.
‫آره، خوبه. خوبه.
‫بسیار خوب.
‫حرفت رو بزن.
‫- می دونی، منم موافقم. ‫- همم.
‫بیا. این تویی. همه اینا رو ‫برای تو نقاشی کرده.
‫- بزیل؟ ‫- آره، بچه بلژیکیه، نه سگت.
‫پدرش الگوی بدیه، اما ‫مرد کوچولویی مثل اون...
‫این قدر با احساس...
‫کم پیدا میشه.
‫اُه، بس کن. این کار رو ‫نکن. خرخر نکن.
‫می تونم بیام داخل؟
‫دیگه اومدی.
‫مقاله ت بی نطیره. بچه های نشریه ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفته ن.
‫می خوان یه شماره ویژه ‫بدن و رو جلدش باشی.
‫- کی می خواین انجامش بدین؟ ‫- نمی دونم، هر وقت تو بخوای.
‫- فردا؟ پس فردا؟ ‫- یه جورایی عجله ایه.
‫اُه، خب، بستگی به برنامه ت ‫به عنوان یه دانشمند داره.
‫البته که ما...
‫اُه، لعنت، دیگه نمی تونم ‫بوی گلابی رو حس کنم. خدایا، کووید گرفته م؟
‫نه، اون ادراره. ‫ادرار لوئیس.
‫- چرا بهم نگفتی؟ ‫- چون ازم نپرسیدی!
‫این همه بلبشو تو حیاط برای چیه؟
‫اُه، اون. می دونم...
‫دورهمی یهوییه.
‫من اصلاً موافق نیستم.
‫چی کار میشه کرد؟ مردم ‫از حبس شدن خسته شده ن.
‫می خوای...می خوای بیای ‫یه نوشیدنی بزنی؟
‫نه.
‫با این حال...
‫حواسم رو از کار پرت می کنه.
‫سلام، دخترهای ورزشکار. ‫همسایه باردار صحبت می کنه.
‫کلاس امروز «سم-فیت» خاصه،
‫مخصوص چاق و چله ها ‫و شکم دارها!
‫پس بی خیال نشین،
‫مخصوصاً بی خیال بسته چیپس ‫و سوسیس هاتون.
‫- چی کار می کنی، عزیزم؟ ‫- هیچی. هیچی!
‫دارم با 180 هزار دنبال کننده م ‫ارتباط برقرار می کنم.
‫- 180 هزار؟ ‫- آره.
‫درست شنیدی.
‫بیاین شروع کنیم.
‫اُه.
‫اُه، عالیه.
‫لیلی این طوری چنگت گرفت؟
‫آره، آره، وقتی داشتم ‫قفسش رو تمیز می کردم.
‫آهان. باید لیلی رو برگردونم ‫خونه دوبویی ها.
‫بله، بیا همین کار رو بکنیم.
‫آه، آه، آه.
‫نه، نه، نه. ‫بزیل. بزیل!
‫بزیل! آره.
‫یالا، بزیل. ‫یالا.
‫♪ پاندمی ♪
‫اُه!
‫♪ پاندمی ♪
‫خب، دیگو...
‫- به نظر مشوش میای. نه؟ ‫- نه.
‫اون کوفتی رو بذار زمین. ‫نوشیدنی های قدیمیشن.
‫ضدعفونی کننده نیستن.
‫چه بهتر. ‫بیا، بزن.
‫- استرست رو کم می کنه. ‫- نه، مرسی.
‫بخور.
‫اُه، خوبه، اما ‫خیلی قویه.
‫- نه، کلیر. ‫- آره، خوبه.
‫♪ آره، بترس ♪
‫صدای قشنگی داره.
‫- واقعاً خوشم اومد. ‫- اِه...
‫اُه، تو خوشت نمیاد؟
‫نه، موضوع اینه که همیشه ‫همون یه آهنگه.
‫خب، آره.
‫اُه، تو هم. رو مُخی. ‫بسه دیگه.
‫همون بهتر که چند تا ‫مرحله رو جا بندازم.
‫[موش - خوکچه هندی - گربه - انسان]
‫به به، عوضی بلژیکی برگشت.
‫ایست.
‫ایست!
‫اُه، آره!
‫اُه، دردسر اومد.
‫از سر راه برید کنار.
‫- سلام. ‫- بیا، گنده بک عوضی.
‫- بیا این جا. ‫- امان از تو و ماشینت.
‫مامانت چه شه؟
‫از حبس شدن و از دست پدرم خسته شده.
‫اُه، آره؟ درست مثل من. ‫پدرم میگه مامانم جون به لب شده.
‫کلیر.
‫یالا.
‫دارم بهت هشدار میدم، بوگاسیان، ‫اگه کل ساختمون رو عصبانی کنی،
‫می کشونمت دادگاه ‫و من وکیل بی رحمیم.
‫دیگه تحمل نمی کنم.
‫یالا، بیرون!
‫از دست خودت و ماشینت!
‫یالا. گم شو بیرون.
‫آقای صاحب خونه ای که به هیچ چیز ‫و هیچ کس احترام نمی ذاری.
‫- کلیر، بس کن. کلیر! ‫- یالا.
‫نه! دیگه خوش خلقی نمی کنم!
‫کلیر الان تو بد وضعیه.
‫آه؟
‫- همم؟ ‫- همم؟
‫دیگه کافیه.
‫بیرون پارک می کنم.
‫درسته، عوضی. ‫بیرون پارک کن.
‫نشونش دادم!
‫«با افتخار بلژیکی!»
‫تا حالا شعر و نقاشی ‫به این قشنگی ندیده بودم.
‫- دوستشون داری؟ ‫- عاشقشونم.
‫متأسفم. هیچ وقت این جوری نیست.
‫نه، نه، عذرخواهی نکن.
‫- چیزی نیست. ‫- پیش میاد.
‫اولین باریه که این طور می بینمش.
‫معذرت می خوام که... ‫یه کم زیاده روی کردم،
‫اما انتظار داشتم ‫بیشتر جر و بحث کنی.
‫بعضی روزها نمی کنم.
‫نه، مرسی.
‫وقتی نگاهت می کنم، ‫فکر می کنم شاید کمکی نکنه،
‫اما حق با توئه.
‫من یه عوضیم.
‫بالغ بر 1600 کیلومتر روندم ‫که زنم رو برگردونم...
‫...و در نهایت، دخترم موند پیشش.
‫جفتشون رو از دست دادم.
‫نمی...نمی دونم چطور ‫با مهربونی حرفام رو بزنم.
‫همیشه باید داد بزنم ‫و تحمیل کنم. این...
‫زیادی مهربون بودن هم جواب نمیده.
‫من... ‫هیچ کس آدم حسابم نمی کنه.
‫شوهرم مجبورم می کنه ‫تو راه پله بخوابم.
‫موکلم مثل آشغال ‫میندازدم دور.
‫رئیسم گوشی رو ‫روم قطع می کنه.
‫هیچ کس واقعاً بهم احترام نمی ذاره.
‫شاید این طور به نظر نیاد، ‫اما برات احترام قائلم.
‫کار قشنگی کردی، اون هم ‫تو این وقت کم! الان...
‫این جا الان دگرگون شده، بنابراین...
‫تو خیلی بااستعدادی. ‫خیلی بااستعدادی.
‫- جور دیگه ای نمی تونم بگم. ‫- وای.
‫وقتی خوش رفتاری، عجیبه.
‫خوبه،
‫اما حس عجیبی داره.
‫- کوویدی در کار نیست. ‫- همه ش چرته.
‫قشنگن.
‫گل قهر و آشتیه.
‫- آه... ‫- ببین کی این جاست.
‫آره، بالاخره.
‫- شب بخیر. ‫- شب خوش.
‫فراموشش کن. هیچ وقت. ‫هیچ وقت نه سلامی نه علیکی.
‫بی ادبیه.
‫می دونستین بی اجازه ‫تو واحد سندرین ها مونده؟
‫- واقعاً؟ ‫- خانم.
‫اُه، پلیس ها.
‫- خب، دیگه وقتش بود. ‫- اون مجوز نداره.
‫- اینش حتمیه. ‫- چی کار داره می کنه؟
‫کدوم عوضی ای ‫من رو لو داده؟
‫یه جورایی همه هم زمان.
‫خب، لعنت. ‫به خودتون افتخار می کنین؟
‫چغلی من رو کردین که از شرِ ‫یه دختر تیره پوست خلاص شین...
‫...که موقع قرنطینه باهاتون ‫جشن نمی گیره، درسته؟ رقت انگیزه.
‫وای، وای، وای! هی، آروم. ‫خودت گند زدی! پاش وایسا.
‫گند زدم؟ احمق، من ‫پزشک اورژانس تو سنت توماسم.
‫سنت توماس؟
‫من زندگی ندارم! خودم رو ‫ایزوله کردم که از والدین و بچه هام...
‫- ...که هیچ وقت نمی بینم محافظت کنم. ‫- اُه...
‫همیشه ازتون دوری می کنم ‫که شما تو خطر نیفتین،
‫چون پنج تا از همکارام ‫مریض شده ن.
‫دو تاشون تو مراقبت های ویژه ن.
‫حالا هم با اجازه تون، ‫برمیگردم سر کارم.
‫صبر کن، لطفاً.
‫فکر می کنم زنم با توئه.
‫یالا، از شر این آشغالا خلاص شین.
‫الان وقت باربیکیو نیست. ‫وسط قرنطینه ایم، گرفتین؟
‫مرسی.
‫- خب... ‫- خب...
‫بیاین بریم تو. من...
‫آه، لونا...نمیشه تو اون قلعه بخوابی.
‫- بزیل، میای؟ ‫- یالا.
‫- منم میرم خونه. ‫- ما هم میریم بخوابیم.
‫- خیلی خوب. ‫- بیا.
‫- بابا، میشه یه کم دیگه بمونیم؟ ‫- نه، نه، دیروقته.
‫هی. چی کار داری می کنی؟
‫می خوام یه کم نظافت کنم.
‫پس منم کمکت می کنم.
‫نه، نه. شیشه این ور.
‫این برای کاغذ و اون یکی ‫برای زباله های غذاییه.
‫- پلاستیک چی؟ ‫- پلاستیک با کاغذ یه جاست.
‫با عقل جور در نمیاد. یکیشون ‫آلوده می کنه، اون یکی تجزیه پذیره.
‫آره، چون در واقع بعضی از پلاستیک ها ‫اگه درست تمیز بشن، قابل بازیافتن.
‫باشه.
‫نه، نه، نه. ‫کلیر، نه.
‫اُه، خدای من.
‫هر چیزی غیر از این.
‫کنار سطل آشغال نه.
‫نه، نه. وایسا. ‫این دیوونگیه.
‫ببخشید. من...من...متأسفم.
‫چه خبره؟ یه چیزی شده.
‫پیروی تزریق واکسن گابریل ‫به سوژه آزمایش انسانی...
‫آه، عوارض دیده شده شامل:
‫اسپاسم ناگهانی عضلات،
‫به خاطر واکنش به سم ‫داخل اکتین پروتئینی...
‫...و رشته های میوزین.
‫درسته.
‫برای طراحی دوزهای دیگه...
‫...به سوژه های آزمایش دیگه...
‫...نیاز دارم.
‫بسیار خوب. خیلی خوب، لطفاً.
‫دکتر گابریل صحبت می کنه.
‫وحشت نکنین!
‫این یارو باز چی داره ‫ور ور می کنه؟
‫فاصله تون رو از هم ‫حفظ کنین و بیاین پایین.
‫جواب پی سی آرتون دستمه.
‫آه.
‫دو تا مورد مثبت ‫تو ساختمون هست.
‫عالیه. احتمالاً تو ‫و اون عوضیه این.
‫- نه، مارتین... ‫- برو عقب. عقب، لطفاً.
‫مشکلی پیش اومده، دکتر گابریل؟
‫همه چیز عالیه.
‫خیلی خوب. کدوم دو تامون داریمش؟
‫بسیار خوب. ‫مارتین بیکارت.
‫چی؟ غیرممکنه.
‫- چطور ممکنه گرفته باشمش؟ ‫- امکان نداره.
‫و دومین برنده؟
‫- آه، دیگو رومانو. ‫- میشه سه نفر تو ساختمون.
‫خیلی خوب، نباید با بقیه ‫در تماس باشین.
‫- باید دوباره از همه تست بگیرم. ‫- بی خیال.
‫شماها با من بیاین.
‫نقشه اینه که شما دو تا رو ‫با هم قرنطینه کنیم،
‫اما نگران نباشین. من خوب ‫ازشون مراقبت می کنم.
‫نمیر، بابایی.
‫نگران نباش، عزیزم. ‫بیشتر بیمارها خوب میشن.
‫نه، امکان نداره درست باشه. ‫حتماً مثبت کاذبه.
‫عیبی نداره، کلیر. ‫چه زندون، چه دم آشغالا.
‫تو با آتیش بازی کردی و من دارم ‫بهاش رو می پردازم. خیلی ممنون!
‫بیاین دیگه. بیاین ‫وقت تلف نکنیم.
‫یالا. تسلیم نشین. ‫از پسش بر میاین.
‫یه ترانه براتون می نویسم.
‫اُه، چه کمک بزرگی!
‫با این وجود، اگه بخوای، ‫من چند جعبه هیدروکسی کلروکین دارم.
‫آه!
‫مارتین!
‫- بیکارت! ‫- هی!
‫اون احمق کووید ‫تف کرد تو صورتم!
‫- تونی. ‫- عقب!
‫آه، رو دستات هم هست.
‫- بهش دست نزدم. ‫- بمالش به صورتت.
‫- اُه، خدایا. می سوزونه. ‫- بابا، خوبی؟
‫من خوبم.
‫دوز رو کم می کنیم، همین.
‫همه چیز مرتبه، پروفسور؟
‫بله، بله، بله. ‫ردیفه، ردیفه.
‫آم، صبر کن. ‫این آمپول دقیقاً چیه؟
‫خب، واکسنمه.
‫واکسنت؟ اما ما که کووید داریم.
‫نه، منظورم واکسن ضدویروس ‫و بر پایه پادتن بود.
‫دارم ضدعفونی می کنم.
‫اوخ!
‫یالا. نوبت توئه.
‫چیه؟ به من اعتماد نداری؟
‫مم...
‫باشه.
‫بله، امید دوباره همون طور ‫که می گفتم متولد میشه،
‫اما قدر همه چیز رو ‫خواهیم دونست.
‫در شرق و ایل دو فرانس،
‫بیمارستان ها پُر پُرن.
‫همه جا در خود فرانسه ‫و مناطق خارجیمون،
‫سیستم تحت فشاره.
‫پاندمی هم هنوز تحت کنترل نیست.
‫بنابراین، باید به کارهامون ‫و اعمال قوانین ادامه بدیم.
‫هر چه بیشتر...
‫دیگو، باید زود بخوابیم.
‫مم.
‫- چیزیت نیست. ‫- خوشحالم گرفتمش.
‫مم.
‫چون ممکنه این بالاخره من رو ‫ببره بیمارستان، پیش پائولا.
‫هی، نباید این طوری فکر کنی، دیگو. ‫مطمئنم حالش خوب میشه.
‫دیروز شد یه ماه. آره.
‫دلم براش تنگ شده.
‫بهش نگفتم کووید دارم.
‫نمی خوام نگران بشه.
‫کار عاقلانه ای بود، دیگو.
‫سلام،بابا. خوب خوابیدی؟
‫همم؟
‫خوبی؟
‫دلت برای مامان ‫تنگ شده؟
‫من یه احمق بودم.
‫باید براش نقاشی بکشی ‫یا نامه عاشقانه بنویسی.
‫خانم ها عاشقشن.
‫بعد می تونی باهاش ‫آشتی کنی.
‫همم؟
‫بابا.
‫اوهوم.
‫یه ثانیه!
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم، سعی دارم...ریلکس کنم.
‫البته.
‫می خواستم بدونم ‫شوهرم چطوره.
بدنش با پادتن ها خوب کنار اومده.
‫خیلی خوب.
‫کمکی از من بر میاد؟
‫اُه، لطف داری، اما داریم ‫با یه بیماری واقعی سر و کله می زنیم،
‫نه سرماخوردگی ای که بشه ‫با اسانس درمانش کرد.
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- حرکات موزون.
‫- حرکات موزون می زنم. ‫- بدون آهنگ؟
‫آره، آره، دارم پاهام رو ‫نرمش میدم.
‫متوجه نمیشم. شوهرم ‫علامتی نداره.
‫از نتایج مطمئنی؟
‫داری کار من رو ‫زیر سوال می بری؟
‫اون چیه؟
‫[تست های انسانی]
‫این قدر فضولی نکن.
‫می ذاری کارم رو بکنم؟
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره، عاشقشم!
‫چه درخت کاج قشنگی.
‫کاج نیست، نخله.
‫اُه، ببخشید.
‫این قدر تو خونه موندم ‫که دیگه نمی تونم درخت بکشم.
‫با من بیا.
‫بیا. عیبی نداره.
‫نه، بزیل. منتظرمون بمون!
‫- بدو! ‫- ببین، من از تو سریع ترم!
‫بزیل، صبر کن!
‫- صبر کن. بزیل، صبر کن. ‫- هیس.
‫هیس.
‫بریم. خبری نیست. ‫بریم، بدو!
‫- یادم رفته بود چه بوی خوبی داره. ‫- آره.
‫یالا.
‫- وای. ‫- خوشت اومد؟
‫خیلی قشنگه.
‫وای!
‫اُه، چه باکلاس.
‫لونا!
‫خوبی؟
‫درد داره!
‫صبر کن. درست میشه، خب؟
‫می ترسم! نمی خوام ‫برم بیمارستان!
‫نمی خوام از کووید بمیرم!
‫نه، نه، همه چیز ‫درست میشه، خب؟
‫- یالا. یالا! ‫- نمی خوام بمیرم! درد داره.
‫لوئیس! لطفا! ‫لونا داره خون ریزی می کنه.
‫- بجنب! ‫- اُه، خدا.
‫زمین خورد.
‫- زنگ می زنم آمبولانس. ‫- نه! بیمارستان نه!
‫نمی خوام برم. باید ‫زنگ بزنین مامانم.
‫مادرت بیرونه و پدرت ‫نمی تونه بیاد بیرون.
‫بذار ببینمش. اُه، وای. ‫اُه، خدایا.
‫چه عمیق. ‫بخیه لازم داره.
‫- چی؟ نه. نباید ضدعفونیش کنیم؟ ‫- چرا. گلابی.
‫نه، نه، نه. نگران نباش. ‫من میرم دکتر رو بیارم. اون کمک می کنه.
‫نه، نه، نه. اون خوابه. ‫بیدارش نکن.
‫خانم!
‫- چی می خوای؟ ‫- عجله کنین!
‫می دونم واقعاً عصبانی این، ‫اما لطفاً کمک کنین.
‫چونه عشق زندگیم ‫داره خون ریزی می کنه، لطفاً!
‫- بهتر شدی؟ ‫- نه.
‫یه جرعه دیگه بخور.
‫بذارش زمین، دختر.
‫برو کنار. چیزی نیست.
‫- بذار ببینم. ‫- نه، نه، نه.
‫- هیچ کار نمی کنم. ‫- چه خبره؟
‫- مامان! ‫- لونا!
‫- نمی خوام بمیرم. ‫- چی شده، عزیزم؟
‫فقط یه خراش کوچیکه ‫که داره خون ریزی می کنه.
‫وای.
‫بشین.
‫- پاهات رو بگیر بالا. ‫- من خوبم. آره.
‫این جوری.
‫خیلی خوب.
‫- مامان، خوبی؟ ‫- آره، عزیزم. خوبم.
‫- درست میشه، عزیزم. ‫- چیزی نیست.
‫- اسمت چیه؟ ‫- لونا.
‫صبر کن، نباید ماسک بزنی؟
‫ببخشید، آخه تو بیمارستان با بیمارها ‫دست و پنجه نرم می کنی.
‫فقط بیمارستان نیست.
‫- آره. ‫- بیا.
‫بفرما.
‫- یه هفته دیگه بخیه ش رو می کشم. ‫- مرسی، خانم.
‫- بزیل هم لایق یه تشکره. ‫- همم.
‫خب، من رفتم. تو بیمارستان منتظرمن.
‫می دونم خیلی بی ادبی کردیم، ‫اما واقعاً می خواستم عذرخواهی کنم.
‫به خاطر تو انجامش ندادم. ‫واسه دخترت انجامش دادم.
‫پس از طرف اون ‫تشکر می کنم.
‫مارتین، منم.
‫خب، می خواستم بهت بگم...
‫...چونه دخترت پاره شد، ‫اما چیزی نیست.
‫نه، کلیر...
‫کلیر، عشق من.
‫متأسفم، مارتین.
‫یه ثانیه گند زدم، ‫اما خیلی مسخره بود.
‫نه، تقصیر من بود. ‫من به اندازه کافی به فکرت نبودم.
‫متأسفم.
‫خیلی خسته م.
‫کاش می تونستیم ‫مثل قبل با هم باشیم.
‫منم همین طور، عزیزم. ‫منم همین آرزو رو دارم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫- چه خبره؟ ‫- نه، چیزی نیست. طبیعیه.
‫درمان داره جواب میده.
‫عجیبه که بعد از درمان ‫داری علامت نشون می دی.
‫نه، ولی اون دکتر خیلی خوبیه. ‫باید بهش اعتماد کنیم، خب؟
‫دوستت دارم.
‫کمی استراحت کن.
‫عوارض دیده شده...
‫بعد از تزریق واکسن گابریل ‫به سوژه تست انسانی...
اسپاسم ناگهانی عضلات ‫رخ می ده که باعث...
لرزش بدن می شه
‫به خاطر واکنش به سمت ‫در اکتین پروتئینی...
و رشته های میوزین. درسته
‫حتی حالا...
‫برای کم کردن اسپاسم عضلانی، ‫دارم رامیپریل مصرف می کنم...
‫و این...دیلتیازم. آه...
‫بهشون پادتن یا آنتی ژن نزدی. ‫بهشون واکسن زدی!
‫مزخرفه. تو هیچی نمی دونی.
‫اُه، اون رو دزدیدی. ‫پسش بده.
‫مارتین کووید نداره. ‫دیگو هم همین طور.
‫اونا خوکچه هندیتن. ‫چی بهشون تزریق کردی؟
‫کاملاً امنه.
‫حتی به خودم هم تزریق کردم ‫و جواب هم داد.
‫و برای تست های بالینیت ‫مجوزی گرفته بودی؟
‫من هیچ وقت از کاغذبازی خوشم نمی اومد ‫و وظیفمونه که عجله کنیم.
‫این ویروس یه قدم از ما جلوتره
‫تو پاک دیوونه ای.
‫به کی داری زنگ می زنی؟ ‫تو...به کی داری زنگ می زنی؟
‫ولم کنید.
‫دارین بزرگ ترین اشتباه ‫تو تاریخ بشر رو می کنین.
‫خیلی خوب، بسه. ‫ولم کنین.
‫من پروفسور ژان پاول گابریلم. ‫یکی از بزرگ ترین دانشمندان جهان!
‫صبر کنین! لوئیس...
‫- گربه م. ‫- نگران نباش، دکتر. من بهش می رسم.
‫فکر می کنین بدون جنگیدن ‫این رو قبول می کنم؟ شرم آوره.
‫به جای شماها خجالت می کشم. ها؟
‫لیلی؟
‫لیلیه، خوکچه هندی!
‫باید...ما...باید لیلی رو بگیریم!
‫اون مدرک اینه که کار می کنه. لیلی!
‫لیلی!
‫من واکسن رو ساختم. ‫موفق شدم!
‫بزیل؟
‫بزیل، بیا کمکم کن، لطفاً.
‫بزیل، کارت دارم.
‫بزیل! بیا. بهم بگو ‫این صافه یا نه.
‫به نظر من یه کم ‫به سمت راست کجه.
‫اُه.
‫بابا!
‫- برادر احمقم کجاست؟ ‫- تو اتاقشه.
‫اُه، عشق من!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫وقتی این رو می گی، حس می کنم ‫دوباره 25 سالمه.
‫حتی از قبل هم خوشگل تر شدی.
‫کافیه!
‫- مامان، برگشتی. ‫- اُه، عزیز دلم.
‫البته که برگشتم، عشق من.
‫- چه فکری می کردی؟ ‫- آه، مامان...
‫دیگه نمی تونی اون طوری ‫صدام کنی. جلوی لونا درست نیست.
‫- اُه، باشه. سلام، لونا. ‫- سلام، خانم.
‫لونا عشقشه.
‫عشق زندگیم.
‫درسته. ببخشید. ‫عشق زندگیش.
‫- سم! ‫- چیه؟
‫- بچه. داره به دنیا میاد. ‫- باشه، من ساک بیمارستان رو بر می دارم.
‫نمی خوام بدون تو برم. ‫نمی خوام تنها باشم.
‫تنها نیستی. ‫من اینجام، عزیزم.
‫دیگه نمی خوام ول بگردم. ‫تا ابد مرد خودتم، تو هم زن منی.
‫عشقم، خانمم، زنم.
‫- عزیزم، دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫خنده نداره که.
‫- فقط یه عکسه. ‫- صبر کنید.
‫لبخند!
‫- اُه، نه. ‫- بذارید ببینم.
‫احتمالاً عکس خوبیه.
‫خیلی خوب. گرسنمه. ‫بیایید غذا بخوریم.
‫خیلی خوب، بس کنین!
‫بابا...بابا، بیا نجاتم بده.
‫- داره میاد. ‫- خیلی خوب.
‫[مرسی]
‫[پائولا]
‫[ما هرگز]
‫[تو رو]
‫[فراموش نمی کنیم]
‫[ما]
‫[از]
‫[دیگو]
‫[خوب]
‫[مواظبت]
‫[می کنیم]
‫ما به دنیا می آییم، زندگی می کنیم و می میریم.
‫پدرم می گه زندگی سگیه.
‫درست می گه. اتفاقاً، ‫برای همین اسمم بزیله...
و هنوز فکر می کنم ‫زندگی زیباست.
‫فقط بهتر می شد اگه هممون ‫تو یه روز به دنیا می اومدیم.
‫این طوری می تونستیم تو یه روز ‫بمیریم که دیگه کسی ناراحت نباشه.
‫[برای تمام کسانی که رنج کشیدند]
‫[به افتخار همبستگی انسان ها]
‫[کافه انسانیت]
‫[ممنون از سارا و رافائل، الهام بخشمون]
‫[و متشکریم از سارا برای جمله زیبای پایان]
‫خیلی خوب. باشه.
‫برو بریم. «پاندمی»، برداشت اول. خیلی خوب.