‫- اندی، حاضری، رفیق؟ ‫- عجله کنید، بچه ها.
‫به مراسم رژه دیر می رسیم ها!
‫باشه، آروم باش اندی.
‫مراسم رژه که نمی خواد فرار کنه.
‫می خوام نمایش ها رو ببینم.
‫نه، می رسیم رفیق.
‫اندی، چرا این قدر خوشحالی؟
‫چون مراسم رژه عید ‫شکرگزاری رو دوست دارم.
‫وقتی بچه بودم دوست داشتم
‫رد شدن ماشین رو از خیابونمون ببینم.
‫هنوزم مثل بچه ها حرف می زنی.
‫این ها رو نمی دونم
‫ولی می تونی من رو هوادار و ‫پرچمدار مراسم رژه صدا کنی!
‫من بودم توی تلفظش ‫حواسم رو جمع می کردم.
‫آیک، عجله کن، راه بیفت، زود باش!
‫باشه، رفیق کوچولو، ‫کلی وقت دارم.
‫می دونی که مسیر رژه همش 2تا بلوک
‫- با اینجا فاصله داره، نه؟ ‫- هنوز نرسیدیم؟
‫هنوز نرسیدیم؟
‫خیلی خب، الآن می رسیم.
‫شوخی می کنم. ‫هنوز نرسیدیم؟
‫اوه!
‫نه آقا، این ماشین راه برو نیست.
‫- نه، نه، امروز نه. ‫- متأسفم، اندی.
‫خب، چرا ماشین رو ‫روی دنده خلاص نذاریم؟
‫من می شینم پشت فرمون. بقیه هم...
‫تو مسیر رژه، ماشین رو هل می دن
‫محض اینکه مأموریت پیش بیاد
‫باید ماشین رو درست کنیم.
‫هی، آیک، زنگ بزن به سرپرست ماشین آلات.
‫اسپچکاک؟ نه!
‫- رئیس خواهش می کنم. ‫- باید درستش کنیم.
‫رئیس، اسپچکاک نه.
‫- امروز نه! ‫- آیک، زنگ بزن.
‫باشه.
‫- اندی، بچه بازی در نیار. ‫- باشه، بهش سخت نگیر رئیس.
‫- دل خوش کرده بود به مراسم رژه. ‫- دلیل نمی شه که قهر کنه.
‫- تنهام بذارید! ‫- هی!
‫برو توی خوابگاه گریه ت رو بکن، رفیق.
‫باشه! ماشین مسخره...
‫خوب می شه... ‫طفلکی!
‫- فقط باید یه چرتی بزنه. ‫- هی، اندی
‫فقط به یاد چیزهایی باش ‫که باید شکرگزار باشی.
‫می بینی وقتی رو می دی چه می شه؟
‫عید شکرگزاری همه مبارک!
‫خوشبختانه ماشین خراب شده
‫تنها مشکل شما در عید شکرگزاریه
‫- بدتر از اینم مگه می شه؟ ‫- چشم نزن ما رو.
‫پیش بینی کردم 3تا ‫بوقلمون مغز پخت بسوزه.
‫خیلی خب، حالا که ‫مراسم رژه خراب شد
‫می رم شام رو کنار خانواده باشم.
‫- می ری رئیس؟ ‫- مطمئنی نمی خوای
‫امسال با ما باشی رئیس؟
‫نه، ویکی سر کاره.
‫برای همین می رم پیش خواهرهای لوسی
‫تو خونه پدربزرگشون.
‫عید شکرگزاری با فرماندار.
‫عمریه در تلاشم که ‫همچین روزی رو کنار بابام نباشم.
‫- خوشحالم که حالا سر کارم. ‫- منم خوشحالم که نیستم.
‫می رم لباس های شخصیم رو بپوشم
‫و قبل از اینکه اسپچکاک بیاد
‫ماشین رو درست کنه برم.
‫اسپچکاک حالم رو به هم می زنه.
‫همیشه سر تا پاش کثیف و روغنیه
‫و همش یه جاییش خونیه.
‫اسپچکاک همیشه خدا
‫چرت و پرت می گه!
‫اسپچکاک... ‫همیشه یه کاری می کنه
‫انگار تقصیر منه که چیزی خراب می شه.
‫خیلی خب، خوش بگذره بچه ها.
‫خیلی دلمون برات تنگ می شه، رئیس!
‫خوب نقش بازی کردی.
‫حتی منم باورم شد ‫دلت می خواد رئیس بمونه.
‫ممنون. خوب درس دادم، نه؟
‫دوستش دارم، اما بهترین بخش ‫کارمون در عید شکرگزاری
‫اینه که به روش خودمون انجامش بدیم، ‫نه به روش تری مکانکی.
‫گاهی ممکنه یه غیر قابل تحمل باشه.
‫توی خونه مجبورمون می کنه ‫کلاه پدران زائر بپوشیم
‫فوتبال تاچ بازی کنیم، ‫غذاهای مسخره ش رو بخوریم.
‫این اولین عید شکرگزاریم
‫بدون قوانین اونه و من خیلی خوشحالم.
‫عید شکرگزاری ایستگاه هیچ قانونی نداره
‫باریکلا!
‫برای شام هر چی دلمون ‫بخواد می تونیم درست کنیم.
‫من پای اسپاگتی درست می کنم.
‫من بوقلمون شکم پر درست می کنم، اما امسال
‫بوقلمون ناراگاسنتی خونگیه
‫و توش رو با یه ماهی سالمون که اونم
‫توش گوشت خرچنگ داره پر کردم.
‫اوه... داری در مورد ‫«بوقلمِ ماهی چنگ» حرف می زنی؟
‫تازه توی همین چاپ نوامبر مجله
‫- «شدیداً خوشمزه» خوندم. ‫- آره!
‫ این همون عید شکرگزاریه که ‫همیشه خوابش رو می دیدم.
‫بریم با سس پیاز خونگی شروع کنیم.
‫لوسی، یه لطفی بکن و تعدادی پیاز برام ریز کن
‫چرا من ریز کنم؟
‫- اوه آره. ‫- خوشحالم که
‫امسال مجبور نیستم یم های پدرم رو بخورم
‫10سال توی دستمالم مخفیشون می کردم
‫و می نداختمشون توی دستشوئی.
‫ولی من عاشق یه ‫پای سیب زمینی شیرینم.
‫مطمئنم با یم فرق داره.
‫پای سیب زمینی شیرین با ‫یم فرقی نداره.
‫نه، راستش به نظرم
‫هر پای سیب زمینی شیرینی، یم هست
‫ولی هر یمی پای سیب زمینی شیرین نیست.
‫اشتباه می کنی!
‫یم اصلا یم نیست!
‫همشون سیب زمینی شیرینه.
‫- اسپچکاک. ‫- اسپچکاک.
‫توی دهۀ سی، یه کشاورز اسمِ
‫یه سیب زمینی شیرین، نارنجی و نرم ‫رو گذاشت یم
‫تا از بقیۀ سیب زمینی ها ‫متمایزش کنه.
‫ولی یم واقعی یه ‫سبزی ریشه ایه
‫که توی مناطق استوایی پیدا میشه.
‫برای همین یم شما اصلا یم نیست!
‫چسب نواری دارید؟
‫سر پرۀ یه پنکه انگشتم رو بریدم.
‫بیخیال اسپچکاک.
‫چرا نمیری بشوریش، داداش؟
‫- می تونیم چسب زخم بهش بزنیم. ‫- چسب به روغن
‫می چسبه و ‫درد رو آروم می کنه.
‫اکثر مردم این رو نمی دونن.
‫ممنون کریسی.
‫البته اگه با ماشین مثل آدم کار کنی.
‫من کاریش نکردم، اسپچکاک.
‫عجیبه. ‫همیشه هم زیر نظر تو اتفاق میفته.
‫وای خدا جون!
‫دختر خانم، داری بهترین ‫بخشش رو می ندازی دور.
‫بیشتر از سی و پنج درصد ‫ویتامین سیِ پیاز
‫توی تهش جمع میشه.
‫نمی خوای؟ ‫باشه، هر جور راحتی.
‫خیلی خب، حالش رو ببر.
‫- آدم عجیبیه، نه؟ ‫- خیلی خب، اسپچکاک.
‫ماشین بیرونه. ‫برو کارت رو بکن.
‫برای خودت پرندۀ خونگی گرفتی؟
‫مطمئنا بدترین نوع برای خریده.
‫آخرش وقتی که می میرن
‫هورمون ترس ترشح می کنن
‫که باعث میشه گوشتشون تلخ بشه.
‫آره.
‫تلخه.
‫خفه شو اسپچکاک. ‫گوشتش خیلی هم خوبه.
‫و دیگه هم حق نداری ‫به گوشت من دست بزنی.
‫اوه، خپل خان!
‫چطوری؟
‫سلام و درود، رئیس.
‫اسپچکاک، ماشین در چه حاله؟
‫کریستال فاتحه ش رو خونده ‫ولی می تونم درستش کنم.
‫تا اون موقع رفتم براتون ‫یه ماشین اضافی گرفتم.
‫عالیه، من باید برم، ببخشید.
‫هی، از لباست خوشم اومد.
‫انگار از نقاشی نورمن راکول
‫بیرون اومدی.
‫خیلی ممنون. ‫دست شما درد نکنه.
‫- آره. ‫- داستانش جالبه.
‫موقع شروع جنگ جهانی اول
‫نورمن راکول تلاش می کنه ‫توی نیروی دریایی ثبت نام کنه.
‫ولی ردش می کنن، چرا؟
‫- هشت کیلو کمتر از حد معمول وزن داشته. ‫- جالبه...
‫حالا اینجا رو گوش کن... ‫چی کار می کنه؟
‫به مدت چند هفته بعدش
‫خودش رو به رژیم دونات و موز می بنده.
‫فکر نکنم کار خاصی کرده باشه
‫ولی همه مون یه نیمۀ تاریک داریم.
‫مطمئنم مال تو رو می دونم، رئیس.
‫- خیلی خب رفیق. ‫- خوبه.
‫منم یه درس خوب بهت میدم.
‫حالش رو ببرید!
‫رئیس، مطمئنی نمی تونی بمونی؟
‫آره، باید قبل از اینکه ‫فرماندار
‫بوقلمون رو برش بزنه برم.
‫فقط این رو بدون که ‫عید شکرگزاری
‫بدون تو دیگه مثل سابق نمیشه.
‫اوه... گریه نکن.
‫دختر کوچولوم رو ببین که ‫نمی خواد
‫توی عید شکرگزاری از باباش دور باشه.
‫چی با خودم فکر می کردم؟ ‫معلومه که می مونم.
‫می خوام امروزم رو ‫پیش دختر دردونه م بمونم.
‫رئیس، رئیس!
‫اون دوتا دختر دیگه ت چی؟
‫زنگ می زنم و بهشون میگم ‫نمی رسم بیام.
‫نه، نه، نه. ‫نمی خواد این کار رو بکنی.
‫چون این جوری اونا ناراحت میشن...
‫- آره، لوسی چیزیش نمیشه. ‫- من خوبم، فقط...
‫- می دونی، دارم پیاز ریز می کنم. ‫- می دونم چیزیت نیست.
‫چون من می مونم.
‫نمی دونم هنوزم اون ‫کلاه های پدران زائر
‫توی دفترم هست یا نه.
‫بد نقش بازی کردی، لوسی.
‫همین الان برو دست به سرش کن بره.
‫باشه، خیلی خب. ‫متأسفم.
‫ایستگاه 24، پلاک 448 بلوار رید.
‫بخاطر بوقلمون ‫مغزپخت آشپزخونه آتیش گرفته.
‫وقتی برگردیم، باید ‫دست به سرش کنی بره.
‫یه جوری بوقلمون ترکید انگار ‫توش فشفشه گذاشتن.
‫سالمونلا نداشت. ‫بوقلمونه سوخته بود.
‫اسپچکاک، اوضاع اون پایین چطوریه؟
‫امیدوارم زودتر تموم کنی ‫چون اینی که قرض گرفتی
‫در مقایسه با این جیگر، مزخرفه.
‫آره، چقدر دیگه طول می کشه؟
‫هی، اسپچکاک، می شنوی؟
‫اسپچی؟
‫- وای! یعنی چی؟ ‫- اوه!
‫فکرش رو می کردم.
‫ای وای! ‫مچم رو گرفتید!
‫فقط یکم دارم با غذاهای خوش مزه تون ‫از خودم پذیرایی می کنم.
‫این سس پیاز فرانسویمه.
‫آره، آره. ‫یکم دیگه هم می تونی پیاز بزنی.
‫- دو بار زد توش؟ ‫- آره.
‫واسه همه هست.
‫اسپچکاک، خونت ریخته توی ‫کاسه، داداش!
‫خونه یا رنگ خوراکی؟
‫خونه.
‫بریم یکم فوتبال ببینیم.
‫- آره. ‫- آره، از اینجا برید.
‫سرم شلوغه، سرم شلوغه.
‫هی رئیس، خواستیم ‫یکم فوتبال ببینیم.
‫لوسی می دونه روال چطوریه.
‫اول مراسم رژه، بعد فوتبال.
‫نگران نباشید. ‫بازی رو زدم ضبط کنه.
‫چرا مراسم رژه رو ضبط نمی کنی
‫و بازی رو زنده نگاه نمی کنی؟
‫پخش زندۀ مراسم رژه بهتره!
‫اندی، تو که مراسم رژه دوست داری!
‫من ماشین سواری توی مراسم رژه رو دوست دارم.
‫نگاه کردن مراسم رژه ‫توی تلویزیون
‫مال بچه کوچولو ها و ‫دیوونه هاست.
‫- آروم باش رفیق. ‫- چیه؟
‫بازلایتیره. ‫توی اون فیلم اسباب بازی بود.
‫همونی که داستانش راجع به ‫اسباب بازی ها بود.
‫اسمش رو یادم نیست.
‫مراقب اون طناب ها باشید! ‫شاید راست راستکی پرواز کنه.
‫پسر، مطمئنم خواهر کوچولوهام ‫خیلی ناراحتن
‫که امسال با تو مراسم رژه ‫رو نگاه نمی کنن.
‫نه، باهاشون صحبت کردم، ‫مشکلی ندارن که من اینجا باشم.
‫بچه ها بریم خودمون رو تمیز کنیم
‫و برای بوقلمون های اهدایی آماده بشیم.
‫هی بازیگرای اجرای «کینگ کونگ موزیکال»
‫بعد از پیام بازرگانی نشون میده.
‫- خیلی خب. ‫- این چیه؟
‫ست چاقومه.
‫برای شام توی خونۀ فرماندار آوردمش
‫ولی الان می خوام اینجا ‫استفاده کنم.
‫- من بوقلمون رو برش می زنم. ‫- نه وقتی که من اینجام.
‫من بوقلمون رو برش می زنم. ‫رسمش همینه.
‫تری، اینجا خونۀ تو نیست.
‫من بوقلمون رو برش می زنم.
‫من رئیسم. ‫من بوقلمون رو برش می زنم، کاپیتان.
‫خیلی تیزه.
‫عمو ادی، سعیم رو کردم.
‫سخت تر تلاش کن. ‫چون عمرا اگه
‫به بوقلم ماهی چنگم دست بزنه!
‫بچه ها.
‫از وسایل های خرابمون داره ‫پیتزای ماشینی درست می کنه.
‫هی، اسپچکاک، می دونی که
‫می تونی از فر داخل استفاده کنی ‫اگر که می خوای.
‫ممنون گرنی ولی واقعیتش ‫من همین رو ترجیح میدم.
‫یه ترفندیه که زنم بهم یاد داد.
‫رانندۀ کامیون مسیرهای طولانی بود.
‫توی دوران خودش ‫پیتزای ماشینی زیاد درست کرده.
‫خیلی خب...
‫بچه ها، باید دعوتش کنیم
‫که شام رو پیش ما بمونه.
‫اصلاً! شوخیت گرفته؟ ‫نه.
‫آره، می تونه بره با زنش ‫شام بخوره.
‫مگه فیلم «هواپیماها، قطارها و ‫ماشین ها» رو ندیدین؟
‫- زنش احتمالا مرده! ‫- ندیدم.
‫- و الان خرابش کردی. ‫- جدی میگم.
‫زنش احتمالا مرده.
‫الان هم احتمالا خیلی تنهاست.
‫راست میگی. ‫زنم مرده.
‫اوه... ببخشید داداش.
‫- صدامون رو شنیدی؟ ‫- آره، همه چیز رو می شنوم.
‫چند سال پیش مرد.
‫تصادف با الوار.
‫- آره، خودش مقصر بود. ‫- هی داداش
‫ببین، واقعا بابت این داستان ‫متأسفیم.
‫و حالا که حرفش شد ‫دوست داریم ازت دعوت کنیم
‫که شام رو پیش ما باشی.
‫تو شیرین تر از هانی کریسپی ‫گرنی
‫ولی راستش از قبل با دوستم
‫برنامه ریختیم.
‫مدله.
‫آره و با خواهرای دوقلوش
‫و احتمالا بریم بیرون
‫و دورهمی.
‫باشه، حله. ‫می بینی؟ نمیشه.
‫قراره با دوتا دوقلو بره تفریح
‫و با هم خوش بگذرونن.
‫حواستون به پیتزا باشه.
‫میرم از اون پای اسپاگتی یکم ‫پنیر بردارم.
‫اسپاگاتی! این طوری باید تلفظ کنی.
‫معلومه که خیلی غرور داره
‫که اعتراف کنه جایی برای رفتن نداره.
‫نظرم اینه در طول روز
‫مخفیانه یه دستگاه رو ‫خراب کنیم تا درستش کنه
‫و وقتی هم که کارش تموم شه
‫موندن براش سخت نیست.
‫- مسخره ست! ‫- هی.
‫چرا بزرگ نمیشی و به جای خودت
‫به بقیه فکر نمی کنی، آقا؟
‫خیلی خب، گوش کن. ‫من انجامش میدم.
‫ولی فقط بخاطر اینکه ‫خراب کاری دوست دارم.
‫- پخش بشید! زودباشید، پخش بشید! ‫- چی؟
‫زودباشید! یالا! برید، برید، برید! ‫داره میاد، داره میاد!
‫کی آماده ست یکم فوتبال بازی کنیم؟
‫رئیس، الان موقع خوبی نیست.
‫- هی کاپیتان، حرکت قلابی. ‫- بیخیال تری.
‫دستام پر از سس کریسکوئه.
‫من میرم.
‫یالا، پرتش کن.
‫- بابا! بابا! ‫- چی کار می کنی؟
‫- اوه! ‫- بابا، حالت خوبه؟
‫- هی، هی، پسر. ‫- من خوبم.
‫هی، تاچ داون!
‫خیلی خب، آسیبی به پشتم نزدم، ‫این رو پیروزی در نظر می گیرم.
‫اون بوقلمونی که صاف شده چی؟
‫این یکی؟ وای پسر.
‫آره، یه خورده له شده، نه؟
‫درست میشه. ‫یکم آشغال بریز توش.
‫نه بچه ها؟ هی!
‫خیلی خب، کی آماده ست؟ ‫یه نفر بره که توپ رو پاس بدم.
‫- لعنتی، کمرم... ‫- خیلی خب، من میرم.
- ‫بگیر... آخ، لعنتی. - میخوای یکم بشینی؟
‫- داری پورۀ سیب زمینی درست می کنی؟ ‫- اوهوم.
‫می دونی راز درست کردن ‫یه پورۀ سیب زمینی خوب چیه؟
‫کره. ‫هر چی کرۀ بیشتر، بهتر.
‫همیشه همین رو میگم.
‫من پورۀ سیب زمینی سنتی درست نمی کنم.
‫توی این دستور پخت باید ‫شیر سویا و پنیر پارمیجانو بریزی.
‫اَه، حالم بد شد.
‫عین این غارنشینا هم می زنی.
‫- گوشت خرچنگه؟ ‫- آره.
‫- بوقلمون رو باهاش پر می کنی؟ ‫- آره.
‫- گوشت خرچنگ می ریزی؟ ‫- می دونی
‫اگه دوست نداری ‫مجبور نیستی بخوری.
می خوایم با مواد آماده پرش کنیم.
‫وای خدا. ‫مگه بچۀ شش ساله ای؟
‫تا به حال نذاشتی امتحان کنیم
‫منم همیشه می خواستم ‫امتحانش کنم.
‫بذار یه چیزی بهت بگم
‫پر کردن شکم بوقلمون ‫دقت می خواد
‫و لازمه که طعم خوبی داشته باشه
‫مثل پیکن یا انجیر. (یه نوع گردو)
‫اوه یا سیب!
‫میرم براتون سیب بیارم.
‫من بودم همین الان ‫بوقلمون رو قایم می کردم.
‫الانه که ده تا پیشنهاد ‫برای نحوۀ پختش بهت بده.
‫و قبل از اینکه ببینه
‫با ماهی سالمون و ‫خرچنگ پرش کردی این کار رو می کنه.
‫دست به سرش کن بره!
‫سیب نتونستم پیدا کنم
‫ولی کشمش پیدا کردم، ‫بهتر از بقیه ست، نه؟
‫بابا، احتمالا باید بذاری خودش ‫هر چی می خواد درست کنه.
‫شبیه غذاهای موندۀ شب ‫توی سازمان ملل متحد شده.
‫بابا، اگه عید شکرگزاری سنتی می خوای
‫برو خونه ی بابابزرگ.
‫ما از این جور کارها ‫اینجا نداریم.
‫چرا من دارم. ‫توی ماشینمه.
‫می خواستم ببرم ‫خونۀ بابابزرگت.
‫برو توی ماشینم. ‫کنسرو ذرت،
‫کنسرو توت خرس، ‫کنسرو گریوی
‫و کنسرو که خودت دوست داری، ‫کنسرو یم دارم.
‫برو. ‫بدو برو ببینم.
‫تا اون موقع می خوام ‫کشمش این رو بیشتر کنم.
‫- چه غلطی داری می کنی؟ ‫- دارم کشمش اضافه می کنم.
‫هر چی کشمش خشک تر باشه ‫شیرین تره.
‫همین الان اونا رو ‫بیار بیرون.
‫چرا باید من می رفتم ‫داخل این؟
‫چون کوچیکتر از مایی.
‫اگه بخوایم هواکش رو خراب کنیم، ‫شاید من انجامش بدم، خب؟
بچه بازی در نیار اندی.
‫اوه... داغون شد.
‫لباسشویی خراب شد.
‫دمت گرم رفیق کوچولو.
‫لباسشویی رو از کار انداختی.
‫میرم به اسپچکاک بگم.
‫رئیس، هی، رئیس.
‫رئیس، رئیس، رئیس.
‫اگه می خوان ‫فوتبال رو درست کنن
‫باید یه لاستیک از تیر دروازه آویزون کنن
‫که اگه توپ ازش رد بشه ‫75 امتیاز بگیری.
‫به این میگن بازی.
‫چیزی نیست بری درست کنی؟
‫دارم فوتبال رو درست می کنم.
‫هی، اسپچکاک.
‫لباسشوییمون خراب شده.
‫به نظرت می تونی ‫یه نگاهی بهش بندازی؟
‫عجب دلقکایی هستید شماها!
آفرین!
‫خیلی خب، باشه.
‫خیلی خب، وای خدا!
‫باید ته لوبیا رو بزنی.
‫طعمش رو بهتر می کنه.
‫باید این یارو رو بندازیم بیرون. ‫کل روزمون رو خراب می کنه.
‫ایستگاه 24.
‫آتش سوزی در پلاک 3002 خیابان پمبروک
‫بخاطر بوقلمون مغزپخت
‫هی ببخشید، دوست دارم باهاتون بیام ‫ولی الان ساعت کاریم نیست.
‫و تازه قوطی دوم رو باز کردم.
‫آره، از صورت قرمزت مشخصه.
‫نگران نباش. ‫تو آروم باش.
‫و یه لطفی بکن، ‫تا وقتی که نیستیم
‫- بوقلمون های اهدایی رو پخش کن. ‫- حتما.
‫بیخیال، پرید.
‫پرید!
‫بفرمایید. ‫این یکی سنگینه.
‫هفت کیلو و نیمه. ‫تعطیلات خوبی داشته باشید آقا، ممنون.
‫سلام، حالتون چطوره؟
‫انگاری یه خورده له شده، نه؟
‫شاید بتونیم یکی دیگه ‫براتون پیدا کنیم.
‫مطمئن نیستم شاید...
‫یکی اینجا دارم.
‫اوه، این رو ببین.
‫سنگینه.
‫- هی، ظرفش هم از خودتون. ‫- ممنون.
‫اوه آره.
‫نگران نباش رفیق صاف من.
‫برای تو هم یه خونه پیدا می کنیم.
‫خیلی خب.
‫بریم یکم فوتبال ببینیم!
‫اوه عزیزم! ‫بذار یه چیزی بگم.
‫این ماشین تعمیر شده صداش ‫عین گربه کوچولو شده.
‫خیلی خوب بود.
‫ممنون کریستال. ‫همین طوری نگهش دار.
‫آره، حتما.
یوهو!
‫دل تو دلم نیست که ‫بوقلمونم رو بذارم توی فر.
‫بوقلمونم کو؟
‫احتمالا باید از رئیس بپرسی.
‫کسی جز من نباید بوقلمونم رو درست کنه.
‫وای خداجون!
‫تمومه، تمومه، ‫اعلام پایان کن! زودباش دیگه.
‫- بوقلمونم کو؟ ‫- کدوم بوقلمون؟
‫اسپچکاک گفت ‫تو برداشتیش.
‫حرف از بوقلمون شد... ‫این یارو کی می خواد بره؟
‫- این چیه؟ ‫- این همونیه که له شده.
‫با خودم گفتم ازش استفاده کنیم تا
‫شام عید شکرگزاریِ ‫سنتیمون رو کامل کنیم.
‫من یه بوقلمون ناراگانستی ‫خونگی گرون خریدم
‫و توی بخش وسایل گذاشته بودمش.
‫- چه بلایی سرش اومده؟ ‫- ما اونجا
اهدایی ها رو گذاشتیم. ‫چرا اونجا گذاشتیش؟
‫- که تو توش کرم نریزی. ‫- باید می ذاشتیش
‫یه جای دیگه. ‫دیگه نیستش.
‫ولی من توش رو با ‫خرچنگ و ماهی سالمون پر کردم.
‫حالم بد شد. ‫اون خانمه ضد حال می خوره.
‫برای کلۀ گنده ای مثل من
‫با نوار پاره نمیشه. ‫باید منگنه رو پیدا کنم.
‫کافیه دیگه. ‫وقتشه بری و بهش بگی.
‫چی بگم خب؟
‫داره عید شکرگزاریمون رو ‫خراب می کنه.
‫اسپچکاک.
‫ولی اون بابامه. ‫همین طوری که
‫نمی تونم بگم از اینجا بره.
‫می دونستی بچه ها سعی دارن
‫اسپچکاک رو نگه دارن؟
‫اسپچکاک؟ چرا؟
‫فکر می کنن کار خوبیه.
‫تو رو خدا نگاه کن...
‫می خوان رئیس رو بیرون کنن
‫و اسپچکاک رو نگه دارن.
‫کی فکرش رو می کرد؟
‫خیلی خب. ‫بهش می گم.
‫باشه.
‫بابا.
‫نه، نگاه کن... ‫میشه توضیح بدم؟
‫بابا، وایستا.
‫- بابا، وایستا. ‫- باید برم.
‫برای شام با خواهرات دیرم میشه.
‫بابا، بیخیال.
‫بابا.
‫هی، میشه صحبت کنیم؟
‫بابا؟
‫- صدات رو نمی شنوم. ‫- باشه، باشه.
‫میشه شیشه رو بدی پایین؟
‫نمی تونم شیشه رو بدم پایین.
‫فکر کردم صدام رو نمی شنوی.
‫تازه ماشین رو سرویس کردم.
‫بابا، خواهش می کنم بمون.
‫نباید این رو به اسپچکاک بگی؟
‫ظاهرا می خواین که اون بمونه.
‫ببخشید، باید زودتر ‫یه چیزی می گفتم.
‫من سنت های تو رو دوست دارم ولی
‫این اولین عید شکرگزاری ایستگاهمه
‫و خوشحال بودم.
‫چون مال من بود و می دونی
‫می تونم با بچه ها باشم.
‫پس چرا وقتی داشتم می رفتم گریه می کردی؟
‫چون داشتم پیاز خورد می کردم.
‫بذار برات درس عبرت بشه.
‫- فقط از کنسرو پیاز استفاده کن. ‫- بابا...
‫منم بابت اولین ‫عید شکرگزاری ایستگاهت خوشحال بودم.
‫- خواهشا بمون. ‫- می دونم اینجا جایی ندارم.
‫بابا!
‫بابا.
‫خدایی؟
‫این بوقلمون مزخرفه.
‫هیچی فضای خالی نداره.
‫اصلا نمیشد توش رو با ‫خرچنگ و ماهی سالمون پر کرد.
‫به نظر من که مزخرف نیست.
‫به نظرم بوقلمِ ماهی چنگ ‫خوش مزه ای میشه
‫حتی اگر با ماهی سالمون و خرچنگ ‫پر نشده باشه.
‫بدون اینا بوقلمِ ماهی چنگ نمیشه.
‫بخاطر همین «ماهی» و «چنگ»
‫- توی اسمش معنی داره. ‫- اوه آره
‫وای پسر، آره، فکر می کردیم
‫از روی اسم کسی که ‫اختراعش کرده برداشتن
‫انگار ایگنیسیس تورکربمان ‫یا چیزی بوده.
‫- منظورت از ما کیه؟ ‫- همه این فکر رو می کردیم.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- خوب نبود.
‫لباسشویی درست شده
‫ولی اسپچکاک رو نمی بینم.
‫برای یه نفر دیگه جا دارید؟
‫- آره. ‫- هی!
‫آره، پسر. ‫بیا اینجا!
‫هی، برای یکی دیگه چی؟
‫- آره بابا! ‫- آره.
‫آقای کاک! ‫(معنی خروس هم میده)
‫چرا اسپچکاک باید سر ‫میز اصلی بشینه
‫و من اینجا تنها بشینم؟
‫نگو... چون مهمونمونه.
‫دوست داری مهمونمون ‫تنها اینجا بشینه؟
‫- آره. ‫- هی، بس کن.
‫ببخشید. ‫گوش کنید، گوش کنید.
‫می دونم یه خورده روی اعصابتون میرم...
‫- بیخیال! ‫- نه.
‫- آره، دقیقا همین طوری.
‫ولی امیدوار بودم که شما ‫یک سنت عید شکرگزاری دیگه رو تحمل کنید.
‫دوست دارم همه به نوبت
‫بابت چیزی که شکرگزار هستن رو بگن تا بشنوم.
‫باشه؟ اول من شروع می کنم، اول من.
‫خیلی خب، من شکرگزارم
‫که وجود من رو
‫تحمل می کنید
‫یه خورده مدیریت خرد دارم...
‫ولی بخاطر خوبی خودتونه، خب؟
‫و همین.
‫- منم دارم بچه ها. ‫- خیلی خب
‫چیزایی که بابتش ‫شکرگزارم:
‫تندرستی
‫عبرت گیری از اشتباهاتم
‫مهربونی افراد غربیه...
‫آیک... این چیه؟
‫یه مقاله راجع به چیزایی که ‫باید شکرگزار بود خوندم
‫و نوشتمشون.
‫از ته دل بگو.
‫آره، آره، باشه.
‫حتما.
‫تا جایی که به ذهنم میاد
‫چیزایی که بابتش ‫شکرگزارم
‫رودهای قشنگ کوه، ‫اقیانوس،
‫- کفش دوزک، انجمن... ‫- خیلی خب، اجازه بده...
‫از ته دل بگو.
‫قاشق... قاشق های تمیز.
‫خیلی از کشورها...
‫قاشق تمیز ندارن.
‫هی، هی، هی... رفیق.
‫حدس بزن. ‫من بابت ملحق شدن اسپچکاک به ما شکرگزارم.
‫ملحق شدن به ما. ‫منم همین رو...
‫ممنون گرنی.
‫خیلی خب.
‫عرضم به خدمتتون که احتمالا
‫سی و شش یا سی و هفت تا ‫چیز هست که امسال بابتش شکر گزارم.
‫خیلی خب، اولیش
‫مهندسی هریشمن تابستون ‫سال گذشته
‫یه خط تولید جدید در بلبرینگ زده.
‫می دونید که هریشمن بیشتر به
‫رابط موتور و میل کاردانشون می شناسن.
‫و وقتی بلبرینگ رو ساختن
‫یه گروه بزرگ آنلاین داشتیم که ‫بحث می کردیم
‫می گفتن «باورتون میشه ‫چه بلایی سرمون آوردن؟»
‫چون هریشمن حق انحصاری ‫45 قطعۀ ماشین های سنگین رو داره.
‫یه چیز کوچیک برای ‫سر راه برمی دارم.
‫ممنون.
‫اینا رو از ماشینت بیرون آوردم.
‫شمع های ماشینم.
‫آره، نمی خواستم بدون ‫فرصت صحبت
‫با دخترت از اینجا بری.
‫چطوری تو...
‫من همه چیز رو می شنوم.
‫خیلی خب، خانم ها.
‫انتظار این رو نداشتم.
‫به امید دیدار!
‫نه دقیقا، ولی بر پدرش لعنت، ‫فکر کردم دروغ میگه.
‫خیلی خب، کافیه. ‫بریم غذامون رو بخوریم.
‫- آره! ‫- عالیه.
‫می خوام کاپیتان
‫بوقلمون صاف رو برش بزنه.
‫چه افتخاری!
‫ایستگاه 24 آتش سوزی ‫در پلاک 707 جادۀ کامرس.
‫دوباره بخاطر بوقلمون مغزپخت ‫آتیش گرفته.
‫راه بیفتید.
‫من مسئولیت اینجا رو به عهده می گیرم، ‫غذا رو گرم نگه می دارم.
‫بریم دیگه سر شام!
‫- عزیزم! ‫- اوه، آره.
‫اون همه غذا کو؟
‫هیچیش نیست!
‫کی همش رو خورده؟
‫تری مکانکی.
‫راستش زیادم بد نیست.
‫آره، از متفاوت فکر کردن خوشم میاد.
‫هی، اندی چرا تو ‫این پیتزا رو نمی چرخونی؟
‫اون تیکه ش خوب پخته نشده.
‫چرا من؟
‫چون مطمئنم خوب می تونی ‫انجامش بدی.
‫اندی.
‫بیخیال. ‫حواست رو جمع کن رفیق!
‫دفعۀ بعدی خودتون انجامش بدید!
‫هی، رفیق. ‫بیا اینجا.
‫طفلکی روز سختی داشته.
‫لعنتی... ‫خوش ندارم بگم
‫ولی به نظرم باید ‫به اسپچکاک زنگ بزنیم.
‫- اندی، آماده ای، رفیق؟ ‫- زودباشید، بچه ها.
‫به مراسم رژه دیر می رسیم ها!
‫باشه، آروم باش اندی.
‫مراسم رژه که نمی خواد فرار کنه.
‫می خوام نمایش ها رو ببینم.
‫نه، می رسیم رفیق.
‫اندی، چرا این قدر خوشحالی؟
‫چون مراسم رژۀ عید ‫شکرگزاری رو دوست دارم.
‫وقتی بچه بودم دوست داشتم
‫رد شدن ماشین رو از خیابونمون ببینم.
‫هنوزم مثل بچه ها صحبت می کنی.
‫اینا رو نمی دونم
‫ولی می تونی من رو هوادار و ‫پرچمدار مراسم رژه صدا کنی!
‫من بودم توی تلفظش ‫حواسم رو جمع می کردم.
‫آیک، زودباش، راه بیفت، عجله کن!
‫باشه، رفیق کوچولو، ‫یه عالمه وقت دارم.
‫می دونی که مسیر رژه ‫همش دوتا بلوک
‫- با اینجا فاصله داره، نه؟ ‫- هنوز نرسیدیم؟
‫هنوز نرسیدیم؟
‫خیلی خب، الان می رسیم.
‫شوخی می کنم. ‫هنوز نرسیدیم؟
‫اوه!
‫نه آقا، این ماشین راه برو نیست.
‫- نه، نه، امروز نه. ‫- متأسفم، اندی.
‫خب، چرا ماشین رو ‫روی دندۀ خلاص نذاریم؟
‫من می شینم پشت فرمون ‫بقیه هم
‫توی مسیر رژه ماشین ‫رو هل میدن.
‫محض اینکه مأموریت پیش بیاد
‫باید ماشین رو درست کنیم.
‫هی، آیک، زنگ بزن به سرپرست ماشین آلات.
‫اسپچکاک؟ نه!
‫- رئیس خواهش می کنم. ‫- باید درستش کنیم.
‫رئیس، اسپچکاک نه.
‫- امروز نه! ‫- آیک، زنگ بزن.
‫باشه.
‫- اندی، بچه بازی در نیار. ‫- باشه، بهش سخت نگیر رئیس.
‫- دل خوش کرده بود به مراسم رژه. ‫- دلیل نمیشه که قهر کنه.
‫- تنهام بذارید! ‫- هی!
‫برو توی خوابگاه گریه ت رو بکن، رفیق.
‫باشه! ماشین مسخره...
‫خوب میشه... ‫طفلکی!
‫- فقط باید یه چرتی بزنه. ‫- هی، اندی
‫فقط به یاد چیزایی باش ‫که باید شکرگزار باشی.
‫- گور بابات! ‫- هوی!
‫حرف دهنت رو بفهم، پسر جان!
‫می بینی وقتی رو میدی چه میشه؟
‫عید شکرگزاری همه مبارک!
‫خوشبختانه ماشین خراب شده
‫تنها مشکل شما در ‫عید شکرگزاریه.
‫- بدتر از اینم مگه میشه؟ ‫- چشم نزن ما رو.
‫پیش بینی کردم سه تا ‫بوقلمون مغز پخت بسوزه.
‫خیلی خب، حالا که ‫مراسم رژه خراب شد
‫میرم شام رو کنار خانواده باشم.
‫- میری رئیس؟ ‫- مطمئنی نمی خوای
‫امسال با ما باشی رئیس؟
‫نه، ویکی سر کاره.
‫برای همین میرم پیش خواهرای لوسی
‫توی خونۀ پدربزرگشون.
‫عید شکرگزاری با فرماندار.
‫عمریه در تلاشم که ‫همچین روزی رو کنار بابام نباشم.
‫- خوشحالم که الان سر کارم. ‫- منم خوشحالم که نیستم.
‫میرم لباسای شخصیم رو بپوشم
‫و قبل از اینکه اسپچکاک بیاد
‫ماشین رو درست کنه برم.
‫اسپچکاک حالم رو به هم می زنه.
‫همیشه سر تا پاش کثیف و روغنیه
‫و همش یه جاییش خونیه.
‫اسپچکاک همیشۀ خدا
‫پرت و پلا میگه!
‫اسپچکاک... ‫همیشه یه کاری می کنه
‫انگار تقصیر منه که چیزی خراب میشه.
‫خیلی خب، خوش بگذره بچه ها.
‫خیلی دلمون واسه ت تنگ میشه، رئیس!
‫خوب نقش بازی کردی.
‫حتی منم باورم شد ‫دلت می خواد رئیس بمونه.
‫ممنون. خوب درس دادم، نه؟
‫دوستش دارم ولی بهترین بخش ‫کارمون در عید شکرگزاری
‫اینه که به روش خودمون انجامش بدیم، ‫نه به روش تری مکانکی.
‫گاهی ممکنه یه غیر قابل تحمل باشه.
‫توی خونه مجبورمون می کنه ‫کلاه پدران زائر بپوشیم
‫فوتبال تاچ بازی کنیم، ‫غذاهای مسخره ش رو بخوریم.
‫این اولین عید شکرگزاریم
‫بدون قوانین اونه ‫و من خیلی خوشحالم.
‫عید شکرگزاری ایستگاه هیچ ‫قانونی نداره.
‫باریکلا!
‫برای شام هر چی دلمون ‫بخواد می تونیم درست کنیم.
‫من پای اسپاگتی درست می کنم.
‫من بوقلمون شکم پر درست می کنم ‫ولی امسال
‫بوقلمون ناراگاسنتی خونگیه
‫و توش رو با یه ماهی سالمون که اونم
‫توش گوشت خرچنگ داره پر کردم.
‫اوه... داری راجع به ‫«بوقلمِ ماهی چنگ» صحبت می کنی؟
‫تازه توی همین چاپ نوامبر مجلۀ
‫- «شدیداً خوشمزه» خوندم. ‫- آره!
‫ این همون عید شکرگزاریه که ‫همیشه خوابش رو می دیدم.
‫بریم با سس پیاز خونگی شروع کنیم.
‫لوسی، یه لطفی بکن و ‫چندتا پیاز برام ریز کن.
‫چرا من ریز کنم؟
‫- اوه آره. ‫- خوشحالم که
‫امسال مجبور نیستم ‫یم های بابام رو بخورم.
‫ده سال توی دستمالم قایمشون می کردم
‫و می نداختمشون توی دستشوئی.
‫ولی من عاشق یه ‫پای سیب زمینی شیرینم.
‫مطمئنم با یم فرق داره.
‫پای سیب زمینی شیرین با ‫یم فرقی نداره.
‫نه، راستش به نظرم
‫هر پای سیب زمینی شیرینی، یم هست
‫ولی هر یمی پای سیب زمینی شیرین نیست.
‫اشتباه می کنی!
‫یم اصلا یم نیست!
‫همشون سیب زمینی شیرینه.
‫- اسپچکاک. ‫- اسپچکاک.
‫توی دهۀ سی، یه کشاورز اسمِ
‫یه سیب زمینی شیرین، نارنجی و نرم ‫رو گذاشت یم
‫تا از بقیۀ سیب زمینی ها ‫متمایزش کنه.
‫ولی یم واقعی یه ‫سبزی ریشه ایه
‫که توی مناطق استوایی پیدا میشه.
‫برای همین یم شما اصلا یم نیست!
‫چسب نواری دارید؟
‫سر پرۀ یه پنکه انگشتم رو بریدم.
‫بیخیال اسپچکاک.
‫چرا نمیری بشوریش، داداش؟
‫- می تونیم چسب زخم بهش بزنیم. ‫- چسب به روغن
‫می چسبه و ‫درد رو آروم می کنه.
‫اکثر مردم این رو نمی دونن.
‫ممنون کریسی.
‫البته اگه با ماشین مثل آدم کار کنی.
‫من کاریش نکردم، اسپچکاک.
‫عجیبه. ‫همیشه هم زیر نظر تو اتفاق میفته.
‫وای خدا جون!
‫دختر خانم، داری بهترین ‫بخشش رو می ندازی دور.
‫بیشتر از سی و پنج درصد ‫ویتامین سیِ پیاز
‫توی تهش جمع میشه.
‫نمی خوای؟ ‫باشه، هر جور راحتی.
‫خیلی خب، حالش رو ببر.
‫- آدم عجیبیه، نه؟ ‫- خیلی خب، اسپچکاک.
‫ماشین بیرونه. ‫برو کارت رو بکن.
‫برای خودت پرندۀ خونگی گرفتی؟
‫مطمئنا بدترین نوع برای خریده.
‫آخرش وقتی که می میرن
‫هورمون ترس ترشح می کنن
‫که باعث میشه گوشتشون تلخ بشه.
‫آره.
‫تلخه.
‫خفه شو اسپچکاک. ‫گوشتش خیلی هم خوبه.
‫و دیگه هم حق نداری ‫به گوشت من دست بزنی.
‫اوه، خپل خان!
‫چطوری؟
‫سلام و درود، رئیس.
‫اسپچکاک، ماشین در چه حاله؟
‫کریستال فاتحه ش رو خونده ‫ولی می تونم درستش کنم.
‫تا اون موقع رفتم براتون ‫یه ماشین اضافی گرفتم.
‫عالیه، من باید برم، ببخشید.
‫هی، از لباست خوشم اومد.
‫انگار از نقاشی نورمن راکول
‫بیرون اومدی.
‫خیلی ممنون. ‫دست شما درد نکنه.
‫- آره. ‫- داستانش جالبه.
‫موقع شروع جنگ جهانی اول
‫نورمن راکول تلاش می کنه ‫توی نیروی دریایی ثبت نام کنه.
‫ولی ردش می کنن، چرا؟
‫- هشت کیلو کمتر از حد معمول وزن داشته. ‫- جالبه...
‫حالا اینجا رو گوش کن... ‫چی کار می کنه؟
‫به مدت چند هفته بعدش
‫خودش رو به رژیم دونات و موز می بنده.
‫فکر نکنم کار خاصی کرده باشه
‫ولی همه مون یه نیمۀ تاریک داریم.
‫مطمئنم مال تو رو می دونم، رئیس.
‫- خیلی خب رفیق. ‫- خوبه.
‫منم یه درس خوب بهت میدم.
‫حالش رو ببرید!
‫رئیس، مطمئنی نمی تونی بمونی؟
‫آره، باید قبل از اینکه ‫فرماندار
‫بوقلمون رو برش بزنه برم.
‫فقط این رو بدون که ‫عید شکرگزاری
‫بدون تو دیگه مثل سابق نمیشه.
‫اوه... گریه نکن.
‫دختر کوچولوم رو ببین که ‫نمی خواد
‫توی عید شکرگزاری از باباش دور باشه.
‫چی با خودم فکر می کردم؟ ‫معلومه که می مونم.
‫می خوام امروزم رو ‫پیش دختر دردونه م بمونم.
‫رئیس، رئیس!
‫اون دوتا دختر دیگه ت چی؟
‫زنگ می زنم و بهشون میگم ‫نمی رسم بیام.
‫نه، نه، نه. ‫نمی خواد این کار رو بکنی.
‫چون این جوری اونا ناراحت میشن...
‫- آره، لوسی چیزیش نمیشه. ‫- من خوبم، فقط...
‫- می دونی، دارم پیاز ریز می کنم. ‫- می دونم چیزیت نیست.
‫چون من می مونم.
‫نمی دونم هنوزم اون ‫کلاه های پدران زائر
‫توی دفترم هست یا نه.
‫بد نقش بازی کردی، لوسی.
‫همین الان برو دست به سرش کن بره.
‫باشه، خیلی خب. ‫متأسفم.
‫ایستگاه 24، پلاک 448 بلوار رید.
‫بخاطر بوقلمون ‫مغزپخت آشپزخونه آتیش گرفته.
‫وقتی برگردیم، باید ‫دست به سرش کنی بره.
‫یه جوری بوقلمون ترکید انگار ‫توش فشفشه گذاشتن.
‫سالمونلا نداشت. ‫بوقلمونه سوخته بود.
‫اسپچکاک، اوضاع اون پایین چطوریه؟
‫امیدوارم زودتر تموم کنی ‫چون اینی که قرض گرفتی
‫در مقایسه با این جیگر، مزخرفه.
‫آره، چقدر دیگه طول می کشه؟
‫هی، اسپچکاک، می شنوی؟
‫اسپچی؟
‫- وای! یعنی چی؟ ‫- اوه!
‫فکرش رو می کردم.
‫ای وای! ‫مچم رو گرفتید!
‫فقط یکم دارم با غذاهای خوش مزه تون ‫از خودم پذیرایی می کنم.
‫این سس پیاز فرانسویمه.
‫آره، آره. ‫یکم دیگه هم می تونی پیاز بزنی.
‫- دو بار زد توش؟ ‫- آره.
‫واسه همه هست.
‫اسپچکاک، خونت ریخته توی ‫کاسه، داداش!
‫خونه یا رنگ خوراکی؟
‫خونه.
‫بریم یکم فوتبال ببینیم.
‫- آره. ‫- آره، از اینجا برید.
‫سرم شلوغه، سرم شلوغه.
‫هی رئیس، خواستیم ‫یکم فوتبال ببینیم.
‫لوسی می دونه روال چطوریه.
‫اول مراسم رژه، بعد فوتبال.
‫نگران نباشید. ‫بازی رو زدم ضبط کنه.
‫چرا مراسم رژه رو ضبط نمی کنی
‫و بازی رو زنده نگاه نمی کنی؟
‫پخش زندۀ مراسم رژه بهتره!
‫اندی، تو که مراسم رژه دوست داری!
‫من ماشین سواری توی مراسم رژه رو دوست دارم.
‫نگاه کردن مراسم رژه ‫توی تلویزیون
‫مال بچه کوچولو ها و ‫دیوونه هاست.
‫- آروم باش رفیق. ‫- چیه؟
‫بازلایتیره. ‫توی اون فیلم اسباب بازی بود.
‫همونی که داستانش راجع به ‫اسباب بازی ها بود.
‫اسمش رو یادم نیست.
‫مراقب اون طناب ها باشید! ‫شاید راست راستکی پرواز کنه.
‫پسر، مطمئنم خواهر کوچولوهام ‫خیلی ناراحتن
‫که امسال با تو مراسم رژه ‫رو نگاه نمی کنن.
‫نه، باهاشون صحبت کردم، ‫مشکلی ندارن که من اینجا باشم.
‫بچه ها بریم خودمون رو تمیز کنیم
‫و برای بوقلمون های اهدایی آماده بشیم.
‫هی بازیگرای اجرای «کینگ کونگ موزیکال»
‫بعد از پیام بازرگانی نشون میده.
‫- خیلی خب. ‫- این چیه؟
‫ست چاقومه.
‫برای شام توی خونۀ فرماندار آوردمش
‫ولی الان می خوام اینجا ‫استفاده کنم.
‫- من بوقلمون رو برش می زنم. ‫- نه وقتی که من اینجام.
‫من بوقلمون رو برش می زنم. ‫رسمش همینه.
‫تری، اینجا خونۀ تو نیست.
‫من بوقلمون رو برش می زنم.
‫من رئیسم. ‫من بوقلمون رو برش می زنم، کاپیتان.
‫خیلی تیزه.
‫عمو ادی، سعیم رو کردم.
‫سخت تر تلاش کن. ‫چون عمرا اگه
‫به بوقلم ماهی چنگم دست بزنه!
‫بچه ها.
‫از وسایل های خرابمون داره ‫پیتزای ماشینی درست می کنه.
‫هی، اسپچکاک، می دونی که
‫می تونی از فر داخل استفاده کنی ‫اگر که می خوای.
‫ممنون گرنی ولی واقعیتش ‫من همین رو ترجیح میدم.
‫یه ترفندیه که زنم بهم یاد داد.
‫رانندۀ کامیون مسیرهای طولانی بود.
‫توی دوران خودش ‫پیتزای ماشینی زیاد درست کرده.
‫خیلی خب...
‫بچه ها، باید دعوتش کنیم
‫که شام رو پیش ما بمونه.
‫اصلاً! شوخیت گرفته؟ ‫نه.
‫آره، می تونه بره با زنش ‫شام بخوره.
‫مگه فیلم «هواپیماها، قطارها و ‫ماشین ها» رو ندیدین؟
‫- زنش احتمالا مرده! ‫- ندیدم.
‫- و الان خرابش کردی. ‫- جدی میگم.
‫زنش احتمالا مرده.
‫الان هم احتمالا خیلی تنهاست.
‫راست میگی. ‫زنم مرده.
‫اوه... ببخشید داداش.
‫- صدامون رو شنیدی؟ ‫- آره، همه چیز رو می شنوم.
‫چند سال پیش مرد.
‫تصادف با الوار.
‫- آره، خودش مقصر بود. ‫- هی داداش
‫ببین، واقعا بابت این داستان ‫متأسفیم.
‫و حالا که حرفش شد ‫دوست داریم ازت دعوت کنیم
‫که شام رو پیش ما باشی.
‫تو شیرین تر از هانی کریسپی ‫گرنی
‫ولی راستش از قبل با دوستم
‫برنامه ریختیم.
‫مدله.
‫آره و با خواهرای دوقلوش
‫و احتمالا بریم بیرون
‫و دورهمی.
‫باشه، حله. ‫می بینی؟ نمیشه.
‫قراره با دوتا دوقلو بره بیرون
‫حواستون به پیتزا باشه.
‫میرم از اون پای اسپاگتی یکم ‫پنیر بردارم.
‫اسپاگاتی! این طوری باید تلفظ کنی.
‫معلومه که خیلی غرور داره
‫که اعتراف کنه جایی برای رفتن نداره.
‫نظرم اینه در طول روز
‫مخفیانه یه دستگاه رو ‫خراب کنیم تا درستش کنه
‫و وقتی هم که کارش تموم شه
‫موندن براش سخت نیست.
‫- مسخره ست! ‫- هی.
‫چرا بزرگ نمیشی و به جای خودت
‫به بقیه فکر نمی کنی، آقا؟
‫خیلی خب، گوش کن. ‫من انجامش میدم.
‫ولی فقط بخاطر اینکه ‫خراب کاری دوست دارم.
‫- پخش بشید! زودباشید، پخش بشید! ‫- چی؟
‫زودباشید! یالا! برید، برید، برید! ‫داره میاد، داره میاد!
‫کی آماده ست یکم فوتبال بازی کنیم؟
‫رئیس، الان موقع خوبی نیست.
‫- هی کاپیتان، حرکت قلابی. ‫- بیخیال تری.
‫دستام پر از سس کریسکوئه.
‫من میرم.
‫یالا، پرتش کن.
‫- بابا! بابا! ‫- چی کار می کنی؟
‫- اوه! ‫- بابا، حالت خوبه؟
‫- هی، هی، پسر. ‫- من خوبم.
‫هی، تاچ داون!
‫خیلی خب، آسیبی به پشتم نزدم، ‫این رو پیروزی در نظر می گیرم.
‫اون بوقلمونی که صاف شده چی؟
‫این یکی؟ وای پسر.
‫آره، یه خورده له شده، نه؟
‫درست میشه. ‫یکم آشغال بریز توش.
‫نه بچه ها؟ هی!
‫خیلی خب، کی آماده ست؟ ‫یه نفر بره که توپ رو پاس بدم.
‫- لعنتی، کمرم... ‫- خیلی خب، من میرم.
- ‫بگیر... آخ، لعنتی. - میخوای یکم بشینی؟
‫- داری پورۀ سیب زمینی درست می کنی؟ ‫- اوهوم.
‫می دونی راز درست کردن ‫یه پورۀ سیب زمینی خوب چیه؟
‫کره. ‫هر چی کرۀ بیشتر، بهتر.
‫همیشه همین رو میگم.
‫من پورۀ سیب زمینی سنتی درست نمی کنم.
‫توی این دستور پخت باید ‫شیر سویا و پنیر پارمیجانو بریزی.
‫اَه، حالم بد شد.
‫عین این غارنشینا هم می زنی.
‫- گوشت خرچنگه؟ ‫- آره.
‫- بوقلمون رو باهاش پر می کنی؟ ‫- آره.
‫- گوشت خرچنگ می ریزی؟ ‫- می دونی
‫اگه دوست نداری ‫مجبور نیستی بخوری.
می خوایم با مواد آماده پرش کنیم.
‫وای خدا. ‫مگه بچۀ شش ساله ای؟
‫تا به حال نذاشتی امتحان کنیم
‫منم همیشه می خواستم ‫امتحانش کنم.
‫بذار یه چیزی بهت بگم
‫پر کردن شکم بوقلمون ‫دقت می خواد
‫و لازمه که طعم خوبی داشته باشه
‫مثل پیکن یا انجیر. (یه نوع گردو)
‫اوه یا سیب!
‫میرم براتون سیب بیارم.
‫من بودم همین الان ‫بوقلمون رو قایم می کردم.
‫الانه که ده تا پیشنهاد ‫برای نحوۀ پختش بهت بده.
‫و قبل از اینکه ببینه
‫با ماهی سالمون و ‫خرچنگ پرش کردی این کار رو می کنه.
‫دست به سرش کن بره!
‫سیب نتونستم پیدا کنم
‫ولی کشمش پیدا کردم، ‫بهتر از بقیه ست، نه؟
‫بابا، احتمالا باید بذاری خودش ‫هر چی می خواد درست کنه.
‫شبیه غذاهای موندۀ شب ‫توی سازمان ملل متحد شده.
‫بابا، اگه عید شکرگزاری سنتی می خوای
‫برو خونه ی بابابزرگ.
‫ما از این جور کارها ‫اینجا نداریم.
‫چرا من دارم. ‫توی ماشینمه.
‫می خواستم ببرم ‫خونۀ بابابزرگت.
‫برو توی ماشینم. ‫کنسرو ذرت،
‫کنسرو توت خرس، ‫کنسرو گریوی
‫و کنسرو که خودت دوست داری، ‫کنسرو یم دارم.
‫برو. ‫بدو برو ببینم.
‫تا اون موقع می خوام ‫کشمش این رو بیشتر کنم.
‫- چه غلطی داری می کنی؟ ‫- دارم کشمش اضافه می کنم.
‫هر چی کشمش خشک تر باشه ‫شیرین تره.
‫همین الان اونا رو ‫بیار بیرون.
‫چرا باید من می رفتم ‫داخل این؟
‫چون کوچیکتر از مایی.
‫اگه بخوایم هواکش رو خراب کنیم، ‫شاید من انجامش بدم، خب؟
بچه بازی در نیار اندی.
‫اوه... داغون شد.
‫لباسشویی خراب شد.
‫دمت گرم رفیق کوچولو.
‫لباسشویی رو از کار انداختی.
‫میرم به اسپچکاک بگم.
‫رئیس، هی، رئیس.
‫رئیس، رئیس، رئیس.
‫اگه می خوان ‫فوتبال رو درست کنن
‫باید یه لاستیک از تیر دروازه آویزون کنن
‫که اگه توپ ازش رد بشه ‫75 امتیاز بگیری.
‫به این میگن بازی.
‫چیزی نیست بری درست کنی؟
‫دارم فوتبال رو درست می کنم.
‫هی، اسپچکاک.
‫لباسشوییمون خراب شده.
‫به نظرت می تونی ‫یه نگاهی بهش بندازی؟
‫عجب دلقکایی هستید شماها!
آفرین!
‫خیلی خب، باشه.
‫خیلی خب، وای خدا!
‫باید ته لوبیا رو بزنی.
‫طعمش رو بهتر می کنه.
‫باید این یارو رو بندازیم بیرون. ‫کل روزمون رو خراب می کنه.
‫ایستگاه 24.
‫آتش سوزی در پلاک 3002 خیابان پمبروک
‫بخاطر بوقلمون مغزپخت
‫هی ببخشید، دوست دارم باهاتون بیام ‫ولی الان ساعت کاریم نیست.
‫و تازه قوطی دوم رو باز کردم.
‫آره، از صورت قرمزت مشخصه.
‫نگران نباش. ‫تو آروم باش.
‫و یه لطفی بکن، ‫تا وقتی که نیستیم
‫- بوقلمون های اهدایی رو پخش کن. ‫- حتما.
‫بیخیال، پرید.
‫پرید!
‫بفرمایید. ‫این یکی سنگینه.
‫هفت کیلو و نیمه. ‫تعطیلات خوبی داشته باشید آقا، ممنون.
‫سلام، حالتون چطوره؟
‫انگاری یه خورده له شده، نه؟
‫شاید بتونیم یکی دیگه ‫براتون پیدا کنیم.
‫مطمئن نیستم شاید...
‫یکی اینجا دارم.
‫اوه، این رو ببین.
‫سنگینه.
‫- هی، ظرفش هم از خودتون. ‫- ممنون.
‫اوه آره.
‫نگران نباش رفیق صاف من.
‫برای تو هم یه خونه پیدا می کنیم.
‫خیلی خب.
‫بریم یکم فوتبال ببینیم!
‫اوه عزیزم! ‫بذار یه چیزی بگم.
‫این ماشین تعمیر شده صداش ‫عین گربه کوچولو شده.
‫خیلی خوب بود.
‫ممنون کریستال. ‫همین طوری نگهش دار.
‫آره، حتما.
یوهو!
‫دل تو دلم نیست که ‫بوقلمونم رو بذار توی فر.
‫بوقلمونم کو؟
‫احتمالا باید از رئیس بپرسی.
‫کسی جز من نباید بوقلمونم رو درست کنه.
‫وای خداجون!
‫تمومه، تمومه، ‫اعلام پایان کن! زودباش دیگه.
‫- بوقلمونم کو؟ ‫- کدوم بوقلمون؟
‫اسپچکاک گفت ‫تو برداشتیش.
‫حرف از بوقلمون شد... ‫این یارو کی می خواد بره؟
‫- این چیه؟ ‫- این همونیه که له شده.
‫با خودم گفتم ازش استفاده کنیم تا
‫شام عید شکرگزاریِ ‫سنتیمون رو کامل کنیم.
‫من یه بوقلمون ناراگانستی ‫خونگی گرون خریدم
‫و توی بخش وسایل گذاشته بودمش.
‫- چه بلایی سرش اومده؟ ‫- ما اونجا
اهدایی ها رو گذاشتیم. ‫چرا اونجا گذاشتیش؟
‫- که تو توش کرم نریزی. ‫- باید می ذاشتیش
‫یه جای دیگه. ‫دیگه نیستش.
‫ولی من توش رو با ‫خرچنگ و ماهی سالمون پر کردم.
‫حالم بد شد. ‫اون خانمه ضد حال می خوره.
‫برای کلۀ گنده ای مثل من
‫با نوار پاره نمیشه. ‫باید منگنه رو پیدا کنم.
‫کافیه دیگه. ‫وقتشه بری و بهش بگی.
‫چی بگم خب؟
‫داره عید شکرگزاریمون رو ‫خراب می کنه.
‫اسپچکاک.
‫ولی اون بابامه. ‫همین طوری که
‫نمی تونم بگم از اینجا بره.
‫می دونستی بچه ها سعی دارن
‫اسپچکاک رو نگه دارن؟
‫اسپچکاک؟ چرا؟
‫فکر می کنن کار خوبیه.
‫تو رو خدا نگاه کن...
‫می خوان رئیس رو بیرون کنن
‫و اسپچکاک رو نگه دارن.
‫کی فکرش رو می کرد؟
‫خیلی خب. ‫بهش می گم.
‫باشه.
‫بابا.
‫نه، نگاه کن... ‫میشه توضیح بدم؟
‫بابا، وایستا.
‫- بابا، وایستا. ‫- باید برم.
‫برای شام با خواهرات دیرم میشه.
‫بابا، بیخیال.
‫بابا.
‫هی، میشه صحبت کنیم؟
‫بابا؟
‫- صدات رو نمی شنوم. ‫- باشه، باشه.
‫میشه شیشه رو بدی پایین؟
‫نمی تونم شیشه رو بدم پایین.
‫فکر کردم صدام رو نمی شنوی.
‫تازه ماشین رو سرویس کردم.
‫بابا، خواهش می کنم بمون.
‫نباید این رو به اسپچکاک بگی؟
‫ظاهرا می خواین که اون بمونه.
‫ببخشید، باید زودتر ‫یه چیزی می گفتم.
‫من سنت های تو رو دوست دارم ولی
‫این اولین عید شکرگزاری ایستگاهمه
‫و خوشحال بودم.
‫چون مال من بود و می دونی
‫می تونم با بچه ها باشم.
‫پس چرا وقتی داشتم می رفتم گریه می کردی؟
‫چون داشتم پیاز خورد می کردم.
‫بذار برات درس عبرت بشه.
‫- فقط از کنسرو پیاز استفاده کن. ‫- بابا...
‫منم بابت اولین ‫عید شکرگزاری ایستگاهت خوشحال بودم.
‫- خواهشا بمون. ‫- می دونم اینجا جایی ندارم.
‫بابا!
‫بابا.
‫خدایی؟
‫این بوقلمون مزخرفه.
‫هیچی فضای خالی نداره.
‫اصلا نمیشد توش رو با ‫خرچنگ و ماهی سالمون پر کرد.
‫به نظر من که مزخرف نیست.
‫به نظرم بوقلمِ ماهی چنگ ‫خوش مزه ای میشه
‫حتی اگر با ماهی سالمون و خرچنگ ‫پر نشده باشه.
‫بدون اینا بوقلمِ ماهی چنگ نمیشه.
‫بخاطر همین «ماهی» و «چنگ»
‫- توی اسمش معنی داره. ‫- اوه آره
‫وای پسر، آره، فکر می کردیم
‫از روی اسم کسی که ‫اختراعش کرده برداشتن
‫انگار ایگنیسیس تورکربمان ‫یا چیزی بوده.
‫- منظورت از ما کیه؟ ‫- همه این فکر رو می کردیم.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- خوب نبود.
‫لباسشویی درست شده
‫ولی اسپچکاک رو نمی بینم.
‫برای یه نفر دیگه جا دارید؟
‫- آره. ‫- هی!
‫آره، پسر. ‫بیا اینجا!
‫هی، برای یکی دیگه چی؟
‫- آره بابا! ‫- آره.
‫آقای کاک! ‫(معنی خروس هم میده)
‫چرا اسپچکاک باید سر ‫میز اصلی بشینه
‫و من اینجا تنها بشینم؟
‫نگو... چون مهمونمونه.
‫دوست داری مهمونمون ‫تنها اینجا بشینه؟
‫- آره. ‫- هی، بس کن.
‫ببخشید. ‫گوش کنید، گوش کنید.
‫می دونم یه خورده روی اعصابتون میرم...
‫- بیخیال! ‫- نه.
‫- آره، دقیقا همین طوری.
‫ولی امیدوار بودم که شما ‫یک سنت عید شکرگزاری دیگه رو تحمل کنید.
‫دوست دارم همه به نوبت
‫بابت چیزی که شکرگزار هستن رو بگن تا بشنوم.
‫باشه؟ اول من شروع می کنم، اول من.
‫خیلی خب، من شکرگزارم
‫که وجود من رو
‫تحمل می کنید
‫یه خورده مدیریت خرد دارم...
‫ولی بخاطر خوبی خودتونه، خب؟
‫و همین.
‫- منم دارم بچه ها. ‫- خیلی خب
‫چیزهایی که بابتش شکرگزارم:
‫تندرستی،
،‫عبرت گیری از اشتباهاتم
‫مهربونی افراد غربیه...
‫آیک... این چیه؟
‫یه مقاله درباره چیزهایی که باید شکرگزار بود، خوندم
‫و نوشتمشون.
‫از ته دل بگو.
‫آره، آره، باشه.
‫حتما.
‫تا جایی که به ذهنم میاد
‫چیزهایی که بابتش شکرگزارم:
‫رودهای قشنگ کوه، ‫اقیانوس،
‫- کفش دوزک، انجمن... ‫- خیلی خب، اجازه بده...
‫از ته دل بگو.
562
‫قاشق... قاشق های تمیز.
‫خیلی از کشورها...
‫قاشق تمیز ندارن.
‫هی، هی، هی... رفیق.
‫حدس بزن. ‫من بابت ملحق شدن اسپچکاک به ما شکرگزارم.
‫ملحق شدن به ما. ‫منم همین رو...
‫مرسی گرنی.
‫خیلی خب.
‫عرضم به خدمتتون که احتمالا
‫36 یا 37تا ‫چیزه که امسال بابتش شکرگزارم.
‫خیلی خب، اولیش
‫مهندسی هریشمن تابستون سال پیش،
‫یه خط تولید جدید در بلبرینگ زده.
‫می دونید که هریشمن بیشتر به
‫رابط موتور و میل کاردانشون می شناسن.
‫و وقتی بلبرینگ رو ساختن
‫یه گروه بزرگ آنلاین داشتیم که بحث می کردیم
‫می گفتن «باورتون می شه ‫چه بلایی سرمون آوردن؟»
‫چون هریشمن حق انحصاری ‫45قطعۀ ماشین های سنگین رو داره.
‫- اون 45 قطعه... ‫- سلام برنی.
‫تمام روز تو فکر تو بودیم.
‫ببخشید بچه ها. ‫می دونم دل خوش کرده بودید
،‫که برای شام بمونم ‫اما این خانم های دوست داشتنی
‫خیلی خیلی دوست دارن با من شام بخورن
‫یه چیز کوچیک برای سر راه بر می دارم
‫مرسی
‫رئیس، یه چیز دیگه.
‫این ها رو از ماشینت بیرون آوردم.
‫شمع های ماشینم.
‫آره، نمی خواستم بدون فرصت حرف زدن
‫با دخترت، از اینجا بری.
‫چطوری تو...
‫من همه چیز رو می شنوم.
‫خیلی خب، خانم ها.
‫هر کاری می خواین بکنید.
‫قراره که تنبیه ام کنند.
‫انتظار این رو نداشتم.
600
‫به امید دیدار!
60
‫فیلم هواپیماها، قطارها و ‫اتومبیل ها همین طور تموم می شد؟
‫نه دقیقا، ولی بر پدرش لعنت، ‫فکر کردم دروغ می گه.
‫خیلی خب، بسه! ‫بریم غذامون رو بخوریم.
‫- آره! ‫- عالیه.
‫می خوام کاپیتان
‫بوقلمون صاف رو برش بزنه.
‫چه افتخاری!
‫ایستگاه 24 آتش سوزی ‫در پلاک 707 جاده کامرس.
‫بازم به خاطر بوقلمون مغز پخت، آتیش گرفته.
‫راه بیفتید.
‫من مسئولیت اینجا رو به عهده می گیرم، ‫غذا رو گرم نگه می دارم.
‫بریم دیگه سر شام!
‫- عزیزم! ‫- اوه، آره.
‫اون همه غذا کو؟
‫هیچیش نیست!
‫کی همش رو خورده؟
‫تری مکانکی.
‫راستش زیادم بد نیست.
‫آره، از متفاوت فکر کردن خوشم میاد.
‫هی، اندی چرا تو ‫این پیتزا رو نمی چرخونی؟
‫اون تیکه ش خوب پخته نشده.
‫چرا من؟
‫چون مطمئنم خوب می تونی انجامش بدی
‫اندی.
‫بیخیال. ‫حواست رو جمع کن رفیق!
‫سری بعدی خودتون انجامش بدید!
‫هی، رفیق، بیا اینجا
‫طفلکی روز سختی داشته.
‫لعنتی... خوش ندارم بگم
‫اما گمونم باید به اسپچکاک زنگ بزنیم.
‫بوی گند می داد؟ ‫آره بابا!
‫اسپچی، خیلی بانمکی.
‫اوه!
‫سلام گرنی، چطوری؟
‫خیلی خب، الآن میام.
‫ببخشید خانم ها، ‫باید برم سر کار.
‫اما اسپچی، پتی کارول داره میاد
‫و قرار بود کنار هم باشیم.
‫زیاد طول نمی کشه.
‫آب رو داغ نگه دارید ‫و نوشیدنی رو خنک.
‫اسپچی، می شه یه بار دیگه
‫اون شیرین کاری رو قبل رفتن انجام بدی؟
‫وگرنه باید برم.
‫خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫- باشه! ‫- یوهو!
‫خیلی خب.