‫آره. من یک پادشاه بی نظیر هستم.
‫زمانی که به زیردست ها نگاه می کنم، از ترس به لرزه در می آیند.
‫از جانِ آن مرد می گذرم.
‫چه اتهامی داشت؟
‫دزدی؟
‫نیاز نیست که اعدامش کنید.
‫چون پسرِ نا خلف «گلاستر» ‫در برخوردش با وی...
‫از دخترانم خوش برخوردتر بود.
‫برای همین احساس می کنم که کمبود سرباز دارم.
‫آن بانوی خنده رویی که آنجاست رو ببینید
‫با نگاه کردن به چهره اش می توان گفت که...
‫سرد و بی حس است...
‫اه...
‫وانمود می کند که...
‫در حال سکته کردن است.
‫داره بازیگریش رو انجام میده
‫نه، نگاه کن
‫من رو نمی شناسی؟
‫- چیکار داری می کنی؟ ‫- جیون، بشین!
‫عذر میخوام
‫- شرمنده. عذر میخوام ‫- جیون!
‫- عذر میخوام ‫- آقا؟
‫آقا؟
‫آقا!
‫آرتور!
‫شما دکتر هستید؟
‫اینجا... دکتر اینجا ندارید؟
‫دکتر اینجا نداریم؟
‫ممکنه که یه نفر برق رو قطع کنه.
‫باب!
‫- نمی تونم. ‫- باب؟
‫نمی دونم که چطور...
‫چطور شده که اینجا دکتر ندارید؟
‫برو کنار. برو کنار لطفاً
‫یه دستگاه شوک نیاز دارم.
‫- زود ‫- آوردم.
‫باز کنش
‫لطفاً یکی برق لعنتی رو خاموش کنه.
‫طاقت بیارید، آقا. ‫طاقت بیارید.
‫حاضره
‫دوباره شارژ می کنمش.
‫یه دفعه دیگه. ‫یه دفعه دیگه.
‫صبر ببینم. یعنی احیای قلبی کردن رو بلد نیستی؟
‫نه.
‫اما با این وجود سریع روی صحنه رفتی
‫آره.
‫مقتول رو می شناختیش؟
‫نه.
‫نمی دونم. منم جزوی از حضار بودم.
‫عذر میخوام. ببخشید.
‫سلام، تو توی نمایش نبودی؟
‫اسمت چیه؟
‫کریستن.
‫مامان و بابات کجا هستن؟
‫زمانی که اینجا هستی کی مراقبته؟
‫تانیا.
‫همون گاوچرون!
‫گاوِ واقعی؟
‫به شخصی که از بچه ها مواظبت می کنه...
‫- میگن گاوچرون! ‫- عه.
‫خیلی خب، بیا بریم...
‫بریم گاو چرونت رو پیدا کنیم.
‫سلام، ببخشید آقا.
‫- می دونید تانیا کجاسـ... ‫- نه.
‫گاوچرون...
‫آره. اوهوم. منم همینو گفتم.
‫تانیا؟
‫سلام، عذر می خوام. تانیا نامی می شناسید؟
‫گاوچرونِ بچه ها...
‫به نظرت آرتور مُرده؟
‫اگه مُرده باشه...
‫موقع مرگش داشته کاری که بیشتر از همه ‫دوستش داشته رو می کرده.
‫پس باحاله دیگه، نه؟
‫منم توی دنیا بازیگری رو بیشتر از همه دوست دارم.
‫خیلی خب، خوبه که...
‫همچین علاقه ای داری.
‫عزیزم، وای خدا! خوبی؟
‫- اوهوم. ‫- خیلی خب. بریم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫خداحافظ.
‫دارم دنبالت می گردم. ‫توی سالن انتظاری؟
‫باورت نمیشه... یارو مُر... مُر... ‫(میخواد بنویسه مُرد ولی گوشیش اشتباه اصلاح میکنه)
‫لعنتی!
‫مُرد.
‫لورا: حالم خیلی خوب نیست. رفتم خونه. میای اینجا؟
‫تنها چیزی که می تونم بگم اینه که امشب...
‫آرتور لیندر به دلیلِ...
‫- کم آبیِ بدنش، غش کرد. ‫- بیخیال!
‫خودتون دیدینش. قضیه کم آبی بدن نبود.
‫- سؤالی دارید؟ ‫- این اتفاق ربطی به...
‫وزنش داره؟
‫سلام.
‫تانیای گاوچرون چی شد؟
‫اونجا پیش آرتوره.
‫حالا معمولاً چطوری میری خونه؟
‫با تانیا سوار خط L می شم.
‫خیلی خب، بیا بریم. ‫من تا خط L می برمت.
‫ولی تا وقتی تانیا و پدر و مادرم نگن اشکالی نداره،
‫اجازه ندارم با یه غریبه برم.
‫خیلی خب.
‫سلام، من جیون چادری هستم.
‫تو هم کریستن...
‫- ریموند! ‫- کریستن ریموند هستی، خب.
‫حالا دیگه غریبه نیستیم.
‫بیا بریم.
‫[10 روز قبل]
‫[آرتور لیندر]
‫می دونستی یه مربی شکسپیری برام گذاشتن؟
‫آره، وقتی ستاره های سینما تصمیم می گیرن ‫شکسپیر بازی کنن،
‫مجبورشون می کنن آزمون بدن.
‫می دونم.
‫ببین، تا دیروز فکر می کردم که...
‫فکر می کردم که دیگه هیچوقت دوباره نمی بینمت.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫نوشته ام رو تموم کردم.
‫می خواستم یه دونه به تو بدم.
‫اون «کیکی» ـه.
‫توی نمایشِ ماست.
‫سلام.
‫[ایستگاه یازده]
‫[م.ک] ‫(مخفف میراندا کارول)
‫اون کیه؟
‫همون عوضی ای که زندگیم رو خراب کرد.
‫سلام لورا. دوباره منم.
‫یه کم دیرتر میام، چون...
‫باید یه چیزی رو برسونم.
‫ولی کاش نرفته بودی.
‫ولی... امیدوارم حالت بهتر شده باشه.
‫خیلی خب، خداحافظ.
‫بهتره باتریت رو هدر ندی. ‫دیگه آخراشه!
‫اگه قبل از اینکه بزنیش به شارژ...
‫خاموش بشه چی میشه؟ تو هم باهاش خاموش میشی؟
‫قطار بعدیِ «مِترا»...
‫خط ریلیِ ساحل جنوبیِ هزاره می باشد.
‫لورا کیه؟
‫لورا نامزدمه.
‫می خواید ازدواج کنید؟
‫احتمالاً آره. ‫فکر کنم!
‫مشغولِ چه جور کاری هستی؟
‫من... من خبرنگارم.
‫مثل خبرنگارهام یا میشه گفت منتقد فرهنگی.
‫یه سایت داشتم.
‫تولید محتوا می کنم... ‫بیکارم!
‫فکر می کردم دکتر باشی.
‫از کجا می دونستی باید اون کارهای ‫فوریت های پزشکی رو روی آرتور انجام بدی؟
‫خب، فکر کنم فقط...
‫با دیدنِ سریال «فوریت های پزشکی» یاد گرفتم.
‫ولی اولین کسی که توی سالن تئاتر فهمید، تو بودی.
‫شایدم یه نفر زودتر فهمیده ولی من زودتر بلند شدم.
‫حتماً خیلی سخته که نمی دونی می خوای چیکاره بشی.
‫- طول می کشه. ‫- آره.
‫من هشت سالمه.
‫قطار بعدیِ مترا...
‫خط ریلیِ ساحل جنوبیِ هزاره می باشد.
‫- بادوم هندی می خوری؟ ‫- نه، مرسی.
‫شمارۀ مامان و بابات رو حفظی؟
‫آره. توی گوشیمه.
‫[سیا چادری]
‫با چشم هام رنگ صلح و اعتماد رو می بینم.
‫از این آنفولانزا خبر داری؟
‫- چی؟ همونی که توی آسیاست؟ ‫- بیشتر توی اروپاست.
‫صبر کن.
‫گور بابات! فکر کردی اصلاً برام مهمه، سم؟
‫اورژانس شمال غربی، الان سر ریز بیمارهاش رو ‫فرستاد برای ما.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خیلی خب. امروز قرار نبود...
‫بیام سرِ کار، ولی یه ساعت پیش، از اورژانس...
‫زنگ زدن گفتن برگرد.
‫یه بچۀ 16 ساله دیشب از مسکو با هواپیما اومده.
‫علائم اولیۀ آنفولانزا داشت...
‫- ایول! همینه! ‫- ببخشید «سیا». یه لحظه وایستا.
‫تا حالا همچین آنفولانزایی ندیده بودیم.
‫خیلی وضع خر تو خری شده.
‫آره. چی بگم. به نظر بد میاد.
‫می خواستم ازت بپرسم میای یه نوشیدنی بخوریم...
‫ولی به گمونم امشب تا دیر وقت کار کنی.
‫با لورا دعوام شد...
‫رانی، کدوم گوری...
‫...چون کارم رو توی گلفروشی از دست دادم.
‫جیون، برای فرار کردن خیلی دیر شده.
‫باید بری پیش فرانک.
‫هیچ کدوم از چیزایی که توی اخبار میگن رو باور نکن.
‫شهر قراره به فنا بره.
‫مردم دارن برای خودشون می چرخن ‫و قبلاً مبتلا شدن...
‫ولی خودشون هم نمی دونن.
‫با هیچکس تماس فیزیکی نداشته باش.
‫فقط خودت، فقط فرانک.
‫باشه، ولی داره اتفاق می افته دیگه؟
‫یعنی این قضیه...
‫- این قضیه جدیه؟ ‫- برو پیش فرانک.
‫در رو از داخل قفل کنید. ‫یه سنگر بسازید.
‫این بهترین شانس زنده موندنتونه.
‫- زنده موندن؟ ‫- آره، جیون.
‫یه ساعته دارم چی بهت میگم؟
‫صبر کن.
‫اینا باید برن توی اتاق انتظار.
‫هر جا شد جاشون بدید. ‫برام مهم نیست!
‫آره! زبون آدمیزاد حالیت نمیشه؟ میگم آره دیگه!
‫پس بفرستیدشون اینجا.
‫همینه! همینه!
‫جانم! همینه! همینه!
‫وقتی رسیدی خونۀ فرانک، بهم پیامک بده، باشه؟
‫یه عکس توی گروه بفرست.
‫جیون.
‫الان یه سِری بچه اومدن اینجا.
‫اون دفعه رو یادته که نوشیدنی توت فرنگی رو...
‫روی «جنی کمکین» بالا آوردی؟
‫- آره. ‫- همه طعم شکلاتی خورده بودن...
‫ولی تو یه توت فرنگی پیدا کرده بودی،
‫و گفتی: «چیه؟ توت فرنگی دوست دارم».
‫بعدش موقعی که داشتیم بازی می کردیم ‫روش بالا آوردی. بازیمون...
‫- قایم باشک بود. ‫- آره قایم باشک!
‫بعدش گفتی: «خوشمزه بود».
‫آره، یادم میاد.
‫دوران کودکیمون رو دوست داشتم.
‫سیا، چرا...
‫برو خونۀ فرانک.
‫نه، نه. سیا. ‫سیا، خودت چی...
‫ایستگاه بعدی: خیابان شیکاگو.
‫جیون!
‫خوبی؟
‫آره.
‫چقدر تا خونه ـت راهه؟
‫خیلی راهه.
‫ایستگاه رو اشتباهی پیاده شدیم.
‫از این طرفه.
‫خیلی خب.
‫در آخرین لحظات، ‫دستورالعمل های جدیدی از سازمان WHO...
‫یا همون سازمان بهداشت جهانی منتشر شده.
‫توصیه کردند که آب زیاد بخورید...
‫و از برقراری تماس فیزیکی...
‫با کسانی که نشونه هایی از...
‫اگه گوشیت خاموش بشه چی میشه؟
‫خودتم خاموش میشی؟
‫میشه آروم تر بری؟
‫توی چکمه هام برف رفته.
‫- نه، زود باش. ‫- سلام، با فرانک چادری...
‫تماس گرفته اید. پیغام بگذارید.
‫در اسرع وقت باهاتون تماس می گیرم.
‫این تنها دفعه ایه که باید...
‫تلفن رو برداری، احمقِ گوشه گیر!
‫فکر کنم تانیا و آرتور با هم نامزد بودن.
‫آره. به خاطر آرتور، ‫هر چی در مورد تانیا بگی باور می کنم.
‫به نظرت دوستش داره؟
‫به هیچ وجه!
‫همینجاست.
‫خداحافظ، جیون.
‫منتظر می مونم تا بری داخل.
‫سلام، با لورا تماس گرفته اید.
‫در حال حاضر قادر به پاسخگویی نیستم...
‫کلید نداری؟
‫- تانیا داره. ‫- تانیای لعنتی!
‫خیلی خب، همسایه هات چی؟
‫بابام از همسایه ها متنفره.
‫اون همسایه ها چی؟
‫- اونا خیلی پیرن. ‫- خیلی خب.
‫کریستن، لطفاً یه نفر توی دنیا رو نام ببر...
‫که براش عزیزی تا ببرمت پیش اون. خواهش می کنم!
‫آرتور.
‫خیلی سردمه.
‫بیا بریم.
‫بیا یه کار کوچولو دارم با هم انجامش بدیم.
‫نمیشه اینجا ولت کنم. بیا بریم.
‫خیلی خب، بیا.
‫- میراندا، تویی؟ ‫- میراندا کارول؟
‫کلارک؟
‫چه جوری به این شماره زنگ زدی؟
‫می خواستم اینو مستقیم به خودت بگم.
‫آرتور مُرده.
‫خیلی... خیلی متأسفم. اون...
‫امشب روی صحنه، موقع اجرای «شاه لیر» سکته کرد.
‫هممم... من که نمی دونم...
‫اخیراً چقدر با هم در ارتباط بودین ولی...
‫میراندا؟
‫چی گفتی؟
‫میراندا؟
‫در ایالات متحده، ادارۀ هوانوردی ‫هیچ گونه ممنوعیت پروازی...
‫برای ورود و خروج از کشور معین نکرده.
‫هیچکس مطمئن نیست.
‫ولی فصل سفرهای تعطیلات، احتمالاً همچنان...
‫انگار برنامۀ پروازت به مشکل نخورده.
‫آره. بگیر یه ساعت دیگه بخواب.
‫تا ساعت 7:00 لازم نیست بریم.
‫من نمیام.
‫مراسم ختمِ دوست توئه.
‫نمیشه دو هفته مرخصی بگیرم.
‫آره، راست میگی.
‫مسئولیتش با منه.
‫نمیشه هر دفعه بار مسئولیتم رو ‫روی دوش تو هم بندازم.
‫قبوله!
‫ولمون کنید بابا!
‫این اتفاق، خیلی بزرگتر از اون چیزیه...
‫که دولت های بزرگ انتظارش رو داشتن.
‫این قضیۀ چوپان دروغگو نیست!
‫واقعاً گرگ اومده.
‫پول داری؟
‫معلومه!
‫- آخه بیکاری. ‫- باشه، ولی پول دارم.
‫برادر داشتن چه حسی داره؟
‫اعصاب خُرد کنه.
‫چرا؟
‫چون برادرها و خواهرها، آدم رو زیادی می شناسن.
‫اونی که پشت خط بود، خواهرت بود؟
‫آره.
‫چی گفت؟
‫جیون، چی گفت؟
‫برندِ «یوهو» رو دوست داری؟ ‫جملۀ دو منظوره: (دنبال جلب توجهی؟)
‫خیلی بیشتر از این حرفا، پشت خط بود.
‫نه، منظورم نوشیدنی یوهو بود.
‫بیا. بیا این بهترینه!
‫اون شیر کاکائو ـه؟
‫چون اجازه ندارم چیزای شیرین بخورم.
‫حتی وقتی خونۀ کسی دعوتم، ‫حق ندارم این قانون رو بشکنم.
‫جیون!
‫چی شده؟
‫معمولاً توی همچین مواقعی...
‫حملۀ عصبی بهم دست میده ولی...
‫دیگه یه بار توی قطار این اتفاق افتاد.
‫یه جورایی انگار حساب شده بود.
‫خیلی خب. بیا بریم.
‫خیلی بیشتر از اینا، چیز میز می خوایم.
‫چِک قبول نمی کنیم.
‫خب، یعنی واقعاً مردم...
‫هنوز پول خریدهاشون رو با چِک میدن؟
‫وقتی چک قلابی داشته باشن، آره!
‫خیلی خب.
‫شک نداشتم پول داره!
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫آهای، ببخشید؟
‫این همه خرید به خاطر اون قضیه ـست؟
‫آنفولانزا؟
‫منم باید جای خاصی برم؟
‫باید بری خونه.
‫همه هنوز حالشون خوبه؟
‫آره؟ کسی سرفه یا گلو درد نداره؟
‫کسی حس نمی کنه تب داره؟ نه؟
‫خیلی خب، عالیه. عالیه.
‫گوش کنید، برای پدر و مادرهاتون...
‫الان دوره های درمانی خیلی خوبی گذاشته شده.
‫خب؟ بدنتون رو گرم نگه دارید.
‫دوباره برمی گردم.
‫لعنتی!
‫بهشون بگو تا جایی که می تونن ماسکشون رو در نیارن.
‫تو به کی زنگ زدی؟
‫شوهر قبلیم. تو چی؟
‫یکی از برادرهام توی 23 سالگی، جایزۀ پولیتزر بُرد.
‫من اونی رو انتخاب کردم که 18 هزارتا بهم بدهکاره ‫و ناهار، غلات آماده میخوره.
‫- کدومشون میشه؟ فرانک؟ ‫- جیون!
‫هممم.
‫آهای، کسی خبر دیگه ای ‫از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری نشنیده؟
‫هنوز درهامون بازن، دوستان!
‫گفتن قرص های «اسلتامیویر» رو فرستادن برج شرقی.
‫یه چیزایی در مورد فرآیند توزیع جدید گفتن.
‫چی؟
‫ببینم «ترنس»، تو به کی زنگ زدی؟
‫من فقط توئیت زدم «خداحافظ».
‫«دادسون» فکر می کرد اسلتامیویر جواب میده. ‫(داروی ضد آنفولانزا)
‫حداقل ناامید نمُرد.
‫خودت موقع مرگت دوست داشتی بفهمی ‫اسلتامیویر فایده ای نداره؟
‫به اون امید نیاز داری!
‫میشه یکی کمکم کنه؟ ‫هیچکس به دادم نمیرسه؟
‫سلام. ببخشید که مزاحمتون میشم.
‫اونو کجا ببرم؟
‫دنبال من بیا. ‫الان برمی گردم.
‫چرا به اون مَرده اون حرف رو زدی؟
‫جیون!
‫چرا بهش گفتی بره خونه؟
‫کِی منو می بری خونه؟
‫پدر و مادرم نمی دونن کجا هستم.
‫ببین، کریستن، می دونم...
‫می دونم این اتفاق ها یه کم ترسناکه. خب؟
‫ولی میگن یه...
‫یه بیماریِ نگران کننده داره میاد. خب؟
‫مردم هم باید برن داخل خونه هاشون.
‫مشکل اینجاست که...
‫با هیچ کدوم از کسایی که تو رو میشناسن ‫نمی تونیم تماس بگیریم.
‫خیلی نامردی!
‫اگه می خوای برگردی خونه ـت...
‫و می خوای سعی کنی بری داخل، ‫یه تاکسی تلفنی برات می گیریم.
‫یه فکری براش می کنیم.
‫یا اینکه می تونی شب رو توی آپارتمان برادرم بمونی.
‫حق ندارم بگم حتماً باید بیای...
‫چون اینجوری میشه آدمربایی! ‫البته فکر کنم.
‫مردم باید خودشون برای خودشون تصمیم بگیرن.
‫- من فقط هشت سالمه! ‫- می دونم، ولی...
‫باید تصمیمت رو بگیری.
‫باشه.
‫میرم خونه.
‫خیلی خب.
‫به اندازۀ تاکسی پول داری؟
‫آره.
‫از آشناییت خوشحال شدم.
‫همچنین.
‫آهای، کریستن.
‫خب، واقعاً عجیبه.
‫همین الان...
‫پدر و مادرت بهم پیامک دادن.
‫اونموقع بهشون پیامک داده بودم. ‫فکر کنم الان به دستشون رسیده.
‫آره. ظاهراً ماشینشون توی «لیک فورست» گیر کرده. ‫(شهری در آمریکا)
‫پس...
‫پس آره، گفتن من با خودم ببرمت...
‫و امشب رو خونۀ فرانک بخوابی.
‫ظاهراً فرانک رو به خاطر مسائل کاری می شناسن.
‫برای همین با این قضیه مشکلی ندارن.
‫در ضمن، اشتباه می کردم.
‫دنیا در حال تموم شدن نیست.
‫پس حله.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب.
‫تو فرمون میدی، خب؟ ‫من هُل میدم.
‫- باشه. ‫- آماده ای؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫فرانک ما رو ببینه ذوق زده میشه.
‫سلام، با فرانک چادری تماس گرفته اید.
‫پیغام بگذارید. در اسرع وقت باهاتون تماس می گیرم.
‫جیون!
‫- همینجا وایستا، باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام؟
‫نه. در رو باز نکن.
‫برات زنگ میزنم آمبولانس.
‫میگم یه آمبولانس بفرستن.
‫بازش نکن، رفیق.
‫یه بچه همراهمه.
‫باید برسم به...
‫خیلی خب، یالا، بیا بریم.
‫- چِش شده بود؟ ‫- بهش نگاه نکن.
‫فقط بیا بریم.
‫می خوایم از اون در بریم تو.
‫فقط مراقب باش سُر نخوری.
‫خیلی خب. بپیچ چپ.
‫خب، وایستا، وایستا، وایستا.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫سلام.
‫من برادرِ فرانک چادری ام که...
‫توی طبقۀ 42 زندگی میکنه. ‫اگه اشتباه نکنم!
‫و این خواهر زاده ـشه.
‫خواهر زاده ـمونه. ‫خواهر زادۀ جفتمون. کریستن ـه.
‫- باید هماهنگ کنم. ‫- اشکالی نداره.
‫آخه بهش گفتیم داریم میایم.
‫یه چیزایی هم برای مهمونیِ کریسمسش گرفتیم.
‫شب خوش، آقای چادری. ‫یه نفر به اسم جیون این پایینه.
‫میگه برادرته. ‫با خواهر زاده ـت اومده.
‫می خواد بیاد بالا. ‫یه سری لوازم برای...
‫- مهمونی کریسمستون گرفته. ‫- سلام فرانک.
‫سلام، دایی فرانک.
‫- آسانسور باربری اون طرفه. ‫- خیلی خب، ممنون.
‫لطفاً نگهش دارید!
‫آخ! آخ! واقعاً شرمنده.
‫این خیلی بزرگه.
‫میشه به منم جا بدید بیام؟
‫دیگه اصلاً جا نداره.
‫به نظرم اگه یه کم کجش کنم...
‫- ...اینم جا میشه. ‫- این وامونده دیگه جا نداره!
‫واقعاً جا نداشت.
‫فرانک، در رو باز کن.
‫- وایستا! ‫- زود باش.
‫- زود باش، باز کن. ‫- صبر کن!
‫سلام جیو!
‫سلام دخترک سفید پوست.
‫خیلی خب، برو کنار بذار بیاریمشون تو.
‫فرانک، این کریستن ـه. ‫کریستن، این فرانک ـه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می دونی چه خبره؟
‫نه، چه خبره؟
‫با سیا حرف نزدی؟
‫نه، داشتم کار می کردم. ‫چیکار میکنی...
‫- نه. این همه چیز میز نمی خوام. ‫- برو عقب.
‫- باید بیارمشون تو. ‫- نیازی به اینا ندارم.
‫- خودم مواد غذایی دارم. ‫- داره آخرالزمان میشه، فرانک!
‫خب؟ واقعاً داره تموم میشه.
‫ببخشید، دروغ گفتم.
‫دنیا داره تموم میشه.
‫تلفنی با سیا توی بیمارستان حرف زدم.
‫از کجا برادرم رو میشناسی؟
‫حالا گوشیش رو جواب نمیده.
‫توی نمایش با هم آشنا شدیم.
‫به من گفت که این بیماری...
‫آنفولانزاست. جهش یافته ـست.
‫متشکرم که واسم چیز میز آوردی.
‫- و... ‫- اما اینجا انباری نیست.
‫می دونی که همسایه هام...
‫کسی نمیدونه فرانک.
‫فقط بشین. آروم بشین.
‫نفس عمیق فقط بکش. نفس بکش.
‫آره، فکر کنم... بابت آنفولانزا باشه.
‫آنفولانزا؟ ‫به خاطر آنفولانزا مواد غذایی خریدی؟
‫- چنین چیزایی رو ندیدم. ‫- یه لحظه تلویزیون رو روشنش کن...
‫- اونوقت شاید که که تنها... ‫- فقط...
‫صدای چیه؟
‫گمونم اون باشه!
‫باید پیش سیا بریم
‫اون به من گفت که بیام پیشت
‫یه سنگر گفت بسازیم.
‫سلام.
‫خوشحالم که حالا پیش هم هستید
‫اینجا دیگه سوت و کور هستش.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم. دلم واست تنگ شده. خدا نگهدار
‫80 روز بعد...
‫بریم طرف دریاچه.
‫سلام، من جیون چادری هستم.
‫شما هم کریستن...
‫- ریموند هستی. ‫- ریموند...
‫کریستن!
‫بازم تمرین داریم می کنیم.
‫بسیار خب. ‫حالا میام.
‫- اونجا می بینمت. ‫- باشه.