‫نه، نه، ایرادی نداره. نه.
‫نه، می دونم. می دونم. خیلی وحشتناکه.
‫پاول، بیدار شو، بیدار شو. ‫دزد اومده خونه مامان.
‫اوه... به پلیس زنگ زدی؟
‫تو راهن. ‫من حالا دارم می رم اونجا.
‫- کجا؟ ‫ خونۀ مامان-
‫- چرا؟ ‫ چون دزد اومده خونه ش-
‫- دزد خونه اونم اومده؟ ‫- نه، احمق جون!
‫از خونه اون دزدی کردن، نه ما.
‫آخ، خدا رو شکر.
‫منظورم اون نبود.
‫صبر کن، می خوای منم باهات بیام؟
‫- که یه مرد همراهت باشه؟ ‫- نه، همین جا بمون و پدری کن!
‫نقشه خوبیه.
‫می شه یه سر به لوک بزنی؟
‫- آخه چراغش روشنه ‫- عه، جدی؟
‫احتمالاً زل زده به اون گوشی لعنتیش.
‫گندش بزنن.
‫حلقه مادربزرگم رو بردن، الی. ‫همون یاقوته.
‫عیبی نداره، مامان. من همین جا هستم.
‫نمی دونستم باید چیکار کنم.
‫پلیس گفت: «تا وقتی نرسیدیم به چیزی دست نزنید»
‫منم مثل اسب همین جوری اینجا وایستادم.
‫بیخیال مامان.
‫فکر کنم ایرادی نداشته باشه بشینی.
‫خدا، حس می کنم همه جام داره می لرزه.
‫خب، حق داری دیگه. خیلی ترسناکه
‫اون گردنبندی که برام خریدی رو بردن؛
‫- همه جواهراتم رو! ‫- آخی
‫خب، حداقل نزدن کلاً اینجا رو به هم بریزن.
‫هممم. چه جوری اومدن داخل؟
‫فقط خدا میدونه! چون مطمئنم که
‫وقتی رفتم بیرون، همه درها و پنجره ها رو قفل کردم
‫اینو گفتم که یه موقع نگی «زوال علق» گرفتم. ‫(زوال عقل رو اشتباه گفت)
‫- ببخشید، چی؟ ‫ زوال علق؟ -
‫جای «ع» و «ل» جابجاست. ‫همه اشتباه تلفظ می کننش.
‫نه، نه، چیزی نیست. مامان، چیزی نیست.
‫الان باید خواب باشی، رفیق. ‫یالا، چراغا رو خاموش کن!
‫و باید از روی اون بلند بشی.
‫از روی چی؟ روش نیستم.
‫چرت نگو، بدش بیاد.
‫اونجاست، داره شارژ می شه.
‫- اوهوم. ‫- فقط خوابم نمی بره.
‫بیشتر شب ها خوابم نمی بره.
‫خب، ذهنت خیلی مشغوله.
‫کلی اطلاعات، کلی نور آبی.
‫بیخود نیستی نمی تونی بخوابی.
‫- فکر نکنم علتش این باشه. ‫- چرا همینه.
‫از حالا به بعد، توی اتاق خواب ها ‫وسایل الکترونیکی ممنوعه، باشه؟
‫خودت چرا بیداری؟
‫مامان رفته مواظب مادربزرگ لیا باشه.
‫- دزد اومده خونه ش. ‫- وای خدا.
‫نه، فکر کنم حالش خوبه.
‫به مامان دلیل دیگه ای برای نگرانی نده، باشه؟
‫- چراغ رو خاموش کن لطفاً. ‫- باشه.
‫همین جوری خوبه. فقط دراز بکش تا خوابت ببره.
‫از بچگیم همیشه همین رو می گفتی.
‫خب، یه روز بالآخره جواب می ده.
‫خب، کی بازم نون برشته می خواد و کی چایی می خواد؟
‫- نون برشته می خوای لیا؟ ‫- معلومه که نه.
‫از دهه 90 میلادی به بعد صبحونه نخوردم.
‫باید یه چیزی بخوری مادربزرگ.
‫غذا خوردن آدم رو چاق می کنه عزیزم.
‫چاق بودن هم افتضاحه.
‫گوش نده، ایوا. ‫مامان بزرگ روانی ـه.
‫حالت خوبه عزیزم؟ ‫انگار خیلی داغونی.
‫آره، یه مقدار داغونم. ‫هنوزم باید برم مدرسه؟
‫آره. فقط برای اینکه تا نصف شب
‫پای گوشیت بودی، حالت خوب نیست.
‫- واقعاً پاش نبودم. ‫- آره، چون من ازت گرفتمش.
‫اگه دلش می خواد بذار امروز رو نره.
‫- وای خدا! ‫- بیا بریم خونۀ من، لوک.
‫کمکم کن تر و تمیز کنم.
‫راستش من حاضرم بیام.
‫نه، در ضمن باید امشب اونجا باشی.
‫- جلسه اولیاء مربیان داری. ‫- آخ، آره.
‫یالا رفیق! بریم بچه رذل! ‫بعداً می بینیمتون.
‫ایوا، دندون هات لطفاً!
‫- بعداً می بینمت عزیزم. ‫- خداحافظ.
‫- 5دقیقه دیگه پایین باش. حله؟ ‫- اوهوم.
‫هر روز صبح اینجوریه؟
‫- چه جوریه؟ ‫- پر هرج و مرج!
‫بچگی های تو، صبح های خونه ما
‫اینجوری نبود.
‫خب برای اینکه من مدرسه شبانه روزی می رفتم
‫و مایکل داشت کل نیوزلند رو برای خودش دور می زد
‫خودت در خلوت خودت می نشستی صبحونه ت رو میخوردی.
‫تاکسی بیرونه.
‫به این زودی می خوای بری خونه؟
‫البته! حالم خوبه. ‫نمی ذارم تروریست ها برنده بشن.
‫- مگه تروریست بودن؟ منو که بدجوری ترسوندن، پاول - ‫(تروریست: کسی که رعب و وحشت درست می کنه)
‫اما گاهی اوقات باید به زندگیت ادامه بدی.
‫فایده ای نداره بشینی برای شیر یا ادراری که ریخته ‫گریه کنی.
‫کسی ادرار نکرده بود، مامان.
‫- سلام. ‫- سلام، خانم استوارت.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبم!
‫لوک عاشق درس تاریخ. ‫همیشه همین طور بوده.
‫صحیح!
‫مشکلی هست؟
‫لوک الان نمره ـش روی سطح چهاره.
‫ببخشید، به نظام تحصیلی قدیم میشه نمرۀ چند؟
‫- اون زمان میشد نمرۀ C. ‫- نمرۀ C، آهان! ‫(تقریباً میشه 13)
‫- پس داره قبول میشه. خیلی عالیه. ‫- نه خیلی.
‫اگه لوک میخواد که این امکان رو داشته باشه
‫تا «تاریخ» جزو گزینه های دیپلمش باشه
‫پس الان ایده آلش اینه که نمرۀ سطح پنج بیاره.
‫که میشه نمرۀ B؟ ‫(تقریباً میشه 17)
‫نه، هنوزم نمرۀ C ـه.
‫الان باید روی سطح پنج باشه،
‫- و هدفش سطح شش باشه. ‫- اونوقت سطح شش میشه B؟
‫اینکه بخوایم نمرات رو به معادلِ قدیمیشون
‫- تبدیل کنیم، کمک خاصی نمیکنه. ‫- یه ذره میکنه.
‫پس خلاصه ـش میشه اینکه
‫لوک داره عقب میفته؟
‫تمرکز لوک، در یکی دو ماه اخیر
‫به شدت اومده پایین.
‫- درست میگم، لوک؟ ‫- بله خانم.
‫این چند وقت، داشتم مرور میکردم ‫ولی از ذهنم میپره.
‫بیشتر اوقات به نظر میرسه که خیلی خسته ـست.
‫توی کلاس خوابش میبره.
‫واقعاً خوابت میبره؟ لوک؟!
‫بعضی وقتا آره. ‫چون شبا نمیتونم بخوابم.
‫این اواخر، بیشتر به خوابیدنش حساس شدیم
‫و داریم وقت استفاده از گوشی
‫و شبکه های اجتماعی و همۀ اینا رو محدود میکنیم.
‫که اینطور. آخه الان برهۀ خیلی حساسی
‫- از نظر آماده سازی برای امتحاناته. ‫- البته که همینطوره.
‫و اگه لوک میخواد دیپلمش در رشتۀ تاریخ بگیره
‫پس یه چیزی باید عوض بشه.
‫باید تمرکزش رو پس بگیره.
‫بوم! بوم! بوم!
‫- پیو! پیو! ‫- پیو، پیو، پیو!
‫کاش هنوز میتونستیم با یه چوب اینور و اونور بدوییم
‫اگه میخواستیم، میتونستیم.
‫آره، ولی اونجوری مینداختنمون دیوونه خونه.
‫دیگه کسی نمیگه دیوونه خونه.
‫بهش میگن تیمارستان.
‫ولی در کل الان دیگه نمیندازنت اونجا.
‫تحت درمان قرارت میدن
‫و تو هم همینجوری میشینی خونه ‫و «لوس وومن» میبینی.
‫- به نظر که خیلی عالی میاد. ‫- آره واقعاً.
‫فیو، فیو!
‫بچه بودن، خیلی خوبه. مگه نه؟
‫- آره. ‫- بالاخره اومدش.
‫- سلام. ‫- سلام، رفیق.
‫باشه، خیلی خب. ‫بچه ها روی لباست امضا کردن؟
‫- خداحافظی هات رو کردی؟ ‫- آره.
‫برای مرحلۀ بعدی آماده ای؟ ‫آره، برو بریم.
‫خیلی خب، پسر خوب! ‫پس راه بیفت.
‫«دما» رو اشتباه نوشتی.
‫- اوه. ‫- جای «م» و «الف» رو باید جابجا کنی.
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام.
‫- سلام، گریس. ‫- سلام.
‫- جلسۀ اولیا-مربیان چطور بود؟ ‫- چی بگم والا.
‫خب، کلی چیزای مثبت توش بود.
‫می مونی برات چایی درست کنم، گریس؟
‫- بله، لطفاً! البته اگه اشکالی نداره. ‫- نه بابا!
‫عجب کامپیوتر قشنگی!
‫آره، مدرسه برام گرفتش.
‫- عه، جدی؟ ‫- آره، برای آزمون «اس ای تی» بهش دادن.
‫من مبتلا به اختلال کمبود توجه و کنش پریشی و اضطرابم
‫پس مدرسه کمکم میکنه.
‫یه کامپیوتر بهم دادن ‫و توی امتحانات بهم بیشتر وقت میدن.
‫صحیح! عالیه! خیلی دلسوزن!
‫خیلی خب، برای سؤال دوم
‫فکر میکنی ما هم باید
‫چیه؟
‫خب، فکر میکنی باید لوک رو ببریم پیش متخصص؟
‫چه جور متخصصی؟ مثلاً یه جور معلم؟
‫هزینه ـش خیلی زیاده.
‫نه، متخصص ذهنی. متخصص مغزی!
‫نه، نه، نه، نه.
‫از یه بچۀ 13 ساله چه انتظاری داری؟
‫- ولی میتونه ها! میدونی؟ ‫- چی؟
‫اگه بتونیم رسماً
‫- بهش انگ بزنیم؟ لکه دارش کنیم؟ ‫- نه.
‫نه، دارم به این فکر میکنم که مثل گریس بشه.
‫توی امتحانا وقت بیشتری بهش بدن. ‫یه لپ تاپ!
‫اون دختر همینجوریش هم خیلی باهوشه،
‫پس این میتونه بلیت موفقیتش باشه.
‫میتونه راحت بره دانشگاه.
‫پس میخوای روی لوک برچسب بزنی
‫تا توی امتحان وقت بیشتری بهش بدن؟
‫قشنگ مشخصه که الان یه سری مشکلات داره.
‫غیر از اینه؟ پس چرا که نه؟
‫- از این موقعیت استفاده کنیم؟ ‫- نه!
‫آره! آره!
‫- از نقطه ضعفش به عنوان نقطه قوتش استفاده کنیم. ‫- نه.
‫- مثل کُشتی سومو. ‫- نه! نه!
‫اون یه نوجوونه. ‫افکار و هورمون ها و دیوونگی خاص خودشو داره.
‫بیا فعلاً شلیک نکنیم. ‫(کنایه از: دست نگه داریم)
‫باشه، فعلاً شلیک نمیکنیم
‫ولی بیا به این زودی اسلحه هامون رو تحویل ندیم. ‫(بیا بازم بهش فکر کنیم)
‫باشه، ولی میدونی
‫باید حداقل حواسمون باشه که ‫اسلحه هامون روی ضامن باشن.
‫بیا تا کوچیکترین اتفاقی افتاد، شلیک نکنیم. ‫(کنایه از: خوشحالی الکی)
‫- چند تا دیگه از این کنایه ها بلدی؟ ‫- دیگه هیچی.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫مطمئنی نمیخوای بیای خونۀ ما بمونی؟
‫یا اینکه من میتونم امشب پیشت بمونم.
‫آخه...دوست ندارم اونجا تنها باشی.
‫بیشتر از 20 ساله که اینجا تنهام. ‫چیزیم نیست!
‫کیه؟
‫یه تفنگ بادی دارم!
‫مامان، چه خبره؟
‫چیزی نیست، مامان بزرگ. ‫منم!
‫چیزی نیست.
‫لوک اومده. تروریست نیست.
‫لوک چه غلطی توی خونۀ تو میکنه؟
‫الان باید مدرسه باشه.
‫خب، براش آب پرتقال طبیعی
‫یا یه چیز دیگه درست میکنم.
‫پس «ریدلر» با «جوکر» فرق میکنه؟ ‫(شخصیت های دی سی)
‫آره، معلومه!
‫اینجا چیکار میکنی؟ ‫الان باید مدرسه باشی.
‫دیگه خسته شدم.
‫خسته شدی؟
‫خیلی خب، لوک، میشه لطفاً سوار ماشین بشی؟
‫- خداحافظ مامان بزرگ. ‫- خداحافظ.
‫- خدا! بابت این اتفاقات خیلی متأسفم. ‫- متأسف نباش.
‫خیلی خوبه که لوک دلش میخواد بیاد اینجا.
‫گفت اینجا خوب و بی سر و صداست.
‫که اینطور. پس داری غیرمستقیم میگی که ‫خونۀ ما اینطور نیست؟
‫فعلاً که قصدم نقد کردنتون نیست.
‫ولی آخه اینجا باید آروم تر باشه
‫چون فقط من اینجام.
‫پسرایی مثل لوک، میونۀ خوشی با ‫سر و صدا و قیل و قال و هرج و مرج ندارن.
‫- پسرایی مثل اون؟ ‫- روان رنجور!
‫و منظور بدی از این حرفم ندارم.
‫سلام؟ لیا، منم.
‫اون مرد جوون گذاشت بیام داخل.
‫عه سلام. من الکسم. ‫اونطرف خیابون زندگی میکنم.
‫- این دخترم، الی ـه. ‫- سلام، درود!
‫خوشحالم میبینمت.
‫خیلی ممنون که بهم سر زدی.
‫از خدامه! هر کاری بتونم میکنم تا کمک کنم.
‫حتماً بدجوری شوکه شدی.
‫آره واقعاً. هنوز هم هیچ جوره نمیتونم فراموشش کنم.
‫خب، من ده تا پنجره دارم که مانعِ ورودِ
‫حتی مصمم ترین دزدها میشه.
‫- خدا خیرت بده. ‫- کارم رو از
‫اتاق نشیمن شروع میکنم. باشه؟
‫میرم چایی دم کنم.
‫عالیه!
‫«هنوز هم هیچ جوره نمیتونم فراموشش کنم».
‫تو که گفتی کاملاً خوبی.
‫دلم نمیخواست نگران بشی.
‫حالا انقدر برای من ابرو بالا و پایین نکن
‫و برو مراقب اون پسرت باش.
‫هر وقت خواستی بهم زنگ بزن.
‫میبینمت.
‫لوک، وقتی گفتی دیگه خسته شدم
‫منظورت از چی بود؟
‫- از همه چی. ‫- خیلی خب.
‫ولی از همه ی چی ها خسته شدی؟
‫همه ی
‫نمیتونم توضیح بدم. متأسفم.
‫واقعاً متأسفم مامان. ‫نه، اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫غمت نباشه. ایرادی نداره.
‫هیچکدوم از اینا رو توی دفترچه راهنمای بچه داری ‫ننوشته بودن، مگه نه؟
‫اینکه دیگه «مواظب سرشون باشید»
‫یا «دمای حموم»، یا «فرمول های ترکیبی» نیست!
‫حالا دفترچه راهنمای کوفتیمون کجاست؟
‫اگه تشخیص بدن که لوک مبتلا به یه چی هست،
‫مثلاً اضطراب یا افسردگی داره
‫یا اینکه اوتیسم داشته باشه
‫فکر میکنی اوتیسم داره؟
‫خب، نمیدونم. ‫منم مثل تو نادونم!
‫اصلاً هم بهم برنخورد!
‫اگه بهش برچسب بزنیم، عین این نیست که بهش بگیم
‫«تو محدودهایی داری که نمیتونی هیچ کاریش کنی»؟
‫و بعدش شاید دست از تلاش کردن برداره.
‫نه، ولی نمیتونم همینجوری ولش کنیم
‫و بذاریم تنهایی پوست کلفت بشه. میتونیم؟
‫مثلاً بفرستیمش دارالتادیب نوجوانان.
‫منظورم این نیست، پاول.
‫من که «کروئلا دویل» یا ‫اون زنه توی فیلم «آنی» نیستم.
‫یه ذره هستی.
‫بچه ها رو به فرزندخوندگیِ یکی دیگه بدیم
‫و بریم توی پرتغال زندگی کنیم؟
‫تموم شده بدونش!
‫میرم بهش سر بزنم.
‫بفرما رفیق. لباس مجلسی!
‫برای فردا هیجان زده ای؟
‫باید صبح زود پاشی، باشه؟
‫ساعت هشت بیا بیرون در.
‫ساعت گوشیم رو کوک کردم.
‫چه پسر خوبی!
‫اگه یه کم دلشوره داشته باشی هم اشکالی نداره.
‫- یه کم دلشوره داری؟ ‫- شاید یه کم!
‫باشه، میری میترکونی!
‫بعضی از پسرا ریش دارن.
‫اون یه ذره کُرک و پر رو میگی؟ نه!
‫مامان بزرگم از بیشترِ اونا بیشتر ریش داشت.
‫فردا خیلی خوب پیش میره، لوک. ‫بهت قول میدم.
‫نگران هیچی نباش. باشه؟
‫بیا جلو. شب بخیر رفیق.
‫شب بخیر، بابایی...بابا!
‫لوک!
‫- ببخشید، الان چراغا رو خاموش میکنم. ‫- اشکالی نداره.
‫گوش کن.
‫میخوای راجع به چیزی باهام حرف بزنی؟
‫مثلاً اینکه چی میشه که نمیتونی بخوابی؟
‫نه، چیزی نیست.
‫ولی یه چیزی هست. درسته؟
‫میتونی بهم بگی، رفیق.
‫اگه بگم، عجیب به نظر میاد.
‫برای من نه! قول میدم.
‫انگار نمیتونم مغزم رو خاموش کنم.
‫انگار داره پشت سر هم حرف میزنه ‫ولی من نمیشنوم چی میگه.
‫حتی وقتی که خوابم میبره
‫بیدار که میشم، قلبم اونقدر سریع میزنه
‫که انگار چندین کیلومتر دویدم،
‫و حس میکنم که کل خون بدنم ‫داره میاد سمت گوشم
‫تا سعی کنه فرار کنه.
‫ای خدا رفیق. خیلی بده که.
‫بیدار شدن انقدر ترسناکه که نمی خوام بخوابم.
‫بیدار شدن خیلی مزخرفه.
‫گاهی اوقات آرزو می کنم
‫چی؟
‫هیچی.
‫دارم دیوونه می شم، بابا؟
‫نه.
‫یه سری مشکلات داری.
‫اما خیلی از مردم احساس تو رو دارن.
‫- همه چیز رو خراب می کنم. ‫- نه، نمی کنی.
‫نه نمی کنی، چون ما کمکت می کنیم.
‫و در حال حاضر دقیقاً نمی دونیم چی کمکت میکنه
‫اما بهت قول می دم که به یه نتیجه ای می رسیم. ‫باشه؟
‫باشه.
‫خوبه.
‫چراغ ها خاموش.
‫شب بخیر، رفیق. ‫دوستت دارم، لوک.
‫منم دوستت دارم.
‫خوابش نمی بره. دیگه خودش نیست.
‫عملکردش توی مدرسه به فنا رفته،
‫و ما نمی تونیم احساس نکنیم که تقصیر ماست.
‫- خب، هست دیگه! ‫- عه، ممنون!
‫می دونی منظورم چیه دیگه.
‫همیشه باید پدر و مادرها رو مقصر دونست.
‫وقتی توی آزمون رانندگیت رد شدی، ‫ما رو مقصر می دونستی.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫چون حس خوبی داره که آدم کسی رو مقصر بدونه
‫که خودش نباشه.
‫«پدر و مادرت تو رو به فنا می دن».
‫درسته، به فنات می دن
‫اما از طرفی هم می شه از اون ها به عنوان بهانه ای ‫برای شکست هات استفاده کنی.
‫نمی خوام سرِ لوک غر بزنم.
‫تو امتحانات ترم دومِ متوسطه استرس گرفتم
‫بعدش مجبور شدید بهم داروی ضد تپش قلب بدید.
‫آره بابا.
‫بیخودی بیخودی بدجوری ناراحت شده بودی.
‫یه عصا نیاز داشتم. ‫یه چیزی که نشون بده
‫«لطفاً بفهمید که من مشکل دارم».
‫هممون گاهی اوقات به چیزی احتیاج داریم ‫که فشار رو از رومون کم کنه.
‫تو پدر خوبی هستی. الی مادر خوبیه.
‫این قضیه رو حل و فصلش می کنید.
‫ببخشید.
‫الو؟
‫آره.
‫که این طور.
‫حالش خوبه؟
‫خیلی خب، فوری میام اونجا. ‫ممنون.
‫مدرسه اش بود.
‫فکر می کنن به لوک، حمله عصبی دست داده.
‫توی مطبه و می گن تا عصر می تونه اونجا بمونه
‫- تو داری کجا می ری؟ ‫- دارم می رم از خوشحالی برقصم!
‫خودت چی فکر می کنی؟ می رم پسرم رو بردارم
‫خیلی خب، بعدش چیکار می کنی؟
‫نمی دونم.
‫وقتی برسی اونجا می فهمی.
‫تو پدرشی!
‫خیلی خب. ‫برو داخل، سرباز!
‫وقتشه بری داخل.
‫- نمی خوام برم داخل، بابا. ‫- باید بری، رفیق.
‫پس زود باش. نفس عمیق بکش. باشه؟
‫از پسش بر میای.
‫چوب رو بنداز زمین، رفیق.
‫برو داخل.
‫باریکلا، لوک.
‫قرص نعنا می خوری؟
‫نوبت ماست.
‫چون حالا دیگه توی سیستم روانیه.
‫نه توی سیستم نیست. ‫فقط بردمش پزشک عمومی.
‫بگذریم، مگه توافق نکرده بودیم که بره دکتر؟
‫کی؟ اصلاً همچین توافقی نکرده بودیم.
‫نکرده بودیم؟ خب
‫برای نبردنش هم توافق نکرده بودیم.
‫نه، کلاً هیچ توافقی نکرده بودیم. ‫نکته اش همینه!
‫قرار بود شلیک نکنیم. ‫اون همه چرندیات در مورد اسلحه ها گفتیم.
‫آره، اما بعدش لوک دچار یه بحران شد. خب؟
‫پس با خودم گفتم دکترها باید تو این بحران ببیننش
‫غریزه ام بهم اینو گفت.
‫خب، کاش که غریزه ات قبلش با من حرف می زد.
‫باشه. پس شد اختلالِ
‫- اضطراب فراگیر! ‫ آره-
‫اگه بخوایم دارو مصرف کنه، ‫یه سری دارو هست.
‫اگه بخواییم می تونیم به مدرسه بگیم،
‫اما مجبور نیستیم.
‫خب، باشه. پس
‫پس اینکه چقدر این قضیه بخواد رسمی بشه ‫به خودمون بستگی داره.
‫خیلی خب.
‫من فقط می خواستم کار درست رو بکنم.
‫اتفاقاً لوک امروز عصر کمی بهتر به نظر می اومد
‫فکر می کنم این بار از روی دوشش برداشته شده.
‫حالا دیگه می دونه که یه چیزیش هست.
‫یه چیز قابل تشخیصه. ‫پس اینجوری نیست که داره دیوونه می شه.
‫راستی حال مادرت چطوره؟
‫خیلی خوبه.
‫آره، داره با قدرت پیش می ره.
‫- خوبه. ‫- هممم.
‫خبر خیلی خوبیه. محشره!
‫واقعاً داریم یه کم پیشرفت می کنیم.