‫آره، اوهوم.
‫متوجه شدم. باشه حتماً.
‫ببین، من یه سری از کارمندهای آژانس رو ‫برای این جریان معرفی می کنم.
‫می دونم هزینه اش بیشتر می شه،
‫خیلی خب، ببین، الآن 20دقیقه ست
‫بیرون خونه ام وایستادم.
‫می شه بقیه اش رو بذاریم اول صبح دوشنبه ادامه بدیم؟
‫آره، متوجه شدم. به روی چشم.
‫تو هم همین طور رفیق. خداحافظ.
‫سلام.
‫- زود باش! عجله کن! ‫- بجنب بابا!
‫- داری از دست می دیش. ‫- باشه، دارم میام.
‫- یالا! ‫- عجله نکنید.
‫- چی می گه؟ ‫- صحیح!
‫- بگیر ببینم. سوخاری برای لوک. ‫- آخ جون، سوخاری!
‫- ماست من کو؟ ‫- غذای عجیب ماستی، برای ایوا!
‫ببخشید دیر کردم.
‫هنوز داری کار می کنی؟
‫همیشه کار می کنم.
‫چرا دیر کردی؟
‫آخ جون، هنوز شروع نشده.
‫ای خدا! «رقص روی یخ» نه!
‫ایوا، زود باش، داره شروع می شه.
‫- فصل جدیدشه. ‫- چی؟
‫رقص روی یخ! یالا برو برادرت رو بیار.
‫- اولش رو داریم از دست می دیم. ‫- کجاست؟
‫نمی دونم. من تازه رسیدم.
‫طبقه پایین؟
‫شاید!
‫امکانش هست بعداً ببینیمش، بابا؟
‫وسط بازی ام.
‫نمی تونی استپ بزنی؟
‫سخته، آخه اگه
‫سخته دیگه. نمی شه توی این مرحله استپ زد.
‫باشه، حله.
‫- باید استپ بزنم؟ ‫- نه، بایدی در کار نیست.
‫چون اینجا عربستان صعودی نیست.
‫ولی نمی خوای فصل جدیدش رو ببینی؟
‫فکر کنم دیگه برای اینجور چیزها خیلی بزرگ شده باشم
‫ببخشید.
‫باشه.
‫ایوا، پس تو میای با هم ببینیمش؟
‫- شاید بعداً ببینمش. ‫- چرا زنده نمی بینی؟
‫عیبی نداره. ‫زنده هم نباشه برام مهم نیست.
‫می دونی، بچه که بودم ‫اگه یه برنامه رو نمی تونستی ببینی
‫به معنای واقعی کلمه، باید 20سال صبر می کردی ‫تا دوباره می تونستی ببینیش.
‫چقدر ترسناک!
‫راستش واقعاً ترسناک بود.
‫چند تا قسمت «سوئینی» هستش که هنوزم ندیدمش.
‫اما از طرفی باعث می شد ارزش زندگی در لحظه رو بدونی
‫ببخشید، من مُردم و کسی بهم نمی گه؟
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫- بچه ها هم نمی خوان ببیننش؟ ‫- نه، هیچکدومشون!
‫- به نظرم بزرگ شدن و دیگه خوششون نمیاد. ‫- خب، من خوشم میاد.
‫یه کم بی کیفیته.
‫نه وقتی که با همدیگه می بینیمش.
‫اون موقع یه چیز دیگه می شه. ‫می شه فعالیت خانوادگیمون.
‫از کی تا حالا ما شدیم خانواده ای که
‫هر کسی می ره توی اتاق خودش ‫و با وسیله الکتریکی خودش کار می کنه؟
‫ما هیچ وقت مثل والتون ها نمی شیم. ‫(نام سریالی با این نام)
‫نیازی نیست که والتون ها باشیم، عزیزم. ‫(نام سریالی با این نام)
‫دیگه حالا به مانسترها هم راضیم. ‫(سریال مانسترها)
‫یا خانواده مانسونِ لامصب! ‫(خانواده ای که همه ـشون قاتل سریالی بودن)
‫حداقل یه علاقه مشترک داشتن.
‫چرا نمی ری بهشون بگی تن لششون رو بیارن اینجا؟
‫چون می خوام خودشون بخوان ببیننش.
‫می خوام با رضایت خودشون بیان ببینن.
‫- خب، پس نمی تونم کمکت کنم. ‫- آره ظاهراً.
‫شب بخیر، جیم باب! ‫(منظورش مودمه)
‫- بابا! ‫- پاول، اینترنت قطعه؟
‫دیدی «روزِ مدرسه خالی» رو گذاشتم؟ ‫(روز آموزشی برای معلم ها، بدون حضور دانش آموزان)
‫تقویمی که از دوشنبه شروع می شه؟ ‫آره، توی ناحیه سبزه.
‫و کمی بعد باید ایوا رو ببرم تکواندو
‫و لوک رو ببرم خونه مامان و بابا.
‫- عیبی نداره؟‫ آره -
‫- اگه سبز باشه، انجام می شه. ‫- توی تقویم تو، سبز رنگه؟
‫مال من قرمزه. خنده داره.
‫آره، قطعاً از اون چیزاییه که ‫باید توی خاطره ها ثبت بشه.
‫خدا! هیچوقت فکرش رو می کردی ‫آدمی بشی که همه کارهاش رو با تقویم می کنه؟
‫چی؟ مثل فیلم دختران تقویمی؟ ‫از جونم مایه بذارم؟
‫من هیچ وقت سالنامه نداشتم. ‫اما همه سالنامه داشتن.
‫تو سالنامه داشتی؟
‫نه، چیزی نداشتم که بخوام بهش ترتیب بدم.
‫قدیم ها خیلی بهتر بود.
‫بالآخره اون یارو برای انتخاب مورد مناسب
‫- برای تبلیغ شبکه فیلم های ترسناک، جواب داد ‫- باشه، دیگه بهتره برم، عزیزم.
‫بجنبید بچه ها. ‫بیایید لطفاً یه حرکتی بزنیم.
‫باشه، خداحافظ.
‫چرا پدربزرگ همیشه این جوری توی خیابون منتظرمون می مونه؟
‫خیلی پِی این قضیه رو نگیر، عزیزم.
‫باب و لین اونطرف هستن، لوک.
‫فقط یه کمکی توی چند تا وسایل آخر می خوان.
‫- باشه. ‫- ممنونم پسر.
‫لوک لطف داره که کمک می کنه.
‫آره، بچه خوبیه.
‫این پایان یک دوره ست!
‫باب و لین تقریباً انداز شماها اینجا بودن، مگه نه؟
‫2ماه بعد از ما اومدن اینجا.
‫48سال قبل! یک بار هم با هم بحثمون نشده.
‫خب، بجز اون قضیۀ لوله ها
‫یه بار هم با هم بحثمون نشده،
‫بجز اون تک اتفاقی که با لوله ها افتاد.
‫- چیز خاصی نمیخواید؟ ‫- بابا، داره دیرمون میشه.
‫- باشه. ‫- نه چیزی نمیخوایم.
‫قبلاً همۀ کسانی که توی این خیابون بودن رو میشناختم
‫حالا ما آخرین بازمانده های اون جمع قدیمی هستیم،
‫که طبقه متوسطی ها بهمون حمله کردن.
‫دیگه خبری از پرده های توری و ‫خونه سازی های دائمیِ کوفتی نیست.
‫اونا رو نمیشناسم.
‫نمیخوام اونا رو بشناسم.
‫اونا رفتن.
‫اون یه وکیلِ لامصب ـه.
‫سو و تری رو از خونه ـشون بلند کردن.
‫اونا خونه ـشون رو کوچیک کردن.
‫اون مُرد.
‫اونم مُرد. اونا رو نمیشناسم.
‫اون رفت خونۀ سالمندان.
‫- اون معماری چیزی ـه. ‫- من دیگه بهتره حرکت کنم.
‫- بعداً میبینمت. ‫- خداحافظ بابابزرگ.
‫خداحافظ عزیزم.
‫- عالیه! ‫- دیگه تقریباً کارمون تمومه؟
‫نه، واقعیتش تموم نشده. ببخشید.
‫ببین، منم دوست ندارم روز تعطیل کار کنم،
‫ولی فقط اینجوری میتونیم همه ـش رو تموم کنیم.
‫- گلوم داره یه کم... ‫- عالیه!
‫خب، قسمت های بعدی... ‫آره، بازم جیغ زدن هستن.
‫پس اگه میشه خیلی بلند جیغ بزن،
‫بعدش من هر چقدر لازم بود کمش میکنم.
‫آره، خوبه.
‫به گمونم هر چی صدات بیشتر نشون بده ترسیدی ‫بهتر باشه.
‫پس چه میدونم، تصور کن که
‫تلفنت رو انداختی توی مستراح یا دارن میکُشنت.
‫نــــــــه!
‫- نفهمیدم چی گفتی. جانم؟ ‫- نه، نه، نه.
‫نه، نه. واینستا.
‫دارم میگم جیغ زدنت عالیه. ادامه بده.
‫عه!
‫- سلام. ‫- سلام، یادم رفت بگم
‫آبمیوه و شیر لازم داریم، پس اگه میشه
‫مشکلی نیست. بابات چطوره؟
‫به خاطر تصفیۀ اجتماعی لندن از ‫کثافتایی مثل ما افسوس میخوره.
‫خب، بیراه هم نمیگه.
‫آره به گمونم.
‫بگذریم، الان داریم میریم داخل کلاس تکواندو.
‫- بعداً میبینمت. ‫- عالیه!
‫دیگه میتونی جیغ زدن رو تمومش کنی، ابیگل.
‫حالت چطوره؟
‫تا حالا ندیده بودم حرکات تاکواندو بری.
‫تاکواندو نیست، تکواندو ـه.
‫- چی؟ ‫- همه ـش اشتباه میگیش.
‫- تاکواندو! ‫- نه، تکواندو.
‫- با من بگو. تکواندو. ‫- جودو!
‫بابا، نه!
‫منم مثل ژاپنی ها به اشتباه تلفظ کردنش ادامه میدم.
‫کُره! سلام امیلی.
‫این پا رو بکِشید.
‫خوبه، حالا اون یکی پا.
‫- قشنگ کِش بدید. بهش لم بدید. ‫- چخ!
‫بالا و چخ! بالا و چخ! «و چخ» نه!
‫- بالا و چخ! ‫- همه ـش اشتباهه.
‫- بالا و چخ! ‫- سلام.
‫بابا، چیکار میکنی؟
‫فقط دارم سلام میکنم.
‫برو بشین. داریم شروع میکنیم.
‫جورج هستم. حالتون چطوره؟
‫اولین باره که میاید تکواندو؟
‫- بله، همینطوره، بله. ‫- خیلی خب!
‫- ببخشید.
‫- چی بگم والا. ‫- خیلی خب بچه ها.
‫با گرم کردن خودمون شروع میکنیم.
‫- تکواندو! ‫- خیلی خب، بچه ها.
‫به سمت چپ خم بشید.
‫یه پرش بلند. پا به سمت سقف.
‫نه این نیست. نه، حال به هم زنه.
‫بکِشید، بچه ها.
‫رشید، تعادلت رو حفظ کن!
‫جاسلین، مراقب باش لطفاً.
‫واقعاً ممنونم که این همه اضافه کاری میکنی.
‫بچه های کانالِ فیلم های ترسناک
‫- ترسیدن! ‫- آره.
‫میخواستم بگم خودشون رو خیس کردن ‫ولی اون بهتره.
‫اشکالی نداره، یه کم سرم شلوغ بوده ‫ولی اشکالی نداره.
‫بچه ها هنوز زنده ان. ‫پاول هم همینطور. البته فکر کنم!
‫بچه ها و اینجور چیزا ‫خیلی میتونن بدقلق باشن، مگه نه؟
‫بعضی وقتا زندگی خیلی سخت میشه.
‫باید تظاهر کنیم که ‫خیلی خوب داریم باهاش کنار میایم
‫ولی همگی داریم از درون فریاد میزنیم.
‫با در نظر گرفتنِ اینکه ما عملاً پستاندارهایی هستیم ‫که کارت بانکی دارن،
‫- به نظرم وضعمون خوبه. ‫- خب، همینه دیگه
‫هر کار بشه میکنیم. ‫یعنی ما بی نقص نیستیم.
‫مامانم دو روز در هفته دوقلوها رو میگیره،
‫و من فقط باید تصمیم بگیرم که ‫با این موضوع مشکلی نداشته باشم.
‫که عذاب وجدان نداشته باشم
‫چیز خوبیه. ‫لازم نیست عذاب وجدان داشته باشی.
‫البته یه پرستار بچه و یه نظافتچی هم هست.
‫معلم خارجی یا از این چیزا نیست. ‫یه زنِ معمولیه.
‫مادر دخترا هم همین وضع رو داره.
‫- خیلی خب. ‫- ببخشید، هنوز خام ـه.
‫مثل اون مزخرفات دراز زیستی ای ‫که به خوردِ بچه ها میده.
‫هنوزم تو فکر اینی که بفرستیشون مدرسۀ شبانه روزی؟
‫مدرسۀ شبانه روزی توی هفت سالگی ایرادی نداره.
‫- منم همینکار رو کردم. ‫- آخه هفت سالگی؟
‫نگران نیستی به فناشون بده؟
‫مدرسۀ دولتی هم همینه.
‫ولی حداقل جوری به فناشون میده که ‫من درک میکنم.
‫عالیه!
‫توی این خونۀ جدیدتون، ‫سیستم گرمایش مرکزی گازی دارید؟
‫آره داریم، جکی. ‫مخزن آب گرم کنِ خوبی داره.
‫- عالیه. ‫- آره، یخ نمیزنیم.
‫و چون خونۀ یک طبقه ـست، ‫دیگه از پله ها هم نمیفته پایین.
‫پس همین الانش دو تا شیوۀ احتمالی مرگ ‫از احتمالات خط خورد.
‫سود خوبی کردید.
‫- سلام بچه ها. ‫- عه، ببینید کیا اومدن!
‫ممنون که گذاشتی پسرت رو قرض بگیریم، پاول.
‫- خواهش میکنم. ‫- این یکی رو نگاه کن.
‫- سلام، مامان بزرگ. ‫- داری قد میکِشی، خوشگل خانم!
‫آره، ما دیگه منتظر تاکسیمون هستیم.
‫- پایان یک دوره! ‫- پایان یک دوره.
‫واقعاً همینطوره. پایان یک دوره!
‫میدونستی یه بار مُچ بابات رو گرفتم
‫که توی آلونک، داشت فضولی میکرد.
‫- داشت چیکار میکرد؟ ‫- کارهای آلونک رو میکردم.
‫اوبر داره میرسه. یالا لین. ‫(اوبر: تاکسی تلفنی)
‫از رُزها مراقبت میکنی دیگه، آره جکی؟
‫قول میدم، لین. ‫چیزیشون نمیشه.
‫اصلاً دوست ندارم بهش فکر کنم که ‫بعد از این همه سال بمیرن.
‫تا وقتی که من زنده ام، اونا هم زنده می مونن.
‫یالا پست فطرتِ پیر! بغلم کن!
‫اولین بغل کردن، توی این چهل سال.
‫دیگه انتظار بغل کردن نداشته باش، ‫پیرمردِ احساسیِ عوضی!
‫دیگه خداحافظ.
‫خداحافظ، باب. ‫دلم برات تنگ میشه، رفیق.
‫خب. بریم لین.
‫- پس عکس رو میذاری توش. ‫- و اون فیلتر باعث میشه
‫شبیه خرس یا خرگوش یا یه چیزی بشی.
‫حالا این شمایید بابابزرگ. ‫ولی شبیهِ گورکن شُدید.
‫نظرتون چیه؟
‫فکر میکنم باید خدمت سربازی رو برگردونن.
‫خیلی خب، یالا بچه ها. ‫بیاید بریم خونه لطفاً.
- ‫- سوار ماشین بشید. ‫- جلو میشینم! - جلو میشینم!
‫چرا جفتتون نمیتونید عقب بشینید؟
‫آخه فایده ـش چیه؟
‫چی بگم والا، یه حسِ اتحاد خانوادگی.
‫- ولی گفتم جلو میشینم. ‫- من زودتر گفتم.
‫آره، بخوایم منصفانه بگیم، خواهرت زودتر گفت.
‫هِی، حالت خوبه مامان؟
‫سال ها بود که از رُزهای لین مراقبت میکردم.
‫از موقعی که دست هاش ورم مفاصل گرفت
‫و نمیتونست با قیچیِ
‫بهش چی میگن، جیم؟
‫- قیچیِ باغبونی! ‫- ...قیچی باغبونی کار کنه.
‫پس یه سر میرفتم اونجا و گل های خشک شده رو میکَندم ‫یا هرس میکردم.
‫خب، اون عاشق رُزهاشه.
‫- باب پشیزی بهشون اهمیت نمیداد. ‫- نه.
‫ولی لین عاشقشون بود.
‫- اوهوم. ‫- و من بهش قول دادم
‫که خاطر جمع میشم که سر حال بمونن.
‫فکر میکنی همسایه جدیدهامون ازشون مراقبت میکنن؟
‫آخه من از کجا باید بدونم؟
‫ظاهراً متخصصینِ جوانی هستن.
‫پس خیلی بد به نظر نمیرسه.
‫- میشه یه حرفی باهاشون بزنی، پاول؟ ‫- چی؟ با همسایه جدیدها؟
‫تو میتونی به زبون طبقۀ متوسط جامعه حرف بزنی ‫ولی ما نمیتونیم.
‫اینجوری خیالم راحت میشه.
‫آره، حتماً. وقتی اسباب کشی کردن
‫یه سر بهشون میزنم و یه صحبتی در مورد گل ها میکنیم. ‫باشه.
چیکار کردی؟!
‫بعد از بغل کردنِ باب، داره از این کار خوشم میاد.
‫مثل وقتی که نون پیتزای فرانسوی رو کشف کردم.
‫چیز دیگه ای نمیخوردیم.
‫گوجه سقف دهن آدم رو آب میکرد.
‫بعدش خرده نون ها میومدن خودشون رو توش جا میکردن.
‫ولی ارزشش رو داشت.
‫قصۀ خوبی بود.
‫- زود میبینمتون. دوستتون دارم. ‫- ما هم دوستت داریم.
‫اون کیه؟
‫- به چی میخندید؟ ‫- توی دیسکوردیم.
‫- یه بازی ـه؟ ‫- سرور چت کردن.
‫«اندرو» دوستم، خیلی احمق ـه.
‫فکر میکنه «روبلاکس» از «ماین کرافت» بهتره، ‫(بازی های ویدئویی)
‫صرفاً برای اینکه اژدهای مرحلۀ آخر رو ندیده.
‫حتی «سوییچ» هم نداره. ‫(کنسولِ بازی)
‫توی آیپدِ مامانش بازی میکنه.
‫تازه اجازه نداره «موبایل سوت گاندام وینگ» ببینه. ‫(انیمه ای ژاپنی)
‫چون برای سن بزرگسالانه، ولی بازم میبینه.
‫حق با شماست، واقعاً خیلی خنده دار بود.
‫سلام، مامان.
‫- سلام. ‫- سلام عزیزم.
‫ولی برامون مرغ سوخاری گرفتم.
‫اوووه، غذای پرچرب! ‫دلم برای غذا خوردن از سطل تنگ شده بود.
‫گفتم میتونیم «رقص روی یخ» رو ببینیم.
‫البته زنده نیست. ‫میدونی، وقتی چاره ای نداری باید قانع باشی.
‫اگه اشکالی نداره من شاید برم روی میزم بخورم.
‫نه، صبر کن، صبر کن.
‫روی پات، جلوی تلویزیون بخورش.
‫آره، منم میخواستم برم توی منطقۀ خودم.
‫همه ـمون خسته ایم، پاول.
‫نه، بیخیال، بیخیال! ‫همینجوری پراکنده نشید.
‫ما یه خانواده ایم. ‫چرا برای یه بار هم که شده
‫همزمان به یه دستگاه الکترونیکی نگاه نکنیم؟
‫راستش رو بخوای خیلی حس و حالش رو ندارم.
‫من مشق دارم.
‫- آره، منم دارم. ‫- گور بابای مشق!
‫میشینیم تلویزیون میبینیم. ‫من که چیز زیادی نخواستم.
‫نگفتم بیاید بازی های خانگی بکنیم،
‫یا «تعقیب جزئی» یا «راندرز» بازی کنیم. ‫(راندرز: بازی ای شبیه به بیسبال)
‫ولی دارم ازتون میخوام... ‫دارم به شما توالت فرنگی ها دستور میدم،
‫که بشینید و این مرغِ مرغداریِ نسبتاً گرم رو بخورید
‫و به یه مسیر یکسانِ کوفتی نگاه کنید.
‫پس رضایت چی شد؟
‫میشه یه کم سالاد کلم بدی لطفاً؟
‫ممنونم. مرسی عزیزم.
‫باشه، خب اینجوری بدرد نمیخوره. ‫دیگه برید.
‫- این چرخش های الکی... ‫- ساکت!
‫فقط ساکت.
‫سلام. پدر و مادر من خونه بغلی زندگی میکنن،
‫و میخواستم بدونم... ‫راستی من پاول هستم.
‫میخواستم بدونم شما باغبون هستید؟
‫یا شریک زندگیتون باغبونه؟ ‫البته اگه داشته باشید.
‫ببخشید، میدونم که سؤال عجیبیه.
‫هنوز خیلی فکری دربارۀ باغچه نکردیم.
‫- آخه تازه اسباب کشی کردیم. ‫- درسته، خب.
‫موضوع اینه که، مامان من ‫به ساکن قبلی اینجا قول داده
‫که از رُزهاش مراقبت میکنه،
‫و میخواستم بدونم از نظرتون اشکالی نداره
‫که هر از گاهی بیاد اینجا و این کار رو بکنه؟!
‫حتماً.
‫به گمونم حله.
‫البته اگه... ‫اون که داخل خونه نمیاد؟ میاد؟
‫نه، نه، یه
‫یه درب پشتی، عقبِ باغچه هست که میتونه
‫ازش استفاده کنه. ‫اصلاً نمیفهمین اومده.
‫اون دیوونه نیست. ‫فقط به رفیقش قول داده.
‫- باشه، حتماً، عیبی نداره. ‫- خیلی ممنونم.
‫ممنونم.
‫آره.
‫ببخشید، ببخشید.
‫عه، چه خوب. اومدی.
‫آره، این رو برات گرفتم.
‫عه، مرسی. عاشقِ یه زنِ دیگه شدی؟
‫- چی؟ ‫- قهوه!
‫چندین ماه بود که برام نگرفته بودی.
‫یعنی نمی شه یه کار خوب بکنم،
‫- اما عاشق یکی دیگه نشده باشم؟ ‫- چرا فکر کنم بشه.
‫اسمش راکسیه ‫و باعث می شه حس سر زنده بودن بکنم، باشه؟
‫خب، حالا باید چیکار کنیم؟ ‫غرفه آب نبات؟
‫خب، من آره، اما فکر کنم تو اونجایی، ‫غرفه «انتخاب شانسی»
‫عه، پس با همدیگه نیستیم.
‫می دونی که چه جوری هستن دیگه. ‫دوست دارن جدامون کنن،
‫تا با تفرقه افکنی بتونن رومون مسلط باشن.
‫- سلام ‫ جورج رو می شناسی؟ -
‫آره، البته!
‫آره، ما دوست های جون جونی تکواندویی هستیم، مگه نه؟
‫آره، سلام.
‫سلام رفیق. خیلی خب.
‫خیلی خب، پس من می رم اونجا.
‫- دوباره می بینمت ‫- آره.
‫همینه!
‫همینه! تا انتهاش رو بگرد، پسر!
‫خدا می دونه اون پایین پایین ها چیا هست.
‫!یه آیفون، 30هزار پوند روی کاغذ یادداشت، کشمش
‫عه، ببخشید.
‫الو؟
‫بله، خودم هستم.
‫ببخشید، شما؟
‫بله، پس 2تا از اون ها، یکی از اون ها
‫- و یه چند تا از اون ها لطفاً. ‫- خیلی خب.
‫می تونم توجه اتون رو به یه آب نبات سفت اضافه با 20پوند جلب کنم؟
‫- جورج، کمکم کن. 2تا با طعم کولا... ‫- ممنونم.
‫و 2تا ویفر کارامل لطفاً!
‫این آب نبات ها دارن مثلِ
‫خب، می خواستم بگم کیک داغ
‫اما وقتی به کریستین توی غرفه قنادی نگاه می کنم
‫راستش رو بخوای پرنده پر نمی زنه!
‫اون خیلی بدبخته. مشکل هم همینه.
‫بچه ها خیال می کنن همه کیک ها مسموم شدن.
‫ببخشید.
‫پاول؟
‫یک نفر زنگ زده پلیس گزارش مادرم رو داده.
‫پلیس؟ چرا؟
‫نمی دونم. برای این جریان باغچه ست.
‫- باید برم ترتیبش رو بدم. ‫- خیلی خب.
‫هر چی شد بهم خبر بده. ‫سلام برسون.
‫خداحافظ.
‫ببخشید.
‫برگرد سر کار. داره صف می شه.
‫صحیح! شکر بیشتر برای مغزها و ‫دندون های در حال رشدتون! آخ جون!
‫- آخ جون! ‫ چی بهت بدم؟ -
‫خیلی ممنون، رفیق. ‫ببخشید که اینجوری شد.
‫سلام، زنگ زدی پلیس گزارش مادرم رو دادی؟
‫فکر کردم گم شده.
،‫وقتی یه زن مسن رو توی باغچه ت می بینی
‫فکر می کنی که احتمالاً... ‫خب، فرار که نمی شه گفت،
‫اما شاید از یه مؤسسه زده باشه بیرون.
‫خب، اون مادر منه که از طرفی همسایه شما هم هست
‫با نامزدت حرف زدم که اون
‫بیاد و از رزها نگهداری کنه و گفتش اشکالی نداره
‫مارتینا!
‫امروز هنوز ندیدمش. ‫فکر کنم رفته بدوئه.
‫این همه وقت؟
‫ببین، متأسفم اگه مادرت رو ناراحت کردم.
‫فقط یه وضعیت عجیب و غریب بود، ‫و با خودم گفتم مقامات رسمی
‫میتونن بهتر از من بهش رسیدگی کنن.
‫- آره، نه، درک می کنم. ‫- عجب رزهای خوشگلی هستن.
‫به مادرت بگو خودمون ازشون نگهداری می کنیم.
‫آخه یه چیزیه که روش خیلی متمرکز شده، می دونی؟
‫چون دوستش رفت و الان اون رُزها نمادین هستن.
‫متوجه ام. بهم اعتماد کن.
‫ازشون نگهداری می کنیم.
‫خیلی خب، ممنونم.
‫سلام مامان. همه چی ردیف شد.
‫نرفتم دزدی. رفتم هرس کنم.
‫در کل نمی تونستم از پنجره بالا برم. ‫نه با این پاهام!
‫نه، می دونم، پلیس فهمید قضیه چی بوده،
‫و حالا با یکی از 700نفری که خونه بغلی زندگی می کنن
‫- حرف زدم. ‫- عه، خیلی خب. چی شد؟
‫گفتش از رزها نگهداری می کنه.
‫اما درست و حسابی این کار رو می کنه؟
‫- وای، لین خیلی ناراحت می شه. ‫- بهش نگو.
‫نیازی نیست بدونه. یادش نمی مونه.
‫بعید می دونم معقولانه بشه انتظار داشت
‫که آدم بره تو باغچه 1نفر وقت بگذرونه مامان
‫فقط فکر نمی کنم دیگه از این به بعد با این منوال بشه عمل کرد
‫- اما لین ازم خواست! ‫- نکته اش اینجاست که
‫اون ها حالا دیگه از اینجا رفتن، عزیزم!
‫چرا لین و باب رفتن؟
‫همیشه به نظر خیلی سرزنده می اومدن.
‫خب، لین زوال عقل گرفته. ‫مراحل اولیشه.
‫باید می رفتن مسکن اجاره ای سالمندان، یه جایی که...
‫- نگهبان و این جور چیزها داشته باشه. ‫- آها.
‫تا حالا بهت این حس دست داده که همه
‫یه کم دلشون برای هم تنگ شده؟
‫خب، طلسم زندگی های امروزیه، مگه نه؟
‫هممون مثل برنسون، توی جزیره های خودمون هستیم. ( ریچارد برنسون )
‫ای خدا!
‫نمی شه ما مثل آدم یه گفتگوی لعنتی داشته باشیم؟
‫خدای من!
‫الی، بیا اینجا رو نگاه کن.