‫بابا؟
‫خیلی داری تند می ری.
‫رفیق، در حال حاضر...
‫چیزی به اسم «خیلی تند» وجود نداره، باشه؟
‫پس فقط شکرگزار باش...
‫که ساعت 1 صبح به خاطر یه متکای کوفتی...
‫اومدم دنبالت! باشه؟
‫می شه دور بزنیم و برگردیم؟
‫برگردیم اردوی مدرسه. ‫نظرم عوض شد.
‫همین حالاشم پسری هستی...
‫که از اردوی مدرسه فرار کرده.
‫نباید پسری باشی که...
‫دوباره فوراً بر می گرده به اردوی مدرسه.
‫همیشه پسری می مونم که از اردوی مدرسه فرار کرده؟
‫آخ...خدا! نه!
‫دیگه گذشته ها یاد نمی شن.
‫نه، فردا دیگه یاد از گذشته ها نکن. ‫اصطلاحش چی بود؟
‫نمی دونم چی می گی.
‫دارم می گم مردم فراموشش می کنن.
‫توی اردوی مدرسه بودی، ‫بعدش دیگه نبودی.
‫ببین، موضوع اینه که ‫وقتی فهمیدم متکام رو با خودم نیاوردم...
‫همش به فکر خوابیدن روی...
‫یه متکایی که مال من نیست بودم.
‫بعدش رفتم بیرون هوا بخورم...
‫که یه پسره به اسم جیکوب به معلم گفت...
‫بهم حمله عصبی دست داده.
‫- اما این طور نبود؟ ‫- نه، نبود.
‫بهشون گفتم بهت زنگ نزنن، بابا.
‫فقط باید یادت بمونه که ‫متکات رو با خودت ببری، رفیق.
‫یا یاد بگیر بدون اون بخوابی. ‫فقط یه متکای ساده ست.
‫نه، می فهمم.
‫از طرفی بدون که فقط یه متکای ساده نیست.
‫نه، می فهمم.
‫برو تو
‫سلام.
‫چه خبر شده، لوکی؟
‫خسته ام، مامان. ‫می شه فردا صحبت کنیم؟
‫حتماً.
‫آهای...وایستا، داری کجا می ری؟
‫توی پمپ بنزینِ راه، 3تا قهوه خوردم...
‫و حالا مثل درخت کریسمس سر پا و قبراقم.
‫می رم با ماشین بچرخم.
‫خب، کجا می ری؟
‫همین دور و برها.
‫باید یه کم فشار رو از روی خودم خالی کنم. شرمنده.
‫پس می خوای خستگی سفر رو...
‫با دوباره رانندگی کردن از بین ببری؟
‫آره.
‫سلام.
‫مامانت تو راهه.
‫بهمون زنگ زد.
‫خب، چیه که می خواد حضوری حرفش رو بزنه؟
‫یا خبر خوبیه، یا خبر بدیه.
‫در حال حاضر تحمل هیچ کدومشون رو ندارم.
‫صحیح! من می رم یه دوش بگیرم.
‫- پاول؟ ‫- بله؟
‫دیشب کجا رفتی؟
‫خیابون گردی.
‫خیلی خب.
‫چقدر زود اومدی! سلام، الکس.
‫صبحونه آوردیم.
‫عه.
‫عالیه.
‫به «لیه» پنکیک نمی دیم.
‫(همون جمله قبلی رو به آلمانی گفت)
‫ممنون، الکس. ‫(به آلمانی)
‫گاهی اوقات با هم آلمانی حرف می زنیم.
‫دلیلش معلوم نیست.
‫سرگرممون می کنه.
‫پنکیک دوست ندارید، مادربزرگ؟
‫عاشقشونم. اما نمی خورم.
‫چون اگه بخورم باد می کنم!
‫تو باد نمی کنی.
‫اونی که باد می کنه، منم.
‫یه تیکه کیک پنیر بخورم، ‫میشم مثل کشتی هوایی «هیندنبورگ».
‫راستی...
‫راستی، راستی... ‫قبل از اینکه شروع به خوردن بکنید،
‫اخیراً خیلی شماها رو ندیدم...
‫چون توان این رو نداشتم که خودم رو از این...
‫مرد خارق العاده دور کنم.
‫اگه من بودم نمی گفتم «خارق العاده»،
‫اما تو کاملاً اجازه داری بگی.
‫الآن یه مدتی می شه که داریم با هم قرار می ذاریم...
‫خب...
‫آدم هایی به سن و سال ما باید...
‫تا وقتی مهلت دارن، از شانس هاشون استفاده کنن.
‫پس خلاصه بخوام بگم...
‫- به لیه درخواست ازدواج دادم. ‫- منم قبول کردم.
‫- تالار رو رزرو کردم. ‫- منم لباس خریدم.
‫و پول ماه عسل رو دادم.
‫به به! خیلی...خیلی ناگهانی بود.
‫- خیلی عالیه، مادربزرگ. ‫- آره، تبریک می گم.
‫بله، چه خوب! ‫بی اندازه از این بابت خوشحالیم.
‫حالا پنکیک ها چه طورن؟
‫کی قهوه می خواد؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوبی؟
‫آره...
‫رابطه امون خوبه؟!
‫خب اینکه مامانت داره ازدواج میکنه...
‫کم چیزی نیست!
‫اوهوم.
‫همینجوری به مرور زمان که حل نمیشه.
‫ما که خانوادۀ سلطنتی نیستیم.
‫آره، خب ببین...من خیلی خسته ام.
‫بیا بعداً در موردش...
‫باید یه چیزی بهتون بگم.
‫لوک یه چیز بد بهم گفت، ‫منم گفتم خبرکِشی نمیکنم.
‫یه کم دیر شده.
‫لوک!
‫هوی!
‫ایوا میگه فردا نمیخوای بری مدرسه.
‫ممنون خبرکِش!
‫رفیق؟
‫بابا میگه من همیشه...
‫اون پسری می مونم که از اردوی مدرسه فرار کرده.
‫بعدش فوراً حرفم رو پس گرفتم.
‫اینطوری نمیشه، لوک. ‫هیچکس اهمیتی نمیده.
‫میدن! میدونی که اهمیت میدن!
‫من برنمیگردم.
‫من بچۀ مدرسه گریزم.
‫ولی واقعاً نیستی.
‫هیچکس قضیۀ متکات رو نمی فهمه.
‫جیکوب میدونه.
‫دوستتون دارم، مامان و بابا. ‫ولی برنمیگردم مدرسه.
‫خیلی خب، چرا برمیگرده.
‫میری مدرسه!
‫به خاطر یه متکای کوفتی توی خونه نمی مونی.
‫میفهمی چی میگم؟
‫میفهمم چی میگی.
‫چرا زندگی نمی تونه خیلی خیلی راحت باشه؟
‫من که اونجوری راضی می بودم.
‫اوهوم.
‫من میرم بیرون.
‫نصف شبه!
‫میری دزدی؟
‫نمی تونم بخوابم، الی.
‫سعی نکردی!
‫زود باش، لوک. ‫تا پنج دقیقه دیگه میریم.
‫ببخشید، بابا. من نمیرم.
‫نه، نه، نه، رفیق.
‫حتماً میری.
‫یونیفرمت رو بپوش.
‫ای خدا!
‫- رفیق، پاشو. ‫- چه خبره؟
‫از تختت بیا بیرون، لوک.
‫به خدا قسم از اونجا میکِشمت بیرون.
‫- پاول، نه! کوتاه بیا. ‫- شوخی ندارما!
‫- میکنم! ‫- خودم حلش میکنم.
‫فقط لطفاً برو طبقۀ بالا پیش ایوا.
‫- آهای! ‫- بله؟
‫من مرخصی استعلاجی میگیرم. ‫پیشش می مونم.
‫واقعاً چرنده!
‫به مدرسه زنگ میزنم و میگم قضیه چیه.
‫احمقانه ـست، الی! گندش بزنن!
‫چطور داریم به بچه ـمون اجازه میدیم ‫مدرسه رو بپیچونه؟
‫چطوری همچین آدمای ‫ضعیفِ بدرد نخورِ سهل انگاری شدیم؟
‫از نظر روانی دورۀ سختی رو داره میگذرونه.
‫خب، منم همینطور!
‫خدا! اگه هر بار که احساس فشار روانی میکردم ‫از خونه میزدم بیرون...
‫چه میدونم والا!
‫...کل شب میرفتی توی لندن میچرخیدی؟
‫سلام کارل.
‫سلام پاول، چطوری؟
‫الان غرق در خوشی و شادی ام، کارل!
‫- تو چطوری؟ ‫- خب، چی بگم...راضی ام.
‫صحیح!
‫مثل «رابرت دنیرو» کل شب رو با ماشینش...
‫میره گشت میزنه.
‫توی کدوم فیلمش؟
‫فیلم رانندۀ تاکسیش، احمق!
‫فکر کردی منظورم چی بود؟
‫ببین، فردا نمی تونم خونه بمونم...
‫پس باید از مامان بزرگ و بابابزرگ بخوام بیان.
‫میتونم تنهایی بمونم.
‫نه، نمیتونی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خونۀ گریس خوش گذشت؟ ‫- آره.
‫تشکر کردی که تا خونه رسوندنت؟
‫مامان، منم ها!
‫هر پنج ثانیه یه بار تشکر میکنم.
‫بابا کجاست؟
‫هنوز نیومده خونه.
‫لوک، میتونی توی مشق هام کمکم کنی؟
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً!
‫بابت اون قضیۀ متکا متأسفم.
‫باشه اشکالی نداره. بخند بره!
‫نه، جدی میگم.
‫میدونستی گریس خواهر جیکوب رو میشناسه؟
‫آره، خب؟
‫خب، میگه جیکوب زیاد از حد نگران میشه.
‫نگرانی های اضطرابی.
‫جیکوب؟
‫اون که خیلی اعتماد به نفس داره.
‫هیچوقت کسی باهاش در نمیفته.
‫خب، ظاهراً با حملات عصبی و احساس عجیب بودن...
‫و اینجور چیزا آشناست.
‫باشه، خیلی خب.
‫میخواستم برم باهاش حرف بزنم.
‫لطفاً باهاش حرف نزن.
‫می تونه برگشتنت به مدرسه رو راحت تر بکنه،
‫و می تونه به مامان و بابا کمک کنه.
‫بدجوری درگیرن.
‫منم نمیخوام روز بعد از کریسمس رو...
‫توی یه خونۀ کثیف و اجاره ای...
‫که بابا بعد از طلاقشون میره توش، بگذرونم.
‫عه!
‫باشه ولی لطفاً کاری نکن که بد جلوه داده بشم.
‫حالا مشق هام رو بنویس.
‫[الی]
‫دیگه حتی گوشیش رو هم برنمیداره.
‫خودت چه حسی داری؟
‫نه، نمیدونم والا.
‫ببخشید، بی ادبی کردم.
‫به نظر خیلی خسته میای، دارِن!
‫خب، وقتی بچه هات ‫موقتاً مادر نداشته باشن همین میشه دیگه.
‫دوقلوها خیلی زحمت دارن. ‫حالا بعداً میفهمی.
‫کارن دوباره رفته سفر؟
‫هنوز از سفر قبلی نیومده.
‫چی؟ خدای من!
‫الان چند وقت از سفرش گذشته؟
‫9 هفته.
‫منو ترک کرده، مگه نه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- لوک بالاست؟ ‫- آره.
‫دیروز با مدرسه حرف زدم.
‫کاملاً درک کردن.
‫خیلی خب. ولی امروز میره دیگه؟
‫- نه. ‫- محض رضای خدا!
‫رفیق، این قضیه شوخی بردار نیست. ‫میخوای من بیفتم زندان؟
‫- چرا؟ میخوای بکُشیم؟ ‫- معلومه که نه!
‫نه، چون نمیری مدرسه.
‫- بابا، من... ‫- متأسفم...
‫که نگران برگشتن هستی.
‫ولی مدرسه سخته، لوک.
‫برای همه همینجوریه. روالش همینه.
‫پس برو پایین، کیفت رو آماده کن،
‫و یونیفرمت رو بپوش. همین الان!
‫توی این خونه به اندازۀ کافی مشکلات داریم.
‫شاید بهتر باشه با مامان اون مشکلاتتون رو حل کنید.
‫جانم؟ الان چی گفتی؟
‫- پاول. ‫- نمیخوام برگردم.
‫خب، برام مهم نیست.
‫واقعاً بهم حملۀ عصبی دست داد.
‫- میدونستم! ‫- لوکی.
‫ببخشید.
‫انتظار داری چی بگم لوک؟ ‫متأسفم. زندگی سخته دیگه.
‫عجب! واقعاً مرسی بابا!
‫نه، میخوام کمکت کنم.
‫آره، منو سرسخت کن تا یه چی مثل خودت بشم.
‫- رفیق... ‫- واقعاً خیلی کمکم کردی!
‫آخ، گندش بزنن.
‫یا خدا! تا حالا اینجا رفتی توالت بانوان؟
‫- نه، نرفتم. ‫- آخ، حال به هم زنه!
‫خیلی خیلی وحشتناکه.
‫- دستشویی مردان چه جوریه؟ ‫- خوبه.
‫فقط ادرار میکنم.
‫نمی تونم سرِ کار مدفوع کنم.
‫فقط من اینجوری نیستم. ‫50 درصد مردها نمیتونن. یه جایی خوندمش.
‫کجا؟
‫مجلۀ «تتلر».
‫گوشیت زنگ خورد.
‫عه.
‫پیغام صوتی؟ آخه کی پیغام صوتی میذاره؟
‫گندش بزنن، پاول ـه.
‫سلام عزیزم، منم.
‫ببین، من به چیزی که لوک گفت فکر کردم...
‫که میگفت ما باید...
‫خودمون رو جمع و جور کنیم ‫و شاید این چند وقت...
‫حالا نه خیلی عوضی...
‫ولی اینجوری بگم که خیلی هم کمکی به مشکلمون نکردم.
‫بگذریم، امشب میام خونه. ‫دیگه نمیخوام با ماشین تو شهر بچرخم.
‫پس بیا حرف بزنیم.
‫خیلی خب، می بینمت.
‫خوبه. پیشرفت خوبی بود.
‫عه، اشتباه میکردم.
‫«تتلر» نبود. «لدبایبل» بود.
‫- تو به این دست زدی؟ ‫- نه.
‫چرا باید بهش دست بزنم؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بچه ها کجان؟
‫ایوا الآن از خونه گریس برگشت،
‫و یک راست رفت اتاق لوک.
‫باشه. خب، خیلی ممنونم.
‫مشکلی براتون پیش نیومد؟
‫کل فصل اول سریال «وایر» رو دیدیدم.
‫بدونِ لوک؟
‫از مدرسه براش مشق فرستادن،
‫اونم رفت طبقه پایین انجامش داد.
‫لوک فردا دوباره مدرسه نمی ره؟
‫آره، تا بتونید فصل دومش رو هم شروع کنید.
‫اونو نریزی روی لباست.
‫اینجوری با لباسم سِت میشه.
‫من یه پیراهن سفید مدرسه داشتم
‫و مادربزرگ هیچ وقت اجازه نمی داد باهاش غذا بخورم.
‫به نظرت مادربزرگ برای عروسیش لباس سفید می پوشه؟
‫اوهوم، مطمئناً.
‫به علاوه 40تا ساقدوش، تاج عروس و کفش های شیشه ای
‫فردا می رم مدرسه.
‫خیلی خب. عالیه!
‫چطور؟
‫ایوا با جیکوب حرف زد.
‫- اونم مضطرب می شه. ‫- اوهوم.
‫پس به همه گفت برای این از ‫اردوی مدرسه فرستادنم خونه که بیرون سیگار کشیدم.
‫- از این جیکوبه خوشم اومد. ‫- اوهوم
‫همه فکر می کنن من یه اسطوره هستم.
‫خوبه رفیق.
‫خیلی خوبه!
‫ببین، می دونم بهت سخت گرفتم، لوک.
‫امیدوارم خیلی ازم بیزار نباشی.
‫نه.
‫به خاطر اینه که دوستت دارم، می دونی دیگه؟
‫می دونم.
‫- نه! ‫- آخ.
‫الآن بهت چی گفتم؟ با زبون آدمیزاد بهت گفتم.
‫ببخشید.
‫من نمی شورمش. خودت می شوریش.
‫اونم دم رودخانه تیمز.
‫با 2تا سنگ شستشو می شوریش!
‫احمق که نیستم.
‫عه، گندش بزنن. الآن می خوایم راجع بهش حرف بزنیم؟
‫آره، فکر کردم خودت هم می خوای.
‫آره، آره، آره، آره، فقط...
‫می شه فقط ماشین ظرفشویی رو روشن کنم؟
‫خیلی خب. ‫صبر کن، ببخشید. روشن نمی شه.
‫به خاطر خدا!
‫حله. ببخشید. خیلی خب.
‫ردیفه؟
‫این...آره...
‫خیلی احساس بدی نسبت به اتفاقی که افتاد دارم، چون...
‫می خواستم احساسِ...
‫خوبی داشته باشی.
‫و حالا که قرار نیست یه بچه دیگه به دنیا بیاریم،
‫این فرصت رو پیدا نمی کنم...
‫تا پدر بهتری باشم.
‫یعنی یه بار دیگه امتحان کنم.
‫خیلی مطمئن بودم که در حق بچه جدید ‫خیلی بهتر پدری می کردم.
‫درک می کنم.
‫حال لوک خوبه، پاول.
‫خب، در این باره مطمئن نیستم، چون...
‫هیچ دوستی نداره.
‫یعنی فکر نکنم یه دونه دوست هم داشته باشه.
‫یه آدم تنهاست و...
‫این براش خوب نیست.
‫می دونم این یارو جیکوب بهش کمک کرد...
‫و این خیلی خوبه،
‫اما اساساً لوک یه پسر پریشان حاله...
‫که مشکل متکایی داره.
‫راست و ریستش می کنیم. ‫فقط باید صبور باشیم.
‫اوهوم.
‫می دونی، تو از درون خالی نیستی.
‫در واقع از نظر پزشکی هستم.
‫خیلی احساس مزخرفی داره...
‫که می دونی نمی تونی به عقب برگردی.
‫یعنی...
‫واقعاً نمی شه برگشت به عقب.
‫من که تا لحظه مرگم می تونم بچه به دنیا بیارم.
‫آره می تونی.
‫و همون لحظه ای که به زبون آوردمش پشیمون شدم.
‫دیگه تمومش کن، باشه؟ کافیه.
‫فقط بیا دوست باشیم، لطفاً.
‫دوباره دوست!؟
‫پس بیا امتحانش کنیم.
‫متکای لامصب!
‫بفرما.
‫پسر خوب. اینم از این.
‫یالا!
‫وای، چه بد شد! ‫می خواستم بهتون زنگ بزنم.
‫- برای چی؟ ‫- آخ، گندش بزنن.
‫صبح بخیر.
‫داره می ره مدرسه.
‫تبریک می گم، لوکی.
‫«وایر» رو یه موقع دیگه می بینیم.
‫هنوز چند ساعت از سریال «برژراک» مونده...
‫که ندیدیم.
‫دوستت دارم. فعلاً!
‫می خوایید با ما قدم بزنید؟
‫آره؟
‫باریکلا، رفیق.
‫- می دونم وحشتناکه. ‫- آره.
‫آره، اما مشکلی پیش نمیاد.