‫سلام صبح بخیر.
‫اینجا رادیو اِلف هستش.
‫امروز شلوغ ترین روز سال رو داریم.
‫دمای دلچسب بیرون منفی 32 درجه ی سانتیگراده...
‫که با برفی سنگین همراه شده.
‫روز کاری قشنگی داشته باشید و آفرین به شما
‫تولید رو شروع کنید!
‫♪ می رن به دریا ♪
‫♪ یه جایی ♪
‫♪ در آن سوی دریا ♪
‫♪ اون ♪
‫خب خب آلبرت، سورتمه ی خوشگلیه
‫معامله ی خیلی خوبی با پری دندان داشتم. ‫(پری دندان: موجود خیالى )
‫چندین ماه بود که از بانک سکه کش می رفت
‫120 گوزن بخار قدرت داره و کاملا اتوماته
‫- این خوشگله حتی گرم کن صندلی هم داره. ‫- وای، حتی تیغه های زمستونی هم داره.
‫«بابانوئل»
‫♪ مثل قبل به هم ابراز محبت می کنیم ♪
‫اینجا، چارلی چاپلین کوچولو رو داریم...
‫که كلاه دربى دریافت کرد.
‫و چند سال بعد، چارلی به یه بازیگر ‫خیلی مشهور تبدیل شد.
‫اینجا، آلفرد نوبل جوان رو می بینیم.
‫تعدادی کبریت بهش دادن...
‫و چند سال بعد، آلفرد دینامیت رو کشف کرد
‫وای!
‫♪ می دونم ♪
‫- اسم زن بابانوئل رو می دونی؟ ‫- مری کریسمس هستش.
‫بیخیال، اعتراف کن که نمی دونی.
‫آه، بچه ها!
‫آلبرت!
‫- وقتی بزرگ شدی می خوای چیکاره بشی؟ ‫- من؟
‫می خوام بهترین اِلف تو تمام دنیا بشم، مثل تو
‫می بینی؟ چرا نمی خوای بابانوئل بشی؟
‫نه، این اصلا منطقی نیست.
‫آخه باید مدام پرواز کنه و کادو بده...
‫- و با این وجود کسی باورش نداره. ‫- هوم، به نکته ی خوبی اشاره کردی.
‫پس بذار یه چیزی بهت بگم، من هم ‫خیلی نمی خوام بابانوئل بشم.
‫نه؟
‫- می دونید چرا؟ ‫- نه!
‫خب تا حالا زن بابانوئل رو دیدید؟
‫خیلی خب بچه ها، کی از تزئینات آلبرتِ الف می خواد؟
‫«کوه های تاترا»
‫کلید آهنگ بالا نیست؟
‫می تونه پایین تر باشه. ‫به هر حال تو خوندن بلند نیستی.
‫- درست می گی، نمی تونم بخونم. ‫- توانایی یادگیری و درک آهنگ رو نداری.
‫این یه حقیقه.
‫- پاتریک، چیکار داری می کنی؟ ‫- ساکت!
‫هی!
‫هی! هی! هی!
‫ساکت باشید! ‫شما سرود خوان ها باید آهنگ بخونید...
‫نه اینکه مثل حیوانات وحشی فریاد بزنید.
‫اوه، خودت جوانی هات رو به خاطر نمیاری؟
‫سلام کازیک.
‫دیوید! بیا اینجا! سرود کریسمس رو برای پدربزرگ بخون
‫الآن نمی تونم! داریم گوزن شمالی رو دنبال می کنیم!
‫- ولی بابا سر راهمون قرار گرفته. ‫- خب این گوزن های شمالی کجان؟
‫اوه، خب نامرئی هستن، جادویی.
‫نمی دونم عزیزم، تو ورشو چه طوری می خوایید زندگی کنید؟
‫اوه بیخیال مامان، ورشو که اونقدر دور نیست!
‫ولی دیوید اینجا خیلی خوشحاله.
‫می دونم، ولی این اطراف چه طور می تونه رشد کنه؟
‫اونجا مدارس عالی و فرهنگی غنی دارن
‫اینجا فقط یه تئاتره که اکثر اوقات خالیه
‫ولی ببین اینجا همه چی چقدر زیباست. ‫دیگه آدم از زندگی چی می خواد؟
‫مامان، نزدیک ترین سالن اوپرا در کاراکفه
‫- خب، شاید اونجا بالآخره بتونه بزرگ بشه! ‫- بزرگ بشه؟ اون بچه فقط 10سالشه.
‫راجع به دیوید حرف نمی زدم.
‫هو هو! سلام! من اِلف توشیرو واکابایاشی هستم.
‫خانم ها و آقایون، به نظر میاد که امسال هم...
‫عنوان کارمند نمونه ی سال برای پنجمین سال پیاپی می رسه به...
‫آلبرت!
‫راز موفقیت تو چیه؟
‫روحیـه ی کریسمست رو چه طوری انقدر قوی نگه می داری؟
‫آه، برای شروع باید بگم که...
‫می خوام از طرفدارهام و مردم دنیا ‫که عاشقم هستن تشکر کنم.
‫دونستن اینکه شما من رو دوست دارید و تحسین می کنید...
‫این قدرت رو بهم می ده که بهترین باشم و دائم بگم هو هو!
‫ببخشید آلبرت!
‫یه مقدار عجیبه! اما انسان ها که نمایش ما رو نمی بینن!
‫نمی بینن؟
‫خب این باخت اون هاست نه من!
‫اما به هر حال، این آخرین باری نیست که من رو می بینید
‫قطعا همین طوره. ‫موفق باشی.
‫خب، چه طور بودم؟
‫خب، همه واقعیت رو نگفتی.
‫همه چی اینجا به لطف تو انجام می شه آلبرت؟
‫خب، فقط سعی داشتم روراست و فروتن به نظر بیام
‫پس واقعا خودت رو حسابی دست بالا می گیری، هان؟
‫جدی می گی؟ این طوری رفتار نکن، ‫حسادت واقعا زشته.
‫من هر روز به مردم فکر می کنم، هر روز!
‫صبر کن، ماجراجویی های عجیب و دیوانه وار الف های بابانوئل؟
‫- واقعا؟ ‫- این کتاب بی نظیره.
‫واقعا هیجان انگیزه، از طرفی تصاویر قشنگی داره
‫من کلش رو خوندم، تو هم باید بخونی.
‫پاتریک، واقعا؟
‫دیوید تمام این مزخرفات رو باور داره.
‫بچه های دیگه بهش می خندن و ‫مقصر این اتفاق تو خواهی بود.
‫مطمئنم که این رو جدی نگفتی!
‫اما به هر حال تقصیر بابانوئل خواهد بود، ‫چون من فقط دارم کادوش می کنم.
‫اوهوم.
‫صبر کن تا هدیه ی خودت رو ببینی.
‫- از همین الان ترسیدم. ‫- همانطور که باید بترسی.
‫تو نیویورک حسابی برف اومده.
‫بالای دریای کارائیب هم مراقب باش. ‫ممکنه که تندباد دریایی داشته باشن.
‫اروپای غربی به لطف تغییرات آب و هوایی...
‫امسال هیچ برفی نخواهد داشت...
‫به جز کوه های ماسوریا و سووالکی.
‫به نظر میاد که فشار جو نرمالـه...
‫و به نظر میاد باور بچه های زیر ده سال ‫به جادوی کریسمس پابرجاست.
‫چی؟ فقط 90 درصد باتری داره؟
‫اروین، اینا اصلا به چه دردی می خورن؟
‫من که بهت گفتم، افتضاح کار می کنن.
‫من واقعا دلم واسه اون سوئیسی های ‫قدیمی تنگ شده.
‫توجه!
‫انقدر اون زنگ رو به صدا درنیار، ‫همهمـه ایجاد می کنه!
‫- بابانوئل! بابانوئل! ‫- این چیه؟ اوه پسر، واقعا؟ نه!
‫- بابانوئل، میشه لطفا انقدر تکون نخوری؟ ‫- چی شده؟
‫آخ! چیکار داری می کنی؟
‫یه موی سیاه بود، اگه یه نفر ‫می دید چی؟
‫چی داری میگی؟ من نامرئی ‫خواهم بود!
‫خیلی خب.
‫- هو هو بابانوئل. ‫- هو هو.
‫قسمت زیری سورتمه رو مجدد بررسی کردیم...
‫و گوزن شمالی هم به اندازه ی کافی ‫سوخت زیستی داره.
‫کامت مشکل شوره داره و رودولف هم ‫کفش های جدیدی گرفته.
‫مطمئنم که کفش ها تو پاش جا باز می کنن. ‫چیز دیگه ای هم هست؟
‫آلبرت...
‫- کلاوسی! ‫- هیچی.
‫کلاوسی!
‫عزیزم! نه، نه، نه، صبر کن! ‫شام دومت رو فراموش کردی.
‫- باشه، باشه. ‫- لطفا مراقب باش.
‫الف های کوچولوی من.
‫هو هو!
‫آه، دیگه بزن بریم، وقتشـه.
‫یوهو!
‫کریسمس مبارک! آه!
‫کریسمس مبارک!
‫- کریسمس مبارک دخترها! ‫- آرزوم برای تو، کاسیولا...
‫اینـه که تو و ماچیک بالاخره ‫آشتی کنید.
‫متوجه ام که عصبانی هستی...
‫اما باید درک کنی که این طبیعتشه.
‫گاوهای نر اینطوری هستن، ‫ذاتشون همینـه.
‫بابابزرگ، مطمئنی که امشب حیوانات ‫حرف می زنن؟
‫البته که حرف می زنن، همیشه همینطوره.
‫بعد از عشای ربانی...
‫مثل هر سال، میام اینجا و یه صحبتی ‫با کاسیولا می کنم.
‫خب کاسیولا چی خواهد گفت؟
‫همیشه یه چیز رو میگه.
‫می خواد بره به شهر به خاطر اینکه ‫سالن اوپرا واسش خیلی دوره.
‫خیلی خنده دار بود پاتریک!
‫کاسیولا هرگز چنین چیزی نمیگه.
‫اینجا خیلی خوشحاله.
‫درست نیست کاسیولا؟
‫اوه، پس اینجایی! بجنب. ‫پیراشکی های مامان بزرگ دارن سرد میشن.
‫- داریم میایم، داریم میایم. ‫- اوه، بیشتر از این نمی تونم صبر کنم.
‫چه آرزویی کنم؟ ‫هان عزیزم؟
‫نمی دونم.
‫شاید باید آرزو کنی پاتریک بیخیال ‫اون کلاه مسخره بشه.
‫بابا، به نظرت بابانوئل هدیه ها رو ‫آورده؟
‫مطمئنم که آورده.
‫می شنوی؟ صبر کن.
‫صدای زنگ.
‫اونجا، می بینی؟ ‫سورتمه ی نامرئی بابانوئل هستش.
‫می بینیش؟
‫- اوه، واقعا نامرئیـه! ‫- آره.
‫اونجا رو ببین، رودولف جلوئـه، ‫پشتش هم دانر هستش.
‫کامت هم هست. ‫بابانوئل هم داخل سورتمه نشسته.
‫کی می تونه روی صندلی جلو باشه؟ ‫الف؟
‫آلبرت!
‫آره، آلبرت!
‫کریسمس مبارک!
‫هو هو!
‫آروم باش، چیکار داری می کنی؟ ‫می دونی که انسان ها ما رو نمی بینن.
‫- ببین، دارن دست تکون میدن. ‫- کی می دونـه؟
‫شاید دارن بدنشون رو کش میدن یا ‫یه همچین چیزی.
‫اوه! حالا روی کارت تمرکز کن!
‫♪ کشیش ها اومدن تا شاه تازه به دنیا اومده رو ببینن ♪
‫♪ با همدیگه سرود صلح و آرامش رو می خونن ♪
‫♪ برای کل دنیا آواز می خونن، برای کل دنیا آرزو می کنن ♪
‫♪ برای تمام انسان ها، آرامش و شادی آرزو می کنن ♪
‫♪ برای کل دنیا آواز می خونن، برای کل دنیا آرزو می کنن ♪
‫♪ برای تمام انسان ها، آرامش و شادی آرزو می کنن ♪
‫آفرین!
‫آفرین بچه ها!
‫- آفرین! ‫- خیلی خب بچه ها، بشینید.
‫بجنب.
‫نه، نه دیوید.
‫این صندلی برای مسافر خسته ‫رزرو شده.
‫اما بابابزرگ، مسافری هرگز ‫به اینجا نمیاد.
‫خب، هرگز نمیشه این رو دونست دیوید.
‫دیوید، بیا اینجا بشین.
‫بیا، بشین. بیا اینجا تا یه رازی رو ‫بهت بگم.
‫اون صندلی برای مُرده ها ‫رزرو شده.
‫بس کن پاتریک.
‫نه، درسته، اونا همیشه میان.
‫- همیشه، اونجا رو ببین. ‫- درست میگه.
‫می بینی؟ خاله آرلیا اونجاست.
‫و مدتی قبل، تو راهرو عمو کورنل رو دیدم.
‫- من هم دیدمش. ‫- مامان لطفا!
‫پشت درخت مثل همیشه.
‫کی اونجاست؟
‫پیرزن زشت و بدجنس پاپیولاک!
‫پاتریک، لطفا این چرندیات رو نگو!
‫- اینطوری شب خوابش نمی بره. ‫- آنا...
‫- ♪ امروز عیسی مسیح ♪ ‫- ببین کی اینجاست.
‫♪ متولد شده ♪
‫♪ در شهر بیت اللحم ♪
‫♪ شهر بیت اللحم ♪
‫- خوش اومدی. ‫- کریسمس همگی مبارک.
‫- میتک! ‫- کریسمس مبارک میتک!
‫- این هم از مسافر خسته! ‫- درسته.
‫- لطفا بشین. ‫- آره، بشین.
‫آنا، پاتریک، لطفا بهم بگید که ‫این موضوع حقیقت نداره.
‫- نه، حقیقت داره. ‫- داریم از اینجا میریم.
‫تا جشن اپیفانی دیگه در ‫ویلانوف خواهیم بود.
‫- آره، ویلانوف. ‫- درسته.
‫قطعا تغییر بزرگیـه.
‫اما یه الف پیر تو شرکت حقوقیش بهم ‫پیشنهاد کاری داده، چطور می تونم ردش کنم؟
‫خب، پاتریک، من هم یه پیشنهاد ‫شغلی دریافت کردم.
‫- آره. ‫- درسته.
‫- اما خب تبریک میگم. ‫- ممنونم.
‫خب، پس سال دیگه کریسمس در ورشو؟
‫- درسته! قطعا. ‫- آره، البته.
‫ببینیم چطور میشه، از اونجایی که ‫بعید می دونم همه اونجا جا بشیم.
‫مطمئنم که جا می شیم، نگران اون ‫نباش، میتک لطفا بشین.
‫- خیلی دوست دارم اما نمی تونم. ‫- نه؟
‫- چندتا خانواده ی دیگه هست که باید امشب ببینمشون. ‫- میتک...
‫- کریسمس مبارک همگی. ‫- ممنونم که اومدی.
‫خیلی خب، بجنبید، وقتشه که ‫دیگه غذا رو بخوریم.
‫صبر کن، صبر کن، یه لحظه صبر کن.
‫- بچه ی خوبی این اطراف هست؟ ‫- آره!
‫- اون پایین چیکار کردی؟ ‫- کجا؟
‫خودت خوب می دونی. ‫تو اون کلبه ی زمستونی.
‫من؟ هیچی!
‫بهتره که دیگه هرگز چنین کاری رو ‫انجام ندی، فهمیدی آلبرت؟
‫بجنب رودولف! ‫کامت، بزن بریم!
‫بفرما، این برای تو. ‫واسه شماها هم اینجاست.
‫یکی هم برای دیوید کوچولوی ما.
‫آنا، کتاب کجاست؟
‫این الف آلبرت هستش! عالیه!
‫«ورشو، یک سال بعد»
‫جدا کننده ی هسته ی گیلاس، ‫دقیقا همونطور که می خواستی.
‫«برای آنای عزیز»
‫- چی شده رئیس؟ ‫- حالت چطوره؟
‫پیراشکی ها آماده ست؟
‫- آره، شب کریسمس ما همیشه... ‫- خیلی خب، عالیه.
‫کریسمس قطعا مهمه، هیچ شکی ‫در این مورد نیست.
‫- اما به این خاطر تماس نگرفتم. ‫- بله؟
‫سخنرانیت دقیقا ساعت 12 برگزار میشه.
‫این خیلی چیزها رو می تونه برات تغییر بده.
‫- خب، شب بخیر. ‫- شب تو هم بخیر.
‫این دیگه چه کوفتی بود؟ گنجشک های لعنتی!
‫چیکار داری می کنی؟
‫هزار بار بهت گفتم که به ‫تلسکوپ دست نزن.
‫رئیس، با من صادق باش. ‫چرا صحبت کردن با انسان ها ممنوعـه؟
‫نمیشه ریسک کرد، هرگز نمی دونیم ‫که انسان ها چیکار می کنن.
‫اما انسان ها ما رو دوست دارن! ‫بهشون هدیه میدیم و هر سال برامون نامه می نویسن.
‫تا حالا با انسانی آشنا شدی؟ به خاطر اینکه من ‫به اندازه ی کافی تجربه ش رو داشتم، بهم اعتماد کن.
‫«لهستان، ورشو، سال 2004»
‫خیلی جالبه، ما کلی هدیه براشون می بریم اما ‫در ازاش با اسم های بدی ما رو خطاب قرار میدن.
‫دزد! آهای مردم! دزد! دزد!
‫«آمریکا، نیویورک، سال 1992»
‫اما این شرایط قطعا برای مردم ‫می تونـه خیلی خطرناک باشه.
‫خونه محاصره شده، دارم می بینمت ‫عوضی، همین الان بیا بیرون!
‫برای من، بیشتر خجالت آوره.
‫«آلمان، برلین، سال 1923»
‫هر بار همون داستان تکرار میشه.
‫اگه کسی من رو روی سقف ببینـه، ‫همون چیز تکراری رو فریاد می زنه.
‫اون بالا دزده! دزد! بگیریدش!
‫«لهستان، فرامبورک، سال 1428»
‫قرار دادن هدیه ها زیر درخت یه نکته ی ‫جادویی داره...
‫اما همه چی خیلی یهویی می تونه ‫از کنترل خارج بشه.
‫مچت رو گرفتم نامرد!
‫این وقت شب چرا اومدی به ‫اتاق دخترم؟
‫الان بهت نشون میدم!
‫بهم اعتماد کنم، خیلی خوش شانسیم ‫که از قدرت جادو برخوردار هستیم.
‫«مکزیک، تیوانا، سال 1963»
‫زمان یا مکان اهمیتی نداره.
‫همیشه همون اتفاق تکراریـه.
‫بگیریدش!
‫«فرانسه، پاریس، سال 1931»
‫اما بزرگ ترین ناامیدی من امیلی عزیزم بود.
‫کریسمس مبارک امیلی کوچولوی من.
‫اوه خدای من.
‫مثل یه بچه ی دوست داشتنی ‫به نظر میومد!
‫اوه عزیزم.
‫می دونم چند سالی شده...
‫دکتر رو گرفتم؟
‫اما گلدان آخه؟ جدی؟
‫خب، مردم عاشق من هستن، پس...
‫- اوه واقعا؟ ‫- همه داشتن به من دست تکون می دادن.
‫بیخیال، فقط دو نفر بودن. ‫چطور می تونستن بهت دست تکون بدن؟
‫خیلی خوب می دونی که سورتمه نامرئی هستش، ‫چند بار باید این رو بهت بگم؟
‫- آره؟ ‫- آره!
‫پس چرا دست تکون دادن؟ ‫دقیقا داشتن ما رو نگاه می کردن.
‫اگه نمی تونستن ما رو ببینن خب ‫دست تکون نمی دادن، درست میگم؟
‫ببین، نمی خوام باهات بحث کنم.
‫به عنوان باهوش ترین الف در اینجا، ‫گاهی خیلی کودن میشی.
‫برو یه مقدار بخواب، کریسمس تو راهـه.
‫صبح طولانی و پر کاری ‫در پیش داریم.
‫شب بخیر آلبرت.
‫هو هو بابانوئل.
‫هوم.
‫هی عزیزم، مشکلی پیش اومده؟
‫ورشو حتی برف هم نداره!
‫خیلی خب، گوش کن، وقتی ‫هم سن تو بودم...
‫فقط رویای زندگی تو یه خونه ی بزرگ ‫مثل این رو داشتم، درست میگم عزیزم؟
‫خواب یه اتاق نشیمن بزرگ مثل ‫این رو می دیدم.
‫مجبورم می کردن گوسفندها رو ‫هدایت کنم.
‫همه جا پر بود از قوچ های بزرگ.
‫شیر گاو هم می دوشیدم.
‫همچنین مجبور بودم کلی هیزم آتیش ‫خرد کنم.
‫هر روز تا مدرسه 8 کیلومتر ‫راه می رفتم.
‫حتی تو زمستون.
‫زندگیم اینطوری بود.
‫نه اتوبوس داشتیم نه چیز دیگه.
‫اینجا باید چیزی باشه که ‫دوست داشته باشی.
‫خب یه سری چیزها هستن.
‫بهم بگو.
‫خب یکیش اینه که به ساختمان اوپرا ‫خیلی نزدیک تر هستیم.
‫خب، از اونجایی که داریم صحبت ‫می کنیم، خبر جدید اینه که...
‫بالاخره تونستم لباس پادشاهیت رو واسه نمایش ‫میلاد مسیح که به زودی برگزار میشه سفارش بدم.
‫می دونی کی اون لباس رو ‫درست کرده؟
‫فکر کنم.
‫البته که می دونی.
‫یه خیاط جادویی.
‫بهترین خیاط لباس های سلطنتی ‫تو کل دنیاست.
‫جدی میگم، حتی لباس پادشاه ‫مت اول رو هم خودش دوخته.
‫- همه این رو می دونن. ‫- واقعا؟
‫گمونم خیلی باحاله.
‫- البته که همینطوره. ‫- اوه.
‫حالت خوبه؟ ‫مریض شدی؟
‫نه، خوبم!
‫بذار پیشونیت رو چک کنم.
‫بذار دمای بدنت رو چک کنم. ‫زود برمی گردم، شاید مریض شده باشه.
‫واسه تو رو هم بررسی می کنم.
‫هو هو، آلبرت.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه.
‫به نظر میاد مشکلی هست، خب، ‫مشخصا یه چیزی داره آزارت میده، مگه نه؟
‫من الف هستم، صورتم اینطوریـه.
‫اصلا هدف از تمام این کارها چیه؟
‫- منظورت چیه آلبرت؟ ‫- دقیقا، کل این قضیه در مورد چیه؟
‫و به نظر میاد بابانوئل هم ‫هیچی نمی دونـه.
‫همیشه در مورد روحیه و مفهوم ‫کریسمس صحبت می کنه...
‫اما هرگز یه کریسمس مناسب ‫برای خودش نداشته...
‫از اونجایی که مدام میره اینور اونور ‫تا کادو بده.
‫آلبرت، الان 62 درصد ‫شارژ داری.
‫- مطمئنم که دوباره خراب شده. ‫- کل زندگیم خراب شده!
‫چطوری می تونم روحیه ی کریسمس رو ‫داشته باشم؟
‫آلبرت، منظورت از این حرف چیه؟
‫ما عاشق انسان ها هستیم واسه همین بهشون هدیه ‫میدیم که باعث میشه ما رو دوست داشته باشن.
‫و جادوی کریسمس اینطوری به وجود میاد و این ‫جادو هر چیزی که نیاز داریم رو بهمون میده.
‫اروین، وقتی هرگز چهره ی من رو ‫ندیدن چطوری می تونن دوستم داشته باشن؟
‫من شبانه روز دارم کار می کنم.
‫صبر کن، در مورد چی داری ‫صحبت می کنی؟
‫ما فقط یک روز در سال موقع ‫کریسمس کار می کنیم.
‫دقیقا! این چیزیـه که دارم ‫در موردش صحبت می کنم.
‫دقیقا همین زمان از سال.
‫حتی اگه کل سال رو کار نمی کنیم، ‫این زمان از سال باید تعطیلات باشه، درست میگم؟
‫کل قضیه ی کریسمس همینه.
‫استراحت، انجام ندادن کاری.
‫تعطیلات باید فارغ از هر کاری باشه.
‫بیا بریم یه مقدار برشت و ‫کوفتـه بگیریم.
‫بیا بریم در مورد الف های ‫ایام گذشته صحبت کنیم.
‫بیا بریم خونه ی من.
‫تنها در خانه رو اجاره می کنیم و ‫یه مقدار پیراشکی ساور كراوت سفارش میدیم.
‫تنها در خانه رو فراموش کن! ‫من از اینجا میرم.
‫چی؟ میری؟
‫کجا داری میری؟
‫یه جایی که بتونم خودم رو ‫شارژ کنم...
‫همه چی رو تغییر بدم و امیدوار باشم که ‫جادوی واقعی کریسمس رو حس کنم.
‫خیلی خب، اما دقیقا کجا داری میری؟
‫خدای من، جایی که مردم دست ‫تکون میدن، می دونی؟
‫حالا برو کنار.
‫مایک، پاس بده!
‫آهای بچه ی جدید، بگیرش.
‫عجب پسر ضعیفی.
‫رئیس.
‫هوم؟
‫- هان؟ چی شده؟ ‫- رئیس...
‫- چه خبر شده؟ ‫- من...
‫حرفت رو بزن دیگه.
‫در مورد آلبرتـه.
‫اوه، آلبرت، چی شده؟
‫فرار کرد.
‫خب، گمونم دقیقا اینطور نیست.
‫آلبرت حس می کرد که کریسمس ‫باید تعطیلات باشه.
‫منظورم اینه که، چنین تصمیمی ‫نداشت.
‫فقط حس کرد که...
‫صبر کن، رفته اون پایین؟
‫«درخت های کریسمس برای فروش»
‫هو هو!
‫این دیگه چیه؟
‫سلام!
‫هو هو! من رو می شناسی؟
‫خب، خیلی زیاد شبیـه ‫الف آلبرت هستی قربان.
‫درسته بچه جون. ‫اما می تونی من رو آلبرت صدا کنی.
‫بجنب.
‫- نشونم بده اینجا چه شکلیه. ‫- آهای، تو!
‫من؟
‫- کامیونم! ‫- آره.
‫شبیـه کامیونـه. ‫به نظر میاد همه چی مرتبـه.
‫این مدل در سال 2015 خیلی خفن ‫و معروف بود.
‫اون سال مردم هر کاری می کردن ‫تا یکی مثل این رو بخرن.
‫ببین رفیق، کامیونم کجاست؟
‫ایناهاش دیگه.
‫مهمون منی.
‫نمی خوای بغلم کنی و کریسمس رو ‫بهم تبریک بگی؟
‫گمونم!
‫کریسمس و سال نو مبارک.
‫چرا انقدر ساکتی؟
‫قربان، میشه من رو نیشگون بگیری لطفا؟
‫آره، البته.
‫هی، قول دادی که من رو آلبرت ‫صدا می زنی، درسته؟
‫- خوبه. ‫- آخ!
‫نیشگون خوبی بود؟
‫یه مقدار درد داشت.
‫آه، گمونم تو این کار مهارت دارم.
‫تا حالا کسی رو نیشگون ‫نگرفته بود.
‫مشخصا مشکلاتی در قدرت جادویی داره. ‫پیش میاد.
‫اما چرا نیومد با من در موردش ‫صحبت کنه؟
‫خب تو چی می تونستی بگی؟ ‫کار بیشتر، کار بیشتر، کار بیشتر.
‫آره، دقیقا، این قضیه اینطوری پیش میره.
‫هر چی هدیه ی بیشتری رو تقدیم کنیم، ‫قدرت بیشتری هم به دست میاریم.
‫اینطوری کار می کنه.
‫- چرنده. ‫- چی؟
‫آلبرت می خواد دنیا رو بگرده.
‫اون جوانـه.
‫اصلا متوجه نیستی؟
‫بین مردم ما دیگه نامرئی نیستیم.
‫خب که چی؟
‫گوش کن، اگه از اون شکم ژله ایت ‫خجالت می کشی...
‫ورزش کردن رو شروع کن و ‫خوردن شیرینی رو بذار کنار.
‫داری واسه کنترل استرس غذا می خوری. اگه این رفتارها رو ‫بذاری کنار دیگه از بیرون رفتن خجالت نمی کشی.
‫اما قضیه در مورد شکم نیست. ‫فقط...
‫می دونم عزیزم.
‫مردم از ما می ترسن.
‫نه، قضیه اونا نیستن کلاوسی.
‫راستش، تو هستی که از اونا ‫می ترسی.
‫مثل یه دزد یواشکی پرسه می زنی.
‫- اما رسم و سنت همینـه. ‫- رسم و سنت؟ هـه!
‫پایین رفتن از دودکش رسم و سنتـه؟
‫نه هوشمندانه ست نه عملی.
‫حالا ایمنی رو دیگه بیان نمی کنم. ‫هیچکدوم از این کارها اصلا منطقی نیستن.
‫اوه ببین! به جای برف داره بارون میاد.
‫شرط می بندم که دلت واسم تنگ ‫شده بود، درسته؟
‫خیلی هم زیاد. ‫کل سال داشتم بهت فکر می کردم.
‫این دقیقا همونطوریـه که ‫تصور کردم.
‫اوه، باید پدرم رو ببینی، طرفدار ‫واقعی توئه، می دونی.
‫البته که طرفدار منـه! ‫خودم پارسال دیدم که برام دست تکون دادید.
‫- واقعا دیدی؟ ‫- آره، البته.
‫همه به من دست تکون میدن.
‫اما من تو و پدرت رو به یاد دارم، ‫به خاطر اینکه...
‫به خاطر اینکه؟
‫چرا من و پدرم رو به یاد داری؟
‫به خاطر اینکه...خب حافظه م ‫عالیـه!
‫می دونستی که بابانوئل مطمئنـه ‫که سورتمه ش نامرئی هستش؟
‫اما تو، تو ما رو دیدی.
‫پدرم بود که تو رو دید.
‫به خاطر اینکه اون چیزهایی رو می بینه ‫که بقیه نمی تونن، مثل جادو.
‫آه!
‫با گوش چپ و بینیش می تونه ‫جادو رو حس کنه.
‫و البته قلبش، این هم خیلی مهمـه.
‫به نظر میاد مرد باهوشیـه، یواش یواش ‫داره ازش خوشم میاد.
‫راستش مادرم هم گاهی چیزهای خاصی رو ‫می بینـه.
‫واقعا؟ مثل گوزن شمالی؟ یا چی؟
‫نه، اون چیزها رو نمی تونه ببینه.
‫مثلا وقتی یه فنجون کثیف باشه ‫خیلی زود متوجه میشه.
‫هی تو! همونجا وایستا!
‫- هو هو هو! ‫- وقتشه که فرار کنیم.
‫- کامیونم کجاست؟ ‫- قراره مسابقه بدیم؟
‫بذار ببینیم این آقا هم می خواد ‫مسابقه بده یا نه!
‫- بجنب! ‫- هی! این رو نگه دار بچه جون.
‫وایستا!
‫من رو بگیر!
‫قسم می خورم که می گیرمت!
‫- بجنب، بجنب، بجنب! ‫- فکت رو خرد می کنم!
‫پرش!
‫نمی تونی من رو بگیری!
‫یه حمام سرد باعث میشه ‫خونت گرم تر بشه، کریسمس مبارک!
‫وقتی مردم خوشحالن، من هم خوشحالم.
‫وقتی مردم من رو دوست دارن، ‫فورا قدرتم میره بالا.
‫اما بدون کامیونش نمی تونـه کار کنه.
‫به هر حال تو کریسمس نباید ‫کار کنه.
‫بهتره این رو به پدر و مادر من هم ‫بگی، مدام در حال کار هستن.
‫اوه، ببخشید.
‫بابام داره زنگ می زنه.
‫بعد از ظهرت بخیر عالیجناب.
‫همین الان کبوتر سلطنتی بهم گفت که...
‫لباست آماده ست و منتظرتـه، ‫سرورم.
‫ممنونم بابا.
‫خودت تنهایی مشکلی نداری؟
‫اوه، من تنها نیستم، راستش با ‫الف آلبرت هستم.
‫اون الف مورد علاقه ی منه.
‫حالا، لطفا سلام من رو بهش برسون.
‫جای من هم خوش بگذرونید.
‫- و بعدا برام تعریف کن، باشه؟ ‫- می دونی که این کار رو می کنم پدر.
‫- خدانگهدار. ‫- خدانگهدار.
‫آه، چه آدم مهربونی، من رو خیلی خوب ‫نمی شناسه اما ازم خوشش میاد.
‫کریسمس گذشته پدرم بود که ‫سورتمه ت رو بهم نشون داد.
‫- واقعا؟ ‫- بهم گفت که تو افسار گوزن ها رو به دست گرفتی.
‫من هم تو رو دیدم، اما به نظرم ‫اون بهتر دید.
‫به خاطر اینکه حس جادوی خاصی داری.
‫- تو گوش چپش. ‫- دقیقا.
‫خب؟
‫دارن خوش می گذرونن.
‫آه، هنوز کسی با گلدان نزده تو سرش؟
‫کلاوسی، این اتفاق فقط برای ‫تو رخ میده عزیزم.
‫به خاطر اینکه فقط من رفتم اون پایین.
‫هنوز نفهمیدن واقعا کیه؟
‫این بوی چیه؟
‫هیچی، بوی الف هاست.
‫بهم بگو، جلب توجه که نمی کنه؟
‫خب نه، تا الان یه کامیون رو به اسباب بازی ‫و یه جفت کفش رو به اسکوتر تبدیل کرده.
‫چی؟ دیوونه شده؟
‫- اوهوم. ‫- هوم.
‫الف ها خیلی کسل کننده و ‫قابل پیش بینی هستن.
‫اما حس می کنم که من و تو می تونیم ‫دوست های عالی ای باشیم.
‫- اینطوری فکر می کنی؟ ‫- البته، اگه تو بخوای.
‫البته که می خوام!
‫می دونستم بعد از اینکه بهت دست ‫تکون دادم با هم دوست می شیم.
‫و حتی هدیه ت رو هم گرفتم، ‫اون مجسمه ی کوچولو.
‫- نگهش داشتی؟ ‫- البته.
‫من عاشق مجسمه های خودم هستم، ‫اما نمی دونستم بقیه هم اونا رو دوست دارن.
‫من عاشقشم!
‫حاضرم تمام اسباب بازی هام رو ‫باهاش معامله کنم.
‫ها!
‫حتی یه خونه براش ساختم.
‫- اوهوم. یکی دیگه می خوای؟ ‫- آره.
‫- البته! ‫- ببین!
‫بوم!
‫نسخه ی بزرگ!
‫چیه؟
‫دوستش نداری؟
‫اوه پسر، اون درخت کریسمس مادرم بود.
‫مشکلی داره؟
‫نه، نه، خوبه اما...
‫همین؟ فقط خوبه؟
‫می خواستم بگم محشره.
‫واقعا عالیه.
‫اما به نظرم یکی کافیه، درسته؟
‫تو این رو بهش یاد دادی.
‫واقعا؟
‫کی در مورد میزان علاقه ی مردم ‫به هدیه انقدر با اشتیاق حرف می زنه؟
‫اما خب واقعا هدیه دوست دارن.
‫اصلا می دونی چندتا نامه دریافت می کنم؟
‫- فقط از چین به تنهایی... ‫- تا حالا یه نامه رو جواب دادی؟
‫انسان عزیز، حالت چطوره؟
‫گاهی بیا پیشم، همسرم کیک ‫پنیری درست می کنه.
‫کدوم همسر؟
‫- مگه چندتا همسر داری؟ ‫- آه...
‫امکان نداره!
‫الان می خوای انسان ها رو به اینجا ‫دعوت کنی؟
‫چرا که نه؟ چیه، فکر می کنی می تونی ‫بهشون هدیه بدی و دیگه کاری نکنی؟
‫یه گوشی هوشمند بندازی زیر درخت ‫کریسمس و دیگه کاری نکنی؟
‫آلبرت فکر می کنه فقط همین کافیه، به خاطر ‫اینکه می بینه تو این کار رو انجام میدی.
‫اینجا واقعا یه بویی میده!
‫- گوزن شمالیـه؟ ‫- آره، احتمالا بوی اوناست.
‫دیوید.
‫ما بهترین دوست های هم هستیم.
‫آره، همینطوره.
‫پس نیازی نیست خجالت بکشی، ‫فقط بگو...
‫و بعدش می تونم این آپارتمان رو ‫پر از مجسمه مثل اون کنم.
‫به نظرم همون یکی کافیه.
‫- به من اعتماد نداری. ‫- البته که دارم، واقعا میگم آلبرت!
‫برای من، تو خفن ترین هستی.
‫به نظرم باهوش ترین الفی هستی که ‫تو زندگیم دیدم.
‫اوه خب، من واسه برآورده کردن آرزوها ‫به درخت نیاز ندارم.
‫- آجیل یا پرتقال کافیه. ‫- ما کلی پرتقال داریم.
‫- عالیه! ‫- خیلی زیاد داریم.
‫همینجا صبر کن، میرم بیارم.
‫پرتقال ها خیلی بهتر از درخت ها هستن.
‫- سلام مامان. ‫- سلام عزیزم، چطوری؟
‫- عالی. ‫- اوه، می بینم که حسابی سر حالی.
‫آره.
‫امروز کلی ماجراجویی داشتم! ‫عالی بود.
‫- آه، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫مامان، آرزویی واسه کریسمس داری؟
‫- منظورت چیه عزیزم؟ ‫- خب آرزویی داری؟
‫- در مورد چی داری صحبت می کنی؟ ‫- فقط دارم می پرسم.
‫مثلا، اگه با یه الف روبرو شده بودم...
‫که قدرت جادویی تبدیل درخت به...
‫- آه، درخت کریسمس من چی شده؟ ‫- هیچی، اتفاق بدی نیفتاده.
‫عزیزم، جدی میگم، به درخت یا تزئینات ‫دیگه م دست نزن، باشه؟
‫اونا اصلا ارزون نبودن.
‫- نمی خوام باهاشون بازی کنی. ‫- می دونم.
‫مطمئن شو که یه وقت نیفته.
‫خب، باید برم، دوستت دارم مامان، ‫خدانگهدار.
‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم ‫واسه همین این رو احضار کردم.
‫- درام کیت درست کردی؟ ‫- آره.
‫- چی استفاده کردی؟ ‫- اون بادام زمینی ای که اونجا بود، باید می دیدی.
‫- از بادام زمینی استفاده کردی؟ ‫- آره.
‫واقعا نابغـه ای!
‫همینطوره.
‫می دونستی بابات درام کیت ‫آرزو کرده؟
‫خب، واقعا مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم، حتی سوابق ‫بابانوئل رو مجدد چک کردم.
‫البته آخرین رویاش رو نمی دونم...
‫به خاطر اینکه لایحه ی محافظت از رویا ‫اجرایی شد.
‫مطمئنی که داری به پدرم فکر می کنی ‫نه رویای یه نفر دیگه؟
‫- دوباره به من اعتماد نداری دیوید! ‫- البته که دارم.
‫- باشه. ‫- فقط نگران مادرم هستم، به خاطر اینکه...
‫چرا؟
‫مادرم مجبور بوده 8 کیلومتر ‫پیاده بره مدرسه...
‫هر روز صبح از گاوها شیر بدوشه، ‫حتی وسط زمستون.
‫و حالا، به نظرم تمام چیزی که ‫می خواد اینه که پدرم بزرگ بشه.
‫گوش کن، مادرت همینطوری الکی ‫این رو میگه.
‫بهم اعتماد کن.
‫این یه هدیه ی کوچیک واسه اونه.
‫ممنون.
‫تو چه هدیه ای دوست داری؟
‫هیچی.
‫یعنی داری میگی هیچ هدیه ای ‫نمی خوای؟
‫خب، تنها چیزی که نیاز دارم ‫لباس مراسم میلاد مسیح هستش.
‫اما پدرم و خیاط جادویی ‫حلش کردن.
‫اوه، یکی از بزرگ ترین مشکلات ‫صنعت من.
‫خیاط های جادویی و خرید آنلاین.
‫- چقدر میشه؟ ‫- ده دلار می گیرم.
‫لباس شاهـه؟
‫نه، لطفا!
‫- هی، این واسه منـه، چت شده؟ ‫- صبر کن، بیا معامله کنیم.
‫- اگه به جاش لباس برفی رو بخری چی؟ ‫- خودت بخر.
‫- اما خیلی متنوع تر هستش. ‫- متنوع تر؟ پسش بده!
‫من اول این رو دیدم، مشکلت چیه؟
‫لطفا، واسه پسرمـه، فراموش ‫کردم براش بخرم.
‫فکر می کنی این واسه خودمه؟ ‫واسه پسرم می خوامش.
‫- نمیشه یه توافقی کنیم؟ ‫- نه.
‫- چقدر می خوای؟ ‫- چی؟
‫- چقدر می خوای؟ ‫- 50 دلار.
‫خیلی خب.
‫اوه!
‫- اما فقط 100 دلاری دارم! ‫- واسه من خوبه، کریسمس مبارک.
‫احمق.
‫♪ کشیش ها برای ستایش شاه جمع میشن ♪
‫♪ صداشون رو می برن بالا و آهنگ شاد می خونن ♪
‫♪ برای کل دنیا می خونن، برای کل دنیا آرزو می کنن ♪
‫♪ برای تمام انسان ها شادی و آرامش آرزو می کنن ♪
‫♪ برای کل دنیا می خونن، برای کل دنیا آرزو می کنن ♪
‫♪ برای تمام انسان ها شادی و آرامش آرزو می کنن ♪
‫♪ هر کدوم از صداها ♪
‫- چرا نمی خونی؟ ‫- به خاطر اینکه این اولین سرود من بود.
‫نه، اینطور نیست، سومیش هستش. ‫دوتا رو از قبل می دونی.
‫اوه درست میگی.
‫اما هنوز کلی سرود هستش که ‫باید یاد بگیری.
‫هر کریسمس، کل عصر رو سرود می خونیم.
‫بالاخره باعث شدی بفهمم که...
‫چقدر خاصه وقتی حس می کنیم ‫با کسی صمیمی هستیم.
‫قشنگه.
‫نه، جدی میگم! حالا حس می کنم ‫که دلم می خواد کلی دوست پیدا کنم.
‫- ارتشی از دوست. ‫- این عالیه آلبرت.
‫آره، اینطور نیست؟
‫بهشون هدیه میدم و اونا هم عاشقم ‫میشن.
‫قطعا همینطوره.
‫خیلی خب رفیق.
‫خوب باشی دوستم.
‫بهتره که من رو فراموش نکنی.
‫هر وقت که به من فکر کنی؛ ‫قدرتم بیشتر میشه.
‫قول میدم که بهت فکر کنم.
‫خیلی خب، من دیگه میرم. ‫سلام من رو به پدر و مادرت برسون، هو هو!
‫هو هو هو!
‫اوه، یه ذره هم تغییر نکردی!
‫متاسفم اما من...
‫متاسف نباش، فقط لبخند بزن!
‫باید نیشگونت بگیرم؟
‫ببخشید، اینجا چیکار می کنی؟ ‫چیزی می فروشی؟
‫فقط دارم سلام می کنم. ‫از دیدنم غافلگیر شدی؟ این چیه؟
‫چه غلطی داری می کنی؟ تا حالا تو زندگیم ‫تو رو ندیدم.
‫بیخیال، من رو نمی شناسی؟
‫کریسمس پارسال، داخل جنگل. ‫من رو نگاه کردی، تو رو نگاه کردم.
‫من متاهل هستم و زندگی شادی دارم، ‫احتمالا من رو با یه نفر دیگه اشتباه گرفتی.
‫صبر کن، صبر کن، داشتی من رو می دیدی، ‫بعدش دست تکون دادی، یادتـه؟
‫نه، اشتباه می کنی، اگه دیده بودمت ‫قطعا الان به یاد میاوردم.
‫گوش کن!
‫ریش با کش خیلی بده!
‫همیشه سر می خورن پایین!
‫گوش کن، اینجا یه ملک شخصیـه.
‫- به نظرم وقتشـه که از اینجا بری. ‫- آروم باش رفیق.
‫آروم باش، تعطیلاتـه.
‫جادو و خوشی اطرافمون پر شده. ‫قشنگ نیست؟
‫مراقب باش! از اینجا میری یا با ‫پلیس تماس بگیرم؟
‫خیلی بامزه ای، کریسمس مبارک!
‫بابا، هرگز باورت نمیشه کی رو دیدم. ‫الف آلبرت.
‫دیوید، اون کی بود؟
‫الف آلبرت، یادت نمیاد؟
‫یعنی اجازه دادی یه غریبه بیاد داخل خونه؟
‫دیوید، چند بار باید در این مورد ‫صحبت کنیم؟
‫اما خودت بهم گفتی، اگه یه گوزن شمالی ‫یا آدم کوتوله بیاد دیدنمون...
‫- اونوقت باید... ‫- دیوید، اون گوزن شمالی...
‫یا آدم کوتوله نبود.
‫باید مراقب باشی.
‫به خاطر اینکه ممکن بود دزد باشه یا ‫یه چیز خیلی بدتر.
‫می فهمی چی میگم؟
‫آره، اما اون الف بود!
‫بهت که گفتم کیه!
‫منظورت چیه؟
‫گفتم الف آلبرت بود!
‫خودت بهم گفتی باید بهش دست ‫تکون بدم و سلام کنم.
‫و کاملا جادویی یه درام کیت برات ‫احضار کرد!
‫چی؟
‫- این از کجا اومده؟ ‫- بابا، بهت که گفتم.
‫من الف رو دیدم و اون هم با یه بادام زمینی به ‫صورت جادویی این درام کیت رو برات احضار کرد.
‫نه، یه سوال ساده پرسیدم، ‫یه جواب ساده می خوام.
‫همین الان بهم بگو.
‫چرا یه درام کیت وسط ‫اتاق نشیمن هستش؟
‫خودت گفتی که داشتن یه درام کیت ‫بزرگ ترین آرزوتـه!
‫- خب من کِی این رو گفتم؟ ‫- خب...
‫خب، نمی دونم، اما بابانوئل این رو ‫یادداشت کرده، باید باورم کنی.
‫این دلقک دیگه چیه؟
‫اون هم با درام کیت ظاهر شد.
‫آهای بچه زرنگ، خانم من رو ‫از کجا می شناسی؟
‫خب من و بابانوئل کلاوس اومدیم خونه تون!
‫شوخی می کنی؟ قول دادی که ‫دیگه با کلاوس صحبتی نمی کنی!
‫قسم می خورم که اصلا ندیدمش! ‫فقط یک بار اومد اونجا.
‫فردا برمی گرده!
‫- عوضی... ‫- چیکار داری می کنی؟ هی!
‫- آروم باش احمق! ‫- جایی نرو، میام سراغت!
‫چطور آلبرت رو نمی شناسی پدر؟
‫خودت پارسال گفتی براش ‫دست تکون بدم!
‫- من؟ ‫- آره!
‫آسمون رو نشون دادی و گفتی که ‫بالا رو ببینم و دست تکون بدم.
‫- به خاطر اینکه سورتمه ی بابانوئل... ‫- گوش کن دیوید.
‫خیلی خب، جفتمون ناراحت هستیم، ‫اما نیازی نیست اینطور باشه.
‫درسته؟ پس از اول برام تعریف کن ‫اما بدون دروغ.
‫بهم بگو، این یارو رو از کجا می شناسی؟
‫تو آسمون دیدیمش.
‫خب، منظورم اینه که، تو دیدیش!
‫بعدش امروز...
‫از آسمون افتاد جلوی یه کامیون بزرگ...
‫اما خوشبختانه قبل اینکه زیرش کنه، ‫اون رو به یه اسباب بازی تبدیل کرد.
‫اما راننده ی کامیون عصبانی شد.
‫درخت کریسمس کجاست؟
‫هو هو هو!
‫- باسکا؟ ‫- جاستینا؟ خیلی وقته که ندیدمت!
‫آره، باهام تماس بگیر، با هم وقت می گذرونیم ‫و از احوال هم آگاه می شیم!
‫- شماره ت رو ندارم. ‫- هو هو! می خوای شماره ت رو بهم بدی؟
‫- چرا باید بدم؟ ‫- تا بتونیم همدیگه رو بشناسیم.
‫شاید جادوی کریسمس رو حس کنیم.
‫اونجایی که من بزرگ شدم، به سبک و ‫روش قدیمی انجام میدیم، خب...
‫آه، من چیز بدی گفتم؟
‫گفتی دیگه خبری از هزینه های فوری ‫نیست اما یهویی تصمیم گرفتی...
‫واسه خودت درام کیت بخری؟
‫واسه دهمین بار میگم، من این رو ‫نخریدم، یه شخص عجیب و غریب اومد...
‫- و اونا...دیوید! ‫- الف آلبرت بود!
‫به نظر میاد با درخت کریسمس از اینجا ‫رفته و این درام کیت رو گذاشته جاش.
‫الف آلبرت، هان؟ ‫مطمئنم که همیشه درام کیت می خواستی.
‫درسته بابا؟ واقعا می خواستی؟
‫- نه، اینطور نیست. ‫- چرا داری دروغ میگی؟
‫دو سال پیش خودت گفتی.
‫گفتم بعد از بازنشستگی شاید خریدن ‫یه درام کیت رو در نظر بگیرم.
‫آه، باشه، خیلی خب.
‫یعنی اینطوری سعی داری بهم ‫بگی که داری بازنشست میشی؟
‫گوش کن، من همه چی رو می تونم ‫تحمل کنم، خودت هم می دونی.
‫فقط ازت می خوام حقیقت رو ‫بهم بگی.
‫- چقدر هزینه ش شد؟ ‫- اصلا نمی دونم.
‫اونقدری گرون بود که مجبور ‫شدی درخت رو بفروشی؟
‫- قسم می خورم که من این رو نخریدم! ‫- الف این رو تبدیل کرد!
‫درخت کریسمس رو به یه مجسمه ی ‫بزرگ تبدیل کرد...
‫و بعدش از یه بادام زمینی ‫درام کیت رو ساخت.
‫به خاطر اینکه الف ها همیشه...
‫- این چیزیه که بابات بهت گفته بگی. ‫- اینطور نیست، قسم می خورم.
‫اما خودت گفتی!
‫اینکه الف ها نمی تونن چیزها رو ‫همینطوری بسازن!
‫آرزوی ما هر چیزی که باشه، به چیزی ‫نیاز دارن تا تبدیلش کنن.
‫آنا، مطمئن نیستم چه اتفاقی افتاده ‫اما وقتی داشتم میومدم خونه...
‫یه شخص مشکوک داشت از اینجا ‫می رفت و...
‫داشت درخت کریسمس من رو ‫حمل می کرد!
‫درست نیست!
‫خب مشخصا یکی اون درخت رو ‫برداشته!
‫کار اون بوده!
‫یه دقیقه صبر کن، می دونم، ‫گذاشته تو جیبش!
‫بابا، واسه این کار...
‫احتمالا اون جیب های بی انتها رو ‫لازم داشته که در موردش بهم گفتی!
‫به خاطر اینکه بابا گفت که...
‫به اندازه ی کافی داستان های ‫پدرت رو شنیدم!
‫- مامان درست میگه. ‫- سعی نکن چاپلوسی من رو کنی!
‫لطفا در مورد اتفاقی که افتاده ‫حقیقت رو بگو.
‫و اون ریش مسخره رو دربیار!
‫آخ!
‫وای، وای، وای!
‫♪ چوپان ها به چراگاه میان، بچه ها دور هم جمع میشن ♪
‫♪ اینجا به صورت... ♪
‫مشخصا حالش خوب نیست!
‫♪ عیسی مسیح اومده ♪
‫♪ حالا، صدای فرشته ها رو بشنوید ♪
‫شماها چتون شده؟
‫سلام؟ کریسمس اینجاست!
‫الف آلبرت از قطب شمال اومده ‫پایین شما رو ببینه!
‫چی شده؟ براتون هدیه آوردم.
‫هدیه دوست ندارید؟
‫- مامان! ‫- بس کن، بهش خیره نشو!
‫یه عروسک سخنگو چطور؟
‫به جاش اسکوتر برقی می خوای؟ ‫کسی می خواد؟
‫بلیت لطفا!
‫گوش کن، نمی دونم چطوری به یه ‫بیان دیگه توضیح بدمش!
‫مردم همه چونه دارن، من هم از وقتی ‫به دنیا اومدم دارم!
‫- مشکل اینه که یه نفر... ‫- بابا، نه!
‫یه جوری ریش رو چسبونده به ‫چونه م.
‫بابا!
‫آره، منظورم مو هستش. ‫کجاش رو نمی فهمی؟
‫خیلی خب، یه سوال ساده ‫ازت می پرسم.
‫آیا حلالی هست که بتونم ‫ازش استفاده کنم...
‫تا این موی اضافی رو از روی صورتم ‫پاک کنم یا یه همچین چیزی؟
‫اما بابا...
‫منظورت چیه برس بزنم؟
‫می دونی چیه؟ مشنگ!
‫ریشه بابا، یه ریش واقعی! ‫رشد کرده!
‫بچه جون، یه لحظه در موردش فکر کن.
‫چطور ممکنه چنین چیزی رخ بده؟ ‫رشد چنین ریشی زمان می بره.
‫از همه مهم تر، این ریش خاکستری هستش ‫و موهای من هنوز این رنگی نشده.
‫خب پس پری دندان چطوری...
‫پری دندان واقعی نیست، باید اونقدر ‫بزرگ شده باشی که این رو بفهمی!
‫پس یعنی داری میگی بابانوئل و ‫الف هاش هم واقعی نیستن؟
‫متاسفانه نه. ‫متاسفم.
‫پس اون شب چطوری سورتمه ی ‫بابانوئل رو دیدی؟
‫ندیدم.
‫- اما گفتی که دیدی! ‫- از خودم گفتم.
‫این داره من رو دیوونه می کنه.
‫دیوید، به کمکت نیاز دارم. ‫بیا اینجا.
‫چشم هام رو می بندم و تا سه ‫می شمرم، باشه؟
‫بعدش این ریش رو با تمام توانت ‫بکش، باشه؟
‫حالا.
‫اگه الف باعث رشدش شده باشه اونوقت...
‫الان وقت بحث نیست.
‫با شمارش تا سه، مراقب باش. ‫یک...دو...
‫- سه! ‫- آخ!
‫سرم رو که از تنم جدا نکن!
‫بابا، بگو چرا داری دروغ میگی.
‫- خودت اون سورتمه رو دیدی! ‫- پاتریک؟
‫من اینجام.
‫چی شده؟
‫تو پاستا خریدی، درسته؟
‫آره، باید تو کیف باشه.
‫این؟ این پر شده از شکلات.
‫یه کیف پر از شکلات الف شکل، می بینی؟
‫باید نگرانت بشم؟
‫مطمئنم که یه نفر تصادفی کیفم رو ‫قاپیده.
‫- چندتا انگشت می بینی؟ ‫- چهارتا.
‫سوالی بود؟
‫کسی تصادفی لباس دیوید رو ‫هم دزدیده؟
‫لباس دیوید چی شده؟
‫خیلی خب.
‫چی؟ قفل زده به یخچال؟
‫اوهوم، واسه اینکه نذاره غذای ‫شب کریسمس رو بخورم.
‫آره، اما بعدش میگه، بخور استفن، ‫بخور قبل اینکه خراب بشه.
‫کلی واسه درست کردنش تلاش کردم.
‫هر سال.
‫پس اساسا، اگه اولش از گرسنگی ‫نمیرم...
‫به خاطر خوردن بیش از حد ‫حالم بد میشه.
‫خب پس چرا کریسمس رو اونجوری ‫که دوست داری نمی گذرونی؟
‫- جوک بود؟ ‫- آره.
‫اونجوری که می خوام؟
‫می دونی واقعا دوست دارم ‫کریسمس چیکار کنم؟
‫نه، موضوع همینـه، فقط بابانوئل ‫به رویاهای انسان ها دسترسی داره.
‫- بابانوئل؟ ‫- اوهوم.
‫مثل اون؟
‫اون که جعلیه.
‫خیلی خب، اگه بابانوئل وجود داشت...
‫هوم...
‫اونوقت الان اینجا نبودم. ‫داخل یه قایق کوچیک بودم.
‫یه قایق یه نفره.
‫خودم تنها.
‫بدون اینکه خانواده کنارم باشه.
‫در سکوتی کامل ماهیگیری می کردم.
‫بعدش یه نوشیدنی خنک باز می کردم، ‫یا شاید چندتا...
‫و در سکوتی آرامشبخش ‫حمام آفتاب می گرفتم.
‫پس رویات اینه، آره؟
‫آره، همینه.
‫انجام شد.
‫استفن!
‫ببخشید، شوهرم رو ندیدی؟
‫اوم.
‫سلام استفن، کجایی؟
‫- عزیزم... ‫- دوباره تو دستشویی گیر کردی؟
‫نه، قسم می خورم، این خیلی ‫بدتره.
‫استفن، چرا نتونستی اینجا صبر کنی؟
‫صبر کن، دارم میام.
‫- چیزی گرفتی؟ ‫- قربان، لطفا، میشه کمکم کنید؟
‫قایق قشنگیـه!
‫اوه ممنون.
‫این قایق پارویی رو با کاپشنت ‫عوض می کنی؟
‫جدی میگی؟
‫آره، قایق در ازای کاپشن.
‫خیلی هم عالیه.
‫- مطمئنی؟ ‫- کاملا.
‫صبر کن!
‫هی!
‫کجایی؟
‫هوم.
‫سطح انرژیش روی چنده؟
‫چهل درصد و با سرعت ‫داره کم میشه.
‫کنترل قضیه رو از دست داده.
‫آلبرت، اون کار رو نکن، فکر ‫خیلی بدیه.
‫سعی داره به یه نفر ماشین بده!
‫بهتر از اتو گرفتنـه!
‫چی داری میگی؟ خودت گفتی ‫اتو می خوای.
‫البته، اما 134 سال پیش.
‫حالا، هر کریسمس یه اتو می گیرم.
‫خب باید یه چیزی می گفتی.
‫آخه کدوم آدم عاقلی 134تا اتو می خواد؟ ‫جدی میگم، دیگه فضای کافی ندارم.
‫الان باید در این مورد ‫بحث کنیم؟
‫- این دیگه چیه؟ نمی خوامش. ‫- دیوونه ای؟ کلاهبرداریـه!
‫خودت گفتی 5 دلار می خوای ‫تا بلیت بخری برگردی خونه.
‫یه ماشین که خیلی سریع تره.
‫چرنده، برو یه مُشت بزن بهش.
‫صبر کن، صبر کن، گوش هاش رو ببین! ‫خوک، اون خوکـه!
‫منظورت چیه؟ من خوک نیستم، ‫الف هستم.
‫بهمون بگو، بجنب، این ماشین رو ‫دزدیدی، درسته؟
‫با جادو احضارش کردم.
‫خب چرا 5 دلار احضار نمی کنی؟
‫خب، به خاطر اینکه نمی دونم ‫چطوری بسازمش.
‫صبر کن، صبر کن.
‫هی، دیوونه شدی؟
‫- چیه؟ ‫- هی!
‫خب چرا نریم یه دوری باهاش بزنیم؟
‫صبر کن، کجا رفت؟
‫اوه رفیق، بهت که گفتم یه مشت بزن بهش.
‫- آره، گفتی. ‫- خب الان چیکار کنیم رفیق؟
‫اهداش می کنیم.
‫به کلیسا.
‫این رو ببین.
‫این خونه ی مامان بزرگ و بابا بزرگ هستش، ‫درسته؟
‫می خواستم ازت عذرخواهی کنم رفیق.
‫ناراحت بودم درصورتی که ‫نباید می بودم.
‫قول میدم که دیگه تکرار نشه. ‫فقط حقیقت رو بهم بگو.
‫اون شخص کی بود؟
‫گوش کن، الان دیگه پسر بزرگی ‫هستی.
‫پس به نظرم یه چیزی هست که باید بدونی.
‫بابانوئل واقعی نیست.
‫و متاسفم، الف ها هم واقعی ‫نیستن.
‫پس این یعنی کریسمس ‫نخواهیم داشت؟
‫اوه بیخیال، البته که خواهیم داشت دیوید.
‫اما بدون بابانوئل و الف ها ‫هدف از این کار چیه؟
‫نگران نباش بچه جون، ‫هدیه ت رو می گیری.
‫اما کریسمس در مورد هدیه نیست.
‫خودت این رو بهم گفتی.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫خوشت نمیاد.
‫اما مطمئن نیستم چطوری.
‫یه جوری لباس اشتباه رو خریدم...
‫و...لباس خرگوشه!
‫خیاط های جادویی که اشتباه ‫نمی کنن!
‫خیاط های جادویی هم اصلا ‫وجود ندارن.
‫دیوید، من خودم لباس رو خریدم.
‫اما خیاط جادویی همیشه لباس ‫قشنگ برام درست می کنه!
‫نه.
‫من و مامان اون لباس ها رو ‫برات درست می کردیم...
‫اما امسال وقت کافی نداشتیم.
‫خیلی خب، تا دیر وقت بیدار ‫نمون، باشه؟
‫اصلا متوجه نمیشم.
‫چرا همه جا بوی گوزن شمالی میده؟
‫چیکار داری می کنی؟
‫نمی بینی سعی دارم این لوله ها رو ‫درست کنم؟
‫الان داری لوله ها رو درست می کنی؟
‫آلبرت رفته اونوقت تو اینجا داری ‫نقش تعمیرکار رو اجرا می کنی؟
‫باید بری اون پایین.
‫- کدوم پایین؟ ‫- پیش انسان ها.
‫نمی بینی سرم شلوغـه؟ هان؟
‫اوه، اگه الان این لوله ها رو تعمیر نکنم ‫همگی از سرما می میریم.
‫باید بهت یادآوری کنم که اگه الف ها ‫قدرتشون رو از دست بدن چه اتفاقی براشون میفته؟
‫به مجسمه های کوچولو تبدیل میشن و ‫همینطور کوچک تر و کوچک تر میشن...
‫تا اینکه دیگه کاملا ناپدید میشن.
‫نمی تونم همه ی کارها رو با هم ‫انجام بدم.
‫- آه! ‫- چی...
‫این چیـه؟ همین الان تعمیرش کن!
‫می دونی که اصلا دوست ندارم ‫اینطوری به جادو متوسل بشم.
‫گوش کن کلاوسی، فردا صبح میریم ‫پایین، همین که گفتم.
‫پاتریک، از کجا می دونستی؟
‫چی رو؟
‫چی شده؟ کاری کردم؟
‫این بهترین چهره ی عاری از بیانی هستش ‫که ازت دیدم، واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫این چیه؟
‫- اما این شبیه دستخط منـه. ‫- خب پس واسه کیه احمق؟
‫چطوری بازش کنم؟
‫نمی دونم.
‫خب حالا چی؟
‫- یه نقشه داخلشه، درسته؟ ‫- باید باشه؟
‫خب پدرم همیشه یه نقشه بهم می داد و ‫با اون نقشه گنج رو پیدا می کردیم.
‫- یا خدا، چه گنجی؟ ‫- گنج دزدان دریایی.
‫تظاهر نکن نمی دونی این داخل چیه.
‫آنا...دوستت دارم اما...
‫نقشه اینجاست!
‫- چطوری بازش کردی؟ ‫- نه.
‫بجنب، دوباره بگو.
‫- می خوای چی بگم؟ ‫- همون جمله ت رو تکرار کن.
‫- نمی دونم، دوستت دارم! ‫- بگو، بجنب.
‫داشتم فکر می کردم، به نظرم باید ‫مثل قدیم زغال بدیم.
‫هوم، می دونم تو دنیای امروزی یه ‫مقدار بحث آفرین هستش...
‫اما واسه چندین قرن نتیجه داد.
‫لطفا، می دونیم که هرگز به کسی ‫زغال ندادی کلاوسی.
‫البته که دادم!
‫عالی به نظر میای. ‫فقط یه تاج و گرز نیاز داری.
‫شاید بتونیم گوش هاش رو قطع کنیم.
‫نه، نه، خوبه.
‫دیوید اگه نمی خوای بری، ‫می تونم یادداشتی چیزی بنویسم.
‫این کار هم مشکلی نداره.
‫اما می خوام برم بابا.
‫خودش می خواد بره.
‫سال دیگه هم چنین نمایشی ‫اجرا میشه.
‫آره، می دونم اما خب یه لباس ‫دارم که خیاط جادویی برام درست کرده.
‫دقیقا! خیاطی که خودش لباس پادشاه مت رو ‫دوختـه، درسته؟
‫عزیزم، تو...عالی شدی، واقعا میگم!
‫خیلی منحصر به فرد شدی، ‫نمونه ای.
‫مامان خیلی دوستت داره عزیزم، ‫برات دعا می کنم.
‫از بابایی واسه این لباس عالی ‫تشکر کن.
‫ممنونم پدر.
‫خواهش می کنم رفیق. ‫میشه تو ماشین منتظرم باشی؟
‫بجنب، زود میام.
‫گوش هات رو بالا نگه دار!
‫بعدا می بینمت بابا.
‫مطمئنی؟ نمی خوای با من بیای ‫سر کار؟
‫هات چاکلت با کلی خامه ی پف کرده ‫درست می کنم.
‫هر چی که دلت بخواد.
‫ممنونم اما می مونم.
‫مطمئنم که خیاط جادویی ‫می دونسته داره چیکار می کنه.
‫بچه جون...من لباس رو خریدم!
‫متاسفم اما خیاطی وجود نداره.
‫یا الف.
‫جادو هم وجود نداره.
‫نمی دونم چرا مدام این رو میگی اما ‫به هر حال دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم بچه جون.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫آهای بچه ی جدید، این تعطیلات رو ‫با یه تعطیلات دیگه اشتباه گرفتی!
‫چه گوش های باحالی، من هم می خوام.
‫اوه ببین، خرگوش عید پاک شده.
‫چرا لباس خر نپوشیدی اگه می خواستی ‫شبیه احمق ها به نظر بیای؟
‫واسه این که اصلا به لباس ‫نیاز نداره.
‫بس کنید بچه ها! ‫کافیه!
‫نمایش به زودی شروع میشه.
‫آماده ای؟
‫دیوید، لباست اینه؟
‫♪ آهنگ های قشنگی از شادی می خونیم ♪
‫♪ صدای ما رو بشنوید، ما سرود کریسمس هستیم ♪
‫خبرهای خوبی برات آوردیم، این ‫خبرها رو تو دنیا پخش کن.
‫- حتما، نگران نباش. ‫- اما چطوری؟
‫سه پادشاه دارن میان. ‫ببین، اونجان!
‫بهتون خوش آمد میگیم شاه های بزرگ.
‫خوش اومدی سرورم، بگو ‫چرا گوش های بزرگی داری؟
‫واسه اینکه بهتر صدای ما رو بشنوی؟
‫اوه ببین، حتی یه دم کوچولو داری.
‫این لباس رو خیاط جادویی درست کرده.
‫کدوم گوریه؟
‫من چند بار بهش گفتم...
‫که سخنرانیش راس ساعت 12 شروع میشه؟
‫- باورنکردنیـه! ‫- چندین بار بهش گفتید قربان اما ماشینش اینجاست.
‫ماشینش رو می خوام چیکار؟ ‫اون که سخنرانی نمی کنه!
‫- خب شاید مجبور شده بره جایی. ‫- کجا؟
‫- مشتری منتظره. ‫- شاید رفته دستشویی قربان.
‫خودشه، دیگه کارش تمومـه.
‫آقای کاسمالا.
‫قربان، متاسفم که دیر کردم.
‫دیروز، یه مرد عجیب و غریب یه ‫چیزی گذاشت روی صورتم...
‫و مطمئن نیستم چی بوده.
‫می تونسته یه محصول رشد مو باشه.
‫به نظر خیلی قوی میاد، چون هر بار که ‫می زنم...
‫دوباره رشد می کنه.
‫هی رشد می کنه و برمی گرده.
‫آه، خب، متاسفم قربان، می دونم ‫چطوری به نظر میاد، استعفا میدم.
‫خب، صبر کن، اون مرد...
‫کی؟
‫- همونی که... ‫- همون یارو؟
‫محصولی واسه این داره؟
‫واسه...واسه ذهن؟
‫منظورم کچلیم هستش.
‫آه خب...
‫- بذار فکر کنم. ‫- خبرم کن.
‫بجنب، ریشت رو بزن، بعد از ‫جلسه صحبت می کنیم.
‫ممنونم که کمکم کردی.
‫حرفشم نزن، من واسه دوست هام ‫هر کاری می کنم.
‫فکر نمی کردم که برگردی...
‫آخه گفتی که آدم های زیادی ‫دوستت دارن و بهت نیاز دارن.
‫نمی دونم، اینجا با دنیای من خیلی ‫فرق می کنه.
‫می دونستی من 5 سال پیاپی ‫بهترین الف سال شدم؟
‫بدون تو مشکلی نخواهند نداشت؟
‫راستش رو بخوای مطمئن نیستم، ‫مطمئنی که از من خوشت میاد؟
‫آره، خیلی هم زیاد، مثل بقیه.
‫مثل بقیه!
‫کاری هست که بتونم برات انجام بدم ‫تا بیشتر از من خوشت بیاد؟
‫نه، بعید می دونم.
‫خب این ما رو به جایی نمی رسونه.
‫باید یه چیزی باشه که بخوای، هان؟
‫خب فقط می خوام با تو ‫وقت بگذرونم.
‫این واسه من کافیه.
‫تو خیلی عجیبی.
‫مامان میگه عجیب نیستم، میگه ‫منحصر به فردم.
‫چرا انقدر طول کشید پس؟
‫مجلس رقص که نمی خوای بری کلاوسی.
‫عزیزم، میشه یه نگاهی به ‫اون دیوید بندازی؟
‫دارم انجامش میدم عزیزم.
‫دیوید کاسمالا، کاسمالا، دیوید...
‫- پیداش کردم. ‫- و؟
‫به نظر میاد نوشته که می خواد ‫سگ همسایه ش بمیره!
‫می بینی؟ می بینی؟ الان متوجه شدی؟ ‫انسان ها اینطوری ان!
‫صبر کن، اشتباه خوندم.
‫کاسمالا، دیوید، سه بسته سیگار می خواد.
‫سیگار؟ اما اون فقط 11 سالشه.
‫اوه صبر کن، اون دیوید کاسمالا از نیوجرسی بود، ‫64 سالشـه.
‫چی پوشیدی؟
‫چیه؟ فقط یه لباسـه.
‫- نمی تونم با لباس بابانوئل برم اون پایین. ‫- چرا؟
‫می خوای دوباره یه ضربه بزنن تو ‫سرم؟
‫حالا اون رو بده به من. ‫خیلی خب.
‫کاسمالا، کاسمالا، کاسمالا، کاسمالا، کاسمالا.
‫- عجب! ‫- آره، بزن بریم.
‫همه چی آماده ست رئیس.
‫♪ تو هدیه ی منی، همونی که می خوام کریسمس رو باهاش بگذرونم ♪
‫- هو هو! ‫- کریسمس مبارک!
‫♪ فقط من و تو ♪
‫♪ کنار درختمون ♪
‫♪ صدای زنگ سورتمه و آواز رو می شنوم ♪
‫آه! دروغگو!
‫♪ دارواش آویزون بود ♪
‫ممنون.
‫♪ فقط برای تو و من ♪
‫اونجا رو ببین!
‫♪ کریسمس کالیفرنیا ♪
‫♪ در حال جبران آرزوهام ♪
‫♪ تو و من دست تو دست ♪
‫♪ تو سرزمین شگفتی ها زندگی می کنم ♪
‫♪ با تو ♪
‫- خوش می گذره؟ ‫- آره.
‫هو هو هو! کریسمس مبارک!
‫- فقط 16 درصد مونده. ‫- لعنتی، بزن بریم.
‫نگو لعنتی، تو زن بابانوئل هستی!
‫مطمئنی؟ فکر می کردم زن لوله کش هستم.
‫واقعا لوله کش هم هستی رئیس؟
‫راستش در این مورد اطلاعات ‫خیلی زیادی داره.
‫- همیشه می خواست لوله کش بشه. ‫- درسته رئیس؟
‫هوم، یه سرگرمی بود...
‫از وقتی که لوله ها رو اختراع کردن.
‫- حالا منتظر چی هستیم؟ ‫- درسته.
‫تب داری؟
‫نه، خوبم، نگران نباش.
‫اما به نظر نمیاد حالت خوب باشه!
‫به نظر میاد دارم روحیه ی ‫کریسمس رو از دست میدم.
‫چرا؟
‫به خاطر اینکه فکر می کردم می تونستم ‫اینجا یه کریسمس واقعی رو سپری کنم.
‫- تو بهم گفتی که دوستم داری و دلت برام تنگ شده. ‫- واقعا دلم برات تنگ شده بود!
‫اگه قدرتم همینطوری افت کنه، به یه ‫مجسمه تبدیل و بعد ناپدید میشم.
‫قول میدم که یه راهی واسه ‫کمک پیدا کنم.
‫شاید بتونیم از پدرم بپرسیم.
‫فکر خیلی خوبیه.
‫- بابات واقعا درام کیتش رو دوست داشت، آره؟ ‫- آره، همینطوره.
‫البته خیلی ابراز نکرد اما دوست داشت.
‫تو بهم گفتی که روحیه ی کریسمس ‫قوی ای داره...
‫اما وقتی دیدمش به نظر خیلی ‫تاریک میومد.
‫خب همیشه اونطور که هست ‫به نظر نمیاد.
‫اما می دونه چطوری خوش بگذرونه.
‫عالیه! هنوز هیچی نشده حس ‫می کنم حالم بهتر شد.
‫پدرت تنها امید منه.
‫هی رئیس، می خوای تو مرکز شهر ‫فرود بیای؟
‫دیوونه شدی؟ ما رو شناسایی می کنن!
‫- خب پس کجا باید فرود بیایم؟ ‫- از یه دودکش میریم پایین.
‫بیخیال کلاوسی، من از دودکش ‫پایین نمیرم.
‫- هی، بهم اعتماد کن. ‫- عمرا!
‫این امن ترین راه واسه پایین رفتنـه. ‫بهم اعتماد کن.
‫نه، من نمیام.
‫کلاوسی!
‫کدوم گوری رفت؟
‫- به نظر میاد پرید پایین! ‫- خب این رو که منم می بینم اروین!
‫یه لوله کش داخل دودکش، ‫این تنها چیزیـه که لازم داریم!
‫داره من رو دیوونه می کنه!
‫خیلی خب.
‫آژانس بابانوئل.
‫می خوای واسه فردا ردیفش کنیم؟ ‫دیوونه شدی؟
‫بعد از جشن اپیفانی تماس بگیر.
‫نظرت چیه خفه شی عوضی؟
‫برو ادب یاد بگیر.
‫فکر می کنی تو شب کریسمس ‫می تونی بابانوئل بگیری؟
‫خب پس یکی ظاهر کن!
‫و تو کی هستی؟ از کجا اومدی؟
‫- خب من... ‫- بابانوئل هستی، دارم می بینم، ممنون.
‫چرا لباس لوله کش تنت کردی؟
‫کریسمس هستش نه جشن دوشنبه ی خیس. ‫اسمت چیه؟
‫بابانوئل!
‫بابانوئل؟ ریشش رو داری اما لباست کجاست؟
‫خب...
‫باورنکردنیـه. ‫مشخصا آماتوری.
‫کی تو رو آورده اینجا؟
‫- تو بابانوئل نیستی. ‫- هو...
‫هو هو نکن بابا، برو اونجا تو انبار ‫لباست رو بپوش.
‫لباس هرود رو بپوش، برو.
‫- خب، هرود خیلی کوتاه تر بود. ‫- ببخشید.
‫اون شوهرمـه، یه لوله کش معمولیه.
‫- درخواست کرده بودید؟ ‫- نه!
‫خب پس از اینجا میریم.
‫هی، اون ریش رو پس بده!
‫آخه تا حالا دیدی یه لوله کش نجیب ‫ریش نداشته باشه؟
‫- نه. ‫- هر چی!
‫صبر کن.
‫باید لباس بابانوئل می پوشیدی تا ‫مردم بهت خیره نشن!
‫هی تو! اون ریش شرکتـه! ‫برش گردون.
‫به چی دارید نگاه می کنید؟ ‫برگردید سر کار.
‫خب، مهمونت درخت کریسمس ما رو دزدیده ‫اونوقت تو مجدد دعوتش کردی اینجا، درسته؟
‫- بذار حرفش رو تموم کنه. ‫- چرا متوجه نمیشی؟
‫- فقط گوش کن. ‫- نزدیک بود به خاطر اون ریش شغلم رو از دست بدم.
‫نمی فهمی؟
‫- آره. ‫- خیلی خب، من خودم اون درخت رو تبدیل کردم.
‫منظورت چیه تبدیل کردی؟
‫درخت رو به درام کیت تبدیل کردم.
‫آلبرت بی گناهـه.
‫و الف نیست.
‫- دروغ نگو! بگو چه اتفاقی افتاده. ‫- پاتریک بذار بچه حرفش رو بزنه.
‫بهمون بگو چطوری این کار رو کردی عزیزم.
‫اوم، یه ورد تو اینترنت پیدا کردم...
‫و...درخت رو تبدیل کرد.
‫دیگه هرگز این کار رو نمی کنم، ‫قسم می خورم، قول میدم.
‫دیوید، در این مورد صحبت کردیم.
‫هیچ ورد یا جادویی وجود نداره.
‫پاتریک، بس کن، لطفا، کافیه.
‫بیا بفهمیم دوستت کیه، باشه؟
‫بهم گفت که واسه شب کریسمس ‫جایی واسه رفتن نداره.
‫خونه نداره.
‫به خاطر همین درخت رو برد؟
‫نه، اون رو نبرد، قسم می خورم.
‫من خودم درخت رو انداختم بیرون...
‫و...و این درام کیت رو دزدیدم.
‫دزدیدی؟ منظورت چیه؟
‫دزدیدمش.
‫دیوونه شدم...
‫و درام کیت رو از ساز فروشی دزدیدم.
‫پس دوست جدیدت تو رو ‫مجاب به انجام این کار کرد؟
‫نه، اون هیچی نمی دونست، باور کنید ‫بی گناهـه.
‫همچنین کرم رشد مو گذاشتم ‫روی چونه ی بابا.
‫- منتظر کسی هستی؟ ‫- نه.
‫گوش کن، دوستت واقعا الف هستش؟
‫- چی داری میگی مامان؟ ‫- مشکلی نیست، می تونی بهم بگی.
‫البته که نه مامان، اون فقط یه ‫یتیمـه.
‫مدتی پیش، خونه ش آتیش گرفته.
‫قبل از اون، کلیدهاش رو گم کرده.
‫حتی برق رو هم قطع کردن.
‫مثل یه آواره ی گم شده ست. ‫خودت که می شناسی.
‫همونی که شب کریسمس صندلی رو ‫واسش خالی می ذاریم.
‫- اوه، صبح بخیر. ‫- آره، صبح بخیر، ببین.
‫- اوه. ‫- ببین دیوید با پسرم چیکار کرده.
‫- ببین چیکار کرده. ‫- من رو هل داد.
‫نه عزیزم، می دونی که هل دادن ‫باعث نمیشه گوش هات دراز بشن.
‫احتمالا محکم اونا رو کشیده، به هر حال، ‫بیخیال این موضوع نمیشم قربان.
‫خراش و کبودی رو می تونم درک کنم ‫اما این؟
‫ما خودمون هم بچه بودیم اما ‫این واقعا مسخره ست!
‫- یوهو! نظرت چیه؟ ‫- من گند زدم، باید فرار کنی.
‫چی شده؟
‫به پدر و مادرت گفتی که من الفی از ‫قلمروی جادویی بابانوئل هستم؟
‫اصلا گوش نمی کنی چی میگم. ‫گند زدم، باشه؟
‫به نظرت می تونی کمکم کنی؟
‫چی نیاز داری؟ یه درام کیت دیگه می خوای؟
‫نه! بابام می خواد به پلیس زنگ بزنه ‫و مادرم هم هر لحظه ممکنه بیاد بالا.
‫خیلی بلند نیست، از پسش برمیای.
‫خب کجا باید برم؟ ‫تو تنها دوست منی.
‫- جایی واسه رفتن ندارم. ‫- اما همه تو رو دوست دارن.
‫کسی من رو دوست نداره. ‫می دونی مردم چقدر افتضاح هستن؟
‫- خب پس برگرد به قطب شمال. ‫- ممکن نیست، قدرتم رو از دست دادم.
‫اما گفتی بهترین الف هستی.
‫خب، بهترین بودم.
‫اوه!
‫خب به خودم اجازه دادم تا ‫تصویر اولیه رو بکشم.
‫دقیقا درسته، اما سبیل...
‫یه مقدار افقی تر بود...
‫و کلاهش هم اونقدر نوک تیز نبود.
‫بیشتر یو شکل بود.
‫- خیلی خب، برگردیم سراغ بحث گوش. ‫- بله.
‫بهترین پیشنهاد من اینه که...
‫هی، بهش چی میگن؟
‫اوم، نمی دونم.
‫- حنجره شناسی. ‫- آره خودشه.
‫نه، لطفا گوش کن. ‫اول اینکه، این مردی که اینجاست...
‫خب، منظورم پسرشه...
‫گوش های پسرم رو کشیده.
‫راستش، کار پسرم نبوده، کار یه ‫آدم عجیب و غریب بوده.
‫کسی که بهش اشاره کردم، وقتی ‫قضیه ی درام کیت رو گفتم.
‫خیلی خب، پیشنهاد می کنم که ‫این بچه رو...
‫مشاور حنجره شناسی مورد تایید ‫دادگاه معاینه کنه.
‫بعدش می بینیم چی میشه. ‫در مورد قضیه ی ریش...
‫ممنونم. ‫در مورد قضیه ی ریش...
‫پیشنهاد می کنم که برید پیش...
‫اونی که تو کار ریش هستش اسمش چیه؟
‫این رو می دونم، متخصص پوست.
‫آرایشگر!
‫آره، آرایشگر، پیشنهاد می کنم ‫بری پیش آرایشگر.
‫اما صبر می کنم تا ریش رشد کنه...
‫به خاطر اینکه مشخصا الان...
‫به نظر نمیاد ریشی روی صورتت باشه.
‫البته که الان ریش ندارم!
‫همه ش رو زدم اما خب خیلی زود ‫برمی گرده.
‫و همه ش یهویی برمی گرده، ‫و خیلی هم زیاده.
‫انقدر بزرگـه!
‫دیوید؟
‫دیوید، عزیزم؟
‫پاتریک...
‫گمونم باید بریم خونه ی پدر و مادر بزرگم!
‫مهم نیست، من قدرتم رو از دست دادم.
‫انقدر غر نزن.
‫خودت می بینی که شب کریسمس ‫واقعی چطوریه.
‫دوباره روحیه ی کریسمس رو حس می کنی ‫و قدرتت برمی گرده.
‫ای کاش می تونستم هلی کوپتر یا یه همچین ‫چیزی احضار کنم.
‫یا یه جت با قابلیت پرواز عمودی ‫و فرود.
‫- خب احضار کن. ‫- می دونی که نمی تونم.
‫خب، همینـه، غر زدن رو بذار ‫کنار و به سیستم انسان ها عادت کن.
‫- بزن بریم. ‫- کجا؟
‫بجنب! بزن بریم.
‫باید مجانی سوار ماشین بشیم.
‫برای پدر و مادر عزیزم، باید ‫الف آلبرت رو نجات بدم.
‫میرم یه شب کریسمس واقعی ‫پیدا کنم، دوستتون دارم، دیوید.
‫همه ش تقصیر منـه، من اون ‫داستان های احمقانه رو براش گفتم.
‫تنها اشتباهت اینه که حرفش رو ‫گوش نمی کنی.
‫اون بچه ی باهوش و منطقی ای هستش.
‫- اگه اون حرف رو زده... ‫- آنا، الف ها واقعی نیستن.
‫فقط دارم میگم باید بیشتر بهش ‫اعتماد می کردیم.
‫ما اون رو ناامید کردیم، تو به حرفش ‫گوش نکردی.
‫به چی؟ داستان های مسخره ی ‫بابانوئل و الف ها؟
‫می دونی که همیشه داستان های ‫بابانوئل تو رو باور داشت!
‫پاتریک!
‫لعنتی!
‫من باورش می کنم!
‫مضحکـه!
‫هو هو!
‫سلام، من لوله کش هستم.
‫ببخشید که مزاحم شدیم...
‫اما ما دنبال الف گم شده ای ‫به اسم آلبرت می گردیم.
‫خب راستش، پسرمون، اون ‫فکر می کنه که...
‫فکر می کنه که الفـه اما همچنین ‫لوله کش هم هست.
‫تا جایی که من می دونم، حدودا ‫دو روز پیش اومده ورشو.
‫ببخشید، اما اون ریش محشریـه.
‫دقیقا مثل ریش...مثل ریش ‫یه لوله کش هستش.
‫دخترهای برفی من رو دوست دارن.
‫الف های کوچولو من رو دوست دارن.
‫الان داری به بهترین الف سال ‫برای 5 سال پیاپی نگاه می کنی.
‫5 سال پیاپی، درسته؟
‫آلبرت، انقدر اذیت نکن.
‫من عذرخواهی می کنم انقدر ‫حرف می زنه قربان.
‫تو الف ها رو باور داری، درسته؟
‫چرا که نه؟
‫من کلی کار خوب برای انسان ها ‫انجام دادم.
‫خیلی زیاد!
‫- اوه، ببین، وایستا، اونجا. ‫- چیـه؟
‫من مشکلات اون یارو رو حل کردم. ‫زندگیش رو عوض کردم، استفن!
‫- باید بریم! ‫- صبر کن!
‫استفن؟ من رو یادت میاد؟
‫- استفن! ‫- نه! نه!
‫استفن، صبر کن، استفن!
‫نه!
‫استفن! صبر کن!
‫نترس، صبر کن!
‫استفن!
‫هی، نه! صبر کن!
‫وایستا! صبر کن!
‫هی، وایستا! نه!
‫اینم از انسان ها!
‫- آلبرت، یه نفر دیگه سوارمون می کنه. ‫- آره، حتما.
‫چرا برام دست تکون دادی؟ ‫اگه نداده بودی اونوقت...
‫همه ش تقصیر توئـه، می دونی؟
‫به نظر میاد آلبرت پسر ایناست، ‫و دیوید با اون فرار کرده.
‫اینا برای شما هستن.
‫اوه، نیازی نبود.
‫ما هم خیلی نگرانشون هستیم. ‫بیا.
‫اوه اوه!
‫کلاوسی، عزیزم، لطفا خودت رو ‫کنترل کن.
‫متاسفم، شوهرم تجربه ی بدی ‫با گلدان ها داشته.
‫شاید بدونم که کجا ممکنه رفته باشن.
‫- واقعا؟ ‫- کجا؟
‫خونه ی پدربزرگ و مادربزرگ دیوید، ‫یه لحظه منطقی فکر کنید.
‫دیوید گفت که همیشه دنبال یه ‫کریسمس واقعی بوده.
‫بهترین کریسمس ها تو خونه ی ‫پدر و مادرم بوده.
‫- چقدر با اینجا فاصله داره؟ ‫- تو کوهستانـه، عاشق اونجاست.
‫سرود می خونه و ویفرهای کریسمس رو ‫با حیوانات شریک میشه.
‫سال گذشته دیوید و شوهرم ‫اونجا سورتمه ی بابانوئل رو دیدن.
‫ما اون رو ندیدیم! چند بار باید ‫بهت بگم؟
‫- الان مهمـه؟ ‫- من هم چیزی ندیدم.
‫اون هم چیزی ندیده!
‫الان این مهم نیست، چطوری بریم اونجا؟
‫- شاید بتونیم از... ‫- چی عزیزم؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫می تونیم با ماشین بریم. ‫شما رو می رسونیم اونجا.
‫با ماشین میریم، می بینی؟
‫- زیاد نمونده. ‫- من دوام نمیارم!
‫به جنگیدن ادامـه بده! ‫انسان ها به این راحتی تسلیم نمیشن.
‫خب، من که انسان نیستم، پس... ‫دارم یخ می زنم.
‫ببین! لباس هام یخ زدن!
‫خیاط جادویی لباست رو دوخته؟
‫آره، همونی که پدرت میره پیشش.
‫پسر عموی پری دندان.
‫خیلی خب، ما کریسمس خودمون رو ‫برگزار می کنیم.
‫همینجا صبر کن.
‫زود برمی گردم.
‫آلبرت...
‫آلبرت واقعا الف هستش؟
‫شوهرت...
‫اون...اون اصلا شبیه لوله کش نیست.
‫خب، بیشتر براش یه سرگرمیـه.
‫اما در اصل...
‫- جایی کار می کنه که میشه گفت... ‫- شرکت تحویل هدیه های کریسمس.
‫آره، میشه این رو گفت.
‫پس...باید شغل سختی باشه.
‫فقط یک روز در سال کار می کنه.
‫باورت نمیشه اینکه هر روز خونه ست ‫چطوریـه!
‫خدا رو شکر که این سرگرمی رو ‫پیدا کرده!
‫هی آقا، شما واقعا بابانوئل هستی؟
‫من؟ اوه نه، چرا این رو میگی؟
‫خب، آقا، ریش خیلی بلندی داری.
‫اوه، خب، این آقا هم ریش داره.
‫آره، اما اون مشخصا لوله کشـه.
‫آنیلا، اذیتشون نکن.
‫مشکلی نیست، نگران نباش.
‫- ممنونم، کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫- بریم عزیزم. ‫- کریسمس مبارک.
‫بیست تا از شماره ی پنج، لطفا.
‫آهای آقا.
‫دوستت دارم بابانوئل.
‫ممنونم دختر کوچولو.
‫- چیز دیگه ای هم هست؟ ‫- فقط همینه.
‫شما اغلب...
‫شما اغلب میاید این پایین؟
‫با هم؟
‫اولین بار سال 86 بود.
‫آره، 86 بود.
‫قبل از میلاد.
‫اغلب میاد اینجا.
‫اما یه مقدار از انسان ها می ترسه...
‫واسه همین از دودکش و ‫سورتمه ی نامرئی استفاده می کنه.
‫شخص حساسیـه، هان؟
‫فکر می کردم که تمام انسان ها رو دوست داره، ‫مخصوصا بچه های کوچولو رو.
‫همه رو دوست داره.
‫تراژدی همینـه.
‫همه شون رو دوست داره، اگه دوست نداشت ‫جادوی کریسمس از بین می رفت.
‫همه چی از عشقش به انسان های ‫اینجا سرچشمه می گیره.
‫یه سوال ازت دارم.
‫پمادی چیزی هست...
‫که باعث میشه موی صورت انقدر ‫سریع رشد کنه؟
‫خب یه چیزی هست که معمولا ‫پیشنهاد میدم...
‫و اونم پماد گنجشک هستش.
‫- اوه می فهمم. ‫- پرنده!
‫منظورت گنجشک واقعیـه؟
‫آره، فضله ی گنجشک، درسته.
‫- می دونی، رئیسم کچله و می خواد که... ‫- هیچ جادویی شاملش نمیشه.
‫من هم فکر نمی کردم جادو نقشی داشته باشه.
‫همسرم این چیزها رو باور داره.
‫- فقط بین خودمون بمونه. ‫- باشه، متوجه ام.
‫اخیرا بابانوئل رو باور کرده!
‫درسته؟
‫نمی تونی کمک کنی؟
‫چطوری؟ تمام قدرت هام رو از دست دادم.
‫در مورد جادو صحبت نمی کنم.
‫نمی تونی واسه هر چیزی تو ‫زندگی به جادو متکی بشی!
‫اینطوری همه چی خیلی آسون میشه.
‫خیلی آسون؟
‫دارم یخ می زنم.
‫نگران نباش، به زودی گرمت میشه.
‫آلبرت، فقط تصور کن.
‫تصور کن که...اوه صبر کن.
‫شاید نیازی نباشه.
‫- بیا، بلند شو! ‫- واسه چی؟
‫بیا ویفر کریسمس رو با هم ‫بخوریم.
‫اما این که شکلاتـه.
‫ویفر کریسمسـه، شکلات نیست، باشه؟
‫آرزوم واسه تو اینه که...همیشه ‫خوشحال باشی.
‫و همچنین آرزوی سلامتی می کنم.
‫همچنین ثروت.
‫و کلی عشق.
‫به این امید که تمام رویاهات به ‫حقیقت تبدیل بشن.
‫چه کریسمس عالی ای.
‫می بینی چند نفر اومدن اینجا؟
‫اوه، خاله آلریا اونجاست.
‫یه کم پیش عمو کورنل رو هم ‫تو راهرو دیدم.
‫و اونجا نزدیک درخت خانم پاپیولاک هستش.
‫دیگه پیش ما نیستن اما هر کریسمس ‫برمی گردن.
‫به نظر میاد واقعا من رو دوست داری.
‫آره. ‫بخور.
‫بعدش ماهی داریم، بعدش پودینگ.
‫بعدش هم کلوچه با دانه ی خشخاش.
‫بعدش سرود کریسمس رو می خونیم.
‫یادت میاد؟ یه مقدار بهت یاد دادم.
‫♪ کوچولو، کوچولو، پسر کوچولو ♪
‫♪ خیلی کوچولو و جدید ♪
‫♪ تمام شیپورها و چنگ ها به صدا در اومدن ♪
‫♪ همه دارن سرود حمد و نیایش می خونن ♪
‫♪ شادی رو در این کریسمس به ارمغان میارن ♪
‫♪ پسر کوچولو، پسر کوچولو ♪
‫♪ شادی رو در این کریسمس به ارمغان میارن ♪
‫♪ پسر کوچولو ♪
‫اوه خدای من! جولیای من برگشته!
‫عزیزم...
‫عزیزم، اصلا نمی دونی چه سختی هایی رو ‫پشت سر گذاشتم.
‫خیلی متاسفم.
‫واقعا میگم، ضعیف و بیچاره شدم.
‫ببخشید، میشه بگی چطوری باید ‫از اینجا خارج بشم؟
‫- چیکار داری می کنی؟ نگهبان! ‫- لطفا، میشه کمکم کنی خانم؟
‫عزیزم.
‫- چیه؟ ‫- ریشش رو ببین.
‫می دونم.
‫اوه، خیلی متاسفم.
‫حالت خوبه آلبرت؟
‫تحمل کن!
‫پشت اون تپه ست!
‫به زودی یه کریسمس واقعی خواهیم داشت.
‫نه فقط یه شکلات مسخره.
‫تحمل کن.
‫آلبرت، لطفا!
‫بابابزرگ!
‫- بابابزرگ! ‫- دیوید، پسرم، اینجا چیکار می کنی؟
‫- بابا! پاتریک، دیوید اینجاست. ‫- واقعا؟
‫- بابابزرگ! ‫- دیوید؟
‫دیوید!
‫تنهاست!
‫می دونم.
‫درخت کجاست؟ دارواش؟
‫پیراشکی ها کجان؟ علف زیر سفره؟
‫عزیزم، کجا بودی؟ ‫خدای من، بدجوری نگرانت شدم عزیزم.
‫دیوید، چه فکری کردی؟
‫- پاتریک، داد نزن! ‫- نمی زنم، مجبور شدیم این همه راه...
‫- دیوید! دیوید! ‫- دیوید، وایستا!
‫- دیوید. ‫- شب کریسمسـه!
‫دارواش می خوام.
‫- دیوید، عزیزم! ‫- پیراشکی درست کردی؟
‫لطفا بگو که زیر سفره علف گذاشتی.
‫- درخت؟ دارواش؟ ‫- نه، نه!
‫- چیزی نیست. ‫- چرا؟
‫دیوید! دیوید!
‫دیوید!
‫- اوه خدای من. ‫- دیوید!
‫- آلبرت کجاست؟ ‫- چیکار می تونیم بکنیم؟
‫شام کریسمس آماده نیست.
‫- کریسمس مبارک. ‫- هو هو.
‫چقدر کوچیک شدی آلبرت.
‫حالت خوب میشه، قول میدم.
‫یعنی داری میگی آلبرت ناپدید شده؟
‫مردم اینطوری ناپدید نمیشن، ‫باید با پلیس تماس بگیریم.
‫باهاشون صحبت کردی!
‫- پس یعنی هیچ کاری نکنیم؟ ‫- نه، گوش کن عزیزم، آروم باش.
‫فقط دو آدم پیر و قدیمی، ‫گمون کردیم واقعا حیفـه اگه درختی رو تزئین کنیم.
‫مامان، بیخیال.
‫بابت همه چی ممنون، اما ‫باید بریم.
‫- باید بریم سر کار. ‫- کار؟ اما شب کریسمسـه!
‫یه عده باید تو کریسمس کار ‫کنن، درسته؟
‫چرا هیچ کاری نمی کنید؟
‫بابا، برو دارواش رو بیار.
‫مامان بزرگ، چرا پیراشکی درست نمی کنی؟
‫- دیوید... ‫- بجنب، شب کریسمسـه.
‫باید یه کاری کنیم.
‫دیوید، نزدیک بود از سرما بمیری. ‫چرت و پرت نگو!
‫پاتریک، صبر کن.
‫باید بهش اعتماد کنیم.
‫آقای بابانوئل...و خانم بابانوئل....
‫نباید اینطوری آلبرت رو رها کنید.
‫متاسفانه دیگه ناپدید شده.
‫منظورتون چیه؟
‫الف!
‫نمی بینی اون بابانوئل هستش؟
‫در مورد چی دارید صحبت می کنید؟ ‫اون لوله کش هستش!
‫نمی بینید؟
‫کاملا تصادفی، اسمش کلاوس هستش. ‫متاسفم خانم، اسم شما رو نمی دونم.
‫- خانم کلاوس هستم. ‫- و خانم کلاوس هم زن لوله کش هستش.
‫البته.
‫اون درخت خیلی سنگینیـه.
‫آلبرت!
‫نمی خوام ترکت کنم.
‫من هم نمی خوام بری.
‫اما...می خوام بچه های دیگه هم ‫هدیه دریافت کنن، می دونی؟
‫اما هدیه ها خیلی مهم نیستن.
‫به من دست تکون میدی؟
‫هو هو آلبرت!
‫خب؟
‫- خب؟ ‫- کلاوسی، بس کن.
‫آلبرت، تو کجا بودی آخه؟
‫میشه اینطوری گوش ها رو مثل اون کرد. ‫ببین.
‫به هر حال، گوش کنید، می خوام ‫ازتون تشکر کنم.
‫واقعا میگم، خیلی ممنونم.
‫گوش کنید، موضوع اینه.
‫نمی دونم...
‫نمی دونم...شاید فکر خوبی نباشه اما ‫شاید...
‫کلاوسی، بگو دیگه، بجنب.
‫باشه، خیلی خب...
‫هرگز فکر نمی کردم که چنین چیزی رو بگم...
‫اما همسرم کیک های پنیری ‫معمولی ای درست می کنه.
‫- کلاوسی! ‫- می دونم دارم چی میگم، باشه؟
‫به هر حال، نمی دونم.
‫شاید یه روز، اومدید پیش ما...
‫تا کیک پنیری بخوریم.
‫- آره، آره، آره، شاید بعد از کریسمس. ‫- آره، خیلی خوشحال می شیم اگه بیاید.
‫- شوهرم یه سورتمه براتون می فرسته. ‫- آره.
‫- واقعا؟ سورتمه؟ ‫- سورتمه، هان؟
‫خب همین اطراف زندگی می کنید؟
‫- شمال، خیلی دور نیست. ‫- بوکووینا؟
‫پاتریک!
‫نامه ت واسه بابانوئل رو نوشتی؟
‫آره، تو ماه نوامبر.
‫- هان؟ هان؟ ‫- اوه...
‫قول میدم که شخصا به هدیه ت ‫رسیدگی کنم.
‫قدرتت چطوری برگشت آلبرت؟
‫همه ش به لطف تو بود.
‫همچنین به لطف خودم، اما خب ‫به لطف تو هم بود، می دونی.
‫- آلبرت، وقت رفتنـه، بجنب. ‫- موضوع اینه که...
‫آلبرت، کلی کار داریم، بجنب.
‫یه روز همه چی رو برات تعریف می کنم.
‫اما فعلا خداحافظ.
‫- هو هو، خداحافظ. ‫- هو هو!
‫بجنبید، باید همه چی رو واسه ‫شام آماده کنیم.
‫البته، داریم میایم.
‫- نمی خوان واسه شام بمونن؟ ‫- نه، نه، باید می رفتن.
‫منظورم اینه که، باید پرواز می کردن.
‫- دوباره فکر کردم، خودم می رسونمشون. ‫- نه نه پاتریک.
‫هوای تازه واسه شون خوبه، مشکلی نیست.
‫اگه گم بشن چی؟ نمی خوام ‫دوباره گم بشن.
‫لطفا مراقب باش، باشه؟
‫ببخشید!
‫بابا، اونجا نیستن.
‫درست میگی، البته که نیستن.
‫سلام؟
‫- خیلی خب، بجنب، خیلی سرده. ‫- خیلی خب.
‫زود بیا داخل، باشه؟
‫خدانگهدار!
‫می خوام واسه آخرین بار نگاه کنم.
‫نه! به اندازه ی کافی انجام دادی.
‫اما در مورد هدیه ی آناست.
‫خیلی خب، برو.
‫میشه حرکت کنیم؟
‫فقط یه چیز دیگه، در مورد ‫هدیه ی دیوید هستش.
‫خیلی برام زحمت کشیده و من ‫هیچی بهش ندادم!
‫چرا، دادی، بزن بریم!
‫نه، مدام ازش پرسیدم چی می خواد...
‫ولی مدام می گفت هر چی که می خواد رو داره
‫نگران نباش، یه کم پیش هدیه ش رو گرفت.
‫- چه هدیه ای؟ ‫- نمی شه بهش بگم کلاوسی؟
‫چه طوری بیانش کنم؟
‫نوشته بود تنها چیزی که می خواد اینه ‫که یه الف واقعی رو ببینه.
‫خب، حالا متوجه شدی؟ ‫بزن بریم.
‫یوهو!
‫آه!
‫شما 2نفر مضحک نیستید؟
‫خیلی خب، 46 قدم به جلو. ‫1، 2، 3، 4...
‫بیخیال، بیاید این بازی رو فراموش کنیم و برگردیم تو.
‫- پدربزرگ و مادربزرگ منتظرن. ‫- نه، نه، نه، آقا.
‫- چند قدم رفتیم؟ ‫- 21
‫22، 23، 24...
‫خیلی فنه، معرکه ست. ‫26، 27...
‫آنا، عزیزم، گوش کن. ‫واقعا دلم می خواست هدیه ای اینجا نبود.
‫اگرچه مطمئنم هیچ هدیه ای اینجا نیست. ‫متأسفم، تو ورشو جا گذاشتم.
‫اوه واقعا؟ نیاوردیش؟
‫پدرت عجب دروغگوی بدیه.
‫- داره باهامون شوخی می کنه. ‫- چی؟
‫خیلی خب، کجا بودیم؟
‫سی، سی و یک، سی و دو، ‫سی و سه...
‫34، 35...
‫3تا صنوبر کوچیک...
‫آه...
‫بپر و برگرد!
‫باید خودش باشه.
‫گوش کن، من بررسی کردم، ‫هیچی اینجا نیست.
‫- اوناهاش! ‫- اونجاست!
‫برای آنای عزیزم.
‫ببین، این دستخط خودته!
‫اوه، می تونه برای هر کسی باشه.
‫باشه، یه مقدار شبیه دستخط منه. ‫برای خودمه.
‫ولی چه طوری؟
‫این همون جدا کننده ی هسته ی ‫گیلاسی هستش که می خواستم.
‫درسته.
‫تو بهترین و جادویی ترین پدر دنیایی.
‫بهترین پدر دنیایی.
‫من جدا کننده ی هسته ی گیلاس دارم.
‫کجایی عوضی؟
‫جرزی، اون بیرون چیکار داری می کنی؟
‫- دارم به گنجشک ها غذا می دم عزیزم. ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫اون ها روی همه چی فضله می کنن.
‫نه، اینطور نیست.
‫شب کریسمس هستش. ‫وقتشه هر چی داریم رو به اشتراک بذاریم.
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫موضوع همینه، صمیمی بودن با کسی.
‫بدون این اصلا کریسمسی وجود نداره
‫وجود نداره آقا!
‫هیچ هدیه ای نمی تونه جای ‫بودن کنار همدیگه رو بگیره.
‫خب چه طوری قدرتت رو به دست آوردی؟
‫دیوید کمکت کرد؟
‫خودم انجامش دادم.
‫- محاله. ‫- راه دیگه ای وجود نداره.
‫یال می کردم یه نفر دیگه می تونه کمکم کنه. ‫کلی کادو دادم، ولی موفق نشدم.
‫دیوید من رو دوست داشت اروین، ‫ولی قدرتم...
‫من باید اون رو دوست می داشتم.
‫کس دیگه ای نمی تونه این کار رو برامون انجام بده
‫خب تو چه طوری انجامش دادی؟
‫نمی دونم، حسش کردم.
‫مدام این فکر تو ذهنم بود.
‫اون لحظه حس کردم که خیلی کوچیک شدم
‫تقریبا حس کردم که نامرئی هستم.
‫بعدش یه فکر دیگه اومد تو ذهنم.
‫اینکه دیگه هرگز دیوید رو نمی بینم
‫یا تو.
‫یا خانم کلاوس.
‫یا...
‫نمی دونم چه طوری جریان رو مدیریت کردم.
‫ولی فهمیدم که همه تون رو دوست دارم
‫دوستت دارم اروین.
‫من هم همین طور آلبرت.
‫دیوید، عزیزم.
‫خب، یه نامه برای بابانوئل نوشتی و ‫ازش خواستی که یه الف رو ببینی؟
‫آره، به خاطر اینکه فکر می کردم الف ‫باعث می شه همه دور هم جمع بشیم.
‫یه کریسمس مثل این رو می خواستم.
‫ولی کریسمس در ورشو خیلی هم بد نبود.
‫بابا داشت تمام سعیش رو می کرد.
‫- مامان تلاش نمی کرد؟ ‫- البته.
‫اگه همه پیش هم نباشیم...
‫اون وقت شب کریسمس حقیقی ای نیست.
‫واقعا نیست.
‫و حالا، حتی یه دوست جدید پیدا کردم
‫یه دوست الفی اص
‫و اسمش هم آلبرت بود.
‫واقعا هیچ جایی مثل خونه وجود نداره. ‫درست می گم؟
‫و خونه جاییه که خانواده هست.
‫حالا بیایید آواز بخونیم.
‫♪ وقت آواز خوندن رسیده ♪
‫♪ باید با هم آواز بخونیم ♪
‫♪ 2تا کیک زیر ورقه ها پخته می شن، خوشمزه تر می شن ♪
‫♪ 2تا کیک پف کرده ♪
‫♪ کل شب رو با هم دانه ی خشخاش می خوریم ♪
‫♪ تمام شب غذا می خوریم ♪
‫♪ زیر درخت، وقتی سرها پایینه ♪
‫♪ یه گاو با یه الاغ، تمیز و مرتب ♪
‫♪ چشم های گربه جمع شده، میز حاضره ♪
‫♪ تا پایان سرود، کریسمس اومد و رفت ♪
‫♪ اومد و رفت ♪