‫اصلا کار راحتی نیست
‫زمان زیادی رو با هم بودیم.
‫همیشه کنارم بودی
‫آروم و حمایتم کردی.
‫باورم نمی شه ‫داریم از هم جدا می شیم.
‫عجب! سخته ها!
‫واقعا داری سر یه صندلی گریه می کنی؟
‫گریه نمی کنم. ‫فقط دارم خداحافظی می کنم.
‫ولش کن دیگه. ‫نه پشتش محکمه
‫نه نشیمنگاه محکمی داره.
‫می دونی چی داره؟ ‫حمایت عاطفی.
‫یه عمره این صندلی رو دارم.
‫بچه هامون رو روی ‫همین صندلی خوابوندم.
‫پیروزی تیم مارینرز مقابل ‫یانکیز توی سال 1995 رو روی همین صندلی دیدم.
‫روی همین صندلی، برای اولین بار
‫با مودم خط تلفن رفتم تو اینترنت
‫تو با جدا شدن از لوازمت مشکل داری
‫با ماشین هات، لباس هات.
‫هنوزم اون زیرپوش کنسرت چامباوامبا رو از دهه90 داری
‫وقتی که لوسی رو باردار بودی
‫همون موقع هم فکر می کردم ‫باید شر این رو کم کنی.
‫بیخیال، نگاهش کن!
‫عزیزم!
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫وای خدا!
‫- جیگر خودمی! ‫- آره.
‫هنوزم کیف می ده!
‫عزیزم، دیگه عمرش رو کرده.
‫یه دونه صندلی جدید بگیر،
‫بعد صندلی جدید رو ‫می تونی 30سال نگه داری.
‫مامان!
‫- رخت های من کو؟ ‫- چند سالشه؟
‫شاید وقتش باشه که دخترت ‫رو هم بذاری روی این خروار.
‫مامان!
‫خیلی خب، باید کنار خروار باشی، رفیق.
‫اوه نگاه کن، ‫نوار کاست های قدیمیم.
‫بعضی چیزای اینجا گنجیه برای خودش.
‫هی عزیزم، دوست داری ‫امشب «مولن روژ» رو ببینی؟
‫نــه!
‫دوست نداری بری، نه؟
‫دقیقا می دونم چیکارت کنم.
‫بهت گفتم که، ریتم نداری
‫- این کار رو نکن. ‫- دست خودم نیست.
‫یه جورایی هفته بزرگیه.
‫- جدی؟ ‫- قضیه چیه؟
‫آخرین هفته کارورزیمه.
‫اوه، می دونیم چیه. ‫فکر کنم بهش می گن هفته جهنمی.
‫اوه آره!
‫عاشق هفته جهنمیم!
‫آره، فکر کنم هفته جهنمی ‫بهتر از کریسمسه.
‫بهتون گفته باشم... ‫من آماده
‫هر شوخی مسخره ای که ‫برنامه دارید هستم
‫هر چی بلدید رو کنید.
‫شاید شوخی هامون ‫خیلی مسخره نبودن
‫اگر بهت آسون نمی گرفتیم
‫چون پدر جنابعالی رئیس اینجاست.
‫یعنی چی؟
‫یعنی چون دختر دردونه باباتی
‫اساسا مثل آب خوردن
‫باید دوره کارورزیت رو رد کنی.
‫کاملا پارتی بازیه.
‫با پارتی بازی راحت رد کن بره
‫درستش این نیست.
‫دوره های کارورزی ما وحشیانه بود
‫- بیرحمانه بود! ‫- اینجا رو ببین!
‫سر شلنگ رو گرفتن توی صورتم ‫که قرنیه چشمم زخمی شد.
‫این فرورفتگی روی دیوار رو می بینی؟ ‫سر من خورد اینجا.
‫دستگاه تنفسیم رو قطع کردن ‫و بدون هوا مجبورم کردن
‫توی اتاق استراحت ‫بیفتم دنبال یه مرغ!
‫- قدقد، لعنتی. ‫- بوم!
‫این چیه؟ ‫کاسه زانوی شکسته.
‫این مال زمانیه که اندی ‫توی اتاق استراحت دنبال مرغ بود!
‫آره.
‫سر همون داستان، 2نفر زخمی شدن
‫خیلی عجیبید! ‫ادامه ندید دیگه.
‫- کسی هم نگفت به من آسون بگیرید. ‫- راستش بابات گفته.
‫خب خیلی بد شد ‫چون من هنوزم زرنگ تر
‫و بهتر از شما هستم.
‫حالا یا بازم نق بزنید ‫یا که شوخی هاتون رو امتحان کنید، دست خودتونه.
‫نمی خواد تو برامون تعیین تکلیف کنی.
‫- سلام، سلام! ‫- سلام.
‫تبریک می گم.
‫این آخرین هفته ست که لوسی تازه کارمونه
‫الان داشتیم راجع به همین حرف می زدیم
‫- آره. ‫- وقتی جشنتون تموم شد،
‫یه سر بیا دفترم دیدن من.
‫اوه! خدا کنه توی دردسر افتاده باشه.
‫کسی توی دردسر نیفتاده.
‫فقط باید یه سری چیزها رو
‫سر این گل دختر آتش نشان بررسی کنیم.
‫می دونید چیه؟
‫مطمئنم قراره به لوسی، ترفیع درجه بدن
‫همه وقتی دور کارورزیشون
‫تموم می شه، ترفیع درجه می گیرن.
‫- واقعا؟ ‫- وای خداجون!
‫این قدر من رو دست نندازید دیگه!
‫- باشه. ‫- باشه، دست انداختن چیه؟
‫- دست انداختن چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫نمی دونم، دست انداختن چیه؟
‫اوه، نه، نه، نه، ‫این اینجا چی کار می کنه؟
‫ویکی ازم خواست بندازمش بیرون،
‫منم به صندلی رئیس ‫ترفیعش دادم.
‫مطمئنم توی تولد ‫سی سالگیم
‫گیج بودم و گند زدم ‫به این صندلی.
‫توی تولد سی و نُه سالگیت ‫هم همین کار رو کردی.
‫- ولی بازم این صندلی رو داری. ‫- صندلی خوبیه.
‫نگاه کن روش خراب شده.
‫دقیقا وسط صندلی گود شده.
‫یه خورده کهنه شده دیگه.
‫کهنه شده؟
‫انگار که چند دهه دستگاه ‫شویندۀ پرفشار روش گرفتی.
‫هیچ صندلی ای دوست نداره ‫این طوری ازش سوء استفاده بشه.
‫هر صندلی از خداشه ‫این طوری ازش کار بکشن.
‫کار بکشن؟ ‫بیشتر انگار خفه ش کردی.
‫به این فکر کن که چقدر ‫این صندلی مجبور بوده از وجود تو نفس بکشه.
‫به اون همه گاز متانی که ‫روی نشیمنگاه صندلی هست فکر کن.
‫- ممکنه آتیش بگیره. ‫- نه، هیچیش نیست.
‫این صندلی مثل خودم قدیمیه.
‫بخاطر همین آوردمش توی ‫این دفتر.
‫تو هم فکر می کنی هر دفعه که خودت ‫رو می ندازی روش میگه «اوه!»؟
‫بیخیال، هیچیش نیست.
‫مثل قبلا نمیشه ‫بهش تکیه کرد
‫ولی محکم و راحته.
‫خیلی لجبازی پسر. ‫کلکش رو بِکَن بره دیگه.
‫چه خبر باباجون؟
‫عجب! همون صندلی دلخواهته؟
‫لوسی، اینجا احضارت کردیم ‫چون می خوایم در مورد
‫آخرین هفتۀ کارورزیت صحبت کنیم.
‫در مورد اینکه کجا می خوایم ‫شام جشنم رو بخوریم؟
‫تو فکر بودم بریم ‫رستوران تایلندی.
‫نه، در مورد واقعیت اینکه ‫قراره
‫آتش نشان بشی و ‫مطمئن نیستیم تو آماده باشی.
‫- عمو اِدی؟ ‫- درسته.
‫مشکل اول همینه، ‫خودمونی بودنت.
‫تو برای بالادستیت احترامی قائل نیستی.
‫یا آتش نشان های مقامدار.
‫بیرون از این چهاردیواری، ‫تو دخترمی،
‫و خواهرزادۀ ایشونی، ‫ولی داخل این چهاردیواری.
‫من رئیسم ‫و ایشون کاپیتانه.
‫- ولی بابا... ‫- درستش رئیسه.
‫می دونی چیه؟ ‫مقصر خودمم.
‫- خودم بهش رو دادم. ‫- خودش بهتر می دونه.
‫راحت دورۀ کارورزیت رو گذروندی.
‫هنوزم که توی خونه زندگی می کنی.
‫چرا این قدر بداخلاق شدی؟
‫چون زندگی راحتی داشتی ‫و خودت هم می دونی.
‫حالا باید بزرگ بشی ‫و آتش نشان بشی.
‫مکانکی هستم.
‫سلام رئیس. ‫مورف هستم.
‫همون برَد مورفی که تازه ‫معاون فرماندار شده؟
‫- خود خودشم. ‫- حرفت رو بزن، مورف.
‫خواستم این سِمَت جدیدم ‫رو بگیرم
‫و بهتون بگم اگه کاری داشتید
‫بنده در خدمتم.
‫دستت درد نکنه، مورف.
‫هی، هفتۀ دیگه نوشیدنی مهمون من.
‫حله، رئیس.
‫به زودی یه سر میام اونجا ‫که بازدید رسمی داشته باشم.
‫فعلا خداحافظ.
‫خیلی خب، ممنون، مورف.
‫با این مرتیکه رفیق نشو، رئیس.
‫بِرَد مورفی در آنی پشتت رو خالی می کنه.
‫شاید، ولی به سلسله ‫مراتب فرماندهی احترام می ذارم.
‫- نکتۀ خوبی گفت. ‫- تو هم باید بذاری.
‫کار ما اینجا خیلی مهمه.
‫برای من کار خیلی مهمه ‫و برای تو هم باید مهم باشه.
‫- مهمه برام! ‫- خوبه.
‫با هفتۀ جهنمیت هم موفق باشی.
‫هی لوس، این آدما ‫باهات خشن برخورد می کنن.
‫- امیدوارم آماده باشی. ‫- منم امیدوارم اونا آماده باشن.
‫باشه، مرخصی.
‫وای خدا! خیلی خب.
‫نگاهش کن. ‫بیخیال، خیلی مسخره ست.
‫- بنداز دور دیگه. ‫- بیخیال تو هم.
‫خیلی خب، می دونی تری.
‫فکر کنم بدونم قضیه چیه.
‫داستان خرگوش مخملی ‫رو شنیدی؟
‫خب، ویکی تمام داستان های ‫موقع خواب رو خونده،
‫به جز «کرم خیلی گرسنه».
‫داستان قشنگیه ‫اوه و « شب بخیر مهتاب».
‫این یکی خفن بود.
‫خیلی خب، خرگوش مخملی ‫در مورد
‫پسر جوونیه که این قدر ‫خرگوش عروسکیش رو دوست داره
‫که خزش رو دوست داره، ‫سیبیلش رو دوست داره.
‫دماغ صورتیش خاکستری میشه.
‫محکم که عروسکش رو بغل می کنه
‫کل جسمش از بین میره. ‫اینم صندلی مخملیه.
‫این پسره به نظر یه بچۀ قانعه ‫که از داشته های خودش لذت می برده.
‫آره، ولی بعدش همین بچه ‫خرگوش عروسکی جدید می گیره،
‫- منم صندلی جدید برات می گیرم. ‫- چه سودی برای تو داره؟
‫چرا فکر می کنی ‫من همش یه هدفی دارم؟
‫چون همیشه یه هدفی داری.
‫تو دوستمی.
‫سلامتی تو برام مهمه.
‫این صندلی به کمرت آسیب میزنه ‫و به مسئولیتت خدشه وارد می کنه.
‫برات صندلی جدید می خرم، تمام.
‫- نیازی به صندلی ندارم. ‫- باشه.
‫- پس شوخی خرکی نمی کنیم، نه؟ ‫- آره، آره، آره.
‫خیلی محدودیم.
‫چطوره مثل وقتی که مایرز ‫به زیر شلواری زنی گلو چسب زد انجامش بدیم؟
‫- اون خوب بود. ‫- آره، این کارم می تونیم بکنیم.
‫- آره، آره، آره! ‫- شوخی خرکیه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نه، هست، چون زیرشلواریش ‫خیلی تنگ بود.
‫- نه، منظورمون نبود. ‫- وای پسر.
‫هی، هی!
‫آخ! آخ!
‫- نکن، نکن، نکن! ‫- آخ!
‫شما بچه های امروزی ‫هیچی در مورد شوخی خوب بلد نیستید.
‫همش چالش رقص ‫و تیک تاکه.
‫دوران من شوخی ‫مردا رو زهره ترک می کرد.
‫چند وقته این تختۀ گچی رو داریم؟
‫مشکل همینه، کاپیتان.
‫چطور می تونیم دختر رئیس رو زهره ترک کنیم؟
‫- ما رو می کشه. ‫- خیلی از این مسئله مطمئن نباشید.
‫یا خدا! وای خداجون!
‫از کجا اومدی؟
‫لوسی حقشه که مثل بقیۀ تازه کارا ‫هفتۀ جهنمی داشته باشه.
‫از طرف من اجازه دارید ‫تمام تلاشتون رو بکنید.
‫اوه واقعا؟
‫هیش! هیش!
‫هفتۀ جهنمی شروع میشه.
‫زنگ اول!
‫زنگ دوم!
‫ایستگاه 24.
‫سلام، سوال پزشکی داشتم.
‫بفرمایید.
‫اگه خودم رو بخورم دو برابر گنده تر میشم؟
‫جناب، میشه یه لحظه ‫گوشی رو نگه دارید؟
‫الان سفارش کراتین به دستمون رسیده.
‫وایستا، وایستا، وایستا!
‫بچه ها، کمکم کنید! ‫وایستا!
‫مزاحم تلفنی؟ ‫واقعا بچه ها؟
‫- مگه دهۀ نوده؟ ‫- تازه داریم گرم می کنیم.
‫- صبر کن! ‫- آره.
‫باشه.
‫خندیدیم!
‫حدس بزن چی شد، خانم باهوش؟
‫با سفارش کراتین کسی شوخی نکن.
‫خط قرمزمه.
‫خیلی آسون بود.
‫باید آزمون طرز نشستن بگیریم.
‫نمی خوام آزمون بدم، ادی.
‫ولی باید بفهمیم ‫چه صندلی دوست داری.
‫- من که صندلی دارم! ‫- خیلی خب، گردن درد داری؟
‫- تو درد منی. ‫- یعنی بله.
‫- مچت درد می کنه؟ ‫- بخاطر صندلی؟
‫به زاویۀ نوشتنت ربط داره.
‫زاویۀ نوشتن من ‫مثل اکثر مردمه.
‫سر میزت غذا می خوری؟
‫یعنی بله.
‫هر چند وقت یه بار ‫میری دستشویی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫من که سوالات رو ننوشتم.
‫کمتر از پنج باره یا بیشتر؟
‫بستگی داره ناهار چی خورده باشم.
‫مثلا ساندویچ پاسترامی باشه چی میشه؟
‫- بیشتر از پنج باره. ‫- دوست داری که
‫پات به زمین برسه ‫یا آویزون باشه؟
‫- مثلا بزرگ شدم. ‫- شکل صورت
‫بیضی یا مربعی یا دایره ای یا مثلثی؟
‫- بیضی. ‫- دایره ای.
‫وایستادن رو ترجیح میدی یا نشستن؟
‫این الان به چی ربط داره؟
‫شوخی کردم. ‫خیلی خب، بذار جمع بندی کنم.
‫خیلی خب، جالبه.
‫اینجا پیشنهاد میز ‫سرپایی رو بهت داده.
‫چی؟
‫من رئیس نشدم که ‫کل روز رو وایستم.
‫- من صندلی می خوام. ‫- ببخشید، چی؟
‫- من صندلی می خوام! ‫- می دونستم موافقت می کنی!
‫وایستا چندتا مورد برات بیارم.
‫- منو گول زدی. ‫- آره.
‫- وای پسر، چقدر ظرفا زیاده! ‫- یالا، یالا.
‫کل شب رو وقت می گیره.
‫می دونم دارید ‫شوخی ظرف ها تمومی نداره رو انجام می دید
‫ولی تا وقتی که شما ‫کم بیارید من می شورم.
‫دستای من که داره خسته میشه.
‫خیلی ممنون اندی. ‫خرابش کردی داداش.
‫چطوری؟ چطوری؟
‫- خراب کردی دیگه. ‫- فهمید!
‫چی؟ دیدی سریع کنار می رفتم؟
‫داشتم این طوری می کردم.
‫اوه آره.
‫فکر کنم همین برات جوابگو باشه.
‫من که مطمئن نیستن، ادی.
‫بیخیال، برای کمرت خوبه.
‫برای چرت زدن خوبه. ‫جریان خونت هم بیشتر میشه.
‫مزۀ خونم رو می تونم حس کنم.
‫الان شکمت کنار دهنته.
‫احساس می کنم چشمام ‫از کاسه می خواد بزنه بیرون.
‫عاشقشم.
‫فکر نکنم این نگاه ‫به دنیا رو دوست داشته باشم.
‫خیلی خب.
‫- ادی کمک کن. ‫- همونجا بمون.
‫وایستا! پستش نکنی!
‫- معرکه ست! ‫- بیخیال!
‫نمی فهمم. ‫این چیه؟
‫صندلی زانوییه. ‫روش زانو می زنی.
‫- روی صندلی زانو می زنی؟ ‫- روش زانو می زنی.
‫زانوهات رو باید جلو بذاری.
‫- آره، همینه. ‫- زانوها رو همین جا می ذاری؟
‫- فکر کنم. ‫- همین طوری؟
‫کی همچین کاری می کنه؟
‫کسایی که می خوان ‫کمرشون صاف بشه.
‫چیزی توی پایین تنه ات حس می کنی؟
‫- نه، دارم درست انجامش میدم؟ ‫- اوه آره، آره.
‫از اینجا که عالی به نظر میای.
‫جاذبه خیلی نامرده.
‫- اوه آره، یالا. ‫- نگاه کن!
‫- جالبه. ‫- نگاه کن.
‫«ضد ترکیدن.» ‫«تکنولوژی ضد ترکیدن.»
‫- یعنی نمیشه ترکوندش؟ ‫- آره فکر کنم پیداش کردیم.
‫آره، می تونم همین رو داشته باشم.
‫تا به حال همچین چیزی ندیدم.
‫- می خوام صندلیم رو پس بگیرم. ‫- منم پولم رو می خوام پس بگیرم.
‫ایستگاه 24، عملیات نجات ‫در خیابان لئونارد 1.
‫اولویت دوم با مردیه ‫که در آویزگاه جنگلی گیر کرده.
‫سالاد کلم، خوب بود.
‫هی، مرغ و وافل هم کنارش می خوای؟
‫مچش رو گرفتیم، بچه ها!
‫خیلی خب، الان میام، الان...
‫اوه، چسب، واقعا؟
‫دماغ سوخته. ‫(چسب قوی)
‫بچه ها، انصافا اگر که...
‫نگو!
‫- اگه شوخی خرکی باهاش داشتیم. ‫- هی!
‫با همین چسب دهنت رو می بندم.
‫چرا از دست من عصبانی میشی؟
‫لازم نکرده دهن من رو ببندی.
‫- برو دهن دختره رو ببند... ‫- بیا اینجا.
‫وایستا! وایستا!
‫صندلی ارگونومی از ‫از سفینۀ جنگی سیاتیک رو بهت معرفی می کنم.
‫این همه صندلی رو ‫از کجا آوردی؟
‫با مدیر انبار صندلی در ارتباطم.
‫- کلاً صندلی دوست داریم. ‫- فکرش رو می کردم، حالا چند هست؟
‫تری، سلامتی که قیمت نداره.
‫راستیتش چرا، داره.
‫اوه عجب!
‫- لعنتی. ‫- درست می گفتم؟
‫- معرکه ست.
‫بذار این لعنتی رو امتحان کنم.
‫- فکر کنم مهره هام جا به جا شد. ‫- می دونستم که میشه.
‫می دونی، به انگیزه هات شک کردم
‫ولی این صندلی خیلی خوبه.
‫چرا همیشه انگیزه های منو ‫زیر سوال می بری؟
‫- 25 سال تجربه! ‫- من سلامتی تو رو می خوام.
‫- قیمتش چقدره؟ ‫- دوهزار دلار.
‫- دو هزار دلار؟ ‫- آره.
‫- واسه همین؟ ‫- اوهوم.
‫ادی، من رئیس آتش نشانیم، ‫رئیس کانزاس سیتی که نیستم.
‫تری، خودت رو گول نزن، درمان کن.
‫چقدر سر همین جمله فکر کردی؟
‫نمی دونم، ‫خودت چقدر سر جملۀ
‫- کانزاس سیتی فکر کردی؟ ‫- دست خوش.
‫من این صندلی رو نمی خرم.
‫تری، بیخیال، ‫یه بار دیگه روش بشین.
‫حس خیلی خوبی میده.
‫- معرکه ست. ‫- عالیه.
‫عالیه.
‫اگر کمردردی، صندلی درستش می کنه!
‫دیگه دارم فکر می کنم ‫مشکل از توئه.
‫من صندلیم رو می خوام.
‫یه جاش رو جا انداختی.
‫سلام کاپیتان! ‫شکار صندلی قدیمی چطور پیش میره؟
‫خوب نیست، از قضا معلوم شد ‫که «محکم بودن» مهم ترین اصلِ
‫صندلی تری مکانکیه.
‫واقعا چرا داری این کار رو می کنی؟
‫چرا همه فکر می کنن من ‫یه هدفی پشتش دارم؟
‫- چون همیشه داری. ‫- باشه، اوضاع از این قراره.
‫فهمیدم اگه قانعش کنم ‫که صندلی جدید بگیره
‫منم می تونم صندلی جدید برای خودم ‫و یه مبل راحتی برای همه مون بگیرم.
‫- هی، حالا شد! ‫- کاپیتان خودمی!
‫میشه از اونایی بگیری ‫که دستگاه ماساژ داره؟
‫- یا اونایی که سیستم گرمایشی داره؟ ‫- هی، برگرد سر کارت تازه کار!
‫وای خداجون، ‫این دیگه چه طرز بیگاری کشیدنه؟
‫بهش قلم مو دادید؟
‫- آره. ‫- من وقتی تازه کار بودم،
‫مجبورم کردن کل این دیوار رو ‫با زبونم رنگ کنم.
‫- اَه. ‫- شماها سوسولید.
‫لعنتی، این قوطی چشه؟
‫- میشه بچه ها کمک کنید؟ ‫- سوسول، ها؟
‫بدش این ور، عزیزم.
‫این کار رو نکن، آیک.
‫- تله ست. ‫- تله برای چی؟
‫نمی تونم باز کنم خب.
‫زور بازو جوابگو نیست.
‫- زور بازو همیشه کارسازه! ‫- نه.
‫می خوای چی کار کنی؟
‫شیشه ترشی که نیست، خُله.
‫لعنتی! خودم بازش می کنم. ‫بدش به من.
‫گرنی، نکن.
‫بازوهای مزخرفت رو ببین. ‫بدش به من.
‫ادی، فکر کردم رفتی ‫صندلیم رو بیاری.
‫دقیقا همین جاست، آوردمش.
‫می دونی چیه؟ ‫بیخیال قوطی رنگ بشید.
‫- بازش می کنیم! ‫- نه، اشکالی نداره.
‫هی، لوسی اون قوطی رنگ ‫رو بهتون داد باز کنید؟
‫آره، بازش می کنیم.
‫می دونید حقۀ ‫قوطی رنگ فنریه.
‫رئیس، بازش می کنیم!
‫نه!
‫صندلیم!
‫بابا، ببخشید، ‫قرار بود...
‫نمی خوام بشنوم!
‫قرار بود بخور توی سر خودشون!
‫افتاد روی صندلیم.
‫بهت گفتم وقتشه بزرگ بشی
‫ولی فکر کنم آماده نیستی،
‫بخاطر همین تا زمان نامشخص ‫کارورزیت رو بیشتر می کنم.
‫بابا، نه، نمی تونی همچین کاری بکنی...
‫درستش رئیسه ‫و چرا، می تونم.
‫بدتر از همه این که سریعاً ‫از خونۀ من گورت رو گم می کنی.
‫- داری من رو بیرون می کنی؟ ‫- آره.
‫صندلی رو نگه می داری ‫ولی من رو بیرون می کنی؟
‫صندلی مثل بچه ها رفتار نمی کنه.
‫اندی، صندلی رو تمیز کن!
‫چرا من؟
‫وای پسر.
‫می خوای زمان کارورزیم رو بیشتر کنی؟
‫باشه.
‫می خواین یه شوخی از ‫تازه کاری که مدت کارورزیش نامشخصه ببینید؟
‫لوسی، نه! ‫دست زدن به وسایل رئیس ممنوعه.
‫ولی من دخترشم، یادته؟
‫هی، هی، هی، لوسی.
‫کاری نکن که پشیمون بشی.
‫می خواد چی کار کنه؟ ‫از خونه بیرونم کنه؟
‫تا چند سال راجع به این ‫شوخی صحبت می کنید.
‫همون قدرم توی دورۀ کارورزی می مونی!
‫نه، نه، نه، نه!
‫اجازه نداریم سوار ‫ماشین شاسی بلند بشیم!
‫اوه.
‫خیلی خب، مته برقی، تیک. ‫کلۀ بچه، تیک.
‫مرغ پلاستیکی، تیک. ‫سیمان سریع خشک، تیک.
‫حالا هم وسایل بیشتر ‫برای خفن ترین شوخی که تا به حال دیده شده داریم.
‫اوه، گندش بزنن.
‫بد شد.
‫خیلی بد شد.
‫بعد رفتم بیرون و دیدم نیست!
‫به چی داری می خندی؟
‫- به فنا رفتی. ‫- لوسی،
‫بهت گفتیم این کار رو نکنی، نگفتیم؟
‫بچه ها، بیخیال.
‫هی، نگران نباش، لوسی.
‫به سالزار زنگ می زنم ‫ببینم پلیسا چی کار می تونن بکنن، خب؟
‫- ممنون اندی. ‫- لوسی!
‫با مامانت صحبت کردم.
‫قراره توی پیدا کردن ‫آپارتمان کمکت کنه.
‫کشیدن ناز جنابعالی تمومی نداره.
‫هی رئیس، باید در مورد چیزی باهات صحبت کنم.
‫وقتی برگردم... باید برم ‫شهرداری که جلسه دارم.
‫- ولی رئیس... ‫- اوه.
‫سلامی دوباره، ‫معاون فرماندار.
‫چی شده سعادت شنیدن صدای شما رو داریم؟
‫تری، ماشین اداره ت الان کجاست؟
‫- توی پارکینگه. ‫- خیلی خب، امکان نداره.
‫چون الان توی خیابون فیرویو
‫توی پارکینگ کلوب پیداش کردن که به ‫ستون مخابرات خورده
‫چی؟
‫رئیس...
‫خودت رو نزن به اون راه، تری.
‫موقع رفتن به کلوب سرت گیج می رفت؟
‫بیخیال مورف، ‫تو که منو بهتر می شناسی.
‫منو مورف صدا نکن، ‫من معاون فرماندارم.
‫صحنه ی تصادف رو ترک کردی؟
‫- رئیس، من... ‫- الان نه، لوسی.
‫نه، قربان!
‫به کسی ماشین اداره رو قرض دادی؟
‫معلومه که ندادم، بیخیال.
‫پس یعنی یکی دزدیدتش.
‫نمی دونم چه اتفاقی افتاده.
‫داستانت بو داره، تری.
‫خیلی خب، می دونی چیه، مورف؟
‫ما خیلی وقته همدیگه رو می شناسیم
‫ولی در کمال احترام
‫اگه قرار نیست حرفم رو باور کنی، برو گم شو!
‫- نه، نه، نه... ‫- رئیس.
‫حدس بزن چی کار می کنم تری.
‫اخراجی!
‫یه لحظه وایستا، من ‫رو اخراج می کنی؟
‫دفترت رو خالی کن!
‫وایستا مورف.
‫دیگه تمومه تری! ‫خداحافظ.
‫الان چی شد؟
‫بابا؟
‫نمی تونه من رو اخراج کنه.
‫بعد این همه سال که ‫سر این اداره وقت گذاشتم.
‫این شغل زندگی منه.
‫رئیس... نمی دونم والا، ‫شاید بتونم بهش زنگ بزنم.
‫- یا شایدم اندی... ‫- کاری از دستت برنمیاد آیک.
‫میرم با ادی صحبت کنم.
‫وای خدا.
‫این کار دار و ندارش بود.
‫شاید هنوزم بتونیم بجنگیم. ‫دختر عموی من وکیله.
‫آره، وکیل طلاقه.
‫ولی بازم یه چیزی ‫از این قضیه حالیش میشه.
‫بچه ها، من چی کار کنم؟
‫چطوری این قضیه رو حل کنم؟
‫تو به اندازۀ کافی زحمت کشیدی، تازه کار.
‫کجا داری میری؟
‫میرم دفتر معاون فرماندار
‫ببینم می تونم ‫شغل رئیس رو برگردونم یا نه.
‫رئیس، نه!
‫رئیس، چی کار می کنی؟ ‫این کار رو نکن... نه!
‫رئیس، نه!
‫بابا!
‫بابا؟
‫اوه لعنتی.
‫- اوه، نــــه! ‫اوه!
‫اوه، لعنتی!
‫تازه کار آخرش... ‫آب توالت روش خالی شد.
‫حالا خودت رو دست بالا نمی بینی، نه مکانکی؟
‫مرگ خودت رو جعل کردی؟
‫گفتم که، شوخی های ‫آتش نشان های قدیم سخت بود.
‫چند وقته همچین ‫برنامه ای ریختین؟
‫این طور بگم که من و ادی از خیلی ‫وقت پیش هفتهٔ جهنمی رو مشخص کردیم.
‫سلام لوس. ‫بعد اینا رو به کار گرفتیم.
‫قانع کردنشون ‫زیاد سخت نبود.
‫معاون فرمانداری چی؟
‫مورف؟ ‫عاشق اینه که شوخی خوبه.
‫خیلی خوشحال شد ‫که کمکمون کنه.
‫شما که نمی دونستید قراره ‫ماشین شاسی بلند رو ببرم.
‫می دونستم اگه ‫خوب عصبانیت کنم
‫میزنه به سرت و یه کاری می کنی.
‫یه رگت به پنیسی رفته.
‫وقتی هم ماشین شاسی بلند ‫رو دزدیدی عالی شد.
‫توی ماشین شاسی بلند ‫ردیاب هست.
‫پیدات کردیم و وقتی ‫رفتی داخل مغازه،
‫ادی ماشین رو دزدید.
‫بعدش مانکن قدیمی رو ‫از انباری بیرون آوردیم،
‫بعد مانکن سی.پی.آر ‫رو بزرگتر کردیم،
‫لباس ها رو تنش کردیم ‫که شبیه رئیس بشه.
‫ولی مجبور شدیم ‫یکم گنده ترش کنیم
‫چون که اصالت...
‫خیلی خب، آروم بابا.
‫خیلی خب، خوب مچم رو گرفتید. ‫اعتراف می کنم.
‫ولی راستش الان خیالم ‫راحت شد چون فکر می کردم
‫واقعا قراره از خونه برم.
‫اون که سر جاشه.
‫تا آخر این ماه باید بری.
‫چی؟
‫ولی نگران نباش ‫چون الان
‫آتش نشان واقعی هستی.
‫- دورهٔ کارورزیم تموم شد؟ ‫- کارورزیت تمومه.
‫آره!
‫باید بخاطر خروج از ایستگاه
‫هنگام وظیفه از حقوقت کسر کنم، ‫ولی چون دخترمی،
‫چشم پوشی می کنم.
‫انگاری داری ‫کارتی بازی می کنی، رئیس.
‫- درستش پارتی بازیه. ‫- قبول.
‫گور بابات، صندلی!
‫ادی!
‫روی پاش فرود اومد!
‫هی، حرف نداره، ‫نگاه کن، یه خراش هم برنداشت!
‫صندلی لعنتی! ‫هنوز تموم نشده!
‫همیشه عاشقت می مونم.
‫قوی و سرسختی.
‫محکم و شکست ناپذیری.
‫تنهایی موفق باشی.
‫لوسی، اگه چیزی نیاز داشتی زنگ بزن.
‫خب، شاید یکم کمک توی ‫خالی کردن ماشینم بدردم بخوره.
‫موافقم، برای همین با خودم گفتم ‫یه چیز دیگه رو ببری.
‫دخترا، خواهرتون گفت که ‫می تونید باهاش برید.
‫خیلی خب، خداحافظ!
‫همین طوری باید سریع خداحافظی کنی.
‫دلم براشون تنگ میشه.
‫دختر کوچیکا برمی گردن.
‫خیلی خب، بذار یه لحظه ‫از این لحظه لذت ببرم.
‫اصلا کار راحتی نیست
‫زمان زیادی رو با هم بودیم.
‫همیشه کنارم بودی
‫آروم و حمایتم کردی.
‫باورم نمیشه ‫داریم از هم جدا میشیم.
‫عجب! سخته ها!
‫واقعا داری سر ‫یه صندلی گریه می کنی؟
‫گریه نمی کنم. ‫فقط دارم خداحافظی می کنم.
‫ولش کن دیگه. ‫نه پشتش محکمه
‫نه نشیمنگاه محکمی داره.
‫می دونی چی داره؟ ‫حمایت عاطفی.
‫یه عمره این صندلی رو دارم.
‫بچه هامون رو روی ‫همین صندلی خوابوندم.
‫پیروزی تیم مارینرز مقابل ‫یانکیز توی سال 1995 رو روی همین صندلی دیدم.
‫روی همین صندلی ‫برای اولین بار
‫با مودم خط تلفن ‫رفتم اینترنت.
‫تو با جدا شدن از ‫وسیله هات مشکل داری
‫با ماشین هات، لباس هات.
‫هنوزم اون زیرپوش کنسرت چامباوامبا رو ‫از دهه ی نود داری.
‫وقتی که لوسی رو باردار بودی
‫کیسۀ آبت روی همین ‫صندلی پاره شد.
‫همون موقع هم فکر می کردم ‫باید شر این رو کم کنی.
‫بیخیال، نگاهش کن!
‫عزیزم!
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫وای خدا!
‫- جیگر خودمی! ‫- آره.
‫هنوزم کِیف میده!
‫عزیزم، دیگه عمرش رو کرده.
‫یه دونه صندلی جدید بگیر،
‫بعد صندلی جدید رو ‫می تونی سی سال نگه داری.
‫مــامــان!
‫- رختای من کو؟ ‫- چند سالشه؟
‫شاید وقتش باشه که دخترت ‫رو هم بذاری روی این خروار.
‫مــامــان!
‫خیلی خب، باید کنار خروار باشی، رفیق.
‫اوه نگاه کن، ‫نوار کاست های قدیمیم.
‫بعضی چیزای اینجا گنجیه برای خودش.
‫هی عزیزم، دوست داری ‫امشب «مولن روژ» رو ببینی؟
‫نــه!
‫دوست نداری بری، نه؟
‫دقیقا می دونم چی کارت کنم.
‫- وای خداجون! ‫- نه، وایستا، وایستا، وایستا.
‫بهت گفتم که، ‫ریتم نداری.
‫- این کار رو نکن. ‫- دست خودم نیست.
‫یه جورایی هفتۀ بزرگیه.
‫- جدی؟ ‫- قضیه چیه؟
‫آخرین هفتۀ کارورزیمه.
‫اوه، می دونیم چیه. ‫فکر کنم بهش میگن هفتۀ جهنمی.
‫اوه آره!
‫عاشق هفتۀ جهنمیم!
‫آره، فکر کنم هفتۀ جهنمی ‫بهتر از کریسمسه.
‫بهتون گفته باشم... ‫من آمادۀ
‫هر شوخی مسخره ای که ‫برنامه دارید هستم
‫هر چی بلدید رو کنید.
‫شاید شوخی هامون ‫خیلی مسخره نبودن
‫اگر بهت آسون نمی گرفتیم
‫چون پدر جنابعالی رئیس اینجاست.
‫یعنی چی؟
‫یعنی چون دختر دُردونهٔ باباتی
‫اساسا مثل آب خوردن
‫باید دورهٔ کارورزیت رو رد کنی.
‫کاملا پارتی بازیه.
‫با پارتی بازی ‫راحت رد کن بره.
‫درستش این نیست.
‫دوره های کارورزی ما ‫وحشیانه بود.
‫- بی رحمانه بود! ‫- اینجا رو ببین!
‫سر شلنگ رو گرفتن توی صورتم ‫که قرنیۀ چشمم زخمی شد.
‫این فرورفتگی روی دیوار رو می بینی؟ ‫کلهٔ من خورد اینجا.
‫دستگاه تنفسیم رو قطع کردن ‫و بدون هوا مجبورم کردن
‫توی اتاق استراحت ‫بیفتم دنبال یه مرغ!
‫- قُدقُد، لعنتی. ‫- بوم!
‫این چیه؟ ‫کاسه زانوی شکسته.
‫این مال موقعیه که اندی ‫توی اتاق استراحت دنبال مرغ بود!
‫آره.
‫سر همون داستان ‫دو نفر زخمی شدن.
‫خیلی عجیبید. ‫ادامه ندید دیگه.
‫- کسی هم نگفت به من آسون بگیرید. ‫- راستش بابات گفته.
‫خب خیلی بد شد ‫چون من هنوزم زرنگ تر
‫و بهتر از شما هستم.
‫حالا یا بازم نِق بزنید ‫یا که شوخی هاتون رو امتحان کنید، دست خودتونه.
‫نمی خواد تو برامون تعیین تکلیف کنی.
‫- سلام، سلام! ‫- سلام.
‫تبریک میگم.
‫این آخرین هفته ست که ‫لوسی تازه کارمونه.
‫الان داشتیم در مورد ‫همین صحبت می کردیم.
‫- آره. ‫- وقتی جشنتون تموم شد،
‫یه سر بیا دفترم دیدن من.
‫اوه! خدا کنه توی دردسر افتاده باشه.
‫کسی توی دردسر نیفتاده.
‫فقط باید یه سری چیزا رو
‫سر این گُل دختر آتش نشان بررسی کنیم.
‫می دونید چیه؟
‫مطمئنم قراره به ‫لوسی ترفیع درجه بدن.
‫همه وقتی دورۀ کارورزیشون
‫تموم میشه ‫ترفیع درجه می گیرن.
‫- واقعا؟ ‫- وای خداجون!
‫این قدر من رو دست نندازید دیگه.
‫- باشه. ‫- باشه، دست انداختن چیه؟
‫- دست انداختن چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫نمی دونم، دست انداختن چیه؟
‫اوه، نه، نه، نه، ‫این اینجا چی کار می کنه؟
‫ویکی ازم خواست بندازمش بیرون،
‫منم به صندلی رئیس ‫ترفیعش دادم.
‫مطمئنم توی تولد ‫سی سالگیم
‫گیج بودم و گند زدم ‫به این صندلی.
‫توی تولد سی و نُه سالگیت ‫هم همین کار رو کردی.
‫- ولی بازم این صندلی رو داری. ‫- صندلی خوبیه.
‫نگاه کن روش خراب شده.
‫دقیقا وسط صندلی گود شده.
‫یه خورده کهنه شده دیگه.
‫کهنه شده؟
‫انگار که چند دهه دستگاه ‫شویندۀ پرفشار روش گرفتی.
‫هیچ صندلی ای دوست نداره ‫این طوری ازش سوء استفاده بشه.
‫هر صندلی از خداشه ‫این طوری ازش کار بکشن.
‫کار بکشن؟ ‫بیشتر انگار خفه ش کردی.
‫به این فکر کن که چقدر ‫این صندلی مجبور بوده از وجود تو نفس بکشه.
‫به اون همه گاز متانی که ‫روی نشیمنگاه صندلی هست فکر کن.
‫- ممکنه آتیش بگیره. ‫- نه، هیچیش نیست.
‫این صندلی مثل خودم قدیمیه.
‫بخاطر همین آوردمش توی ‫این دفتر.
‫تو هم فکر می کنی هر دفعه که خودت ‫رو می ندازی روش میگه «اوه!»؟
‫بیخیال، هیچیش نیست.
‫مثل قبلا نمیشه ‫بهش تکیه کرد
‫ولی محکم و راحته.
‫خیلی لجبازی پسر. ‫کلکش رو بِکَن بره دیگه.
‫چه خبر باباجون؟
‫عجب! همون صندلی دلخواهته؟
‫لوسی، اینجا احضارت کردیم ‫چون می خوایم در مورد
‫آخرین هفتۀ کارورزیت صحبت کنیم.
‫در مورد اینکه کجا می خوایم ‫شام جشنم رو بخوریم؟
‫تو فکر بودم بریم ‫رستوران تایلندی.
‫نه، در مورد واقعیت اینکه ‫قراره
‫آتش نشان بشی و ‫مطمئن نیستیم تو آماده باشی.
‫- عمو اِدی؟ ‫- درسته.
‫مشکل اول همینه، ‫خودمونی بودنت.
‫تو برای بالادستیت احترامی قائل نیستی.
‫یا آتش نشان های مقامدار.
‫بیرون از این چهاردیواری، ‫تو دخترمی،
‫و خواهرزادۀ ایشونی، ‫ولی داخل این چهاردیواری.
‫من رئیسم ‫و ایشون کاپیتانه.
‫- ولی بابا... ‫- درستش رئیسه.
‫می دونی چیه؟ ‫مقصر خودمم.
‫- خودم بهش رو دادم. ‫- خودش بهتر می دونه.
‫راحت دورۀ کارورزیت رو گذروندی.
‫هنوزم که توی خونه زندگی می کنی.
‫چرا این قدر بداخلاق شدی؟
‫چون زندگی راحتی داشتی ‫و خودت هم می دونی.
‫حالا باید بزرگ بشی ‫و آتش نشان بشی.
‫مکانکی هستم.
‫سلام رئیس. ‫مورف هستم.
‫همون برَد مورفی که تازه ‫معاون فرماندار شده؟
‫- خود خودشم. ‫- حرفت رو بزن، مورف.
‫خواستم این سِمَت جدیدم ‫رو بگیرم
‫و بهتون بگم اگه کاری داشتید
‫بنده در خدمتم.
‫دستت درد نکنه، مورف.
‫هی، هفتۀ دیگه نوشیدنی مهمون من.
‫حله، رئیس.
‫به زودی یه سر میام اونجا ‫که بازدید رسمی داشته باشم.
‫فعلا خداحافظ.
‫خیلی خب، ممنون، مورف.
‫با این مرتیکه رفیق نشو، رئیس.
‫بِرَد مورفی در آنی پشتت رو خالی می کنه.
‫شاید، ولی به سلسله ‫مراتب فرماندهی احترام می ذارم.
‫- نکتۀ خوبی گفت. ‫- تو هم باید بذاری.
‫کار ما اینجا خیلی مهمه.
‫برای من کار خیلی مهمه ‫و برای تو هم باید مهم باشه.
‫- مهمه برام! ‫- خوبه.
‫با هفتۀ جهنمیت هم موفق باشی.
‫هی لوس، این آدما ‫باهات خشن برخورد می کنن.
‫- امیدوارم آماده باشی. ‫- منم امیدوارم اونا آماده باشن.
‫باشه، مرخصی.
‫وای خدا! خیلی خب.
‫نگاهش کن. ‫بیخیال، خیلی مسخره ست.
‫- بنداز دور دیگه. ‫- بیخیال تو هم.
‫خیلی خب، می دونی تری.
‫فکر کنم بدونم قضیه چیه.
‫داستان خرگوش مخملی ‫رو شنیدی؟
‫خب، ویکی تمام داستان های ‫موقع خواب رو خونده،
‫به جز «کرم خیلی گرسنه».
‫داستان قشنگیه ‫اوه و « شب بخیر مهتاب».
‫این یکی خفن بود.
‫خیلی خب، خرگوش مخملی ‫در مورد
‫پسر جوونیه که این قدر ‫خرگوش عروسکیش رو دوست داره
‫که خزش رو دوست داره، ‫سیبیلش رو دوست داره.
‫دماغ صورتیش خاکستری میشه.
‫محکم که عروسکش رو بغل می کنه
‫کل جسمش از بین میره. ‫اینم صندلی مخملیه.
‫این پسره به نظر یه بچۀ قانعه ‫که از داشته های خودش لذت می برده.
‫آره، ولی بعدش همین بچه ‫خرگوش عروسکی جدید می گیره،
‫- منم صندلی جدید برات می گیرم. ‫- چه سودی برای تو داره؟
‫چرا فکر می کنی ‫من همش یه هدفی دارم؟
‫چون همیشه یه هدفی داری.
‫تو دوستمی.
‫سلامتی تو برام مهمه.
‫این صندلی به کمرت آسیب میزنه ‫و به مسئولیتت خدشه وارد می کنه.
‫برات صندلی جدید می خرم، تمام.
‫- نیازی به صندلی ندارم. ‫- باشه.
‫- پس شوخی خرکی نمی کنیم، نه؟ ‫- آره، آره، آره.
‫خیلی محدودیم.
‫چطوره مثل وقتی که مایرز ‫به زیر شلواری زنی گلو چسب زد انجامش بدیم؟
‫- اون خوب بود. ‫- آره، این کارم می تونیم بکنیم.
‫- آره، آره، آره! ‫- شوخی خرکیه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نه، هست، چون زیرشلواریش ‫خیلی تنگ بود.
‫هی، وایستا!
‫چیزی به اسم شوخی آدمیزاد داریم؟
‫- اوه، بذار بگردم. ‫- بگرد، شوخی آدمیزادی.
‫- ش، و، خ... ‫- می دونم چطوری...
‫- بیا، بده من. ‫-می دونم چطوری بنویسمش.
‫- با میکروفون بگو. ‫- بگو، بگو، بگو.
‫شوخی آدمیزادی نشونم بده.
‫منظورتون شوخی خرکی بود؟
‫- نه، منظورمون نبود. ‫- وای پسر.
‫هی، هی!
‫آخ! آخ!
‫- نکن، نکن، نکن! ‫- آخ!
‫شما بچه های امروزی ‫هیچی در مورد شوخی خوب بلد نیستید.
‫همش چالش رقص ‫و تیک تاکه.
‫دوران من شوخی ‫مردا رو زهره ترک می کرد.
‫چند وقته این تختۀ گچی رو داریم؟
‫مشکل همینه، کاپیتان.
‫چطور می تونیم دختر رئیس رو زهره ترک کنیم؟
‫- ما رو می کشه. ‫- خیلی از این مسئله مطمئن نباشید.
‫یا خدا! وای خداجون!
‫از کجا اومدی؟
‫لوسی حقشه که مثل بقیۀ تازه کارا ‫هفتۀ جهنمی داشته باشه.
‫از طرف من اجازه دارید ‫تمام تلاشتون رو بکنید.
‫اوه واقعا؟
‫هیش! هیش!
‫هفتۀ جهنمی شروع میشه.
‫زنگ اول!
‫زنگ دوم!
‫ایستگاه 24.
‫سلام، سوال پزشکی داشتم.
‫بفرمایید.
‫اگه خودم رو بخورم دو برابر گنده تر میشم؟
‫جناب، میشه یه لحظه ‫گوشی رو نگه دارید؟
‫الان سفارش کراتین به دستمون رسیده.
‫وایستا، وایستا، وایستا!
‫بچه ها، کمکم کنید! ‫وایستا!
‫مزاحم تلفنی؟ ‫واقعا بچه ها؟
‫- مگه دهۀ نوده؟ ‫- تازه داریم گرم می کنیم.
‫- صبر کن! ‫- آره.
‫باشه.
‫خندیدیم!
‫حدس بزن چی شد، خانم باهوش؟
‫با سفارش کراتین کسی شوخی نکن.
‫خط قرمزمه.
‫خیلی آسون بود.
‫باید آزمون طرز نشستن بگیریم.
‫نمی خوام آزمون بدم، ادی.
‫ولی باید بفهمیم ‫چه صندلی دوست داری.
‫- من که صندلی دارم! ‫- خیلی خب، گردن درد داری؟
‫- تو درد منی. ‫- یعنی بله.
‫- مچت درد می کنه؟ ‫- بخاطر صندلی؟
‫به زاویۀ نوشتنت ربط داره.
‫زاویۀ نوشتن من ‫مثل اکثر مردمه.
‫سر میزت غذا می خوری؟
‫یعنی بله.
‫هر چند وقت یه بار ‫میری دستشویی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫من که سوالات رو ننوشتم.
‫کمتر از پنج باره یا بیشتر؟
‫بستگی داره ناهار چی خورده باشم.
‫مثلا ساندویچ پاسترامی باشه چی میشه؟
‫- بیشتر از پنج باره. ‫- دوست داری که
‫پات به زمین برسه ‫یا آویزون باشه؟
‫- مثلا بزرگ شدم. ‫- شکل صورت
‫بیضی یا مربعی یا دایره ای یا مثلثی؟
‫- بیضی. ‫- دایره ای.
‫وایستادن رو ترجیح میدی یا نشستن؟
‫این الان به چی ربط داره؟
‫شوخی کردم. ‫خیلی خب، بذار جمع بندی کنم.
‫خیلی خب، جالبه.
‫اینجا پیشنهاد میز ‫سرپایی رو بهت داده.
‫چی؟
‫من رئیس نشدم که ‫کل روز رو وایستم.
‫- من صندلی می خوام. ‫- ببخشید، چی؟
‫- من صندلی می خوام! ‫- می دونستم موافقت می کنی!
‫وایستا چندتا مورد برات بیارم.
‫- منو گول زدی. ‫- آره.
‫- وای پسر، چقدر ظرفا زیاده! ‫- یالا، یالا.
‫کل شب رو وقت می گیره.
‫می دونم دارید ‫شوخی ظرف ها تمومی نداره رو انجام می دید
‫ولی تا وقتی که شما ‫کم بیارید من می شورم.
‫دستای من که داره خسته میشه.
‫خیلی ممنون اندی. ‫خرابش کردی داداش.
‫چطوری؟ چطوری؟
‫- خراب کردی دیگه. ‫- فهمید!
‫چی؟ دیدی سریع کنار می رفتم؟
‫داشتم این طوری می کردم.
‫اوه آره.
‫فکر کنم همین برات جوابگو باشه.
‫من که مطمئن نیستن، ادی.
‫بیخیال، برای کمرت خوبه.
‫برای چرت زدن خوبه. ‫جریان خونت هم بیشتر میشه.
‫مزۀ خونم رو می تونم حس کنم.
‫الان شکمت کنار دهنته.
‫احساس می کنم چشمام ‫از کاسه می خواد بزنه بیرون.
‫عاشقشم.
‫فکر نکنم این نگاه ‫به دنیا رو دوست داشته باشم.
‫خیلی خب.
‫- ادی کمک کن. ‫- همونجا بمون.
‫وایستا! پستش نکنی!
‫- معرکه ست! ‫- بیخیال!
‫نمی فهمم. ‫این چیه؟
‫صندلی زانوییه. ‫روش زانو می زنی.
‫- روی صندلی زانو می زنی؟ ‫- روش زانو می زنی.
‫زانوهات رو باید جلو بذاری.
‫- آره، همینه. ‫- زانوها رو همین جا می ذاری؟
‫- فکر کنم. ‫- همین طوری؟
‫کی همچین کاری می کنه؟
‫کسایی که می خوان ‫کمرشون صاف بشه.
‫چیزی توی پایین تنه ات حس می کنی؟
‫- نه، دارم درست انجامش میدم؟ ‫- اوه آره، آره.
‫از اینجا که عالی به نظر میای.
‫جاذبه خیلی نامرده.
‫- اوه آره، یالا. ‫- نگاه کن!
‫- جالبه. ‫- نگاه کن.
‫نمی ترکه.
‫«ضد ترکیدن.» ‫«تکنولوژی ضد ترکیدن.»
‫- یعنی نمیشه ترکوندش؟ ‫- آره فکر کنم پیداش کردیم.
‫آره، می تونم همین رو داشته باشم.
‫تا به حال همچین چیزی ندیدم.
‫- می خوام صندلیم رو پس بگیرم. ‫- منم پولم رو می خوام پس بگیرم.
‫ایستگاه 24، عملیات نجات ‫در خیابان لئونارد 1.
‫اولویت دوم با مردیه ‫که در آویزگاه جنگلی گیر کرده.
‫سالاد کلم، خوب بود.
‫هی، مرغ و وافل هم کنارش می خوای؟
‫مچش رو گرفتیم، بچه ها!
‫خیلی خب، الان میام، الان...
‫اوه، چسب، واقعا؟
‫دماغ سوخته. ‫(چسب قوی)
‫بچه ها، انصافا اگر که...
‫نگو!
‫- اگه شوخی خرکی باهاش داشتیم. ‫- هی!
‫با همین چسب دهنت رو می بندم.
‫چرا از دست من عصبانی میشی؟
‫لازم نکرده دهن من رو ببندی.
‫- برو دهن دختره رو ببند... ‫- بیا اینجا.
‫وایستا! وایستا!
‫صندلی ارگونومی از ‫از سفینۀ جنگی سیاتیک رو بهت معرفی می کنم.
‫این همه صندلی رو ‫از کجا آوردی؟
‫با مدیر انبار صندلی در ارتباطم.
‫- کلاً صندلی دوست داریم. ‫- فکرش رو می کردم، حالا چند هست؟
‫تری، سلامتی که قیمت نداره.
‫راستیتش چرا، داره.
‫اوه عجب!
‫- لعنتی. ‫- درست می گفتم؟
‫- معرکه ست.
‫بذار این لعنتی رو امتحان کنم.
‫- فکر کنم مهره هام جا به جا شد. ‫- می دونستم که میشه.
‫می دونی، به انگیزه هات شک کردم
‫ولی این صندلی خیلی خوبه.
‫چرا همیشه انگیزه های منو ‫زیر سوال می بری؟
‫- 25 سال تجربه! ‫- من سلامتی تو رو می خوام.
‫- قیمتش چقدره؟ ‫- دوهزار دلار.
‫- دو هزار دلار؟ ‫- آره.
‫- واسه همین؟ ‫- اوهوم.
‫ادی، من رئیس آتش نشانیم، ‫رئیس کانزاس سیتی که نیستم.
‫تری، خودت رو گول نزن، درمان کن.
‫چقدر سر همین جمله فکر کردی؟
‫نمی دونم، ‫خودت چقدر سر جملۀ
‫- کانزاس سیتی فکر کردی؟ ‫- دست خوش.
‫من این صندلی رو نمی خرم.
‫تری، بیخیال، ‫یه بار دیگه روش بشین.
‫حس خیلی خوبی میده.
‫- معرکه ست. ‫- عالیه.
‫عالیه.
‫اگر کمردردی، صندلی درستش می کنه!
‫دیگه دارم فکر می کنم ‫مشکل از توئه.
‫من صندلیم رو می خوام.
‫یه جاش رو جا انداختی.
‫سلام کاپیتان! ‫شکار صندلی قدیمی چطور پیش میره؟
‫خوب نیست، از قضا معلوم شد ‫که «محکم بودن» مهم ترین اصلِ
‫صندلی تری مکانکیه.
‫واقعا چرا داری این کار رو می کنی؟
‫چرا همه فکر می کنن من ‫یه هدفی پشتش دارم؟
‫- چون همیشه داری. ‫- باشه، اوضاع از این قراره.
‫فهمیدم اگه قانعش کنم ‫که صندلی جدید بگیره
‫منم می تونم صندلی جدید برای خودم ‫و یه مبل راحتی برای همه مون بگیرم.
‫- هی، حالا شد! ‫- کاپیتان خودمی!
‫میشه از اونایی بگیری ‫که دستگاه ماساژ داره؟
‫- یا اونایی که سیستم گرمایشی داره؟ ‫- هی، برگرد سر کارت تازه کار!
‫وای خداجون، ‫این دیگه چه طرز بیگاری کشیدنه؟
‫بهش قلم مو دادید؟
‫- آره. ‫- من وقتی تازه کار بودم،
‫مجبورم کردن کل این دیوار رو ‫با زبونم رنگ کنم.
‫- اَه. ‫- شماها سوسولید.
‫لعنتی، این قوطی چشه؟
‫- میشه بچه ها کمک کنید؟ ‫- سوسول، ها؟
‫بدش این ور، عزیزم.
‫این کار رو نکن، آیک.
‫- تله ست. ‫- تله برای چی؟
‫نمی تونم باز کنم خب.
‫زور بازو جوابگو نیست.
‫- زور بازو همیشه کارسازه! ‫- نه.
‫می خوای چی کار کنی؟
‫شیشه ترشی که نیست، خُله.
‫لعنتی! خودم بازش می کنم. ‫بدش به من.
‫گرنی، نکن.
‫بازوهای مزخرفت رو ببین. ‫بدش به من.
‫ادی، فکر کردم رفتی ‫صندلیم رو بیاری.
‫دقیقا همین جاست، آوردمش.
‫می دونی چیه؟ ‫بیخیال قوطی رنگ بشید.
‫- بازش می کنیم! ‫- نه، اشکالی نداره.
‫هی، لوسی اون قوطی رنگ ‫رو بهتون داد باز کنید؟
‫آره، بازش می کنیم.
‫می دونید حقۀ ‫قوطی رنگ فنریه.
‫رئیس، بازش می کنیم!
‫نه!
‫صندلیم!
‫بابا، ببخشید، ‫قرار بود...
‫نمی خوام بشنوم!
‫قرار بود بخور توی سر خودشون!
‫افتاد روی صندلیم.
‫بهت گفتم وقتشه بزرگ بشی
‫ولی فکر کنم آماده نیستی،
‫بخاطر همین تا زمان نامشخص ‫کارورزیت رو بیشتر می کنم.
‫بابا، نه، نمی تونی همچین کاری بکنی...
‫درستش رئیسه ‫و چرا، می تونم.
‫بدتر از همه این که سریعاً ‫از خونۀ من گورت رو گم می کنی.
‫- داری من رو بیرون می کنی؟ ‫- آره.
‫صندلی رو نگه می داری ‫ولی من رو بیرون می کنی؟
‫صندلی مثل بچه ها رفتار نمی کنه.
‫اندی، صندلی رو تمیز کن!
‫چرا من؟
‫وای پسر.
‫لوس، اگه می خوای جایی بمونی،
‫یکی از رفقای کلوبم رو می شناسم
‫که نیاز به هم اتاقی داره. ‫ماکارونیش رو هم خوب درست می کنه.
‫می خوای زمان کارورزیم رو بیشتر کنی؟
‫باشه.
‫می خواین یه شوخی از ‫تازه کاری که مدت کارورزیش نامشخصه ببینید؟
‫لوسی، نه! ‫دست زدن به وسایل رئیس ممنوعه.
‫ولی من دخترشم، یادته؟
‫هی، هی، هی، لوسی.
‫کاری نکن که پشیمون بشی.
‫می خواد چی کار کنه؟ ‫از خونه بیرونم کنه؟
‫تا چند سال راجع به این ‫شوخی صحبت می کنید.
‫همون قدرم توی دورۀ کارورزی می مونی!
‫نه، نه، نه، نه!
‫اجازه نداریم سوار ‫ماشین شاسی بلند بشیم!
‫اوه.
‫خیلی خب، مته برقی، تیک. ‫کلۀ بچه، تیک.
‫مرغ پلاستیکی، تیک. ‫سیمان سریع خشک، تیک.
‫حالا هم وسایل بیشتر ‫برای خفن ترین شوخی که تا به حال دیده شده داریم.
‫اوه، گندش بزنن.
‫بد شد.
‫خیلی بد شد.
‫بعد رفتم بیرون و دیدم نیست!
‫به چی داری می خندی؟
‫- به فنا رفتی. ‫- لوسی،
‫بهت گفتیم این کار رو نکنی، نگفتیم؟
‫بچه ها، بیخیال.
‫هی، نگران نباش، لوسی.
‫به سالزار زنگ می زنم ‫ببینم پلیسا چی کار می تونن بکنن، خب؟
‫- ممنون اندی. ‫- لوسی!
‫با مامانت صحبت کردم.
‫قراره توی پیدا کردن ‫آپارتمان کمکت کنه.
‫کشیدن ناز جنابعالی تمومی نداره.
‫هی رئیس، باید در مورد چیزی باهات صحبت کنم.
‫وقتی برگردم... باید برم ‫شهرداری که جلسه دارم.
‫- ولی رئیس... ‫- اوه.
‫سلامی دوباره، ‫معاون فرماندار.
‫چی شده سعادت شنیدن صدای شما رو داریم؟
‫تری، ماشین اداره ت الان کجاست؟
‫- توی پارکینگه. ‫- خیلی خب، امکان نداره.
‫چون الان توی خیابون فیرویو
‫توی پارکینگ کلوب پیداش کردن که به ‫ستون مخابرات خورده
‫چی؟
‫رئیس...
‫خودت رو نزن به اون راه، تری.
‫موقع رفتن به کلوب سرت گیج می رفت؟
‫بیخیال مورف، ‫تو که منو بهتر می شناسی.
‫منو مورف صدا نکن، ‫من معاون فرماندارم.
‫صحنه ی تصادف رو ترک کردی؟
‫- رئیس، من... ‫- الان نه، لوسی.
‫نه، قربان!
‫به کسی ماشین اداره رو قرض دادی؟
‫معلومه که ندادم، بیخیال.
‫پس یعنی یکی دزدیدتش.
‫نمی دونم چه اتفاقی افتاده.
‫داستانت بو داره، تری.
‫خیلی خب، می دونی چیه، مورف؟
‫ما خیلی وقته همدیگه رو می شناسیم
‫اما در کمال احترام
‫اگه قرار نیست حرفم رو باور کنی، برو گم شو!
‫- نه، نه، نه... ‫- رئیس.
‫حدس بزن چیکار می کنم تری.
‫اخراجی!
‫یه لحظه وایستا، ‫من رو اخراج می کنی؟
‫دفترت رو خالی کن!
‫وایستا مورف.
‫دیگه تمومه تری! ‫خداحافظ.
‫الآن چی شد؟
‫بابا؟
‫نمی تونه من رو اخراج کنه.
‫بعد این همه سال که ‫سر این اداره وقت گذاشتم.
‫این شغل زندگی منه.
‫رئیس... نمی دونم والا، ‫شاید بتونم بهش زنگ بزنم.
‫- یا شایدم اندی... ‫- کاری از دستت برنمیاد آیک.
‫می رم با ادی حرف بزم.
‫وای خدا!
‫این کار دار و ندارش بود.
‫شاید هنوزم بتونیم بجنگیم. ‫دختر عموی من وکیله.
‫آره، وکیل طلاقه.
‫اما بازم یه چیزی ‫از این قضیه حالیش می شه.
‫بچه ها، من چیکار کنم؟
‫چه طوری این قضیه رو حل کنم؟
‫تو به حد کافی زحمت کشیدی، تازه کار.
‫کجا داری می ری؟
‫می رم دفتر معاون فرماندار
‫ببینم می تونم ‫شغل رئیس رو برگردونم یا نه.
‫رئیس، نه!
‫رئیس، چیکار می کنی؟ ‫این کار رو نکن... نه!
‫رئیس، نه!
‫بابا!
‫بابا؟
‫اوه لعنتی.
‫- اوه، نه! ‫اوه!
‫اوه، لعنتی!
‫تازه کار آخرش... ‫آب توالت روش خالی شد.
‫حالا خودت رو دست بالا نمی بینی، نه مکانکی؟
‫مرگ خودت رو جعل کردی؟
‫گفتم که، شوخی های ‫آتش نشان های قدیم سخت بود.
‫چند وقته همچین برنامه ای ریختید؟
‫این طور بگم که من و ادی از خیلی ‫وقت پیش هفته جهنمی رو مشخص کردیم.
‫سلام لوس. ‫بعد این ها رو به کار گرفتیم.
‫قانع کردنشون ‫زیاد سخت نبود.
‫معاون فرمانداری چی؟
‫مورف؟ ‫عاشق اینه که شوخی خوبه.
‫خیلی خوشحال شد که بهمون کمک کنه
‫شما که نمی دونستید قراره ‫ماشین شاسی بلند رو ببرم.
‫می دونستم اگه خوب عصبانیت کنم
‫می زنه به سرت و یه کاری می کنی.
‫یه رگت به پنیسی رفته.
‫وقتی هم ماشین شاسی بلند رو دزدیدی، عالی شد
‫تو ماشین شاسی بلند ردیاب هست
‫پیدات کردیم و وقتی رفتی تو مغازه،
‫ادی ماشین رو دزدید.
‫بعدش مانکن قدیمی رو ‫از انباری بیرون آوردیم،
‫بعد مانکن سی.پی.آر رو بزرگتر کردیم،
‫لباس ها رو تنش کردیم ‫که شبیه رئیس بشه.
‫اما مجبور شدیم یه مقدار گنده ترش کنیم
‫چون که اصالت...
‫خیلی خب، آروم بابا.
‫خیلی خب، خوب مچم رو گرفتید. ‫اعتراف می کنم.
‫اما حقیقتش الآن خیالم ‫راحت شد، چون فکر می کردم
‫واقعا قراره از خونه برم.
‫اون که سر جاشه.
‫تا آخر این ماه باید بری.
‫چی؟
‫اما نگران نباش، چون حالا
‫آتش نشان واقعی هستی.
‫- دوره کارورزیم تموم شد؟ ‫- کارورزیت تمومه.
‫آره!
‫خیلی خب، خیلی خب، ‫خیسه.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب، باشه، باشه.
‫- بزن قدش! ‫- باشه!
‫خیلی خب، می دونی چیه؟
‫باید به خاطر خروج از ایستگاه
‫هنگام وظیفه از حقوقت کسر کنم، ‫اما چون دخترمی،
‫چشم پوشی می کنم.
‫انگاری داری کارتی بازی می کنی، رئیس.
‫- درستش پارتی بازیه. ‫- قبول.
‫گور بابات، صندلی!
‫ادی!
‫روی پاش فرود اومد!
‫هی، عالیه، ‫نگاه کن، یه خراش هم برنداشت!
‫صندلی لعنتی! ‫هنوز تموم نشده!
‫همیشه عاشقت می مونم.
‫قوی و سرسختی.
‫محکم و شکست ناپذیری.
‫تنهایی موفق باشی.
‫لوسی، اگه چیزی نیاز داشتی زنگ بزن.
‫خب، شاید یکم کمک توی ‫خالی کردن ماشینم بدردم بخوره.
‫موافقم، برای همین با خودم گفتم یه چیز دیگه رو ببری
‫دخترها، خواهرتون گفت که می تونید باهاش برید
‫خیلی خب، خداحافظ!
‫همین طوری باید فوری خداحافظی کنی.
‫دلم براشون تنگ می شه.
‫دختر کوچیک ها برمی گردن.
‫خیلی خب، بذار یه خرده از این لحظه لذت ببریم