‫ولمون کن تو رو خدا! لعنت بهش!
‫چه طور ممکنه که ما هیچ شمعی نداشته باشیم؟
‫دهه 70 میلادی، همیشه شمع هامون روشن بود.
‫- انگار همیشه برق ها رفته بود. ‫- آره.
‫حتماً یه سری سایت توی اینترنت در موردش نوشتن.
‫این روزها در مورد همه چیز می نویسن.
‫آره، درسته مامان. ‫اما من که نمی رم گوگل کنم:
‫«برخورد با میز پذیرایی».
‫چه طوره که هیچ شمع کوفتی ای توی این خونه نیست؟
‫- شمع تولد لوک چی؟ ‫- خب، مگه استفاده ش نکردیم؟
‫نه، تولدش رو کنسل کردید، یادت نمیاد؟
‫آره. خیلی خب. درسته!
‫- اون اسپانیاست؟ ‫- هان؟
‫اسپانیا؟ نه! احتمالاً لیتل هامپتون باشه.
‫مادربزرگ و پدربزرگ هیچ وقت خارج نرفتن.
‫- هیچوقت؟ ‫- نه.
‫ظاهراً برای اونا معنایی نداره.
‫مثل لازانیا و صابونِ مایع که معنایی براشون نداره.
‫مامان می خواد یه آلبوم عکس از...
‫خونه جدید مادربزرگ و پدربزرگ کش بره؟
‫خب، تلاشش رو می کنه.
‫از تمام توانایی های دزدی از مغازه ش استفاده می کنه.
‫مامان از مغازه ها دزدی می کرده؟
‫نه.
‫باید چند تا عکس از بچگی های من و لوک...
‫کنار مادربزرگ و پدربزرگ بندازیم روی پرده.
‫فکر خوبیه.
‫کلی عکس توی کشوی عکس ها داریم.
‫برو تعدادیش رو بیار تا من اسکنشون کنم.
‫باشه.
‫بابا؟
‫خدای من...لوک!
‫همینه، رفیق! بی نظیر شدی.
‫واقعاً؟ پیراهنه که خیلی تنگ نیست؟
‫نه، نه، دقیقا اندازه اته. ‫همونجوریه که باید می بود.
‫می دونی، شیک و تر و تمیز!
‫با یه کت و شلوار ایتالیایی و کراواتِ باریک.
‫مهم طرز قرار گرفتنشه.
‫شلوارش هم حرف نداره!
‫جیکوب می گه به نظرش جدیداً...
‫- خیلی ظاهرم خفن شده. ‫- همین طوره، رفیق.
‫تشکر کرد که با موسیقی دو رنگه آشنام کردی.
‫آخه چون...
‫بعدش من رفتم اونو باهاش آشنا کردم و عاشقش شد
‫خب، سبک موسیقی عالی ایه.
‫نه، اصلاً بهترین موسیقیه. بدون شک!
‫و این شامل همشون می شه:
‫موتسارت...
‫می دونی، همه اون مرتیکه ها.
‫و اگه چیزی بود که می خواستی بشنوی...
‫اما من نداشتمش...
‫به جای من وارد حسابم شو، دانلودش کن!
‫خوب شد که جیکوب رو با یه چیزِ فرهنگی...
‫آشنا کردم.
‫معمولاً اون بهم معرفی می کنه.
‫خب، خوشحالم که به اندازه تو، ازش خوشش اومده.
‫ممنون بابا. جدی می گم.
‫خواهش می کنم، رفیق.
‫باباها برای همین چیزها هستن دیگه!
‫تا با موسیقی ای که احتمالاً نشنیدی آشنات کنن،
‫و امیدوار باشن که عاشقش بشی.
‫پدربزرگ همین کار رو باهات کرد؟
‫نه بابا! اون به هر چی به دستش می رسید گوش میداد.
‫متأسفانه این روزا با پنیر مشکل داره، الی.
‫هر نوع پنیری!
‫چرا؟ مگه نارساییِ لاکتوز داره؟
‫نه، جیم از پنیرها بیزاره
‫یه روز یهویی فهمیدم که پنیر، همون شیر ترشیده ـست.
‫شیر ترشیده سفت شده.
‫تازه دارم پنیرِ چدار رو می گم.
‫پنیر آبی رو که دیگه حرفش هم نزنید!
‫نمی زنیم، جیم. ‫نگران نباش.
‫مرغ می خوری، جیم؟
‫معلومه که مرغ می خورم. ‫روانی که نیستم.
‫جیم مرغ رو لت و پار می کنه.
‫مثل موجودات درنده می مونه.
‫عالیه. پس من سوسیس معمولی و سبزیجات،
‫و کلی سالاد و سس و این چیزها درست می کنم.
‫ممنونم، الی.
‫سالگرد 50سالگی ازدواجتونه.
‫باید جشن بگیریم.
‫حالا این خونه جدیدتون خیلی دوست داشتنیه اما...
‫برای مهمونی گرفتن خیلی کوچیکه.
‫دلگیره!
‫عین زندگی کردن توی جعبه کفش می مونه.
‫جعبه کفشِ بچگونه.
‫بچه ای که فقط یه پا داره!
‫دیدی این کثافت ها...
‫با كوكب های من چیکار کردن؟
‫جیم می تونه از اینجا، باغچه قدیمیمون رو ببینه.
‫بهش گفتم نگاه نکنه.
‫بهش گفتم باید بیخیالش بشیم.
‫این مستأجرهای جدید، یه بار هم چمن ها رو نزدن.
‫اگه باغچه امون یه بچه بود،
‫تا حالا برده بودنش بهزیستی.
‫اون باغچه ما نیست، جیم.
‫هیچ وقت باغچه ما نبوده،
‫حتی توی اون سال هایی که اونجا زندگی می کردیم.
‫وقتی یه چیزی رو اجاره می کنی...
‫در واقع هیچوقت مال تو نیست.
‫کت و شلوارهای اجاره ای!
‫دیگه خبری از کت و شلوارهای اجاره ای نیست، نه؟
‫قبلنا همه جای روزنامه ها در موردشون می نوشتن.
‫کت و شلوارهای اجاره ای و اسقف اعظم،
‫کت و شلوارهایِ اجاره ای و خوانندۀ پاپ،
‫کت و شلوارهایِ اجاره ای و ‫سیاستمدارهای محافظه کار.
‫زندگی خیلی عجیب پیش میره.
‫همممم.
‫کمک میخوای تا آخرین وسایلت رو باز کنی، جکی؟
‫وای، اگه کمک کنی خیلی عالی میشه، الی.
‫ممنون.
‫میرم زیرِ کتری رو روشن کنم.
‫الان عکس های خیلی عالی ای اینجا هست.
‫به خاطر اینه که همسرت یه دزد ماهره!
‫آره، کارِت خوب بود.
‫راستش فقط آلبوم رو از کارتن در آوردم،
‫و گذاشتمش داخل کیف.
‫دزدی از آدمای مسن، خیلی آسونه.
‫آره، فکر کنم خلافکارها اینو خوب درک کنن.
‫خیلی مشتاق اینم که مامان و بابا اینو ببینن.
‫- به نظرت خوششون میاد؟ ‫- عاشقش میشن!
‫یعنی، با هیچ روش سنتیِ انسانی ای چیزی نمیگن،
‫چیزی نشون نمیدن و هیچ واکنشی بروز نمیدن ‫ولی خیلی خوششون میاد.
‫آخه تاریخچۀ این همه سالیه که با هم بودن.
‫آره، اونا خیلی چیزا دیدن...
‫و از یه نظر هم میشه گفت، هیچی ندیدن.
‫خیلی خب، دیگه باید برم بخوابم.
‫فردا ساعت شش و نیم باید برم.
‫اوووف! آره، بگیر یه کم بخواب.
‫عه، الان بهم پیام دادی؟
‫- نه. ‫- نه، صبر کن، لوک ـه.
‫هنوز داخل حساب موسیقیم ـه.
‫برای همین دارم پیام هاش رو می بینم.
‫خب پس نباید نگاه کنی.
‫دستِ من نیست. ‫اون باید از حساب بیاد بیرون.
‫اون که طبیعتاً اشتباه کرده،
‫پس انقدر نگاه نکن و برو بهش بگو.
‫داره با جیکوب صحبت میکنه.
‫پاول، بس کن!
‫خاموشش کن. داری جاسوسیش رو میکنی.
‫آخه این کجاش جاسوسی ـه؟
‫جیمز باند که دوربین فیلمبرداریِ ریزش رو...
‫توی ایمیل جاسازی نمیکنه، میکنه؟
‫آخ گندش بزنن.
‫چیه؟
‫دارن ترتیبِ خریدِ علف میدن.
‫نه، امکان نداره، چون لوک علف نمی کِشه.
‫لوک هم همینطور.
‫پس شاید برای کِشیش دارن کادو میخرن، الی!
‫چون پیام هاشون الان جلوی چشمم ـه.
‫دارن تاریخ مشخص میکنن تا روز جمعه...
‫از یه یارویی ماریجوانا بخرن. ‫ببین!
‫نمیخوام ببینم. ‫میشه فقط خاموشش کنی؟
‫میرم باهاش صحبت کنم.
‫- نه، نمی تونی! ‫- چی؟
‫داره یه معاملۀ مواد مخدر میکنه، الی.
‫ببین، می دونم وضعیت خوبی نیست ‫ ولی فالگوش وایستاده بودی،
‫و اون حق داره که حریم شخصی داشته باشه.
‫ببخشید، نکنه من توی یه دنیای موازی ام؟
‫داره خلاف میکنه.
‫در آستانۀ شکستنِ قانون با... ‫عه، نگاه کن! دیدی؟
‫لابد متوجه شده،
‫چون همۀ پیام ها رو پاک کرد و از حساب خارج شد.
‫باشه. خیلی خب. قبول.
‫فقط...فقط فکر میکنم بهتر باشه ‫الان باهاش روبرو نشیم.
‫من اینطور فکر نمیکنم.
‫احساس حقارت میکنه که پیام هاش رو خوندی.
‫خیلی خب، قبل از جمعه باهاش صحبت می کنم...
‫و بهش میگم که از یه پدر و مادر دیگه شنیدیم،
‫و براش میشم برج زهره مار!
‫نه، میخوام برم پایین و الان باهاش صحبت کنم.
‫نه، نمیخوام بری.
‫پس به گمونم مثل همیشه کاری رو که تو میخوای میکنیم.
‫چی؟
‫- هیچی. ‫- این که گفتی هیچی نبود.
‫در ضمن شاید به خاطر این ‫بیشتر وقتا پیشنهادات من رو انجام میدیم...
‫که همیشه فوراً نمیخوام مثل این ‫پدر و مادرهای تروریست...
‫بزنم همه چی رو بترکونم.
‫بابای تروریست!
‫خیلی خب، من میرم بخوابم.
‫لطفاً به لوک چیزی نگو.
‫و لطفاً دیگه پیام هاش رو نخون.
‫- سلام، رفیق. ‫- سلام.
‫بازم موسیقی دانلود کردی؟
‫نه.
‫ببین، داشتم فکر میکردم...
‫جمعه شب بریم بیرون پیتزا بخوریم.
‫عالیه!
‫- کاری که نداری؟ ‫- نه.
‫موضوعی نیست که بخوای بهم بگی، لوک؟
‫نه.
‫چند وقته تو و جیکوب، علف میکِشید؟
‫- قبلاً هیچوقت نکِشیده بودیم. ‫- بیخیال!
‫جدی میگم. میخواستیم برای اولین بار بکِشیم.
‫- حرفت رو باور نمی کنم. ‫- راستش رو گفتم
‫چون شاعران نسل بیت میکِشیدن، میخواستیم بکِشیم.
‫چی چی؟
‫از دستِ تو، لوک! ‫اگه میخوای دروغ بگی...
‫حداقل یه چیز بهتر از خودت در بیار.
‫- شاعران نسل بیتِ کوفتی! ‫- فقط می خواستیم امتحانش کنیم.
‫میخواستم جیکوب رو تحت تأثیر قرار بدم ‫چون میدونستم از کجا میشه گیر آورد.
‫جداً متأسفم.
‫خیلی خب.
‫منو بگو که فکر میکردم با اون موسیقی و لباس ها...
‫داریم با هم اُخت میشیم.
‫شدیم! با هم اُخت شدیم.
‫این حماقتی بوده که من کردم.
‫باشه، ببین چی میگم.
‫سه هفته استفاده از وسایل برقی ممنوع!
‫از کامپیوتر منم نمی تونی استفاده کنی.
‫خونه نشین میشی! ‫حالا هر معنیِ وامونده ای که میده نمی دونم.
‫قبلاً نگفته بودمش. ‫با والدین جیکوب هم صحبت می کنم.
‫- نه! ‫- چرا.
‫لطفاً بابا. لطفاً نگو!
‫همه چی خراب میشه.
‫- دیگه نمیذارن با هم دوست باشیم. ‫- ولمون کن!
‫خودمو می کُشم.
‫هوی! چه مرگته؟ خونسرد باش!
‫تو و رفیقت می خواستید قانون رو بشکنید، درسته؟
‫- درست میگم؟ ‫- آره.
‫خیلی خب، پس اگه والدین جیکوب بفهمن ‫که من اینو می دونستم...
‫ولی بهشون نگفتم، عصبانی میشن و حق هم دارن که بشن!
‫پس چه بخوام چه نخوام، باید بهشون بگم.
‫باید قبلش بهش فکر میکردی، رفیق.
‫برای اولین بار توی زندگیم،
‫همه چیز داشت خوب پیش میرفت، ‫ولی الان همه ـش تموم میشه.
‫تو هم برو گورت رو گُم کن.
‫عجب وضعی شده.
‫به نظرت بهتره یه کم بخوریم؟
‫ای خدا!
‫آره، می دونم. ‫میخواستم اونو بخورم، ولی...
‫این...
‫- اینو خیلی دوست دارم. ‫- اون غذای محبوب منه.
‫ای لعنت بهش!
‫اصلاً چه جوری باید... ‫من که نمی دونم.
‫- ایوا! ‫- هان؟
‫ملت می تونن روی اون دیوار ببیننش؟
‫- دقیق نمی دونم. ‫- آره فکر کنم.
‫خیلی خب. میشه لطفاً برام به لپ تاپ وصلش کنی؟
‫- آره حتماً. ‫- ممنون.
‫میشه این چیزِ لعنتی رو هم بگیری؟
‫- باشه. ‫- نمی دونم باید چیکارش کنم.
‫یعنی می دونم. معلومه که می دونم.
‫می تونم تنهایی همۀ این کارها رو بکنم، گریس.
‫ولی دلم میخواد ایوا فکر کنه داره کمک میکنه.
‫مثل این کارهای خیریه ای می مونه، مگه نه؟
‫مامان و لوک کِی رفتن بیرون؟
‫حدود 20 دقیقۀ قبل.
‫رفتن بازم مرغ بگیرن.
‫مامان فکر میکرد برای بابابزرگ کم باشه.
‫خیلی خب.
‫اون کیه؟
‫تا نیم ساعت دیگه که شروع نمیشه.
‫عه.
‫[پنجاهمین سالگردتان مبارک، جیم و جکی]
‫زودتر اومدیم!
‫آره، خودم دارم می بینم. ‫نیم ساعت زود اومدید.
‫میخوای برگردیم بریم؟
‫تو رو خدا، بابا. شروع نکن.
‫مهمونی خودتونه. بیاید تو.
‫گفتیم زودتر بیایم تا کمک کنیم.
‫نه، فکر نکنم کار خاصی مونده باشه.
‫- بابا! ‫- برید بالا.
‫- مطمئنی کار خاصی نمونده؟ ‫- آره.
‫ببینید کی اینجاست!
‫- عه، سلام. ‫- سلام، گریس.
‫- سالگردتون مبارک. ‫- ممنون، عزیزم.
‫شارژر لپ تاپتون کجاست، بابا؟
‫- باتریش روی چهار درصده. ‫- نه، نباید اینطور باشه.
‫دیشب شارژش کردم و برای امشب آماده ـش کردم.
‫سرش نرفتم.
‫خب، پس شاید من اشتباه میکنم.
‫نه، نه، صبر کن. بیا اینجا. ‫کس دیگه ای رفته سرش؟
‫لوک رفته سرش؟
‫خدا!
‫آره، داشته با این به جیکوب پیام می داده.
‫لعنتی چطور جرئت میکنه؟
‫باشه، بیاید تمرکز کنیم.
‫فقط مایحتاجِ امشبمون رو میگیریم. ‫چرخ الکی نمیزنیم.
‫ما موشک های دنباله روی مرغ هستیم!
‫چیز دیگه ای لازم نداریم؟ حموس؟ پنیر؟
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫علی الخصوص پنیر نه!
‫- باشه. ‫- ما دقیقاً برعکسِ پنیر رو میخوایم.
‫- برعکس پنیر چی میشه؟ ‫- چه می دونم؟ مربا؟
‫هم مایعه، هم شیرین! مگه نه؟
‫گرچه از قدیم...
‫مخالف پنیر، گچ بوده.
‫آخ آره، راست میگی. «پنیر و گچ» رو میگی! ‫(دو فرد کاملاً متفاوت رو میگفتن پنیر و گچ)
‫گرچه پنیر فتا خیلی شبیه گچ می مونه.
‫منظورم از نظر بافتشه.
‫عاشق این صحبت های پراکنده ـمونم.
‫عه، واقعاً؟
‫عجب آدم دو رویی هستی!
‫مرغ، مرغ، مرغ!
‫لعنتی! مگه میشه؟
‫- بزنیمش به شارژ؟ ‫- این کار از عمد بوده.
‫منو عمداً به مبارزه طلبیده.
‫متأسفم عزیزم، ‫ولی به اون پسر خیلی راحت گرفتیم.
‫- همیشه همینطور بودیم. ‫- بذارید بزنمش به برق... - نه!
‫قبلش به مامانت پیام میدم.
‫خیلی خب. جواهر یخ زده!
‫جواهر یخ زده چیه؟
‫از خوراکی های دهۀ هفتاده. ‫بابابزرگ عاشقشه.
‫چیه؟
‫رفته بودی سر کامپیوتر بابات؟
‫- رفته بودی؟ ‫- نه.
‫لوک!
‫- بابا بهت پیام داده؟ ‫- آره.
‫- میشه ببینم؟ ‫- نه، نه.
‫- عصبانیه؟ ‫- آره، خیلی عصبانیه.
‫چون گفته بود سر وسایل برقی نری!
‫خیلی خب. الان شارژش کن.
‫هنوز مهمونی شروع نشده!
‫میخواستم با جیکوب حرف بزنم.
‫صحیح!
‫بیا بریم.
‫زودتر اومدیم!
‫ای بابا! شما هم زود اومدید؟ بیاید تو.
‫اوهوم.
‫ولی اگه جا دارید...
‫- چی شد؟ ‫- پاول؟
‫- نه! ‫- برق ها رفت.
‫از همگی ممنونم.
‫اگه همۀ مشتری ها بتونن فقط چند ثانیۀ دیگه...
‫همون جایی که هستن بمونن،
‫همین الاناست که چراغ های اضطراری روشن بشن.
‫خیلی خب، بیا اینو بذاریم زمین و بریم خونه.
‫صندوق هم کار نمیکنه.
‫نمیخوام برم خونه. بابا می کُشَتَم!
‫نه نمی کُشَتِت. باهاش حرف میزنم.
‫تازه به هر حال که باید بریم خونه. ‫مهمونی سالگرد ازدواجه.
‫چرا باید اینجوری بشه؟
‫مگه من چیکار میکنم که این بلاها سرم میاد؟
‫چرا نمی تونم چیزی رو کنترل کنم؟
‫ببین، بیا بریم.
‫چراغ اضطراری الان روشن میــــــــشه!
‫گندش بزنن.
‫ببخشید، ببخشید.
‫ظاهراً که برقِ کل شهر رفته.
‫همه جا خاموش شده.
‫وای! یه جورایی هیجان انگیزه، مگه نه؟
‫آره، مثل فیلم ها شده.
‫موندم کسی هم میمیره یا نه؟!
‫وقتی لوک برگرده، آره.
‫هنوزم می تونیم اون ویدئویی که ‫آماده کردی رو ببینیم، پاول؟
‫نه، باتریش تموم شد.
‫پس بخش اصلیِ مهمونی نمی تونه شکل بگیره.
‫خراب شد!
‫کاریه که شده.
‫منظورت از «کاریه که شده» چیه؟
‫منظورم این بود که لازم نیست خیلی خودتو اذیت کنی.
‫ولی راستش این قضیه بدجوری داره اذیتم میکنه، بابا.
‫چند هفته داشتم روش کار می کردم. ‫با کمکِ ایوا!
‫موضوع مهمیه. ‫میخواستم ازش خوشت بیاد.
‫پس لطفاً بهم نگو «کاریه که شده» ‫که انگار برات پشیزی اهمیت نداره.
‫من میرم کتری رو روشن کنم.
‫برقِ کوفتی نداریم، مامان.
‫میخوای با چی روشنش کنی؟ اشعۀ ذهنی؟
‫پاول، میشه یه کم آروم باشی؟ فقط یه کم!
‫الکس، با کمال احترام، خفه شو!
‫خیلی خب، بیا الان این کار رو نکنیم.
‫نه، نه، بیا همین الان بکنیم.
‫امشب رو خراب کردی، لوک!
‫خب؟ خوشحالی؟
‫به کل زدی همه چی رو خراب کردی.
‫کل اعضای خانواده با همدیگه...
‫اون تصاویر رو آماده کرده بودن،
‫و تنها کاری که...
‫تنها کاری که باید می کردی این بود که گند نزنی بهش.
‫حالا حدس بزن چی شد؟ گند زدی بهش!
‫مثل همیشه!
‫آخه تو چه مرگته، لوک؟
‫جدی میگم، رفیق. ‫دارم ازت سؤال می پرسم.
‫آخه چه مرگته؟
‫خدا!
‫بیا اینجا.
‫- لوکی! ‫- الی!
‫نه، پاول! دیگه چیزی نگو!
‫من آدم بده داستان نیستم.
‫عه، این...
‫اینو یادمه. ‫لیتل هامپتونه؟
‫آره.
‫ما هم همین طور. توی ساحل پیکنیک به راه می کردیم.
‫پاول؟
‫نه.
‫پس تابستون ها، سفرهای یه روزه می رفتیم.
‫لیتل هامپتون، برایتون.
‫کیو گاردنز! ‫دیگه کجا می رفتیم پاول؟
‫- چسینگتون؟ ‫- آره.
‫پاول کوچولو رو نگاه!
‫اون کت رو یادم میاد.
‫- کت اون یا خودت؟ ‫- هر دو کت ها!
‫ببین، خودت کت تنت نکردی.
‫من می رم بیرون دنبالش.
‫- 1ساعت گذشت! ‫- خودش بر می گرده.
‫تلفن هم نداره. پول داره؟
‫نه، کیف پولش هنوز توی اتاقشه.
‫خب پس بر می گرده.
‫کارتن خوابی که نمی کنه؟ می کنه؟
‫- می رم دنبالش بگردم. ‫- کجا؟
‫با ماشین می رم و دنبالش می گردم.
‫- نمی تونم همین طوری منتظر بمونم. ‫- الی، اون الآن با اوقات تلخی رفت.
‫چون اگه من جاش بودم، بر نمی گشتم.
‫اگه خواستی ما از اینجا بریم...
‫یا اگه خواستی بری دنبال لوک بگردی، فقط لب تر کن
‫ممنونم.
‫در ضمن خیلی متأسفم که بهت گفتم خفه شو!
‫اگه هر بار بهم می گفتن خفه شو، ‫یه پوند می ذاشتم کنار، چی می شد؟
‫باشه...خیلی خب. اگه می ذاشتی کنار چند پوند می شد؟
‫نهایتاً 7 یا 8پوند.
‫مردم عموماً کل زندگیم، خیلی باهام مؤدب بودن.
‫پس یه بار دیگه عذر می خوام.
‫الکس، دیگه بهتره بریم.
‫جانم؟
‫باید بری دنبالش بگردی، پاول.
‫بدجوری خودت رو سرش خالی کردی،
‫و باید بری حل و فصلش کنی.
‫- اون پسرِ حساسیه. ‫- می دونم.
‫واقعاً هم پسر خوبیه.
‫حالا اون قضیه رو می دونم.
‫- اسمش چی بود؟ گیاه بذری؟ ‫- علف!
‫اما نباید بذاری این موضوع شما رو از هم دور کنه.
‫خیلی شبیه همدیگه اید.
‫اخیراً هم خیلی با هم صمیمی بودید.
‫آره، می دونم.
‫برو!
‫ایوا...
‫می دونی لوک و جیکوب کجا پاتوق می کنن؟
‫لوک!
‫نه، بیا اینجا رفیق. بیا اینجا.
‫- نه. ‫- آهای! گوش کن، گوش کن.
‫بیا برگردیم خونه و با صحبت کردن تمومش کنیم.
‫چیو تموم کنیم؟ ‫اینکه مثل همیشه گند می زنم به همه چی؟
‫برگردم خونه تا بفهمیم مشکلم چیه؟
‫- ببین... ‫- بهت می گم...مشکلم تویی!
‫مشکل من تویی!
‫- هوی! ‫- اخیراً خیلی شاد بودم...
‫چون جیکوب دوستم بود.
‫اما شاد بودن چشمام رو به این واقعیت باز کرد...
‫که بقیه مواقع چقدر ناراحت بودم.
‫کل دوران کودکیم، ناراحت بودم...
‫و تو ناراحتم کردی.
‫کاری می کنی که حس کنم ‫هیچ وقت به اندازه کافی خوب نیستم.
‫اخلاق کوفتی رو که دیگه نگو.
‫اخلاقِ عصبانی و دیوونه وارت!
‫پس من باعث شدم ناراحت باشی، آره؟
‫مجموع تمام زحماتی که برای بزرگ کردنت کشیدم...
‫همین بوده؟ اینکه باعث شدم ناراحت باشی؟
‫یه بچه کوچولو رو برداشتم ‫و ازش یه پسرک ناراحت درست کردم...
‫و یه نوجوون ناراحت درست کردم؟
‫آره؟ حرفت همینه؟
‫- آره. ‫- صحیح!
‫- واقعیت همینه. ‫- صحیح.
‫خب هنوز 13سالته، لوک. ‫خب؟
‫پس چه دوست داشته باشی چه نه...
‫تا 5سال بعدی مسئولیتت با منه.
‫و الآن می ریم خونه، رفیق.
‫- نه نمیام. ‫- چرا میای، رفیق!
‫- بهم دست نزن! ‫- لوس بازی در نیار.
‫لوک!
‫هوی!
‫این جوری نکن! لوک، بیا فقط صحبت کنیم. باشه؟
‫نکن...لوک!
‫ببین، ببین، کافیه! لوک!
‫- من نمیام خونه. ‫- گوش کن چی می گم. تمومش کن.
‫کافیه!
‫آهای، بس کن. هیچ جا نرو.
‫باشه؟
‫فقط گفتم بس کن.
‫تا وقتی بس نکردی، ولت نمی کنم.
‫خیلی خب.
‫خوبی؟
‫آروم باش.
‫پس حالا حرف می زنیم؟
‫باشه. خیلی خب.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن.