‫بچه ی گمشده.
‫یادم میاد زمانی که بچه بودم، بیما شدم.
‫فکر کنم یکی از اولین خاطرات من باشه. ‫وین، سال 1907
‫مادرم خیلی بخاطرم هیجان داشت
‫پدرم دعاهای شفا بخش میخوند.
‫اولین دفعه بود که...
‫عشقِ عمیق و پرقدرتشون به خودم رو احساس کردم...
‫و اینکه می تونستم این احساس رو در اونا حس کنم.
‫بیشتر از هرچیزی عشقشون رو میخواستم.
‫بهش طمع پیدا کردم.
‫بچه ها ما رو یاد این موضوع میندازن که ‫چه چیز هایی در زندگی داشتیم...
‫اما همچنین یادمون میارن که چه چیزهایی رو ‫از دست دادیم!
‫اونا ما رو با فانی بودنِمون چشم تو چشمِ میکنن.
‫یه زمانی خودمون جای اون بچه ها بودیم.
‫زمانی که هرگز نمی تونیم بهش برگردیم.
‫نه...
‫خواهش میکنم!
‫خب، شاید در لندن...
‫واسه خودم کسی بودم، اما هرگز ‫اینقدر خوشحال نبودم.
‫دنیل، هدیه ت رو میخوای به بابابزرگ بدی؟
‫دوست دارم بدونم توش چیه!
‫اوه، این خیلی خوشگله
‫مرسی عزیزم.
‫آه، پسر خوب.
‫کلارا امشب کجاست مکس؟
‫متاسفم. از همه شما عذرخواهی کرد.
‫- حالش خوب نیست؟ ‫- نه، فقط بازم یه نامزدیِ دیگه برگذار کرده
‫ماه دیگه همشون میرن توی دفترچه خاطرات.
‫بینتون همه چیز مرتبه؟
‫اوه، مامان اینقدر ملچ ملوچ نکن، باشه؟
‫اگه مشتاق نشون بدی، حس میکنه واسه ی خودش کسی هست!
‫مکس؟
‫خب، راستش...
‫- متاسفانه باید به اطلاعتون برسونم... ‫- چیه؟
‫دیگه من و کلارا با هم نامزد نیستیم، مامان.
‫مذخرف نگو! معلومه که هستید!
‫یه عالمه دعوتنامه پخش کردیم.
‫توری مادرم...
‫لباس عروسی با اون توری طراحی شده...
‫مکس، بگو چه اتفاقی افتاده؟
‫دنیل؟
‫دنیل! عزیزم!
‫دستمالتو بده!
‫دنیل!
‫دنیل؟
‫خدای من.
‫با خودت چه فکری میکردی؟
‫دنیل؟
‫حالش چطوره؟
‫خوش شانس بود
‫خیلی زخم هاش عمیق نبودن.
‫نمیفهمم
‫چه چیزی باعث شده با خودش چنین کاری بکنه؟
‫اون اتفاق خیلی بدتر از این حرف ها میتونست بشه.
‫- اون یه اتفاق نبود. ‫- مسخره نشو
‫اینکه وانمود کنیم یه اتفاق بوده، ‫کمکی به دنیل نمیکنه.
‫موارد آسیب زدن به خود رو قبلاً دیدم.
‫اینطوری نگو. ‫ اون که بیمار نیست.
‫اون به شدت آشفته ست، مامان.
‫لازم نیست، جور دیگه ای تظاهر کنیم.
‫اوه، خدای من.
‫بابا!
‫مکس!
‫وقتی پدر دنیل مُرد، اونا اومدن توی وین ‫کنار ما زندگی کنن.
‫اون یه سرباز بود و در میدان نبرد کُشته شد.
‫پس دنیل رو آوردن اتریش.
‫خواهرم تصمیم گرفت...
‫اونو بفرسته آکادمی ارتشِ «سنت فلورین».
‫بیا باهم بریم مدرسه.
‫چی شده؟
‫بهش میگن...
‫«شادترین روزهای زندگیت.»
‫ژولیوس رایزینگر، رییس اینجا هستم.
‫و ایشون معاون من، آقای بِکر هستن.
‫مکس لیبرمن. بنده داییِ دنیل هستم.
‫ایشون همکار من، بازرس راینهارت هستن.
‫از اداره ی پلیسِ «لئوپولشتات».
‫خب، حالا جریان چیه؟
‫چرا پلیس رو آوردین اینجا؟
‫خواهرزاده ی من، قربانیِ حمله ی جدی ای ‫واقع شده، آقای رایزینگر.
‫اون در تمام بخش های بدنش، جای بریدگی ‫و کبودی داره.
‫من از جانب خواهرم اومدم اینجا.
‫ایشون میخوان بدونن کی مسئول این موضوع ـه.
‫سنت فلورین، آکادمیِ ارتش محسوب میشه.
‫به همه ی پسرا آموزش داده میشه تا بجنگن.
‫آموزشمون خیلی فیزیکی ـه.
‫طبیعی ـه، که هر از گاهی، روی بدنشون ‫جای زخم پیدا بشه!
‫این یک حادثه نبوده.
‫به اون از عمد آسیب زده شده.
‫میشه با پسرایی که داخل کلاسش هستن صحبت کنیم؟
‫عذر میخوام، بدون رضایت والدینشون نمی تونید.
‫خانواده شکایت کرده!
‫این یک پرس و جوی رسمی ـه. ‫بازم اصرار می کنم.
‫تا وقتی که به چندتا جواب نرسیدیم، ‫دنیل به اینجا برنمیگرده.
‫خب...
‫اگه به وسایلش نیاز دارید،
‫به سرایدارمون، آقای لانگ، خبر میدم.
‫بچه ی باهوشی ـه.
‫آینده ی درخشانی داره.
‫- شما به دنیل درس میدین؟ ‫- خطاطی!
‫من هنرمندم. ‫ولی هنر توی برنامه ی آموزشی نیست.
‫برای ارتش مناسب نیست.
‫آقایون؟
‫ببخشید، قربان.
‫من نمی تونم داخل تمرین حضور داشته باشم.
‫مشکل خاصی هست؟
‫یا اینکه باید از قوه ی تخیلم استفاده کنم؟
‫بفرما.
‫پسرها به دلایل مختلفی به اینجا فرستاده میشن.
‫معمولاً بخاطر اینکه یه نفر توی خانواده شون ‫اینجا خدمت کرده.
‫بعضی وقتا بخاطر اینکه خیلی سوسول دارن بار میان.
‫با این فلسفه تحت تاثیر قرار نگرفتید؟
‫به نظر میاد تحت تاثیر قرار گرفته باشم؟
‫خب، شما تنها کارمند اینجا هستید که ‫یونیفرم بر تن نداره.
‫بیشتر کارمندان، در میدان نبرد...
‫مجروح شدن. ‫دوره ی حرفه ایشون کوتاه شد!
‫پس ادامه ی زندگیشون رو از طریق این ‫جوون ها ادامه میدن؟
‫بله، دقیقاً دکتر.
‫وقتی یه بچه به دنیا میاد، بی نقص ـه!
‫هیچ آلودگی و هیچ لکه ی ننگی روش وجود نداره.
‫چه اتفاقی افتاده که اون وادار شده همچین کاری بکنه؟
‫- بازرس! ‫- آقای، بکر!
‫شما هم توی کیوسک های درمانیِ ارتش کار میکردین؟
‫من توی دسته ی پزشکانِ ارتش بودم.
‫به بچه ها شیمی و زیست شناسی درس میدم.
‫دنیل، تابحال به هر دلیلی اومده پیش شما؟
‫- مثلاً؟ ‫- ناراحتی!
‫کسی رو میخواست که باهاش صحبت کنه؟
‫به من آموزش های پزشکی داده شده، نه که...
‫چی بهش میگن؟
‫فرویدین! ‫(روانشناسی با نظریات زیگموند فروید)
‫فکر کنم توی وین بهش همین رو بگن.
‫- این تخت که کنار تخت دنیل ـه، واسه کیه؟ ‫- توماس زلنکا.
‫خب، اون از مدرسه رفته؟
‫یه حادثه رخ داد، اونم مُرد.
‫جنازه ش رو توی رودخونه ی پیدا کردن.
‫پایینِ دره.
‫داشته برای خودش از این بازی های خرکی میکرده ‫که لیز خورده و غرق شده.
‫هر چند وقت یه بار باید جلوی پسرایی که...
‫میخوان بزنن بیرون رو بگیریم. ‫این ماجراجوییِ نیمه شب، خوب پیش نرفت!
‫با طلوع خورشید یکی از نگهبان ها پیداش کرد.
‫کل شب، توی آب بود.
‫- این اتفاق کِی افتاد؟ ‫- ده روز قبل! .
‫بعد از اون کسی با پسرا صحبت کرد؟
‫«صحبت»؟ اونا اومدن اینجا که آموزش ببینن.
‫آشنایی با مفهومِ مرگ، خیلی بدرد بخوره.
‫اونا سعی کردن اسمش رو پاک کنن.
‫- چی؟ ‫- اینجا رو میگم. روی میله ی تخت.
‫دنیل سعی داشت دوباره ترمیمش کنه...
‫اسم رو میگم...
‫زلنکا!
‫یه حرف Z...
‫دنیل داشت...
‫همین رو روی بازوش حک میکرد.
‫به نگهبان ها بگو دیگه نذارن از درب ها رد بشن.
‫- ولی اگه مجوز آوردن چی؟ ‫- نمیارن!
‫ما توی اداره ی پلیس، یه سری دوست داریم.
‫دنیل، این دوست من، اسکار ـه.
‫ایشون افسر پلیس هستن.
‫قبول کردن که بهمون کمک کنن، ‫ولی ازت میخوام بهش بگی چه اتفاقی افتاد.
‫امروز رفتیم مدرسه ت.
‫با مدیرت صحبت کردیم.
‫این اعداد چی هستن، دنیل؟
‫اونا یه جور رمزن؟
‫قبلاً وقتی همسن تو بودم، ‫از این رمز ها درست می کردم.
‫میخواستم درباره ی اون پسری که ‫توی تخت بغلیت بود، بپرسم.
‫توماس زلنکا؟
‫شنیدم واسش چه اتفاقی افتاده.
‫یکی از دوستات بود؟
‫اوه، خدایا. به من دستانی پاک، ‫کلماتی پاک و افکاری پاک عنایت کن...
‫و بهم این توان رو بده تا در برابر ‫اشتباهات و بدی ها بایستم.
‫- دنیل؟ ‫- مرا ببخش اگر با دیگران مهربان نیستم...
‫- دنیل؟ دنیل! ‫- و کمکم کن تا نامهربانانِ با خود را ببخشم.
‫- دنیل چی شده؟ دنیل. ‫- فرصتی به من عطا کن تا هر روز کار نیکی بکنم...
‫- دنیل، چی شده؟ دنیل! ‫- اوه، خدا...دستانی پاک...
‫-...کلماتی پاک و افکاری پاک... ‫- خیلی خب، دنیل تمومش کن...
‫وقتی با دیگران نامهربان هستم مرا ببخش،
‫و به من کمک کن تا آنان که ‫با من نامهربان هستند را ببخشم...
‫- متاسفم! ‫- دنیل! بس کن!
‫- متاسفم! ‫- بس کن!
‫- متاسفم! ‫- دنیل، بس کن. بس کن.
‫متاسفم...
‫زلنکا، یکی از شاگردانی که توی سنت فلورین بود...
‫تو افسر تحقیقاتش بودی؟
‫اوهوم.
‫پرونده ی غم انگیزی بود.
‫اون پسر بیچاره فقط 16 سالش بود!
‫چرا دنبال پرونده های من میگردی؟
‫به نظر که به شدت نازک میان!
‫خب یه حادثه بود.
‫نیازی به دستگیر شدنِ کسی نبود.
‫کمیسر دنبالتون میگرده. هر دوتاتون!
‫آقایون...
‫یه موضوعی هست که باید به هردوتاتون بگم.
‫این موضوع رسمی نیست و ‫هفته ی دیگه اعلام میشه.
‫شغل «لهنر» رو بهم پیشنهاد دادن.
‫قراره رییس پلیس بعدی بشم.
‫تبریک میگم، قربان. کارتون عالی بود.
‫- بله، تبریک میگم. ‫- ممنونم، دلم واسه اینجا تنگ میشه...
‫ولی تعالی داره صدام میکنه!
‫هنوز مشخص نشده کی جای شما رو میگیره، قربان؟
‫اگه به من باشه، ‫دوست دارم یکی از افراد خودمون باشه.
‫شما افسران ارشد من هستید.
‫باید انتظار اینو داشته باشید که ‫این چند هفته ی آینده ممکنه سوپرایز بشید.
‫همین!
‫هنوز مشخص نشده کی جای شما رو میگیره، قربان؟ ‫(جمله ش رو تکرار کرد)
‫هیچوقت هیچ فرصتی رو از دست نمیدی! ‫مگه نه؟
‫وقتشه روی یه کت و شلوار جدید سرمایه گذاری کنی.
‫با این که حتی شغل موش گرفتن رو هم بهت نمیدن.
‫مسابقه ی زیباترین مدل ها نیست که!
‫بهتره امیدوار باشی که نباشه!
‫سلام، اسکار.
‫سلام.
‫الان چند هفته ای میشه که توی وین هستم.
‫کجا اقامت میکردی؟
‫پیش خواهرم.
‫من...
‫نمی دونستم، رابطه ی بین ما چطور میشه.
‫خب...توی روزنامه درباره ت خوندم.
‫برا خودت اسم و رسمی به پا کردی.
‫الان تنها چیزی که توی زندگیم دارم، کارمه.
‫کار، همه چیز ـه!
‫سر قبر هم رفتی؟
‫اونو دیدی؟
‫اسکار خواهش میکنم!
‫هرکسی به روش خودش با مشکلات کنار میاد.
‫بعضیا با موندن...
‫بعضیا با فرار کردن!
‫متاسفم.
‫حقت نبود همچین چیزی بگم.
‫- خب؟ ‫- دو نفر رو همراه لانگ دیدم.
‫- یکیشون افسر پلیس بود. ‫- آخه از کجا میدونی؟
‫صداش کردن بازرس!
‫- من که احمق نیستم، درکسلر. ‫- اگه اونا بفهمن...
‫ما ادامه میدیم.
‫هیچکس حرفی نمیزنه.
‫یادته وقتی بچه بودم...
‫بهم یاد دادی چطور با کد و رمز، بنویسم؟
‫من و لئا، قبلاً اینجوری برای هم پیغام می فرستادیم.
‫- به دنیل هم یاد دادی؟ ‫- آره. آره. اینطور فکر میکنم.
‫اولین شماره، خطِ اولین صفحه ی کتابه.
‫دومین شماره، حرفی ـه که باید بشماریش.
‫ولی باید بدونی که دقیقاً از چه کتابی ـه...
‫- ...تا بتونی رمزگشاییش کنی. ‫- اینو دنیل نوشته؟
‫فقط دارم نهایت تلاشم رو میکنم تا ازش سر در بیارم.
‫دنیا برعکس شده.
‫همین چند وقت پیش بود که یه خانواده ی شاد بودیم.
‫پس اومدی اینجا درباره ی کلارا صحبت کنی!
‫من و مادرت نمیفهمیم داره چه اتفاقی میوفته.
‫بعضی آدما برای همدیگه ساخته نشدن.
‫اینکه نشد جواب! ‫این یه جمله از یه رمان عاشقانه ست!
‫پدر!
‫ما بهتون اهمیت میدیم...به هردوتاتون.
‫به آینده ت فکر کن، پسرم. ‫تو توی این خونه ایستادی...
‫- ...و در محضر خدا، قراردادی بستی. ‫- معلومه دیگه...
‫همه چیز از نظر تو باید مثل یه معامله ی تجاری ‫تفسیر بشه.
‫- مکس! ‫- من عاشق اون نیستم.
‫فکر میکردم هستم.
‫خودمو متقاعد کرده بودم!
‫مطمئنی میدونی واقعاً عشق چیه؟
‫شاید دنبال چیزی باشی که اصلاً وجود خارجی نداره.
‫پدر...خواهش میکنم!
‫اگه چیزی به نام پایان تخیلی و نور کورکننده ‫وجود نداشته باشه، چی؟
‫فقط دوتا آدم عادی که دوست دارن ‫در کنار همدیگه پیر بشن.
‫راه های بدتری هم برای زندگی کردن هست.
‫خواهش می کنم...پسرم!
‫فقط بهش فکر کن.
‫- بهشون گفتی؟ ‫- خب، نمی تونستم ازشون مخفی نگه دارم.
‫مادرم همه چیزش رو با عروسی تنظیم کرده.
‫به ندرت به چیز دیگه ای فکر میکنه یا ‫درباره ی چیز دیگه ای حرف میزنه.
‫- یهویی چقدر همه چیز جدی شد! ‫- میدونم.
‫باید درباره ش باهات صحبت میکردم. ‫متاسفم.
‫بهشون دلیلش رو هم گفتی؟
‫- جفتمون می دونیم. ‫- اوه! خب حالا چی هست؟
‫که من نمی تونم اونطور که باید و شاید ‫تو رو دوست داشته باشم.
‫بهشون گفتی پای یه نفر دیگه وسطه؟
‫واقعاً نمی دونم چه احساسی دارم، کلارا.
‫خب حالا باید چیکار کنیم؟
‫وایسیم تا احساساتت واضح تر بشن؟
‫نمی خوام این قضیه رو واست دردناک کنم...
‫خیلی دیر به فکر این موضوع افتادی، مکس!
‫خداحافظ، مکس.
‫فکر کنم پرونده رو بخاطر میارم. آره.
‫غرق شده بود. ریه هاش پر از آب بود.
‫شواهدی مبنی بر اصابت ضربه ی سهمگینی ‫به سرش وجود داشت.
‫به احتمال زیاد، اون لیز خورده و افتاده اونجا.
‫کالبدشکافی چی میگه؟
‫هیچ بررسی ای پس از مرگ صورت نگرفت.
‫قشنگ مشخص بود که فقط یه حادثه ی تلخ بوده.
‫خب، قطعاً ممکن بوده که ‫قبل از اینکه بدن وارد آب بشه...
‫ضربه به سر وارد شده باشه.
‫من کارِ خودم رو بلدم، دکتر.
‫دکتر لیبرمن منظورشون این نبود که...
‫چرا، اتفاقاً منظورم همین بود.
‫خب؟
‫اگه همچین زخمی وجود میداشت، ‫خیلی بیشتر از اینا خونریزی میکرد...
‫یا اینکه حتی در هوای شامگاه، ترمیم میشد.
‫بله، ولی اگه تمام شب داخل آب بوده...
‫نمیشه دقیق این حرف رو زد.
‫وظیفه ی شما بوده که اونو کالبدشکافی کنید.
‫اینو از جایی یاد گرفتی؟
‫- چیو؟ ‫- رفتار خود برتربینی!
‫نه، برای ایشون کاملاً ذاتی ـه.
‫بهش عادت میکنید.
‫نه، در واقع عادت نمی کنید!
‫خب، باید از جانب جفتتون عذر بخوام.
‫اگه یه نفر باعث مرگ اون نشده...
‫پس چرا باید ازش احساس گناه بکنه؟
‫احساس گناه، روی بدن جای زخم بجا نمیذاره.
‫متخصص مغز و اعصاب شمایید! ‫(یعنی خودتون باید جواب این سوال رو بدید)
‫خب، تواناییِ رنجوندن دیگران رو از دست ندادی!
‫باید بفهمم چرا دنیل احساس میکنه مسئول این مرگه.
‫اینجا نوشته بدنش هنوز داخل سردخونه ست.
‫دفعه ی قبلی که به مدرسه سر زدیم،
‫یه پسره ای بود که روی دستش علامتی وجود داشت.
‫توماس زلانکا.
‫دقیقاً همون علامت ـه.
‫جای زخمش یکسان ـه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫لطفاً بهمون کمک کن.
‫تو تنها کسی هستی که میتونه!
‫نمی دونم در مورد چی حرف میزنی.
‫فکر میکنم دقیقاً میدونی چه خبرایی ـه.
‫اولین باری که اومدیم اینجا...
‫این اتفاق افتاد.
‫بچه ها توی این بازی ها به خودشون آسیب میزدن.
‫فکر میکردم باید این قضیه رو خاتمه بدم.
‫ولی...
‫هیچوقت نمیشه جلوش رو گرفت.
‫توی اون موسسه ی آموزشی...
‫یه چیز شیطانی وجود داره.
‫یه جور مراسم که بین نسل های مختلف در جریان ـه.
‫درباره ی زلانکا برامون تعریف کن. ‫آخرین روزش...
‫درست مثل همه ی روزها بود.
‫دعای صبحگاهی.
‫قبل از ناهار هم مطالعه کرد. بعدش چی؟
‫اجازه گرفته بود، داخل تمرین نباشه.
‫مثل بقیه ی پسرا، سرسخت نبود.
‫پس بهش اجازه دادم تا تنهایی کار کنه.
‫شام ساعت شش،
‫دعاهای سر شب...بعدشم چراغ ها خاموش شد.
‫حتماً وقتی همه خوابیده بودن...
‫یواشکی از توی خوابگاه اومده بیرون.
‫فکر میکنم اون در رفت...
‫چون توی اون اتاق شکنجه میشده.
‫چون با بقیه فرق داشته.
‫هیچ حقی ندارید که درباره ی روش هام ‫ازم سوال بپرسید!
‫ما یه الگوی خشونت آمیز رو...
‫در مدرسه ی سنت فلورین کشف کردیم. ‫تو درست تحقیق نکرده بودی.
‫یه پسره، شکنجه شده بود... ‫اونوقت تو پشتت رو به این قضیه کردی.
‫این مزخرف ـه.
‫تو یکی از شاگردای اونجا بودی.
‫اسمت رو توی کمد افتخارات دیدم.
‫چند وقته که این قضیه ادامه داره؟ ‫چند سال میشه؟
‫میدونستی گزارش کالبدشکافی ای در کار نبوده؟
‫خب، صبر کن ببینم...یه لحظه صبر کن!
‫اگه میخوای بگی...
‫ما در پرونده ی زلانکا برمیگردیم و...
‫از همه ی شاهدینی که تو باید باهاشون ‫صحبت می کردی، مصاحبه می کنیم.
‫و اگه چیزی پیدا کنیم...
‫خب، می تونی اون ترفیع رو ببوسی بذاری کنار.
‫مجبور بودی اینقدر از اینکار لذت ببری؟
‫- از چی لذت ببرم؟ ‫- اینکه زجرش بدی!
‫تو هم داشتی لذت میبردی.
‫آره فکر کنم.
‫مکس، ذهن تو درگیر چیز دیگه ایه.
‫چی شده؟ یه مشکلی هست...
‫قضیه فقط اون بچه هه نیست.
‫چیه؟
‫لطفاً بهم بگو.
‫خب، فکر کنم به زودی خودت بفهمی.
‫توی وین، همه از کار همدیگه خبر دارن.
‫من و کلارا...
‫دیگه با هم نامزد نیستیم.
‫اوه!
‫متاسفم.
‫ازش خوشم میومد.
‫آره خب ولی تو که یهودی نیستی...
‫اگه نامزدی بشکنه انگار...
‫آسمون به زمین رسیده؟
‫آره، یه چیزی توی این مایه ها.
‫میشه بپرسم چه اتفاقی بین شما افتاده؟
‫همیشه در حال بازجویی کردنی! مگه نه؟
‫خب، شغل من همینه.
‫کس دیگه ای در کار بوده؟
‫چرا همچین چیزی می پرسی؟
‫آه، پس بوده.
‫فکرشو میکردم.
‫تو تنها کسی نیستی که ‫رفتارهای انسانی رو زیر نظر داره.
‫اینقدر لبخند نزن.
‫لبخند نزده بودم.
‫آره، خیلی تلاش کردی جلو خودتو بگیری.
‫دکتر مکس لیبرمن،
‫متخصص فعالیت های درونِ مغز...
‫بجز مغز خودش!
‫- ازت خواسته بودم اینجا نیای. ‫- آره، میدونم.
‫مجبور بودم.
‫خب، خیلی ممنون میشم حرفی که باید بزنی رو...
‫بزنی و بعدش بری.
‫اینجا اوضاع چطور داره پیش میـ...؟
‫نیومدی اینجا تا خوش و بش کنی.
‫- امیلیا... ‫- خواهش میکنم، بیا رک و پوست کنده باشیم.
‫اومدم اینجا تا بهت بگم...
‫که من و کلارا، دیگه با هم نامزد نیستیم.
‫متوجه شدم.
‫چیز دیگه ای هست؟
‫آره، در واقع...
‫من عاشق توئم.
‫واقعاً؟
‫خب، می تونم بهت مقاله ای از ‫مجله ی علوم معرفی کنم،
‫اونجا توضیح میده که ‫عشق فقط یه ماده ی شیمیایی ـه.
‫چیز دیگه ای برای مطرح کردن هست یا ...
‫اومده بودی فقط درباره ی همینا صحبت کنی؟
‫میخوام بهت عشق بورزم!
‫یا اینکه ماده ی شیمیایی ای هست که ‫جایگزین اونم میشه؟
‫مکس...
‫هممم...
‫- من دیگه واقعاً باید برم. ‫- بله، بله. البته!
‫استیکویچ؟
‫بیدار شو.
‫استیکویچ...
‫لباسات رو بپوش.
‫بیا.
‫راه برو!
‫این وظیفه ته.
‫اوه، اینقدر داد نزن!
‫ممنون.
‫چرا اون باید نصف شب...
‫تنهای تنها بیاد اینجا؟
‫پسرا عادت ندارن تنهایی ماجراجویی کنن.
‫کی باهاش بوده؟
‫شایدم...
‫اون داشته فرار میکرده.
‫داشته سعی میکرده از دست یه نفر فرار کنه.
‫داشتن شکارش می کردن.
‫باید با خانواده ی زلانکا صحبت کنیم.
‫والدینم توی آمریکا بودن.
‫اونا برای تشییع جنازه...
‫دارن میان خونه.
‫یه افسر اومد خونه ی من.
‫بهم گفت که توماس مُرده.
‫مجبور بودم تنهایی برم سردخونه.
‫فقط 16 سالش بود.
‫برادرم آدم نجیبی بود...قوی نبود!
‫مثل بقیه ی سربازها نبود.
‫تاحالا شده بود درباره ی ‫روش های درمانیِ اونجا گله کنه؟
‫اون پسر خوبی بود.
‫میخواست همه مون بهش افتخار کنیم.
‫یه موردی هست... ‫اگه دوباره میرید به اون مدرسه...
‫خب؟
‫اون نقاش خیلی خوبی بود.
‫توی درس هاش روی یه نقاشی کار می کرد.
‫مایلیم که اون نقاشی رو بهمون برگردونن! ‫خواهش میکنم!
‫یه چیزی ـه که یادش رو واسمون زنده میکنه.
‫البته!
‫درک نمی کنم.
‫چه اتفاقی داره میوفته، مکس؟
‫خواهش می کنم سعی کن نگران نباشی.
‫این رفتارش، یه دلیلی داره.
‫مهم نیست چقدر غیر منطقی به نظر بیاد...
‫ولی یه دلیل منطقی وجود داره ‫و ما پیداش میکنیم، لئا...
‫ولی دنیل، باید بتونه باهامون ارتباط برقرار کنه.
‫تشویقش کن نقاشی بکشه یا طراحی کنه.
‫توماس میخواست فرار کنه و من فکر میکنم ‫تو علتش رو میدونی.
‫فکر میکنم هرکسی که به اون آسیب زده بود، ‫به تو هم آسیب زده بود.
‫فکر میکنم از این ناراحتی که نمی تونستی ‫درباره ی این قضیه به کسی بگی.
‫میدونم خیلی چیزا هست که میخوای بگی.
‫در ضمن میدونم خیلی برات دردناکه ‫که بخوای صحبت کنی.
‫پس...
‫توماس باعث شده یه ایده ای به ذهنم برسه.
‫با خودم گفتم بهتره نقاشی کنیم.
‫چی می بینی؟
‫گرگ! (اشاره به فامیلی وُلف یا گرگ داره)
‫یه گرگ.
‫مجوز؟ ‫(نوشته: ولف)
‫به اندازه ی کافی مدرک داریم تا ‫بخوایم از پسرا بازجویی کنیم.
‫فکر نمیکنید یه مقدار دارید این شوخی های...
‫- کودکانه رو جدی می گیرید؟ ‫- نه.
‫نه، قربان.
‫یه پسر مُرده.
‫با احتیاط اقدام کنید.
‫آوازه ی ما به گوشتون خورده، بازرس؟
‫بعضی از مهمترین مردان اتریش...
‫بچه هاشون، اینجا آموزش میبینن.
‫آوازه ی شما به من ربطی نداره.
‫حالا از سر راهم برو کنار وگرنه میدم دستگیرت کنن.
‫این ایده ی محتاطانه اقدام کردنت بود؟
‫استفان ولف؟ ‫(فامیلیش به انگلیسی معنیِ گرگ میده)
‫اسمت همینه؟
‫توماس زلنکا رو میشناسی؟
‫موضوع چیه؟
‫لطفاً فقط به سوالات پاسخ بده.
‫میدونی پدرم توی ارتش یه ژنرال ـه؟
‫اونوقت بخاطر همین تواناییِ ‫بخاطر آوردنِ اسامی رو از دست دادی؟
‫نمیشناختمش.
‫ولی توی جوخه ی تو بود.
‫توی خوابگاهت!
‫همه رو با اسم نمیشناسم.
‫خب، اون مُرده.
‫یه جنازه ی غرق شده، حافظه ت رو به کار میندازه؟
‫- اونقدرا هم با هم صمیمی نبودیم. ‫- خب علتش چی بود، استفان؟
‫فکر میکردی یه جورایی متفاوتی؟
‫اون سرباز بدرد نخوری بود.
‫اونوقت تو خودتو قاتی ضعیف ها نمی کردی؟
‫ببین، من با هرکسی که بخوام، قاتی میشم.
‫به شما ربطی داره؟
‫بهت میگم چی بهم ربط داره...
‫شکنجه دادنِ پسری که فکر میکردی ‫از تو پایین تره!
‫این ادعای خیلی بزرگی ـه.
‫توماس زلانکا روی دستش علامت سوختگی داشت.
‫حواسش نبود، شمع دستش رو سوزوند.
‫یه نفر دستش رو با یه سکه سوزونده بوده، استفان.
‫اونا سکه رو روی شعله ی شمع گرم کرده بودن،
‫و بعدش مجبورش کردن توی دست هاش بگیرتش...
‫تا اینکه گوشتش بسوزه.
‫چه جور آدمی این کار رو میکنه؟
‫اگه کسی گفته من بودم، یه دروغگوی کثیفه!
‫کسی تو رو متهم نکرده.
‫بعضی از اون پسرا ضعیفن. ‫اونا اینجا جایی ندارن.
‫ولی این تقصیر من نیست.
‫یه نفر رو میخوایم تا اسمشو ببره.
‫هیچوقت این اتفاق نمیوفته.
‫اونا همشون پشت همدیگه وایمیسن، ‫هوای همدیگه رو دارن.
‫نمی تونید بشکونیدشون.
‫اسلحه ی ما، سکوت ـه.
‫متوجه نمیشم چرا اینجام.
‫دقیقاً میخواین چی بگم؟
‫چی؟
‫فکر میکنید کار اشتباهی انجام دادم؟
‫چرا بهم نمیگین چرا منو آوردین اینجا؟
‫پدرم، سفیر ـه!
‫یه بار یه شیرینی دزدیدم. آره.
‫قضیه در مورد همینه؟
‫اشترودل؟
‫قراره چند وقت اینجا باشم؟
‫چند وقت قراره همینجا بشینم؟
‫خیلی خب.
‫پشت قفسه ش فرو کرده بود.
‫میدونید...من حالم بد میشه.
‫معمولاً زمانِ تمرین، عقب می مونم.
‫بعضی وقتا...
‫فقط...به اطرافم نگاه میکنم.
‫دزدی میکنی؟
‫دزدی نه.
‫نامه رو برگردوندم همونجایی که پیداش کردم.
‫ولی یادته توش چی نوشته بود؟
‫نوشته بود اونا قراره با همدیگه فرار کنن.
‫«اونا»؟
‫کلماتی که استفاده کرده بود... ‫نشون میداد که عاشق یه نفر شده بود.
‫اونا دیگه خسته شده بودن. میخواستن فرار کنن...
‫و بعدش به دنیا بگن...
‫که توی سنت فلورین، چه اتفاقی داره میوفته.
‫«چه خبره...؟»
‫اون نامه از طرف کی بود؟
‫زلنکا.
‫قفسه ی اون بود.
‫برای کی نوشته بودش؟
‫نمی دونم.
‫فقط نوشته بود، «عزیزم».
‫اونا بچه مدرسه ای هستن. قاتل نیستن که!
‫تا حالا دیدی سگ ها چطور شکار میکنن؟
‫به محض اینکه وارد گروه میشن، ‫کل ذهنیتشون تغییر میکنه.
‫واقعاً فکر میکنی این اتفاقیه که افتاده؟
‫زلنکا میخواسته فرار کنه.
‫می خواسته به دنیا درباره شکنجه گرهاش بگه.
‫پس یه نفر جلوش رو گرفت.
‫ما الان وارد یه پرونده ی قتل شدیم.
‫به این پرونده خوش اومدی، بازرس.
‫سوژه ی سنتیِ توهم.
‫بیمار فوق العاده ای ـه. ‫کدوم یکی از شما دلش میخواد...
‫آزمایش اولیه رو اجرا کنه؟
‫خیلی خب.
‫مرخصید.
‫لیبرمن؟
‫حواست پرت ـه. چیزی ذهنت رو مشغول کرده؟
‫نه، چیزی نیست، قربان.
‫هیچی؟
‫- ماهیت تحقیقاتت چیه؟ ‫- این یه بیمار خصوصی ـه.
‫چرند نگو! تو که بیمار خصوصی ای نداری. ‫اسمش چیه؟
‫اگه داری روی یه پرونده کار میکنی، ‫دلم میخواد ازش خبردار باشم.
‫لطف کنید یه گزارش پرونده برام بنویسید.
‫بله، آقا.
‫شما پسرا چی میخواین؟
‫تو بهشون گفتی.
‫بهشون اسم هامون رو دادی.
‫نمی دونم منظورت چیه.
‫بردیشون توی پاتوقمون که توی سرداب ـه.
‫اونا خودشون خبر داشتن.
‫حالا از سر راه من برید کنار.
‫این چند وقته داستانای زیادی ‫از خودت در میوردی، استاد.
‫خب، ما هم میتونیم از خودمون داستان بسازیم.
‫توی نویسندگی، خیلی خلاقیم.
‫بائور میخواد یه داستان درباره ی این درست کنه ‫که چطور بهش آسیب رسوندی.
‫آشغالِ توطئه گر!
‫شایعه رو نمی تونی از بین ببری.
‫مثل...
‫مثل یه هایدرا می مونه. ‫(مار نُه سرِ افسانه ای)
‫اگه یه سرش رو بزنی،
‫دو تا دیگه از جاش میزنه بیرون.
‫اون گرد و غبار ـه.
‫امیلیا!
‫چیزایی که داری بهشون نگاه میکنی، ‫نمونه های ماقبل تاریخ هستن.
‫ولی نیومدی اینجا تا درباره ی کار من صحبت کنی.
‫خب...
‫در واقع چرا.
‫باید داستان چند ساعتِ آخر زندگیش رو بدونم.
‫چرا اومدی سراغ من؟
‫خب، تو میتونی داستانِ فردی رو بگی...
‫که چندین قرن داخل زمین دفن شده بوده.
‫پس میتونی بهم بگی چه بلایی سر این پسره اومده.
‫چه اتفاقی توی روز آخرش افتاد.
‫خب، اینجا نوشته غرق شده.
‫آب، بیشتر آثار بدرد بخور رو از بین میبره.
‫خب، آسیب شناسِ توی بیمارستان...
‫از روش های سنتی استفاده میکنه.
‫دیگه تاریخ مصرف روش هاش گذشته.
‫اون فکر میکنه، پسره غرق شده.
‫من این فکر رو نمیکنم.
‫بهم کمک کن، بهش ثابت کنم اشتباه میکنه.
‫بهم کمک کن به کل اون بیمارستان ‫ثابت کنم، اشتباه میکنن.
‫چیه؟
‫چیکار کردی؟
‫عکس ها!
‫کفش هاش، لباس هاش!
‫باهاشون چیکار کردی؟
‫فکر کردم که شاید بچه های دیگه ای باشن که...
‫لطفاً بهم نگو از شرشون خلاص شدی!
‫دادمشون به خیریه. یه مسکین خانه بود.
‫- چرا از من نپرسیدی؟ ‫- اسکار...
‫اون چیزا تنها چیزایی بودن که ازش داشتم. ‫تنها خاطراتم بودن!
‫هر روز، لحظه ای وجود داره...
‫که وقتی بلند میشم...
‫لحظه ای که...
‫- فراموش میکنم. ‫- بس کن.
‫تو دیگه باید به زندگیت ادامه بدی.
‫با وجود همه ی این خاطراتی که ‫هنوز توی این خونه هستن و دارن خفه ت میکنن،
‫- نمی تونی زندگی کنی! ‫- نمیخواد برگردی اینجا و ...
‫بهم بگی چی میخوام و به چی نیاز دارم.
‫اسکار، من بخاطر میتزی نرفتم.
‫بخاطر تو رفتم!
‫بخاطر همین!
‫داره تو رو نابود میکنه، اسکار.
‫باید بیخیال بشی.
‫چیزی نیست.
‫بیا.
‫باید نمونه برداری کنم.
‫ممنون.
‫میدونم برات سخت بود که دوباره بیای اینجا.
‫هیس!
‫خدا باید به دادم برسه. ‫انگار اون پسر خودم نیست، مکس.
‫اون احساس گناه میکنه. احساس گناه، ‫بیشتر از هرچیزی آدم رو عوض میکنه.
‫نتونستم متقاعدش کنم نقاشی بکشه. ‫میدونم گفتی...
‫اشکالی نداره. وقتی آماده باشه نقاشی میکنه.
‫اونا هیچوقت توی اون مدرسه هنر یاد نگرفتن.
‫فقط خطاطی و نقشه کشی.
‫- مکس؟ ‫- من هنرمندم، ولی هنر جزو برنامه ی آموزشی نیست
‫اون توی درس هاش روی یه نقاشی کار میکرد...
‫موضوع چیه؟
‫داری کجا میری؟
‫دیگه داری به این کار عادت میکنی؟
‫همسرم...
‫- السا، دکتر لیبرمن. ‫- سلام.
‫سلام دوشیزه راینهارت. عه...عذر میخوام.
‫- چی میخوای؟ ‫- نقاشی!
‫باید نقاشی ای که توی مدرسه بود رو پیدا کنیم.
‫ببخشید، باید برم.
‫میتونید بهم بگید دنبال چی هستید؟
‫- مراقب باش، بازرس! ‫- خب نقاشی کجاست؟
‫خواهرش بهمون گفت اون نقاش بوده.
‫تو بهمون گفتی این مدرسه، هنر آموزش نمیده.
‫که یعنی به صورت خصوصی بهش آموزش میدادی. ‫نه!
‫مراقب باش!
‫خواهشاً مراقب باش.
‫کجاست؟ ‫بوم نقاشی یهویی غیبش نمیزنه.
‫چرا باید قایمش کنی؟
‫چرا باید یه راز نگهش داری؟
‫نکن!
‫آخرین نقاشیِ...
‫شاگرد نابغه ی تو ـه.
‫دلت نمیومده نابودش کنی،
‫ولی نمیتونستی بذاری کسی هم ببینتش. ‫چرا؟
‫ما اون دختره رو میشناسیم.
‫یادت میاد؟
‫دوشیزه؟
‫منتظر کسی بودی؟
‫آقای بکر، میشن...؟
‫- پدرم! ‫- شما توماس زلنکا رو میشناسید؟
‫پسری که مُرد؟
‫اسمش رو شنیدم.
‫حالا جریان چیه؟
‫دوشیزه، خواهش میکنم وقتمون رو هدر نده.
‫حتماً همین اطراف منو دیده.
‫اوه، من که فکر میکنم ‫توی همین اتاق ژستش رو گرفتی.
‫نه!
‫بهمون دروغ نگو.
‫اون همون صندلیِ توی نقاشی ـه.
‫اون پسر مُرده.
‫باید حقیقت رو بدونیم.
‫قوانین سرسختانه ای وجود داره.
‫من اجازه ندارم با پسرها در تماس باشم.
‫خیلی...حس تنهایی میکنم.
‫بعدش آقای لانگ اومد پیشم.
‫گفتش یه دانش آموز هست که میخواد ‫طرح منو نقاشی کنه.
‫من خیلی خوشحال شدم.
‫لانگ، ترتیب چندین جلسه رو داد؟
‫چقدر اینجا باهاش تنها بودی؟
‫تو و زلنکا رو میگم.
‫یادم نمیاد.
‫شاید چهار...یا پنج بار.
‫آقایون؟
‫استعداد فوق العاده ای داشت.
‫خیلی ناراحت کننده ست.
‫چقدر حیف شد.
‫این پسرا با هیچ زنی در تماس نیستن.
‫اینجور چیزا قابل پیش بینی ـه.
‫این جور چیزا؟
‫شیداییِ جوانی؟!
‫یه تحسین کننده ی مرموز.
‫خب، ممنونم که منو در جریانِ ‫این موضوع قرار دادین...
‫ولی دخترم توی این ماجرا دخیل نیست، بازرس.
‫خب، حتماً چندین ساعتی برای اون صاف نشسته.
‫اون، قربانی رو میشناخته.
‫شاید اینطور باشه ولی هیچ کمکی ‫به این پرونده نمیکنه.
‫اونا قرار بوده با هم فرار کنن.
‫«عزیزمِ» توی نامه، همون بوده.
‫- هیچی؟ - نه. ‫- هیچ اثری وجود نداشت؟
‫اگه بدنش چند وقت توی آب بوده،
‫پس هرچیز قابل استنادی از بین رفته.
‫متاسفم. چیزی نتونستم پیدا کنم.
‫نه، ممنونم که اومدی اینجا.
‫- مشتاق کمک کردن بودم. ‫- اونقدر مشتاق بودی که ریسکِ دوباره دیدن منو کردی؟
‫ما دانشمند هستیم، دکتر!
‫این زبونی ـه که باهاش صحبت میکنیم.
‫خب، برای صرف چای باید بمونی.
‫- نه، خب... ‫- خواهش میکنم! این کمترین کاریه که میتونم بکنم.
‫نگران نباش.
‫نه کسی فضولی میکنه ‫نه حرفی پشت سرت زده میشه.
‫کاملاً در امانی.
‫هممم، ظاهراً منتظر مهمون هستیم.
‫مکس؟ داری چیکار میکنی؟
‫پدر، با خانم لیدگیت آشنا شو.
‫- الان وقتش نیست. ‫- چی؟
‫دوشیزه، متاسفانه باید ازتون درخواست کنم... ‫
‫- که فوراً از اینجا برید. ‫- خانم لیدگیت، یکی از همکاران من هستند...
‫و من برای صرف چای دعوتشون کردم.
‫مکس، چرا یه بارم که شده ‫کاری که بهت میگن رو نمیکنی؟
‫سلام، به همگی!
‫از کلارا خواستم بیاد اینجا. ‫میخواستم با جفتتون صحبت کنم.
‫میخواستی پا درمیونی کنی!
‫نمی دونستم قراره خوش گذرونی کنی!
‫این یه مشاوره ی کاری ـه.
‫خب، بهتر نیست هممون بشینیم؟
‫- شاید بهتر باشه که من برم. ‫- نه، خواهش میکنم.
‫بمون.
‫خواهش میکنم...اینجا بشین.
‫خب، میبینم وقت رو هدر ندادی و ‫سریعاً به زندگیت ادامه دادی!
‫کلارا، خواهش می کنم...
‫دوشیزه لیدگیت...
‫بله؟!
‫شما اولین ملاقات ما رو بخاطر ندارین؟
‫وقتی همدیگه رو دیدیم، ‫بهت حمله ی عصبی دست داده بود.
‫من سوار آمبولانست کردم.
‫- کلارا؟ ‫- کلارا من خیلی متاسفم...
‫پدر، تا الان که دخالتت فایده ای نداشته.
‫واقعاً باید برم. خواهشاً منو ببخشید.
‫- نه، لطفاً... ‫- من تو رو بهتر از اونی که...
‫فکرشو بکنی میشناسم، مکس.
‫نمی تونی در برابر یه معما جلوی خودتو بگیری. ‫مگه نه؟
‫- همیشه دنبال رمز و راز هستی! ‫- شروع نکن!
‫شاید من واسه تو زیادی صاف و صادق باشم. ‫خیلی سر راستم!
‫خب، دوباره میگم...
‫مستقیم برو به درک!
‫عذر میخوام.
‫ببخشید دیر کردم.
‫کلارا؟
‫- با خودت چه فکری میکردی؟ ‫- میخواستیم چندتا جواب بگیریم.
‫اگه میدونستم اون قراره اینجا باشه...
‫به زور یه هفته از روزی میگذره که ‫نامزدیت رو بهم زدی...
‫اونوقت به همین زودی داره با این یکی زنه، ‫توی شهر برا خودت جولان میدی.
‫- اون کیه؟ ‫- اسمش امیلیا لیدگیت ـه.
‫- بریتانیایی ـه؟ ‫- بله. اون دانشمنده.
‫- توی موزه کار میکنه. ‫- و؟
‫میخوای باهاش ازدواج کنی؟
‫خب، فقط یه ماهه که میشناسمش.
‫و شاید براتون جالب باشه ولی ‫به این زودی صحبت ازدواج پیش نیومده.
‫توی کنیسه دیدیش؟
‫نه، اون یهودی نیست.
‫همینجوری داره بهتر و بهتر میشه.
‫توی بیمارستان دیدمش. یکی از بیمارهامه.
‫توی بخش؟
‫خواهشاً بهم بگو داری شوخی میکنی...!
‫توی بخشِ عصب شناسی؟
‫آخرین باری که همگی با هم...
‫رفتیم کنیسه رو یادم نمیاد. ‫تو یادت میاد، دنیل؟
‫دستانی پاک، افکاری پاک...
‫- اون از کجا دعاهای مدرسه رو بلده؟ ‫- چی؟
‫سنت فلورین...دعای مسیحیان. ‫شنیدم داشت از حفظ اونا رو میخوند.
‫- خب، اون کلیسا میره؟ ‫- نه، معلومه که نه!
‫ولی اون قشنگ اون دعا رو حفظ ـه.
‫خب، باید از یه جایی یاد گرفته باشه.
‫- فکر کنم همه ی پسرا باید اونو بلد باشن. ‫- چرا؟
‫اونا هیچوقت مجبور نیستن به کتاب دعا نگاه کنن،
‫همینجوری طبیعی اونو حفظ میشن. ‫(عنوان تیتر تابلو: دعای مدرسه)
‫هر کتابی که میتونستم پیدا کنم رو امتحان کردم.
‫انجیل و دیکشنری مدرسه ی دنیل.
‫داری درباره ی چی حرف میزنی؟
‫کد رو میگم! ‫روی کاغذهای دنیل، تند تند نوشته شدن.
‫بذار برگردیم عقب، مکس. ‫قضیه چیه؟
‫هر جفت عدد، کد مخصوصِ یه دانش آموز ـه.
‫اولین عدد، خطی در صفحه ی اولِ کتابه...
‫دومین عدد، میشه حرف مورد نظر که ‫باید بشماریش.
‫پس اگه کتاب رو داشته باشی، ‫میشه رمزگشاییش کرد.
‫ولی هیچوقت به کتاب دسترسی نداشتیم.
‫هر پسر بچه ای، یه شعری رو قشنگ حفظ ـه.
‫یه جور دعا! دعای مدرسه!
‫این عددها، به همین اشاره دارن، اسکار. ‫نگاه کن.
‫پی...
‫آر...
‫او...
‫وی...
‫ای...
‫اچ...
‫وای...
‫خیلی خب، این شد «ارزش».
‫«ثابت کن ارزشش رو داری».
‫سی...اچ...
‫او...او...
‫اس...
‫ای...
‫زِد...
‫ای...
‫ال...
‫ای...
‫اِن...
‫کِی...
‫اِی...
‫اونا پیغام های رمزنگاری شده دریافت میکردن.
‫هیچوقت یه جور انتخابِ تصادفی نبوده.
‫تموم نشده.
‫بازم قربانی های دیگه ای خواهد بود. ‫(نوشته: ثابت کن ارزش داری، زلنکا رو انتخاب کن)
‫باید در زمان انجام جرم، مچشون رو بگیریم.
آره.
‫- مگه من تاحالا کاری...؟ ‫- خفه شو!
‫حرف نزن.
‫اون دیگه واسه چیه؟
‫امشب میخوایم بهت یه مقدار شجاعت درس بدیم.
‫یالا.
‫بذارش داخل دهنت.
‫نه.
‫خواهش میکنم.
‫نکن!
‫نمیخوای به اینجا تعلق داشته باشی؟
‫نمیخوای یکی از ما باشی؟
‫انجامش بده!
‫همین الان...استیکویچ!
‫یه نفر داره میاد. ‫یه نفر اینجاست!
‫سرایدار! اون یکی رو بگیر!
‫آه.
‫سفیر بفهمه، به بچه ش افتخار میکنه!
‫پاشید پسرا! پاشید!
‫فکر میکنی چه اتفاقی میوفته؟
‫که یه روز یه افسر میشی؟
‫تنها کاری که باید میکردی این بود که...
‫یه نفر رو میبردی اون پایین و شکنجه ش میکردی؟
‫این رسم ماست.
‫«آیینِ عبور»
‫این کاری بوده که همیشه میکردیم.
‫نمی تونی جلوش رو بگیری.
‫مکس! محض رضای خدا!
‫اون فقط یه پسر بچه ست.
‫نمی تونی جلوش رو بگیری!
‫همیشه همینطور بوده.
‫نکن!
‫بذارش زمین. حماقت نکن.
‫فکر میکنی بهتری؟
‫فکر میکنی حق داری به هممون صدمه بزنی؟
‫پرگر، خواهش می کنم!
‫خواهش می کنم...
‫نگاش کن!
‫اون فقط یه پسر بچه ست.
‫فقط یه بچه ست که ترسیده.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫ژنرال ولف...
‫شکایتی رو تنظیم کرده.
‫بخاطر اعمال خشونت بیش از حد برای پسرش!
‫- کمیسر! ‫- لعنتی!
‫بهت هشدار دادم.
‫این موضوع حساس ـه.
‫مسئول این کار کیه؟
‫منم.
‫هر اتفاقی که افتاد، مسئولیت کاملش رو ‫به عهده می گیرم.
‫این اصلاً خوب نیست.
‫برای ترفیع احتمالی، ‫همه ی چشم ها به توئه، راینهارت.
‫میدونم چی داره آزارت میده، دنیل.
‫میدونم چه کارهایی با همدیگه میکردین.
‫میتونی بهم بگی شبی که توماس زلنکا مُرد، ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫نوبت من بود.
‫و توماس برای تنبیه شدن، انتخاب شده بود؟
‫آره.
‫ولی اون فرار کرد؟
‫آره.
‫زلنکا! پسرا!
‫اون قبول نکرد که تسلیم بشه.
‫پس، سعی کرد فرار کنه.
‫و داخل جنگل ناپدید شد.
‫ما نگران بودیم که به کسی نگه.
‫نمی تونی فرار کنی!
‫تا دم رودخونه دنبالش رفتیم.
‫کی ضربه رو بهش زد، دنیل؟
‫متوجه نمیشم.
‫کی بهش ضربه زد؟
‫هیچکس!
‫نه.
‫خواهش میکنم...
‫بذارید برم.
‫اون مریض بود. داشت خفه میشد...
‫نمی تونست نفس بکشه.
‫جلوی چشمامون مُرد. ‫هیچکدوممون روش دست بلند نکرد.
‫ما فکر کردیم...
‫که شاید یه جور حمله ی عصبی بهش دست داده.
‫- بخاطر کاری که باهاش کردین؟ ‫- آره.
‫- پس جنازه ش رو انداختین توی دریاچه؟ ‫- بله.
‫من لباسش رو خاک کردم تا هیچکس خبردار نشه.
‫چه لباسی؟
‫شنلش.
‫من...
‫من بودم که سعی داشتم این قضیه رو پنهان کنم.
‫توماس بیچاره... ‫دیدم قشنگ جلوی چشمام جون داد!
‫میدونم.
‫متاسفم...میفهمم عزیزم.
‫زلنکا خودش داشته می مُرده.
‫فکر کنم بتونم ثابتش کنم، لئا.
‫ولی دنیل باید یه بار دیگه باهام بیاد مدرسه.
‫لطفاً!
‫یه جور گاز سیانید ـه. ‫علامتی روش نیست ولی...
‫میتونی بوش کنی...فقط...
‫نه، چیزی برای دیدن وجود نداره.
‫برای بعضی ها، هم بی رنگ و هم بی بو ـه...
‫اما برای بعضی ها، یه بوی خاصی داره.
‫پس اون مسموم شده بوده؟
‫بله.
‫شُش هاش؟
‫خب، از اونجایی که شُش هاش پر از آب شده بود،
‫امکان نداشت ردش رو بزنیم.
‫خب پس چطور به همچین چیزی رسیدی؟
‫خب، یا باید به یه آزمایشگاه دسترسی داشته باشی، ‫یا...
‫دانش متخصصانه ی شیمی!
‫من در دسته ی پزشکانِ ارتش بودم...
‫به اون بچه ها شیمی و زیست شناسی درس میدم.
‫پدرت کجاست، دوشیزه؟
‫عاشق شده بودین؟
‫عاشق اون پسر؟
‫نه.
‫نه، اصلاً!
‫اون...خیلی مهربون بود.
‫اوه، خدای من.
‫توماس بیچاره.
‫ما از نامه خبر داریم.
‫یکی از پسرا پیداش کرده.
‫اون نامه ها از طرف اون نبود.
‫چی؟
‫باید بهتون میگفتم.
‫زلنکا فقط یه پیغام رسون بود.
‫آقایون؟
‫آقای بکر؟
‫ببخشید سرزده اومدیم.
‫عذر میخوام ولی فکر کردم کارِتون اینجا تموم شده.
‫باید برم سر کلاس، ولی اگه صبر کنید...
‫اومدیم درباره ی دخترمون حرف بزنیم.
‫بیرون!
‫برید بیرون!
‫هر روز اونو توی اون کلبه ی کوچیک تنها میذاشتین،
‫اونم حوصله ش سر میرفت و ناراضی بود...
‫متاسفم ولی جریان چیه؟
‫زلنکا اغلب میرفت اونجا ‫تا از روی دخترتون نقاشی بکنه.
‫یه پسر بالغ با دخترتون، تنهای تنها بودن.
‫اون توی این اتاق نشست...
‫حتماً بهش پیشنهاد اینو داده بودین که ‫بعد از ظهر بیاد اینجا در خلوت کار کنه.
‫یه آزمایش به راه انداختین...
‫مواد شیمیاییِ سمی رو فرستادین داخل هوا.
‫اون همه چیزِ منه، بازرس.
‫تنها چیزی که توی این دنیا دارم.
‫همه ی پسرا داشتن میخندیدن.
‫روی دخترم اسم میذاشتن. دستمون مینداختن!
‫اون پسر، اونو بی آبرو کرد.
‫زلنکا خانواده ی منو به سُخره گرفت.
‫البته پیغام از جانب لانگ بود...
‫اون ازش به عنوان یه پیغام رسون استفاده کرد.
‫لانگ، عاشق اون دختر بود.
‫زلنکا فقط یه میانجی بوده.
‫تو اونو مجبور کردی که این گاز سمی رو ‫استنشاق کنه...
‫در حالیکه اون پسر بیچاره، بیگناه بوده.
‫بکر!
‫وایسا! وایسا!
‫بکر! وایسا!
‫بکر، تسلیم شو!
‫بکر!
‫بکر! همه چی تمومه!
‫بکر!
‫بکر! وایسا!
‫وایسا!
‫خواهش می کنم، این کار رو نکن.
‫به دخترت فکر کن.
‫خواهش میکنم.
‫اون منو همونطور که بودم بخاطر میاره.
مردی محترم!
‫نه!
‫صبر کن!
‫نه!
‫این مدرسه شاید نتونه ‫از شر این آبرو ریزی خلاص بشه.
‫این موضوع به ما مربوط نمیشه.
‫خیلی خب. حالا بیا به ما ملحق شو. داریم جشن میگیریم.
- جانم؟ ‫- بخاطر ترفیع «وون بیلو».
‫اون به عنوان جانشین من انتخاب شده.
‫منم توی سنت فلورین، درس میخوندم.
‫اینو نمیدونستی، مگه نه؟
‫تبریک میگم.
‫ممنونم، قربان.
‫مفتخر شدم که این فرصت نصیبم شده ‫تا جایگزین فردی بشم که غیرقابل جایگزینـه.
‫دلم برای حس شوخ طبعی اون تنگ میشه!
‫دکتر لیبرمن!
‫باید صحبت کنیم.
‫آقا؟
‫سرد خونه...
‫تو ترتیب این رو دادی که از یه جسد ‫نمونه گیری بشه؟
‫- اون زن کی بوده؟ ‫- یه دانشمند.
‫- اون دستیارِ تحقیقات هستش. ‫- یکی از کارکنان این بیمارستان نیست؟
‫نه، قربان.
‫متاسفانه این قضیه خیلی غیر عادیه
‫تا وقتی که به این ماجرا رسیدگی بشه، ‫به حالت تعلیق در میای.
‫ - برو خونه! ‫دیگه به این محدوده اجازه ی ورود نداری.
‫السا؟
‫البته حق اون درست میگه.
‫امکان نداره که ما بخوایم با همدیگه باشیم.
‫فرصت انسان خیلی کمه مکس.
‫اگه واسه ی خوشحالی شانسی داری،
‫باید دو دستی بهش بچسبی
‫اجازه نده دنیا جلوت رو بگیره.
‫اگه اون رو دوست داری،
‫هرکی که هست...
‫با اون باید باشی.
‫الان دیگه تو من رو نصیحت میکنی؟
‫زمانی که منو به خواهرزادت معرفی میکردی،
‫گفتی دوستت هستم.
‫اون واقعیت داشت؟
‫واقعاً تا حالا نمیدونی؟
‫خب...
‫بگو ببینم، بازرس. ‫پرونده ی بعدی ما چیه؟