‫[تانزانیا، سرنگتی]
‫[8:55 شب]
‫بیا امیدوار باشیم فعالیت شبانه شیرها رو می بینیم.
‫بیا امیدوار باشیم قبل از اینکه ‫اونا ما رو ببینن، ما می بینیمشون.
‫هی، رم. می شه ‫چراغ ها رو خاموش کنی؟
‫خوبه.
‫خب، این... ‫ما یه دوربین دید در شب داریم.
‫تو نگاه کن و بهم بگو چی می بینی.
‫دوربین دید در شب نیاز دارم ‫که دوربین دید در شب رو از تو بگیرم.
‫خب، می تونم ببینم ‫که کل یالدارن.
‫خب، این آغاز خوبیه.
‫می تونی شکلشون رو تشخیص بدی؟ ‫منظورم شکل گروهشونه.
‫نمی تونم درست تشخیص بدم...
‫ردیف ردیف ایستادن، ‫برای همین نمی تونم تشخیص بدم.
‫- دسته دسته؟ ‫- آره.
‫نمی دونم. بذار ببینیم چی... ‫من یه...یه اسباب بازی دیگه هم دارم...
‫که می خواستم نشونت بدم.
‫در عجبم که شیر می تونه ‫تو همچین تاریکی ای ببینه یا نه. نمی دونم.
‫خب، این...لازم نیست بفهمیم.
‫نه، نه، من...من ‫بین کل های یالدار هم می میرم.
‫- می تونی دنبالم بیای؟ ‫- نمی تونم ببینم.
‫- آره، دارمت. ردیفیم. ‫- خیلی خوب. نگه دار.
‫همه عمرم می خواستم ‫کل های یالدار رو ببینم.
‫فقط فکر نمی کردم تو تاریکی ‫باشه، وقتی شیرها همه جا هستن!
‫اما جورج روش متفاوتی ‫برای دیدن هر چیزی داره.
‫خب، این ها که داریم می بینیم ‫در حال ترک اینجا هستن.
‫اُه، وای. آره.
‫اما فکر نمی کنم ‫بتونن چیزی تو شب ببینن.
‫پس صف بستن، ‫اما نه با استناد به بیناییشون؟
‫درسته.
‫راه رفتنشون فرق کرده.
‫یه جورایی شبیه آرایش دفاعی سسته.
‫دارن جمع می شن ‫و گروهی کار می کنن.
‫- مشخصاً دارن هم دیگه رو دنبال می کنن، ‫- درسته.
‫اما اگه خوب نتونن ببینن ‫و سر و صدایی ایجاد نکنن،
‫از کجا می فهمن ‫بقیه کجان؟
‫[ذهن ازدحامی]
‫حدوداً 30سال پیش، ‫من یه نشریه نشنال جئوگرافیک برداشتم...
‫و این رو دیدم.
‫این عکس...یک و نیم میلیون ‫کل یالدار تو دشت های آفریقا...
‫از اون موقع تو ذهنم مونده.
‫این دراماتیک ترین مهاجرت کره زمینه...
‫و بالآخره، من برای دیدنش اومدم.
‫هی، ویل. ‫بیا یه نگاه بنداز.
‫خیلی خوب.
‫وای!
‫چه قدر کل یالدار، پسر.
‫بالآخره دارم از نزدیک می بینمشون. ‫پسر، یه جورایی قیافه شون خنده داره.
‫کل یالدار باوقارترین یا باهوش ترین...
‫حیوون نیست.
‫جورج داره رسماً ‫کل های یالدار رو مسخره می کنه،
‫اما هی...اگه با قیافه ‫و مخشون کاری از پیش نمی برن،
‫چه طوری تو طبیعت دووم میارن؟
‫خب، جورج می خواد من همین رو ببینم
‫پیشتازان جلوتر از گله علف می خورن...
‫برای همین همه باید مدام در حرکت باشن.
‫ما هم همین طور.
‫خب، جورج...چی تو رو به آفریقا کشوند؟
‫یه جورایی حوصله م سر رفت. ‫یه دانشجوی حوصله سر رفته بودم...
‫و تصمیم گرفتم بزنم بیرون ‫می خواستم...
‫برم آفریقا، ‫تا اینجا مُفتی اومدم.
‫- یه بلیت یه طرفه تا لندن خریدم... ‫- وای!
‫- و با این و اون اومدم کنگو. ‫- وای!
‫فهمیدم که واقعاً جالبه ‫و چیزهای زیادی برای یادگیری هست.
‫- آره. ‫- هنوز هم همون حس رو دارم.
‫وقتی آدم وارد کارهای خطرناک می شه، ‫پشت سر هم چیز یاد می گیره.
‫آره. دقیقاً.
‫امیدواری چه تصویری بگیری؟
‫خب، سعی دارم لحظه کلیدی مهاجرت رو بگیرم،
‫وقتی کل های یالدار از رودخونه رد می ش،
‫چه قدر پیش میاد ‫دقیقاً همونی که می خوای رو بگیری؟
‫سئوال مأیوس کننده ایه.
‫من 40ساله که از حیات وحش عکاسی می کنم
‫به عنوان یه عکاس، آدم سعی می کنه ‫تو لحظاتی از حیوون ها عکس بگیره که با قاطعیت...
‫ذات واقعی گونه شون رو فاش می کنن...
‫و بهترین و بزرگترینشون عبور کل های یالداره
‫طبق تجربه ت، رم، ‫چه قدر کمیابه؟
‫احتمال دیدن عبور چه قدره؟
‫البته که خیلی احتمال داره ‫یه کل یالدار ببینید،
‫- آره. ‫- اما دیدن عبورشون...
‫این خیلی کمیابه
‫اما به نظر اگه ‫عبورشون رو نشونم ندی،
‫می تونی یه شکست بزرگ به حساب بیاریش.
‫البته.
‫می دونی، برای کل های یالدار مهم نیست...
‫کل های یالدار اهمیتی نمی دن ‫تو کی هستی یا چند وقته منتظری.
‫- می دونم. ‫- واقعاً براشون مهم نیست.
‫هی، می دونید چیه؟ ‫گمونم کل های یالدار...
‫«مردان سیاه پوش» رو ندیدن.
‫از حق نگذریم، اون ها مسائل مهم تری دارن که بهشون فکر کنن،
‫اما به هر نحوی، می تونن ‫از یه مسیر 480 کیلومتری پر از شیرها،
‫کفتارها و چیتاهای گرسنه جون سالم به در ببرن
‫رازشون چیه؟
‫ممکنه جواب دست ‫موجودی کاملاً متفاوت باشه...
که بالغ بر 4800 کیلومتر ‫از اینجا فاصله داره،
[نپال]
‫اما بزرگ ترین زنبور عسل دنیا چی می تونه...
راجع به کل های یالدار بهمون بگه؟
‫قبلاً همچین زنبورهایی دیده بودی؟
‫کلاً همچین چیزی ندیده بودم.
‫مشکل اینه که چطور ‫بری تو و بتونی جوری...
‫- ...تنظیم کنی که بتونی بزنی. ‫- نه...خیلی خوب، آره.
‫- قرار نیست تو هوا بچرخم. ‫- آره.
‫شاید سعی کنیم از پایین بریم یالا...
‫...و از اون جا سعی کنیم ‫برسیم سر جامون.
‫خب، گمونم باید امتحانش کنیم.
از همه ی ما محافظت کن از همه ی محلی ها و خارجی ها محافظت کن..
می خوان عسل پیدا کنن یا فقط عکس بگیرن؟
به نظر نمیاد کندو بخوان،
تجهیزات مناسبش رو ندارن.
‫ممکنه رو یه کندو تا صد هزار زنبو باشه...
‫...و زنبورها می تونن ‫بدجوری متخاصم باشن.
‫اگه وقتی بالای طنابین، ‫تصمیم بگیرن هجوم بیارن،
‫هیچ کاری ازتون ساخته نیست.
‫آلدو، من سر جامم.
‫می تونی نزدیک شی؟ تمام.
‫می تونم لمسش کنم.
‫می تونم بخش خارجیش رو با دستم ‫و بخش داخلیش رو با پام لمس کنم.
‫سعی می کنم تحریکشون کنم.
‫یه جور حفاظ نامرئی ‫دور کندو هست.
‫تقریباً نیم متر فاصله داره.
‫اگه از این مرز رد بشیم، ‫یه اتفاق حیرت انگیز میفته.
‫وای. باورنکردنیه.
‫یه جور استراتژی دفاعیه.
‫اگه زنبورها ببینن که شکارچی ای ‫داره وارد محدوده شون میشه،
‫بدنشون رو تکون میدن که باعث میشه ‫یه سری واکنش زنجیره ای وسیع رخ بده.
‫انگار یه جورایی همه به هم وصلن، ‫تازه نه فقط فیزیکی،
‫بلکه انگار متحدالفکرن.
‫هر زنبور به تنهایی ‫زورش به جایی نمی رسه،
‫ولی به عنوان یه گروه، ‫می تونن چیزی ایجاد کنن که به اندازه کافی...
‫...بزرگ یا گیج کننده باشه...
‫...که تقریباً هر مهاجمی رو برونه.
‫بنابراین زنبورها حقه سوسو زدنشون رو ‫دارن که شکارچی ها رو برونن،
‫ولی کل های یالدار ‫همچین چیزی ندارن.
‫یعنی فکر نمی کنم.
‫پس اونا چطوری ‫از خودشون دفاع می کنن؟
‫رم، اون جا یه شیر هست. ‫میشه یه دقیقه وایسیم؟
‫سمت چپ رو نگاه کن.
‫اُه، آره. می بینمش. می بینمش.
‫خب؟
‫باز رفت. ‫گمش کردم.
‫بیا زاویه دیدمون رو عوض کنیم.
‫همیشه دوست داشتم برم بالا ‫و از زاویه جدیدی به همه چیز نگاه کنم.
‫بچه که بودم، ‫خیلی از درختا بالا می رفتم،
‫گرچه مادرم ناراحت می شد.
‫عاشق این بودم ‫که برم بالای مرتفع ترین شاخه ها...
‫...تا به حیاط پشتیمون دید داشته باشم.
‫حالا حیاط پشتیم خیلی بزرگ تر شده.
‫خبری شد؟
‫می تونی ببینیش؟
‫وای!
‫مثل فلش ماب.
‫اگه اون پایین انسانی بود، ‫هرج و مرج به پا می شد.
‫پام می گرفت جایی ‫و می خوردم به یکی دیگه...
‫...و با فلانی تصادف می کردم،
‫ولی گله هیچ اشتباهی نکردن. ‫همین طوری ادامه دادن.
‫به نظر سخت میاد،
‫ولی ظاهراً فقط باید ‫از سه قانون ساده پیروی کنی.
‫قوانینی که به کل حیوونایی ‫که تشکیل گروه میدن حاکمه.
‫[هلند]
‫قانون اول، زیاد ‫از همسایه ت دور نشو.
‫قانون دوم،
‫زیاد به همسایه ت ‫نزدیک هم نشو.
‫قانون سوم، اگه همسایه ت چرخید، ‫تو هم بچرخ.
‫همین کافیه که هزاران فرد...
‫...تبدیل به یه چیز زیبا و پیچیده بشن.
‫سارها می تونن با سرعت ‫65 کیلومتر در ساعت پرواز کنن.
‫پس برای این که آرایششون رو حفظ کنن، ‫باید سرعت واکنششون در حد راننده های مسابقه باشه.
‫مخصوصاً چون ماشین های دیگه ‫فقط پیش رو یا پشت سر نیستن،
‫زیر و رو هم هستن.
‫درک این که چه کار خاصیه ‫سخته، مگر این که نقشه ش رو ببینین.
‫صد هزار پرنده که در مسیری ‫که مدام عوض میشه پرواز می کنن،
‫بدون این که حتی یک بار تصادف کنن.
‫کل های یالدار هم همین طوری ‫پیش میرن، با قوانین ساده و بدون زیادی فکر کردن.
‫اونا به این زیبایی یا فرزی نیستن، ‫ولی همین طور که دنبال علف تازه می گردن،
‫کل های یالدار هم ‫همون قدر هماهنگن.
‫وقتی به رود مارا می رسن، ‫اوضاع پیچیده تر میشه.
‫وقتی با جریان های قوی ‫و تمساح های غول پیکر طرفین،
‫چشم دوختن به بغل دستیتون ‫چندان به دردتون نمی خوره.
‫این خطرناک ترین بخش ‫سفر رفت و برگشتی 480 کیلومتریشونه.
‫[رود مارا]
‫صبر کن، می تونیم ‫این جا پیاده شیم؟
‫امنه. آره. پیاده شو.
‫می ذارم اول تو پیاده شی.
‫«انگار امن و امانه، ‫می خوای اول تو بری؟»
‫این چیه؟
‫آه، عملاً مانع اصلی ایه ‫که حیوونا باید ازش رد شن...
‫...تا به علفزارهای بزرگ مارا برسن...
‫...که این وقت سال ‫پوشش گیاهی خوبی براشون داره.
‫خب، این علامت ها چین؟
‫آه، اونا نقاط عبورن، ‫برای همین علامت می زنیمشون.
‫وسط رودخونه ن،
‫برای همین وقتی رد میشن، ‫ما یه علامت می ذاریم...
‫...که گذرگاه های شماره یک، ‫دو و سه رو بشناسیم.
‫به نظر میاد جاهای محبوبشون زیاد نیستن.
‫ولی اگه از جاهای همیشگی رد میشن، ‫چرا رسیدن به عبورشون این قدر سخته؟
‫نمی تونیم حدس بزنیم ‫از کدومش استفاده می کنن.
‫آه، خیلی خوب.
‫اجتماع هزاران حیوونه...
‫...که ممکنه هر کدوم پارسالش ‫از یه جای دیگه رد شده باشن،
‫برای همین باید گروهی تصمیم بگیرن،
‫- تصمیم گله ای... ‫- وای!
‫...که کدوم وری برن.
‫می تونیم یه جا وایسیم و صبر کنیم ‫یا این که در حرکت باشیم و کشیک بدیم.
‫اگه عبوری رخ بده، ‫می تونیم بریم اون جا،
‫ولی وقتی برسیم، ‫ممکنه تموم شده باشه.
‫برای همین می خوای...
‫تصمیم گیری ‫بین تعقیب عبور...
‫...و صبر کردن واسه ‫این که خودش برسه بهت، سخته.
‫فهمیدم.
‫خب، چه قدر طول می کشه ‫به نشستن مگس رو صورتم...
‫...بدون این که بزنمش، عادت کنم؟
‫چون دو تا مگس رو صورتته ‫و خیلی ریلکسی.
‫- من این طوریم. ‫- از زدنشون خسته میشم.
‫واقعاً؟
‫- یه مرد وحشی...یه مرد واقعاً وحشی. ‫- اُه، پسر...
‫خیلی خوب، پس منتظر ‫می مونیم یا تعقیبشون می کنیم؟
‫غریزه م میگه ‫یه جای خوب پیدا کنم.
‫کلی حیوون داریم و اگه صبر کنیم، ‫خودشون میان پیشمون.
‫- بسیار خوب. ‫- آره.
‫پس نگاه می کنیم ‫که کجا دارن میرن، درسته؟
‫آره، دارن میان سمت رودخونه. ‫می بینی؟ گله اون جاست.
‫آره.
‫- دارن سریع تر میرن. آره. ‫- سعی دارن بدون اون جا...
‫اینا می خوان رد شن؟
‫باورم نمی شه چه قدر خوش شانسیم ‫که داریم ازش فیلم می گیریم.
‫هیچ وقت قدرت شانس مبتدی ها رو دست کم نگیرین.
‫یعنی جورج سال هاست ‫سعی داره این تصویر رو بگیره،
‫اون وقت من دو دقیقه ست ‫رسیده م و همه چیز داره جور میشه!
‫همین طوری میگم.
‫یالا، جورج. الان فرصت طلاییته.
‫داره تنهایی رد میشه.
‫اُه، نمی تونم تماشا کنم.
‫اُه، پسر.
‫چرا گذاشتن تنها بره؟
‫انگار یه قانون چهارمی هم تو گله هست.
‫جایی که تمساح هست نرین.
‫منم اگه می دیدم یکی از رفقام رو ‫تمساح داره می خوره،
‫در رد شدن از رود تجدید نظر می کردم.
‫به نظر میاد حرکت داره حالا ‫از این نقطه دور میشه.
‫قبلاً داشتن به این سمت میومدن،
‫ولی حالا انگار دارن ‫یواش یواش دور میشن.
‫مشخصاً پریدن یه بچه شجاع تو آب...
‫...برای این که باعث شه همه ‫شروع به عبور کنن، کافی نیست.
‫پس لازمه ش چیه؟
‫بهترین راه برای توضیحش ‫اینه که بریم زیر آب.
‫[جزایر سلیمان]
‫واقعاً معرکه ن.
‫اولین باری که دیدمشون،
‫قطعاً از اون چیزایی بود ‫که آدم هیچ وقت فراموش نمی کنه.
‫ماهیان چشم چراغی عجیبن.
‫اونا گونه هاشون رو مثل چراغ روشن ‫می کنن که بگن: «من این جام، دنبالم بیاین!»
‫ولی درست مثل اون کل یالدار بدبخت،
‫علامت دادن یه ماهی ‫برای پیروی بقیه کافی نیست.
‫دو یا سه هم کافی نیست،
‫ولی اگه یه تعداد کافی ‫هم زمان نور بتابونن،
‫اون هم تو یه جهت...
‫همه راه میفتن!
‫مهم نیست که یه حیوون جلو بیفته، ‫مهم اینه تعداد کافی جلو بیفتن.
‫اون وقت رفتار ازدحامی فعال میشه.
‫پس بازی، بازی ارقامه.
‫جایی که محتمل تره ‫کل های یالدار ازش عبور کنن،
‫همون جاییه که بیشتری تعداد جمع میشه،
‫ولی آدم چطوری پیداش می کنه؟
‫خب...با یه هواپیمای بی در ‫و کمک خلبان دیوونه.
‫برو بریم.
‫اُه، وای.
‫بیا جلو، بهتر می بینیش.
‫عجب صف بلندی!
‫قطعاً بیشترین تعدادیه که تا حالا دیدیم.
‫باورنکردنیه. مثل مورچه ن. ‫مثل حرکت مورچه ها می مونه.
‫- آره، مثل گروه مورچه ها. ‫- آره، گروه مورچه ها.
‫دقیقاً.
‫حداقل چند هزارتایی هست. ‫یه کاروانن.
‫اون یکی بزرگ تر هم هست!
‫معلومه این یکی دسته ‫کجا دارن میرن.
‫مستقیم میرن طرف رود.
‫باید قبل از رد شدنشون برسیم.
‫دریافت شد، فرود میایم.
‫بریم تو کارش.
‫صفشون رو ببین.
‫نقطه عبورمون رو پیدا کردیم، رم؟
‫آره.
‫فکر کنم بهتره این جا وایسیم،
‫چون اگه نزدیکشون بشیم، ممکنه ‫بترسن و از رودخونه فرار کنن.
‫پس ممکنه حضورمون ‫جلوی رد شدنشون رو بگیره؟
‫درسته، بله. پس بهتره ‫به صبر کردن ادامه بدیم.
‫پس حالا فقط صبر می کنیم ‫تا یکی آستین همت بزنه بالا؟
‫به عکاسی حیات وحش ‫خوش اومدی. کلی انتظار داره.
‫آه، فرق چندانی ‫با بازیگری نداره.
‫ما هم همینطوری ‫می شینم و صبر می کنیم.
‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪
‫♪ آ ویمو وه ♪ ‫♪ آ ویمو وه ♪
‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪ ‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪
‫♪ توی جنگل ♪ ‫♪ توی جنگل بزرگ ♪
‫♪ امشب شیر خوابه ♪
‫♪ توی جنگل ♪ ‫♪ توی جنگل بزرگ ♪
‫♪ شیر امشب خوابه ♪
‫♪ وو ♪ ‫♪ ای او، اُه ماماوه ♪
‫نفس کم آوردم.
‫♪ وی هی هی دی ♪ ‫♪ هی هی هی وی اُه آویم آوی ♪
‫♪ نزدیک دهکده، دهکده بی سر و صدا ♪
‫♪ شیر امشب خوابه ♪
‫♪ وی هی هی ♪ ‫♪ دی هی هی هی هی ♪
‫♪ وی اُه آویم آوی ♪
‫♪ وی هی هی ♪
‫اگه کلاه لبه پهن داشته باشم، کاوشگر واقعی میشم؟
‫- آره، دقیقاً. ‫- خیلی خوب، پس...پس...
‫پس...حال و هواش این طوریه؟
‫♪ وی هی هی هی ♪ ‫♪ هی هی هی هی ♪
‫♪ وی اُه آویم آوی ♪
[دو ساعت بعد]
‫انگار امن و امانه. ‫اول تو برو.
‫من اول نمیرم. ‫اول خودت برو.
‫- نه، اول تو. ‫- نه، تو برو. تو برو.
‫- من درست پشت سرتم.
‫تو راهت رو برو. یعنی ‫الانش هم وایسادی دیگه، راه بیفت.
‫آره، من پشتتم، پسر.
‫مغز هر فرد میگه: ‫«من نمی خوام خورده بشم.»
‫ولی تفکر گروهیشون میگه: ‫«اون ور علف هست. بیاین بریم.»
‫عین زودپزه.
‫شاید چیزی که واقعاً ‫لازم دارن، یه هُل آخره.
‫[حیاط پشتی یه جایی]
‫نقطه های ریز کپک مخاطی ‫تقریباً همه جا هستن.
‫بیشتر مواقع، کپک مخاطی ‫بیکار می شینه...
‫...و باکتری می خوره ‫و کپک مخاطی بیشتری تولید می کنه،
‫ولی وقتی این موجودات تک سلولی ‫غذا تموم می کنن،
‫یه اتفاق عجیب میفته.
‫موج انرژی بی قرار ‫تو گروه پخش میشه.
‫همه به هم ملحق میشن ‫تا موجود جدیدی خلق کنن.
‫چندین سلول ‫تبدیل به یه بدن میشن...
‫...و بالاخره وقتی فشار ‫بیش از حد میشه، حرکت می کنن.
‫فداکاری هم تو این کار دخیله.
‫ساقه های بلند و باریک ‫از مرگ سلول ها تشکیل میشن،
‫ولی وقتی چیزی بهشون برخورد می کنه،
‫به واسطه حمل بقیه ‫به محل تغذیه ای جدید، بهشون فرصت بقا میدن.
‫این موجودات تنهایی ‫به معنی واقعی کلمه بی مغزن،
‫ولی با هم، باهوشن.
‫کل های یالدار چی؟ ‫اونا هم یه کم شبیه کپک مخاطین.
‫قصد بی ادبی نداشتم.
‫یه عالمه موجود باید ‫یه تصمیم اشتراکی بگیرن.
‫هزاران مغز که یواش یواش ‫اطلاعات رو تحلیل می کنن.
‫«پیش رو خطره،
‫پشت سر غذا داره تموم میشه.»
‫امواج انرژی اضطراب در حال شکل گیریه...
‫...که بالاخره طاقتشون رو طاق می کنه...
‫...و به جواب می رسوندشون.
‫دارن میرن. دارن میرن.
‫- رفتن. رفتن. ‫- دارن میرن.
‫نگاه کن!
‫اُه، پسر.
‫- خیلی خوب، چیز رو بده... ‫- دارن رد میشن.
‫- دوربین رو... ‫- مرسی، مرسی.
‫خارق العاده ست.
‫عجب آشفته بازاریه!
‫- وای. ‫- وای.
‫بیشتر از نصف عمرم رو ‫وقت داشتم که برای امروز آماده شم،
‫ولی هیچ چیز آدم رو ‫برای گرد و غبارش آماده نمی کنه،
‫برای سر و صداش، ‫برای مقیاس بزرگش.
‫وای!
‫اون جا... ‫وقتی دست به کار شی...
‫برگشتی در کار نیست.
‫خیلی خوب، 30 سال. 30 سال بود ‫تو لیست آرزوهای قبل از مرگم بود.
‫همین الان گرفتیمش، ‫مهاجرت کل های یالدار،
‫رد شدن از رودخونه.
‫کاری که براش اومدیم رو کردیم.
‫هزاران هزار موجود واحد...
‫...با پیوستن به هم زنده می مونن.
‫گروه پیش می بردشون ‫و ازشون محافظت می کنه.
‫همه به مقصد نمی رسن،
‫ولی بیشترشون می رسن.
‫ببین چه می کنن! ‫انگار به هم گره خورده ن.
‫می تونیم...می تونیم ‫ارتباطشون رو حس کنیم.
‫حتی از فاصله...
‫...احتمالاً 400 متری، ‫انگار که می دونن.
‫مثلاً اونایی که اون پشتن ‫می تونن حس کنن جلوتر چه خبره.
‫تقریباً 30 سال بود ‫که یه تصویری تو ذهنم داشتم.
‫دشت های آفریقا که پر ‫از کل های یالدارن،
‫ولی در نهایت، یه چیزی دیدم ‫که انتظارش رو نداشتم.
‫منظورم اصلاً ‫میلیون ها حیوونی که دیدم نیست.
‫فقط یکیشونه.
‫همون طور که جورج گفت، ‫زاویه دیدتون رو تغییر بدین،
‫لنزتون رو عوض کنین...
‫...تا همه جا گروه رو ببینین.
‫باعث میشه آدم به فکر بیفته ‫که اصلاً خودشون خبر دارن تو گروهن؟
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫خودمون چطور؟
‫لعنت. عجب سوالی!
‫در برنامه بعد، میرم ‫رد پای یه شکارچی مرگبار رو دنبال می کنم.
‫کوسه!
‫- وای! اوناهاش. ‫- اوهوم. یکی گرفت.
‫آه، آره.
‫از بینیم استفاده می کنم تا معمای ‫جزیره خالی از سکنه رو حل کنم.
‫وای، چه قدر قشنگن.
‫ضمناً کشف می کنم ‫که «رایحه» چیزی نیست که به نظر میاد.
‫[تانزانیا، سرنگتی]
‫[8:55 شب]
‫بیا امیدوار باشیم فعالیت شبانه شیرها رو نمی بینیم.
‫بیا امیدوار باشیم قبل از این ‫که اونا ما رو ببینن، ما می بینیمشون.
‫هی، رم. میشه ‫چراغا رو خاموش کنی؟
‫خوبه.
‫خب، این... ‫ما یه دوربین دید در شب داریم.
‫تو نگاه کن و بهم بگو چی می بینی.
‫دوربین دید در شب لازم دارم ‫که دوربین دید در شب رو از تو بگیرم.
‫خب، می تونم ببینم ‫که کل یالدارن.
‫خب، این شروع خوبیه.
‫می تونی شکلشون رو تشخیص بدی؟ ‫منظورم شکل گروهشونه.
‫نمی تونم درست تشخیص بدم...
‫ردیف ردیف ایستاده ن، ‫برای همین نمی تونم تشخیص بدم.
‫- دسته دسته؟ ‫- آره.
‫نمی دونم. بذار ببینیم چی... ‫من یه...یه اسباب بازی دیگه هم دارم...
‫...که می خواستم نشونت بدم.
‫در عجبم که شیر می تونه ‫تو همچین تاریکی ای ببینه یا نه. نمی دونم.
‫خب، این...لازم نیست بفهمیم.
‫نه، نه، من...من ‫بین کل های یالدار هم می میرم.
‫- می تونی دنبالم بیای؟ ‫- نمی تونم ببینم.
‫- آره، دارمت. ردیفیم. ‫- خیلی خوب. نگه دار.
‫کل عمرم می خواستم ‫کل های یالدار رو ببینم.
‫فقط فکر نمی کردم تو تاریکی ‫باشه، وقتی شیرها همه جا هستن!
‫ولی جورج روش متفاوتی ‫برای دیدن هر چیزی داره.
‫خب، اینا که داریم می بینیم ‫در حال ترک این جان.
‫اُه، وای. آره.
‫اما فکر نمی کنم ‫بتونن چیزی تو شب ببینن.
‫پس صف بسته ن، ‫ولی نه با استناد به بیناییشون؟
‫درسته.
‫راه رفتنشون فرق کرده.
‫یه جورایی شبیه آرایش دفاعی سسته.
‫دارن جمع میشن ‫و گروهی کار می کنن.
‫- مشخصاً دارن هم دیگه رو دنبال می کنن، ‫- درسته.
‫ولی اگه خوب نتونن ببینن ‫و سر و صدایی ایجاد نکنن،
‫از کجا می فهمن ‫بقیه کجان؟
‫[ذهن ازدحامی]
‫حدوداً 30 سال پیش، ‫من یه نشریه نشنال جئوگرافیک برداشتم...
‫...و این رو دیدم.
‫این عکس...یک و نیم میلیون ‫کل یالدار تو دشت های آفریقا...
‫...از اون موقع تو ذهنم مونده.
‫این دراماتیک ترین مهاجرت کره زمینه...
‫...و بالاخره، من برای دیدنش اومده م.
‫هی، ویل. ‫بیا یه نگاه بنداز.
‫خیلی خوب.
‫وای!
‫چه قدر کل یالدار، پسر.
‫بالاخره دارم از نزدیک می بینمشون. ‫پسر، یه جورایی قیافه شون خنده داره.
‫کل یالدار باوقارترین یا باهوش ترین...
‫...حیوون نیست.
‫جورج داره رسماً ‫کل های یالدار رو مسخره می کنه،
‫ولی هی...اگه با قیافه ‫و مخشون کاری از پیش نمی برن،
‫چطوری تو طبیعت دووم میارن؟
‫خب، جورج می خواد ‫من همین رو ببینم.
‫پیشتازان جلوتر از گله ‫علف می خورن...
‫...برای همین همه باید مدام در حرکت باشن.
‫ما هم همین طور.
‫خب، جورج...چی تو رو ‫به آفریقا کشوند؟
‫یه جورایی حوصله م سر رفت. ‫یه دانشجوی حوصله سر رفته بودم...
‫...و تصمیم گرفتم بزنم بیرون ‫می خواستم...
‫...برم آفریقا، ‫تا این جا مُفتی اومدم.
‫- یه بلیت یه طرفه تا لندن خریدم... ‫- وای!
‫- ...و با این و اون اومدم کنگو. ‫- وای!
‫فهمیدم که واقعاً جالبه ‫و چیزهای زیادی برای یادگیری هست.
‫- آره. ‫- هنوز هم همون حس رو دارم.
‫وقتی آدم وارد کارهای خطرناک میشه، ‫پشت سر هم چیز یاد می گیره.
‫آره. دقیقاً.
‫امیدواری چه تصویری بگیری؟
‫خب، سعی دارم لحظه کلیدی مهاجرت رو بگیرم،
‫وقتی کل های یالدار ‫از رودخونه رد میشن.
‫چه قدر پیش میاد ‫دقیقاً همونی که می خوای رو بگیری؟
‫سوال مأیوس کننده ایه.
‫من چهل ساله که از حیات وحش ‫عکاسی می کنم.
‫به عنوان یه عکاس، آدم سعی می کنه ‫تو لحظاتی از حیوونا عکس بگیره که با قاطعیت...
‫...ذات واقعی گونه شون رو فاش می کنن...
‫...و بهترین و بزرگ ترینشون ‫عبور کل های یالداره.
‫طبق تجربه ت، رم، ‫چه قدر نادره؟
‫احتمال دیدن عبور چه قدره؟
‫البته که خیلی احتمال داره ‫یه کل یالدار ببینین،
‫- آره. ‫- ولی دیدن عبورشون...
‫این خیلی نادره.
‫ولی به نظر اگه ‫عبورشون رو نشونم ندی،
‫می تونی یه شکست بزرگ به حساب بیاریش.
‫البته.
‫می دونی، برای کل های یالدار مهم نیست...
‫کل های یالدار اهمیتی نمیدن ‫تو کی هستی یا چند وقته منتظری.
‫- می دونم. ‫- واقعاً براشون مهم نیست.
‫هی، می دونین چیه؟ ‫گمونم کل های یالدار...
‫...«مردان سیاه پوش» رو ندیده ن.
‫از حق نگذریم، اونا مسائل مهم تری ‫دارن که بهشون فکر کنن،
‫ولی به هر نحوی، می تونن ‫از یه مسیر 480 کیلومتری پر از شیرها،
‫کفتارها و چیتاهای گرسنه ‫جون سالم به در ببرن.
‫رازشون چیه؟
‫شاید جواب دست ‫موجودی کاملاً متفاوت باشه...
‫...که بالغ بر 4800 کیلومتر ‫از این جا فاصله داره،
[نپال]
‫ولی بزرگ ترین زنبور عسل دنیا چی می تونه...
‫...درباره کل های یالدار بهمون بگه؟
‫قبلاً همچین زنبورهایی ‫دیده بودی؟
‫کلاً همچین چیزی ندیده بودم.
‫مشکل اینه که چطور ‫بری تو و بتونی جوری...
‫- ...تنظیم کنی که بتونی بزنی. ‫- نه...خیلی خوب، آره.
‫- قرار نیست تو هوا بچرخم. ‫- آره.
‫شاید سعی کنیم از پایین بریم یالا...
‫...و از اون جا سعی کنیم ‫برسیم سر جامون.
‫خب، گمونم باید امتحانش کنیم.
از همه ما محافظت کن از همه محلی ها و خارجی ها محافظت کن..
می خوان عسل پیدا کنن یا فقط عکس بگیرن؟
به نظر نمیاد کندو بخوان،
تجهیزات مناسبش رو ندارن.
‫ممکنه رو یه کندو تا صد هزار زنبو باشه...
‫...و زنبورها می تونن ‫بدجوری متخاصم باشن.
‫اگه وقتی بالای طنابین، ‫تصمیم بگیرن هجوم بیارن،
‫هیچ کاری ازتون ساخته نیست.
‫آلدو، من سر جامم.
‫می تونی نزدیک شی؟ تمام.
‫می تونم لمسش کنم.
‫می تونم بخش خارجیش رو با دستم ‫و بخش داخلیش رو با پام لمس کنم.
‫سعی می کنم تحریکشون کنم.
‫یه جور حفاظ نامرئی ‫دور کندو هست.
‫تقریباً نیم متر فاصله داره.
‫اگه از این مرز رد بشیم، ‫یه اتفاق حیرت انگیز میفته.
‫وای. باورنکردنیه.
‫یه جور استراتژی دفاعیه.
‫اگه زنبورها ببینن که شکارچی ای ‫داره وارد محدوده شون میشه،
‫بدنشون رو تکون میدن که باعث میشه ‫یه سری واکنش زنجیره ای وسیع رخ بده.
‫انگار یه جورایی همه به هم وصلن، ‫تازه نه فقط فیزیکی،
‫بلکه انگار متحدالفکرن.
‫هر زنبور به تنهایی ‫زورش به جایی نمی رسه،
‫ولی به عنوان یه گروه، ‫می تونن چیزی ایجاد کنن که به اندازه کافی...
‫...بزرگ یا گیج کننده باشه...
‫...که تقریباً هر مهاجمی رو برونه.
‫بنابراین زنبورها حقه سوسو زدنشون رو ‫دارن که شکارچی ها رو برونن،
‫ولی کل های یالدار ‫همچین چیزی ندارن.
‫یعنی فکر نمی کنم.
‫پس اونا چطوری ‫از خودشون دفاع می کنن؟
‫رم، اون جا یه شیر هست. ‫میشه یه دقیقه وایسیم؟
‫سمت چپ رو نگاه کن.
‫اُه، آره. می بینمش. می بینمش.
‫خب؟
‫باز رفت. ‫گمش کردم.
‫بیا زاویه دیدمون رو عوض کنیم.
‫همیشه دوست داشتم برم بالا ‫و از زاویه جدیدی به همه چیز نگاه کنم.
‫بچه که بودم، ‫خیلی از درختا بالا می رفتم،
‫گرچه مادرم ناراحت می شد.
‫عاشق این بودم ‫که برم بالای مرتفع ترین شاخه ها...
‫...تا به حیاط پشتیمون دید داشته باشم.
‫حالا حیاط پشتیم خیلی بزرگ تر شده.
‫خبری شد؟
‫می تونی ببینیش؟
‫وای!
‫مثل فلش ماب.
‫اگه اون پایین انسانی بود، ‫هرج و مرج به پا می شد.
‫پام می گرفت جایی ‫و می خوردم به یکی دیگه...
‫...و با فلانی تصادف می کردم،
‫ولی گله هیچ اشتباهی نکردن. ‫همین طوری ادامه دادن.
‫به نظر سخت میاد،
‫ولی ظاهراً فقط باید ‫از سه قانون ساده پیروی کنی.
‫قوانینی که به کل حیوونایی ‫که تشکیل گروه میدن حاکمه.
‫[هلند]
‫قانون اول، زیاد ‫از همسایه ت دور نشو.
‫قانون دوم،
‫زیاد به همسایه ت ‫نزدیک هم نشو.
‫قانون سوم، اگه همسایه ت چرخید، ‫تو هم بچرخ.
‫همین کافیه که هزاران فرد...
‫...تبدیل به یه چیز زیبا و پیچیده بشن.
‫سارها می تونن با سرعت ‫65 کیلومتر در ساعت پرواز کنن.
‫پس برای این که آرایششون رو حفظ کنن، ‫باید سرعت واکنششون در حد راننده های مسابقه باشه.
‫مخصوصاً چون ماشین های دیگه ‫فقط پیش رو یا پشت سر نیستن،
‫زیر و رو هم هستن.
‫درک این که چه کار خاصیه ‫سخته، مگر این که نقشه ش رو ببینین.
‫صد هزار پرنده که در مسیری ‫که مدام عوض میشه پرواز می کنن،
‫بدون این که حتی یک بار تصادف کنن.
‫کل های یالدار هم همین طوری ‫پیش میرن، با قوانین ساده و بدون زیادی فکر کردن.
‫اونا به این زیبایی یا فرزی نیستن، ‫ولی همین طور که دنبال علف تازه می گردن،
‫کل های یالدار هم ‫همون قدر هماهنگن.
‫وقتی به رود مارا می رسن، ‫اوضاع پیچیده تر میشه.
‫وقتی با جریان های قوی ‫و تمساح های غول پیکر طرفین،
‫چشم دوختن به بغل دستیتون ‫چندان به دردتون نمی خوره.
‫این خطرناک ترین بخش ‫سفر رفت و برگشتی 480 کیلومتریشونه.
‫[رود مارا]
‫صبر کن، می تونیم ‫این جا پیاده شیم؟
‫امنه. آره. پیاده شو.
‫می ذارم اول تو پیاده شی.
‫«انگار امن و امانه، ‫می خوای اول تو بری؟»
‫این چیه؟
‫آه، عملاً مانع اصلی ایه ‫که حیوونا باید ازش رد شن...
‫...تا به علفزارهای بزرگ مارا برسن...
‫...که این وقت سال ‫پوشش گیاهی خوبی براشون داره.
‫خب، این علامت ها چین؟
‫آه، اونا نقاط عبورن، ‫برای همین علامت می زنیمشون.
‫وسط رودخونه ن،
‫برای همین وقتی رد میشن، ‫ما یه علامت می ذاریم...
‫...که گذرگاه های شماره یک، ‫دو و سه رو بشناسیم.
‫به نظر میاد جاهای محبوبشون زیاد نیستن.
‫ولی اگه از جاهای همیشگی رد میشن، ‫چرا رسیدن به عبورشون این قدر سخته؟
‫نمی تونیم حدس بزنیم ‫از کدومش استفاده می کنن.
‫آه، خیلی خوب.
‫اجتماع هزاران حیوونه...
‫...که ممکنه هر کدوم پارسالش ‫از یه جای دیگه رد شده باشن،
‫برای همین باید گروهی تصمیم بگیرن،
‫- تصمیم گله ای... ‫- وای!
‫...که کدوم وری برن.
‫می تونیم یه جا وایسیم و صبر کنیم ‫یا این که در حرکت باشیم و کشیک بدیم.
‫اگه عبوری رخ بده، ‫می تونیم بریم اون جا،
‫ولی وقتی برسیم، ‫ممکنه تموم شده باشه.
‫برای همین می خوای...
‫تصمیم گیری ‫بین تعقیب عبور...
‫...و صبر کردن واسه ‫این که خودش برسه بهت، سخته.
‫فهمیدم.
‫خب، چه قدر طول می کشه ‫به نشستن مگس رو صورتم...
‫...بدون این که بزنمش، عادت کنم؟
‫چون دو تا مگس رو صورتته ‫و خیلی ریلکسی.
‫- من این طوریم. ‫- از زدنشون خسته میشم.
‫واقعاً؟
‫- یه مرد وحشی...یه مرد واقعاً وحشی. ‫- اُه، پسر...
‫خیلی خوب، پس منتظر ‫می مونیم یا تعقیبشون می کنیم؟
‫غریزه م میگه ‫یه جای خوب پیدا کنم.
‫کلی حیوون داریم و اگه صبر کنیم، ‫خودشون میان پیشمون.
‫- بسیار خوب. ‫- آره.
‫پس نگاه می کنیم ‫که کجا دارن میرن، درسته؟
‫آره، دارن میان سمت رودخونه. ‫می بینی؟ گله اون جاست.
‫آره.
‫- دارن سریع تر میرن. آره. ‫- سعی دارن بدون اون جا...
‫اینا می خوان رد شن؟
‫باورم نمیشه چه قدر خوش شانسیم ‫که داریم ازش فیلم می گیریم.
‫هیچ وقت قدرت شانس مبتدی ها رو دست کم نگیرین.
‫یعنی جورج سال هاست ‫سعی داره این تصویر رو بگیره،
‫اون وقت من دو دقیقه ست ‫رسیده م و همه چیز داره جور میشه!
‫همین طوری میگم.
‫یالا، جورج. الان فرصت طلاییته.
‫داره تنهایی رد میشه.
‫اُه، نمی تونم تماشا کنم.
‫اُه، پسر.
‫چرا گذاشتن تنها بره؟
‫انگار یه قانون چهارمی هم تو گله هست.
‫جایی که تمساح هست نرین.
‫منم اگه می دیدم یکی از رفقام رو ‫تمساح داره می خوره،
‫در رد شدن از رود تجدید نظر می کردم.
‫به نظر میاد حرکت داره حالا ‫از این نقطه دور میشه.
‫قبلاً داشتن به این سمت میومدن،
‫ولی حالا انگار دارن ‫یواش یواش دور میشن.
‫مشخصاً پریدن یه بچه شجاع تو آب...
‫...برای این که باعث شه همه ‫شروع به عبور کنن، کافی نیست.
‫پس لازمه ش چیه؟
‫بهترین راه برای توضیحش ‫اینه که بریم زیر آب.
‫[جزایر سلیمان]
‫واقعاً معرکه ن.
‫اولین باری که دیدمشون،
‫قطعاً از اون چیزایی بود ‫که آدم هیچ وقت فراموش نمی کنه.
‫ماهیان چشم چراغی عجیبن.
‫اونا گونه هاشون رو مثل چراغ روشن ‫می کنن که بگن: «من این جام، دنبالم بیاین!»
‫ولی درست مثل اون کل یالدار بدبخت،
‫علامت دادن یه ماهی ‫برای پیروی بقیه کافی نیست.
‫دو یا سه هم کافی نیست،
‫ولی اگه یه تعداد کافی ‫هم زمان نور بتابونن،
‫اون هم تو یه جهت...
‫همه راه میفتن!
‫مهم نیست که یه حیوون جلو بیفته، ‫مهم اینه تعداد کافی جلو بیفتن.
‫اون وقت رفتار ازدحامی فعال میشه.
‫پس بازی، بازی ارقامه.
‫جایی که محتمل تره ‫کل های یالدار ازش عبور کنن،
‫همون جاییه که بیشتری تعداد جمع میشه،
‫ولی آدم چطوری پیداش می کنه؟
‫خب...با یه هواپیمای بی در ‫و کمک خلبان دیوونه.
‫برو بریم.
‫اُه، وای.
‫بیا جلو، بهتر می بینیش.
‫عجب صف بلندی!
‫قطعاً بیشترین تعدادیه که تا حالا دیدیم.
‫باورنکردنیه. مثل مورچه ن. ‫مثل حرکت مورچه ها می مونه.
‫- آره، مثل گروه مورچه ها. ‫- آره، گروه مورچه ها.
‫دقیقاً.
‫حداقل چند هزارتایی هست. ‫یه کاروانن.
‫اون یکی بزرگ تر هم هست!
‫معلومه این یکی دسته ‫کجا دارن میرن.
‫مستقیم میرن طرف رود.
‫باید قبل از رد شدنشون برسیم.
‫دریافت شد، فرود میایم.
‫بریم تو کارش.
‫صفشون رو ببین.
‫نقطه عبورمون رو پیدا کردیم، رم؟
‫آره.
‫فکر کنم بهتره این جا وایسیم،
‫چون اگه نزدیکشون بشیم، ممکنه ‫بترسن و از رودخونه فرار کنن.
‫پس ممکنه حضورمون ‫جلوی رد شدنشون رو بگیره؟
‫درسته، بله. پس بهتره ‫به صبر کردن ادامه بدیم.
‫پس حالا فقط صبر می کنیم ‫تا یکی آستین همت بزنه بالا؟
‫به عکاسی حیات وحش ‫خوش اومدی. کلی انتظار داره.
‫آه، فرق چندانی ‫با بازیگری نداره.
‫ما هم همین طوری ‫می شینم و صبر می کنیم.
‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪
‫♪ آ ویمو وه ♪ ‫♪ آ ویمو وه ♪
‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪ ‫♪ آ ویمو وه، آ ویمو وه ♪
‫♪ توی جنگل ♪ ‫♪ توی جنگل بزرگ ♪
‫♪ امشب شیر خوابه ♪
‫♪ توی جنگل ♪ ‫♪ توی جنگل بزرگ ♪
‫♪ شیر امشب خوابه ♪
‫♪ وو ♪ ‫♪ ای او، اُه ماماوه ♪
‫نفس کم آوردم.
‫♪ وی هی هی دی ♪ ‫♪ هی هی هی وی اُه آویم آوی ♪
‫♪ نزدیک دهکده، دهکده بی سر و صدا ♪
‫♪ شیر امشب خوابه ♪
‫♪ وی هی هی ♪ ‫♪ دی هی هی هی هی ♪
‫♪ وی اُه آویم آوی ♪
‫♪ وی هی هی ♪
‫اگه کلاه لبه پهن داشته باشم، کاوشگر واقعی می شم؟
‫- آره، دقیقاً. ‫- خیلی خوب، پس...پس...
‫پس...حال و هواش این طوریه؟
‫♪ وی هی هی هی ♪ ‫♪ هی هی هی هی ♪
‫♪ وی اُه آویم آوی ♪
[2ساعت بعد]
‫انگار امن و امانه. ‫اول تو برو.
‫من اول نمی رم. ‫اول خودت برو.
‫- نه، اول تو. ‫- نه، تو برو. تو برو.
‫- من درست پشت سرتم.
‫تو راهت رو برو. یعنی ‫الآنش هم وایسادی دیگه، راه بیفت.
‫آره، من پشتتم، پسر.
‫مغز هر فرد می گه: ‫«من نمی خوام خورده بشم.»
‫اما تفکر گروهیشون می گه: ‫«اون طرف علفه. بیایید بریم.»
‫عین زودپزه.
‫شاید چیزی که واقعاً ‫نیاز دارن، یه هُل آخره.
‫[حیاط پشتی یه جایی]
‫نقطه های ریز کپک مخاطی تقریبا همه جا هستن
‫بیشتر مواقع، کپک مخاطی ‫بیکار می شینه...
و باکتری می خوره ‫و کپک مخاطی بیشتری تولید می کنه،
‫اما وقتی این موجودات تک سلولی غذا تموم می کنن،
‫یه اتفاق عجیب می افته.
‫موج انرژی بی قرار ‫تو گروه پخش می شه.
‫همه به هم ملحق می شن ‫تا موجود جدیدی خلق کنن.
‫چندین سلول ‫تبدیل به یه بدن می شن...
و بالآخره وقتی فشار ‫بیش از حد می شه، حرکت می کنن.
‫فداکاری هم تو این کار دخیله.
‫ساقه های بلند و باریک ‫از مرگ سلول ها تشکیل می شن،
‫اما وقتی چیزی بهشون برخورد می کنه،
‫به واسطه حمل بقیه ‫به محل تغذیه ای جدید، بهشون فرصت بقاء می دن.
‫این موجودات تنهایی ‫به معنی واقعی کلمه بی مغزن،
‫اما با هم، باهوشن.
‫کل های یالدار چی؟ ‫اونا هم یه کم شبیه کپک مخاطین.
‫قصد بی نزاکتی نداشتم.
‫کلی موجود باید ‫یه تصمیم اشتراکی بگیرن.
‫هزاران مغز که آروم آروم اطلاعات رو تحلیل می کنن
‫«پیش رو خطره،
‫پشت سر غذا داره تموم می شه.»
‫امواج انرژی اضطراب در حال شکل گیریه...
‫که بالاخره طاقتشون رو طاق می کنه...
‫و به جواب می رسوندشون.
‫دارن می رن. دارن می رن.
‫- رفتن. رفتن. ‫- دارن می رن.
‫نگاه کن!
‫اُه، پسر.
‫- خیلی خوب، چیز رو بده... ‫- دارن رد می شن.
‫- دوربین رو... ‫- مرسی، مرسی.
‫فوق العاده ست.
‫عجب آشفته بازاریه!
‫- وای. ‫- وای.
‫بیشتر از نصف عمرم رو ‫وقت داشتم که برای امروز حاضر شم،
‫اما هیچ چیز آدم رو ‫برای گرد و غبارش آماده نمی کنه،
‫برای سر و صداش، ‫برای مقیاس بزرگش.
‫وای!
‫اونجا... ‫وقتی دست به کار شی...
‫برگشتی در کار نیست.
‫خیلی خوب، 30 سال. 30 سال بود ‫تو لیست آرزوهای قبل از مرگم بود.
‫همین حالا گرفتیمش، ‫مهاجرت کل های یالدار،
‫رد شدن از رودخونه.
‫کاری که براش اومدیم رو کردیم.
‫هزاران هزار موجود واحد...
‫با پیوستن به هم زنده می مونن.
‫گروه پیش می بردشون ‫و ازشون محافظت می کنه.
‫همه به مقصد نمی رسن،
‫اما بیشترشون می رسن.
‫ببین چه می کنن! ‫انگار به هم گره خوردن.
‫می تونیم...می تونیم ‫ارتباطشون رو حس کنیم.
‫حتی از فاصله...
‫احتمالاً 400 متری، ‫انگار که می دونن.
‫مثلاً اونایی که اون پشتن ‫می تونن حس کنن جلوتر چه خبره.
‫تقریباً 30 سال بود ‫که یه تصویری تو ذهنم داشتم.
‫دشت های آفریقا که پر از کل های یالدارن،
‫اما در نهایت، یه چیزی دیدم که انتظارش رو نداشتم
‫منظورم اصلاً ‫میلیون ها حیوونی که دیدم نیست.
‫فقط یکیشونه.
‫همون طور که جورج گفت، ‫زاویه دیدتون رو تغییر بدید،
‫لنزتون رو تغییر بدید...
‫...تا همه جا گروه رو ببینین.
‫باعث می شه آدم به فکر بیفته ‫که اصلاً خودشون خبر دارن تو گروهن؟
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫خودمون چه طور؟
‫لعنت. عجب سئوالی!
‫در برنامه بعد، می رم ‫رد پای یه شکارچی مرگبار رو دنبال می کنم.
‫کوسه!
‫- وای! اوناهاش. ‫- اوهوم. یکی گرفت.
‫آه، آره.
‫از بینی ام استفاده می کنم تا معمای ‫جزیره خالی از سکنه رو حل کنم.
‫وای، چه قدر خوشگلن
‫ضمناً کشف می کنم ‫که «رایحه» چیزی نیست که به نظر میاد.