﻿1
من دیشب برای گریس سوپ دنده کره ای درست کردم اما نتونستم تمومش کنم galbitang سوپ دنده کره ای
کمک می خوای؟
می خوام اونو به عنوان صبحونه براش سرو کنم
من از صبحونه های آمریکایی زیاد خوشم نمیاد
اگرچه ساندویچ بیکن با پنیر و تخم مرغ دوست دارم
فقط فکر می کنم که در فرهنگ آسیایی ...صبحونه های بهتری وجود داره, خب
همه گفتن, "تو باید همیشه برای مردم غذا درست کنی"
منم گفتم (نه)
تو باید انتظاراتت رو پایین بیاری
منظورم اینه که، اگه سریع برای کسی غذا درست کنی کارت ساخته ست
بعد ازت انتظار دارن که همیشه همین کار رو بکنی
روراست بخوام بگم, من با خوردن این چیزها بزرگ شدم
مادرم صبح ها یه عالمه bokkeumbap (یک مدل کیمچی) با برنج سرخ شده درست می کرد
و همیشه هم یه مقدارش می موند
آره برای من همین طوری بود کلی برنج bantan بیشتر
تمام این غذاهای کره ای
تخم مرغ... بچه که بودم یه عالمه تخم مرغ می خوردم
آشپزی توی خونه این شکلیه. به ظرف دیگه ای نیاز ندارم
چون دیگه نمی خوام اون همه ظرف بشورم
اوه! هی سوی
من قبلا برای سوی هم غذا درست می کردم
...گوشت گاو, جگر ارگانیک می خریدم و ما
برای خودمون غذا درست نمی کردم اما برای اون می پختم
این احمق لعنتی هم هیچ وقت نمی خورد
حالا یه آشپزخونه خونگی دارم و خیلی بیشتر از قبل آشپزی می کنم
بیشتر دوست دارم که چیزهای ساده درست کنم
که فکر می کنم همه سرآشپزها اینطوری باشن
من این مدلی غذا می خوریم اون می شینه و من می ایستم
این غذاییه که من توی خونه درست می کنم
و حالا می خوام توی رستوران هم درست کنم
که کار خیلی عجیبیه.
این چیزیه که من قبلا اصلا نمی خواستم که توی رستورانم سرو کنم
مث غذای زندان می مونه
به نظر من که خوشگله
بزرگترین تأثیراتم رو از مادربزرگم گرفتم
یا به قول انگلیسی ها " nan"
یادمه که یکشنبه ها کلی غذای کبابی درست می کرد
یه عالمه سبزیجات کباب شده
من همیشه مسخره می کردم که بشقاب من
شبیه فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم شده
زمانی که اون سیب زمینی ها رو تو بشقابش مث کوه روی هم می ذاشت
مادرم، یکی از تخصص هاش درست کردن گوشت گاو بود
که اونو می ذاشت توی ظرف تا چند ساعت برای خودش بپزه
خب این تخصصش بود
فقط همین گوشت گاو رو بلد بود
هیچ کس دیگه ای تو خونواده مون نبود که آشپزی درخشانی داشته باشه
یه زمانی 3نسل از یه خونواده با هم زیر یه سقف زندگی می کردن
پدربزرگ و مادربزرگ ها، والدین و بچه ها
این یعنی اینکه حدود 2نفر برای ناهار و 20نفر برای شام بودن
مث یه رستوران کوچیک بود
اتاق من دقیقا بالای آشپزخونه بود
من می تونم بوی کلم,گوشت خوک یا هر چیزی که در حال پخته شدن بود رو حس کنم
شاید به خاطر همین وارد این کار شدم، نمی دونم
وقتی که تو یه آشپز جوون هستی
می خوای چیزهایی رو یاد بگیری که هیچ ربطی به غذاهایی که توی بچگی خوردی نداشتن
من اصلا نمی خواستم طرف غذاهای کره ای برم
هر چیزی که به من بچگیم مربوط بود
بعدش همه چی برگشت سر جای اولش
من حالا در خیابان اول شماره163 هستیم. این نودل بار اصلی Momofuku قرار داره
این قراردادیه که من سال 2004 امضاء کردم
اون زمان 26سالم بود
تنها علتی که اینجا موفق بود
به خاطر این بود که ما می خواستیم اینجا رو ببینیم
به خاطر همین ما دیگه روی برنامه کار نمی کردیم گذاشتیم هر اتفاقی که می خواد بیفته
نودل بار چی می خواد باشه. هیچ کس نمی دونست که اصلا نودل بار چی هست
و شروع به پختن چیزهایی کردیم که قرار نبود اصلا بپزیم
ایده مون رو تغییر دادیم
اینکه یه نودل بار واقعی باید چه شکلی باشه
بعدش اولین چیزی که اتفاق افتاد پیتر میهن رستوران ما رو نقد کرد
این جوری بود که ورق برگشت
اولین نقد برای نودل بار Momofuku رو من نوشتم
اولش که اونجا باز شد، ازش خیلی بدم اومد
اما 9ماه بعد، کارش خیلی خوب شد و من اون نقد رو نوشتم
و بعدش دیگه من هر شنبه می رفتم اونجا
چند ماه بعد، ما یه کنسرت رفته بودیم که اون با یه نوشیدنی اومد پیش من
اون لحظه من دیگه می دونستم که الآن می تونم انتخاب کنم منتقدی باشم که در مورد دیو می نویسم
یا مثل دوستانی باشیم که باهم نوشیدنی میخورن
من نوشیدنی رو ازش گرفتم و از اون به بعد باهم رفیق شدیم
ما یه کتاب با هم نوشتیم با هم راه انداختیم Lucky Peach ما مجله
می خواستم که با دیو کتاب آشپزی بنویسم
چون دوست داشتم بدونم که اون غذاهایی که رو که اون موقع سرو می کرد چطوری درست می کنه
خیلی خوشمزه بودن
با خودم می گفتم اگه من بتونم این غذا رو توی خونه درست کنم، دیگه غمی ندارم"
بعدش شدیم مثل زن و شوهایی که پیر شدن و زیاد باهم حرف نمی زنن
عید شکرگزاری امسال قرار چقدر مثل کره ای ها باشه؟- نمی دونم-
تو می خوای غذا درست کنی؟- مادرم می خواد غذاهای کره ای درست کنه-
مادرت می خواد غذاهای کره ای درست کنه؟
می خوای غذاهای سفیدپوست ها رو درست کنی؟
آره. می خوام به شما سفیدپوست ها نشون بدم که چه طوری می شه بهتر آشپزی کرد
دیگه می خوای تا تهش بری- آره, دقیقا-
می خوای بری تو دل تاریکی و روشنایی با خودت بیاری؟
می خوام همچین چیزی درست کنم که تا به حال، به عمرت ندیدی
شما توی رسم و رسوم تون عید شکرگزاری دارین؟
زمانی که بچه بودم، می تونم بگم که عید شکرگزاری بزرگتری اتفاق سال بود برام
روی میزمون مملو می شد
از غذاهای کاملا آمریکایی غذاهای اصیل کره ای
،زمانی که برای اولین بار شروع به آشپزی کردم
یادمه که سال های اول
بهترین غذاهای عید شکرگزاری رو درست می کردم
برای دو روز متوالی آشپزی می کردم و در موردش اصلا شک نمی کردم.
گوش کن. وقتی که میخوای, کارت رو به عنوان یه آشپز شروع کنی
هیچ آزادی بیانی نداری. درسته؟
تنها آزادی که می تونی داشته باشی, غذاهای تو خونه هستن...
- درسته. - یا شاید...
می تونی پیش غذا رو درست کنی...
می دونی من مث یه سردخونه عمل می کردم.
با خودم می گفتم, "اوه خدای منء من باید یه چیزی رو کباب کنم..."
باید به غذای گرم دست می زدی.
آرهء اون وقت اون طعم دهنده ها رو درست کردم. البته چاقوهام رو با خودم آوردم.
انگار که میخواستم برای پادشاه فرانسه غذا درست کنم.
من همه اینا رو درست کردم butternut squash, a black trumpet, capon, chestnut soup...
همه این چیزها رو درست کردم.
یادمه که با خودم گفتم,
"واو. این کارها واقعا لزومی نداشت. دیگه دوباره انجامش نمیدم."
وقتی که سال ۲۰۰۴ رستوران Momofuku باز کردم, به خودم گفتم که دیگه آشپزی نمی کنم.
- تو خونه خودت؟ - آره. سرم خیلی شلوغ بود.
سال های زیادی حتی عیدهای شکرگزاری رو از دست می دادم.
خب اولین رستورانی که باز کردم, نودل بار اصلی, فقط ۲۷ صندلی داشت.
اینجا بالای ۲۰۰ تا صندلی داره.
بنابراین اینجا یه رستوران خیلی بزرگ هس.
من همیشه کار بعضی از سرآشپزها رو تحسین می کنم,
سرآشپزهای ژاپنی که فقط یه رستوران دارن.
نمی دونم. برای من دیگه اتفاق نیفتاد. من...
من اصلا نمی دونم که اینا چطوری اتفاق افتاد.
- چطوری رییس؟ - چه خبرء رفیق؟
غذاهای خونگی یا اسمی که من براش گذاشتم, غذای زشت خوشمزه,
حالا همون چیزهایی که هستن که میخوام توی رستوران درست کنم.
یه راه هایی هس که میشه مدل غذا رو عوض کرد.
من میخوام ماهی سرخ شده درست کنم.
نه میشه گفت کره ای به حساب میاد و نه پرتقالی, ولی مزه غذاهای سیچوان (استانی در چین) رو میده.
من دیگه به جای رسیدم که اصلا برام مهم نیس که غذاهای زشت هم درست کنم.
این یکی از اوناس.
این یکی از زشت ترین غذاهایی هس که تاحالا درست کردم.
فکر می کنم این مسئله تا یه حدی به سن و سال و تا حدی هم به خودم برمیگرده که انگار دارم به جای اصلی خودم برمی گردم.
این واقعا غذای رعیت هاس فلفل و سیب زمینی و ماهی.
اگه با پاپریکا درست کنم, می تونی بگی که این غذا پرتقالی هس.
اگه سوسیس اضافه کنم, میشه سوسیس و فلفل
ولی اضافه نکردم, چون به نظرم مهم هس که یه مقدار شیرینی باید داشته باشه
وقتی که یه چیز خیلی تند میخوری.
سیب زمینی شیرین توش میریزیم و هویج و نودل نشاسته بیرنگ.
الان میگیء چه کوفتی داری میخوری؟
میدونی منظورم چیه؟
اگه سعی کنی که به فرهنگ ها احترام بذاری,
می تونی یه راهی پیدا کنی که اونا رو باهم ادغام کنی
بدون اینکه هیچ کدوم رو خدشه دار کنی.
چطوری میشه یه غذا رو به وجود آورد وقتی که نشه نقاط ارتباطی بین اونا رو دید
از لحاظ تصویری مث نقاشی های اشر می مونه,
که نمی دونی کدوم بالاسء کدوم پایینه, کجا شروع میشه یا کجا تموم میشه.
می تونی توی موسیقی اونو بشنوی, سنفونی های باخ...
اگه درست اجرا کنی, از نظر تئوری می تونی تا ابد اجرا کنی.
غذاهایی که ما درست می کنیم که موفق بودن...
از نظر من اینطوری هستن اگرچه قرار نبوده که اینطوری باشه.
می دونی خیلی خوشمزه اس,
ولی خوشمزگی اش اونقدر نیس که توی ذهنت بمونه,
یه جوری خوشمزگی هس که تو رو یاد یه خاطر می اندازه.
تو رو به یه برهه دیگه از زندگی ات می بره,
که دقیقا مث کارتون رته تویی می مونه.
باورم نمیشه دارم از یه کارتون نقل قول می کنم.
ولی انگار که اونا باعث یه جرقه میشن.
وقتی یه غذایی می خوری که اصلا مرغ کبابی نیس,
ولی تو رو یاد اون مرغ کبابی می اندازه که مادرت درست می کرد.
تو میخوای به این نقطه از آشپزی برسی.
اون یه چیز دیگه اس.
حداقل آشپزی کردن توی خونه مادرم, هیچ وسیله ای وجود نداره.
اونو با چیزی پیچیدی؟ با خودت چاقو آوردی؟
- نه. خدای من. نه. - من چاقوها رو گرفتم.
من حتی نمی دونم که فر کار می کنه یا نه.
مایکروویو خرابه.خیلی کثیف هم هس.
عالیه. ما قراره فردا بریم اونجا شام عید شکرگزاری رو درست کنیم.
آره. درست مث زائرها.
- بدون توجه به شرایط. - آره.
مث زائرها, میخوایم که از شر ساکنان اولیه راحت بشیم
و همه چی رو مال خودمون بکنیم.
واسه ناهار میخوای چی درست کنی؟
در مورد ناهار فکر نکردم. نمیخوام پسرم عذاب بکشه.
هی مامان. میخوای اینو توی galbi jjim (غذای کره ای) بریزی؟
پسرم کیک برنج توی galbi jjim نباید بریزی.
- می بینیم. - میگو نه؟
- من میخوام یه کم از اینا بگیرم. - اون خیلی بزرگه.
- نگران نباش مامان. - من اینو میخرم.
نه, مامان. این بسه.
- دیوید چانگ, کجا میری؟ - این طرفی.
دیوید چانگ اینو دوست داری؟
نه. مگه اینکه تو بخوای بیاری.
دیوید چانگ.
دیگه کارمون تموم شده
مغازه این مدلی تو نیویورک ندارین؟
این مدلی نداریم.
من قاشق رو از این ور میارم.
- آوردمش. آوردمش. - آوردی؟
این سوخاریه.
هی, مامان, خودم بلدم.
من اصلا نمی فهمم تو چطوری یاد گرفتی که اینقدر خوب آشپزی کنی.
درسته. تو هیچ وقت به من یاد ندادی که چطوری آشپزی کنم.
نه. یاد ندادم.
حتی یه غذا.
تو خونه منء اون مث پادشاه می مونه.
اینجا.
اون بچه پادشاهه.
- بچه پادشاه؟ - آره.
خب ما به تو آشپزی یاد ندادیم.
و این اصلا وضعیت خوبی نیس. انگار که من یه بچه لوس و ننر هستم.
راستش رو بخوایء همه غذاهایی که من امروز درست می کنمء همه رو از تو الهام گرفتم,
فقط به خاطر اینه که دیدم تو هزار بار اون غذاها رو درست می کردی.
من اولین bindaetteok رو پارسال درست کردم.
- اوه, واقعا؟ جدی میگی؟ - بدون دستور پخت.
ولی می دونستم که چطوری باید درست کنم. تمام ریزه کاری های تو رو یادم بود.
7Up با a mul-naengmyeon.
- درسته, آره, درسته. - آٰره. آره.
مزه خیلی تند و تیزی داره.
قبلا توی فر کوچیک استیک درست می کرد.
چونکه,...
تیکهsirloins (یک قسمت از گوشت گاو), یخ زده رو در می آوردی
و همون جور یخ زده می پختی.
یخ زده میذاشتی توی فر.
اهء تو زیادی همه چی یادت مونده.
خب.
داری با میگو چی کار می کنی؟
میخوام باهاش ناهار درست کنم.
- میخوایم امروز به روش روستایی غذا درست کنیم؟ - آره.
- امشب قراره galbi jjim بخوریم. - مممممممم.
و تو می تونستی galbi jjim تا سه هفته بعدش هم بیاری سر میز. درسته؟
تا اینکه همه اش خورده بشه.
خب برای دو روز اول, می تونستی همه اش رو بخوری.
و بعد از ۷۲ ساعت,
- همه چی شروع می کرد به نرم شدن. - آره. نرم میشد.
ولیء یهو
همه تیکه های خوب خورده شده بودن و فقط قسمت ماهیچه ای می موند.
تو منو مجبور می کردی که همه رو بخورم.
یادمه یه روزء دوستام هم از مدرسه ابتدایی اومده بودن خونه.
تو galbi jjim که دوهفته ازش گذشته بود آوردی واسه خوردن.
- تو چطوری همه اینا یادت مونده؟ - من خوب یادمه.
تو یه قابلمه کاری درست کردی و بوی کاری واقعا افتضاح بود.
اوهء واقعا؟
یادمه به قیافه همه نیگا می کردم,
- که چقدر ترسیده بودن. - اوه...
روز بعدش, همه توی مدرسه منو مسخره می کردن.
- واقعا؟ - آره.
متاسفم.
- مامان. - بله؟
بیا دیگه.
تو که از چیزی خبر نداشتی.
به نظر تو اون غذا واقعا خوشمزه بود.
اون یه شوک فرهنگی بود
که فهمیدنش برای تو و بابا خیلی سخت بود.
و خنده دار اینجاس که, الان اون غذا خیلی خوشمزه اس,
که خیلی عجیبه.
واو!
- واو, این میگو خیلی خوبه. - نودل ها می تونست بیشتر پخته بشه.
وقتی که کوچیک بود کمک هم می کرد؟ اون اصلا کوچیک هم بوده؟
- نه. - نه.
کسی که می دیدم بیشتر از همه آشپزی می کرد مادربزرگم بود.
قدیمی ترین خاطراتم برمیگرده به زمان مادربزرگم,
وقتی که اینجا آشپزی می کرد...فقط آشپزی می کرد.
و منم همیشه اونجا بودم.
همیشه آخر هفته توی خونه اونا بودم
همیشه پیش اونا بودم.
- سلام. - بیاین تو لطفا.
- سلام, بچه ها. - سلام. خیلی خوشتیپ شدی, آره.
بزرگ شدن.
- به نظر که خوشمزه میاد. - چه خبر؟
- چه خبر؟ چطوری؟ - خوبم.
- هی. - این پیتر هس.
- از آشنایی ات خوشحالم. - اوضاع چطوره؟
قسمت خنده دارش اینجاس که
وقتی که مردم فکر می کنن که من همیشه توی خونه آشپزی می کنم
یا اینکه نامزدم خوشبخت ترین مرد دنیاس
که هر شب غذاهای عالی میخوره.
بهترین حالتش اینه کهء یه روز,
یه روز تخم مرغ نیمرو می خوری,
یا اینکه غذاهایی که از سرکار آورده رو میخوری,
ولی ما اصلا زمان زیادی نداریم که بخوایم غذا درست کنیم
حتی برای کسایی که خیلی دوستشون داریم.
قبلا برای شوهرم خیلی غذا درست می کردم. این یه جور ابراز عشق بود.
الان خیلی احساس بدی دارم که دیگه مث سابق بهش ابراز عشق نمی کنم
چونکه واسه بچه ها غذا درست می کنم یا کارها رو اولویت بندی می کنم,
بعضی اوقات لباسا رو می شورم.
رنه ردزپی یکی از بهترین سرآشپزهای دنیاس.
اون یکی از صمیمی ترین دوستای منه.
بیشتر معروفیت اون به خاطر اینه که اون سرآشپز رستوران نوماس.
اون توی دنیای آشپزی خیلی سرشناسه
به خاطر اون هس که مردم در سراسر دنیا غذاهای اسکاندیناوی رو میخورن.
شایع ترین چیزی که می شنوی اینه که
اگه به مردم بگی که با یه سرآشپز رابطه داری همه میگن,
"اوهء خدای من. پس توی خونه حتما همیشه غذاهای خوب میخوری."
منظورم اینهء ما غذاهای خوب میخوریم چون من آشپزی می کنم.
ولی اون مواقع شام اصلا خونه نیس.
وقتی که من دختر اول مون رو باردار بودم,
شروع کردم به نوشتن دستور پخت غذاهای مورد علاقه ام
چونکه همیشه دوست داشتم که یه کتاب آشپزی خونوادگی داشته باشیم.
بعضی از دستورهای پختی که رنه می تونست توی
کتاب آشپزی نوما استفاده کنه,
و تو واقعا نمی تونی اونا رو توی آشپزخونه خونگی درست کنی.
بنابراین من یه صفحه اینستاگرام درست کردم و شروع کردم به پست کردن وعده های شام تو اون صفحه
بعدش بهم پیشنهاد یه کتاب داده شد.
به اسم زمان استراحت
ینی زمانی که همه دور همه بشینیم و باهم باشیم و حرف بزنیم.
زمان شامء برای ما خیلی مهمه.
میخوام بگم که اینکه بتونی رنه و دیو رو همزمان داشته باشی...
اونا باهم خیلی خوش می گذرونن.
یه مقدار روی اعصاب هسء ولی خوبه.
یادمه زمانی که دیوید چانگ برای بار اول اومده بود.
خیلی خوشحال بود.
همه اش می گفت, "ما هیچ وقت از این کارها توی نیویورک نمی کنیم
به خاطر اینکه آشپزخونه هیچ کس اونقدر بزرگ نیس که بخواد آشپزی کنه.
همه همیشه برای شام میرن بیرون."
با وجود اینکه اون زیاد آشپزی نمی کنه,
از اینکه الان توی خونه آشپزی می کنه خیلی خوشحاله.
- آره. - واقعا خوبه.
من فکر می کنم, وقتی که مردم واسه غذا میرن بیرون, بیشتر دنبال غذای خونگی هستن.
شاید قبلا برعکس بود, اون موقع ها...
مردم دنبال غذایی بودن که توی خونه نمی تونستن بخورن.
- اره. - ممممممم.
احساس می کنم, که حداقل توی نوما خیلی از مردم درون شون,
این آرزو رو دارن که غذای بعدیشون استیک باشه
و دسر براونی بخورن. می دونی چی میگم؟
این منو یاد بار اولی می اندازه که نوما شام خوردم.
منو یاد غذایی انداخت که مامانم درست می کرد.
منو برد به اون لحظه و خیلی احساس خونه بودن بهم دست داد
برام خیلی غیرمنتظره بود.
با خودم گفتم, "این دیوانه کننده اس."
اصلا فکر نمی کردم که یه همچنین احساسی در مورد غذا داشته باشم.
آره.
- اوه... - هی.
- سر به زنگ ها اومدی. - به موقع رسیدم.
داشتین غیبت می کردین؟
- آرون, سلام نمی کنی؟ - داشتین پشت سر من حرف می زدین؟
- نه. اون می گفت. - نه؟
- خودم می دونی جواب درست رو باید از کی بگیرم. - نهء اون نمی کرد.
من درباره این موضوع خیلی حرف می زنیم.
به نظرم خیلی از کارهایی که ما توی رستوران ها می کنیم
بقیه رستوران هم می تونن کپی کنن. درسته؟
ولی چیزی که می تونه یه رستوران رو از بقیه متمایز کنه
این هس که یه نفر چقدر به پختن اون غذا اهمیت میده.
اینجاء در مورد غذا پختن توی خونهء نادین می خواد که همه ما خیلی خوشحال باشیم.
زیاد کاری با عالی بودن اون نداره بیشتر به نیت برمیگرده.
- مممممممم. - نیت هس که خیلی مهم تره.
تا حالا از کتاب آشپزی نوما توی خونه استفاده کردی؟
- نه. - حتی یه بار؟
خب...
من قبل از اینکه با رنه آشنا بشم هم عاشق آشپزی بودم, و وقتی که با رنه آشنا شدمء باورنکردنی بود.
می تونستم به رنه زنگ بزنم و بگم, "اون چیزی که توی اون غذا بود,
توی خونه هم می تونم درست کنم؟ باید چی کار کنم؟"
یه جورایی خیلی خوش شانس بودم.
پس این غذا مال رستوران هس.
موقع هایی که مامانم آشپزی نمی کرد یا من گلف بازی نمی کردم,
ما می رفتیم به یه رستورانی به اسم حیاط وو.
یه رستوران خونوادگی.
هفته ای یه بار...
این رستوران مال چینی های مهاجری بود
که توی استان شاندونگ چین آشپز بودن.
اونا غذاهاشون رو خیلی با سیر و پیازچه درست می کردن,
و بیشتر مردم فکر می کردن که این یه رستوران چینی آمریکایی هس.
ولی پدرم و صاحب اونجا باهم دوست بودن اونجا به نظر چینی آمریکایی می اومد,
ولی غذاهایی که ما سفارش می دادیم همیشه به سبک شاندونگ بودن.
یه بشقاب دیگه؟
ما اونجا همیشه توفوی پخته شده می خوردیم که خیلی شبیه همین غذا هس
که مرغ پخته شده بدون استخوان هس
که با گوشت تیره مزه دار شده در شربت شاوژینگ و یه کم سویا بود,
که بعد بهش پودر سوخاری می زدن و میذاشتنش توی تخم مرغ,
که یه چیز کاملا متفاوتی بود.
فکر کنم در دوران بچگی ام اون بهترین غذا بود.
من اون رستوران رو خیلی دوست داشتم و وقتی که تعطیل شد خیلی ناراحت شدم.
ما آخرین روز اونجا بودیم
و مث خیلی از خونواده های چینی مهاجری که رستوران باز کرده بودن
اونا خیلی تلاش کردن که بچه هاشون وارد کار رستوران نشن
و من از اونا خواستم که دستور پخت رو به من بدن
و اونا بهم دادن.من خیلی خوشحال بودم.
پدرت خیلی تلاش کرد که تو وارد کار رستوران داری نشی
- و ببین نتیجه اش چی شد؟ - اره.
کارت عالیهء پیت.
مامانت چقدر japchae (یه نوع نودل کره ای) میخواد درست کنه؟
یه عالمه.
من همیشه اونقدر درست می کنم که باهاش بهش غذاهای دیگه هم درست کرد.
تو دستیار خیلی خوبی هستی.
دیو چطور؟ اونم کمک می کنه؟
بهت که گفتم. اون پادشاهه!
مامانء میدونی تا الان چقدر منو مسخره کردی؟
- ینی واقعا... - خیلی ممنون.
تا اونجایی که بتونم می کنم.
- مامان؟ - بله.
نگاه کن. مثل رستوران وو شد.
وقتی که من رفتم نیویورک خیلی احساس سرگردانی داشتم.
من و همسرم همه اش غذاهای گرون می خوردیم,
و بالای یه کتابفروشی دست دوم زندگی می کردیم,
بعدش من شروع کردم به خریدن کتاب های آشپزی و اونا رو میخوندم...
می دونیء می رفتم پایین و با هشت دلار یه کتاب دیگه می خریدم.
همون طور که میدیدم همه دوستام درس می خونن که
دکتر و وکیل و رییس بشن,
من با خودم می گفتم, "منم باید یه کاری رو انتخاب کنم."
و, "منم میرم تو کار غذا."
همه این آدما مردن. خدای من!
این آدم یه عالمه کتاب از آدمایی داره که مردن.
تعداد اونا از ما خیلی بیشتره.
من قبلا این قسمت خیلی می اومدم,
و یادمه که تو فقط راجع این قسمت بد می گفتی.
فقط تمسخر...
کتاب انجمن سرآشپزهای بین المللی؟
از طرف دیگه...
- صبر کن. این تویی. - من عاشق این قسمتم.
تا اینکه می رسیم به قسمت مارک بیتمن.
می دونی وقتی که از من خواستن کتاب چطوری همه چیز بپزیم رو بنویسم,
از من خواستن که در مورد لذت جدید آشپزی بنویسم.
با خودم فکر کردم, "باشه. من
ابتدایی ترین کتاب آشپزی که می شناسم رو می نویسم."
کاری که برای سیزده سال به صورت هفتگی برای مجله "The Minimalist. می کردم"
و این قرار بود که کوتاهء سریعء آسون و راحت باشه.
من الان هیچ کار پیچیده ای نمی تونم انجام بدم. و انجام نخواهم داد.
فکر کنم من و دیو هم همین کار رو در مورد کتاب موموفوکو کردیم.
من واقعا از همه اون آشغال ها خوشم می اومد مث سر خوک
که باهاش torchons درست کنم یا اینکه foie gras (جگر چرب غاز) درست کنم,
همه این کارها رو توی خونه می کردم تا اینکه...
یکی از دوستام زنش باردار شد,
و بهم گفت, "من باید یاد بگیرم که چه جوری غذا درست کنم.
- من اصلا غذا پختن بلد نیستم." - خب.
من کتاب مارچلا هازان رو براش خریدم, اصول اولیه پخت و پز غذاهای کلاسیک ایتالیایی.
بهش گفتم, "این کتاب بهت کمک می کنه."
و اون یه جورایی وسیله ای شد برای اینکه من شروع به نوشتن کتاب آشپزی در خانه کردم.
و به نظرم اینکه یه آدمی مث اون رو توی ذهنم مد نظر داشتم بهم خیلی کمک کرد.
ولی هنوز, تو دستورهای پخت رو امتحان می کنی و سعی می کنی که اونا رو احمقانه جلوه بدی
چند بار اونا رو می پزی و بعد کتاب رو برای یه نفر می فرستی,
و اونا می گن, "نمکش زیاد بود."
تو هم میگی, "گور باباتون! اصلا هم نمکش زیاد نبود."
بعد خودت درست می کنی و میگی, "نمکش زیاد بود."
به خاطر همینه که من هیچ وقت دستور پختی رو درست نمی کنم که توش نگفته باشه نمک به اندازه لازم.
این خودش آموزش نویسندگی هس, ولی هنوز نویسندگی به حساب میاد.
مث آموزش کامپیوتر می مونه. یه راهنمای آموزشی هس.
یکی از جمله های معروف ژاک پپن هس که میگه,
"دستورهای پخت مث رودخونه می مونن, هیچ کدوم شون از از این لحظه تا لحظه بعد مث هم نیستن."
تو هیچ وقت یه دستور آشپزی رو دوبار مث هم درست نمی کنی.
وقتی که من شروع به آشپزی کردم,
با خودم فکر کردم تنها غذاهایی که ارزش کشف شدنء یادگیری رو دارن
و باید براشون خیلی سخت تلاش کرد تا کاملا حرفه ای بشی غذاهای فرانسوی هستن.
و یه جورایی همون چیز رو الان توی غذاهای تلویزیونی می بینم,
که همه چی باید فوق العاده حرفه ای باشه.
در حالیکه در واقعیت, غذای خوب همه جا پیدا میشه.
و این فقط دیدگاه یه نفر نیس.
- تو هنوز از درست کردن این آشغال خسته نشدی؟ - نه هنوزء سرآشپز.
- ولی شرط می بندم که از مزه کردن اون خسته شدی. - کاملا درسته.
این یه چیزی بیشتر از اشپزی هس, این...
تو باید اونقدر تلاش کنی که وقتی یه نفر داره از رستوران میره بیرون
این احساس رو داشته باشه که اینجا براش ارزش قائل شدن و اون اینجا رو دوست داشته.
این خیلی مهمه.
- و این به نظر من یعنی غذای خونگی. - آره.
و فکر می کنم که چرا غذاهای خونگی اینقدر خوشمزه هستن,
چرا چیزی که نادین می پزه اونقدر خوشمزه اس,
چونکه به اون غذا اهمیت میده,حتی اگه مزه اش هم خوب نباشه.
- متوجه میشی منظورم چیه؟ - هنوز هم خوبه.
- هنوز هم عالیه. - باشه, دیوید.
منظورم این نبود. من گفتم, "به طور فرض."
سوالی نپرسیدم.
همیشه احساس می کردم چیزی که نوما و تو رو اونقدر منحصر بفرد می کنه
تو به مردم می قبولونی که بهشون اهمیت داده شده.
من فقط همون جا رو دارم.
تصورش رو بکن که تو فقط بار Ko and SsÃ¤m. Just imagine, dude رو داشتی. فقط تصورش رو بکن
من همیشه این فکر رو می کنم.
یکی از دلایلی که ما داریم رشد می کنیم و یکی از دلایلی که تو هم داری رشد می کنی,
- این هس که به آدمای اطرافت اهمیت میدی. - مممممممم.
آرهء درسته.
به نظرت...
اوهء به نظر که عالی میاد.
- خب, بابت همه این غذاهای خونگی ممنون. - اوه, اصلا قابلت رو نداشت.
خیلی ممنون, رو, که برام چشم و ابرو اومدی.
وقتی که توی رستوران کار می کنی,
یه جورایی احساس می کنی که کارمندات همه اعضای خونوداه هستن,
به خاطر اینکه بیشتر وقتت رو اونجا می گذرونی.
من نمی دونم که اسمش رو چی میشه گذاشت. که کارت یه جورایی تبدیل به سرگرمی و زندگی خصوصی ات میشه.
جایی که همه اسمت رو می دونن.
- اینجا پاتوقه. پاتوق ماست. - واقعا همین طوره.
- نوشیدنی هم مجانیه. - می دونم!
به خاطر همین من میرم.
مممم. اینا خیلی خوشمزه ان.
- تو هم دوست داری؟ - خیلی زیاد.
وقتی که من با رنه آشنا شدم, همیشه بهم می گفت,
و در مورد رابطه ای که داشتم بهش وارد می شدم هشدار میداد,
تا اینکه یه جا, به خودم گفتم اون میخواد منو دست به سر کنه؟"
ولی اون رابطه های زیادی داشته که همه شکست خورده بودن.
یادمه که بهش گفتم,
"چیزی که الان داری تجربه می کنی دیگه بهتر از این قرار نیس که بشه."
- اونم همین رو گفت! - چونکه ما اوقات زیادی رو باهم می گذرونیم.
من مجبور نبودم که این کار رو انجام بدم. می تونستم ساعت ۸ شب خونه باشم.
یادمه بعد از سه ماه که باهم بودیم بهش گفت "این حقیقت نداره."
سرآشپز, صبر کن تا بچه دار هم بشی.
چونکه بچه ها اصلا براشون مهم نیس. که تو خسته ای یا نه.
یا اینکه چقدر احتیاج به خواب داری.
باید عوض بشن. باید بیدارشون کنی.
من اصلا نمی دونم که تو چطوری این کار رو کردی.
به نظر من, این یکی از بزرگترین دستاوردهای تو هس.
من اصلا نمی دونم که چطوری می تونستم نوما رو اداره کنم یا این کارها رو انجام بدم
اگه این خونواده و بچه ها رو نداشتم.
- آرهء تو الان سه هیچ عقبی رفیق. - سه تا عقبم.
بچه دار شدن باعث شد که روش آشپزی, خرید کردن و عادت غذایی ام عوض بشه
چونکه حالا, احساس می کنی که الان یه مسئولیتی داری
که بهش یاد بدی غذا از کجا میاد.
غذا از توی کیف یا کارخونه یا قوطی کنسرو نمیاد.
پسر من تنوع غذایی رو دوست نداره. اون دوست داره که از این بسته های صبحونه بخوره.
خسته شدم از اینکه ازش بخوام چیزهای دیگه رو هم امتحان کنه.
فوری گریه می کنه و میگه, "فکر نمی کنم که ازش خوشم بیاد."
که به نظر من خیلی عجیبه, که من اینقدر راحت هر غذایی رو امتحان می کنم
و ناراحت میشم که اون هرچیزی رو رد می کنه.
اون واقعا نمی تونه هر چیزی رو بخوره. و دخترم از همه چی خوشش میاد.
باید با چوب این کار رو بکنی.
اشکالی نداره مامان.
اون باید توی روغن سرخ کردنی سرخ کنی.
می دونم. می دونم من فقط...
خب این دستور پخت, نقطه عطف آشپزی در روز شکرگزاری در خونواده چانگ هس.
رول های میگوی روغنی, که ما اونا رو با یه مقدار سیر و زنجبیل خورد شده مخلوط کردیم.
به خاطر مامانم یه مقدار شربت آلو میریزیم.
شربت آلو نریز.
پیاز. بادم زمینی.
- توش گلوتون داره. - ‫)‬Monosodium glutamate‫(‬MSG هم توش داره.
بدون MSG نیس.
و فکر می کنم که یه کم باید از خودت جنگولک بازی دربیاری که بتونی ببندیش.
پیت, این واقعا مث تابلو مونالیز می مونه.
این با احساس ترین مدل از تست میگو هس که تا حالا دیدم.
این روشیه که ایرلندی ها...
این یه روش اصلاح شده از تست میگو هس
طوری که هرچی که داشته باشه...
به خاطر همینم هس که فرهنگ شماغذاهای خیلی خوبی داره.
شما همیشه برای هرچی زیادی تلاش می کنین.
من متوجه نمیشم که تا چه اندازه منو مسخره می کنی,
- ولی اینو میدونم که داری مسخره ام می کنی. -صد درصد.
کل کشور ایرلند این نظریه منو که
که تراژدی و قحطی باعث به وجود اومدن غذاهای خوب میشهء از بین برد."
می دونیء استثنا باعث ثابت شدن یه قانون میشه, درسته؟
نه. نگاه کن این چقدر خوب شده.
به خاطر همینه که من عاشق آشپزی ام. تو شروع به درست کردن چیزهایی مث این می کنی.
و توی پنج دقیقه پیشرفت می کنی. این عالیه.
یه چیزی در مورد سرو کردن این غذا توی رستوران درست نیس.
- این یه غذای رستورانی نیس. - نه.
اینا واسه تو خوب نیستن.
من آشغال ترین غذاها رو می خورم.
می دونی؟ فکر کنم از مرض قند بمیرم, یا...
نقطه ضعف من چیپس سیب زمینی هس.
اون راز کوچیک و کثیفی که همه سرآشپزها دارن اینه که
توی یخچال مون چیز زیادی وجود نداره.
من حداقل دو یا سه بار در هفته پاپ کورن درست میکنم,
و می تونم بگم که یه جورایی شام به حساب میاد.
همیشه موقع خواب با یه تیکه شکلات توی دهنم می رم توی تختخواب.
وقتی که از صبح از خواب بیدار میشم, رویاهای شیرین دیدم. خوبه.
۵۵ سال بعد,
هنوز هم یه تیکه شکلات بعد از مسواک زدن می خورم هر شب.
تا حالا خمیر knish(نون شکم پر) درست کردی؟
نه تا حالا درست نکردم.
اوه. روش تو با من فرق می کنه این روش خوبیه.
فکر می کنم که روش تو از من بهتره.
نه.
باورم نمیشه که دارم بهت یاد میدم که چیزی درست کنی. این خیلی خنده داره.
باشه. خب الان میخوایم پهنش کنیم.
خیلی دوست دارم که الان میخوایم cochinita pibil knishes درست کنیم.
این ایده می تونه همه رو جذب کنه.
آره. دوست. دارم بدونم که خاخام در موردش چه فکری می کنه.
- گفتی اسمش چیه؟ - خوشمزه بد.
خوشمزه بد. خودشه.
دفعه اولی که اینو برای مادرم درست کردم,
بهم گفت, "اوهء خدای من این چقدر مث knish می مونه."
آیا بهش گفتی, "مامان, من خیلی وقته که یه سرآشپز حرفه ای شدم..."
نهء اصلا مهم نیس. اصلا مهم نیس.
خب, این کار تاریخی میشه.
به نظرت خنده دار نیس که آشپزخونه هردومون خیلی مزخرفه؟
تو با همون اجاقی کار می کنی که اینجا از قبل بوده.
آره. یا اینکه کمبود جایی که روی کابینت داری
به نظرم آدم هرچی بیشتر راجع به آشپزی یاد بگیره, بیشتر انعطاف پذیر میشه.
شاید. آشپزخونه مورد علاقه من خیلی کوچیک تر از اینجا بود.
فری هم که داشتم مدل, O'Keefe and Merritt بود.
مادرم همیشه بهم می گفت که بوقلمون توش جا نمیشه,
و در واقع هم فقط یه بوقلمون چهار کیلویی توش جا میشد.
- خبء فر اینجاس. - آره, شروع می کنیم.
من از ۲۹ سال پیش همین فر رو دارم.
یه دوستی توی فیس بوک که هیچ وقت تا حالا ندیدمش اونو بهم داد.
این اجاق رو بهم داد چونکه به خاطر من احساس تاسف می کرد.
خب, اون, جاناتان,
به خاطر اون هم باید یه جایزه دیگه پولیتزر بهت بدن.
اون از هر knishes دیگه ای خوشبو تره
- تا حالا همچین بویی رو احساس نکرده بودم! - اوه خدای منء این واقعا خوشبو هس.
خیلی خوبه.
این واقعا خوبه.
یادم نمیاد که ما تا حالا باهم آشپزی کرده باشیم.
با همدیگه آشپزی کردیم, ولی نه اینجوری. اینقدر مفصل.
یه روز کامل.
من واقعا سورپرایز شدم
که جلوی عصبانیتت رو به خاطر این بهم ریختگی گرفتی.
- همینه که هس. - چه قیافه خوبی داره.
من دیگه از این خسته بودن خسته شدم, پیتر.
اجازه دارم؟
من شاهد این بودم که دیو
در سطح ملی و بین المللی معروف شده و کارهای بیزنس های مختلفی رو باز کرد.
وقتی که آدم برای زندگی شخصی اش توی نیویورک داره خیلی کمه
به خاطر همین دیدن این صحنه یه نفر بخواد توی جورابش چیزی بپزه
یا بره از مادرش چیزی بگیرهء همیشه خنده داره. انگار کهء نمی دونم...
دیدن این صحنه واقعا خنده داره.
چقدر زحمت.
چقدر باید واسه این غذای مسخره زحمت کشید.
خبء به نظرم این حجم زیاد از پخت و پز برای غذای عید شکرگزاری
برای پر کردن زمان هست وگرنه این زمان رو میشه
حرف زدن با اعضای خونواده پر کرد.
چه خبر؟
- پیتر, چطوری؟ - خوبم, ممنون.
خب...
یه کم به خاطر پوره سیب زمینی استرس گرفته,
ولی می گذره. نگران نباش
اینکه با یه نفر برای یه مدت طولانی کار کنی,
باعث میشه که رفتارهای همدیگه رو بتونین پیش بینی کنین.
من خیلی از رفتارهای دیو رو می تونم پیش بینی کنم,
و دیو هم می دونه چه چیزهایی منو عصبی می کنه.
خب این یه. جورء...
این طولانی ترین و صمیمی ترین رابطه ای هس که من با یه آقا داشتم
تا الان, خب...
پیتء اینا عالیه. کارت حرف نداره.
خیلی ممنون.
فکر کنم این تا حالا بهترین جمله ای بوده
که تو توی این ده سال به من گفتی.
- من این جمله رو توی قلبم حفظ می کنم. - امروز عید شکرگزاریه.
- امروز... - نذار که حروم بشه.
آماده باشین. دارن حاضر میشن.
وقتی که سریال مهمونی ببت پخش می شد, من...
زندگی منو عوض کرد.
عاشق این بودم که ببت همه پول هاش رو یه شبه به باد میداد,
و برای من خیلی معنی داشت,
چونکه وقتی یه نفر پناهنده باشه, همیشه در حال جمع کردن و صرفه جویی هس...
و هیچ وقت کاری رو بدون فکر انجام نمیده.
خب منم همه پول هام رو جمع کردم و تصمیم گرفتم که یه مهمونی بدم.
و یه مهمونی, برای یه بچه ۱۶ ساله.
برام خیلی مهم بود.
یخچال رو که باز کردم
دیدم که مرنگ توت فرنگی که درست کردمء
داره وا میره و میریزه.
بعد مادربزرگم وقتی که دید گفت,
"شبیه مدفوع سگ شده. من اگه بودم اونو سرو نمی کردم."
من گفتم, "اوه, مادر مقدس."
و این مسئله با من موند هر دفعه که یه غذای جدید درست می کردم.
دوباره همین تجربه رو داشتم, به خودم می گفتم
"خیلی بد شده. من نباید اینو درست می کردم."
- ادویه میخوای؟ - آره. خودم برداشتم.
یکی از تفاوت هایی که بین آشپزی خونگی و آشپزی در رستوران وجود داره اینه که
توی رستوران,
باید برگ های آویشن رو جدا کنی, و اونو با شاخه نریزی.
در آشپزی خونگی, این کار رو اصلا نمی کنی. زیاد مهم نیس.
چیزی که بیشتر از همه توی آشپزی خونگی ازش متنفرم اینه که همه چی خیلی کثیف تره
و من نمی تونم سر کسی داد بزنم توی رستوران حتما این کار رو می کردم.
- واقعا؟ - میخوام...
همین الان دلم میخواد یه چیزی به مامانم بگم, ولی نمی تونم.
می خوام بگم, "داری چه غلطی می کنی؟" ولی نمی تونم.
نمی تونم بگم, "تمیزتر کار کن!" ولی نمی تونم.
- بسه؟ دوتا دیگه. - آره, دو تا دیگه.
آره. من یواش کار می کنم.
نمیخوای سینک رو تمیز کنی؟
نگران نباش مامان. همین الان تمیزش می کنم. داد نزن.
نه. اشکالی نداره. نه.
حالا که برنامه داره ضبط میشه خوش اخلاق شدی. من که می دونم چه اخلاقی داری.
اونقدر که این زن بداخلاقه.
در ۲۵ سال گذشته چهار بار سرطان گرفته.
بار سومی که سرطان گرفت, یه تومور مغزی بود.
دو روز بعد از اینکه از بیمارستان مرخص شد,
هنوز پانسمان داشت. هنوز یه قسمت از جمجمه اش باز بود.
برام... برام کیمچی درست کرد.
یادمه, که همین جا وایساده بود که بهش گفتم, "مامانء داری چی کار می کنی؟"
- مامان یادته؟ - آره.
به خاطر اینکه تو خیلی خاص هستی
اوووو...
زن دیوونه. مادر من یه زن دیوونه اس.
نهء تو اینجا تنها دیوونه بین ما هستی.
دو روز!
زنهایی که توی زندگی من هستن عشقشون به وسیله غذا ابراز می کنن.
مادربزرگم یه آشپز بینظیر بود. آشپزی مادرم حرف نداره.
- شاید چهار. - مامان.
ممم! ممم, ممم, ممم.
عشق شون رو اینطوری ابراز می کنن, "به اندازه کافی غذا خوردی؟ سیر شدی؟"
تا به امروز که با مادرم حرف زدم, اولین چیزی که میگه اینه,
"غذا چی خوردی؟ خوب غذایی خوردی؟"
یادمه اولین چیزی که مادربزرگم برام درست کرد
سیب زمینی کبابی با شکر بود
و یاد گرفته بود که سوپ روسی با کچاپ درست کنه,
که به نظرم خیلی عجیب بود
اگه بخوام بگم چه غذایی منو یاد دوست داشتن می اندازه
این غذاییه که باعث خوشحالی من می شه
فکر کنم یکی از علت هایی که من از
استایل غذاهای اروپایی دوری می کنم اینه
که منو یاد خاطرات بدی می اندازه
...کار توی آشپزخونه, و
منظورم از نظر فیزیکی نیست
منظورم اینه که اگه بخوای این چرندیات رو از ذهنت پاک کنی، واقعا کار سختیه
چیزهای خوب منو یاد غذاهایی که مادر و مادربزرگم درست می کردن، می اندازه
اینو توی خونه درست کردی؟
آره- اکثر وقت ها. اکثر وقت ها-
چی؟
این واقعا دسر خوبیه که می شه توی خونه درست کرد
سرآشپز... تا مزه یکی از اینا رو بچشی
فشار خیلی زیاده. چقدر قشنگه
این واقعا قشنگه- ممممم-
این برای سال 2015 هست
یه مقدار باید از این روش بریزم
فوق العاده ست
،این کارامل مایع بود و بعد از چند سال
شکر آلوها اون رو غلیظ تر کرد عالیه
این ینی آشپزی خونگی- ممممم-
خیلی خوشمزه ست- فوق العاده ست-
آره- !خدای من-
...این- اون 3تا ستاره میشلن داره-
به نظرت آشپزی در کل دنیا، از قبل بهتر شده؟
اوه. آره
امروزه دنیا خیلی بازتر شده
...آدما همه چی رو باهم به اشتراک می ذارن
به نظر من این یه چیز جدیده
دنیا بازتر شده
مردم همه چی رو به اشتراک می ذارن. مردم در شبکه های اجتماعی در حال جنب و جوش هستن
و تازه ترین چیزی رو که درست کردن، فوری به اشتراک میذارن
همه چی رو این روزها به اشتراک می ذاری
تبادل اطلاعات بیشتر از هر زمان دیگه ای وجود داره
!خیلی بیشتر
،چیزی که من در مورد تبادل اطلاعات دوست ندارم
...به نظرم
برداشته شدن اون چالش در به دست آوردن اطلاعاته
که باعث می شه آشپزی بد هم وجود داشته باشه
،به نظرم آشپزها الآن خیلی بیشتر از سابق اطلاعات دارن
اما به خاطر اینکه این اطلاعات رو راحت به دست آوردن براشون هیچ اهمیت خاصی نداره
به نظرم تو اشتباه می کنی
به نظرم امروزه مردم با چیزهای دیگه دست و پنجه نرم می کنن
نه، تو درست می گی- دیگه داری پیر می شی مرد-
آره معلومه که دارم پیر می شم
...به نظرم اون قسمت رمانتیکی که در وجود منه می گه
که حالاها اون قله ها کوتاه تر شدن
یکی از دلایلی که من دوست داشتم وارد این کار بشم این بود که
همیشه رویای دست یافتن به غیرممکن ها رو داشته باشم
و به خاطر اینکه امروزه امکانات خیلی زیاد شده
تفاوت بین پایین ترین سطح
و بالاترین سطح اونقدر زیاد نیست
و به سختی می شه اون استحکام رو پیدا کرد
من دنبال اون آدمی می گردم که با دیدنش به خودم بگم " لعنتی"
چه طوری این کار رو می کنن؟
آدمی که هر روز صبح از خواب بیدار بشه ...و با خودش بگه
این آدم ها باعث می شن که من بیشتر از قبل تلاش کنم
چون من باید به اون سطح برسم
آره
این آدم ها هنوز وجود دارن
عید شکرگزاری خونواده چانگ سال2016 داره به پایان می رسه
خدا رو شکر
پیت! می خوای تو ببری؟- چی؟-
حتما
میهن قراره که ببره! مهمونمون- ...میهن-
اولین باری که یه سفیدپوست قراره
بوقلمون رو در خونه چانگ ها برش بزنه
می خوام که از همه تشکر کنم
خیلی وقته که ما دور هم جمع نشده بودیم
پیت میهن اینجاست، که دیگه عضوی از خونواده چانگ به حساب میاد
و منم میهن هستم، به خاطر اینکه ما خیلی وقته که با هم هستیم
و من همیشه عید شکرگزاری رو به خاطر همین چیزهاش دوست داشتم
می تونیم به خاطر غذا جشن بگیریم و خدا رو شکر زیاد باهم دعوا نکنیم
مامان، بابا خیلی دوستون داریم
خیلی ممنون که صبوری به خرج دادین و همه چی رو برای ما فراهم کردین
خیلی ممنون
آره
لعنتی. نون ذرت خیلی خوب شده
غذایی که من دوست دارم یه نوع حس جمع بودن با خودش داره
یه داستانی با خودش داره که می خواد تعریف کنه
،و اکثر وقت ها
اومد بیرون، پیتزای کوچولو
!ممم
این ژله کار دست لورا هست- اولین تجربه-
جوجه رو بازم یادت رفت
احساس می کنم هر بار که یه نفر می پرسه "دیو، هدفی که برای شغلت داری چیه؟"
می گه خریدن تیم رداسکین از دن اسنایدر
بعدم می خوام اسمش رو تغییر بدم بذار تیم خوشگلا
!اوه
اون... برو بگیرش. اره! اوه, نه, نگهش دار
نگهش دار، نگهش دار