‫وحشی بودن چه طوریه؟
‫آه!
‫بی قید و بند زندگی کردن....
و ابراز کردن خود با آزادی کامل
‫ببخشید، من گیج شدم.
‫این ها سئوال بودن یا عنوان ‫آهنگ های بروس اسپرینگستین؟
‫انسان های مدرن ‫در آرزوی آرامشی هستن...
که به این راحتی ‫در اختیار خویشاوندان حیوانمونه،
‫موجوداتی که جز برای زیستن تقلاء نمی کنن
‫معذرت می خوام؟
‫من در تلاش ‫برای بیرون دادن...
خط تولید کلاه گیاهی خودم ‫برای آقایون هم هستم!
‫راستی، اگه می خوای ‫از همین اول سرمایه گذاری کنی،
‫می تونم لینک کیک استارترم رو برات بفرستم!
‫شاید قدم بعدی در تکامل انسان ها...
...ما رو به همتاهای حیوانمون نزدیک تر کنه
‫که مظهر وقار ناب و بی ریا و تزویرن...
‫باورم نمی شه «بنیفر» دوباره با همن! ‫(بن افلک و جنیفر لوپز)
‫ما انسان ها که این قدر ‫به دستاوردهامون می بالیم،
‫هنوز خیلی چیزها ‫برای یادگیری داریم.
‫حقیقتاً باید بشینیم...
و گوش بدیم ‫به دانشی که جریان پیدا می کنه...
‫زمانی که طبیعت صدا می زنه.
‫آخیش...تو یه روز گرم ‫هیچی مثل آب تنی تو برکه نمی شه!
‫آه! اُه! اُه، خدایا! ‫این دیگه چی بود!؟
‫- چی شد؟ ‫- عق!
‫یه چیز چندش اومد رو پام!
‫عق! عق! کمک!
‫آروم بگیر، هنری. ‫احتمالاً جلبکی چیزی بوده.
‫آره...یا یه ماهی بی آزار.
‫ماهی!؟ اُه، ایش!
‫عق، عق، عق! ‫برکه ها خیلی چندشن!
‫اُه، تو هیچیت نیست.
‫اُه! رو یه چیز خمیری ‫پا گذاشتم! این جا چی خمیریه؟
‫گِله، هنری. آروم باش.
‫باشه. باشه، خیلی خوب. خیلی خوب.
‫البته اگه کسی اینجا دستشویی نکنه.
‫خب...
‫اُه، خدای من، ‫شماها تهوع آورید!
‫در نگاه اول،
‫زندگی در دنیای طبیعی ‫به نظر نابسامان میاد.
‫قلمروی آشفته ایه ‫که درش هرج و مرج حاکمه.
‫یعنی عملاً عین فلوریداست،
‫ولی اگه دقیق تر نگاه کنیم، ‫نشانه های نظم رو می بینیم،
‫مثل تلاش، حتی در طبیعت...
‫برای حفظ حدودی کنترل...
‫روی قلمرویی که به نظر بی قانون می رسه
‫این جغدها تو خیابون های پایین شهر گشت می زنن...
‫و عدالت رو در حق مجرمان اجرا می کنن،
‫«عدالت طبیعت»!
‫خیلی خوب، کندی،
‫من مسئول گزارش لاک پشت های گمشده هستم
‫می شه دهنت رو باز کنی؟
‫نوچ. نمی تونم این کار رو بکنم
‫فقط یه بار ازت ‫این سئوال رو می پرسم.
‫کندی، الآن لاک پشتی تو دهنته؟
‫دیگه نیست!
‫لعنت، کندی! اون لاک پشت زن و بچه داشت!
‫خودم می دونم! اول اون ها رو ‫خوردم. من که هیولا نیستم!
‫«عدالت طبیعت.»
‫کندی، فکرش رو هم نکن ‫که الآن من رو بخوری!
‫کندی!
‫دنیای طبیعت ‫تکیه می کنه...
به تعامل جالب گونه های متفاوت
‫می دونید، ‫من حیات روی زمین رو...
‫مثل یه کمدی موقعیت عجیب تصور می کنم
‫و حیوانات هم شخصیت های ناهمخونش هستن.
‫یعنی مثلاً جیک هست ‫که معماریه که تو عشق بدشانسه،
‫چلسی، رویاپردازی که تازه ‫به یه شهر بزرگ اسباب کشی کرده...
‫و البته مورت و ادی هم هستن،
‫کله پوک های خوش قلب.
‫این رو داشته باشید... ‫همشون پس اندازشون رو یه کاسه می کنن...
‫و آب میوه فروشی راه می ندازن!
‫منم اسم سریال رو می ذارم «کاسه صبر».
‫اُه، آره. خودم هم نقش خانم جنکینز، ‫صاحبخونه فضولشون رو بازی می کنم.
‫اون ترسناکه.
‫حالا، سفر می کنیم ‫به جنگل های ژاپن...
تا شاهد بر هم کنش ‫جفتی واقعاً ناهمخوان باشیم،
‫ماکاک و گوزن ژاپنی.
‫اوم. عاشق اینجام.
‫مم! پاتوق ناهارم اینجاست.
‫می دونید کی اینجا رو بهم معرفی کرده؟
‫خب، نه... نباید بگم
‫یه شخص معروفه، ولی نباید بگم
‫نمی خوام پز بدم،
‫اما واقعاً معروفه.
‫با کی ناهار خوردی؟
‫بامبی! با بامبی ناهار خوردم.
‫آره، راستیتش فامیل دورمه.
‫ازش خواستم ناهار بخوریم، ‫پرسیدم می تونم...
‫ازش راهنمایی بگیرم،
‫باورم نمی شه بله رو داد!
‫آره، نه، منم همین طور.
‫مرد خیلی خوبیه. ‫مرد خیلی خوبیه.
‫جریان اینه که...
‫همه همیشه می گن: ‫«اُه، بامبی، مامان بابات، مامان بابات،
‫بابت مامان بابات متأسفیم.»
‫اما اون فراتر از این حرف هاست، می دونید؟
‫اون فراتر از پیشینه غم انگیزشه.
‫اون واسه خودش شخصیت داره.
‫می دونستین به دلالی هنر علاقه منده؟
‫چشمش خیلی تیزه! وای.
‫اُه، خدایا. صورت حساب کو؟
‫و تا همین امروز هم ‫پست های اینستاگرامم رو لایک می زنه.
‫آره، آره.
‫رستوران خوبیه.
‫من رو یاد اونی میندازه ‫که با رودی رفتم.
‫یعنی رودولف،
‫گوزن بینی قرمز.
‫اُه، پروردگارا!
‫واسه ما انسان ها، ‫خنده تخلیه روانیه،
‫جشن گرفتن ناگهانی ‫بی معنایی غیرمنتظره زندگی.
‫من؟
‫شخصاً دوست دارم کلیپ یوتیوبی ‫بیرون افتادن مردم از قایق ها رو ببینم،
‫اما آیا حیوانات ‫شوخ طبعی دارن؟
‫یعنی...می دونیم که اونا ‫تو مُد سلیقه چندانی ندارن!
‫آم، سلام؟
‫چه طرح پلنگی قشنگی.
‫مگه کی هستی، ‫کاملا سوپرانو؟
‫عق!
‫اما تو دنیای همیشه خطرناک،
‫دوستان جانورمون لایقِ ‫سعادت یه خنده حسابی هستن.
‫مثل سیاه خروس یالدار ‫در شمال کانادا.
‫به «شب میکروفون آزاد ‫در جنگل بامزه» خوش اومدین!
‫لطفاً دست بزنین ‫برای...
‫جف برد!
‫سلام، بستر خزه گرفته جنگل!
‫یکی از شهرهای محبوبمین! ‫به نظر جمعیت درست و حسابی ای میاین.
‫خیلی خوب! ‫چند تا سنجاب...
‫آره، می تونم ‫آجیلتون رو ببینم، آقا.
‫به سنجاب گفتم ‫«آجیل».
‫چند تا چوب. فکر کنم ‫چند تا سوسک هم دارم می بینم...
‫نگران نباشین، سوسک ها، ‫قرار نیست بخورمتون...
‫...تا بعد از برنامه!
‫آه! شما مرغ مگس خوارین؟
‫- بله، شما. ‫- بله.
‫من عاشق مرغ های مگس خوارم.
‫فقط من این طور فکر می کنم ‫یا مرغ های مگس خوار همیشه بال بال می زنن؟
‫انگار همیشه دارن میگن...
‫«من باید برم! من باید برم!»
‫آخه چرا به این شدت ‫بال بال می زنی؟
‫عجله داری؟
‫اما درجا معلقن! ‫قضیه چیه؟
‫از زمزمه شون هم که نگم براتون...
‫می دونین در مورد کسایی ‫که نمی تونن آواز بخونن چی میگن؟
‫زمزمه می کنن! ها؟
‫آه!
‫خیلی خوب،
‫علاقه ای به جوک های مرغ مگس خواری ندارین.
‫دیگه چی...دیگه چی خنده داره... ‫بذارین ببینم.
‫بذارین بهتون بگم، ‫می دونم جانور شکارچی هست،
‫اما یه جورایی آرزو می کردم ‫امشب تو جمع چند تا کفتار هم بود،
‫چون اون عوضی ها ‫به همه چیز می خندن!
‫دارم این بالا جون میدم.
‫خب، تو می خوای ‫به چی تبدیل بشی؟
‫منظورت بعد از دگر-سی-دی-سیه؟
‫اشتباه گفتم. منظورت ‫بعد از پیله و این داستاناست؟
‫آره.
‫به گمونم تبدیل شدن ‫به پروانه بدک نیست.
‫- تو چی؟ ‫- اِه.
‫من می خوام به عنوان ‫یه وکیل توانمند از پیله در بیام.
‫می دونی، یه دختر سرسخت ‫نیویورکی که اولش رفتارش سرده،
‫اما وقتی بشناسیش می فهمی ‫قلبی از طلا داره.
‫به علاوه، می خوام یه نامزد جذاب ‫و کلی لباس خفن داشته باشم...
‫...و شاخه ای که به پارک ‫دید داشته باشه.
‫وای! جدی میگی؟ ‫می تونیم از این کارها کنیم؟
‫فکر می کردم عملاً ‫میریم تو پیله...
‫...و پروانه در میایم.
‫اُه، دختر، تو باید خودشکوفا بشی!
‫مثبت فکر کن.
‫هر کاری اراده کنی ‫می تونی انجام بدی...
‫...و منم کاملاً درش ‫حمایتت می کنم.
‫وای. باشه.
‫خب، به گمونم منم ‫می خوام یه وکیل توانمند...
‫...با یه آپارتمان خوشگل ‫و نامزد جذاب...
‫- ...و لباس های خفن بشم. ‫- هی، این دگردیسی منه!
‫نمیشه مال تو باشه!
‫پس به گمونم تو دادگاه ‫می بینمت، عوضی!
‫نزاکت ویژگی ای نیست...
‫...که خیلی شامل حال ‫خویشاوندان جانورمون بشه،
‫احتمالاً چون اونا همیشه دارن ‫هم دیگه رو می کشن و می خورن.
‫با این حال، در بر هم کنش های کم خطرتر،
‫میشه انتظار آداب رو ‫تا حدی داشت،
‫اما همین طور که در بستر جنگل ‫استان کبک مشاهده می کنیم،
‫این یه قرارداد اجتماعیه ‫که هم خوش بینانه ست و هم شکننده.
‫آه...سلام؟
‫ببخشید، خانم.
‫ما 20 دقیقه پیش بستیم. ‫نمی تونم کمکتون کنم.
‫می خوام با مدیر حرف بزنم.
‫مدیر منم. مشکل چیه، خانم؟
‫مشکل اینه که کارمندتون...
‫...خیلی با من بی ادب بود.
‫خب، شاید اگه همچین ‫عوضی حق به جانبی نبودین،
‫بی ادبی نمی کرد.
‫می خوام با صاحب این جا صحبت کنم!
‫من صاحب این جام. ‫مشکل چیه؟
‫کل کارمنداتون ‫مشکل رفتاری دارن.
‫ضمناً، چرا همه دارن غذا می خورن؟
‫خب، از نظر فنی داریم ‫برای زمستون غذا ذخیره می کنیم.
‫زنگ می زنم پلیس!
‫آه، بذارین خودم ‫براتون خبرشون کنم.
‫چطورین؟ من افسر ناتس هستم. ‫مشکل چیه، جوجو؟
‫«جوجو»!؟ می خوام ‫با مافوقت صحبت کنم!
‫ستوان نیبلز هستم. خبری ‫از پرونده قتل دارین؟
‫نه، فقط از یه کارمند ‫حقوق پایه شکایت دارم...
‫...که قوانین رو فقط ‫به خاطر من عوض نمی کنه.
‫در این حد جدی؟ باید ‫اف بی آی رو در جریان بذارم.
‫فکر نکنم این...
‫مأمور چیکز از اف بی آی هستم، خانم.
‫اگه باعث شدن حتی یه کم معذب بشین،
‫متأسفانه مسئله مربوط ‫به امنیت ملیه...
‫...و باید رئیس جمهور رو ‫در جریان بذارم.
‫رئیس جمهور...؟
‫به عنوان رئیس جمهور، ‫دستم تا یه جایی بازه،
‫نظارت و توازن ‫و این صحبت ها،
‫می دونین، اما یه نفر هست ‫که توانش رو داره.
‫مرسی، آقای رئیس جمهور.
‫من الهه هستم، ‫خالق همه چیز،
‫قاضی مصون از خطای جهان...
‫...و به تو چنین حکم می کنم ‫که کارن بکی، تو افتضااااااحی!
‫می خوام با مدیرت حرف بزنم!
‫مدیر منم. مشکل چیه، خانم؟
‫آه!
‫قلمروی حیوانات، ‫مثل دنیای انسانی ما...
‫...خونه بی شمار هنرمنده،
‫از طاووس خودنما گرفته...
‫...تا گیرایی خوددارانه لاما...
‫...و این شامپانزه...
‫...که در حال حاضر ‫نقش ویلی لومان رو...
‫...تو تئاتر غیر-برادوی ‫«مرگ فروشنده» بازی می کنه.
‫من تو پیش نمایش دیدمش ‫و اجراش فوق العاده ست!
‫مخصوصاً اون جاش ‫که شروع به پرت کردن آشغال می کنه.
‫محشره!
‫ولی ردیف جلو نشینین!
‫نیاز به اجرا رو میشه ‫تو هر گونه ای پیدا کرد،
‫حتی در آسیابک بوتسوانا.
‫خیلی خوب، بچه ها، ‫بیاین آماده گرفتن این صحنه شیم.
‫خروج تهدیدآمیز آسیابک شرور، ‫برداشت اول...
‫...و اکشن!
‫تا بعد، رفیق.
‫کات!
‫بیا امروز بچسبیم ‫به متن، خب، ترنت؟
‫داشتم بداهه می گفتم. ‫تحسین برانگیزه، نه؟
‫تو داری نقش یه قاتل بالفطره ‫و بدون حس شوخ طبعی رو بازی می کنی.
‫می خوای در یه جهت دیگه پیش بریم؟
‫180 درجه تمام. آره. ‫شخصیت خیلی جدیه.
‫جدی. باشه. باشه.
‫بدرود، بانوی من.
‫برای انگلستان!
‫آه! کات! ‫اون انگلیسی نیست!
‫لطفاً بیا فقط دیالوگ رو اون طور ‫که تو فیلم نامه نوشته شده بخونیم.
‫تو فیلم نامه چی نوشته؟
‫فیلم نامه رو نخوندی؟
‫همون کاغذی که روش غذاها رو نوشته ن؟
‫اون منوی ناهاره.
‫آه، باشه، چون می خواستم ‫بگم: «مارسالای مرغ؟
‫چه فیلم عجیبی.»
‫خیلی خوب، میشه ‫فیلم نامه رو بهش بدین؟
‫و بیا برای بار آخر ‫تلاش کنیم.
‫خروج نهایی و تهدیدآمیز شخصیت شرور، خب؟
‫و اکشن!
‫دیدار...به جهنم!
‫مارسالای مرغ!
‫کات!
‫برای زنده موندن ‫در طبیعت،
‫حیوانات باید تمرکز استثنایی ای داشته باشن.
‫اونا به ندرت این فرصت رو دارن...
‫...که گزینه هاشون رو بسنجن.
‫یعنی...واقعاً میگم، آخرین باری ‫که دیدین شیری سر منو...
‫...مشورت می کنه، کی بود؟
‫باور کنید، من ساعت ها ‫این فیلم ها رو تماشا کرده م...
‫...و به ندرت پیش میاد.
‫شاید هم این دید محدود ‫نسبت به جهان یه نعمته،
‫چرا که حق انتخاب اغلب اوقات ‫به شک و دودلی منتهی میشه،
‫همون طور که در این ‫خرس سیاه ژاپنی...
‫...در جزیره هونشو می بینیم.
‫بابا، می خوای همین طوری ‫این جا بشینی...
‫...و به اقیانوس نگاه کنی؟
‫بله.
‫بله، می خوام همین طوری ‫بشینم و به اقیانوس نگاه کنم.
‫به خاطر اینه که مامان ‫گفت هیچ وقت ورزشکار خوبی نبودی؟
‫نه.
‫به خاطر اینه که من گفتم ‫بابای کایل ازت بامزه تره؟
‫نه.
‫به خاطر اینه که گفتم...
‫...این تعطیلاتی که ما رو آوردی مسخره ست...
‫...و کاش یه بابای دیگه داشتم؟
‫فقط دوست دارم ‫به اقیانوس نگاه کنم.
‫چه ضایع.
‫من میرم جفت پیدا کنم.
‫اگه یه مجرم تو طبیعتین،
‫وقتتون در شرف اتمامه!
‫برمیگردیم...
‫...به «عدالت طبیعت».
[ساعت 2:15 صبح] [مجتمع آپارتمانی گرم دشت]
‫مشکل چیه؟
‫شوهر سابقم بیرون لونه مون ‫پیداش شده...
‫...و حالا خوابمون نمی بره.
‫با من حرف بزن، تریشا!
‫فقط با من حرف بزن!
‫آه! نصفه شبه، ریک!
‫ببینین، اون خطرناک نیست، خب؟
‫فقط وقتی گریه می کنه ‫خیلی صداش بلنده.
‫ضمناً ما فردا صبح سر کاریم.
‫خفه شو، درو! ‫تو ساقدوش افتضاحی هستی.
‫درو و من یه جورایی ‫درست بعد از ازدواجِ...
‫...من و ریک عاشق هم شدیم.
‫آره، خب، وقتی ته دلت بدونی ‫همه چی تمومه دیگه، نه؟
‫تریشا! عیبی نداره، ‫من می بخشمت!
‫برات یه ترانه نوشته م!
‫♪ تریشا، من عاشقتم ♪
‫♪ بیا به هم برگردیم، تریشا ♪
‫♪ من خیلی تنهام ♪
‫آقا، شما باید محوطه رو ترک کنید.
‫باشه! میرم.
‫باید قبل از این که یادم بره، ‫این آهنگ رو تو خونه یادداشت کنم.
‫♪ تریشا ♪
‫«عدالت طبیعت!»
‫چارلی، اگه می خوای دندونات ‫مثل دندونای من سفید و مرواریدی باشن،
‫باید بعد از هر وعده غذایی ‫نخ دندون استفاده کنی.
‫متوجهم، متوجهم. ‫سه بار در روز نخ دندون.
‫- فهمیدم! ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫همین الان خمیر دندون ‫مالیدی به صورتت؟
‫می دونی که اون فقط ‫واسه دندوناته، درسته؟
‫اُه، نه، پنج کاره ست.
‫پنج کاره؟
‫آره، خمیر دندون، ‫بدن شوی،
‫شامپو و نرم کننده ‫بعد از حمام.
‫این که شد چهار تا!
‫پنجمی چیه؟
‫اُه، ببخشید، ‫شرمنده.
‫کرم هم هست.
‫در طول هزاران سال تکامل،
‫گونه های حیوانی کاملاً ‫با زیستگاه بومیشون...
‫...سازگار شده ن.
‫سوسک شاخک دراز ‫در تاریکی و رطوبتِ...
‫...جنگل های آسیا رشد می کنه،
‫خرس قطبی توندرای یخ زده ‫شمالگان رو تاب میاره...
‫...و این دو شست بریده سیاه و سفید...
‫...در یک منزل معماری مدرن نیمه قرن ‫دو خوابه زندگی می کنن،
‫با نقشه سالن دلباز.
‫زیستگاه در شانس بقایِ...
‫...هر حیوانی اهمیت حیاتی داره،
‫همون طور که در تشی آمریکای شمالی می بینیم.
‫این تابستان، آماده سبک جدیدی ‫از مسابقه بقا باشید...
‫مسیرهای ناهموار، ‫چشم اندازهای ناملایم...
‫...و شرایط غیرممکن.
‫اُه، سلام.
‫در واقع، این «شرایط»، ‫یعنی بالا رفتن من از درخت...
‫...چیز خیلی استانداردیه.
‫من یه تشیم.
‫ماجراجوی تنومند ‫بِر کوئیلز...
‫...آب و هوا رو ‫به چالش می کشه.
‫آه، ممنون بابت حرفای پرمهرت ‫آقای صداپیشه،
‫اما من برای این محیط ‫خیلی هم مناسبم.
‫هی، رفیق؟
‫من این برنامه رو ‫به عنوان یه سریال بقای...
‫...طاقت فرسا و حساس ‫در حد مرگ و زندگی معرفی کردم، پس...
‫من...من نمی خوام ‫درام برنامه ای...
‫...که می خوای بفروشی رو کم کنم،
‫اما این کار هر روز منه.
‫ور ور ور ور ور.
‫هی، ببین. ‫خیلی خوب، ببین.
‫از نظر شخصی، ‫این کار رو لازم دارم.
‫یه خونه دیگه خریدم، ‫زنم خبر نداره،
‫بچه هام میرن یه مدرسه ‫خصوصی و خیلی گرون.
‫میشه فقط یه لطفی بهم بکنی؟
‫فقط جوری رفتار کن ‫انگار این چرندیات واقعاً دراماتیکه.
‫باشه.
‫اوه، یه زمستون سخت دیگه...
‫...برای تشی ای که آمادگی لازم رو نداره.
‫آخه من چطور زنده بمونم؟
‫ممکنه بمیرم.
‫اُه، نه.
‫آره. آره، خودشه.
‫«وحشی علیه طبیعت وحشی.»
‫این تابستان ‫در شبکه وحشی.
‫پنجشنبه ها بعد از سری جدید...
‫...«عدالت طبیعت»!
‫اگه جرم یه بیماریه،
‫این بچه ها درمان کاملاً طبیعیشن.
‫بیاین برگردیم...
‫...به «عدالت طبیعت»!
[ساعت 10:35 شب] [غار]
‫همه چیز مرتبه، آقا؟
‫آه، کمک لازم دارم!
‫فکر می کنم اوردوز کرده م ‫و حالا دیگه مُرده م.
‫پسر، مطمئن نیستم.
‫چی مصرف کردین، آقا؟
‫خب، چند تا بیسکوئیت ‫درست کردم و چیز ریختم...
‫ماریجوانا ریختم توشون.
‫هیس! من رو نبر زندون، داداش!
‫لطفاً من رو نبر زندون! ‫من معلم تعلیمات مدنیِ پایه هفتمم!
‫این جا در حال حاضر ‫ماریجوانا غیرقانونیه، رفیق.
‫آه، پسر، من یه روحم! ‫من مُرده م!
‫پسر، مامانم راجع به کاهوی اهریمن ‫راست می گفت، پسر!
‫چه قدر خوردی؟
‫چه قدر چی؟ چرا سوال پیچ می کنی!؟
‫نمی تونم پرهام رو ‫حس کنم. آه، گندش بزنن.
‫صبر کن. وای. خیلی خوب.
‫اگه جغدها تو روز می خوابن، یعنی...
‫...که برای تو روز شبه...
‫...و شب روزه؟
‫لعنت، باورنکردنیه، پسر!
‫«عدالت طبیعت.»
‫اُه، پسر، حالا دارم ‫صدای آژیر می شنوم...
‫...و یه صدای روح مانند!
‫اُه، دارم وحشت می کنم!
‫موجودات قلمروی حیوانات رو...
‫...به چالاکی حیرت انگیزشون می شناسن.
‫خویشاوندان وحشیمون ‫ورزشکارهای بالفطره هستن...
‫گوزن چابک، ‫شامپانزه فرز...
‫...و این موسی که آب دهنش آویزونه...
‫...و اتفاقاً تو دیسک گلف واقعاً ماهره.
‫فقط هیچ فیلمی ازش نداریم.
‫اما هر از چند گاهی، ‫یه حیوون ما رو مسحور می کنه،
‫نه با ورزشکاریش،
‫بلکه با نقاط ضعف قابل درک.
‫فعلاً ازشون خداحافظی می کنیم،
‫اما چشم به راه ‫استقبال دوباره ازشون هستیم،
‫شاید وقتی با بی دست و پایی ‫سعی می کنیم بزنیم قدش...
‫...زمانی که طبیعت صدا می زنه.
‫خیلی خوب، آیس کافی...
‫...چهار دونه ذرت بود ‫و شما به من پنج تا دادین،
‫پس این هم بقیه پولتون، یه دونه.
‫- آه، اوه! ‫- اُه، شرمنده.
‫به گمونم منقارم ‫امروز یه کم لیزه.
‫- من خیلی دست و پا چلفتیم. ‫- خیالی نیست، من برمیدارمش.
‫این هم بقیه پولتون. ‫آیس کافی هم الان می رسه.
‫- اُه! ‫- خدایا، نمی تونم نگهش دارم.
‫آخه چرا امروز ‫این قدر بی دست و پا شده م؟
‫واقعاً نگران نباشین. فکر کنم ‫این بار تقصیر خودم بود.
‫- نه، نه، نه. تقصیر منه. ‫- تقصیر جفتمون.
‫بیاین دوباره امتحان کنیم. ‫این هم بقیه پولتون...
‫- فقط بگیرینش... ‫- اُه، وای!
‫وای! می دونین، ‫فقط مدت ها بود...
‫...نیومده بودم کافه، می دونین؟
‫مُخم تحت تأثیر قرنطینه ست!
‫به گمونم واقعاً تعامل اجتماعی پایه...
‫- ...برام سخت شده. ‫- برای همه مون، مگه نه؟
‫خودم همه ش یادم میره ‫موقع رفتن از خونه کفش بپوشم.
‫ها! آره، درک می کنین. خیلی خوب، ‫بیاین دوباره امتحانش کنیم.
‫آره، خب...داره پشتتون صف میشه.
‫خیلی خوب، این هم ‫یه دونه ذرتتون.
‫می دونی چیه؟ ‫بقیه ش رو نگه دار.
‫بندازش تو شیشه انعام.
‫مرسی! و روز خوش.
‫منم دوستت دارم. ‫منظورم اینه که...خداحافظ!
‫گندش بزنن. امروز ‫خیلی اوضاعم خرابه.
‫قانون جنگل در کمال سادگی، بی رحمه.
‫یا می کشی ‫یا کشته میشی.
‫چی داره زرزر می کنه؟
‫آم، هلن، فکر می کنم ‫اکوسیستم ما...
‫...یه کم پیچیده تر ‫از بکش یا کشته شوی...
‫...ساده ست...
‫- مار! ‫- مار، مار!
‫- برو، برو، برو! ‫- جونت رو بردار و در رو!
‫مار! اُه، خدای من!
‫تو دنیای حیوانات،
‫این قانون نقش ها و هویت های روشنی می سازه.
‫یا شکارچی هستین...
‫...یا شکار.
‫نه خیر. ‫من صفر و یکی نیستم.
‫نمی تونی من رو ‫تو یه دسته جا بدی.
‫ضمناً من...
‫اُه. اُه، لعنت.
‫امروز عجب چیزی شده م! اوهوم!
‫در سراسر این سیاره،
‫تعادل بین مرگ و زندگی...
‫...خبر از مسیر تک تک موجودات میده...
‫...و تأکید می کنه که هر کدوم ‫چطور باید زندگی کنن،
‫بی چون و چرا و کاملاً و صرفاً ‫در لحظه حال.
‫ای بابا. هر وقت مثل امروز ‫نفخ می کنم، رو هیچ کوفتی نمی تونم تمرکز کنم.
‫دختر، نگو که خودم می دونم.
‫فعلاً، تنها کاری که می تونیم بکنیم ‫اینه که یه فضای امن پیدا کنیم...
‫...و حیرت زده تماشا کنیم ‫که این شکوه غیرقابل پیش بینی هویدا میشه...
‫...زمانی که طبیعت صدا می زنه.
‫زندگی روی زمین ‫متأثر از اختلافاته،
‫تقابل نیروهای قدرتمند، ‫هر یک بی علاقه به تسلیم شدن،
‫حاشیه خشن ساحل که دهه ها ‫ضربات موج ها رو تاب میاره،
‫موجودات دلاور بیابانی ‫که در آفتاب طاقت فرسا شکوفا میشن...
‫...و این سنجاب که تازه فهمیده...
‫...سر کارش بهش ترفیع نمیدن...
‫...و با این حال، هنوز ‫سرش رو بالا نگه می داره.
‫سرسختی برای تاب آوردن اختلافات ‫همه اشکال حیات رو در بر می گیره.
‫همین طور که میشه ‫در تقابل دو جغد عقابی...
‫...در بیابان پاتاگونیا دید.
‫وقت حرف زدن تموم شده.
‫تکرار می کنم، متأسفم که با چرخ خریدم ‫کوبیدم به در ماشینت.
‫حاضرم خسارتش رو بدم.
‫17 اوت، 3:14 عصر.
‫چرا داری بهم تاریخ و ساعت میدی؟
‫چون نمی خوام هیچ وقت...
‫...بدترین روز عمرت رو فراموش کنی،
‫روزی که گذرت...
‫...به «مبارز گودال» افتاد!
‫مبارز گودال چه کوفتیه؟
‫اُه، نشونت میدم،
‫اما اول، شاید بخوای ‫مراسم تدفین برای خودت...
‫...برنامه بریزی،
‫چون همین الان ‫سر به سرِ...
‫...«مبارز گودال» گذاشتی.
‫اولین قدم مبارز گودال بودن،
‫کندن یه گوداله.
‫پس داری یه چاله می کنی؟
‫چاله برای کاشتن گله.
‫گودال برای دفن کردن جناب عالیه.
‫درک نمی کنم ‫چه اتفاقی داره میفته.
‫من یه گودال می کنم، ‫ما میریم تو گودال،
‫بعد تو می مونی ‫و خشمِ...
‫...«مبارز گودال»!
‫خب، چه قدر طول می کشه؟
‫گودال به طور متوسط ‫45 دقیقه تا یه ساعت وقت می بره،
‫اما دارم حسابی گودش ‫می کنم، فقط به خاطر تو.
‫باشه. من میرم به چند تا ‫از کارهام برسم.
‫دو ساعت دیگه برگردم؟
‫دو ساعت خوبه. وقت کافی ‫بهم میده که بکَنم...
‫...بعد از این همه کندن ‫یه نفسی تازه کنم...
‫...و بعد بالاخره تو مبارزه می کنی با...
‫بذار حدس بزنم، ‫مبارز گودال.
‫نه. درست ادا نکردیش. ‫درستش اینه:
‫مبارز گودال!
‫فی الواقع، چند گونه حیوان ‫تا ابد یک جفت می گیرن...
‫میمون درازدست، ‫پنگوئن ماکارونی...
‫...و عقاب سرسفید.
‫آره، مطمئنم ‫وقتی تو باهاش...
‫...ازدواج کردی، ‫سرش پُر پَر بود.
‫ببخشید، دختر.
‫و اگرچه حیوانات ‫به دلایل متفاوتی...
‫...نسبت به انسان ها ‫جفت گیری می کنن،
‫می تونیم خیلی چیزها از دیرپایی...
‫...با هم بودنشون یاد بگیریم.
‫همون طور که در این جفت دلقک ماهی...
‫...در سد بزرگ مرجانی خواهید دید.
‫چه خوب که تونستیم ‫یه شب دو تایی بیایم بیرون.
‫اوهوم.
‫خب، کیتی تو تمرین امروز ‫دو تا گل زد!
‫مم. اوهوم.
‫پیمانکار میگه ‫بازسازی آشپزخونه...
‫...سه هفته دیگه طول می کشه.
‫اوهوم. مم.
‫اصلاً گوشت با من نیست، هست؟
‫مم. اوهوم. اُه!
‫پس الان وقتشه بهت بگم ‫من با مربیم ملاقات داشتم
‫مم. اوهوم.
‫جوابی برای هیچ کدوم حرفام نداری؟
‫ببخشید. ببخشید. فقط واقعاً ‫دارم از این لقمه مرجان لذت می برم.
‫این هم نظر من... ‫کیتی بازیکن فوتبال معرکه ایه.
‫باید همین طوری تشویقش کنیم، ‫اما زیادی بهش فشار نیاریم.
‫درباره بازسازی آشپزخونه... ‫دیگه یه ماه رو پشت سر گذاشتیم،
‫سه هفته دیگه هم ‫نمی کشدمون!
‫و تا وقتی عاشق مربیت ‫نشده باشی، من می بخشمت...
‫...و فکر می کنم ‫باید بریم مشاوره زوج درمانی.
‫نمک رو میدی لطفاً؟
‫از اعماق دریای مرجانی...
‫...سفر می کنیم به آمریکای شمالی،
‫جایی که یه تعامل اجتماعی دیگه در جریانه.
‫برای گونه های بومی ‫این چشم انداز خشن،
‫هم ذات پنداری با گروه همتای یه فرد،
‫درست مثل جامعه انسانی،
‫می تونه باعث ایجاد تنش ‫و عدم اعتماد به نفس بشه.
‫هی، من یه سوالی دارم.
‫ما چی هستیم؟
‫خب، افلاطون گفته...
‫نه، نه، منظورم خودمونیم.
‫تو یه موسی. ‫منم یه موسم،
‫اما وقتی با همیم، ‫چی هستیم؟
‫یه خانواده ایم.
‫نه، منظورم اسمشه. ‫بهمون چی میگن؟
‫خانواده گریبرها!
‫نه! وقتی بیشتر از یه نفر باشیم،
‫بیشتر از یه دونه موس. ‫بهش چی میگن؟
‫خب، اگه همه شون گریبر باشن، ‫بهش میگن «مهمونی»!
‫یوهو!
‫کلمه جمع «موس» چیه؟
‫موس ها؟ موسات؟ موسین؟
‫اُه. فهمیدم سوالت چیه.
‫این که کاری نداره. ‫جمع «موس» میشه «میس».
‫اگه گوس میشه گیس، موس هم میشه میس. ‫(گوس به معنی غاز است)
‫ما میسیم!
‫اُه! نیلوفر آبی مال منه!
‫تو دنیای طبیعت، ‫رقابت شدید...
‫...عنصری حیاتی ‫در بازی زندگیه.
‫یه حیوون وحشی باید خودش رو ‫ثابت کنه که تسلطش رو نشون بده،
‫یا جفت پیدا کنه...
‫...یا فقط برای این که آخرین ‫بیگل چندغله رو قبل از این که...
‫...تهیه کننده م، جری، ‫به اتاق برگرده برداره.
‫مگه نه، جری جون؟
‫می خواستم بدمش به خودت، ‫بانو هلن، لازم نبود...
‫- ...دستم رو گاز بگیری. ‫- اُه.
‫اُه، بی خیال. اون جور ‫سفت گاز نگرفتم که!
‫رقابت چیزیه که شکارچی رو ‫از شکارش متمایز می کنه...
‫...و چیزی که اعضای ‫این دنیای وحشی رو از تماشاگرهاش...
‫...جدا می کنه،
‫همون طور که در جنوب مکزیک ‫در بوبی های پاآبی می بینیم.
‫حالا برمیگردیم به محضرتون...
‫...با پوشش خبری ای بی سی...
‫...از صد و چهل و پنجمین سالِ...
‫...مسابقات تنیس ویمبلدون،
‫برای رقابت پرانرژی نیمه نهایی...
‫...بین بیورن برد...
‫...و جان کواکنرو.
‫آه!
‫آه! اوه!
‫آه!
‫بعد از پیام های بازرگانی...
‫...با تنیسی پرهیجان...
‫...برمیگردیم پیشتون.
‫خیلی خوب، تایلر، رفیق، ‫قهرمان، باید آماده ت کنیم.
‫اولین روز مدرسه ست.
‫نمی خوام برم مدرسه!
‫می خوام این جا ‫پیش تو و مامان بمونم!
‫خب، ما در این باره حرف زدیم ‫و می دونی که...می دونی...
‫حالا داریم سُر می خوریم. ‫داریم سُر می خوریم.
‫می دونی که مامان و بابا ‫باید برن سر کار!
‫مطمئنم همسایه ‫این رو ندید.
‫دیدیم!
‫دیو، خوبی؟ داری می رسونیش ‫اولین روز مدرسه، ها؟
‫- آره، مرسی که توجه کردی. ‫- وای!
‫- ما ردیفیم. ‫- وای، وای.
‫- من و پسرم تو دوران مدرسه با «زوم»... ‫- وای، وای! وای!
‫...کلی خوش گذروندیم،
‫- اما هر چیز خوبی پایانی داره! ‫- وای!
‫- تایلر، اون زیر داری چی کار می کنی؟ ‫- وای، وای!
‫نمی خوام برم مدرسه!
‫می خوام این جا ‫پیش تو و مامان بمونم!
‫بابا، نشستی رو من!
‫هاه. چه خانواده صمیمی ای.
‫همون طور که همین الان دیدیم،
‫پیوند بین والد و فرزند مقدسه،
‫حتی تو حیات وحش.
‫این جای کار، خوفناک ترین شکارچی ‫به واسطه قدرت احیاگر فرزندپروری...
‫...به والدی مهربان مبدل میشه.
‫البته غیر از این مورچه ها،
‫منظورم اینه که چطور می تونن ‫یه بچه رو از اون یکی تشخیص بدن؟
‫راستش یه جورایی ‫دیوونه کننده ست!
‫اُه، بی خیال. فوراً ‫بچه گوگولی یه حیوون دیگه رو بیارین.
‫اُه! اُه، چه عسلی!
‫اُه، خودشه.
‫حالا به ساحل شیلی سفر می کنیم...
‫...تا بر هم کنش والد و فرزندی رو ‫در این فک های خزپوشِ...
‫...آمریکای جنوبی ببینیم.
[«دنیس ویورلی در نقش «فُک]
[«هاچ بنت در نقش «پسر]
‫«فُک و پسرش» زنده در مقابل ‫تماشاگران استودیو ضبط شده است.
‫آم، بابا؟
‫مطمئنی این آب امنه؟
‫بابا؟ بابا؟
‫این جام، پسرم!
‫ببخشید، همین الان ‫اجابت مزاجم تو خلیج تموم شد.
‫به سازمان حفاظت از محیط زیست نگین!
‫می دونم می خوای ‫واسه تیم شنا آزمون بدم،
‫اما فکر می کنم ‫یه چیزی تو آبه.
‫بهش میگن «موج»، پسرم.
‫بی ادبی نکن. ‫دست تکون بده!
‫نه، یه چیز بزرگ ‫و ترسناک تو آبه!
‫مسخره نشو، پسرم.
‫مادرت هنوز خونه ست!
‫احتمالاً داره کباب رو می سوزونه!
‫نه، بابا. ‫فکر می کنم...
‫...یه شکارچی اقیانوسی تشنه به خون ‫تو آب هست.
‫اُه، دراماتیک نشو، بچه.
‫برو تو آب و شنا کن.
‫بابا، جدی میگم. اگه یه خرده بیشتر...
‫...از الانت بچرخی، می بینیش!
‫می دونی که باباجونت ‫واسه نگه داشتن توپ ساحلی...
‫...رو دماغش تو سیرک ‫گردن درد داره.
‫بعداً می چرخم.
‫بابا! نهنگ قاتله! ‫فقط روت رو برگردون!
‫پسرم، می دونم اقیانوس ‫می تونه بزرگ و ترسناک باشه،
‫اما یه شکارچی فقط دوستیه که هنوز ‫باهاش آشنا نشدی.
‫بابا، بابت درس زندگیت ممنونم،
‫اما مطمئنم اون ‫یه نهنگ قاتل بود!
‫البته، پسرم. ‫اونا همه جا هستن.
‫دیروز تو آب بودم...
‫...و یکیشون کم بود ‫دینگیم رو با گاز از وسط نصف کنه!
‫ضمناً...حتی اگه به تیم شنا نرسی،
‫هنوز مُهر تأیید باباجونت رو داری.
‫این برنامه «فُک و پسرش» بود.
‫حالا به تماشای ای بی سی ‫ادامه بدید برای قسمت جدید...
‫...«کرگدن مانند».
‫مشخصاً، ذهن یه بچه ‫چیز شگفت انگیزیه،
‫سرشار از کنجکاوی سیری ناپذیر،
‫افکار جلوتر از سنشون...
‫...و سوالات بی پایان.
‫یعنی خدایا!
‫کلی سوال!
‫اگه بچه ها رو ‫به حال خودشون بذاریم،
‫چندین جهان خلق می کنن ‫که درش جست و خیز کنن...
‫...و برای خویشاوندان جوان حیوان ما،
‫طبیعت زمین بازیشونه...
‫...و همیشه به دنبال ‫دور زدن قوانین...
‫...بازی های متعدد زندگین،
‫مثل توله خرس سیاه بی ریای ‫آمریکای شمالی.
‫خیلی خوب، کیشا. ‫بازی «ازدواج، کتک، خوردن»...
‫پیت دیویدسون، تایلر پری ‫و مورگان فریمن.
‫- شروع کن! ‫- همم...
‫خب، قطعاً با تایلر پری ‫ازدواج می کردم، چون پولداره.
‫- معلومه! ‫- آره، درسته.
‫بعدش هم...پیت دیویدسون رو می خوردم...
‫...چون واقعاً به قیافه ش می خوره...
‫...مزه سالمون وحشی صید شده بده.
‫این هم درسته.
‫پس...به گمونم مجبورم ‫مورگان فریمن بیچاره رو بزنم.
‫آه، عمرش رو کرده، می دونی؟
‫اُه، اُه، اُه! ‫وای! اوه! آه!
‫اُه، لعنت!
‫هی، دوِن، می بینی عاقبتِ ‫سر به سر مورگان فریمن گذاشتن چیه؟
‫یالا! صرفاً چون ‫یه نقش بازی کرده...
‫...معنیش این نیست که...
‫آه، شنیدم چی گفتی.
‫باورم نمیشه پیت دیویدسون رو ‫به جای من انتخاب کردی.
‫به هر نحوی می دونستم ‫پیت دیویدسون...
‫...یه روز باعث مرگ نابهنگامم میشه!
‫توله خرس های سیاهِ ‫شمال غربی آرام رو ترک می کنیم...
‫...تا یه بار دیگه چند تا ‫دوست قدیمی رو ملاقات کنیم.
‫این جا می بینیم که حتی وقتی ‫یه حیوون قبیله ش رو پیدا می کنه...
‫...و ذات حقیقیش رو ‫می پذیره،
‫هنوز معماهای آزاردهنده زیادی هست...
‫...مثل سردرگمی وجودی ای ‫که در ملاقات دیگه ای...
‫...با ساکنین شریف ‫جنگل های شمال آمریکا می بینیم.
‫وایسا بینم. فکر می کنی ‫جمع «موس» چیه!؟
‫میس. گوس، گیس. ‫موس، میس.
‫به نظر من که منطقی میاد.
‫نمی دونم. ‫من همیشه فکر می کردم...
‫...کلمه جمعمون مثل مفردمونه.
‫مثل «فیش». ‫(به معنی ماهی)
‫یعنی به چند تا موس ‫میگن...«موش»؟
‫خدای من، حق با توئه! ‫ما موشیم!
‫نه، نه. چی؟ اصلاً ‫حرفم این نبود.
‫ما موشیم!
‫صبر کن. این هم ‫به نظر درست نمیاد.
‫صبر کن...موش ها!
‫ما موش هاییم!
‫شما چطورین، آقا؟
‫اُه، می بینم که اصلاً ‫از سالمون مخصوصمون لذت نمی برین!
‫حرفم رو پس می گیرم.
‫خب، باعث افتخارمون بود ‫که امشب ازتون پذیرایی کردیم.
‫الان دیگه همکارم ‫آنتونی جام رو می گیره.
‫آنتونی؟
‫جفری، قول میدم دوستمون...
‫...در دستان نه چندان مطمئن تری از خودته.
‫آه، از دست تو!
‫چطورین، آقا؟
‫می تونم چیز دیگه ای براتون بیارم؟
‫می بینم که سالمون مخصوصمون امشب...
‫...درست به دلتون ننشسته.
‫میشه فقط این رو بدین ببرم؟
‫ترجیح میدم پشت سطل آشغال ‫تو پارکینگ بخورمش.
‫حتی سرزمینی ‫که در ظاهر خالص...
‫...و به اندازه طبیعت ‫فسادناپذیره،
‫روی تاریک دیگه ای داره.
‫دنیای سایه ها، ‫پر از خطر و فریب.
‫حیوانات، این موجودات باشکوه هم...
‫...روی تاریکی دارن.
‫شیرها وقتی غذا تموم شه ‫از هم رو برمیگردونن.
‫سوسک ها تا سر حد مرگ ‫برای زندگی می جنگن...
‫...و من از منبع موثقی شنیده م...
‫...که این پنگوئن شرکت کلاه برداری ‫با وام مسکن داره.
‫آره، چشمم به توئه، داداش.
‫با این حال، هنوز هم کسایی هستن ‫که سعی می کنن کار درست...
‫...و منصفانه رو بکنن،
‫مثل این شبگردان در جنگل های جنوب شرق آسیا.
‫خوش برگشتید به...
‫«مافیای جنگل: مأمور مخفی».
‫ممنون که نشستی تا برامون...
از تجربیات دلخراشت تو مافیا تعریف کنی
‫البته که ما هویتت رو ‫برای امنیت خودت...
‫مخفی نگه می داریم.
‫[جیمی «شبگردان» - خبرچین] ‫خب...داستان تو از کجا شروع شد؟
‫من 30سال با تامی تیلز کار کردم.
‫با همین 2تا چشم غول آسای خودم...
‫کلی رفتار مجرمانه دیدم.
‫قاچاق حشره.
‫میمون شویی.
‫یه روز حرف های چند تا از بچه ها رو شنیدم.
‫گفتن باکی قصابه یه سگ آبی رو...
‫سلاخی کرده و انداخته تو رودخونه.
‫همون موقع رفتم اف.بی.آی.
‫چند سال اخیر رو تو برنامه محافظت از شاهد بودم.
‫اون بیرون خیلی ها مرگ من رو می خوان.
‫گروه تامی...حیوونن.
‫حیوون.
‫مم، وای. فکر می کنم ‫هر چی نیاز داشتیم گرفتیم.
‫تمومه! ‫عجب هیجانی.
‫این در واقع ‫اولین مصاحبه عمرم...
‫به عنوان خبرنگار تحقیقاتی بود.
‫کارت حرف نداشت.
‫بی صبرانه منتظرم ‫حق آشغال های قاتل رو...
‫بذارن کف دستشون.
‫اونا...هی!
‫الآن تو دوربینم!؟ ‫چرا چراغ ها روشنن؟
‫هی، هی، نمی تونید این کار رو ‫بکنید! نمی تونید چراغ رو روشن کنید!
‫آره، از قرار معلوم ‫مافیا از پی بی اس بهتر پول می ده.
‫شرمنده، رفیق.
‫این برنامه...
‫«مافیای جنگل: مأمور مخفی» بود.
‫دنیای حیوانات،
‫هر چه قدر هم که بعضی وقت ها ‫اصیل و ساده به نظر برسه،
‫هنوز هم سرزمینیه ‫که ظواهر بهش حاکمن.
‫طبیعت بی شباهت به دبیرستان نیست
‫گوریل ها ورزشکارهاشن،
‫دم عصایی ها ‫خوره های تئاترن،
‫تارانتولاها بچه «گوت» هاشن... ‫(یک خرده فرهنگ معاصر)
‫...و می دونین، به همین ترتیب!
‫و از اونجا که ظاهرشون ‫باید جفت رو جذب کنه...
‫و دشمنان رو دفع کنه...
‫و قاعدتاً کمکشون کنه کار گیر بیارن
‫ظواهر برای حیوانات اهمیت حیاتی دارن
‫نمونه بارزش... ‫این خرچنگ گوشه گیر مُدپرست.
‫آه، دلم نمی خواد برم بیرون.
‫عزیزم، پیراهنت خیلی خوشگله
‫مطمئنم خیلی خوشگل شدی.
‫از صدف رختکن بیا بیرون.
‫خیلی خوب. دارم میام
‫باید کامل بیای بیرون، عزیزم.
‫نمی شه بکی بذاره ‫ما ساقدوش های عروس...
‫...هر چی دلمون خواست بپوشیم؟
‫خواهرت خیلی گیره.
‫انتخابش تم ساحلی و این حرف هاست.
‫از اون جایی که ما خرچنگیم، ‫یه جورایی اضافه کاریه،
‫ولی تو که می شناسیش... ‫یه خرده کوته فکره.
‫دبی، بیا بیرون.
‫خیلی خوب، خیلی خوب. دارم میام
‫تادا!
‫اُه، وای. عزیزم، این...
‫خب، یه خرده کوتاهه، نیست؟
‫آه، مامان، این روزها ‫همین چیزها رو می پوشن دیگه!
‫ببخشید، ببخشید. فقط وقتی ‫شلوار راحتی تنته خوشم میاد.
‫همم. یه خرده پشتش بد وایساده.
‫می دونستم! ‫برام تنگه!
‫آه! تنم داره کشیده می شه رو ساحل!
‫یه نگاه روشنگر دیگه...
‫به زندگی دوستان حیوانمون...
‫به پایان نزدیک می شه،
‫ولی کی یه بار دیگه ‫از ما تو خونه های...
اسرارآمیزشون استقبال می کنن؟
‫و وقتی گذاشتن، ‫می شه لااقل یه کم تمیزش کنن؟
‫یعنی، جسارت نباشه، ‫بیشتر خونه هاشون...
‫واقعاً نفرت انگیزن.
‫یعنی...نگاهش کن!
‫اون مبل رو از کجا آوردی، رفیق؟
‫و اونجا چیکار می کردی؟
‫عق!
‫به هر حال، دوباره به ما ملحق شین...
‫برای یه ماجراجویی نفس گیر دیگه...
‫زمانی که طبیعت صدا می زنه.
‫اوناهاشن!
‫آره، درست همون جا ‫که می خواستیم باشن.
‫کجا؟ کجان؟
‫آه، حالا می بینمشون!
‫و روحشون هم خبر نداره...
‫نه، آلونزو. داری طرف اشتباهی رو نگاه می کنی!
‫مستقیم جلوت، جهت ساعت6
‫چی؟ اُه، اُه!
‫حالا می بینمشون.
‫آلونزو، اونا نیستن. ‫ساعت 6.
‫اُه، ساعت 6...صبح.
‫حالا می بینمشون.
‫این احمق ها رو نگاه! ‫روحشون هم خبر...
‫نه، آلونزو، اونا این ورن!
‫ساعت 6. اینجا رو ببین.
‫اُه! اُه! ساعت 6 ‫در منطقه زمانی اقیانوس آرام!
‫گرفتم!