‫[ملافه های اتاق خواب]
‫اما بهترین رفقای همدیگه هم هستیم.
‫همیشه همه می گن...
‫چه دوست های بی نظیری هستیم. ‫اما از زمانِ...
‫- اون ماجرا!؟ ‫- از اون زمان به بعد مشکل شده.
‫و اصلاً اینجوری دوست ندارم.
‫آه!
‫خدای من، شاید دیگه از دست رفته باشه.
‫شاید برای همیشه از دست رفته باشه...
‫و حالا ما 2تا بهترین رفقای همیم.
‫برو گمشو! تو تقریباً پنجمین دوست برتر منی، رفیق!
‫- ببین، پاول. ‫- هان؟
‫نگاه کن، فکر می کنی اون یارو کلاه گیس گذاشته باشه؟
‫آره، احتمالش هست. نمی دونم.
‫آخه، مردها خیلی از ریزش موهاشون خجالت زده می شن.
‫- یه نوشیدنی می خوری؟ ‫- حتماً.
‫- عه، کلاه گیس، کلاه گیس! اونجا! ‫- عه.
‫لعنت بهش! عجب کلاه گیس بزرگی.
‫خدای من!
‫آخ، صبر کن. اونی که اونجاست... ‫موهاش مثل سگه!
‫مثل روز روشنه که ‫اسم و فامیلش «سگ سگی نژاد» است. عجب!
‫نگاهش کن. عجب آدم رذل و چشم چرونیه!
‫حالا که حرف از نوشیدنی شد، ‫به این زنه نگاه کن.
‫- فکر می کنی اعتیاد به نوشیدنی داشته باشه؟ ‫- آره همین فکر رو می کنم.
‫خیلی سرخوشه و چهره آدم های باتجربه رو داره.
‫آره، اما زندگیش رو با نوشیدنی های مختلف گذرونده.
‫مثل اون فیلمِ شرکت «پیکسار»...
‫اما به جای احساسات، با نوشیدنی ها زندگی می کنه. ‫(انیمیشن «درون و بیرون» رو می گه)
‫وای پسر.
‫ما خیلی مردم رو قضاوت می کنیم، مگه نه؟
‫آره، اما چون این لعنتی ها نیاز به قضاوت شدن دارن.
‫گفتی چرا لوک نمی خواست به این مراسم بیاد؟
‫نمی دونم. دلش نمی خواست بیاد.
‫به جاش داره چیکار می کنه؟
‫تنهایی توی تاریکی نشسته...
‫و مثل یه جور خرس کوفتی به موبایلش خیره می شه؟
‫- تو زودتر پریدی. ‫- می دونم.
‫خدا، واقعاً کاش که یه دوست درست و حسابی داشت.
‫می دونی، مثل ایوا که گریس رو داره.
‫آره.
‫بدجوری تنهاست.
‫آره، جداً باید بخونیش.
‫- بهترین کتابیه که تا حالا نوشته شده. ‫- چه عالی.
‫یه رمانه، اما واقعی هم هست. ‫توی واقعیت اتفاق افتاده.
‫شخصیت هاش هم به جای آدم های واقعی هستن:
‫کرواک، گینزبرگ و باروز.
‫کرواک همش رو یه چیزی تو مایه های 3هفته نوشته.
‫- اون شعرهای بوکوفسکی رو خوندم. ‫- عه، جدی؟ نظرت چیه؟
‫عالیه! واقعاً معرکه ست!
‫خیال می کردم شعر، مزخرفه اما...
‫آره، چون اکثرش مزخرفه،
‫اما بوکوفسکی یه اسطوره ـست.
‫می خوای برگردیم خونه ما؟
‫می تونیم با هم باشیم.
‫می تونم پنیر برشته درست کنم.
‫اگه دلت نمی خواد، مجبور نیستی بیای. ‫فکر مزخرفی بود.
‫نه، نه، نه.
‫این به آمریکایی می شه همون پنیر برشته.
‫پنیر بریانی!
‫اگه مادرت می گه گریه اش نگرفته، پس گریه اش نگرفته.
‫مرسی جیم.
‫فقط تب یونجه یا یه چیزی تو این مایه ها دارم.
‫پولیپ بینی!
‫می دونم گریه ات نگرفته، جکی. ‫اما اگه گریه ات گرفته بود...
‫کاملاً قابل درک می بود.
‫ما ده ها سال توی اون خونه بودیم، الی.
‫از بعد از مرگ «بابی دارین» اونجا بودیم.
‫اون که مستأجر قبلی اون خونه نبوده؟ بوده؟
‫نه. فقط یادمه یه روز قبل از اینکه ما...
‫- اسباب کشی کنیم، مُردش. ‫- اوهوم.
‫مشکل قلبی داشت. فقط 37 سالش بود.
‫اسم واقعیش والدن رابرت کاساتو بود.
‫اسم ایتالیاییه.
‫باشه، یه لحظه «بابی دارین» رو بیخیال بشید.
‫مگه شما 2تا چند هفته قبل ‫تصمیم نگرفته بودید که نقل مکان کنید؟
‫آره، اما تصمیم گرفتیم که نکنیم. ‫و این تصمیم خودمون بود.
‫این مثل بیرون انداخته شدن می مونه،
‫سازمان مسکن پرتمون کرده بیرون.
‫حیف اون همه اجاره ای که این سال ها ‫به اون عوضی ها دادیم.
‫وای، خونم داره به جوش میاد.
‫اون ها این طور می گن که برای 2نفر آدم اتاق خواب هامون...
‫خیلی زیاده.
‫برای همین می خوان جامون رو کوچیک کنن.
‫به نظرم عادلانه ست.
‫آخه کجاش عادلانه ست؟ یه جور توهینه.
‫حالا که این آشغال های دانشگاهی، مسئول شدن...
‫فکر می کنن آدم هایی مثل ما، بی ارزشن.
‫دارن گند می زنن بهمون. ‫مجبورمون می کنن خونه امون و رفقامون رو ترک کنیم.
‫چه رفقایی؟
‫خب، خونه بغلی. ‫همون جوون ها.
‫چی؟ خونه مشترک؟
‫مگه یه مشت جوون تازه به دوران رسیده خود محور نیستن؟
‫فکر می کردم همین طور باشن، ‫اما کاشف به عمل اومد که خیلی خوبن.
‫توی باغداری و تعمیرات خونه بهمون کمک می کنن.
‫همونطور که ما قبلاً به باب و لین کمک می کردیم.
‫رفقای خوبی هستن.
‫تازه دیگه خیلی دوست خوبی برامون نمونده. ‫تو هم همین طور، پاول!
‫اگه هیچ دوست نداشته باشی، می میری.
‫این یه واقعیته.
‫برای همینه که زن ها بیشتر عمر میکنن.
‫دوست های نزدیکِ دوران کودکیشون رو ول نمیکنن.
‫مردها ولشون میکنن و میمیرن.
‫خب، ممنونم دکتر.
‫حالا برای جمع کردن وسایل خونه کمک لازم دارید؟
‫- آره، ولی تو نمیخواد کمک کنی. ‫- عه، خیلی خب. واقعاً مرسی!
‫بابات فکر میکنه تو خیلی احساساتی میشی...
‫و میخوای یه سری چیزا رو نگه داری.
‫ما باید خیلی چیزا رو بریزیم دور.
‫جایی برای اسباب بازی های قدیمیت ‫و اینجور چیزا نداریم.
‫برای همین از بچه های خونه بغلی خواستیم کمک کنن.
‫اونا بی طرفن.
‫وابستگیشون یکی نیست با...
‫یادگاری های ارزشمند بچگیم؟
‫- دقیقاً! ‫- باشه.
‫منم می تونم کمک کنم، جکی. ‫من که احساساتی نیستم.
‫یه زنیکۀ سرسختِ وحشتناکم!
‫نه، نیستی.
‫اتفاقاً خیلی هم عاطفی هستی.
‫بوش کن.
‫- سلام. ‫- سلام، دارن!
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون.
‫- اوهوم. ‫- منو توی مهمونی کباب پزی دوست دارید؟
‫- منم خودمو توی مهمونی کباب پزی دوست دارم. ‫- صحیح!
‫میشه به زبون آدمیزاد حرف بزنیم؟ ‫به نظر ساده تر میاد!
‫مهمونی کباب پزی مثل یه ‫پیکنیکِ دیجیتال می مونه، مگه نه؟
‫امروزی ـه.
‫زوئی، کیتلین، میشه این کار رو نکنید؟
‫- خدایا! آدمو کُفری میکنن. ‫- همه ـشون همینطورن.
‫از مامانشون بیشتر از من حساب می برن.
‫- من بیشتر لوسشون میکنم. ‫- کارن چطوره؟
‫- برام مهم نیست که حالش چطوره. ‫- صحیح!
‫ولی خوشحالم که تونستید بیاید.
‫این روزا خیلی نمیرید بیرون، مگه نه؟
‫چرا، معلومه که میریم، دارن. ‫خیلی میریم بیرون.
‫- بهتره خیلی یه جا واینستم. ‫- مثل یه کوسه!
‫کوسه ای که بچه داره!
‫به گمونم این روزا یه جورایی من رفیق دارم...
‫و تو فقط برای شریک زندگیشون سر تکون میدی...
‫و ازشون میپرسی از ایان دری خوششون میاد یا نه.
‫خیلی خب.
‫اگه طلاق بگیریم...
‫و بعدش...
‫- خب؟! ‫- صبر کن ببین چی میگم.
‫و جفتمون یه شب همزمان مهمونی بگیریم...
‫فکر میکنی بیشتر دوستامون...
‫به کدوم مهمونی میرن؟
‫- یعنی، میتونی اسم یکی از... ‫- دین اندروز!
‫آره، نه میدونم که تو و دین خیلی با هم رفیق بودید.
‫ولی حدود شش سالی میشه که ندیدیش.
‫نه، اونجاست. ‫ایناهاش! دین اندروز!
‫دین!
‫عالی شد!
‫توی بد وضعیتی بودم.
‫دقیق نمی دونستم به کی خبر دادم و به کی ندادم.
‫در واقع فقط چندین ماهِ تلخ بود.
‫طفلکی!
‫چندین سال گذشت. ‫بعدش این دختر...
‫شروع کرد به مراقبت کردن از من، نه؟
‫- نکردم. ‫- چرا، کردی.
‫جفتمون مراقب همدیگه بودیم.
‫- پس برگشتی این محل؟ ‫- آره. آره، آره.
‫شغل خوبی گیرم اومد. ‫مشاورۀ مدیریتی توی «گودوینز».
‫- چه عالی! ‫- حقوق خوبی هم داره.
‫یادم رفته بود که چقدر از دین خوشم میاد.
‫اون وقتا خیلی با هم صمیمی بودیم.
‫دعوتش کنیم یه وعده بیاد خونه ـمون؟
‫آره، اگه دوست داری که حتماً. عالیه.
‫ببینم، امشب برای صرف چایی می مونی، گریس؟
‫- اگه زحمتی نباشه. ‫- نه زحمتی نیست.
‫دیگه عملاً توی خونۀ ما زندگی میکنی، مگه نه؟
‫انگلِ خونی!
‫سلام لوک! ما اومدیم!
‫سلام رفیق.
‫عه، سلام!
‫این جیکوب ـه.
‫- سلام جیکوب. ‫- سلام پاول.
‫حالت چطوره؟
‫آره...من خوبم. ممنون.
‫کار و بار چطوره؟
‫کار...هممم...آره، کار و بار هم خوبه.
‫چه عالی. خوشحالم اینو میشنوم.
‫تو چطور، الی؟
‫ببخشید. الی بودی دیگه؟
‫آره. آره...الی هستم. ‫منم خوبم.
‫ممنونم، جیکوب.
‫خودت چی؟
‫آره، میدونی آدم نباید غُر بزنه.
‫- چیزی برات بیارم، یا...؟ ‫- یه قهوۀ تلخ دارم.
‫- ممنون. ‫- عالیه.
‫- می مونی یه غذایی بخوریم؟ ‫- مرسی پاول.
‫ولی دیگه هر چی زودتر باید برم.
‫ولی از پیشنهادت خیلی ممنونم.
‫خیلی خب.
‫- عجب! ‫- آره.
‫صحیح! خوبه!
‫عکس هاش رو دیدم. ‫به نظر خیلی عالی میاد.
‫مال مامان بزرگِ دوستمه.
‫در ضمن هر سال میذاره یه هفته مجانی اونجا بمونیم.
‫دوون شهر خیلی خوبیه.
‫اگه مامان و بابای گریس اجازه بدن، ‫منم میتونم برم؟
‫- میشه باهاشون برم سفر؟ ‫- خب، به گمونم آره.
‫کلبۀ خیلی کوچیکیه، پس همه باید خیلی...
‫با همدیگه کنار بیان...
‫ولی ایوا قطعاً بهترین دوستمه پس اشکالی نداره.
‫میشه همین الان بریم؟
‫نیم ساعت دیگه مامان گریس میاد.
‫نوبت توئه که ماشین ظرفشویی رو روشن کنی.
‫- من انجامش میدم. نگران نباشید. ‫- ممنون، لوکی.
‫بابت چایی ممنون.
‫- عجب لطف قشنگی کردی. ‫- الان حس و حال خوبی دارم.
‫- جیکوب به نظر بچۀ خوبی میاد. ‫- وای، اون نابغه ـست.
‫خیلی چیزا می دونه و عاشق چیزای باحاله.
‫نه چیزای احمقانۀ ترویج شده.
‫چیزای باحال درست و حسابی. ‫مثل «باب دیلان».
‫- رنه ماگریت، گروه «کلش». ‫- به به!
‫- رنه ماگریت نقاش ـه. ‫- نه خودم میدونستم.
‫جیکوب یکی از فوق العاده ترین آدمایی ـه ‫که توی عمرم دیدم.
‫به نظرم نابغه ـست.
‫آره، به نظر خیلی حالیش بود.
‫از معلم ها هم باهوش تره.
‫- برای همین توی دردسر میفته. ‫- چه جور دردسری؟
‫واقعاً کار خاصی نمیکنه ولی توی دردسر میفته.
‫آره حتماً!
‫دین، نمیخواد زحمت بکِشی رفیق.
‫چی؟ زحمتی نیست.
‫حداقل کاریه که میتونم بکنم. ‫مخصوصاً بعد از اون غذا!
‫پاول یه قاعدۀ دقیق برای ماشین ظرفشویی داره.
‫نه، نه، فقط اینکه دین مهمون ـه...
‫پس نباید ماشین ظرفشویی رو آماده کنه. همین!
‫گرچه، آره، قاعده هم دارم.
‫و تو داری از هر نظر بر خلافش عمل میکنی.
‫بشقاب ها رو قبلش آبکش کن، لعنتی!
‫آهای، آهای، الی.
‫ردیفی؟
‫فقط خیلی دیر وقته.
‫اوهوم. ‫تو که به دین حسادتت نشده؟
‫حسادت؟ چی؟
‫آخه انگار باهاش مشکل داری.
‫نه، من و تو با هم مشکل داریم، پاول.
‫خیلی وقته که کنسرت نرفتم.
‫- مگر اینکه «جوزف» رو حساب کنی. ‫- جوزف؟ نمیشناسمش.
‫ببخشید، نمایش جوزفِ مدرسۀ ایوا رو میگم.
‫اون که کنسرت نیست.
‫- مطمئنی؟ ‫- قطعاً!
‫یه یارو بود که گیتار بیس داشت.
‫- نه نه. ‫- برای من کنسرت حساب میشه.
‫نه.
‫اونا رو ببین. ‫دارن خوب با هم کنار میان، مگه نه؟
‫آره، خیلی صمیمی شدن.
‫خیلی خوشحالم که کلویی...
‫توی مدرسه خودشو بین بقیه جا کرد.
‫- دختر تازه وارد بودن، چیز سختیه. میدونی؟ ‫- آره.
‫ایوا هم خیلی کمکش کرده.
‫خوبه. خوبه.
‫خب حالا ما مسن ترین آدمای اونجا میشیم؟
‫سن فقط یه تصور ذهنی ـه.
‫ولی آره، با اختلاف حدود 25 سال.
‫خیلی خب، جهنم الضرر. بریم تو کارش.
‫- مثل روزای خوش قدیمی. ‫- آره!
‫ولی قبلش باید یه جا، یه غذای خوب بخوریم.
‫ای بابا! آره دیگه. ما که غارنشین نیستیم.
‫پُرش کن دیگه. زود باش.
‫اوهوم.
‫معلومه که همین الانش هم ‫از شر چیزای زیادی خلاص شدید.
‫خیلی!
‫فراموش کردنِ گذشته ها، یه جورایی حس خوبی داره.
‫اگه قراره مجبورمون کنن که ‫یه شروع نو داشته باشیم...
‫پس باید نهایت استفاده رو ازش بکنیم.
‫دوستای خونه بغلیمون خیلی کمکمون کردن.
‫کلی از صفحه های گرامافونمون رو ‫برامون فروختن.
‫واقعاً؟
‫خب، بینشون باید چیزای خیلی ارزشمندی بوده باشه.
‫آلبوم اورجینالِ سیناترا بوده.
‫میدونم یه سری صفحه های قدیمیِ گروه بیتلز رو داشتید
‫آیزک به قیمت منصفانه ای فروختشون.
‫ما هم ده درصد بابت زحمتی که کشیده دادیم.
‫تازه ما که دیگه گرامافون گوش نمیدیم.
‫- جیم «آی پچ» رو داره. ‫- پد! «آی پد».
‫و اون تمام موسیقی های دنیا و حتی بیشتر رو ‫توی خودش داره.
‫ولی مگه بعضی از اون صفحه ها...
‫مال پاول نبودن؟ مال دهۀ 80؟!
‫35 سال بهشون نیازی نداشته،
‫پس الانم بدون اونا میتونه سر کنه.
‫نادیا، همسایۀ بغلی ـمون، ‫میگه باید از خودمون بپرسیم:
‫«این وسیله برام خوشی به بار میاره؟»
‫اکثرشون نمیارن.
‫دوربینِ کوداکی که داشتم...گور باباش.
‫فقط یه پلاستیک بیک لایت قدیمی ـه.
‫میشه به قیمت خوبی فروختشون.
‫بچه های خونه بغلی آنلاین برامون فروختنشون.
‫نگران نباش. خرمون نکردن!
‫جیم!
‫منظورم اینه که خرمون نکردن و سرمون کلاه نذاشتن.
‫نه اینکه واقعاً سوارمون شده باشن و ‫خرمون کرده باشن.
‫بچه های خوشگلی هم هستن.
‫اون آیزک، چشم های دوست داشتنی ای داره.
‫آره، از حق نگذریم چشم های دوست داشتنی ای داره.
‫با مُژه های خیلی بلند و تیره.
‫صحیح!
‫بدن خوش هیکلی هم داره.
‫دستای قوی!
‫بگذریم...
‫سلام بچه ها. ‫مگه شما نمیخواستید برید «وستفیلد»؟
‫هنوزم میتونیم بریم.
‫ولی تصمیم گرفتیم نریم، مگه نه ایوا؟
‫آره.
‫اینجا اوقات خوشی رو داریم سپری میکنیم. ‫اونم خودمون دوتایی!
‫خیلی خب، چه عالی!
‫- من باز میکنم. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- سلام، لوک.
‫- سلام، جیکوب. ‫- عه سلام، الی.
‫این بوی ریحان ـه؟
‫آخ آره. آره، من سوپِ...
‫- گوجه و ریحان درست کردم که بخوریم، آره. ‫- چه خوب!
‫بوی فوق العاده ای داره...شبیه غذاهای ایتالیاییه.
‫- ممنون. ‫- بی صبرانه منتظر خوردنش هستم.
‫عه...عالیه.
‫- آوردیش؟ ‫- آره، آوردمش.
‫ایول.
‫آهای لوک، یه لحظه بیا.
‫قوانین رو میدونی دیگه؟ ‫مواد و چیزای غیر مجاز نداریم!
‫ما مواد یا چیز خاصی نمیزنیم که.
‫پس اون چیزی که توی کیف جیکوب بود، چی بود؟
‫آهان، اون...
‫آره، این یکی مزه ـش تلخ تره. ‫بیشتر خاکی ـه.
‫- یه کم دودی هم هست. ‫- اوهوم. بوی دود رو متوجه میشم.
‫اوهوم.
‫- این هاوایی ـه؟ ‫- نه، نه.
‫آخری هاوایی ـه... ‫شیرین و گُلدار!
‫آها، درسته. البته! البته!
‫این یکی اندوزیایی ـه. ‫مزه ـش یه کم تلخ تره.
‫شبیه قهوه کانفورا که اولش خوردیم؟
‫آره، آره، دقیقاً!
‫سرعت یاد گیریت خیلی بالاست، لوک!
‫میشه از دستشوییتون استفاده کنم، الی؟
‫آره، معلومه که میتونی. ‫بالای پله ها.
‫نمی دونستم قهوه دوست داری.
‫جیکوب بهم علاقه مندش کرد.
‫قهوه علاقه مندیش ـه. ‫یعنی یکی از علاقه مندی هاشه.
‫تا حالا کسی مثل جیکوب رو ندیده بودم.
‫- فوق العاده ـست، مگه نه؟ ‫- آره.
‫بقیۀ دوستات نظرشون دربارۀ اون چیه؟
‫دوست دیگه ای ندارم.
‫اینو خیلی وقت پیش به بابا گفتم.
‫ولی الان جیکوب رو دارم، پس ایرادی نداره.
‫جیکوب دوست دیگه ای داره؟
‫یه چند تا داره. ‫ولی با من بیشتر حال میکنه.
‫خودش گفت. ‫ما میتونیم درست و حسابی با هم حرف بزنیم.
‫در مورد چیزای مهم!
‫نه مزخرفات خسته کننده ای که ‫همه در موردشون حرف میزنن.
‫خب، حالا نتیجۀ نهایی چی شد؟
‫برای من قهوۀ هاوایی.
‫از مزۀ ملایمش خوشم میاد.
‫تو چی لوک؟
‫- من اندونزیایی میخوام. ‫- آره، منم همینطور.
‫- از همه ـشون پیچیده تره. ‫- اوهوم.
‫سلام کوچولو موچولو. کلویی کجاست؟
‫خوابیده.
‫- خوبی؟ ‫- نه، واقعیتش نیستم.
‫چی شده؟
‫از کلویی خوشم نمیاد.
‫ازش متنفرم.
‫ازش متنفری؟ چرا؟
‫خب، به گریس گفته حرف های بدی پشت سرش زدم.
‫حالا گریس دیگه باهام حرف نمیزنه.
‫هیچ کدوم از دوست های گریس حتی بهم نگاه هم نمیکنن.
‫خب، فکر میکردم گریس بهترین دوستته.
‫حرفای بدی پشت سرش زدی؟
‫آره، به شوخی گفتمشون.
‫ولی کلویی یه جوری تغییرشون داد که...
‫نمیدونم چیکار کرده ولی الان گریس ازم متنفره.
‫خیلی متأسفم.
‫نمی دونستم همچین مشکلاتی برات پیش اومده.
‫خیال میکردم دارید خیلی خوب با هم کنار میاید.
‫اون میخواد دیگران اینطور فکر کنن.
‫دیگه دلم نمیخواد با کلویی دوست باشم.
‫میخوام از کلویی طلاق بگیرم.
‫شبیه یه پشکلِ به تمام عیار می مونه.
‫بریم موقع خوابش یه پشکل بمالیم...
‫روی پیشونیش؟
‫خیلی کار بیرحمانه ای میشه!
‫بریم تو کارش.
‫طبیعتاً خیلی خوبه که دوست پیدا کرده...
‫نگرانم که خیلی روی جیکوب حساب کرده باشه.
‫آره، درسته. آره.
‫خوشبختی اون...کاملاً وابسته به اینه که...
‫با اون دوست باقی بمونه.
‫به نظر یه کم ریسکی میاد.
‫ریسکی! آره...واقعاً به نظر ریسکی میاد.
‫- شبتون چطور بود؟ ‫- فوق العاده بود.
‫اون گروه موسیقی محشر بود. ‫یعنی دهن پُر کن بودن.
‫- حس میکنم دوباره 22 ساله شدم. ‫- وای!
‫آره، خب...
‫دین...خب؟
‫یه کم کوکائین داره.
‫جدی؟ که اینطور.
‫آره، خب...
‫اگه یه کم مصرف میکردم، چه حسی بهت دست میداد؟
‫ناراحت!
‫نه؟!
‫باشه. آخه خودت قبلاً مصرف میکردی.
‫قبلنا خیلی کارها میکردم که الان نمیکنم.
‫- جدی؟ چه کارهایی؟ ‫- چه میدونم.
‫از تعمیرگاه ها دزدی میکردم.
‫چی؟ ماشین؟!
‫نه. چیپس پرینگلز و شکلات...
‫از فروشگاهِ تعمیرگاه.
‫من که رانندۀ ماشینِ فرار نبودم!
‫نه، درسته.
‫اصلاً معاملۀ خوبی نیست، پاول.
‫بچه های هم سنِ لوک ‫به خاطر جنگ های مواد مخدر چاقو میخورن...
‫تا آدمای طبقۀ متوسط بتونن بیشتر زِر بزنن...
‫و لبخند روی لبشون باشه.
‫هم سو استفاده کردنه و هم شرورانه ـست.
‫نه، میدونم.
‫میدونم. یه کم زیاده روی کردم.
‫نگران نباش. مؤدبانه درخواستش رو رد میکنم.
‫خوبه. خداحافظ.
‫- ساعت چنده؟ ‫- سلام.
‫- ساعت چنده؟ ‫- 2...حدود 2
‫الآن ساعت گوشیم رو می بینم.
‫همممم...2:19
‫02:19
‫شد 20. الآن شد 2:20
‫نه، فکر نمی کنم تا حالا سوار اسب بوده باشم.
‫فوق العاده ست. جدی می گم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫ببین، یه دوستی دارم به اسم «کو»...
‫توی «چلتنهام»، مزرعه اسب داره.
‫- ازت بعید نیست داشته باشی. ‫- نه، جداً همچین رفیقی دارم.
‫مطمئناً یه اسبی داره...
‫که یه آدم کاملاً ناشی سوارش بشه.
‫میام اون خوک لعنتی رو می بینم.
‫و اینکه بر حسب اتفاق...
‫یه رستوران 2 ستاره توی اون روستا هست.
‫می دونستم که حتماً یه دلیل دیگه ای داره.
‫جریان بین کلویی و ایوا رو شنیدی؟
‫- با هم قهر کردن. ‫- آره.
‫نه، یه چیزهایی فهمیدم. ‫حیف شد، مگه نه؟
‫آره، خیلی حیف شد.
‫با خودم گفتم ممکنه بتونی یه 2 کلمه باهاش صحبت کنی.
‫من؟ 2 کلمه با کی؟
‫با ایوا.
‫عه!
‫ببخشید. می خوای چی بگم؟
‫می دونی، کلویی وقتی خیلی خیلی کوچیک بود...
‫مامانش رو از دست داد. خب؟
‫به خاطر همین احساس ناامنی می کنه.
‫و توی روابط عاطفی یه مقدار حساس می شه.
‫- اوهوم. ‫- آره یعنی دلبستگی پیدا می کنه.
‫چون مامان نداره که بهش دلبسته بشه. خب؟
‫آره.
‫متوجه ام که مردم رو از خودش می رونه.
‫- اوهوم. ‫- خب؟
‫قشنگ معلومه ایوا رو از خودش رونده.
‫می دونی، اگه... ‫اگه این رو به ایوا توضیح بدی...
‫خب؟
‫پس شاید ایوا دوباره دوستش بشه.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫مثل من و تو که دوباره دوست شدیم.
‫- صحیح! ‫- مگه نشدیم؟
‫چرا، شدیم.
‫- آره. ‫- امیدوارم!
‫- خیلی خب. ‫- باشه.
‫- پس مجبورم دوستش بشم؟ ‫- نه.
‫داری بهم دستور می دی که دوستش باشم.
‫نه، دستور نمی دم. ‫بیخیال...ایوا، لوس بازی در نیار.
‫منظورم این نبود، اما اون آسیب پذیره.
‫اون وحشتناکه. منو بدبخت کرد.
‫منو به گریه انداخت و از گریه کردنم لذت برد.
‫- می دونم که برات سخت بوده. ‫- اون آدم خیلی بدیه.
‫صرفاً چون مادر نداره، دلیل نمی شه که...
‫در حق من بدی کنه.
‫دلیل نمی شه، نه! ‫اما شاید بشه توجیهش کرد.
‫پاول، ایوا نمی خواد با کلویی دوست باشه.
‫می تونم برم داخل اتاقم؟
‫- حتماً. ‫- نه! آره.
‫فقط می خوام دلرحم باشم.
‫چرا اینجوری تحت فشار قرارش می دی؟
‫- نمی دم. ‫- داری می دی دیگه.
‫می دونی مامان کلویی مُرده؟
‫اما ما اون رو نکشتیم.
‫من فکر می کنم به خاطر دوستیت با دین این کار رو می کنی
‫- چی؟ ‫- آره.
‫بعد از سالیانِ سال، ‫دوستی داری که ازش خوشت میاد...
‫- و می خوای راضی نگهش داری. ‫- خدا! الی، من که 10ساله نیستم.
‫آره، اما دخترت 10سالشه!
‫بیخیال. پاول...
‫صادق باش.
‫می دونی که باید بینشون انتخاب کنی.
‫آره، معلومه که میدونم.
‫و البته که ایوا رو انتخاب می کنم.
‫فقط داشتم لذت می بردم که...
‫یه دوست صمیمی دارم.
‫اونم با در نظر گرفتنِ این موضوع که من و تو ‫الآن خیلی با هم ردیف نیستیم.
‫تو کیلی رو داری.
‫اما اون فرق می کنه. اون با تو فرق می کنه.
‫لعنت بهش، چه طور کارمون به اینجا کشیده شد؟
‫خیلی خب. می رم با ایوا حرف بزنم.
‫به اونا اعتماد ندارم.
‫فکر می کنم داشتن سر والدینت کلاه می ذاشتن.
‫خب...
‫اما نمی شه چیزی بر علیه اون ها گفت.
‫اونا شیفته اشون شدن.
‫فکر می کنن حسودیم شده...
‫چون با آدم های جوون تر از من دوست شدن.
‫- حالا شده؟ ‫- آره.
‫اون یکی ریمل زده؟
‫- کی؟ آیزک؟ ‫- اگه اسمش آیزکه، آره.
‫به نظرم مژه هاش الکی باشن.
‫- مژه های الکی؟ جدی؟ ‫- آره.
‫نادیا یه سره باید جنب بخوره.
‫- آره، با سرعت! مگه نه؟ ‫- این طور فکر می کنی؟
‫قشنگ معلومه، خوره سرعته. ‫مثل «کاپیتان بیلی ویزبنگ» بزرگ!
‫تند و آتشین!
‫ما بهترین هستیم، مگه نه؟
‫معلومه که بهترین هستیم.