‫دیر کردم، خودم خبر دارم
‫کسی تماس نگرفت؟
‫نه.
‫کندرا زنگ نزد؟
‫نه. کسی زنگ نزد.
‫خوبه.
‫امروز صبح پسرم بازی داشت...
‫و می خواست منتظر بمونم تا باباش برسه،
‫بعد هم توی ترافیک گیر افتادم ‫یا تصادفی شده بود...
‫تصادف کردی؟
‫چی؟ نه، به خاطر تصادف یه نفر دیگه ‫توی ترافیک گیر افتاده بودم.
‫چیکار داری می کنی؟
‫ظرف ها رو می شورم.
‫بسیار خب. خب، می تونی بیای ‫بهم کمک کنی اینجا رو آماده کنم؟
‫چی رو باید حاضر کنیم؟
‫باید این اتاق رو برای جلسمون حاضر کنیم دیگه.
‫چرا داری ظرف می شوری؟
‫کسی از امروز صبح نظافت نکرده بود.
‫وای، خیلی ببخشید
‫چقدر با مسئولیتی که...
‫آره. باید بگیم ‫ریخت و پاش هاشون رو جمع کنن.
‫من... من که حتما بهشون گفته بودم.
‫چی... کدوم گروه بودن؟ ‫گروه معتاد های گمنام بودن؟
‫نه، گروه خانواده معتاد ها بودن. ‫خود معتادان ریخت و پاش های خودشون رو جمع می کنن.
‫بسیار خب. خب، می شه، اِم...
‫نظرت چیه که یه مقدار دیگه به اون کار برسی...
‫و بیای... می خوای بیای ‫بهم کمک کنی این اتاق رو حاضر کنم؟
‫می خوام تا کندرا نرسیده حاضرش کنم.
‫بسیار خب.
‫بیا. بهم کمک کن این میز رو رو بازش کنم.
‫بسیار خب.
‫عه، مراقب باش. ‫مراقب باش، مراقب باش.
‫وای، عذر میخوام.
‫ببینم چطور شد. ‫یه مقدار دیگه وسط بیاریمش
‫بسیار خب.
‫سلام.
‫سلام. سلام.
‫- جودی شمایی؟ ‫- آره.
‫کندرا کارتر هستم. ‫خوشبختم
‫خب، چقدر اینجا خوشگله
‫ممنون. ‫به نظر خودمون هم خیلی خوشگله
‫این روزها خیلی از مردم میرن شمال ‫تا توی سنت توماس شرکت کنن،
‫اما اینجا کلی کار داریم.
‫خب، کجا جلسشون رو برگزار می کنن؟
‫آها. اِم، عجب. ببخشید
‫خیلی طول دارم می دم.
‫ببخشید. نمی خواستم بی ادبی کنم، فقط...
‫نه، نه، نه، اصلا بی ادبی نکردین. اینجا...
‫سوال خیلی خوبی پرسیدین.
‫تو یکی از اتاق های طبقه پایین صحبت می کنن.
‫بیاین، دنبالم بیاین.
‫معمولا جلسات رو اینجا برگزار می کنیم،
‫ولی جناب کاهن گفتن...
‫شاید بهتر باشه ‫حریم خصوصی بیشتری داشته باشن،
‫واسه همین جلسه اشون ‫رو اون پشت برگزار می کنیم.
‫خب، اگه به نظرتون به صلاحه، خوبه دیگه.
‫همین طوره. همین طوره.
‫به نظرم فضاش سبک تره، ‫فضای...
‫بهتری داره دیگه.
‫لیندا هم تأیید کرده؟
‫راستش تا حالا اصلا لیندا رو ندیدم.
‫از حضار کلیسامون نیست. ‫اینه که...
‫ولی اتاق رو دیده دیگه؟
‫اِم، خب، قبلا چندین بار همین جا...
‫با جناب کاهن جلسه خصوصی داشته.
‫در نتیجه، فرض می کنم دیده دیگه.
‫- اِم... ‫- عه.
‫صدای موسیقی هم اون پشت میاد؟
‫ای وای. ‫آره، موسیقی مشکل ساز می شه.
‫احتمالا می شه. ‫می شه اجرا نکنن؟
‫اِم، امروز کلاس دارن.
‫نمی شه صرفا در اتاق رو ببندیم؟
‫نمی خوام حواسشون رو پرت کنه.
‫می دونین چیه؟ ‫باهاشون صحبت می کنم.
‫- ردیف می شه. ‫- ممنون.
‫خواهش می کنم. ‫اِم، می خواین اتاقه رو ببینین؟
‫- آره، ممنون می شم. ‫- خیلی خب.
‫نظرتون چیه؟
‫این پشت بهتره.
‫آها، آره بابا.
‫شرمنده. آخه بهم گفته بودن ‫قرار نیست کسی تو ساختمون حضور داشته باشه.
‫آها، آره. اِم، عذر می خوام.
‫معمولا می گیم همین پایین تمرین کنن.
‫ولی خودشون... گفتیم برن تو کلیسا.
‫خیلی خب، کس دیگه ای ‫هم تو این اتاق حضور پیدا می کنه؟
‫گروه کر واسه فردا تمرین دارن.
‫آها، درسته. خیلی عذر می خوام ‫که صندلی ها رو جا به جا کرده بودم.
‫نه بابا، اشکالی نداره.
‫ولی تو خود کلیسا تمرین می کنن دیگه؟
‫آره.
‫احتمالا مشکلی پیش نمیاد.
‫آنتونی، می شه بری پایین،
‫تنقلاتی که خریدم رو بیاری بالا...
‫و رو اون میزه بچینیشون؟
‫ممنون.
‫ولی خود اتاق خوبه؟
‫فکر کنم خوب باشه.
‫چه عالی.
‫چند تا بیگل و آب داریم، اِم، ‫قهوه هم داریم.
‫قهوه خیلی خوبی دم می کنم.
‫فکر خوبیه.
‫خیلی خب. اِم، ضمنا... ‫بابت صندلی ها عذر می خوام،
‫- ولی میزه خوبه دیگه؟ ‫- میز؟
‫به نظرتون جای میز خوبه؟
‫- مشکلی نداره. ‫- بابت...؟
‫خیلی خب. چه عالی.
‫عالیه.
‫جایگاه میز حرف نداره.
‫دستمال کاغذی ندارین؟ ‫مثلا یه جعبه دستمال کاغذی ندارین؟
‫چرا، همین جا چند تا دستمال کاغذی داریم.
‫فکر خیلی خوبیه. ‫معلومه.
‫خیلی خب. بالاخره داریم ‫یه کارهایی می کنیم. اِم...
‫گفتین چند نفر قراره بیان؟
‫- چطور مگه؟ ‫- قراره چهار نفر باشن.
‫کلی غذا گرفتی ها.
‫گمون نکنم چیزی بخورن.
‫- عه، عذر می خوام، با خودم گفتم... ‫- این چیه؟
‫اون ناهار خودمه. ‫اون یکی رو بذار کنار. اِم...
‫شرمنده. با خودم گفتم ‫شاید بهتر باشه غذا بیارم.
‫آها، نه، نه. ‫واقعا فکر خوبی کردی.
‫صرفا... به نظرم لازم نیست ‫کلشون رو بچینیم.
‫- آخه... بهتره نچینیم. ‫- درسته.
‫درسته. خیلی خب.
‫خب، چند وقته که ‫با این خانواده ها در ارتباطین؟
‫- آنتونی. خیلی... ‫- چیه؟
‫اشکالی نداره.
‫فقط با یه خانواده ارتباط دارم.
‫ولی الان شش سالی می شه.
‫- عجب. ‫- وای، عجب.
‫قبل از اون واقعه هم با این خانواده...؟
‫نه، نه، نه. ‫از همون طریق آشنا شدیم.
‫- می شه این ها رو جا به جا کنیم؟ ‫- آره، قطعا.
‫- ممنون. ‫- قبلا هم چنین کاری کردن؟
‫آنتونی، به ما هیچ ربطی نداره.
‫اعلامیه های فردا رو چاپ کردی؟
‫- کردم. ‫- خیلی خب،
‫اعلامیه های فردا رو تا کردی؟
‫- من از طرفش عذر می خوام. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫قرار بود امروز بهش مرخصی بدیم،
‫ولی بعدش خانواده اش... ‫واقعا باید سرش رو گرم کنن.
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫باشه، لطف دارین.
‫البته اکثر اوقات خیلی مهربونه.
‫ولی عین بقیه کارکنان کلیسا نیست دیگه.
‫البته کلیسای ما هم مخصوص مذهب اسقفیه.
‫شرمنده، شوخی مسیحیتی کردم.
‫عه، نه، وسط میز نذارش.
‫- عه. ‫- این جوری ترسناکه.
‫اِم، بذار کنار میز یا شاید ‫بهتر باشه اون پشت بذاریش...
‫که خودشون ببینش، ‫ولی متوجهی دیگه...
‫درسته. عذر می خوام. ‫درست می گین.
‫خب، قراره کجا...؟ ‫قراره کل این کارها رو همین جا...
‫باهاشون انجام بدین؟
‫نه، اِم، قبول کردن که تنها باشن.
‫خب، اِم، شما می تونین بیاین پیش ما بمونین.
‫اِم... کلی جا داریم،
‫وای فایمون هم حرف نداره.
‫اِم، من باید با چند نفر تماس بگیرم،
‫اینه که احتمالا تو ماشینم کار کنم.
‫نه بابا، این جوری که خیلی غم انگیزه. ‫بهتره پیش خودمون بمونین.
‫می تونین تنهایی تو دفتر جناب کاهن بمونین.
‫عه، باشه، یه کاریش می کنیم.
‫- خیلی خب. ‫- اِم...
‫این ها چی هستن؟
‫آها، آره. ‫خیلی قشنگن، مگه نه؟
‫پروژه کلاسی بود. ‫قرار بود...
‫ویترای درست کنن.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫آها.
‫درسته.
‫اشکالی نداره. ‫می دونین چیه؟
‫من... من می رم بیرون که یه تماسی بگیرم. خب؟
‫- چرا که نه؟ باشه. ‫- مرسی.
‫آره، بفرمایین. ‫راحت باشین.
‫خیلی خب، همین جاست. رسیدیم.
‫می دونم. حرکت کن.
‫چی؟
‫آخه... الان... نمی شه.
‫هنوز آماده نیستم. ‫حرکت کن دیگه.
‫من که اینجا رو بلد نیستم.
‫یه جایی برو دیگه. فقط برو. حرکت کن.
‫برو اون گوشه موشه ها، ‫یه جایی بزن کنار دیگه.
‫- فقط حرکت کن! ‫- باشه. باشه.
‫سلام لیندا. مشکلی نیست. ‫من همین جام. راحت باش.
‫با ریچارد صحبت کردی؟
‫اینجا چه غلطی می کنیم؟
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫عزیز دلم؟
‫نمی دونم.
‫- خیلی خب. ‫- نه، نمی دونم از پسش...
‫نمی دونم از پسش برمیام یا نه.
‫خب، مجبور که نیستیم بریم.
‫می تونیم راحت دور بزنیم و برگردیم.
‫البته اگه بخوای برگردیم.
‫نه.
‫یعنی گمون نکنم بتونم ‫چنین حرفی بزنم.
‫خیلی خب.
‫خب، خودت که می دونی ‫مجبور نیستی حرفی بزنی.
‫می تونیم صرفا بریم تو...
‫و به حرف های خودشون گوش بدیم.
‫مجبور نیستی هیچ کاری ‫خلاف میلت انجام بدی.
‫خب؟
‫اگه من نگفتم، تو می گی؟
‫عذر می خوام. منصفانه نیست.
‫نه، اِم... ‫بالاخره، اشکالی...
‫من اگه جات بودم ‫چیزی نمی گفتم، ولی...
‫اذیت نکن دیگه. ‫آماده ای که برگردیم؟
‫خیلی خب.
‫قطعا. ‫می تونیم پسفردا...
‫که برگشتم، ‫راجع بهش صحبت کنیم.
‫وای خدا جون.
‫آقا و خانم پری شمایین؟
‫لطفا جی صدام کنین. ‫کندرا شمایی؟
‫آره.
‫گیل؟
‫سلام.
‫- سلام. جی پری هستم. ‫- عه، سلام.
‫- ایشون همسرم، گیله. ‫- جودی هستم.
‫- سلام. ‫- سلام جودی.
‫- سلام. ‫- جی هستم.
‫سلام. خیلی ممنون که تشریف آوردین.
‫ممنون از شما که فضای ‫جلسه امون رو فراهم کردین.
‫خواهش می کنیم بابا. ‫خیلی خوشحالیم که کمکی از دستمون برمیاد.
‫خب، این اتاق پشتی رو براتون آماده کردیم.
‫آره بابا. ‫یه مقدار غذا هم هست...
‫چه عالی.
‫یه مقدار قهوه و آب هم هست. ‫چیزی میل ندارین؟
‫فکر نکنم فعلا چیزی میل داشته باشیم. ‫مگه نه؟
‫من که ندارم.
‫- ممنون جودی. ‫- آره، ممنون.
‫بهتره... می خواین من اتاقتون ‫رو نشونتون بدم؟
‫نه، خودم نشونشون می دم. ‫ممنون.
‫خیلی خب، چه عالی. ‫خیلی از آشنایی با جفتتون خوشوقت شدم.
‫- ممنون. ‫- می تونین دنبالم بیاین.
‫همین جاست.
‫با این اتاق مشکلی ندارین؟
‫اِم...
‫میز داره، صندلی داره،
‫حضرت مسیح هم حواسش بهمون هست.
‫حرف نداره.
‫خیلی خب. ‫خب، خودم می دونم...
‫که همه چی رو امضا کردین...
‫و از نظر دفاتر ما...
‫هیچ مشکلی وجود نداره.
‫ولی... الان که خودمون سه تا تنهاییم،
‫نمی خواین ازم سوالی بپرسین؟
‫گمون نکنم سوالی داشته باشیم.
‫زود می رسن؟
‫همین الان باهاشون صحبت کردم.
‫همین الان ها باید برسن.
‫- آها. ‫- اگه یه کوچولو...
‫تنهاتون بذارم، اشکالی نداره؟
‫نه بابا. بفرمایین.
‫الان برمی گردم.
‫سلام. نه، بیرونم.
‫آها، دیدمتون.
‫همین جاست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ریچارد و لیندا هستن، ‫جی و گیل پری هستن.
‫راستش، قبلا همدیگه رو دیدیم. ‫خیلی وقت پیش بود.
‫حالتون چطوره؟
‫آره، خوبیم. مرسی.
‫زیاد معطل شدین؟
‫نه، همین الان رسیدیم. ‫حتی اصلا ننشستیم.
‫اتاق چطوره؟ ‫مشکلی نیست؟
‫- خوبه. ‫- موافقم.
‫گیل؟
‫مشکلی ندارم.
‫خیلی خب، خوبه.
‫این رو براتون آوردم.
‫عه. آها.
‫- عذر می خوام. ‫- نه، خیلی...
‫کوچکن.
‫نه، خیلی قشنگن. ‫ممنون.
‫بشینیم؟
‫آره، بشینیم.
‫کاپشنت رو آویزون کنم؟
‫خب، ما... صحبت کرده بودیم.
‫آره، همه چی ردیفه.
‫ردیفه. آره.
‫خب، خیلی خوشحالم که بالاخره ‫شما رو کنار همدیگه می بینم.
‫می شه چنین حرفی بزنم؟
‫ضمنا، امیدوارم تا بخوایم...
‫از اینجا بریم، همگی موافق باشیم...
‫که کار خوبی انجام دادیم.
‫مشکلی نیست؟
‫- نه. ‫- مرسی کندرا.
‫خیلی خب، من تنهاتون می ذارم.
‫اگه چیزی لازم داشتین، بهم بگین.
‫از آشنایی با جفتتون خوشوقتم.
‫- همچنین. ‫- اوهوم.
‫شاید بهتر باشه صرفا...
‫قشنگه.
‫ممنون.
‫می خواستم یه چیزی بیارم.
‫اِم، سعی کردم از بین گل های موجود...
‫و فصلی انتخاب کنم، ‫ولی گل های زیادی نداشتن.
‫- خودتون گلدونش رو درست کردین؟ ‫- آره. می شه گفت سرگرمی جدیدمه.
‫آها.
‫ممنون.
‫خواهش.
‫عذر می خوام. آخه... ‫نمی خوام بی ادبی کنم.
‫ولی می شه این رو موقع صحبتمون...
‫- یه جای دیگه بذاریم؟ ‫- معلومه.
‫- نه، نه، نه، خودم می برمش. ‫- خیلی خب.
‫- خیلی عذر می خوام. ‫- نه بابا.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم بابا.
‫معلومه که... خیلی خب.
‫سفرتون تا اینجا چطور بود؟
‫خودمون با ماشین اومدیم. ‫آره. بد نبود.
‫شما خودتون اومدین یا...؟
‫من دیشب با هواپیما اومدم. ‫امروز بعد از ظهر می رم.
‫آها، خیلی خب. ‫که این طور.
‫شما خودتون امشب برمی گردین یا...؟
‫اتاق گرفتیم، ‫با هتل هماهنگ کردیم،
‫ولی شاید نخوایم شب بمونیم.
‫- برمی گردین؟ ‫- درسته.
‫خب، اِم، ممنون که قبول کردین با همدیگه...
‫باهامون جلسه بذارین.
‫خواهش می کنیم بابا.
‫از تک تکتون ممنونم ‫که تا اینجا سفر کردین.
‫خودم می دونم که اینجا نزدیک نبود.
‫خوشحالیم که اومدیم پیشت لیندا.
‫خب، آره، ضمنا، اِم...
‫می خوایم اول از همه بگیم که...
‫اِم، از یه سری از حرف هامون پشیمونیم.
‫نه بابا، پشیمون نباشین.
‫کاش مجبور نبودیم اون قدر ‫به وکلامون تکیه کنیم.
‫ولی، اِم، الان دیگه صرفا ‫می خوایم از پسرمون محافظت کنیم.
‫- استیون رو می گم. ‫- هوم.
‫آره. حالش چطوره؟
‫خیلی خوبه. ‫ممنون که حالش رو پرسیدین.
‫الان ساکن بالتیمور هستن، ‫خیلی از خودم دور نیستن.
‫قراره پسر کوچولوشون به دنیا بیاد.
‫چه عالی.
‫ممنون. خب، سوفی چطوره؟
‫- دخترتون چطوره؟ ‫- اِم...
‫- خوبه. ‫- خیلی بهتر شده.
‫طی سال اخیر خیلی پیشرفت کرده.
‫الان داره بررسی می کنه...
‫که واسه ترم پاییز ‫به دانشگاه ها درخواست ثبت نام بده.
‫عه، چه خارق العاده.
‫- چه عالی. ‫- آره.
‫چه عالی. چه عالی.
‫- آره. ‫- آره.
‫اِم...
‫شما عکسی نیاوردین یا...؟
‫چرا، چرا. اِم...
‫صحبتی کرده بودیم که شاید، اِم...
‫بهتر باشه عکسشون رو ببینیم. ‫چه بدونم.
‫گیل، می خوای...؟
‫من یه سری چیزهای دیگه ‫هم آوردم که نشونتون بدم.
‫آره. کندرا گفته بود احتمالا بیارین. ‫چرا که نه؟
‫خیلی خب، خوبه.
‫نمی دونم الان وقت مناسبی باشه که...
‫می خوای صبر کنی ‫که اول خودشون نشون بدن؟
‫نه. مشکلی نیست.
‫نه؟ خیلی خب، پس شاید ‫بهتر باشه همین جوری...
‫نه. توافق کردیم دیگه، اینه که... بفرمایین.
‫بفرمایین. این سوفیه.
‫- عه. ‫- عه.
‫- وای، چه خوشگله. ‫- وای، الان دیگه خانمی شده.
‫آره. ‫خیلی بزرگ شده.
‫آخی، آخی.
‫آره.
‫- آخی. ‫- این هم، اِم...
‫ترجیح می دم ببینمشون.
‫خیلی خب.
‫این عکس سه سالگی ایوانه.
‫- وای خدا جون. ‫- چی دستشه؟
‫- خیلی نازه. ‫- اِم...
‫از اون، اِم، چیزهای چرخونکیه...
‫که همه جا هلشون می دن...
‫و توپک هاشون بالا و پایین می پرن ‫و می ریزن بیرون.
‫توپک هاشون می ریزه بیرون، آره، آره.
‫آها، آره، یادمه.
‫آره، آره.
‫عکس... دوران گیرنده بودنش رو آوردی؟
‫عکس دوران گیرنده بودنش رو می گم.
‫آره، هست. ‫آوردیمش.
‫خیلی خب، می خوای...؟
‫وای. ایناهاش.
‫فکر کنم تقریبا دوازده ساله بود. ‫تو لیگ کودکان بود.
‫آخی.
‫ورزشکار خوبی بود، مگه نه؟
‫آره، مهارت ورزشی بالایی داشت.
‫نگاهش کن.
‫البته به خیلی کارها علاقه داشت.
‫مثلا...
‫خواننده یه گروه موسیقی بود،
‫عضو شبیه سازی مجمع ‫سازمان ملل بود، کلی کار می کرد.
‫ولی آره، مهارت ورزشیش خیلی بالا بود.
‫آخی.
‫اِم... خیلی بامزه است که لباس گیرنده اش...
‫خودش نمی خواست گیرنده باشه.
‫صرفا با دم و دستگاهش حال می کرد.
‫آخی، با دم و دستگاهش حال می کرد.
‫- آره. ‫- آخی.
‫خب، اِم، عکس خانوادگی هم داریم یا...؟
‫معلومه. کلی داریم.
‫مجبور شدیم کلی عکس چاپ کنیم.
‫دیگه کسی عکس کاغذی نداره.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫به دست گرفتن عکس حس خوبی داره. ‫نه که صرفا، متوجهین دیگه...
‫- همین طوره. ‫- این عکس خودمونه.
‫- این... ‫- عکس آخرین کریسمسمونه.
‫آره، همیشه... ‫مجبورشون می کردیم لباس مناسب بپوشن.
‫داشتیم می گفتیم «مسخره». ‫نمی گفتیم «پنیر».
‫اصلا تو خانواده امون «پنیر» نمی گفتیم.
‫خیال می کردن خیلی احمقیم، آخه... ‫مسخره است دیگه.
‫عذر می خوام.
‫- اشکالی نداره. ‫- آره.
‫- نه، عذر می خوام. ‫- بفرمایین.
‫نه، عذر نخواه لیندا.
‫نه، نه، شاید بهتر باشه...
‫- خیلی خب. ‫- من هم می خواستم ببینم.
‫نه، خودم هم می خواستم ببینم، ولی...
‫خیلی سخته.
‫واقعا سخته.
‫عزیز دلم؟
‫ممنون.
‫عذر می خوام.
‫اِم...
‫می شه خودم یه چیزی نشونتون بدم؟
‫نه، مجبور نیستیم نشون بدیم.
‫- نیستیم؟ ‫- نه، نه؛ نه، نه.
‫شاید فکر خوبی نبوده باشه.
‫نه، خودم می خوام نشون بدم.
‫یه چیزی آوردم.
‫اِم، دیدنش راحت تره. ‫عکس نیست.
‫ولی اشکالی نداره گیل؟
‫نه بابا.
‫خیلی خب. که این طور.
‫خب، این...
‫عه، عجب.
‫آره.
‫قبلا همیشه این رو همه جا می برد.
‫کی بود؟ کلاس چهارم و پنجم بود، مگه نه؟
‫نه، سنش کمتر بود.
‫این چیه؟
‫خب، قبلا عاشق کلکسیون درست کردن ‫با حلزون ها بود.
‫واقعا شیفته حلزون ها بود.
‫تو همین شیشه هم جمعشون می کرد.
‫هر جایی هم که می رفت، ‫با خودش می بردشون.
‫ولی، اِم، از نظر... ‫بچه ها کار عجیبی بود.
‫یه کم بود دیگه.
‫واقعا عاشقشون بود.
‫ولی این شکلی نگه داشتنشون ‫مشکلاتی به وجود می آورد.
‫خیلی ناراحت می شد.
‫وقتی هم حلزون ها فرار می کردن، ‫اصلا... نه.
‫خلاصه که یه روز با این پیداش شد.
‫حلزون کاغذی درست کرده بود. ‫می بینین؟
‫- آره. ‫- چند تا برگ و یه گل هم داره.
‫گمون کنم این هم سنگ باشه.
‫آها.
‫- باغچه حلزون هاشه. ‫- درسته.
‫بعدش گفت: ‫«این جوری دیگه نمی میرن.»
‫به نظرم خیلی هوشمندانه بود.
‫آره، همین طوره.
‫به نظر... ‫به نظر من که بود.
‫بعدش هم که یه مقدار نگران شده بودم...
‫واقعا؟
‫نه بابا...
‫نگران احساساتی بودنش شده بودم.
‫آره.
‫البته واقعا خوشحال بودم که...
‫راه حلی پیدا کرده بود.
‫همیشه مصمم بود ‫که راه حلی پیدا کنه.
‫آره، از مصمم بودنش خوشحال بودم.
‫خب، ممنون.
‫ممنون...
‫- که بهمون نشونش دادی لیندا. ‫- خواهش.
‫صرفا می خواستم من هم ‫یه چیزی بهتون نشون بدم.
‫- اوهوم. ‫- اِم...
‫خب، دخترتون رو به راهه؟
‫- آره. ‫- رو به راهه، آره.
‫آره. بهتر هم می شه. آره.
‫نسبت به قبل خیلی اجتماعی تر شده.
‫یا، اِم... ‫راستش، دلمون براش تنگ شده.
‫دیگه بیش از حد بیرون می ره.
‫از یکی خوشش اومده.
‫مطمئن نیستم واقعا...
‫از یکی خوشش اومده.
‫آها. خب، بفرمایین. ‫خلاصه که، اِم...
‫آره دیگه.
‫کم کم داره خیلی بیشتر ‫شبیه خودش می شه.
‫عه. چه خارق العاده.
‫آره. خیلی پیشرفت کرده.
‫وای. خارق العاده است.
‫تو نامه هاتون...
‫به لیندا گفته بودین که خودتون هم، اِم...
‫مقداری پیشرفت کردین.
‫پیش تراپیست می رین؟
‫وای، ببخشید، ‫بهش گفته بودم.
‫همین جوری اشاره کرده بود.
‫اِم، گفته بودین کسی رو پیدا کردین که...
‫آره، خیلی کمکمون کرده. ‫همین طوره.
‫خوبه.
‫آره، خیلی... ‫خیلی... خیلی...
‫خب، یکی از دلایل اصلی ‫این جلسه امون ایشونه.
‫خیلی خب، پس جفتتون می رین پیشش.
‫خب، اِم...
‫- همین طوره. ‫- آره.
‫آره. آره.
‫ایشون هم تشویقمون کرده ‫که امروز حرف دلمون رو بروز بدیم،
‫ولی بازجوییتون نکنیم، ‫خیلی نکته مهمیه،
‫گفت کنجکاوی به خرج بدیم، ‫ولی موضع دفاعی نگیریم...
‫کینه جویانه برخورد نکنیم.
‫- گفت «کینه جویانه برخورد نکنین». ‫- موضع دفاعی نبود؟
‫نه، گفت کینه جویانه برخورد نکنیم.
‫خیلی خب. عذر می خوام.
‫مهم نیست.
‫منظورم این بود که ‫نیومدیم بهتون حمله کنیم...
‫و در این راستا قول دادیم.
‫ولی کل حرف هامون از ته دلمون بوده.
‫درسته؟ نمی خوایم...
‫نمی خوایم بابت حرف دلمون عذرخواهی کنیم.
‫ممنون که صادقانه صحبت می کنین.
‫می خوایم به حرف هاتون گوش بدیم...
‫و می خوایم بهبود پیدا کنیم.
‫معلومه.
‫راستش، نامه هاتون...
‫خیلی برام عزیز بودن.
‫حتی نامه های خشنتون هم واقعا...
‫واقعا برام عزیز بودن.
‫مشخصه که کلی رو خودتون کار کردین، ‫هنوز هم می کنین،
‫صرفا کارهاتون در ملأ عام رو نمی گم.
‫ولی واقعا تحسین برانگیزه ‫که این قدر خودتون رو درگیر کردین.
‫اِم، راستش، چندین ساله...
‫که من و لیندا کارهاتون رو دنبال می کنیم.
‫- که این طور. ‫- خب، کار همه رو دنبال می کنیم...
‫- آره، کار همه رو دنبال می کنیم، ولی... ‫- خب، ممنون.
‫ولی... اصلا برام لذت بخش نیست.
‫این جور کنشگری گاهی اوقات ‫آدم رو از پا درمیاره.
‫آره، همین طوره، ‫ولی از این کلمه خوشم نمیاد.
‫من نـ...
‫در غیر این صورت، ‫نمی دونم با خودم چیکار کنم.
‫استقامتتون تحسین برانگیزه.
‫خب، ممنون.
‫ولی امروز اصلا نیومدیم ‫راجع به اون مسئله صحبت کنیم.
‫عه، به نظر من یه ارتباطاتی داره دیگه.
‫به نظر شما الزامات...
‫این کشور رعایت نمی شه.
‫خب، نه... اون موقع... داشتم حرف ‫رئیس جمهور اوباما رو نقل قول می کردم.
‫نه، نمی شه. ‫به نظرم داریم همدیگه رو می کشیم.
‫- همین طوره. ‫- من هم مخالف نیستم.
‫ولی المان های متعددی دخیلن که...
‫راستش، موضوعات خاص مطرح نیستن. اِم...
‫درسته. ببخشید.
‫نه. راحت باش.
‫آخه قول داده بودم ‫امروز راجع بهش صحبت نکنم.
‫- لزومی نداره صحبت کنیم. ‫- نه.
‫آخه... ‫می شه در این حد بگم...
‫که موضوعات خاص مطرح نیستن.
‫مغالطه اشون همینه دیگه.
‫همین جوری حواس ملت رو پرت می کنن ‫یا از خودشون دفاع می کنن.
‫می گن: «به این تفنگ ها دقت نکنین.»
‫«به سلامت روان دقت کنین.»
‫انگار نمی شه جفت مشکلات رو همزمان حل کرد.
‫حرفشون توهین آمیزه.
‫چرا، می شه. ولی اگه بچه اتون ‫می خواست به خودش آسیبی برسونه،
‫صرفا اشیاء خطرناک...
‫رو از خونه اتون خارج می کردین؟
‫نه دیگه. می خواستین کمکش کنین.
‫می خواستین مشکلش ‫رو پیدا کنین...
‫و می خواستین شرایطش رو تغییر بدین.
‫ببینین، واسه چی داریم ‫راجع به این موضوع صحبت می کنیم؟
‫چیه؟
‫واسه چی داریم راجع به ‫این موضوع حرف می زنیم؟
‫من واسه شنیدن این حرف ها نیومدم اینجا.
‫باشه، خیلی خب. ‫عذر می خوام.
‫- قصد توهین نداشتم. ‫- عه.
‫صرفا به نظرم خیال می کنیم...
‫می تونیم با مقصر پیدا کردن،
‫شرایط رو تغییر بدیم.
‫می خوام همه چی رو بررسی کنم، ‫آخه خودم رو مقصر می دونم...
‫و نمی تونم شرایط رو تغییر بدم.
‫منظورتون چیه؟
‫- نمی تونم... ‫- منظورتون...
‫منظورتون... از چنین حرفی چیه؟
‫نمی تونم اعمال گذشته ام رو تغییر بدم.
‫یعنی... یعنی خودتون رو مقصر می دونین؟
‫سوالم اینه که...
‫- خودتون رو مقصر می دونین؟ ‫- آروم باش.
‫نه، می خوام بدونم.
‫من واسه حرف های سیاسی مسخره نیومدم اینجا.
‫می خوام بدونم.
‫نمی خوایم بازجوییشون کنیم.
‫می تونم دشواری به دوش کشیدن ‫اعمالش رو تصور کنم.
‫- واقعا دشواره. ‫- ولی فقدان ما...
‫خواهشا صرفا بگین ‫منظورتون چی بوده.
‫می خوام بدونم منظورتون چیه که می گین...
‫خودتون رو مقصر می دونین.
‫همه چی رو تو استشهادیه بیان کرده بودم.
‫ولی می خوام الان ‫منظورتون رو بشنوم.
‫ما که اصلا ازتون شکایت نکردیم.
‫ما که اصلا تو اون کارها شرکت نکردیم.
‫شاید به یاد آوردن خاطراتمون...
‫- از بازجویی کردن بهتر باشه. ‫- باشه. باشه.
‫خب... بهم بگین چی یادتونه.
‫از پسرتون برام بگین.
‫می خواین چه نکاتی رو بدونین؟
‫همه چی، می خوام همه چی رو بدونم.
‫واسه چی؟
‫واسه چی می خوام ‫پسرتون رو بشناسم؟
‫چون زده پسر من رو کشته.
‫می خواین از چقدر قبل تعریف کنم؟
‫هرچقدر که لازمه.
‫آخه می تونم همه چی ‫رو براتون تعریف کنم.
‫ولی نکات زیادی هست که هیچ وقت ‫کسی ازشون باخبر نمی شه.
‫همیشه خجالتی بود. ‫حتی تو دوران نوزادی هم خجالتی بود.
‫مواظبش بودیم. ‫ولی نگران نبودم.
‫من نکاتی رو که کسی ‫متوجهشون نمی شد، می دیدم.
‫با بقیه راحت جور نمی شد.
‫بدجنس نبودها.
‫صرفا انگار جور شدن رو بلد نبود.
‫بعدش هم که بزرگ تر شد، ‫فقط می خواست بیرون باشه.
‫عاشق فضای بیرون بود.
‫این ها رو می دونم. ‫نه، این ها رو می دونم.
‫خجالتی بود، عاشق حیوانات بود.
‫خودم همه چی رو خوندم.
‫نمی دونم می خواین چی بگم.
‫چی شد که نگران شدین؟
‫گفتین اصلا نگران نشده بودین، ‫ولی چی شد که ترسیدین؟
‫پسرم وقتی بچه بود، ‫اصلا من رو نمی ترسوند.
‫عکس هایی که ازش دارم...
‫و نمی خوایم نگاهشون کنیم...
‫لازم نیست عکس هاش رو ببینم. خب؟
‫- واسه همین اومدیم... ‫- لازم نیست ببینمشون.
‫- باشه. خیلی خب. ‫- می خوام بدون کدوم خصوصیتش عوض شد.
‫سیزده ساله که شد، ‫کم کم وارد اینترنت شد.
‫اون حساب کاربری بازی رو راه انداخته بود.
‫اون موقع بازی های خشونت آمیزی نبود.
‫خودم می دونم، ولی...
‫بازی های فانتزی نقش آفرینی بودن.
‫آره، خودم می دونم. ‫ولی بالاخره...
‫بعدش هم با همون حساب کاربری ‫کارش رو می کرد دیگه.
‫واسه همین سوالم اینه که ‫کدوم خصوصیتش تغییر کرد؟
‫جوابش خیلی دشواره.
‫- خب، خواهشا سعیتون رو بکنین. ‫- صرفا یه مورد نبوده که.
‫پس بیشتر از یه مورد رو برام تعریف کنین.
‫خیلی خب گیل. ‫بیا این شکلی پیش نریم.
‫- باشه؟ ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب.
‫درست می گی.
‫- عذر می خوام. ‫- باشه، باشه. صرفا...
‫بازجوییشون نمی کنیم.
‫پس چیکار می کنین؟
‫با نهایت مهربونی پرسیدم ها.
‫داریم چیکار می کنیم؟
‫شما می گین می خواین بهبود پیدا کنیم. ‫همگیمون همین رو می خوایم.
‫این شکلی بهبود پیدا می کنن؟
‫به نظرم، اِم، می خوایم بدونم واسه چی....
‫چطوری چنین اتفاقی رخ داد؟
‫- درست نمی گم؟ ‫- هوم.
‫یعنی باید... ‫باید دلیلش رو بشنویم.
‫باید در این زمینه کمکمون کنین.
‫حاضرم کمکتون کنم.
‫نقل مکان کرده بودیم.
‫گفتین کدوم خصوصیت تغییر کرده بود. ‫خودمون نقل مکان کرده بودیم.
‫همین طوره، ولی نمی تونیم با اطمینان بگیم...
‫کدوم تغییرات بیش از بقیه ‫روش تأثیر گذاشته بود.
‫وارد مدرسه جدید و محیط جدیدی شده بود.
‫به شدت دشواره.
‫همون طور که احتمالا می دونین، ‫هیدن تو دوران بچگی...
‫دوستان زیادی نداشت.
‫ولی اهمیت این موضوع ‫تو دوره متوسطه اول...
‫پررنگ تر شد و روش تأثیر گذاشت.
‫وقتی اون قدری بود، ‫خیلی چیزها تغییر کردن.
‫من کار جدیدی پیدا کرده بودم.
‫استیون داشت به دانشگاه ها ‫درخوات ثبت نام می داد.
‫در نتیجه، پرداخت شهریه ‫و مخارج دانشگاه خصوصی رو دستمون بود.
‫نقل مکان کرده بودیم.
‫خونه قدیمیمون بزرگ تر بود.
‫محیط بیرونش بزرگ تر بود، ‫ولی راستش، فضای داخلی...
‫خونه جدیدمون خیلی بزرگ تر بود.
‫همین طوره.
‫ولی حیات پشتی خونه قبلیمون حرف نداشت.
‫محله جدیدمون خیلی قشنگ بود.
‫عین حومه شهر می موند.
‫خونه ها مجزا بودن.
‫عین سابق آزادی نداشت.
‫ولی قشنگ بود.
‫قشنگ بود ریچارد.
‫تو مدرسه جدیدش، ‫مخصوصا کلاس هفتم،
‫خیلی بهش سخت گذشت. ‫اذیتش می کردن.
‫آره، خیلی... ‫خیلی بد بود.
‫آره. پسرهامون هم چند سالی ‫اختلاف سنی داشتن.
‫در نتیجه، متأسفانه استیون که اون موقع...
‫خیلی تو دبیرستان موفق بود،
‫نمی تونست زیاد به هیدن کمک کنه.
‫گاهی اوقات می گم کاش ‫پسرهامون صمیمی تر بودن...
‫و اختلاف سنی کمتری داشتن ‫که می تونستن دوستان مشترک داشته باشن.
‫اصلا قصد نداشتیم یا انتظارش رو نداشتیم ‫که باز هم بچه دار بشیم.
‫به نظرم احساس تنهایی می کرد، اِم،
‫به نظرم دلش واسه شرایط سابق هم تنگ شده بود.
‫همون موقع بود که بیشتر و بیشتر...
‫پشت کامپیوتر می نشست.
‫خیال می کردیم اون بازی ها ‫خلاقانه ان دیگه.
‫اولش... ‫اولش تشویقش می کردیم.
‫می تونست واسه خودش تصمیم بگیره.
‫می تونست هر چی دلش می خواد باشه.
‫ما هم موقع بازی با بقیه ‫صداش رو می شنیدیم...
‫که می خندید و با خنده اش...
‫خیلی عذر می خوام.
‫اِم، وضعش تو مدرسه هم ‫خوب شده بود.
‫آره خب، شرایط گیج کننده ‫و گمراه کننده ای بود.
‫همیشه نمرات خوبی می گرفت.
‫- شاگرد اول... ‫- آره، خودم می دونم.
‫- عذر می خوام... اصلا... ‫- اشکالی نداره.
‫انتشار نمراتش اصلا کار ما نبوده،
‫ما اصلا دخیل نبودیم.
‫آره، خب، شما که راجع به ‫هیچ موضوعی صحبت نکردین.
‫صرفا منظورم این بود که...
‫خب، به اشتباه خیال می کردیم ‫نمراتش نشونه اینه که...
‫اوضاع رو به راهه.
‫- صرفا که نمراتش نبود. ‫- بود دیگه ریچارد.
‫خیال می کردیم نمراتش مهمه.
‫با بقیه جور نمی شد. ‫درد می کشید.
‫نمرات خوبش باعث شده بود...
‫- برخی موارد رو نادیده بگیریم. ‫- خیلی خب.
‫چرا خود مدرسه بهتون چیزی نگفته بود؟
‫دوره اول متوسطه بود.
‫خودم می دونم. ‫ولی چرا نگفته بودن؟
‫مسئولین مدرسه اش به خودشون زحمتی نمی دادن.
‫بچه ساکتی بود، ‫نمراتش هم خوب بود.
‫توجهی لازم نداشت.
‫ولی یه دبیری داشت،
‫دبیر ریاضیات کلاس هشتمش بود...
‫لیندا.
‫نه.
‫هیدن عاشقش بود.
‫نمی دونم چه ارتباطی داشتن...
‫یا چرا این قدر عاشقش بود.
‫ولی دبیرش کاری می کرد که ‫در اوج عدم اعتماد به نفس،
‫اعتماد به نفس داشته باشه.
‫کاش خودم...
‫وقتی بعدا خیلی اذیت شده بود،
‫سعی کردم ببینم می تونه ‫باهاش صحبت کنه یا نه.
‫ولی رفته بود یه مدرسه دیگه. ‫من هم...
‫دیگه دنبالش نگشتم. اِم...
‫- عذر می خوام. ‫- اشکالی... اشکالی نداره.
‫چون به موضوعات دیگه ای علاقه داشت، ‫اذیتش می کردن.
‫به نظرم به خاطر علاقه اش به موضوعات دیگه...
‫خجالت می کشید.
‫متفاوت بودن از نظرش کمبود محسوب می شد،
‫ما هم تا علائم افسردگیش بروز نکرد،
‫نفهمیده بودیم یا متوجه نشده بودیم.
‫قبلش به نظرتون نمی اومد که ناراحت باشه؟
‫ساکت بود، ولی نه.
‫- خشونت به خرج نمی داد؟ ‫- نه، اون موقع نمی داد.
‫وقتی نگران شدیم، ‫کمک گرفتیم.
‫کی کمک گرفتین؟
‫اسناد پزشکیش منتشر شدن دیگه.
‫خودمون خط زمانی وقایع رو بلدیم. ‫همه چی رو خوندیم.
‫- می خوایم... ‫- ولی دقیقا چه موقعی بود؟
‫عدم تمایلش به انجام امور ‫باعث شد کمک بگیریم.
‫استیون که رفته بود دانشگاه،
‫بابت توجهی که بهش می کردیم ‫از دستمون عصبانی بود.
‫چنین کاری چه اشکالی داره؟
‫به نظرم از نگرانیمون متنفر بود.
‫حتی نمی ذاشت بهش دست بزنیم.
‫یعنی اون موقع کمک گرفتین؟
‫در نهایت گرفتیم.
‫- خودش نمی خواست... ‫- هیچ وقت نمی خواست.
‫بالاخره مجبورش کردیم ‫بره پیش تراپیست.
‫ضمنا، حس می کردیم ‫چاره دیگه ای نداریم.
‫ولی التماسمون می کرد که بس کنیم.
‫به دست و پامون افتاد ‫که بذاریم عادی باشه...
‫یا می گفت دیگه تراپی لازم نداره.
‫می گفت جلسات تراپیش ‫باعث می شن حس کنه...
‫چه حسی کنه؟
‫که انسان نیست.
‫خودش چنین حرفی زده بود؟
‫تراپیسته گفت دیگه نباید منفرد باشه.
‫گفت اون جوری صرفا ‫انتظارات منفیش افزایش پیدا می کنن.
‫می گفت اون همه مدت تو اینترنت بودن ‫روابطش رو تقویت نمی کنه.
‫احساس تنهاییش رو تشدید می کنه.
‫یعنی گذاشتین دیگه نره؟
‫یه مدتی نرفت.
‫ولی بعدش شرایط تغییر می کرد ‫و اتفاقی رخ می داد...
‫- مثل جریان بمب لوله ایه. ‫- که باز هم همون اتفاقات...
‫تکرار می شد. آره. آره.
‫قطعا اون ماجرا عواقب خاصی داشت.
‫عواقب.
‫اون موقع داشت دیگه. ‫بازداشتش کرده بودن.
‫هیچ عواقبی نداشت.
‫خودم می دونم چطور به نظر میاد، ‫ولی ما داغون شده بودیم.
‫هر روشی رو هم امتحان کرده بودیم.
‫دکترش درست و حسابی بود؟
‫نسخه اش رو درست تحویل می دادن؟
‫بیمه قبول می کردن؟
‫البته مسلما حاضر بودیم ‫هر چقدر لازمه خرج کنیم،
‫ولی خیلی خرج برمی داشت دیگه.
‫صرفا دارم می گم واقعا ‫چنین شرایطی بوده،
‫خیلی خسته کننده بود،
‫تازه، با اون همه مشورت متخصصین،
‫در نهایت خودمون دو تایی باید...
‫تصمیماتمون رو می گرفتیم.
‫ما هم بارها و بارها تلاش کردیم.
‫- می تونین خودتون ببینین. ‫- همین طوره.
‫هیچ اطلاعات جدیدی در راستای...
‫اسناد جنایی یا پزشکیش وجود نداره.
‫به همه چی دسترسی دارین.
‫چرا به مدرسه اش چیزی نگفتین؟
‫دیگه دبیرستان بود دیگه.
‫لزومی نداشت بگیم.
‫تازه به اون مدرسه رفته بود...
‫- چی؟ ‫- ... و...
‫نمی خواستم اون جوری ‫بد جلوه کنه.
‫اگه گمون می کردیم آدم خطرناکیه...
‫وای خدا.
‫- عذر می خوام. ‫- تا وقتی طرحش رو...
‫- تکمیل می کرد و گزارشاتش... ‫- ای خدا.
‫اون طرح که مسخره بازی بود.
‫اشتباهاتی کرده بودن. ‫یه سری چیزها از قلم افتاده بود.
‫همگیمون یه سری چیزها رو از قلم انداختیم.
‫ولی داشت دروغ می گفت.
‫چی؟
‫خودتون می دونستین دروغ می گه؟
‫شک داشتم که یه سری ‫مسائل رو بیان نمی کنه،
‫ولی اصلا، اصلا باورم نمی شد...
‫درک می کنم که عدم صحبت در ملأ عام...
‫باعث شده بود که به نظر برسه ‫رازهایی رو پنهان کردیم.
‫نه... ولی... ‫ولی من در زمینه...
‫رازهاتون شکی ندارم.
‫در زمینه حقایق هم شکی ندارم. ‫شک دارم... که می دونستین.
‫والدین بینش خاصی دارن دیگه، هوم؟
‫آدم حس می کنه. ‫باید از چنین ماجرایی اذیت بشه.
‫می شدیم.
‫کمکش هم کردیم دیگه.
‫ما نمی دونستیم.
‫واسه اتفاقات بعدش هم...
‫از قبیل شکایات، ‫رسانه ها...
‫و نفرتی که زندگیمون رو غرق کرد...
‫اصلا و به هیچ وجه آماده نبودیم.
‫صرفا تمام تلاشمون رو کردیم ‫که جون سالم به در ببریم.
‫حالا چرا صحبت نکردیم؟
‫چون جوابی نداشتم.
‫چرا در راستای جلوگیری ‫از تکرار چنین اتفاقی کمک نکردیم؟
‫آخه روشش رو بلد نیستم.
‫واسه همین صحبتی نکردین.
‫جواب نداشتین. ‫اصلا خبر نداشتین.
‫در این حد درک کنین که ‫قبل از اتمام مسائل حقوقی مدنی،
‫به ندرت بهمون اجازه صحبت کردن می دادن.
‫حتی باید عذرخواهی هامون ‫رو هم از قبل می نوشتن.
‫لیندا نمی تونست ‫تو گروه های حمایتی مادران عضو بشه،
‫آخه نگران می شدن...
‫که بقیه زنان گروه ‫رو به خطر بندازه.
‫- به خطر بندازه؟ ‫- که ازشون شهادت بگیرن.
‫از این موضوع خبر نداشتم.
‫خب، ببینین...
‫خیلی از وقایع بعدش اشتباه بودن.
‫الان دیگه می دونیم که ‫اشتباهات متعددی رخ دادن،
‫حتی از همون اولش،
‫از نظر ساختاری، قانونی ‫و همه چی اشتباهاتی رخ داد.
‫ولی ما ازتون شکایت نکردیم،
‫قرار هم نیست که شکایت بکنیم.
‫کل اون اسناد رد شکایت ‫رو واسه امروز امضا کردیم.
‫هیچی نمی خواستیم.
‫می خواستیم ایوان برگرده.
‫آره، برگشتنش که غیرممکن بود.
‫ما هم اگه با تجربه الانمون برمی گشتیم، ‫جور دیگه ای رفتار می کردیم.
‫مسئولین هم اشتباهاتی کرده بودن. ‫عده ای کم کاری کرده بودن.
‫پایه و اساس کل توافقاتمون ‫همون شکلی بود، ولی...
‫چرا پشیمون معلوم نیست؟
‫می خوایم پشیمونیتون رو ببینیم. مگه نه؟
‫چرا پشیمونیتون معلوم نیست؟
‫من که بابت همه چی پشیمونم.
‫بدترین نتیجه قابل تصور رخ داد.
‫احتمالا اگه هر تغییری اعمال می کردم،
‫موجب وقوع نتیجه متفاوتی می شد.
‫بابت همه چی پشیمونم.
‫چطوری می تونین این قدر ‫بی احساس صحبت کنین؟
‫دیگه چطوری می خوام باشم؟
‫چه بدونم. یه جوری راحت ‫راجع بهش صحبت می کنین که انگار...
‫ببینین، ما تصمیم گرفتیم ‫دعوی قضایی رو کنار بذاریم.
‫ولی دلیل نمی شه که نخوایم...
‫درد کشیدنتون رو ببینیم.
‫می خوایم شاهد مجازاتتون باشیم.
‫می خوایم شاهد اذیت شدنتون باشیم.
‫- عین بقیه. ‫- عین بقیه.
‫- عین خودتون. ‫- آره، عین من، عین ما.
‫عین دخترمون ‫که خوابش نمی بره.
‫جی...
‫باشه.
‫خیلی خب، بچه طرف ‫یه بمب لوله ای درست کرده بوده،
‫بمب لوله ای بوده بابا.
‫بعدش بازداشت شد. ‫تو یه طرحی شرکت کرد.
‫من ترسیده بودم.
‫چی؟
‫ترسیده بودیم دیگه ریچارد.
‫ترسیده بودیم.
‫من که ترسیده بودم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫قبلش بهمون گفته بود ‫که به فکر خودکشی افتاده.
‫ولی فقط تو همون آزمونه...
‫به افکار کشتار محور اشاره کرده بود.
‫واقعا ترسیده بودیم.
‫ولی من داشتم سعی می کردم ‫بهترین نتیجه احتمالی رو در نظر بگیرم.
‫باید همون موقع یه کاری می کردیم.
‫- الان دیگه... ‫- باید،
‫باید...
‫معلومه که الان می فهمیم، ‫ولی چیکار می کردیم؟
‫ضمنا، من نمی تونستم قبول کنم ‫که حاضره آینده اش رو به خاطر...
‫یه بمب دست ساز خونگی دور بریزه لیندا. ‫اذیت نکن دیگه.
‫از کجا به بمب علاقمند شد؟
‫اصلا غافلگیر نشده بودین؟
‫- چرا. ‫- ما خبر نداشتیم...
‫از کجا علاقمند شده. آره. غافلگیر شده بودیم. ‫شوکه شده بودیم.
‫گفته بود تو اینترنت خونده بوده.
‫گفته بود حوصله اش سر رفته بود.
‫گفته بود صرفا می خواسته ‫سر خودش رو گرم کنه.
‫«فقط که من نیستم.»
‫- چی؟ ‫- آره، همین رو گفته بود.
‫وقتی هم درستش کرد، ‫با خودش گفت منفجرش کنه دیگه.
‫برگشت تو جنگل.
‫رفت محل زندگی قبلیمون.
‫کسی که اون اطراف نبود.
‫سعی نداشت...
‫نمی خواست...
‫امیدوار بودیم گفته های خودش ‫درست بوده باشه دیگه.
‫بعدش که نقشه های دیگه ای ‫تو اتاقش پیدا کردیم،
‫گفت مهندسی نظامی درآمد خوبی داره،
‫گفت می خواد تو وزارت دفاع کار کنه.
‫بهانه اش بود دیگه.
‫امکان نداره باور کرده بوده باشین.
‫اصلا خبر نداشتیم.
‫بعد از اون همه اتفاق که نمی شه.
‫چطور ممکنه باور کرده بوده باشین؟
‫چون می خواستم باور کنم.
‫یه سری موضوعات رو بهم گفته بود.
‫گفته بود.
‫خیال می کردم سفره دلش رو پیشم باز کرده.
‫ولی الان می دونم یه سری ‫از حرف هایی که بهم زده بود...
‫تعمدا گول زننده بود...
‫که باهاش کاری نداشته باشم.
‫واقعا خیال می کردیم داره بهتر می شه.
‫واسه تابستون برنامه ریخته بودیم.
‫واسه دانشگاه برنامه ریخته بودیم.
‫بهمون گفته بودن وقتی...
‫عذر می خوام.
‫... وقتی کسی راجع به ‫سرنوشتش تصمیم می گیره،
‫تا حدی خوشحال می شه.
‫حتی ممکنه سرخوش جلوه کنه.
‫چند ماه آخر رو واقعا خوشحال بودیم.
‫دیگه به خودکشی فکر نمی کرد.
‫تراپیستش گفته بود اتفاق عادی ایه.
‫عادی؟
‫عادیه که یه مرد جوان عصبانی باشه.
‫اگه تصمیم می گیرین جواب سوالتون ‫رو نادیده بگیرین، اصلا چرا می پرسین؟
‫همسایه اتون پلیس خبر کرده بود.
‫با خودمون تماس گرفته بود، ‫پلیس نبود.
‫تقریبا یه سال قبلش تماس گرفته بود.
‫شب بدی بود.
‫سعی می کردیم آرومش کنیم...
‫و هر مشکلی که اذیتش می کنه ‫رو به حداقل برسونیم.
‫به نظرم احتمالا در نهایت،
‫اون شکلی احساساتش رو تشدید کردیم.
‫گاهی اوقات ترسناک می شد.
‫خیلی راحت سرخورده می شد.
‫وقتی نمی تونست موضوعی رو حل کنه، ‫سرخورده می شد.
‫همین موضوع هم...
‫- موجب خجالتش می شد. ‫- آره.
‫همیشه هم کمک خواستن ‫براش دشوار بود.
‫ولی در نهایت، دیگه...
‫اصلا کمک نخواست.
‫شاید من بیش از حد ازش انتظار داشتم.
‫بی خیالش می شدم، ‫می گفتم مزاحمش نشم.
‫ولی بعدش، اِم...
‫صرفا بی خیالش شدم دیگه.
‫ببینین، من خودم حساب و کتاب کردم.
‫هر نقدی که بگین شنیدم...
‫یا خودم به خودم واردش کردم.
‫ما بر خلاف حرف شما، ‫بی احساس نبودیم.
‫- چی...؟ ‫- بی تفاوت نبودیم.
‫شما که صحبت نکردین. ‫هیچی نگفتین.
‫- یه بیانیه صادر کردیم دیگه. ‫- چرت می گین.
‫«روحشان شاد.» ‫همین و بس؟
‫وقتی خواستیم حریم خصوصیمون حفظ بشه،
‫بهمون تهمت زدن ‫که مسائلی رو مخفی کردیم.
‫حق نداشتین حریم خصوصی داشته باشین. ‫حق ندارین حریم خصوصی داشته باشین.
‫باید یه حرفی می زدین.
‫باید چی بگیم؟
‫- از خودتون می پرسم. ‫- باید...
‫نه خیر، از خودتون می پرسم. نه خیر.
‫- نه خیر، نه خیر. باید چی بگیم؟ ‫- چه بدونم.
‫گفته بودین اون موقع اصلا...
‫از خودتون می پرسم. ‫باید چی بگیم؟
‫باید می گفتین که اون موقع،
‫- تا حدی خبر نداشتین. ‫- نه خیر.
‫باید چی بگیم؟
‫باید می گفتین که اون موقع،
‫کاملا غافلگیر نشده بودیم.
‫ولی غافلگیر شده بودیم.
‫ما که خبر نداشتیم چی شده.
‫من هنوز هم خبر ندارم.
‫از سر کار اومده بودم خونه ‫و تلفن زنگ خورد.
‫دوستش با خونه امون تماس گرفته بود ‫که ببینه خونه است یا نه.
‫من گفتم: «مگه جفتتون مدرسه نیستین؟»
‫نمی...
‫گفت اون روز اصلا هیدن رو ندیده...
‫و اتفاقی افتاده.
‫گفت داشت اتفاقی می افتاد.
‫روحم هم خبر نداشت...
‫حتی وقتی تلویزیون رو روشن کرده بودم،
‫نمای هوایی مدرسه اشون رو دیدم.
‫اصلا... اصلا...
‫نفهمیدم منظورش چی بوده.
‫ما خبر نداشتیم.
‫دوستش که می گین، ‫الکس بوده دیگه، درسته؟
‫- آره. ‫- آره. اون که خبر داشت.
‫نه. شک داشت.
‫تفنگ های پدر خودش بودن ها.
‫اون که خبر نداشت هیدن برشون داشته.
‫با خودش گفت... با خودش گفت ‫ازتون بخواد بگردین.
‫پس حتما به ذهنش ‫خطور کرده بود...
‫چون چنین اتفاقی افتاده بود، ‫ازمون خواسته بود.
‫خودش اونجا حضور داشت. ‫ما که هنوز خبر نداشتیم.
‫«برین اتاق خوابش رو بگردین.»
‫- گفت... کمدش رو بگردین. ‫- آره. آره.
‫الکس بود.
‫گفته بود گوشیش رو جواب نمی ده...
‫و کسی ندیدتش،
‫می شه یه نگاهی بندازم؟
‫آره. من اصلا نفهمیده بودم دنبال چی می گردم.
‫خیال می کردم بهم می گه دیگه.
‫مدام گریه می کرد و می گفت: «ببخشید».
‫خیال می کردم خودش کاری کرده.
‫همگیمون چنین فکری می کردیم.
‫هیچ کدوممون خبر نداشتیم ‫که خانواده الکس تفنگ دارن...
‫یا هیدن باهاشون کاری کرده.
‫کل این مسائل رو بعدا فهمیدیم.
‫شما اون موقع کجا بودین؟
‫سر کار بودم.
‫ظاهرا وقایع رو به ترتیب...
‫یادم نیست.
‫اِم...
‫یکی از دوستانم، یکی از همکارانم ‫صدام زد که از دفترم بیام بیرون،
‫- تلویزیون هم روشن بود... ‫- وایستین ببینم. وایستین. وایستین.
‫نمی خوایم این مسائل... ‫لزومی نداره این مسائل رو بشنویم.
‫صرفا می خوایم بدونیم واسه چی کاری نکردین،
‫واسه چی هیچی نگفتین؟
‫من می خوام.
‫- چی؟ ‫- من می خوام بشنوم.
‫که چی بشه؟ ‫واسه چی؟
‫خودم می دونم. ‫می خوام بشنوم.
‫من باهات تماس گرفته بودم.
‫آره. ولی نمی تونستیم...
‫راحت صحبت کنیم.
‫سعی کردم صحبت کنم، ‫ولی نتونستم.
‫مشخص بود. واسه همین ترسیدم ‫که بدترین اتفاق رخ داده باشه.
‫ولی نمی...
‫گفته بودی: «اصلا اینجا نبوده.»
‫اتاقش رو می گفتم. ‫خیلی...
‫تختش رو مرتب کرده بود،
‫یه دفترچه هم رو بالشش گذاشته بود.
‫تا اون موقع اصلا ندیده بودمش.
‫فرسوده و علامت گذاری شده بود.
‫وای، خیلی ترسیده بودم.
‫حتما از صبح یا از شب همون جا بوده.
‫من هنوز خبر نداشتم چه چیزهایی دیده.
‫صرفا داشتم سعی می کردم برسم خونه.
‫ولی یه لحظه با خودم گفتم:
‫«واسه چی دارم می رم خونه؟ ‫باید برم مدرسه.»
‫بعدش هم خواهرم باهام تماس گرفت.
‫مدام بهم می گفت بزنم کنار،
‫ولی من می گفتم نمی زنم.
‫ماشین رو نگه نمی داشتم، ‫بعدش هم...
‫جفتمون به گریه افتاده بودیم.
‫اینه که اصلا...
‫یادم نمیاد.
‫پیچیدم تو خیابونمون...
‫و لابد می خواستم برم همون جا دیگه، بعدش...
‫- ولی خیلی دیر رسیده بودم. ‫- هوم.
‫چند صد نیروی سیاه پوش اومده بودن.
‫یهویی پیداشون شده بود، ‫چند تا هلیکوپتر هم اومده بود...
‫نمی تونستم به پارکینگمون برسم،
‫واسه همین ماشینم رو ول کردم.
‫هنوز هم نمی دونم ‫کی گذاشتش سر جاش.
‫آره.
‫از همدیگه جدامون کرده بودن.
‫مجبورم کردن تا خونه رو می گردن، ‫بیرون منتظر بمونم.
‫من رو تو حیاط پشتیمون نگه داشته بودن.
‫مدام می گفتم اشتباهی شده. اشتباهی...
‫یه پلیس جوانی مواظبم بود که...
‫بعدا فهمیدم حواسش بوده...
‫که بلایی سر خودم نیارم.
‫بالاخره گفتم: ‫«پسرم مرده؟»
‫اون هم با لحن...
‫نسبتا مهربانانه ای گفت:
‫«آره.»
‫«ولی نمی تونم اطلاعات دیگه ای بهتون بدم.»
‫انگار...
‫کارشون اشتباه بود ‫که از همدیگه جدامون کرده بودن.
‫کار اشتباهی بود.
‫واقعا اشتباه بود ریچارد.
‫آره، لازم نبود چنین کاری بکنن.
‫مدام درخواست می کردم و می گفتم ‫باید همسرم رو ببینم.
‫التماسشون می کردم لیندا.
‫تقصیر ما نیست ریچارد.
‫کارشون اشتباه بود.
‫واقعا اشتباه بود.
‫به کرات می گفتم ای کاش ‫من رو هم کشته بود.
‫ولی ما رو دوست داشت.
‫خودش بهمون گفته بود.
‫گفته بود بابت مشکلاتی که ‫برامون ایجاد می کنه عذر می خواد.
‫تو دفترش نوشته بود.
‫آره.
‫زندگیتون رو نابود کرد.
‫زندگی همگیمون رو نابود کرد.
‫همین طوره. ولی عشقمون...
‫واقعی بود!
‫ضمنا، حقیقت از این قراره ‫که باور داشتیم والدین خوبی هستیم.
‫هنوز هم به طریقی وحشتناک و گیج کننده، ‫چنین باوری داریم.
‫این که خیال می کردم ‫مادر خوبی بودم، بدتر نیست؟
‫من عاشق بچه هامم.
‫بقیه والدین هم... ‫من که فرق چندانی نداشتم.
‫مگه بچه بزرگ کردن من چقدر فرق داشت؟
‫این جوری...
‫دیگه اعتماد کردن به هر چیزی ‫برام خیلی سخت شده.
‫من یه قاتل بزرگ کرده بودم.
‫گاهی اوقات هم...
‫نمی دونم هنوز دارم سوگواریش رو می کنم...
‫یا اصلا سوگواریش رو کرده بودم یا نه.
‫مراسمش رو در خفا برگزار کرده بودیم.
‫هیچ کدوم از کلیساهای شهر ‫حاضر نبودن براش مراسم بگیرن.
‫ریچارد مجبور شد التماسشون کنه ‫که پسرش رو دفن کنن.
‫وقتی هم بالاخره یه جایی ‫رو پیدا کردیم، خیلی خجالت می کشیدم.
‫مهربونیشون...
‫آدم باید خاطره تعریف کنه. ‫ما قایم شده بودیم.
‫خیلی از دوستانمون... ‫دوستانمون نمی دونستن چی بگن.
‫- شرکت نکردن. ‫- نه.
‫فامیل های نزدیک ‫و دوستان خوبمون شرکت کرده بودن.
‫یادمه که مدام ساعت ‫رو نگاه می کردم.
‫به شدت غرق در گناه بودیم.
‫وضعیت مالیمون افتضاح بود.
‫انگار سوگواری از دسترسمون خارجه.
‫چون خبر نداشتم، ‫جلوش رو نگرفتم.
‫چیزی هم نگفته بودم،
‫چون نمی دونستم چی بگم.
‫ولی عذر می خوام.
‫به نظرم به حد کافی ‫خاطرات خوب نداشتم که بخوام تعریف کنم.
‫من هم می خوام به جواب برسم. ‫جدی می گم.
‫باید اعمالش رو با بچه ای...
‫که عاشقش بودم ‫و خودم بزرگش کردم تطبیق بدم.
‫ولی شاید اصلا جوابی نباشه.
‫احتمالا هم ما اصلا بلد نباشیم.
‫«با خود نفرت آشنایی داریم.»
‫والدین جان مورفی ‫این حرف رو می زدن.
‫کلیساشون رو یادتونه؟
‫«لزومی ندارد دلیل نفرت را بدانیم، ‫چرا که با خود نفرت آشنایی داریم.»
‫یا یه چیزی تو همین مایه ها می گفتن.
‫این ها مال ماست؟
‫مطمئنم می شه خورد.
‫کسی نمی خواد؟
‫- نه، ممنون. ‫- نفسم تو این اتاق بالا نمیاد.
‫آخیش.
‫جریان جنبش کلیسا بعد از اون جریان...
‫خیلی رو اعصابم بود.
‫چی می گفتن؟ ‫شیطون گولش زده بوده؟
‫انصافا؟
‫چه مسخره.
‫همیشه داغون ترین واکنش...
‫رو از کلیسای کاتولیک می شنویم.
‫شرمنده.
‫این کلیسا مال مذهب اسقفیه.
‫خیلی خب، من که بلد نیستم. ‫اِم...
‫من صرفا مسیحی ام. ‫مذهبی نیستم.
‫آخیش.
‫اینجا بازیافت می کنن یا...؟
‫بذار همون جا باشه.
‫هه!
‫حداقل اول از همه جریان رو قبول کردن.
‫آره. حداقل درک کردن که...
‫چه بدونم.
‫ولی بقیه امون که دلیل منطقی لازم داریم،
‫باید هویتش رو بررسی کنیم.
‫ما که می دونستیم اذیت می شه، ‫ولی نمی دونستیم چه کارهایی از دستش برمیاد.
‫باور می کنم. ‫خبر نداشتین...
‫از این جهت می پرسم...
‫که بعدش یه روان پزشک بهمون گفته بود...
‫که حاضر نبوده مشکلاتش ‫رو به بقیه بگه.
‫که احتمالا از توانش خارج بوده. که...
‫خیال می کردیم شاید ‫به دوستانش بگه.
‫ازش خواسته بودیم بگه.
‫بالاخره داشت مجددا تو دبیرستان ‫دوست پیدا می کرد.
‫گروه خوبی پیدا کرده بود.
‫گروه خوبی پیدا کرده؟
‫الکس رو می گین که جای تفنگ های ‫خانواده اشون رو نشونش داده بود؟
‫هیدن اون تفنگ ها رو دزدیده بود دیگه.
‫دوستانش تو اون ماجرا نقشی نداشتن.
‫همون گروهی رو می گین ‫که تمرین تیراندازی می کردن،
‫که صبح و شب ‫پای بازی «ندای وظیفه» بیدار می موندن.
‫بازی ویدئوییه دیگه. ‫شبیه سازیه دیگه.
‫خب، چند بار رفته بود ‫باشگاه تیراندازی؟
‫- دو بار بیشتر نرفته بودن. ‫- نه خیر، خودمون دو بارش رو می دونیم.
‫ضمنا... دیگه لزومی نداره این بازی ها...
‫رو ادامه بدین.
‫اگه اجازه بدین جواب حرفتون رو کامل بدم،
‫منظورم اینه که اواخر عمرش،
‫جدای از افکارش، ‫به نظر می اومد بین دوستان خودش...
‫- محبوب باشه. ‫- باشه. چرا که نه؟
‫خیلی خب، ولی موضوع مد نظر من فرق می کنه.
‫منظور من هم اینه...
‫که امکان نداشت بفهمیم ‫چقدر منفرده،
‫آخه آدم محبوبی بود.
‫شاید هم نبود... ‫واژه درستی به کار نبردم، خودم می دونم.
‫ولی با توجه به پیشینه اش، ‫امکان نداشت از میزان صمیمیت...
‫روابط اجتماعیش خبر داشته باشیم.
‫صرفا بابت همین که روابط اجتماعی داره، ‫خوشحال بودیم.
‫خیلی خب. ‫این انفرادی که می گین...
‫ولی تو دبیرستان اذیتش می کردن.
‫دوستانش که اذیتش نمی کردن.
‫بالاخره می کردن دیگه.
‫همگیشون به پلیس ها گفته بودن...
‫که معمولا راجع به کشتن ‫یه سری دانش آموز به خصوص صحبت می کرد.
‫می گفتن همگیشون ‫از اون حرف ها می زدن.
‫گروه دوستانش کلی تجربه اذیت شدن داشتن.
‫خب، اشکالی نداره. ‫برام مهم نیست.
‫شرمنده. کاش بتونم ‫حرفم رو بیان کنم.
‫این انفرادی که می گین...
‫حتی پیش دوستانش ‫احساس جدا افتادگی می کرد...
‫که گاهی اوقات نشون دهنده ‫کمبود احساسات یا همدلیه.
‫حالا هزاران ساعت ‫گشتن تو اینترنت و عدم ارتباط...
‫انسانی واقعی رو هم ‫به این شرایط اضافه کنین.
‫صرفا... روان پزشکه این شکلی توضیح داده بود.
‫خودمون بعد روان شناختیش رو درک می کنیم.
‫خیلی خب، پس شاید با تحقیقاتی که به کمک...
‫اف ام آر ای و تصویرپردازی عصبی...
‫واکنش یا عدم واکنش مغزی...
‫رو تشخیص می دن ‫آشنایی داشته باشین.
‫در واقع قشر پیش پیشانی و آمیگدالشون...
‫اتصالات کمتری داره، مواد کمتری داره.
‫- جی، جی... ‫- نه، خواهش می کنم، وایستین.
‫صرفا...
‫اسم نورون آینه ای به گوشتون خورده؟
‫ای خدا، جی، ما که تخصص نداریم.
‫من که متخصص نیستم، خب؟ ‫ولی صرفا دارم سعی می کنم... به نظرم...
‫شاید این حرف ها به دردمون بخوره.
‫چه بدونم، در نظر گرفتن ‫این مسائل به درد می خوره.
‫اگه می تونستیم این مسائل رو ببینیم،
‫می تونستیم یه پیش بینی ای بکنیم دیگه.
‫راستش، دکترها...
‫می تونن با این آزمایشات ‫به نتیجه برسن که...
‫خودم می دونم.
‫تصاویر یا کلمات خاصی رو نشون می دن...
‫که باید واکنشی ایجاد بکنن،
‫باید احساساتی رو برانگیخته کنن،
‫ولی نمی کنن.
‫دقیقا همین طوره. افرادی هم که ‫روان آزاریشون رو تشخیص می دن...
‫پسرم با بقیه همدلی می کرد.
‫احساسات زیادی داشت.
‫خب، شاید داشته.
‫شاید از احساساتش خبر نداشتین.
‫شاید یه سری مسائل ‫رو ازتون مخفی می کرده.
‫پسر من روان آزار نبوده.
‫به شدت درد می کشید.
‫شاید قابل درمان نبوده، مگه نه؟
‫آخه هیچ کدوم از راه حل هاتون جواب داده بود؟
‫آخه چند تا دارو بهش دادین؟
‫اگه مشکل از ساختار مغز باشه،
‫صرفا پای آسیب شناسی وسط نیست، ‫مشکل جسمانیه.
‫متوجه منظورتون هستم.
‫یعنی مشکل از دبیرستان،
‫دوره متوسطه اول، نقل مکان ‫یا این چیزها نبوده.
‫مشکل از خودش بوده.
‫دوران نوزادی ایوان رو یادتونه؟
‫من هر روز حس می کنم ‫هیدن بچه نوزادمه.
‫ناتوانیش رو حس می کنم.
‫گریه و لبخندش رو حس می کنم.
‫من به حرف هاتون باور ندارم.
‫لیندا، حتما اتفاقی افتاده بوده دیگه.
‫- ما اصلا باهاش بدرفتاری نمی کردیم. ‫- همه اش که بدررفتاری نیست.
‫ازش غافل شدیم؟ ما که هر وقت ‫در توانمون بود، هواش رو داشتیم.
‫گاهی اوقات هم در توان آدم نیست. ‫خودم می دونم.
‫ولی باید تا بچه هامون پیشمون هستن،
‫مسیر زندگیشون رو اصلاح کنیم.
‫یعنی ما شکست خوردیم.
‫خودم می دونم.
‫در راستای اصلاحش ‫هم هر کاری کردم.
‫الان هم حاضرم دار و ندارم رو بدم ‫که بتونم دوباره پیشش باشم.
‫شما که پیشش بودین.
‫که بتونم خبر داشته باشم.
‫ولی شاید هیچ کس نمی تونست اصلاحش کنه.
‫شاید از توانش خارج بوده که...
‫نه خیر!
‫اختلال دوقطبی، افسردگی، ‫شیدایی، اختلال کم توجهی - بیش فعالی...
‫یا شاید هم اختلال اسکیزوافکتیو داشته.
‫هیچ کدوم این ها که روان آزاری محسوب نمی شه.
‫شما اصلا این مسائل ‫رو نمی فهمین.
‫وقتی آدم اسناد پزشکی رو...
‫کنار اسناد جنایی می ذاره...
‫که تازه نسخه کاملش به دستمون رسیده،
‫نباید مدارک و حقایق اعمالش...
‫رو با رابطه شخصی خودش...
‫و خاطراتش باهاش بسنجه؟
‫اون صفات رو به دست آورد.
‫از اول که اون صفات رو نداشت.
‫خب، می شه حساب کرد...
‫که از کی چنین نقشه ای رو ریخته بوده.
‫ای بابا، کل روند پیشبرد نقشه اش مشخصه.
‫به نظرم روند وقوع وقایع...
‫هیچ وضعیت روانی خاصی...
‫رو به طور قطع تأیید نمی کنه.
‫چطور می تونین چنین حرفی بزنین؟
‫ما که اعمالش یا هویت نهاییش ‫رو انکار نمی کنیم.
‫خب، از نظر من که مدام دارین بچه ای رو...
‫که غیرعادی نبوده مقصر می دونین.
‫پسر من بوده ها.
‫من که نمی تونم احساساتم...
‫رو از خاطراتمون ‫یا اسناد مربوطه جدا کنم.
‫من ازتون نمی خوام چنین کاری بکنین.
‫منظورم اینه که احتمالا ‫اون کارش، توانایی...
‫انجام قتلش، خیلی قبل تر از این که کسی...
‫بخواد بفهمه، تو وجود خودش بوده.
‫خیال کردین می تونین واسه درک موضوعی،
‫یه کلمه تنگش بچسبونین؟
‫خیال کردین این جوری ‫احساس امنیت می کنین؟
‫خب، من که چنین حرفی نمی زنم.
‫من چنین باوری ندارم.
‫به این سادگی ها نیست.
‫کل مسائلی که نادیده می گیرین دخیل بوده.
‫همون مسائل موجب ناتوانیش شده بودن. ‫ناتوان شده بود.
‫ولی کمک به بچه ها ‫کار ماست دیگه.
‫کارمون همینه. ‫از یه جایی به بعد هم...
‫دیگه مهم نیست آدم ‫متوجه علائم مربوطه بشه یا نه.
‫همچنان... ‫همچنان وظیفه امون همینه دیگه.
‫من که گفتم شکست خوردم.
‫شاید نمی دونستین با کی طرفین.
‫ببینین، خود گزارشه واضح و مبرهنه.
‫اون موقع دیگه از دست رفته بود. ‫از دست رفته بود.
‫تصمیمات تعمدیش رو می گم.
‫- کسی رو هدف نگرفته بود. ‫- چی؟
‫- چی...؟ ‫- منظورتون... چی؟
‫چه فرقی می کنه؟
‫اگه می گرفت، می گفت.
‫چی؟ خب، این جوری کجاش بهتر می شه؟
‫چی؟ منظورتون چیه که ‫کسی رو هدف نگرفته بود؟
‫اصلا هیچ کدومشون رو نمی شناخت.
‫ای خدا. ‫بابا، مدرسه خودش بوده دیگه.
‫هم مدرسه ای های خودش بودن.
‫اصلا تو اون کلاس حضور نداشته.
‫می خواسته بکشدشون.
‫اون دانش آموزان ‫همکلاسی خودش نبودن.
‫- ایوان... ‫- نه. نه، نه، چیزی نگین.
‫- منظورم اینه که... ‫- نمی خواد بگین.
‫- منظور خاصی ندارم. ‫- خب، نگین دیگه.
‫- خیلی خب. ‫- نمی شناختشون.
‫- می خواست زجرشون بده. ‫- وای جی.
‫- ولی از روی... ‫- چی؟
‫از روی عمد نبود؟ ‫می خواستین همین رو بگین؟
‫نمی خواست موجب زجر کشیدن فرد خاصی بشه.
‫خب، پسر من که زجر کشید.
‫ایوان کلی زجر کشید، ‫اون هم ولش کرد که زجر بکشه.
‫عذر می خوام. ‫از جفتتون عذر می خوام.
‫- نه خیر... ‫- خودم از وقایع خبر دارم.
‫- وایستین. ‫- نه خیر، نداری.
‫به وحشتناک ترین اعمالی ‫که به عمرم دیدم دست زده بوده،
‫ولی خودم گزارششون رو خوندم.
‫نه خیر! جناب عالی نمی دونین ‫پسر من چجوری مرد!
‫ای خدا.
‫یک و بیست و نه دقیقه ظهر ‫وارد کلاس ایوان شده بود.
‫یه بمب انداخت وسط میزهاشون.
‫شروع کرد به تیراندازی.
‫نیم دقیقه اونجا مونده بود.
‫می تونست همگیشون رو بکشه.
‫خودش تصمیم گرفت نکشدشون. ‫تماشاشون کرد.
‫قیافه اش رو دیدن. ‫دیدن که داره نگاهشون می کنه.
‫خودش می دونست ایوان زنده است.
‫موقع رفتنش دقیقا می دونست ‫کی زنده است و کی مرده.
‫ما که اصلا نمی تونیم ‫واقعی داخل اون کلاس رو ببینیم.
‫نه خیر، زجر کشید.
‫شش دقیقه.
‫پسر جناب عالی شش دقیقه بعدش...
‫از همون مسیر برگشت.
‫دوباره برگشت تو راهرو.
‫یک و سی و پنج دقیقه برگشت ‫که کارشون رو تموم کنه.
‫ایوان هم همون جا بود.
‫آخرین شلیک گلوله یک و سی و شش دقیقه بود...
‫که به گردن پسرم...
‫اصابت کرد.
‫به سرخرگش اصابت کرد.
‫- جی... ‫- نه خیر. شش دقیقه.
‫زنده بود. ‫داشت سعی می کرد فرار کنه.
‫رد خونش نشون می ده ‫که داشت سعی می کرد فرار کنه...
‫- جی، خواهش می کنم بس کن. ‫- نه خیر!
‫ولی برگشت. ‫داشت طبق روندی عمل می کرد.
‫داشت نگاهشون می کرد.
‫ایوان هم...
‫هنوز زنده بود.
‫خودم می دونم.
‫جناب عالی نمی دونین.
‫من می دونم!
‫خودم می دونم.
‫رگه های خونش ‫رو زمین مونده بود.
‫معلوم بود چه شکلی می خزیده.
زخم هاش رو می دونستم...
به چه ترتیبی بودن.
چطور جنگیده.
و چطور مُرد.
نه.
اون مُرد.
لطفاً بس کن.
کارولاین، جاناتان و توری توی انفجار درجا مُردن.
دنیل سه بار تیر خورد...
دو بار تو ی ریه ها یه بار توی قلب،.
اون به صورت نشسته پشت میزش مُرد.
جولیانا، دو بار به پاش شلیک شد یه بار توی زانو،...
یه بار توی رون...
سرخرگ رانی.
داری چیکار می کنی؟
به خاطر شیشه های توی چشمش قدرت دیدنش رو از دست داد.
سعی کرد از کلاس بخزه و بیاد بیرون.
- .ولی قبل پیدا کردن راه مُرد - باشه .
ونسا، چهار بار تیر خورد...
دو بار توی شکم دو بار توی سرش،.
می فهمیم که می دونی.
قربانی ها و زخمی ها،.
من متأسفم.
ولی می دونم.
همشون رو می دونم.
من ایوان رو می شناسم داستان اون روزش،.
و داستان هیدن رو می دونم.
اون برگشت.
داشت می رفت کتابخونه جایی که می خواست بمیره،.
اون بهمون گفت، توی دفترچه اش بهمون گفت.
اونجا پیدام می کنید» «.جایی که برام بی سر و صداست.
جایی که با کمال احترام...
آخرین شلیک در ساعت 1:41 بود.
در کتابخونه.
مردم دیدن بچه ها دیدن..
- ...کریستوفر - گلوله به سرش خورده بود .
می دونم.
پسرم.
توی صورتش تیر خورده بود...
زیر میز قایم شده بود التماس جونش رو می کرد،.
همین حرف رو زدن.
این... این حس کردن نیست.
- .این تنفره - این ...
آشفتگی؟ تنفر؟ خشم؟
- ناامیدی؟ - نه، نه، نه .
بی حسی، بی تفاوتی.
- .سردی، بی عاطفگی - اهریمنی؟
می خوای بگی؟
چون من...
من نمیگم.
نمیگم.
مهم نیست.
ما رفتیم مدرسه می دونستی؟.
قرار بود برای خانواده های قربانی ها باشه...
و هیدن قرار بود به عنوان قربانی محسوب بشه.
برای همین براش جنگیدیم.
و دیدیم میزان خسارت رو دیدیم،.
پنجره ها، لکه های مشکی.
تنفر اون رو دیدیم.
- .خط ها - کاری که کرده بود. چی؟
خط ها یا نوارها.
خط دور بچه ها.
- .آقای مور - همم .
جسدها آره..
من...
نمی دونستم گذاشتن برید داخل.
خب، این رو محرمانه گذاشتن نمی خواستن....
بیشتر عصبانی بشن.
جهان سوگوار ده نفر بود.
ما سوگوار 11 نفر بودیم.
برای مشاره 11 هیچ یادبودی برگزار نمیشه.
هیچ کنسرتی اسم 11 نفر رو نمی خونه ولی این رو درک کردم....
ولی از این یکی دیگه حذف نمیشم.
ولی میزان خسارت...
چقدر...
اون درد می کشید.
درد بود که اون رو به اینجا رسوند.
من یه بچه دیگه نمی خواستم.
اما...
وقتی اون به دنیا اومد...
خیلی هیدن رو دوست داشتم.
ولی شاید...
شاید هیچوقت نباید به دنیا میومد.
نه.
هیچوقت نباید به مدرسه می رفتیم.
من فقط این حس بد ترس رو داشتم...
حس ترس از کاری که پسرم انجام داده بود.
و بعدش یه قالب بلند و لاغر دور قالی رو گرفت.
کاملاً تنها.
می دونستم خودشه.
نه به خاطر جایی که بود یا...
می دونستم که خودشه.
منم ایوان رو شناختم.
به خاطر خط ها نبود.
شماره.
ماژیک های شماره برای گزارش.
آره.
اون شماره یک بود.
فکر کنم اول اون رو پیدا کردن.
اون...
اون برای من...
خیلی سخت بود.
آره.
ولی می دونی و لطفاً من رو ببخش،...
باعث شد منم حسم مثل بقیه شما بشه.
بعضی از والدین می گفتن...
یادم نیست کی بود...
همون اوایل به شکل بدی گفت منظورش این بود که بد باشه،...
که شما تنهاترین آدم های جهان هستید.
انگار این عدالته انگار....
خب، همینطور بودیم.
هنوز نامه می گیرم.
بعضی ها از تنفره بعضی ها همدردی می کنن،.
اکثراً عجیب هستن.
نمی تونم بفهمم که هدفش چیه...
ولی فقط به یادم میاره که اون چیکار کرده.
و من سعی می کنم خاطراتم رو از کسی که اون بود... برگردونم.
و باید همین کار رو بکنم.
می فهمید؟
گفتی اون زندگی ما رو نابود کرد.
آره، همینطوره.
و با اینکه می دونم...
جهان بدون اون مکان بهتری می شد...
نمی تونم بگم زندگی من بهتر می شد.
آه، خدای من.
ببخشید می دونم که....
- .نه - نباید این حرف رو می زدم .
فقط... فقط...
فکر کردم باید باور دشته باشم...
که زندگی پسرم هیچ ارزشی نداشته...
به خاطر کاری که قبل از مرگش انجام داد...
ولی نباید این رو باور داشته باشم، مگه نه؟
یا شاید شنیدنش براتون سخته؟
آره گمونم.
آره، سخته.
ولی من بهت نمیگم چطور پسرت به خاطر بیاری.
نه. من...
نه، نمی دونم من....
آره، سخته.
ولی نه، فکر می کنم...
فکر می کنم درسته. من...
خدای من، نمی نمی دونم....
چیزی نیست.
هیچوقت انتظار ندارم که چنین حسی داشته باشی.
نه، نه، اینطور نیست اینطور نیست..
نه... پسر تو نه.
اون...
نه.
فقط...
ارزششه.
ارزش همه اون هاست.
می دونی، من...
من بهش قول دادم بهش قول دادم..
که نمی تونم سرش بمونم...
- .هی، عزیزم - نه... خواهش می کنم .
چه قولی بهش دادی؟
بهش قول دادم که زندگیش یه معنایی داشته باشه.
که بیهوده نباشه....
که به خاطر اون به خاطر همشون،...
اوضاع عوض میشه، می دونی؟
ولی هیچی عوض نشده هیچی..
تنها تفاوتش اینه که اون ها دیگه نیستن.
و هنوز همش همین رو می شنوم همش حرف های اون والدین..
آخرین نفرهای ما توی اون ایستگاه آتش نشانی...
تنهاترین آدم های جهان می پرسن...
منظورت چیه که دیگه پیش ما نیستن؟»
کجا هستن؟
«کجا رفتن؟
خب... تو از ارزش حرف می زنی که زندگیشون ارزش داشته و...
و من همش همین رو می خوام.
فقط می خوام یه معنایی داشته باشه، فقط...
فقط... می خوام عوض بشه.
چرا باید عوض بشه؟
چی؟
میشه یه داستان در مورد ایوان بهم بگی؟
چی؟
خواهش می کنم، میشه یه داستان از ایوان بهم بگی؟
الان؟
آره.
جی... نمی دونم خیلی زیاد هست..
مهم نیست فقط زیاد بهش فکر نکن..
- .فقط یکیشون رو بهم بگو - جی ...
- ...نه، بیا، بیا - چیزی نیست، چیزی نیست، عزیزم .
- .بگو - نه، بیا اینجا .
- .بیا، بیا اینجا - باشه .
- .بیا - باشه، باشه .
- .آه، خدای من - من پیشت هستم .
خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب باشه، فهمیدم، آه....
آه... بذار فکر کنم.
اوه.
فکر کنم 12 سالش بود.
دوازد سالش بود.
آه...
کلاس شیشم؟
نمی دونم کوچیک بود و....
پائیز بود اون....
داشت با دوست هاش توی پارک فوتبال بازی می کرد...
نزدیک خونمون. اون...
قبلاً توی پارک نزدیک خونمون بازی می کرد، آه...
روزهای یکشنبه، می دونی.
چند بلوک با خونه ما فاصله داشت.
ولی ما باید می رفتیم شام بخوریم.
والدین وِی قرار بود بیان خونمون.
برای همین بهش گفتم خودت رو زیاد کثیف نکنی»،،
چون باید ساعت 5 از خونه بریم.
و اون گفت مامان»،،
هر چی کثیف تر باشی، بهتر هستی.
ما اینجوری ما می فهمیم بهترین...
بازیکن های تیم کی هستن.
کسایی هستن که روی لباس ورزشیشون...
«.علف و لکه هست
و من گفتم...
من...
خیلی خنده دار بود.
من گفتم، «مگه بهترین بازیکن ها نباید کسایی باشن که تکل نخورن...
«و اینقدر زمین نخورن؟
نه، مامان، هر چی کثیف تر بشی» «.بهتر هستی
«.باشه»
می دونی، در مورد همه چیز اینجوری بود...
نظرهای محکمی داشت،
حتی اگه در مورد چیزی که...
داشت صحبت می کرد هیچی نمی دونست.
ممنونم.
خب...
خب، ساعت 5 بود یا خیلی بهش نزدیک شده بود.
تقریباً ساعت 5 شد و هنوز بر نگشته بود...
و من دیگه می خواستم برم بگیرمش و بیارمش...
بکشونمش خونه...
و سوفی اومد جلوی در.
اون موقع همه جا دنبال ایوان می رفت.
اون عاشق این بود که بازی کردن پسرها رو ببینه.
با سرعت اومد داخل و گفت...
مامان، خدای من» «.مامان، ایوان رو ببین.
منم رفتم گوشه و دیدمش...
و اون از سر تا پاش رو گل گرفته بود.
- .خنده دار بود - آره .
انگار خودش رو گلی کرده مثلاً حموم گل رفته،.
اصلاً منطقی نبود...
و من... من دیوونه شدم...
«ایوان. چیکار کردی؟»
اصلاً انگار نه انگار.
آره مگه نه؟
کاملاً خونسرد بود.
مامان، بهت گفتم، بهترین» «.بازیکن ها کثیف ترین ها هستن
اون...
می دونی...
خیلی عصبانی بودم.
ولی بعدش می خندیدم.
و بغلش کردم...
و گل ها...
علف ها...
بوش.
برگ های خیس.
بچه درونش.
حس زندگی زیادی داشتم.
گذاشتیم همونجوری برای شام بره.
- .صورتش رو شست - خب، آره، ولی ...
خیلی افتخار می کرد.
معنی زندگیش همین بود.
بذارید استراحت کنه.
ایوان لازم نیست جهان رو تغییر بده.
ولی هنوز دلم براش تنگ شده.
یادته برام چی نوشتی؟
آه، خدای من.
برات خیلی زیادی نوشتم.
برام نوشتی...
می خوام پسرم رو بشناسی».
«.می خوام اسمش رو بدونی
آره.
تو داستانی داری؟
آه، خدایا.
من، آه...
همشون.
من...
بذارید نگهشون داریم باشه؟.
جی.
بله؟
فکر کنم باید...
چیه؟
فکر می کنم آماده ام.
باشه.
باید بهت بگم...
خیلی بد می خواستم...
که تو مثالی برای همه بشی یا مجازات بشی.
من با خواستن این موضوع اومدم اینجا.
ولی چیزی درون همه ما مُرد همه ما،.
و من خیلی می ترسم که چیزی که می خوام...
چیزی که بهش نیاز دارم چیزی نیست که بهش فکر می کردم،.
چی فکر می کردی؟
که اگه تو رو ببخشم اون رو از دست میدم،.
آه نه..
آره.
ولی شاید فقط لازم بود که با تو باشم.
چون حالا می دونم، من...
من می بخشمت.
می بخشمت.
بخشیدم من تو رو بخشیدم..
و باید بهت بگم...
باید بهت بگم...
من هیدن رو هم بخشیدم...
برای کاری که کرد برای اینکه جون بچه من رو گرفت،.
چون از صمیم قلب می دونم اون هم سردرگم بود،.
پس آره می بخشمش....
چون دیگه نمی تونم اینجوری زندگی کنم.
- .عزیزم - نه، نمی تونم. نمی تونیم .
- .باشه - ما نمی خوابیم .
نفس نمی کشیم.
دیگه همدیگه رو نمی بینیم.
و من این رو می خوام این رو می خوام..
- باشه؟ - آره .
چون دیگه تحملش رو ندارم.
نمی تونم موضوع اون نیست، نیست..
فقط این درد شدید هست...
که یه گذشته متفاوت رو می خواد،
و نمی تونم بذارم زندگیم رو کنترل کنه...
چون اگه این کار رو بکنم، می ترسم دیگه هیچوقت اون رو نبینم.
و این رو می خوام.
می دونم که می بینمش می دونم که در آینده می بینمش..
می دونم اگه بتونم ببخشم می تونم بغلش کنم.
اگه بتونم دوباره دوستش داشته باشم.
پس می بخشم.
من می بخشم.
شاید این کار درسته.
این لحظه سکوت.
شاید این بهترین راه برای خداحافظی کردن باشه.
آره.
ازش خوشم میاد.
می خواید...؟
میشه یه کم، آه...؟
آره.
همم.
خب...
امیدوارم تونسته باشیم کمک کنیم.
ممنونم.
منظورمه... تموم شد؟
فکر می کنم من خیلی خسته ام..
خب، فکر کنم ... می دونی...
همیشه می تونیم با هم صحبت کنیم.
- .آره - درسته؟
البته.
خیلی ممنونم که عکس هات رو آوردی.
آه، نه، خواهش می کنم ازت ممنونم..
بابت گل ها ممنونم.
خواهش می کنم.
با گل ها می تونی سفر کنی؟
نمی خوام مجبور بشی...
آه، نه یه کاریش می کنم..
آره، حتماً.
خب...
آه، شاید کندر بتونه برات یه جعبه یا چیزی درست کنه.
نمی خوام که...
ببخشید باید بهش فکر می کردم..
نه، نه... می تونیم دستمون بگیریمشون، مگه نه؟
آره. یا به زنی که اینجاست بگیم،
شاید بتونه یه چیزی پیدا کنه.
آه، فکر نکنم دیده باشمش.
- .بذار برم ببینم - آه .
نمی دونم چی تو ذهنم بود. ببخشید.
- .اشتباه از من بود - چیزی نیست .
کسی چیزی...
آب برای جاده می خوای؟
آه، ممنونم نیازی نیست..
قهوه دارن.
قهوه می خوای؟
- .نه - چیزی نیست. باشه .
فکر کنم بهتره برم ببینم می تونم کمکش کنم یا نه.
باشه.
خیلی خب.
پس جلوی خونه می بینمت.
- .آره - باشه .
سلام، لیندا.
سلام.
هممم.
سریع بر می گردم گل آوردم..
- ...و بعدش - اوهوم .
- ما باید... آه؟ - آره .
الان میام.
روزنامه داری؟
آره، لطفاً دردسر درست نکنی.
ببخشید باید بهش فکر می کردم..
کتاب های سرود جدید رو توی جعبه آوردن.
آره، آره، ایده خوبیه.
- .ممنونم - آه، خواهش می کنم .
من میرم طبقه پایین...
تا ببینم چیز دیگه ای هست یا نه.
- .ممنونم، بچه ها - خواهش می کنم .
- ...خب - فکر کنم ما منتظر بمونیم تا ...
- ...آه - آره .
آه، از جفتتون برای امروز ممنونم...
و کاندرا، البته...
آه، خوشحال شدم.
اگه اشکالی نداره من باید برم،.
آه، آره، می دونی...
لیندا، من واقعاً باید برگردم.
باشه.
می تونم بدون تو پیاده برم اگه...
نه، نه، نه، من...
- .من باهات میام - خیلی خب، باشه .
ما امروز با هم اومدیم.
برام...
لطفاً خیلی مراقب خودتون باشید.
ممنونم - تو هم همینطور، ریچارد..
- ما می مونیم، درسته؟ - آره .
ما همیشه اینجا هستیم منظورمه....
باهامون در تماس باش.
خوبه.
از دوباره دیدنت خوشحال شدم.
مراقب خودتون باشید.
آه، آسون تره که شما...
اگه میشه با گل ها بیاید اینجا.
آره، خوبه فکر خوبیه..
فکر می کنم این یکی درست باشه.
اگه یه کم روش روزنامه بذاری.
آره، خوبه خودت رو به زحمت ننداز..
باشه.
آه، سلام.
آه، اون ها اون ها رفتن؟...
آره، رفتن ولی ممنونم،.
اوه.
هدیه هستن، مال ما هستن، خب...
فقط دوست داشتم خداحافظی کنم.
حتی خودم رو بهشون معرفی هم نکردم.
- .چیزی نیست - نگرانش نباش .
- .مطمئنم چیزی نیست - آره... نه، باید می کردم .
چیزی نیست.
ممنونم که این فضا رو بهمون دادید و ما رو دعوت کردید.
- ...واقعاً - اینجا حال آدم رو خوب می کنه .
جدی میگم اینجا امنه..
برای همه مشکلات.
خب، فکر کنم بشه اینجا گذاشتش...
اگه یه کم روزنامه کنارش بذاریم.
- جودی؟ - بله؟
ببخشید، آه...
بقیه کتاب ها رو می برن به سن توماس.
- .برای همین به جعبه ها نیاز دارن - آه، باشه، باشه .
راستش رو بخواید...
ولی میشه فقط اینجا از روزنامه استفاده کنیم؟
من بودم روکش حبابی می کشیدم.
- ...فکر نکنم - جدی ...
نمی خوام مزاحمتون بشم.
نه، من می تونم جمع کنم آسونه..
فقط یه کم رزونامه بذار داخلش.
خب، چقدر روزنامه داری؟
می دونی چیه؟ من نگهشون می دارم.
- .خودم می خوام. آره - مطمئنی؟
آره فکر می کنم بهتر باشه..
- .باشه، ببخشید - خب ...
خب، از آشنایی با همه شما خوشحال شدم.
- ...اوه - آه ...
بابت همه چیز ممنونم و...
من یه داستانی دارم که می خوام بهت بگم.
آه، باشه.
می خوام بشنوم.
اون 16 ساله بود.
هفته خیلی بدی داشت.
من دلم به حالش می سوخت.
بچه ها چقدر می تونستن بی رحم باشن.
ولی نمی تونستم بذارم از هم بپاشه.
نه.
ما تنها بودیم.
ریچارد تا دیر وقت کار می کرد.
من شام پختم ولی اون غذا نمی خورد،.
سعی کردم باهاش حرف بزنم ولی حرف نمی زد،.
رفتم اتاقش پشت کامپیوترش بود..
دعواش کردم تو باید کار کنی»،.
اگه نمی تونی خوشحال باشی «.حداقل می تونی کارت رو خوب انجام بدی،
سرم داد کشید من نمی خوام خوشحال باشم»،.
«.من نمی خوام خوب باشم»
«داد زدم، «چرا؟
«چرا؟»
بعدش سر هم داد می کشیدیم.
جفتمون... آزرده شده بودیم.
و می ترسیدیم.
این رو می دونم.
خیلی سریع اتفاق افتاد.
ولی بعدش گفت، «قبل از اینکه بزنمت برو بیرون.
قبل از اینکه کتکت بزنم «.برو بیرون
به خدا قسم...
اون... خیلی ترسناک بود.
من رفتم توی اتاقم...
و در رو قفل کردم.
گیل...
ای کاش گذاشته بودم من رو بزنه.
ای کاش گفته بودم باشه، من رو بزن»،.
من رو بزن، عزیزم.
تا هر وقتی لازم داری «.من رو بزن
چون اینجوری می تونستم بشناسمش.
می تونستم بفهمم واقعاً کیه.
چیزی نیست.
مال من...
داستانش فرق داشت ولی...
نه.
دل ما واسشون تنگ شده.
- .منم می خواستم یه داستان بگم - می دونم .
عذر میخوام که نپرسیدم.
متشکرم.
باید...
باید، آه...
فکر کردم که بهتره بذاریم برن.
فکر خوبیه.
این چیه؟
عذر میخوام
این از...؟
آره، تمرین دارن می کنن....
برای سرود فردا.
من یادم رفت
گفتیم بهشون؟
امروز صبح بهت گفتم که تمرینه.
واقعا؟
عذر میخوام
نه خیلی خوبه..
آره، واسه فردا دارن تمرین می کنن.
می شنوی؟
دارن می خونن.
می خواید برید ببینید؟
♪ درود بر طنابی که دستانمان را ♪
♪ به عشق مسیحیت پیوند می زند ♪
♪ دوستی ♪
♪ فکر های مهربان ما ♪
نه. چیزی نیست.
♪ مانند بهشتیان هست ♪
♪ در مقابل تاج و تخت پدر خود ♪
♪ زمانی که جدا می شویم ♪
♪ دردی درونی به ما می دهد ♪
♪ ولی هنوز در قلب به همدیگه ♪
♪ وصل هستیم ♪
♪ و امیدواریم دوباره همدیگر را ببینیم ♪