جلوتون رو نگاه کنید! پل نزدیکه پل خطرناک و باریکیه
ناگهان فردو، پرتگاهی سیاه در برابر خود دید
در انتهای سالن، زمین ناپدید می شد
و به عمق نامعلومی منتهی می شد
دسترسی به در بیرونی فقط از طریق یک پل باریک سنگی ممکن بود
پلی که نه لبه داشت و نه نرده پلی 15متری، که منحنی شده بود،
و از روی آن پرتگاه می گذشت
در لبه ی پرتگاه، گندالف ایستاد و بقیه پشت سر او آمدند
«.گیملی، تو جلوتر برو» «سپس گفت، «بعدش پیپین و مری برن
مستقیم به جلو حرکت کنید» «!و از پله ها بالا برید
چیزی پشت سر آن ها در حال آمدن بود
هر چه بود، دیده نمی شد مانند یک سایه ی بزرگ بود
،در میان آن حجم از تاریکی
چیزی به شکل انسان یا شاید بزرگ تر بود
و قدرت و وحشتی درون آن بود که جلوتر از او، حرکت می کرد
به مرز نور آتش رسید آتش خاموش شد
گویا که ابری روی آن خم شده باشد
و سپس با عجله از روی شکاف پرید
و بعد آتش ها به سمت او رفتند و او را در بر گرفتند
در دست راستش شمشیری بود
مانند زبانی برنده و آتشین
و در دست دیگرش شلاقی با بندهای بسیار داشت
گندالف زمزمه کرد «بالروگ»
«!حالا می فهمم»
او لنگ زد و به عصایش تکیه داد
،آن موجود تاریکی که آتش را به همراه خود داشت به طرف آن ها دوید
«!گندالف با ناله گفت، «از روی پل رد بشید و قدرت خود را جمع کرد
!عجله کنید» «.این دشمن، فرای قدرت شماست
«.من باید این راه باریک رو نگه دارم»
«!عجله کنید»
...بالروگ به پل رسید
،و گندالف، وسط پل ایستاد
به عصایی که در دست چپش بود، تکیه داده بود ،ولی در دست دیگرش
شمشیر گلامدرینگ به سردی و سفیدی، می درخشید
،دشمن او دوباره ایستاد ،با او مواجهه شد
سایه های اطراف او مانند 2بال پهناور، گسترده شدند
شلاقش را بلند کرد بندهای آن، به هم می خوردند و صدا می دادند
آتش از سوراخ بینی اش بیرون می آمد
ولی گندالف همچنان محکم ایستاده بود «!تو نباید از اینجا رد بشی»
سکوت حکم فرما شد
من خدمتگزار آتش مخفی » «.و صاحب شعله ی آنور هستم
«.تو نمی تونی از اینجا عبور کنی»
«.آتش تاریک، به کار تو نمیاد، شعله ی اودین»
«.به سایه ها برگرد»
«.تو نمی تونی از اینجا عبور کنی»
بالروگ جوابی نداد
...او به آرامی به طرف پل رفت
...و ناگهان خود را به ارتفاع بلندی رساند
و بال هایش به گستردگی تمام سالن، باز شد
ولی هنوز هم می شد گندالف را دید که در تاریکی می درخشد
س،سس از درون سایه ها شمشیر قرمز و شعله وری، به سمت او آمد
،گلامدرینگ در جواب آن به سفیدی درخشید
شمشیرها به صدا درآمدند آتش سفید به او ضربه زد
و بالروگ به عقب رفت و شمشیرش در قطعات مذاب به پرواز درآمد
و سپس به سمت پل پرید
شلاقش می چرخید و صدا می داد
و در آن لحظه، گندالف فریاد زد
و پل مقابل خود را خراب کرد
«!تو از اینجا عبور نخواهی کرد»
و بارقه ای کورکننده از شعله ی سفید بیرون آمد
پل ترک خورد
...درست جلوی پای بالروگ شکست
،و سنگی که روی آن ایستاده بود به درون دره سقوط کرد
با فریادی ترسناک، بالروگ به جلو افتاد
سایه اش درون تاریکی غوطه ور و ناپدید شد
،ولی حتی وقتی افتاد شلاقش را تاب داد
،و بندهای شلاق دور زانوی جادوگر پیچ خوردند
و او را به لبه ی پرتگاه کشاندند
او تلو تلو خورد و افتاد
...بیهوده به سنگ چنگ زد
و درون پرتگاه سقوط کرد
«!فرار کنید، احمق ها»
و ناپدید شد
سلام. ممنونم
،گفتم شاید تا حالا نفهمیده باشید
اما ارباب حلقه ها قبل از اینکه اون همه فیلم ازش ساخته بشه، در اصل یه کتاب بوده
،و وقتی تالکین، گمونم تو آکسفورد
،داشت این فصل رو می نوشت من داشتم آماده می شدم
...که در شمال منطقه ی لانکاشر، به دنیا بیام
...جی آر آر
جان، رونالد اون یکی حرف «آر»، اول چه اسمیه؟ شما می دونید؟
روئل - روئل، آره -
این کلمه یعنی دوست خدا می دونید تالکین یعنی چی؟
به معنی بی کله و نترسه
،و فکر کنم منم یه مقداری بی کله بودم
،اونم وقتی پیتر جکسون به خونه ی من اومد
حدود 21سال پیش بود و خواست نقش گندالف رو بازی کنم
،چون اون زمان نه فیلمنامه ای وجود داشت، نه نمایشنامه ای
...و حقیقتش
...من هیچ وقت کتاب ارباب حلقه ها رو نخوندم
،البته، از اون زمان تا حالا
شرمنده ی خانواده و دوستان و غریبه هایی شدم که کتابش رو خوندن
،و بعضی هاشون با اطمینان و احترام می گن
«!من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»
این کتاب، 1137صفحه داره
اولین هفته از هزاره بود
من تازه به نیوزلند رسیده بودم
و وارد پایتختش، ولینگتون شدم تا فیلمبرداری رو شروع کنیم
،و پیتر جکسون، که یه آدم اجتماعیه
هممون رو برای خوش آمد گویی واسه شام بیرون برد،.
این طور بود که من برای اولین بار اون چهار تا هابیت دوست داشتنی رو دیدم،.
و اون سه شخص مسحور کننده...
آراگون، بورومیر و... لگولاس.
و سارومان، جادوگر رقیب من کنارم نشسته بود،.
کریستوفر فرنک کاراندینی لی...
یه پیشکسوت بود که 200 فیلم بازی کرده بود،
و داخل ده تاشون هم، کنت دراکولا بود.
و همون اول که خواستیم شروع به خوردن کنیم،
کریستوفر لی، چشماش رو به سمت من برگردوند.
باور کنید چشماش چنان می درخشیدن که انگار داشت به گردن قربانی خودش نگاه می کرد.
و بعدش به من گفت «.من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»،
من همیشه فکر می کردم » «.که باید نقش گندالف رو بازی کنم
خب، به تئاتر هارولد پینتر خوش اومدید.
خیلی خوبه که یه تئاتر به اسم یه نمایشنامه نویس داریم. نگاهش کنید،.
اینجا 140 سال پیش ساخته شده.
و یکی از اولین بازیگرهایی که روی این صحنه اومد بازیگر و مدیر، هربرت بیربوم بود،،
و بعد از اینجا، به تئاتر «هر مجستی» رفت...
و به مدت هفت سال اونجا یه گروه راه انداخت،،
و اون قدر پول درآورد که یه تئاتر جلوی تئاتر هر مجستی ساخت.
و بعدش اونجا زندگی کرد و نمایش های عجیب و غریب معروفش از شکسپیر رو اجرا کرد.
گفته می شد که کارهای اون خیلی قدیمیه،
ولی نه، خیلی هم به روز بود.
اون «آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک» رو تأسیس کرد.
اون اولین بازیگری بود که صداش ضبط شد.
اون اولین فیلم از شکسپیر رو درست کرد.
البته یه فیلم کوتاه بود یه اقتباس از نمایشنامه ی کینگ جان....
یه فیلم صامت بود.
و شکسپیر بدون حرفاش، مثل...
مثل موتسارت بدون موسیقی می مونه.
بیربوم یه اسم آلمانیه،
و اون فکر می کرد که شاید بریتانیایی ها یه چیز ساده تر رو بپسندن،.
واسه همین آخرین هجاها رو به انگلیسی برگردوند...
و شد سِر هربرت بیربوم...
تری... (به معنی درخت).
و اون باید دقیقاً همین جایی...
که من الان هستم، ایستاده باشه....
و بازیگرهای فوق العاده ی دیگه ای هم اینجا بودن.
ولی من نه این اولین باره که من روی این صحنه هستم..
البته تو مناسبت های شاد زیادی جای شما نشسته بودم،.
من تو راه رسیدن به اینجا...
به تئاترهایی رفتم که خیلی خوب می شناسمشون،
و بعضی های دیگه رو اصلاً نمی شناختم.
این جعبه ی منه.
این چیزیه که وقتی بازیگرها تو این راه هستن، همراه خودشون دارن.
اینا رو معمولاً با حصیر درست می کنن.
داخلش لباس ها و چیزهای که تو این راه بهشون نیاز پیدا می کنید، نگه می دارید.
و این ها هم جاهاییه که تا حالا رفتیم.
هشتاد و هفت تا تئاتر.
و اولیش مال همین پارسال بود،
که به مرکز هنرهای محلی خودم تو ناحیه ی «آیل آو داگز» رفته بودم.
بعدش 15 تا تئاتر تو لندن و بعدش دور انگلیس و ولز.
و بعدش به زیبایی تو اورکنی تمومش کردیم،.
اوه، ما به ایرلند شمالی هم رفتیم.
آره، اینجا «تئاتر برید» رو داریم.
اون تو منطقه ی بالی منا داخل شهرستان انتریم هست،،
جایی که مک کلن ها ازش اومدن.
اونجا این نام خانوادگی وحشتناک رو روی ما گذاشتن...
که افراد کمی خارج از شهرستان انتریم می تونن به درستی املاش رو بنویسن،.
محض اطلاعتون میگم حروف «ام» و «سی»، بزرگ نوشته میشه،،
بعدش حرف «کی» بزرگ نوشته میشه و بعدش ای، ال، ال، ای، ان،.
ای، ان!
اِی، ان نیست هان. البته مهم هم نیست قبلاً فکر می کردم مهمه،.
و فکر می کردم باید یه اسم هنری انتخاب کنم،
مثل سر هربرت.
بعدش یادم افتاد با یه بازیگر کار می کردم که اسمش تیموتی کارلتون بود،
اونم درست بعد از اینکه همسرش بچه ی اولشون، بندیکت رو به دنیا آورد،.
و تیم یه روز به من گفت «.می دونی، فامیلی اصلی من ، کارلتون نیست»،
«.کامبربچ ـه»
اون گفت، «فکرش رو کن بخوای «...یه بازیگر موفق بشی و بعد فامیلیت
و اونجا، یه جایی به اسم «هوم» است (به معنی خانه)،
که اسم فوق العاده ای برای جدیدترین تئاتریه که تو منچستر ساخته شده،
و جاییه که مک کلن ها بهش مهاجرت کردن.
♪ چمدون رو باز کن ♪
♪ ...لا، لا، لا ♪
سلام، زندگی مسحور کننده!
الان واقعاً یه میز به کارم میاد.
اوه، اینجا رو ببین.
کارگردان من، شان ماتیاس،
که اخیراً کارگردان من در فیلم «سرزمین هیچ کس» بود که نوشته ی...
هارولد پینتر بوده.....
وقتی داشتم برای این کار تمرین می کردم، گفت،
ایان، نظرت چیه وقتی تماشاچی ها می رسن»،
این جعبه از قبل اینجا باشه...
«و تو هم داخلش باشی؟
«شان، واسه چی من باید تو جعبه باشم؟»
و اون گفت «.به خاطر اینکه تماشاچی ها خوششون میاد»،
که دلیل خوبی هم هست ولی من داخلش جا نمیشم... خیلی چیزهای دیگه داخلش هست..
اوه، ببینید!
این عزیز منه...
این گلامدرینگ واقعیه.
شمشیر گندالف، تو آخرین روز فیلم برداری به من داده شد،
اونم بعد از هشت سال رفت و آمد تو تپه ی هابیت ها و کوه های مه آلود.
گلامدرینگ الان تو دوران بازنشستگیه و تو سالن خونه ی من،،
بین کلاه مگنیتو (در سری مردان ایکس)...
و دو تا عصای من از کد داوینچی جا خوش کرده،.
این جواهر کوچولو رو اینجا می بینید؟
این نوشته ها رو چی؟
آره، نوشته های بیشتری اینجا هست.
به زبون الف ها نوشته شده.
یه نوجوون تو جمع داریم...
که بخواد بیاد و از نزدیک یه نگاهی به گلامدرینگ بندازه؟
اگه هست، دستش رو بالا ببره.
من دارم کجا رو نگاه می کنم؟
خیلی خب، یکی داره میاد.
ممنونم.
شما نمی دونستید قراره چنین نمایشی باشه، مگه نه؟ (اشاره به طبقات بالا)
سلام! اسمت چیه؟
سلام.
- اسمت چیه؟ - ایجاما .
- .ایجاما. از دیدنت خوشحالم - ممنونم، منم همین طور .
حالا اسمت رو واسه بقیه هم بگو.
- .ایجاما - ایجاما .
خیلی خب، عزیزم این هم گلامدرینگه، ایجاما..
شما به من اعتماد ندارید!
معلومه که اعتماد دارم...
همه ی ما بهت اعتماد داریم فقط یه کم سنگینه. بفرما..
نه، نه، من واست غلافش رو درمیارم.
- !اوه - اوه !
تا حالا شمشیر دستم نگرفته بودم!
- سنگینه؟ - آره .
- .خوبه - گمونم می خواید بهتون برگردونمش .
نه، نه.
نه، تو یه کم دیگه نگهش دار.
- شبیه یه شمشیره، مگه نه؟ - آره .
شبیه یه شمشیره ولی می دونید قضیه چیه؟،
تو دست راستت بگیرش، ایجاما.
و این رو هم تو این دستت بگیر آفرین. می تونی نگهش داری؟.
- !گمونم آره - خوبه .
می خوای عکس سلفی بگیریم؟
خیلی خب.
اهل کجا هستی؟
اوه، خوبه.
خیلی خب. کار می کنه؟
خیلی خب.
وقتی رفتید خونه اسم ساموئل داسیث مک کلن رو تو گوگل بزنید،...
بعدش می بینید که اون دوربین قابل حمل رو اختراع کرده،.
خیلی خب، ایجاما. میشه یه لطفی کنی و شمشیر رو تو غلافش برگردونی؟
- .باشه - خیلی خب .
فکر نمی کنم بتونم اون رو تو غلافش بذارم.
گمونم بهتره خودتون...
- ...نه، نه، نه - باشه .
نه، نه، نه، نه ازت می خوام این کار رو به خاطر من انجام بدی،.
- .باشه - من کمکت می کنم .
خوبه؟
- .ممنونم - تموم شد. حالا نگهش دار .
- .خوبه. حالا این رو بهت میدم - ممنونم .
- تو یکی از اینا داری؟ - نه .
خب، الان داری.
خیلی خب. این نزدیک ترین کار من به یه خودزندگی نامه اس.
من این رو مخصوص تورم نوشتم.
این صرفاً یه خودزندگی نامه اس...
اینا جاهاییه که رفتیم.
و پر از عکسه اون کیه؟ می شناسیش؟.
- خودتون هستید؟ - آره، منم .
اون یکی کیه؟ نمی دونی؟
خیلی خب، به پاتریک استوارت نمیگم.
الف، ی، جیم، الف، میم، الف...
- درسته؟ - آره .
درسته، خوبه.
خیلی خوبه که اسمت رو درست بنویسن،
- مگه نه؟ - آره .
بفرمایید، ایجاما.
شمشیر رو بهم پس بده ممنونم..
بیا دست بدیم.
- .مراقب خودت باش - ممنونم .
- .خداحافظ، عزیزم - خداحافظ .
میگم، اینجا کسی رو داریم که متولد نیوزلند باشه؟
- آره، کجاش؟ - اوکلند .
اوکلند جاییه که اورک ها ازش اومدن!
تا حالا کسی نیوزلند رفته؟
به نظرتون خوش شانس نیستیم؟
کسی هست که تو نیوزلند عکسش روی تمبر باشه؟
و روی یه سکه؟
نه، نه، اون من نبودم اون گندالف بود..
می دونی، ایجاما...
ایجاما، بهترین روزمون، زمانی بود...
که بالگرد، 9 یار حلقه رو بالا و بالا و بالا...
و به سمت کوه های آلپ جنوبی برد بعدش خودش رفت.،
و فیلم بردار داخلش بود و از من فیلم برداری می کرد...
که از یه یال باریک و برفی بالا می رفتم...
و باور کن پام تا زانو تو برف بود،.
هیچ انسانی تا اون زمان اونجایی که من رفتم، نرفته بود،.
پایین پامون، یه پرتگاه خطرناک بود و بالای سرمون، کوه کوک بود،،
جایی که می دونستم ادموند هیلاری...
برای صعود موفقیت آمیز به کوه اورست اونجا تمرین می کرده،.
اون تو خانواده ی ما یه جور قهرمان بود.
پدرم قبلاً تو منطقه ی لیک و اسنودونیا کوهنوردی می کرد.
اونم با کرامپون و طناب و این جور وسایل و به عنوان یه هدیه برای من.،
اونا از ادموند هیلاری دعوت کردن که بیاد و فیلم برداری ما رو ببینه.
و بعدش مشخص شد که واسه ی اون هم خیلی هیجان انگیز بوده،
چون اون از طرفدارهای بزرگ تالکین بود.
خب، می تونید تصور کنید که چقدر هیجان زده بودم...
یهو دیدم ته سالن ایستاده فاتح اورست..
قد 192 سانتی متر که یه کم خمیده شده بود،،
مثل گندالف، و اوه یه چهره ی کشیده ی دوست داشتنی داشت،.
راستش یه کم شبیه پدرم بود یه فک بزرگ داشت....
بعدش دست بزرگش رو به سمتم دراز کرد و گفت،
«.من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»
به خاطر قدرتی که به ما دادی ♪ ♪ تو را شکر می کنیم،
♪ پروردگار ما ♪
♪ ای پروردگار ما... آمین ♪
من دیگه به کلیسا نمیرم ولی دلم واسه سرودها تنگ شده،.
و به عنوان یه بچه تو منطقه ی لانکاشر تو شهر ویگان...
یکشنبه ها، تمام روز سرود می خوندیم.
ساعت 10:30 صبح، مراسم کلیسا بود بعد از ظهر مدرسه می رفتیم،،
و عصرش دوباره به کلیسا برمی گشتیم.
کلیسای کنگره گرایان.
و کنگره گرایان، همون طور که از اسمشون پیداست مسئول همه چیز هستن،.
اونا به همه چیز تو جلسات ماهانه شون رسیدگی می کنن.
اونجا سلسله مراتبی وجود نداره اونا تصمیمات بزرگی می گیرن.،
مثلاً اینکه چه کسی قراره سرپرست بشه.
و تو منطقه ی رومیلی تو شهرستان چشر جایی که قبلاً واسه نمایش اونجا بودیم،...
آره، اینجاست انجمن رومیلی....
کلیسای کنگره گرایانِ اونجا...
پدرِ مادرم رو سرپرستشون کردن،
و پدرم یه واعظ غیر روحانی بود.
پدرِ پدرم هم همین طور بابابزرگ مک کلن،.
و اون یه مقدار به تئاتر علاقه داشت.
اگه فکر می کرد کنگره گرایان...
به اندازه ی کافی بهش توجه نمی کنن،
یهو وسط خطبه بلند می شد و می گفت،
«!من یه یهودی رو اونجا می بینم»
و نصف کنگره گرایان گول می خوردن و می چرخیدن ببینن چه کسی رو داره میگه...
واسه همین من از خانواده ای هستم...
که با سخنرانی عمومی تو خطبه ها و همین طور تو کلاس، مشکلی ندارن،...
معلم های زیادی تو خانواده مون داریم.
خواهرم جین، پنج سال از من بزرگ تره.
اون معلم زبان انگلیسی بود با یه معلم ازدواج کرد..
کن، دایی ما، معلم بود اولین شخص از خانواده بود که به دانشگاه رفت....
اسم کاملش، کنیث ساتکلیف بود اون در نهایت....
مدیر مدرسه ی پسرانه لتیمار شد که همین جا تو غرب لندنه،
اونم زمانی که آلن ریکمن، دانش آموز بود (بازیگر نقش پروفسور اسنیپ در مجموعه فیلم هری پاتر).
و خب، ببینید دایی کن یه مقدار نچسب بود،،
ولی من با آلن حرف زدم و اون بهم قول داد...
که از دایی من، به عنوان مرجع برای نقش پروفسور اسنیپ، استفاده نکنه.
خب، ما تو یه خانواده ی سخنران بودیم.
کسایی که رویدادها رو تبلیغ می کردن.
و مجری ها... مجری های تازه کار بودن.
مادربزرگ من یه سوپرانوی معروف بود.
و پدربزرگ مک کلن، برای اولین بار همسر آینده اش رو زمانی دید که داشت سرود کلیسا رو می خوند،.
اون تو سالن تجارت آزاد منچستر برای گروه کر کلیسا، تک نوازی می کرد،.
و اون گفت «.ایان، من عاشق صداش شدم»،
تو رومیلی، زمانی که مادربزرگم جوون بود...
مادرم با بازیگرهای کلیسا بازیگری غیرحرفه ای کار می کرد،.
و خواهرم، جین...
اوه، خب، اون تمام عمر یه غیرحرفه ای مشتاق بود،
و وقتی جوون بود تو گروه کر بود،،
و تو خونه، با پیانوی بک اشتاینی که تو اتاق جلویی بود با پدرم، همخوانی می کرد،.
و دست های بابا...
یه کم شبیه دست های ادموند هیلاری بودن خیلی بزرگ بودن.!
انگشتاش...
اون قدر ضخیم بودن که گاهی اوقات بین کلیدهای پیانو گیر می کردن.
دورترین خاطره ی من مربوط به زمانیه که داشتم سعی می کردم بخوابم،
و پدرم اون پایین داشت سعی می کرد قطعه ی شوپن رو با پیانو بزنه.
تو اون جعبه باید پیانو رو آورده باشم.
جدی میگم. داخلش پیانو دارم، چون که...
پیانو مجموعه شعر 12 بیتی از دیوید هربرت لارنسه.
ببینید یه رمان نویس، چقدر شعر نوشته.
در واقع من یه بار تو فیلم کشیش عشق نقش دی. اچ. لارنس رو بازی کردم،.
که البته شما هیچ وقت اون رو ندیدید.
ولی اگه طرفدار «اوا گاردنر» هستید برید فیلم کشیش عشق رو ببینید،.
چون آخرین فیلمش بود.
پیانو.
به آرامی، در غروب زنی برای من آواز می خواند،.
مرا به سال ها قبل برمی گرداند.
تا کودکی را ببینم که زیر پیانو نشسته است.
و آهنگ «آوای رشته های سوزان» را گوش می دهد،
و پای کوچک و بی حرکت مادر خود را می فشارد،
که هنگامی که می خواند، لبخند می زند.
علی رغم میل باطنی...
تسلط دسیسه آمیز آهنگ...
به من خیانت می کند.
تا زمانی که قلب من بگرید،
به یاد عصرهای قدیم یکشنبه در خانه زمانی که زمستان بود،،
و سرودی که در اتاق نشیمن دنج طنین انداز می شد،.
این پیانوی طنین انداز، راهنمای ماست.
بنابراین اکنون بیهوده است که خواننده بخواهد...
به همراه این پیانوی سیاه و بزرگ و پر اشتیاق، بخواند.
و آن...
زرق و برق روزهای کودکی من از راه می رسد و بهای آن، مردانگی من است،.
بر فراز سیل خاطراتی که درونم جاری می شود...
مانند یک کودک برای گذشته گریه می کنم،.
خب، استاد جوان مک کلن» «وقتی بزرگ شدی، می خوای چی کاره بشی؟،
این رو عمه دوروتی تو یکی از کریسمس ها بهم گفت.
دوست داری مثل بابابزرگت» «یه واعظ بشی؟ آره؟ آره؟
«.نه. نه»
دوست داری مثل دایی کن» «یه معلم بشی؟ آره؟،
«.نه»
خب، دوست داری مثل پدرت» «یه مهندس عمران بشی؟
و من از درون فریاد زدم «!نه، نه، نه»،
«.من می خوام مدیر هتل بشم»
تا سال ها، دلم می خواست یه آشپز بشم،
و بعدش می خواستم یه روزنامه نگار بشم،
و بعدش یه چیز دیگه...
بازیگر نه خب، تا اون موقع نمی خواستم..
در نهایت، به ناچار بازیگر شدم.
گمونم همه چیز از زمانی شروع شد که خیلی جوون بودم.
صبح چهارشنبه بود.
اومدن من رو از مهد کودکم تو ویگان برداشتن و بردن،.
من سه سالم بود.
و ما داشتیم به اولین تئاتر خانوادگیمون که تو منچستر بود، می رفتیم،.
تو قطار بودیم.
قطار بخار.
و قرار بود به تئاتر پالاس بریم (به معنی تئاتر قصر).
و چه اسم شگفت انگیزی برای یه تئاتر بود.
و هممون قرار بود بریم نمایش پیتر پن رو ببینیم و تو تمام طول سفر من می گفتم.،
«مامان، یه تمساح واقعی اونجا هست؟»
«مامان، اونا واقعاً پرواز می کنن؟»
«.خب، باید صبر کنیم و ببینیم»
خب، مشکل این بود که من می تونستم ببینم یعنی می تونستم سیم ها رو ببینم..
و اون تمساح...
مشخص بود یه مرد احمقه که داره سینه خیز میره.
نمی دونم... سه سالم بودم و انتقاد می کردم.
تینکربل... مشخصه که اون فقط یه مشعله!
البته توجه داشته باشید وقتی پیتر پن گفت اگه به پری اعتقاد دارید،...
باید دست بزنید،
من دست زدم.
از اون زمان تا الان دارم دست می زنم.
و بعدش یکی از اون لحظات پیش اومد شما متوجهش نمیشید، ولی زندگیتون رو تغییر میده..
بابا زمزمه کرد «!باید بریم»،
اون هم قبل از تموم شدن نمایش.
باید به قطار ویگان می رسیدیم بعدش در طول ردیفی که نشسته بودیم....
به زور راهمون رو باز می کردیم تا به در کنار سالن برسیم.
و قبل از اینکه بریم من یه بار دیگه به صحنه ی نمایش نگاه کردم،.
و پرده ی پشت صحنه پوشیده از ستاره های کوچک بود،.
در نورلند (جایی که پیتر پن زندگی می کند).
و من پیش خودم گفتم...
«.من می خوام بیشتر ببینم. من برمی گردم»
البته من نمی خواستم روی صحنه باشم.
نه، نه، من می خواستم پشتش باشم کنارش باشم، زیرش باشم،.
اصلاً میشه؟
بالاش. می دونید می خواستم بدونم اون سیم ها کجا رفتن،.
چطور این کار رو می کنن؟ پشت صحنه چی می گذره؟
و به هر حال...
چطور نور ستاره ای درست می کنن؟
واسه همین...
این اشتیاق رشد کرد....
و این اشتیاق نسبت به کلیسا نبود.
این اشتیاق نسبت به موسیقی نبود هنوز هم نمی تونم پیانو بزنم..
این اشتیاق نسبت به کریکت نبود.
می تونست باشه، چون باشگاه کریکت ویگان انتهای باغمون بود،.
و هر شنبه در طول فصل مسابقات،
من تک تک بازی ها رو تماشا می کردم،
و یکشنبه ها از مدرسه سریع برمی گشتم تا واسه لیگ کریکت، امتیاز بگیرم.
ببینید تو خونه چی پیدا کردم.
اه!
این صندلی استودیوی منه.
تو روز آخر فیلم برداری کشیش عشق این رو بهم دادن،.
ولی دنبال این نمی گشتم.
اینه.
«.کتاب تمرین هیئت آموزشی بخش ویگان»
«.نام: ایان ام مک کلن»
اون حرف «ام»، مخفف «موری»ـه.
«.موضوع: کتاب سرگرمی ها»
نمی دونم، می تونید ببینید؟
«.تئاتر»
بله، هر چیزی که به تئاتر ربط داشته باشه» «.من رو خوشحال می کنه،
مطمئنم هر کسی که تو سالن تئاتر نشسته»،
و منتظر بالا رفتن پرده است «.این هیجان رو تجربه کرده،
ولی تا حالا به این فکر کردید»...
«که اون آدم ها باید چقدر کار انجام بدن...؟
فکر می کردم دارم واسه کی می نویسم؟
خب، گمونم واسه شما بوده.
این دفتر خاطرات تئاتر منه.
هفته ی پیش من نمایش کینگ رپسودی» نوشته ی آقای نوولو رو،...
«.تو تئاتر پالاس منچستر، دیدم
اه، پس برگشتیم به اینجا این روزها، به یه کم توضیح نیاز دارن..
کینگ رپسودی...
آخرین اپرای بزرگ احساسی و نمایش موزیکالی بود...
که توسط آیوور نوولو، بازیگر و آهنگ ساز ولزی نوشته شده بود،،
که امروزه اسمش رو با تئاتر نوولوی لندن می شناسید و...
اوه، همه جا اسمش هست، هر سال جوایز آیور نوولو، به موسیقی های محبوب داده میشه،.
زمانی که اون 21 سالش بود،
اون آهنگِ، خب...
آهنگ موفق جنگ جهانی اول رو نوشت که هنوز هم در یادها مونده.
یادتونه؟
آتش های خانه را روشن نگه دارید.
♪ ...آتش های خانه را روشن نگه دارید ♪
گرچه قلب های شما مشتاق است.
♪ ...گرچه قلب های شما مشتاق است ♪
در حالی که پسرها، در دوردست ها هستند.
♪ ...در حالی که پسرها، در دوردست ها هستند ♪
آنها رویای خانه را می بینند.
♪ ...آنها رویای خانه را می بینند ♪
♪ ...به مانند نقره ♪
♪ از میان ابرهای تیره، می درخشد ♪
♪ ابرهای تاریک را زیر و رو کنید ♪
♪ .تا زمانی که پسرها به خانه برگردند ♪
و بعدها، تو جنگ جهانی دوم آهنگ «ما یاس های بنفش را جمع خواهیم کرد» رو نوشت،.
خودش نمی خوند، ولی همیشه تو فیلم های موزیکال بود...
و نقش اصلی رو همراهی می کرد.
در مورد کینگ رپسودی،
به اون زن می گفتن... خب!
خب، نقش اصلی زن تو کینگ رپسودی یه اسم هنری داشت،...
که آیوور نوولو بهش داده بود....
اون گفت من می خوام اسم تو رو»،...
به دنبال اسم زیباترین بازیگری بذارم که امروزه داره کار می کنه.
و حرف اول اسم و فامیلش و همچنین خودِ فامیلیش رو روی تو می ذارم،.
البته نوع نوشتارش فرق داره.
و این طور بود که اسم «ونسا لی» جوان رو...
به افتخار و از روی اسم ویون لی» زیبارو، برداشتن».
اوه، و خود آیوور هم خوش قیافه بود!
اوه، یه نگاهی به عکس های جوونیش تو فیلم های صامت بندازید...
هر دوتاشون رو آلفرد هیچکاک کارگردانی کرده.
روی صحنه، یه ستاره ی محبوب بود.
یه سال، اون یه جایزه برای داشتن مسحور کننده ترین نیم رخ جهان رو برد.
و آهنگ جنجالی کینگ رپسودی این بود،
♪ یک روز، قلب من بیدار میشه ♪
♪ ...یک روز ♪
و اون بالا...
تو ردیف سی، واسه جشن تولد مادرم نشسته بودیم و قلب من،...
منظورم اینه که... آیوور نوولو...
بالای صحنه و وسط بودیم... نیم رخش هم معلوم بود..
یه جامه ی بلند ابریشمی تنش بود.
و دقیقاً تو همون لحظه...
وقتی که اون به طرز مسحور کننده ای یه جام نوشیدنی برداشت...
و به ونسا لی جوان داد...
همون بالا تو ردیف سی،
من برای اولین بار، عاشق شدم.
از همون زمان، عاشق تئاتر شدم.
منظورم اینه که مثل شما به عنوان کسی که تئاتر میره، عاشقش شدم،.
و بعدش خواهرم جین شروع به بردن من به تئاتر کرد،.
وقتی ده سالم بود،
اون من رو به تئاتر کوچیک ویگان برد...
تا بازیگرهای غیرحرفه ای رو ببینم که نمایش شب دوازدهم رو اجرا می کنن.
اولین نمایش شکسپیری که تا اون موقع دیده بودم.
و اوه، یه کم بعدش همون جا، نمایش مکبث رو دیدم،.
و به نظر می رسید دوران کودکی من پر از شکسپیر شده بود.
مدرسه ی ما یه اردوی سالانه به شهر استراتفورد داشت،
جایی که شکسپیر متولد شده بود.
ما سوار قایق شدیم و از رود آوون گذشتیم...
تا به تئاتر مموریال بریم،
جایی که بعضی از بزرگ ترین بازیگرهای دوران جوانی من...
تو فصل اجرای نمایش های شکسپیر، اونجا بودن.
از همه هیجان انگیزتر برای من،
سر لارنس الیویه بود.
و من برای اولین بار، اون رو دیدم که تو نمایش شب دوازدهم، نقش مالوولیو رو بازی می کرد.
البته بار دوم، خودِ نمایش رو دیدم.
و تو همون فصل، مکبث.
و نقش همسرش تو نمایشنامه رو همسر واقعیش بازی می کرد،،
ویوین لی زیبا رو.
بعد از اون بود که من، تنهایی...
شروع به رفتن به تئاتر کردم... من مردد بودم، چون....
خب، این قضیه واسه همه چیز صادقه، ولی...
رابطه ی من با تئاتر زنده خیلی وابسته به شانس بود. شانس خوب،.
و... شانسم این بود که پدرم کار جدیدی گیر آورد...
و ما از ویگان، 17 کیلومتر دورتر شدیم و به بولتون رفتیم.
حدود 150 هزار نفر تو اون شهرِ نساجی بودن،
و تو بولتون، سه تئاتر تجاری کاملاً فعال داشتن،
و من به همشون رفتم.
اولی، تئاتر هیپودروم.
اونجا میزبان بازیگرهای لارنس ویلیامسون بود...
و اونا یه برنامه نمایش هفتگی داشتن هر دوشنبه، یه برنامه ی نمایش هفتگی جدید داشتن..
هیجان انگیز، طنز، لودگی.
و این برنامه در طول هفته عصرها اجرا می شد،،
و در طول روز، بازیگرها نمایش هفته ی بعد رو تمرین می کردن.
اونا به مدت 27 سال بدون وقفه این کار رو انجام می دادن،،
و بعضی از بازیگرها تمام اون مدت رو تو همون شرکت بودن،.
و مشخص بود که پول کافی گیرشون نمیومد،
و مطمئناً به اندازه ی کافی تمرین نمی کردن،.
واسه همین گمونم 27 سال تمام نمایش های به درد نخور اجرا کردن،.
ولی واسه ی من مهم نبود.
بعدش تو منطقه ی چرچگیت تو بولتون...
تئاتر رویال رو داشتیم....
خب، اون یه چیز دیگه بود. اونجا...
توسط معمار بزرگ تئاترهای بریتانیا :در اواخر قرن 19، طراحی شده بود
فرانک مچم.
چند تاشون هنوز که هنوزه، باقی موندن.
من تو توری که داشتم، بهشون سر زدم ... تئاتر رویال، نیوکاسل...
و تئاتر لیریک همراسمیث و چند تای دیگه هم تو لندن هستن،...
پالادیوم، کولیسئوم، ویکتوریا پالاس.
ولی تو بولتون، تئاتر رویال بود.
و یه شرکت هایی بودن که تور می ذاشتن مثل شرکت بالت رامبل،...
شرکت کارل روزا اپرا شرکت گیلبرت و سالیوان،...
اوه، و تو کریسمس، پانتومیم.
من عاشق پانتومیم هستم.
«.من هر سال یه پانتومیم می بینم»
خب، اگه بتونم درست برنامه بریزم خیلی بیشتر از یکی می بینم،.
پانتومیم مقدمه ی خوبی بر تئاتره،
چون هر چیزی که تئاتری باشه تو پانتومیم هم به کار میاد،،
از تغییر منظره گرفته،
تا لباس های عجیب و آوازخوانی و رقص و شعر.
یه داستان اخلاقی.
شوخی های احمقانه، شوخی های بی مورد مشارکت تماشاچی ها،.
اون همین جا اختراع شد اون متعلق به ماست. مال ماست..
ولی خیلی خوب منتقل نمیشه.
خب، مثلاً سعی می کنید پانتومیم رو برای یکی توضیح بدید.
اه، خب، می دونید همه لباس های همدیگه رو می پوشن،.
و مثلاً نقش اصلی پسر داستان در واقع یه پسر نیست،.
نه، در واقع یه دختره و اون کدبانو، در واقع یه زن نیست..
در اصل یه مرده که لباس زن پوشیده.
اوه، و ربطی هم این نداره که خودش خواسته نقش زن بازی کنه.
و آخرش بعد از یه عمر اشتیاق بالاخره رفتم که اونجا بازی کنم،،
منظورم تو تئاتر اولد ویک تو همین لندنه...
و ما داشتیم علاءالدین رو بازی می کردیم من نقش مادرش، توانکی رو بازی می کردم.،
و شان، که داشت کارگردانی می کرد...
گروهی از استعدادهای درخشان رو روی صحنه و خارج از صحنه، جمع کرده بود.
من پیش خودم گفتم واقعاً باید برم بفهمم چطور باید این کار رو انجام بدم،.
واسه همین یه مردی رو پیدا کردم که 40 بار نقش یه زن رو بازی کرده بود...
شاهزاده ی خنده ی ولز وین کالوین،،
و اون بهم گفت «.خیلی خوشحالم که می تونم بهت کمک کنم، ایان»،
خب، ببین، اگه قراره نقش یه زن خانه دار رو بازی کنی»،
دو چیز خیلی مهم است «.که باید به خاطر بسپاری
شماره ی یک»...
«.لباس هات رو روی رادیاتور گرم کن
و دو... اولین ورودت رو درست انجام بده» «.بیا بهت نشون بدم من چی کار می کنم.
همون طور که می دونی» «.من تو اولد پیکن، یه خشکشویی دارم،
و حالا با عجله بیرون اومدم» «.تا برم بازار و یه خریدی کنم
میرم یه سری خرید می کنم» «.و الان دارم به خونه برمی گردم.
البته کیف خریدم رو هم همراهم دارم»،
«.و از یه گوشه، سریع وارد میشم
و البته تماشاچی ها بلافاصله من رو می بینن»،
«.ولی من وانمود می کنم که اونا رو نمی بینم
«.بهشون هیچ توجهی نمی کنم»
و بعدش به مرکز صحنه که می رسم» یه توقف کوچک می کنم،،
«.بعدش دوباره راهی که رو که رفتم، برمی گردم
«.هنوز هم اونا رو نمی بینم»
بعدش منتظر می مونم» تا به وسط صحنه برسم،
بعدش یه سکندری می خورم،
و به پایین نگاه می کنم «.بعدش به بالا نگاه می کنم،
«.و اون وقت اونا رو می بینم»
سلام، پسرها و دخترها!
- !سلام! من توانکی هستم - سلام !
سلام، عزیزم! ممنونم.
اینجا رو ببینید. نوشته توانکی این اسم منه....
خب، آره، دیگه شوخی بسه. ممنونم.
به هر حال، من خانم توانکی هستم.
خب، نه، در اصل من توانکیِ بیوه هستم.
اوه!
یه کم بیشتر!
اوه!
خیلی خب، عصبانی نشید.
شما هیچ وقت شوهر وحشتناک من رو ندیدید،
دونالد جی توانکی (اشاره به دونالد جی ترامپ).
شما این نوع مردها رو می شناسید، دخترها جز یه موی خوشگل، هیچ چیز دیگه ای ندارن..
اوه، اگه میشه خفه شو، سیاست مدار!
چند نفر می خوان خیر سرشون بخوابن.
اوه، عاشق موهاتم، خانم.
با موتور اومدی؟
سلام، عشقم یه دستی تکون بده. یالا..
آره. خوبه. تمام دخترها و پسرها تمام مادرها و پدرها،،
واسه توانکی دست تکون بدید. ممنونم.
و همین طور شمایی که اون بالا هستید.
♪ ...پسری که دوستش دارم، تو اتاق نقاشیه ♪
نمی خوایم حادثه ای رخ بده اگه واسم دست تکون بدید.،
من بهتون شیرینی میدم.
خیلی خب، بگیرید.
بفرمایید.
وای!
خیلی خب، یکی واسه تو.
یکی واسه تو.
و یکی هم واسه تو.
بفرمایید!
اوه، خدای من!
خیلی خب!
اوه، خدای من!
خیلی خب. گفتیم تو چرچگیت تئاتر رویال رو داریم،...
بعدش یه کوچه اینجا هست.
یه کوچه اینجا هست و بعدش یه تئاتر دیگه هست.
درست بغلش. این هم توسط فرانک مچم ساخته شده بود. یعنی دو تا داشتیم.
تئاتر گرند. تئاتر محبوب من.
تئاتر محبوبم.
تو گرند، تنوع وجود داشت یادتونه؟.
تنوع رو یادتونه؟ هر دوشنبه اجرا کننده های جدیدی وارد شهر می شدن...
و هفته ای دو شب اجرا داشتن؟
بعضی هاشون مشهور بودن اسمشون رو تو رادیو شنیده بودم..
ولی تو گرند، اجرا کننده هایی میومدن...
که تو رادیو نمیاوردنشون مثل بازیگرهای موزیکال،.
مثل آکروبات ها و شعبده بازها بگیرید..
استادهای گریز. من الن الن رو یادمه مردی که نمی تونستن دارش بزنن،.
و شانس.
تئاتر گرند...
توسط جیمز بلیکلی اداره می شد... آلدرمن جیمز بلیکلی..
تو بولتون آدم بزرگی بود اون شهردار بود..
آلدرمن جیمز بلیکلی.
تو حزب محافظه کار بود، ولی آدم خوبی بود.
و از شانس من اون گاهی اوقات تو ساختمون شهرداری کار داشت،.
و پدرم هم همین طور و با هم حرف زدن و آلدرمن بلیکلی گفت،،
اوه، از نظر من اشکالی نداره اگه ایان جوان»،
یه روز عصر به گرند بیاد،
«.و ببینه جریان از چه قراره
«.شاید بتونه پشت صحنه بره، آره»
خب، دوشنبه نیاد» «.دوشنبه ها سرمون شلوغه.
«سه شنبه چطوره؟ قبل از اجرای اول؟»
ساعت شش. بهش بگو به چرچگیت بره» داخل کوچه بیاد،،
«.در رو بزنه و بگه که من فرستادمش
و بعدش...
سلام. من ایان مک کلن هستم.
مک کلن.
آلدرمن بلیکلی گفت که اوه، ممنونم....
برو جلو، پسر» «.از پله ها برو پایین.
«.مراقب باش... یه کم لیز هستن»
وقتی به تهش رسیدی» «.روی صحنه می رسی،
اوه.
می تونم سیم ها رو ببینم.
طناب های کنفی از گوشه ی صحنه به سمت پرده ی بالا میرن،
و پارچه هایی رو که بین بازیگرها بالا و پایین می رفتن...
تو این صحنه ی کوچک و روشن نگه می داشتن،.
اینجا تو گوشه ی صحنه ما تو تاریکی هستیم،.
یه مقدار تاریکه، بوی نا میده و خاک گرفته و کثیفه،.
کفش تخته چینه.
میخ هاش در اومدن و بالاشون مشخص شده.
و اون گوشه، آلف اون مدیر صحنه اس....
اون به اجرا کننده ها علامت میده که روی صحنه برن.
و من باید اینجا باشم، درست کنارش.
اوه، دارن از رختکن بیرون میان.
و اوه...
رختکن های وحشتناک دستشویی های ترک خورده، آینه های شکسته شده....
یه زندگی پر زرق و برق.
و اوه، همشون فوق العاده شدن یه عالمه پر به خودشون و کلاهشون آویزون کردن،...
و پر از پولک و اکلیل شدن و آماده ی اومدن روی صحنه ان.
همه یه گریم عجیب و غریب نارنجی داشتن.
که همیشه به نظر می رسید تو این قسمت تموم میشه.
و دارن دعوا می کنن می تونم بشنوم که دارن بحث می کنن، گله می کنن..
جریان چیه؟ توافق جدید کردن؟
فکر کنید هر دوشنبه، هر هفته هر ماه، یه قرارداد جدید می بندن،.
پشت صحنه جو خوبی حکم فرما نیست.
و بعدش موسیقیشون تو بخش ارکستر، شروع میشه،.
اه، گروه جو هیلز.
و آلف داره آماده میشه.
و دستور رو میده،
و اونا روی صحنه میان.
تغییر یافته.
با تابش خیره کننده ی نورها و توجه شما،
اون واقعیتی رو که تو گوشه ها بود...
برای چیزی حدود... هفت دقیقه... فراموش می کنن....
و یه واقعیت کاملاً جدید، درست میشه...
و با بودن کنار اونا...
احساس می کردم تو خونه ام... چون تئاتر یه خونه اس، مگه نه؟.
تئاتر، سالن اپرا اجرای خوب، اجرای فوق العاده..
و من نمی خواستم به خونه برم.
من برای اولین بار، پشت صحنه بودم،
و به این فکر می کردم که اگه خودم روی صحنه بودم، چه احساسی داشتم؟
و واسه همین شروع به بازیگری کردم.
اولش تو مدرسه مدرسه ی پسرانه ی بولتون،.
اونجا تئاترهای زیادی داره.
ما تئاتر کوچیک خودمون رو داشتیم.
تو تمام مدتی که مدرسه بودم نمایش های تک پرده ای اجرا می کردیم،...
و 50 نفر از خانواده و دوستان می تونستن واسه تماشا بیان،.
و برای فارغ التحصیلی یه رویداد بزرگ برگزار کردیم،...
نمایش سالانه ی مدرسه تو سالن بزرگ.
ما در طول هفته شش تا اجرا داشتیم،.
نمایش کلاسیک سال.
شکسپیر، هنری پنجم.
من نقش پادشاه هنری رو بازی کردم.
جلوی ما، 1100 تا صندلی بود.
و همشون هم جیر جیر می کردن...
اولین کار ما به عنوان بازیگرهای جوان این بود که صدامون رو بلند کنیم...
تا صدامون از صدای صندلی ها بلندتر بشه...
و من متوجه شدم که بازیگری،
بازیگری چیزیه که باید یاد بگیری ولی نمی تونی یادش بگیری،.
و بیش از هر چیز دیگه ای تو دوران جوونیم...
می خواستم بازیگری رو یاد بگیرم چون قرار بود بازیگر بشم،.
نه یه حرفه ای نه، می خواستم یه بازیگر غیرحرفه ای بشم..
غیرحرفه ای، مثل خواهرم جین و...
مثل استادهای مدرسه که وقتی کارشون با ما تموم می شد،...
به تئاتر کوچیک بولتون می رفتن تا نمایش های غیرحرفه ای خودشون رو اجرا کنن.
و وقتی زمان ترک مدرسه رسید...
من متقاعد شدم که به دنبال عمو کن به دانشگاهش برم،.
واسه همین تو امتحانات ورودی کمبریج شرکت کردم...
و نمی دونم چه جور شانسی آوردم،
ولی قبول شدم و حالا فقط یک مانع،
بین من و سه سال موندن تو دانشگاه کمبریج...
و تحصیل ادبیات انگلیسی، باقی مونده بود.
واسه همین من رفتم و با مردی ملاقات کردم که ناخواسته، سرنوشت من رو رقم زد...
تام هن، تو دانشکده ی سنت کاترین در دانشگاه کمبریج.
تام هن، اهل شهرستان اسلایگو بود (شهرستانی در ایرلند).
و...
اون کتاب هایی در مورد ویلیام باتلر ییتس و ویلیام شکسپیر نوشته بود.
یه لنگی خیلی مشخص داشت.
اون در طول جنگ سرتیپ تام هن بود،.
من فرض رو بر این گذاشتم که لنگ زدنش نتیجه ی یه زخم جنگیه.
بعداً مشخص شد...
که یه شب از روی پله ها سر خورده.
و من رو به اتاق اون که تو پلکان «سی» دانشکده سنت کاترین بود، فرستادن،،
و روی چهارپایه نشستم.
«...خب، عصر به خیر، آقای»
«مک الن... مک کلن؟»
«.خب، این باید یه اسم انتریمی باشه» (شهرستانی واقع در ایرلند شمالی و بریتانیا)
خب، آقای مک کلن»،
«.اینجا نوشته که شما... یه بازیگر هستید
«کجا بازی کردید؟»
«تو مدرسه؟»
«نمایشنامه های شکسپیر رو بازی کردید؟»
«هنری پنجم؟»
«.خیلی خب. یه کم واسم بازی کن»
من خیلی بهش فکر نکردم.
فقط یهو روی چهارپایه پریدم انگار که هنوز تو سالن بزرگ هستم،.
و واسه تام هن، بازی کردم.
یک بار دیگر، به سد دفاعی حمله کنید!
برای هری، انگلیس، و سنت جورج فریاد بزنید!
و اون من رو بورسیه کرد.
یکی از بدترین اجراهای من بود.
و موفق ترین آزمون بازیگریم.
حالا من به دانشکده ی هنرم رسیده بودم...
البته اون زمان کمبریج دانشکده ی هنر نداشت...
ولی اونجا پر از آدم های هم سن و سال من بود که به اندازه ی من، دیوونه ی تئاتر بودن.
بعضی هاشون مثل درک جاکوبی جوان و کلایو سوئیفت،
می خواستن بعد از فارغ التحصیلی وارد دنیای حرفه ای بشن،.
همین طور میریام مارگولیس، پیتر کوک دیوید فراست و تِرِور نان،.
ولی من نه. نه، نه من هنوز هم می خواستم به صورت غیرحرفه ای ادامه بدم،.
واسه همین سه سال به خوبی گذشت. جدی میگم تو دوره ی دانشجویی، 21 نمایش اجرا کردم..
و بعدش چی؟
پیش خودم گفتم چه شغلی می تونم پیدا کنم...
که بهم اجازه بده با سرعتی که تو کمبریج بازیگری کردم...
به بازیگری ادامه بدم؟
گمونم تنها راهم اینه که حرفه ای بشم.
پیش خودم گفتم، آخه کی میاد من رو به عنوان یه بازیگر حرفه ای، جدی بگیره؟
بعدش گفتم خب، اگه درک جاکوبی می تونه،...
شبیه یکی از جملات کتاب «شرور» بود.
نه، درک تو کمبریج خیلی از من جلوتر بود.
اون یکی از کسایی بود که انگار تو گهواره ای...
که واسه بازیگری درست شده بود متولد شده بود،.
و بعدش اون به عنوان نماینده ی معتبر بیرمنگام معرفی شد.
من قرار بود کجا برم؟
خب، من نمی تونستم به بولتون برم.
اونا تئاتر هیپودروم و رویال رو بسته بودن.
و تو یه بعد از ظهر ترسناک تو یکی از تعطیلات طولانی،
من رفتم یه نگاهی به گرند بندازم.
سقفش برداشته شده بود و من می تونستم نیمکت هایی رو ببینم...
که رو به آسمان بودن و منظره ای تماشایی رقم زده بودن.
و شانس.
اون زمان، این تئاتر داشت شروع به تغییر می کرد...
و به سمت بهتر شدن می رفت.
نماینده های تجاری هفتگی قدیمی،
داشتن از اونجا بیرون می رفتن.
اونا داشتن با تئاترهایی جایگزین می شدن...
که با پول کمی که از طرف مقامات محلی...
یا شورای مرکزی هنرهای بریتانیای کبیر، می گرفتن راهشون رو ادامه می دادن،.
و تو میدلندز، بعد از خرابی های بمباران جنگی...
تو کاونتری، اونا تئاتر خودشون رو ساختن،
که اولین تئاتر شهروندی بود که تو کشور ساخته شده بود.
اسمش رو تئاتر بلگراد گذاشتن و دو هفته ای یک بار اجرا می کردن..
که یعنی دو هفته وقت داشتن که تمرین کنن که یعنی...
که یعنی باید دو برابر بهتر می بودن....
بعدش من درخواست دادم و قبول شدم.
و بدین ترتیب، کارآموزی من به عنوان یه بازیگر حرفه ای، شروع شد.
باید اعتراف کنم...
از همون وقتی که از اجرای اولم تو کمبریج لذت بردم،
دلم می خواست به تئاتر بریتانیا برم...
چون شنیده بودم اونجا بازیگرهای داغونی دارن.
و همین طور هم بود.
این طور شد که من یه قرارداد یک ساله برای بازی تو بلگراد تو کاونتری، امضا کردم.
هشت پوند و ده شیلینگ تو هفته بهم می دادن حدود 36 شیلینگ واسه هزینه های قرارداد کم می شد....
و تو قرارداد نوشته شده بود «نقشی را که گفته می شود، بازی کن»،،
یعنی باید هر نقشی بهم می دادن بازی می کردم و همین واسه ی من مناسب بود،.
این اولین نمایشیه که به صورت حرفه ای بازی کردم.
البته احیای فیلم مردی برای تمام فصول اثر رابرت بولت بود،.
من نقش روپر رو بازی کردم که داماد شخصیت اصلی بود،.
بعدش یکی از نمایشنامه های شکسپیر رو بازی کردیم «.هیاهوی بسیار برای هیچ»،
من واسه نقش کلودیو انتخاب شدم که نقش وحشتناکیه،.
نمایش های خوشایند، اثر برنارد شاو،
«نمی توانی حدس بزنی» اونجا نقش یکی از دو قلوها رو بازی کردم،.
نمایشنامه ی «مرغ دربایی»، اثر آنتون چخوف.
«نمایش «آقای وزغ ساکن تود هال نقش رئیس راسو رو داشتم،.
بله، یادداشت های پیکویک، اثر جارلز دیکنز نقش آقای اسنادگرس..
این نمایش ها 17 تا بودن که دو تاشون...
مخصوص ما نوشته شده بودن نمایشنامه هایی جهانی بودن،.
این آخرین نمایشیه که اجرا کردیم نوح، اثر آندره اوبای....
اوه، و این یکی.
عروس برمی گردد.
اثر رونالد میلار روی جلدش نوشته.،
نسبتاً خوش بینانه «یک طنز» است.
رونالد میلر بعد از اتمام نوشتن این نمایشنامه،
شروع به نوشتن سخنرانی های سیاسی کرد،
و برای خانم تاچر اون تکیه کلام معروف رو اختراع کرد،،
«.خانم ها رو نمیشه تغییر داد»
کاش چند تا شوخی به خوبی این جمله تو این نمایشنامه هم وجود داشت،.
البته مجبور شدیم یکی از کارهای آگاتا کریستی رو اجرا کنیم.
و... آره، اینجاست.
این کدوم یکی از نمایشنامه های کریستیه؟
تلخ...
گفتی قهوه ی تلخ؟
- گفتی قهوه ی تلخ؟ - آره .
تا حالا اون رو دیدید؟
نه؟
خب، من داخلش بودم.
اوه، بذارید درباره ی قهوه ی تلخ واستون بگم.
تو پایان پرده ی اول نمایشنامه،
صاحب خونه شام می خوره و میاد پایین،
و بین قاتل ها و قربانی های احتمالی میشینه.
و من 22 سالم بود و نقش یه مستخدم قدیمی رو بازی می کردم،،
که باید یه فنجون قهوه ی سیاه مرگبار رو با خودش می برد و به صاحب خونه می داد.
و من متوجه شدم که نقش این مرد باید پیر باشه.
نه، نه، نه، خیلی، خیلی پیر مثلاً 80 ساله....
من یه کرم پایه ی کم رنک به صورتم زدم ته رنگ روغن گریمم رو فشار دادم...
تا رنگ صورتم رو ثابت کنم و خطوط چین و چروک رو کشیدم و یه سایه ی قهوه ای زدم،،
و ربع کیلو آرد هم روی سرم ریختم.
بعدش سراسر صحنه مثل یه مرد 80 ساله راه رفتم،.
من این کار رو خیلی قبل تر از جولی والترز داشتم انجام می دادم (یک بازیگر انگلیسی).
بعدش صاحب خونه...
دیالوگ آخرش رو باید می گفت...
«.این قهوه خیلی تلخه»
گاس اسم گربه ایه که در تئاتره.
اسمش، همون طور که قبلاً هم گفتم،
در واقع «اسپاراگاس»ـه، ولی تلفظش سخته (به معنی مارچوبه)،
واسه همین فقط بهش گاس میگن.
موهاش خیلی کم شدن.
حسابی لاغر شده بدنش یه کم رعشه داره....
واسه همین پنجه اش می لرزه.
با این حال، تو جوونی گربه ی خیلی باهوشی بود،،
گرچه الان دیگه تهدیدی برای موش ها به حساب نمیاد،
چون دیگه اون گربه ای نیست که تو دوران اوج خودش بوده.
البته خودش میگه تو زمان خودش، خیلی مشهور بوده،.
و هر وقت تو باشگاه، پیش دوستاش میره،
که مکانش پشت یه رستوران تو همین همسایگیه،
دوست داره بقیه رو مهمون کنه البته اگه یکی دیگه حساب کنه،،
♪ طبق حکایاتی که از روزهای اوجش تعریف می کنه ♪
♪ اون زمانی یه ستاره ی تئاتر بوده ♪
♪ اون هم در میان بهترین ها ♪
♪ اون با اروینگ بازی کرده ♪
♪ اون با تری هم بازی بوده ♪
او عاشق یادآوری موفقیت هایش در نمایش های تئاتر است،،
همین طور یادآوری زمانی که هفت بار او را صدا زدند.
اما بزرگ ترین خلق او (منظور، خلق یک نقش جدید است)...
همان طور که دوست دارد بیان کند...
فایرفروفیلدل بود...
اهریمن بیابان.
او هر نقشی را که بازی کرده بود تعریف کرده بود،...
و من 70 سخنرانی او را از بر بودم.
من می دانستم چطور حاضر جوابی کنم.
میو! میو!
من می دانستم چطور شوخی کنم.
من می دانستم چطور گربه را از داخل کیسه، خارج کنم.
من کنار تخت نل کوچولوی بیچاره نشسته بودم،
وقتی که زمان خاموشی می شد روی زنگ می پریدم،.
در پانتونیم، هیچ وقت کم نمی آوردم.
و من یک بار...
گربه ی دیک ویتینگتون را دست کم گرفتم.
اما بزرگ ترین خلق من همان طور که دوست دارد بیان کند،...
فایرفروفیلدل بود...
اهریمن بیابان.
اگر کسی به او ذره ای غذا بدهد...
به او خواهد گفت که چطور یک بار در نمایش «ایست لین» ایفای نقش کرده.
در یکی از اجراهای شکسپیر او را برای ناز کردن آورده بودند،.
آن هم وقتی یکی از بازیگرها گفته بود که به یک گربه نیاز دارند.
و او می گوید که این گربه ها دیگر آموزش نمی بینند،...
همان طور که ما در روزهای سلطنت ویکتوریا آموزش می دیدیم،.
آنها در یک گروه معمولی هم تمرین نمی کنند...
و فکر می کنند پریدن از درون حلقه آنها را باهوش نشان می دهد،.
و او همان طور که با پنجه اش خود را می خاراند، می گوید...
خب، تئاتر مطمئناً آن چیزی نیست که قبلاً بوده.
این تولیدات مدرن، همه خوب هستند،
ولی هیچ کدام با چیزی که من شنیده ام برابری نمی کنند،.
آن لحظه ی رازآلود...
که من تاریخ ساز شدم...
به عنوان فایرفروفیلدل...
♪ .اهریمن بیابان ♪
خیلی ممنونم!
این شعر اثر تی. اس. الیوت بود،
و یه مقدار از موسیقیش هم مال «ای ال وبر» بود (اندرو لوید وبر).
و تو اون فیلم،
یعنی فیلم موزیکال گربه ها من تونستم نقش گاس رو بازی کنم،.
و یادتونه «تثنیه قدیمی» کی بود؟
- .جودی دنچ - آره، جودی دنچ .
اوه، من عاشق دیدن حلقه زدنش تو سبد گربه بودم.
من و جودی، تو خیلی از کارهای شاد با هم همکاری کردیم،.
هیچ وقت بیشتر از این با هم نتونستیم همکاری کنیم،
چون اون هم مثل من نماینده ی یه تئاتر بود،.
بعد از بلگراد تو کاونتی کمی به سمت شمال رفتم،...
و به نیو پلی هاوس، تو ناتینگهام رفتم.
ما یه تئاتر شهروندی جدید باز کردیم.
اوه، شب اول خیلی هیجان انگیز بود گل بهمون می دادن....
و تلگراف می زدن... یکی از اونا، مخصوصاً....
روی تابلوی اعلانات تو اتاق سبز برای بازیگرها چسبونده شده بود،.
یه تلگراف از لندن و از تئاتر ملی بریتانیای کبیر دستمون رسیده بود،
و توسط لارنس الیویه، امضا شده بود.
کاش اون رو می دزدیدم.
الیویه داشت تئاتر ملی جدید خودش رو راه مینداخت،
نه تو محل های خاصی که ما تو کاونتری و ناتینگهام داشتیم.
نه، اون تو تئاتر «اولد ویک» بود.
ولی برنامه ریزی اون بر اساس استفاده از تجربه ی نماینده های منطقه ای بود.
اون یه گروه از بازیگرها جمع کرده بود،
اوه، به مدت ماه ها و سال ها مجموعه ی متغیری از نمایش ها رو اجرا می کردن،.
و مگی اسمیت جوان از همون اول همراهشون بود،.
و اینجا هم شانس باهام یار بود مگی برای دیدن دوستش.،
ستاره ی سینمای انگلیس فیلیس کالورت، اومده بود،،
و با هم واسه دیدن یه نمایش تو تئاتر «دوک آو یورک» لندن، اومده بودن،
و من جزء بازیگرها بودم.
اون اولین نمایشی بود که به عنوان یه حرفه ای تو لندن اجرا کردم،.
مگی به سمت سر لارنس رفت...
و...
به من گفتن... دوست دارم به تئاتر ملی ملحق بشم؟
چون سر لارنس، در حال ساخت یه اثر جدید از «هیاهوی بسیار برای هیچ» بود...
و من رو دعوت کرد که برم و نقش کلودیو رو بازی کنم.
خب، البته، من قصد نداشتم بگم نه.
نه، «هیاهوی بسیار» قرار بود...
توسط فرانکو زفیرلی کارگردانی بشه که طراح اپرا و کارگردان فوق العاده ای بود.
و مگی قرار بود بئاتریس،
و همسرش، رابرت استیونز قرار بود بندیکت باشه،.
و من به معتبرترین گروه کشور ملحق شدم،
اگه دروغ نگفته باشم.
اوه، فقط یه مشکلی بود.
ببینید تو اون زمان چه کسایی تو اون شرکت بودن،.
ببینید، اینا فقط بازیگرهای هم جنس و هم نسل من هستن.
رابرت استیونز، درک جاکوبی که تازه از بیرمنگام اومده بود.
آنتونی هاپکینز، مایکل گمبون،
جرمی برت،
کالین بلکلی، ادوارد بتربریج ادوارد هاردویک، رانلد پیکاپ،،
مایکل برک، مایکل یورک، فرانک فینلی.
و معروف ترین و برجسته ترین بازیگر جوان اون زمان،
آلبرت فینی.
همه ی ما...
همزمان تو اون شرکت بودیم....
و می دونید، امروزه تئاتر ملی بریتانیای کبیر...
شرکت بازیگری نداره....
بقیه ی تئاترهای کشور هم همین طور.
ولی یه استثنا وجود داره و ما تو تور اسکاتلند، به دیدنشون رفتیم،.
اینجاست... تئاتر دندی.
تنها تئاتر کشور که هنوز هم سیستم قدیمی رو داره.
و من پیش خودم گفتم اگه قرار باشه من،...
پشت اون صف طویل اشخاص با استعداد بمونم،
تو تئاتر ملی، هیچ وقت به جایی نمی رسم، واسه همین...
من بعد از 9 ماه درخواست استعفای خودم رو تحویل دادم،.
و سر لارنس، خیلی خوشحال نشده بود.
تا حالا اونجا رفتید؟
نه؟ اوه، خب همین که وارد کاخ باکینگهام بشید،،
می بینید که همه چیز نه برای ترسوندن بلکه برای تحت تأثیر قرار دادن شما، طراحی شدن،.
و یه روز، من گلادیس و خواهرم رو اونجا بردم.
و همون اولش اونا رو یه جای دیگه بردن،
و من باید منتظر می موندم تا وارد تالار شاه نشین بشم.
و من اونجا مونده بودم...
و به پلکان تشریفاتی که مشرف به حیاط سلطنتی بود، نگاه می کردم،
و انتهای هر پله، هر گام،
یه سرباز جوان با زره ی نقره ای رنگ و شلوار چرمی سفید، ایستاده بود،.
و بعدش ما رو به اون اتاق دراز و طویل بردن.
مستطیلی شکل و کشیده بود شبیه یه جور نمایشگاه بود..
واقعاً یه نمایشگاه هنری بود نقاشی های تیسین روی دیوار بود..
همین طور نقاشی های ون دایک و رینولدز.
و وسط اون سالن،
جمعیت زیادی از خانم ها و آقایون بسیار متشخصی بود...
که از سراسر جهان اومده بودن تا ملکه رو ببینن و مدال خودشون رو بگیرن.
همه چیز در بهترین حالت خودش بود انتهای سالن هم همین وضع بود....
یه جمعیت دیگه اونجا بودن و بین اونا، به اندازه ای فضا بود....
تا گمونم لرد چمبرلین، بین ما بیاد...
و سعی کنه خیال ما رو راحت کنه.
خب، خانم ها و آقایون» «.به کاخ باکینگهام خوش اومدید،
مطمئنم بعضی از شما در مورد روند کاری امروز» «.کمی نگران هستید،
ولی به شما اطمینان میدم» «.که هیچ مشکلی قرار نیست پیش بیاد
چون ما اینجا تو کاخ باکینگهام»،
«.این کار رو، بارها و بارها انجام دادیم
با این حال، یه چیزی هست» که از شما می خوام به خاطر بسپارید،
«.چون به شدت مهمه
«...لحظه ای که به اعلیحضرت سلام می کنید»
«.خب، امیدوارم که همه یادشون بمونه»
اوضاعی بود!
بعدش ما رو یه صف کردن و از بین راهروهایی...
مزین شده با گلدون های چینی و و آثار نقاش های قدیمی تر، رد کردن...
از دوردست، می تونستم یه چیزی بشنوم...
گمونم نگهبان های کلداستریم داشتن سرود ملی رو می خوندن،.
این باید به این معنی باشه که ملکه به تالار شاه نشین رسیده.
بعدش از اون راهروی طاقدار رد شدیم و بعدش، اوه، خدای من،!
اوه، رسیدیم اوه، ببین. اوه، خدای من..
اوه، نگاه کن من اینجا باید زانو بزنم،.
اوه، اونجاست.
با لباس سبز لیمویی.
من یه طرف ایستادم و منتظر موندم که اسمم رو صدا بزنن،.
می دونید کنار من چه کسی ایستاده بود و منتظر شوالیه شدنش بود؟
پرگرین ورستون (روزنامه نگار انگلیسی).
این طوری تعادل رو برقرار کرده بودن.
و بعدش شنیدم گفتن...
«...آقای یان مک کلن»
من خیلی تحت تأثیر این روند قرار گرفته بودم،
به خصوص اینکه با ملکه رودررو شده بودم پیش خودم گفتم،،
خدای بزرگ، من طی تمام این سال ها داشتم اسم خودم رو اشتباه تلفظ می کردم.
خیلی خب.
برای پایان این نیمه یه شعر در مورد پیر شدن می خوام بگم،.
گمونم توسط شاعر مورد علاقه ام نوشته شده.
اون یه کشیش و یه معلم بود.
اون کلمات رو مثل روغنی که روی بوم نقاشی می زنن، روی کاغذ می نوشت...
تا همشون به شکل تقریباً نامفهومی با هم مخلوط بشن.
مثل نگاه کردن به نقاشی ون گوگ از نزدیکه.
جرارد منلی هاپکینز.
و مثل قهرمانش، شکسپیر،
اون دلش می خواست یه نمایشنامه بنویسه و یه نمایشنامه رو شروع کرد که نتونست تمومش کنه،.
و تو نمایشنامه، یه گروه کر هست که «پژواک خاکستری» رو می خونه.
و داخلش از اینکه دارن پیر میشن و از اینکه از این واقعیت خوششون نمیاد، گله می کنن.
و...
تمام این قضیه روی یه جناس می چرخه.
و بعدش «پژواک طلایی» جوابش رو میده.
که در اون میگه، ببین، اگه دلت می خواد جوانی و زیباییت رو حفظ کنی،
بهتره اونا رو ببخشی.
و هاپکینز نوشت نفس بکش و با گوش های خود، بخوان»،.
من همیشه دوست دارم که این گونه مرا بخوانند» «.تا اشعارم به درستی منتقل شود
امیدوارم شما موافق باشید.
چگونه نگه دارم...
آیا راهی هست؟
هست؟
آیا جایی سنجاق سینه، یا روبان گره زده،
یا توری مو، یا بند شلوار،
بند کفش، یا قفل، یا گیره، یا کلیدی وجود دارد...
تا زیبایی را حفظ کند...
زیبایی، زیبایی، زیبایی را...
از ناپدید شدن، حفظ کند؟
آیا اخمی برای این چین و چروک هایی که به پایین کشیده می شوند، وجود دارد؟
آیا خداحافظی کردنی با این پیام رسان های سوگوار این پیام رسان های بی حرکت،،
با این پیام رسان های غمگین خاکستری رنگ، وجود دارد؟
اوه، نه، چنین چیزی وجود ندارد، نه، نه چنین چیزی وجود ندارد و نگه داشتنی در کار نیست،...
چیزی که اکنون هستی زیبایی خطاب می شود،...
کاری را که می توانی، انجام بده.
و زود است که خرد شما را ناامید کند،.
پس شروع کنید، چرا که اکنون نمی توان کاری برای حفظ سن انجام داد.
و بدی های سن موی زبر،...
چین و چروک، پژمردگی و مردن است.
مرگ بدترین است پیچیده شدن، درون قبر رفتن و کرم ها،،
و فروپاشی تا زوال کامل.
پس شروع به ناامیدی کنید.
اوه، هیچ چیزی وجود ندارد نه، نه، نه، هیچ چیزی وجود ندارد..
شروع به ناامیدی کنید.
به ناامیدی.
ناامیدی، ناامیدی، ناامیدی، ناامیدی،
استثنا!
یکی هست.
بله، من یکی دارم.
سکوت کن!
فقط در زیر نور خورشید نیست.
در زیر نور تابان خورشید نیست.
در سایه ی خورشید بلند یا در میان آلودگی خائنانه ی هوای زمین،.
جای دیگری وجود دارد اه، کجا.!
یکی.
بله، من می توانم چنین راه حلی را بگویم.
من چنین جایی را می شناسم.
جایی که همه چیز ارزشمند است و از کنار ما می گذرد...
همه چیز تازه است و به سرعت از دست ما دور می شود،...
از دید ما شیرین به نظر می رسد.
و به آرامی می رود انجام می شود یا نمی شود،،
یا به زودی انجام می شود...
و با این حال، به طور عزیز و خطرناکی در دیده ی ما گرامی است،.
صورتی که در آب چروکیده دیده می شود به مانند صورت صبحگاهی نیست،،
به مانند گل زیبایی، پارچه ی پشمی زیبایی.
بسیار بسیار مناسب، اه زود گذر است!.
دیگر به هیچ وجه زود گذر نیست.
با لطیف ترین حقیقت همراه شده.
با بهترین وجود خودش با جوانی دوست داشتنی اش،.
این یک چیز ماندگار است، اوه، هست.
یک جوانی ابدی!
پس بیا، راه ها را ببین و هوا را بنگر...
و قفل ها، لباس ها شجاعت و خوشنودی و لذت،...
راه های بردن، نگاه های معصومانه قفل های محکم، قفل های باز،...
قفل های بلند، قفل های عشق تعارفات و جذابیت ها را،...
همه را کنار بگذار.
امضایشان کن، مهرشان کن، بفرستشان آنها را به نفس باد بسپار،.
و با آه های عمیق و سر به فلک کشیده آنها را برسان،.
هم اکنون، قبل از مرگ،
زیبایی را برگردان زیبایی را، زیبایی را، زیبایی را برگردان،...
به پروردگار.
ذات زیبایی.
و بخشنده ی زیبایی.
می بینی، نه یک مو، نه یه مژه،
و نه کوچک ترین مو، از دست رفته است.
هر مویی که روی سر هست شمارش شده است،.
اوه، ای خسته پس چرا باید گام برداریم؟،
اوه، چرا این قدر دلتنگ هستیم؟
این قدر مغموم، این قدر اندوهگین،
این قدر ژولیده، این قدر شیک این قدر متقلب، این قدر رنجور،.
هنگامی که چیزی را آزادانه از دست می دهیم مشتاق مراقبت می شویم،...
مراقبتی که می توانستیم کنیم و نکردیم...
می توانستیم مراقبت کنیم...
و ما، ما باید آن را از دست می دادیم.
می توانستیم بهتر مراقبت کنیم.
کجا نگه داشته شده؟
به ما بگو کجا نگه داشته شده؟
آنجا.
آن دیگر چه ارتفاعی است؟
ما دنبال می کنیم، ما دنبال می کنیم،
آنجا، بله، آنجا.
آنجا، آنجا، آنجا.
تمام دنیا یک صحنه است.
و تمام مردها و زن ها...
بازیگران آن هستند....
آنها راه خروج و ورود خود را دارند.
و یک نفر هست...
که در زمان خود، نقش های زیادی بازی می کند،
بازیگری او، هفت مرحله دارد...
ابتدا، نوزادی...
ناله کردن...
و بالا آوردن روی دست های پرستار.
سپس، یک پسر مدرسه ای نالان...
با کیف مدرسه و چهره صبحگاهی درخشان.
مانند یک حلزون که نمی خواهد به مدرسه برود،.
سپس یک عاشق که مانند کوره آه می کشد،،
و تصنیفی غم انگیز از ابروی یار می سراید.
سپس یک سرباز است که سوگندهای عجیبی بسته است،...
به مانند یوزپلنگ، ریش دارد،
در راه افتخار، حسادت می ورزد در نزاع و درگیری سریع عمل می کند،،
به دنبال شهرتی حباب مانند است حتی اگر در دهانه ی توپ باشد،.
سپس عدالت طلب است،
با شکمی گرد و لباسی خوب با خطوطی صاف،
با چشمانی درشت و یک ریش که رسمی تراشیده شده است،،
دهانی پر از مثل های عاقلانه و مدرن،
و بدین ترتیب، نقش خود را بازی می کند.
صحنه ی ششم، به شخصی لاغر با جوراب و دمپایی،
با عینکی روی بینی و کیسه ای در کنارش، تغییر می کند.
جوراب بلندش گویی خیلی گشاد می شود...
چرا که ساق پایش لاغر شده است و صدای مردانه ی بم او،،
دوباره به سمت صدایی کودکانه می گراید...
باریک می شود و سوتی در صدایش پدیدار می شود.
آخرین صحنه، که به این تاریخ عجیب و پر از اتفاق پایان می دهد،
کودکی دوم است...
و فراموشی محض، بدون چشم،
بدون دندان...
بدون سلیقه...
بدون هیچ چیزی....
این سخنان سودا زدگیِ ژاک، از پرده ی دوم و صحنه ی هفتم نمایشنامه ی «هر طور شما دوست دارید» بود،
نمایشنامه ای از شکسپیر که من هیچ وقت داخلش بازی نکردم.
من عادت کردم که تو این وقفه سمت در پشتی صحنه برم،...
و یه کم هوای تازه استنشاق کنم و داشتم این کار رو تو شرق انگلیس انجام می دادم،،
اونم زمانی که تو تئاتر وولسی تو شهر ایپسوییچ بودیم،
و اونجا ایستاده بودم و یه دختری هم بود...
گمونم پیک پیتزایی چیزی بود.
و چشمش به من افتاد و گفت،
«.اوه، من تو رو می شناسم»
«!تو مال فیلم هری پاتر هستی»
من گفتم، «شرمنده عزیزم، جادوگر اشتباهی رو گرفتی «.من جادوگر واقعی هستم،
آره، اون فکر کرد مایکل گمبون رو دیده.
اتفاقاً یه بار از مایک پرسیدم که تا حالا با من اشتباه گرفته شده یا نه.
اون گفت «اوه، البته»،،
همیشه واسه ی من»...
«.عکس های هشت در ده گندالف رو میارن
من گفتم «خب تو چی کار می کنی؟»،
اون هم گفت «.اسمت رو می نویسم و امضا می کنم»،
خب، فقط امیدوارم که املاش رو درست نوشته باشه.
خب، اینجا بودیم «هر طور شما دوست دارید»..
این یکی از 37 نمایشنامه ایه که شکسپیر نوشته و اینجا رو داشته باشید....
من 36 تای دیگه رو هم دارم.
خب...
خیلی خب. اینا...
نمایشنامه های رومی هستن نمایشنامه هایی که تو ایتالیا جریان دارن....
گمونم یکیشون هم تو یونان بود.
بعدش چهار نمایشنامه ی آخر رو داریم نمایشنامه های متأخر....
دو تا نمایشنامه ی به اصطلاح «نمایشنامه های مشکل».
ببینید چقدر نمایشنامه ی غم انگیز داره.
نه، نه، ترجیح داده این قدر کمدی بنویسه.
اینا غم انگیز هستن فقط پنج تان....
خیلی خب.
بقیه شون، نمایشنامه هایی هستن که تو گذشته اتفاق افتادن... نمایشنامه های تاریخی.
خیلی خب.
خب...
خب، یه چالش به نظرتون می تونید....
اسم تمام نمایشنامه های شکسپیر رو به خاطر بسپارید؟
بله!
ایجاما، کجایی؟
می تونی اسم یکی از نمایشنامه های شکسپیر رو بگی؟
مکبث!
اوه!
آفرین. نه، این یکی از نمایشنامه های شکسپیره.
و یکی از نمایشنامه های خوب هم هست که خوش شانسی هم واسه من آورده،.
ولی واسه خیلی از بازیگرها، این طور نیست.
یه نمایشنامه هست که اون قدر بدشانسه که اصلاً عنوانش رو به زبون نمیاریم.
می دونید کدوم نمایشنامه رو میگم؟
نمایشنامه ی اسکاتلندی.
نمایشنامه ی اسکاتلندی. ممنونم.
آره، ما این طوری خطابش می کنیم.
و ما پشت صحنه هم اسم عنوانش رو نمیگیم یا نقل قولش نمی کنیم.
اوه، اگه می گفتیم، غوغا به پا می شد.
چرا اون...
این قدر بدشانسه؟ خب، به نظرم ربطی به ماورای طبیعت نداره.
به خاطر اینکه، شاید،
این نمایشنامه، احتمالاً محبوب ترین نمایشنامه ای باشه که برای تماشاچی ها نوشته.
کوتاهه.
و...
و هیجان انگیزه... و هر وقت نمایشنامه ی اسکاتلندی رو اجرا می کنید،،
همیشه تماشاچی ها واسه دیدنش میان.
واسه همین شاید همین قضیه...
منشأ این موضوع باشه که چرا حتی بازیگرهای حرفه ای، اسم عنوان رو نمیگن،
چون تو زمان های قدیم زمانی که بازیگرها دور می خوردن،...
و نمایشنامه های شکسپیر رو اجرا می کردن،
و می شنیدن که مدیریت قراره...
پول یکی دو تا بازیگر رو به جیب بزنه،
احتمالاً به این معنی بود که به اندازه ی کافی پول ندارن...
که آخر هفته به بازیگرها بدن.
پس اصلاً به عنوانش اشاره نکنید.
شاید.
و...
از این خوشتون میاد ما رفته بودیم....
شمال ولز... شهرک مولد، تئاتر کلوید...
و روید تالکین بین تماشاچی ها بود...
نوه ی پسر تالکین.
و بعدش، اون...
گفت، «ایان، این نسخه ی نمایشنامه ی مکبثی هست «.که پدر پدربزرگم داشت
«.می خوام دست تو باشه»
اینه.
واسه همین...
خب، طبقه ی بالا یه نمایشنامه از شکسپیر میگید؟،
سیمبلین.
سیمبلین. باشه.
خب، همه ی ما سیمبلین رو می شناسیم.
صبر کنید. به نظر خیلی خوب می شناسیدش.
تو نمایشنامه، می دونید، دو تا برادر...
متوجه میشن که بهترین دوستشون مُرده و کلماتی رو سر هم می کنن،،
که ما اغلب امروزه استفاده می کنیم.
واسه همین، این جملات رو تقدیم می کنم به گلادیس و والدینم و خواهرم جین...
و به دوستان خوبم که اخیراً از دنیا رفتن تیم پیگات-اسمیت، جان هرت،،
آلن ریکمن، استن لی،
که خالق مردان ایکس بود، جیلیان لین... ... که طراح رقص نمایش اولیه ی گربه ها بود...
... پیتر هال، کلایو سوئیفت...
فردی جونز، استیون مور...
فرانک فینلی، و حالا، آلبرت فینی...
دیگر از گرمای خورشید نترس.
نه از خشم زمستان سهمگین،
تو وظیفه ی دنیوی خود را انجام دادی،
اکنون به خانه رفته ای تا دستمزد خود را بگیری،
دختران و پسران طلایی همه باید بدانند،،
مانند تمیز کننده های دودکش به خاک برمی گردند،.
دیگر از اخم بزرگان نترس،
چون دیگر ظالمان نمی توانند با تو کاری کنند،
دیگر نگران لباس و غذا نباش،
نی پوش خانه ی تو از چوب بلوط است،
قدرت ها، شاگردها، عالم ها، باید بدانند،
همه به خاک بازمی گردند.
دیگر از رعد و برق نترس،
نه حتی از شهاب سنگ،
دیگر از تهمت و انتقاد نترس،
چرا که خوشحالی و زاری برای تو به سر رسیده.
تمام عاشقان و جوانان باید بدانند،
تسلیم او شده و به خاک بازمی گردند.
دیگر هیچ جن گیری به تو آسیب نمی رساند!
دیگر هیچ جادوگری تو را طلسم نمی کند!
دیگر ارواح بی قرار، تو را تسخیر نمی کنند!
دیگر هیچ چیز بدی به تو نزدیک نمی شود!
در آرامش کامل باش،
و باشد که قبر تو، پر آوازه شود!
«.مانند تمیزکننده های دودکش، به خاک بازمی گردند»
می دونید، قاصدک وقتی گلبرگ های زردش رو از دست میده،
به یه توپ پفکی تبدیل میشه یه جورایی میشه گفت....
شبیه برس های قدیمی میشه که دودکش های قدیمی رو باهاش تمیز می کردن،
واسه همین شکسپیر و هم دوره ای هاش...
به قاصدک...
تمیز کننده ی دودکش» میگن».
به خاک...
باز می گردند....
خیلی خب. نمایشنامه ای از شکسپیر؟
هر طور که شما دوست دارید.
هر طور که شما دوست دارید خب، اون یکی رو گفتیم..
نمایشنامه ای از شکسپیر؟
- .ریچارد سوم - ریچارد سوم. باشه .
فیلم خیلی خوبی داشت.
این فیلم نامه ی خیابونی منه تنها کتابی که قصد نوشتنش رو داشتم.،
البته به جز بروشورها که هنوز هم موجوده،...
کاری که کردم، این بود...
دیالوگ ها رو از داخل نمایشنامه بریدم و داخلش گذاشتم...
البته این سمتش گذاشتم و اون سمتش یه عکس گذاشتم...
این نایجل هاثورنه.
رابرت داونی جونیور.
و اینجا هم مگی اسمیت رو می بینید که داره نوشابه ی کوکا کولا می خوره.
اوه، و شمایی که بالا هستید اگه می خواید نگاهی بهش بندازید،،
تو وبسایتم به صورت رایگان گذاشته شده.
اولین کلمه ی این نمایشنامه چیه؟ جمله ی اول نه، کلمه ی اول.
اکنون.
اکنون»، چه کلمه ی جالبی برای شروع یک نمایشنامه اس».
اکنون چه اتفاقی قرار است بیفتد؟
اکنون کجا هستیم؟
این همون تئاتر زنده اس.
اینجاست، و اون...
و خودمون هستیم، می دونید چی میگم؟
این اجرای دیروز یا فردا نیست مثل یه فیلم نیست،.
فیلم یه جورایی...
یه جورایی «بعدش» رو میگه، مگه نه؟
چون بازیگرها اونجا نیستن فقط....
سایه هایی روی صفحه هستن.
ولی اینجا... ما آماده ی هر چیزی هستیم.
اه. همم.
خیلی خب، نمایشنامه ی شکسپیر؟
رویای شب نیمه تابستان.
رویای شب نیمه تابستان. باشه.
وقتی تو کمبریج بودیم،
ما تمام آثار شکسپیر رو...
برای شورای بریتانیا، ضبط کردیم....
و تمام نقش های اصلی رو بازیگرهای حرفه ای بازی کرده بودن...
و ما بقیه ی نقش ها رو بازی کردیم.
واسه همین تو رویای نیمه شب تابستان من نقش لیساندر رو بازی کردم،.
که میشه گفت یه کم بهتر از کلودیو بود.
و نمایشنامه ی دیگه ای که واسه ضبط کردن بازی کردیم، آنتونیوس و کلئوپاترا بود.
و نقش کلئوپاترا رو، آیرین ورت بازی کرد.
و من نقش خیلی خیلی خیلی کوچکی به اسم ماردیان رو داشتم.
خیلی خب، بعدی.
- .هملت - هملت .
خب، هملت.
اون یکی از ماست، مگه نه؟ عاشق تئاتره.
وقتی می شنوه پدرش به قتل رسیده،
یا وقتی که شبح بهش میگه...
اون ترس برش می داره که نکنه تو زندان داره زندگی می کنه.
اون وقت با چه کسی می تونه حرف بزنه، به جز...
شما؟ و بعدش...
بعدش متوجه میشه که عموش که حالا پادشاهه، مرتکب اون قتل شده،.
واسه همین شبح دوباره بهش میگه.
اون باید با تماشاچی ها حرف بزنه بعدش بازیگرها به هلسینگور می رسن..
بازیگرها کمی بازی می کنن.
و هملت، مثل همه ما با چیزی که تو نمایش می بینه،...
جواب سؤال های زندگی خودش رو میده و بعدش بازیگرها میرن و دربار هم نابود میشه.
خب...
اکنون من تنها هستم.
اه، من چه برده ی سرکش و نافرمانی هستم!
آیا جای شگفتی ندارد که آن بازیگر برای ایفای نقش خود،...
می تواند خود را به دست تخیلات بسپارد،...
و روحش چنان تحت تأثیر نقشش قرار گیرد...
که تمام چهره اش دگرگون شود،
اشک بریزد، آشفتگی در چهره اش پیدا شود،
صدایش شکسته شود و تمام عملکردش،...
هم ساز با نقشی شود که در آن فرو رفته؟ و همه برای هیچ.
برای هکوبا!
هکوبا برای او چه اهمیتی دارد یا او برای هکوبا چه اهمیتی دارد،،
که باید برای او این گونه گریه کند؟
اون چه کار می کرد،
اگر آشفتگی و جنون مرا داشت؟
او این صحنه را غرق در اشک می کرد،
اما من، گیج و منگ با روحی افسرده و نالان،،
به مانند یک خواب گرد که از حال و روز خویش غافلم،،
نمی توانم چیزی بگویم، نه...
نمی توانم از پادشاهی بگویم که جان شیرین و دار و ندارش را...
به تاراج بردند....
آیا من ترسو هستم؟
چه کسی مرا شرور خطاب کرد؟
به من سرکوفت زد؟
بینی مرا پیچاند؟
جلوی نفس کشیدنم را گرفت...
و مرا دروغگو خطاب کرد؟ چه کسی این کار را کرد؟
به خدا قسم، باید آن را پذیرفت چرا که من،...
جرئتی به اندازه ی یک کبوتر دارم و آن قدر شهامت ندارم...
که ستم ظالمان را جواب دهم چون اگر شهامت داشتم، شکم آنها را سفره کرده،...
و احشای آنان را در این منطقه، پخش می کردم.
ای ظالمان، خائنان، بداخلاقان، شروران بی رحم!
آه، انتقام!
آه، من چه احمقی هستم!
آه، باید مرا ستود...
چرا که من پسرِ پدر عزیزی هستم که به قتل رسیده...
و انگیزه ی انتقام من باید بهشت و جهنم را در بر گیرد،،
اما مانند یک کودن ناراحتی قلبی خود را با کلمات بیان می کنم،،
و مانند یک خدمتکار ضعیف دست به دشنام برمی دارم،.
وای بر من آه، مغزم!!
من شنیده ام که موجودات گناهکار یک نمایش را تماشا می کنند،...
و هنگام تماشا، چنان روحشان تحت تأثیر قرار می گیرد...
که به گناهان خود اعتراف می کنند....
من به این بازیگران خواهم گفت...
که در برابر عمویم نمایشی به مانند قتل پدرم،...
اجرا کنند و من چهره ی او را نظاره خواهم کرد،
به دقت نگاه می کنم و اگر چهره اش رنگ باخت،
خواهم فهمید که جریان چیست.
آن شبحی که دیدم، شاید اهریمن بوده باشد و اهریمن هم قدرتی دارد،...
که می تواند او را به شکلی خوشایند دربیاورد، و بله، شاید...
از ضعف و آشفتگی من سوءاستفاده کند همان طور که در این کار، مهارت دارد،،
و مرا فریب دهد و گمراه سازد.
من باید حواس خود را :جمع موضوع مهم تری کنم
با این نمایش...
می توانم وجدان پادشاه را گیر اندازم.
بعدش هملت به نوشتن چند تا دیالوگ اضافی برای بازیگرهای نمایش، مشغول میشه...
و یه عنوان جدید بهش میده.
و اسمش رو تله ی موش می ذاره.
ممنونم.
خیلی خب، برگردیم سر کارمون، یه نمایشنامه؟
خیلی خب، شاه لیر رو شنیدم.
اوه، همین پارسال بود که صد بار نمایشنامه ی شاه لیر رو اجرا کردم؟
نه برای اولین بار.
این یه چنین نمایشنامه ایه.
مثل یه کوهه.
هیچ وقت به قله نمی رسید.
البته منظره اش از نیمه ی راه به بعد می تونه خوب باشه. ببینید،.
این «تیموتی وست»ـه. اون نقش شاه لیر رو تو چهار اثر مختلف بازی کرد.
و قهرمان دوران جوانیم، جان گیلگد اون سه بار نقش شاه لیر رو بازی کرد،.
من یه بار بازیش رو تو تالار اپرای منچستر دیدم.
و یکی از بازیگرهای همکارش...
از گیلگد پرسید میشه واسه بازی تو نقش شاه لیر، راهنماییش کنه.
و گیلگد گفت «!اوه، باشه»،
«.باید یه کوردیلیای کوچولو داشته باشی» (دختر کوچک شاه لیر)
وقتی گیلگد داشت نقش لیر رو...
تو استراتفورد بازی می کرد،
نقش دلقک پادشاه رو آلن بادل بازی می کرد. بازیگر فوق العاده ای بود،.
اون فقط یه مشکلی داشت.
اون همیشه اصرار داشت به بازیگرهایی که همراهش تو نمایش بودن...
نکته هایی در مورد چگونگی ایفای نقششون بگه.
و من از این کارش اذیت می شدم اون هم وقتی داشتم یه نقش کوچک رو،...
... تو نمایش هنری هشتم، تو رادیو بازی می کردم...
و گیلگد بیچاره، نقش شاه لیر رو بازی می کرد...
خب، این قضیه رو دوستی واسم تعریف می کنه که کنار سر جان، گوشه ی صحنه ایستاده بود.
سر جان، سر جان» ما تو گوشه ی اشتباه صحنه ایستادیم،.
ما نباید اینجا باشیم باید اون سمت باشیم،.
ما از اون سمت باید وارد بشیم «...اگه از این سمت وارد بشیم.
«.آره، آره، می دونم، می دونم»
«.ولی من از دست آلن بادل قایم شدم»
اوه، خدای من!
خیلی خب، بالایی ها؟
- .قیاس برای قیاس - قیاس برای قیاس .
خب، اون یکی از نمایشنامه های مشکله.
واسه من که هست من هیچ وقت داخلش نبودم.،
ولی هر وقت می بینمش نمی تونم کامل درکش کنم،.
واسه همین منتظر تولیدی هستم که بتونه کامل توضیحش بده.
اون یکی نمایشنامه ی مشکل چیه؟
نه.
- .تاجر ونیزی - نه .
- .کینگ جان - نه .
نه. اونا همه آسونن این یکی سخته..
- .نیک آن باشد که انجامش نکوست - چی؟
نیک آن باشد که انجامش نکوست. بله.
به نظرتون آهنگ قشنگی نداره؟
چطوره هممون با هم بگیمش؟ همراهی کنید.
نیک آن باشد که انجامش نکوست.
اه!
امیدوارم این حرف درست باشه خیلی خب، بعدی، شمایی که اون پشت هستید..
- چی، چی؟ - کوریولانوس .
کوریولانوس. خب، من دو بار اجراش کردم.
- .رومئو و ژولیت - صبر کنید، فعلاً نوبت کوریولانوسه .
وقتی تو تئاتر ملی داشتم نقش مارسیوس کوریولانوس رو بازی می کردم،،
نقش مادرم رو، آیرین ورت بازی می کرد.
بار دومی بود که باهاش کار می کردم، و...
اون تو تمرین بهم گفت ایان، از من انتظار نداشته باش»،...
«.که هر شب، به یه شکل اجرا کنم
اون گفت «.من چنین کاری نمی کنم»،
این یه تئاتر زنده اس. همه چیز، همین جا جریان داره و»...
«.همین حالا...
اون گفت، «من دوست دارم «.نمایشنامه های شکسپیر رو مثل آهنگ جاز اجرا کنم
از اون زمان، منم سعی کردم همین کار رو با نمایشنامه های شکسپیر انجام بدم.
و یکی دیگه از نقش های بزرگ...
تولوس اوفیدیوس بود... که «گرگ هیکس» بازیش می کرد،.
و این نقشی بود که برای اولین بار تو ناتینگهام بازی کردم،
زمانی که جان نویل نقش مارسیوس رو بازی می کرد نقش مادرش رو هم، دوروتی رینولدز بازی می کرد..
این اسم رو نمی شناسید؟ دوروتی رینولدز نویسنده ی «روزهای سالاد» بود...
که طولانی ترین نمایش موزیکال...
تو تاریخ بریتانیا و قبل از روی کار اومدن اندرو لوید وبر بود.
تولوس و مارسیوس...
تو میدون جنگ، رقبای بزرگی بودن جنگجوها و ورزشکارهای بزرگی بودن،،
و خیلی شبیه به هم بودن.
اونا از همدیگه متنفر بودن.
مغرور، وطن دوست، تا زمانی که...
مارسیوس به خاطر غرورش از زادگاهش روم، بیرون انداخته شد،...
و راهی اردوگاه دشمن شد جایی که تولوس منتظر بود،...
و گوش می داد.
اوه، مارسیوس...
مارسیوس!
هر کلمه ای که گفتی ریشه های حسادتی کهن را...
از قلب من بیرون کشید.
اگر قرار بر این باشد که مشتری از میان آن ابرها، از غیب بگوید،
و بگوید که این حقیقت دارد من باور نخواهم کرد،...
اما حرف های تو را چرا ای مارسیوس نجیب زاده،.
بگذار دست های خود را دور بدنی حلقه کنم...
که در برابر آن صد بار طینت من شکسته شده،...
و تکه های خرد شده اس ماه را خراشیده است،.
اکنون، سندان ضربه های شمشیر خویش را در آغوش می گیرم...
و با همان اشتیاقی که بارها به خاطر قدرت با تو مبارزه کرده ام...
در برابر تو خواهم ایستاد.
در ابتدا بدان که من با دوشیزه ای که عاشقش بودم ازدواج کردم،
و هیچ مردی را ندیده بودم که دمی به چنین راستی از سینه برون دهد...
که تو اکنون برون دادی ای نجیب زاده،!
تو چنان در قلب من جای گرفتی...
که تا کنون هیچ کسی نتوانسته این چنین جای گیرد.
آه، ای مارس!
بگذار به تو بگویم لشکر ما آماده ی جنگ است و من قصد داشتم،...
که بار دیگر سعی کنم بازوان تو را هدف قرار دهم،
و یا در این راه، بازوان خود از دست دهم چرا که تو مرا در این راه،...
دوازده بار... یا حتی بیشتر شکست داده ای و به همین خاطر،...
هر شب در خواب رویارویی تو و خویشتن را می بینم،،
در خواب من ما دست بر گریبان هستیم،،
کلاه خودمان از سر افتاده گلوی یکدیگر را فشار می دهیم،،
و سپس نیمه جان و بی نتیجه از خواب بیدار می شوم،.
اگر ما دعوای دیگری با روم نداشتیم،
به جز بر سر بیرون شدن تو از روم از 12 تا 70 ساله،...
همه را جمع می کردیم و جنگ را مانند سیلی خروشان...
بر سر روم ناسپاس، فرود می آوردیم اوه، به داخل بیا.،
بگذار تا تو را با کسانی که با تو موافق هستند...
آشنا سازم....
هزاران بار خوش آمدی!
تا کنون دشمن بودی و اکنون بیش از هر دوست هستی،
مارسیوس، سخن به درازا کشید.
دستت را بده.
بسیار خوش آمدی!
و بعدش اون دو نفر به آرومی از صحنه خارج شدن...
تا ببینن واسه شام باید چی کار کنن...
- .تیتوس آندرونیکوس - تیتوس آندرونیکوس .
خب، می دونی، این کار اغلب اجرا نمیشه تا حالا دیدیش؟.
آره، خب، هر وقت که اجرا میشه منتقدها خیلی هیجان زده میشن،.
اوه، اوه، این کارگردان» «!اوه، اوه، بازیگرها!
«!اوه، اونا فوق العاده ان»
اونا تونستن این نمایش مزخرف رو» «...تبدیل به یه اثر دیدنی کنن
این نه یه نمایشنامه ی مزخرفه و نه یه فیلم مزخرف. فیلمش رو دیدی؟
اوه، با بازی آنتونی هاپکینز اگه فکر می کنید اون....
به اندازه ی «هانیبال لکتر» ترسناکه صبر کنید تا اون رو با نقش،...
تیتوس آندرونیکوس آره. خیلی خب، یه نمایشنامه ی دیگه..
شب دوازدهم اون نمایشنامه ی مورد علاقه ی منه..
میشه یه نمایشنامه ی مورد علاقه داشت؟
خب... آره این اولی بود... اولین نمایشی که دیدم..
اولین اجرایی...
که وقتی تو مدرسه بودم، انجام دادیم....
و من نقش «مال ولیو» رو بازی کردم.
اون موقع 13 ساله بودم این یه نسخه از نمایشنامه اس که نقل قول های معروف داخلشه..
برخی بزرگ به دنیا می آیند».
«...برخی بزرگی را به دست می آورند
و گمونم این جمله به سیاست مدارهای مدرن اشاره داره،
«.بزرگی را به برخی، به امانت می گذارند»
- خیلی خب، یه نمایشنامه ی دیگه؟ - رومئو و ژولیت .
ممنونم.
رومئو و ژولیت خب، اون جوون بود..
عشق جوان، نثر آسان درک راحت،.
و گوش کنید، گمونم شنیدید... این نمایشنامه...
پر از نور و سایه بود نور و تاریکی،،
نور خورشید، نور روز نور ماه، نور ستاره،،
نور لامپ. رنگ هم داشت سفید و سیاه..
سفیدی برف تازه.
روی پشت یک کلاغ.
سبزیِ ماه.
قرمزی لب و گونه...
و خون....
نرم!
چه نوری از آن سمت پنجره می شکند؟
آن سمت، شرق است و ژولیت، خورشید است.
ای خورشید زیبا، برخیز و ماه حسود را بکش،،
ماهی که از غم مریض و رنگ پریده شده،،
و تو که کنیز اویی بسیار زیباتر از او هستی،،
کنیز او مباش چرا که او حسود است،،
جامه ی او سبز رنگ و بیمارگونه است...
و فقط احمق ها آن جامه را می پوشند او را رها کن،.
این بانوی من است آه، عشق من است،!
آه، او می دانست که چنین است!
بنگر که چگونه گونه اش را به دستش تکیه می دهد!
آه، کاش دستکشی بر آن دستان بودم،
تا می توانستم گونه ی او را لمس کنم!
او سخن می گوید.
آه، دوباره سخن بگو ای فرشته ی تابناک،!
اوه، رومئو، رومئو!
از برای چه تو رومئو هستی؟
از پدرت روی برگردان و نام خود را رها کن.
یا اگر نمی خواهی به عشق من قسم بخور،،
تا من دیگر کپیولت نباشم.
چون این نام توست که دشمن من است،
اما تو، خودت هستی نه یک مونتیگو،.
مونتیگو چیست؟
نه دست است، نه پا نه بازو، نه چهره، نه،...
نه هیچ یک از اعضای بدن یک انسان.
آه، نام دیگری برگزین.
چه چیزی در یک اسم است؟
اگر هر نام دیگری بر گل رز بگذارند باز هم بوی شیرینی خواهد داد،،
پس رومئو نیز همین گونه خواهد بود او حتی اگر رومئو خطاب نشود،،
کمال عزیز خود را بدون هیچ نامی به همراه خواهد داشت،.
رومئو، نام خود را رها کن،
و در ازای آن نام که هیچ بخشی از تو را تشکیل نمی دهد، تمام وجود مرا از آن خود کن.
ای اسب های تندرو به سرعت حرکت کنید،،
و به سمت اقامتگاه فیبس بروید چه درشکه سواری،...
همان طور که فیتون آن ها را به سمت غرب می برد بلافاصله شبی ابری از راه رسید،.
ابرها پرده بر شب انداختند...
و چشم های فراری بسته شدند و رومئو...
به سمت او شتافت.
بیا ای شب، بیا ای رومئو.
چه در روز و چه در شب، بیا،
چرا که در شب، چهره ی تو سفیدتر از برف های نشسته روی کلاغ، می نمایاند.
بیا، ای شب لطیف بیا ای شب عاشقانه،،
رومئوی مرا به من بده...
و زمان مرگش، او را در بر بگیر و ستاره های کوچکی از او درست کن.
این گونه او می تواند چهره ی آسمان را آن قدر زیبا سازد...
که تمام دنیا عاشق شب شوند...
و دیگر خورشید شعله ور را پرستش نکنند.
البته، تو آثار اصلی شکسپیر هیچ دختری وجود نداشت،.
نمی دونم چطور شد که یهو تو یه داستان...
سر و کله ی ژولیت پیدا شد،
بعدش روزالین و ایموجن و ویولا و خانم کویکلی...
بعدش کلئوپاترا... و اونا وارد نمایش ها شدن..
ممنونم.
- .تاجر ونیزی - تاجر ونیزی .
خب، یه نقشی داخلش هست که هنوز هم دلم می خواد بازیش کنم. اسمش چی بود؟
- .آنتونیو - شایلاک .
نه، شایلاک همون ربادهنده اس آنتونیو اون تاجره اس..
و اون آدم متفاوتیه.
و نکته ی جالب اینه که جدای از این آنتونیو یه آنتونیوی دیگه تو کارهای شکسپیر وجود داره،.
می تونید بگید تو کدوم کارش بوده؟
- .شب دوازدهم - شب دوازدهم، آره .
«.چرا که من تو را بسیار دوست دارم»
به نظرتون شکسپیر یه رفیق به اسم آنتونیو داشته؟
♪ !اوه، اوه، آنتونیو ♪
♪ .اون از پیشم رفت ♪
♪ .اوه، من رو به حال خودم رها کرد ♪
خط اول نمایشنامه رو آنتونیو میگه.
«.آه، نمی دانم چرا این گونه غمگینم»
خب، به زودی متوجه میشیم، مگه نه؟
عشقش اعلام کرده بود که می خواد با پورتیا ازدواج کنه،
و از آنتونیوی بیچاره انتظار داشت که هزینه ی عروسیش رو بده.
امان از دست این جوون ها!
خیلی خب، تاجر ونیزی ممنونم. بعدی..
- .آنتونیوس و کلئوپاترا - آنتونیوس و کلئوپاترا .
بهش اشاره کردیم. آره.
- .رام کردن زن سرکش - رام کردن زن سرکش؟
آره، اون اولین اجرایی بود که تو استراتفورد دیدم.
کیت میشل، نقش پتروکیو رو بازی می کرد.
و...
اوه، چیدمانی که برای اجرا داشتن!
تا حالا چنین چیزی ندیدم.
صحنه ی استراتفورد پر از وسیله بود.
و آخر نمایش، وقتی پرده افتاد اون زمان پرده رو مینداختن،،
اتفاقی که افتاد این بود که پرده آروم پایین اومد...
و قبل از اینکه به پایین برسه،
می شد دید که وسایل به آرومی از تماشاچی ها دور میشن...
تا زمانی که تو تاریکی ناپدید بشن.
یه جورایی مثل برگشتن به نمایش پیتر پن بود.
رام کردن زن سرکش خب، یکی دیگه؟.
- .کینگ جان - کینگ جان؟ درست شنیدم؟ خب ...
من تو نمایش کینگ جان بودم من به جای دیکی پسکو بازی کردم..
اون دلش نمی خواست از استراتفورد بره.
واسه همین مجبور شدم تو لندن و جلوی اون عوضی با اون سخنرانی معرکه اش...
درباره ی انگلیس، بازی کنم... خب، بعدی؟.
- .ژولیوس سزار - ژولیوس سزار .
این یکی رو دارم. اینجاست البته فقط ژولیوس سزار رو ندارم، همشون رو دارم..
تمام آثار ویلیام شکسپیر رو از انتشارات دانشگاه آکسفورد گرفتم. ولی این مال منه.
ایان، از طرف مامان بزرگ و بابابزرگ» «.با آرزوی بهترین ها. کریسمس 1952،
اوه!
می دونید کِی نلسون ماندلا رو زندانی کردن؟ حدود 27 سال زندانی بود؟
تو جزیره روبن اطراف شهر کیپ تاون، تو آفریقای جنوبی بود،.
اونجا بهشون اجازه ی داشتن هیچ کتابی رو نمی دادن به جر کتاب های مقدس،.
و بعضی ها این فکر به ذهنشون خطور کرد...
که آثار کامل ویلیام شکسپیر رو...
تو یه انجیل، مخفی کنن....
و اونا با موفقیت اون رو وارد جزیره ی روبن کردن...
و بعدش سلول به سلول گشت و هر زندانی، امضاش کرد.
و نلسون ماندلا، جلوی امضاش...
یه خط کشیده بود...
و زیرش یه دو بیتی از ژولیوس سزار نوشته بود...
ترسوها قبل از مرگ، بارها می میرند».
«.اما شجاعان، فقط یک بار طعم مرگ را می چشند
انجیل جزیره ی روبن.
خیلی خب، بعدی؟
- .همسران خوش - همسران خوش ویندزور .
خب...
آثار شکسپیر پر از نقل قوله و نقل قول این یکی، اینه،...
«.دنیا، صدف خوراکی من است» مال این نمایشنامه اس.
و این یه نمایشنامه ی غیرعادیه چون در مورد مردم عادیه،،
و شکسپیر فقط در مورد اشراف می نویسه...
مثلاً پادشاه ها و ملکه ها و وارث ها و تاج و تخت.
تو این نمایشنامه، مردم کاملاً معمولی به دنبال راهی برای شاد بودن،...
تو ویندزورِ کاملاً معمولی هستن....
دیگه؟
خیلی خب، بیاید هنری ها رو ببینیم.
هنری...
هنری... اوه...
خیلی خب، ترتیب زمانی دارن هنریِ....
- ...چهارم، بخش - اول .
- ...هنری چهارم، بخش - دوم .
آفرین.
این شوالیه ی چاق، فالستافه.
من تا حالا نقش فالستاف رو بازی نکردم واسه این نقش، بالشتک روی شکم شخص نمی ذارن..
من فالستاف های فوق العاده ی زیادی دیدم،
همین اخیراً تو تئاتر گلوب لندن یکی رو دیدم... راجر آلام.
بی نظیر بود.
خب...
هنری بعدی شکسپیر چیه؟ هنریِ...؟
- .پنجم - پنجم .
اون کنت براناست.
اون همه جا هست.
وقتی شنیدم که اون قراره یه فیلم از هنری پنجم بسازه،
پیش خودم گفتم... چه پر رو!
خب، به خاطر اینکه بازیگرهای نسل من،
لارنس الیویه فیلمش رو ساخت به یکی دیگه نیازی نداشتیم....
خب، من اشتباه می کردم نیاز داشتیم و فوق العاده بود..
اگه فوق العاده نبود فکر نمی کنم به خودم می تونستم اجازه بدم،...
که گستاخی کنم و خاطرات فیلم سر لارنس رو با فیلم خودم به چالش بکشم.
البته این ها، بهترین بخش نمایشنامه های شکسپیر هستن.
پادشاه ها.
معمولاً یه تاج و تخت وجود داره و شما باید سعی کنید روش بشینید،.
و بعدش تمام عصر،
پیام رسان ها از راه می رسن و یه تکه کاغذ بهتون میدن...
که دیالوگ هاتون رو داخلش نوشتن....
خب، منظورم اینه که تا زمانی که مشکلی پیش نیاد، اشکالی نداره.
یه بازیگر تو استراتفورد بود و نقش هنری پنجم رو بازی می کرد.
و اون تو پایان نبرد زمانی که صحنه پر از سربازهای کشته شده ی فرانسویه،...
به اون صحنه ی فوق العاده رسید،
و بعدش یه قاصد یه فهرست از اسامی تمام فرانسوی های کشته شده، میاره،
که پادشاه با حالت تکان دهنده ای، اونا رو می خونه.
متأسفانه تو این قسمت یه پادشاه یه برگه ی سفید داده شد،.
در این یادداشت، به من گفته شده که ده هزار فرانسوی در این نبرد کشته شده اند.
در میان آنان، 126 اشراف زاده وجود دارد.
این اسامی اشراف زاده هایی است که در این نبرد، کشته شده اند.
خب، خاک تو سرت!
چارلز بوژوله (اسامی کمون های فرانسه).
سن-امیلیون.
پولویی فیسه.
نویی-سن-ژرژ...
شامپانی آردن.
ولف کلیکو.
موری و شالدون.
دون پریگو.
و شاتونف دو پاپ.
خب، این سه تا هنری چی هستن؟
- ...هنریِ - ششم .
- ...بخش - اول .
- ...هنری ششم، بخش - دوم .
- ...هنری ششم، بخش - سوم .
تو کمبریج، دوست عزیزم کورین برادر کوچیک تر ونسا ردگریو،،
سه تا نمایشنامه رو به دو بخش تقسیم کرد...
و خودش نمایش رو کارگردانی کرد و از من خواست که نقش پادشاه هنری رو بازی کنم،
و این طور بود که من تونستم...
دو سوم هنری ششم رو بازی کنم.
و فقط یکی باقی می مونه، هنریِ...؟
- .هشتم - هشتم .
می دونید شکسپیر چه عنوان دیگه ای بهش داده بود؟
همه چیز حقیقت دارد که عنوان یه فیلم جدید....
درباره ی شکسپیر تو دوران بازنشستگیشه....
تهیه کننده اش، کنت برانا بود.
و کارگردانش هم کنت برانا بود.
و البته، ستاره ی فیلم...
جودی دنچ بود....
و کنت برانا.
و منم یه جایی تو فیلم هستم و کن یه فکر فوق العاده داشت....
اون تمام صحنه های داخلی فیلم رو...
نه با چراغ های الکتریکی بلکه با نور شمع، نورپردازی کرد،.
اه! اثرش فوق العاده بود.
بن التون هم خیلی ازش تعریف کرد.
همه چیز حقیقت دارد.
- خیلی خب، خوب دارید پیش میرید. بعدی؟ - ریچارد دوم .
ریچارد دوم خب، وقتی داشتیم نمایش ادوارد دوم رو اجرا می کردیم.،
من داشتم ریچارد دوم رو...
تو شب های مختلفی تو لندن، اجرا می کردم.
ولی قبل از اون تو تئاترهای بزرگ دو-سه هزار نفره... نه،.
واقعاً خیلی بزرگ بود واقعاً سخته که مطمئن بشید....
همه تو یه تئاتر بزرگ نمایش رو به یک شکل تجربه می کنن،،
به خصوص اونایی که اون بالا هستن،
که البته به هیچ وجه به اندازه اونایی که این پایین هستن، پول ندادن...
ولی من یه بازیگر جوون بودم،
سعی می کردم ارتباطم رو حفظ کنم اشاره می کردم، فریاد می زدم،،
همراه با شخصیت می دویدم و سعی می کردم به شما توضیح بدم،.
مردم این پایین فکر می کردن من دیوونه شدم.
و اجرا هم بالا و پایین های زیادی داشت، مثلاً این طوری...
ما شگفت زده شده ایم!
خیلی خب، بعدی؟
کمدی اشتباهات؟ کوتاه ترین نمایشنامه ایه که نوشته تنها نمایش مسخره اش..
شوخی های خنده دار.
اشتباه گرفتن شخصیت ها.
دوقلوها.
و بهترین نسخه ی نمایشی که دیدم تو استراتفورد بود،.
مثل یه نمایش موزیکال درش آورده بودن و توسط ترور نان کارگردانی شده بود..
اون اولین نمایش موزیکالی بود که انجام داده بود.
اگه اون این کار رو نمی کرد شاید نمایش گربه ها به وجود نمیومد،.
«و نه نمایش «لی میس.
جودی داخلش بود و همسر مرحومش، مارک ویلیامز هم همین طور،.
من تو شرکت بودم، ولی تو نمایش نبودم واسه همین وقتی نمایش خودم رو تموم کردم.،
می رفتم اون پشت می ایستادم و به آوازشون گوش می دادم،
هنوز هم می تونید آواز خوندنشون رو تماشا کنید.
چون ازش فیلم برداری شده.
کمدی اشتباهات رویال شکسپیر کامپنی، سال 1976،.
برید و نگاهش کنید.
خیلی خب. خوبه حالا چی؟.
- .دوباره بگو - درد بیهوده عشق .
درد بیهوده عشق. آره.
خب، این یه نمایش دیگه بود که تو کمبریج به عنوان یه نمایش موزیکال اجرا کردم.
کلایو سوئیفت آهنگش رو نوشت اون پیانو می زد..
درک به جای یرون می خوند.
من نقش مدیر مدرسه ی قدیمی رو داشتم...
و آهنگی رو در مورد بزرگ ترین و طولانی ترین کلمه ی نمایشنامه خوندم... یکی از اون کلمات مزخرف.
شاید طولانی ترین کلمه تو زبان انگلیسی باشه. نمی دونم.
و این شکلی بود...
♪ سراسر دنیا، هر جایی که برید ♪
♪ از کوتوله های جنوب تا اسکیموهای شمال ♪
♪ به مردم باید حکومت کرد ♪
♪ ...اون هم با ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
♪ هر جایی که برید، روی خشکی یا دریا ♪
از الفنت و کستل ♪ ♪ تا ریتز، برای صرف چای،
♪ مردم کره ی زمین، در این مورد توافق دارن ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
♪ ممکنه احساس نگرانی کنید ♪
♪ اون هم فقط با گفتن آخر اون کلمه ♪
♪ ولی این یه افتخاره ♪
♪ و گمونم شما با ما موافق هستید ♪
♪ اگه یه کار نسبتاً سخت باشه ♪
♪ وقتی که دارید از موسیقی بلوز رنج می برید ♪
♪ اگه «کابیلیت» رو به «اونوریف» اضافه کنید ♪
♪ و بعدش هم یه «اودین» بهش اضافه کنید ♪
♪ می تونید کلمه اش رو کامل بگید ♪
♪ همراه با بخونید ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
حالا با همدیگه!
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
ممنونم.
- .خیلی خب، بگید - دو نجیب زاده ورونایی .
دو نجیب زاده ورونایی.
اون... اه، کجاییم؟
این تنها نمایش شکسپیره که تا حالا ندیدمش تو دیدیش؟.
آره. کجا دیدیش؟ یادت میاد؟
- .تو دانشکده ی هنر - دانشکده ی هنر. خوبه .
خب، من دوست دارم ببینمش چون یه سگ داخلش هست،.
کرب.
خیلی بد هم رفتار می کنه.
دیگه تو کدوم نمایشنامه ی شکسپیر، سگ هست؟
نگید مکبث «!خاموش باش، لعنتی»...
«.این فانوس، هدیه ای از جانب ماه خیس است»
رویای شب نیمه تابستان.
آره، این سگ، سگ من معمولاً یه سگ عروسکی بود....
ولی تو دو نجیب زاده، واقعیه... واق، واق.
بی صبرانه منتظر دیدنشم.
خیلی خب، خوبه.
- .تیمون آتنی - تیمون آتنی .
من هیچ وقت نمی تونم فراموش کنم و هرگز هم خودم رو نمی بخشم.
من واسه دیدن پل اسکوفیلد که تو تیمون آتنی بازی می کرد، نرفتم.
ببینید، اگه شنیدید بازیگری که تحسینش می کنید...
قراره تو نمایشی بازی کنه که تحسینش می کنید یا نمی کنید...
برید.
چون یه روز، خیلی دیر میشه.
و من این احساس رو در مورد بازیگرهای بزرگ دیگه دارم.
زمانی که تو تور ایالات متحده بودم،
بعضی از همراهان من به لاس وگاس رفتن.
من باهاشون نرفتم واسه همین هیچ وقت نتونستم الویس رو روی صحنه ببینم.
من آواز خوندن سیناترا تو رویال آلبرت هال لندن رو نشنیدم.
زمانی که بچه بودم یه بلیت مخصوص،...
برای دیدن یه طنزپرداز محلی خیلی خیلی معروف از ویگان، خریدم.
اون یه ستاره ی سینمایی بود اون یکی از طنرپردازهای معروف تو بلکپول بود....
جرج فرمبای.
و بعد از ظهر دل انگیزی بود واسه همین بی خیال رفتن شدم..
و یه بلیت هم برای اجرای آخر جودی گارلند...
که قرار بود تو هیپودروم،
و تئاتر مچم برگزار بشه، گرفته بودم و قبل از اجرا تماس گرفتم و اونا گفتن نه،...
حال جودی خیلی خوب نیست و اون شب قرار نیست اجرا کنه.
و دیگه هیچ وقت هم نتونست اجرا کنه.
واسه همین چند هفته پیش تو لندن،
من به دیدن «شِر» رفتم.
اون تقریباً همسن منه ولی خب، اصلاً مشخص نیست،.
اون خیلی خوب مونده.
و من عاشق حرفی ام که به تماشاچی ها می زنه،
وقتی با اون قیافه ی خوشگل از راه می رسه به تماشاچی ها میگه،،
«خب، دوست دارید امروز مامان بزرگ چه اجرایی داشته باشه؟»
خیلی خب، دوستان سه تای دیگه مونده. چی هستن؟،
بله، هیاهوی بسیار برای هیچ.
اوه، خب، من دو بار بازیش کردم،
ولی هیچ وقت نقش بندیکت رو بازی نکردم و حالا دیگه خیلی پیر شدم.
نه، پیر نیستی!
اوه، آره، هستم.
ولی می دونید، نقش بندیکت خیلی راحته.
ولی هیچ وقت یه بندیکت بد ندیدید، مگه نه؟ شبیه رومئو و ژولیت می مونه.
اوه، نقش رومئو رو بازی نکنید نه، برید نقش مرکوتیو رو بازی کنید..
اون نقش خوبیه.
آره. خب، هیچ وقت یه مرکوتیوی بد هم ندیدید، مگه نه؟
به خاطر اینکه همون اول می میرید.
بعدش می تونید برید خونه.
- این دو تا نمایش چی هستن؟ - پریکلس .
پریکلس، بله.
خب، این آخرین نمایشنامه از چهار نمایشنامه ی متأخره و همشون هم داستان یکسانی دارن..
همشون در مورد آشتی بین پدرها و دخترها هستن.
واسه همین، پریکلس یه نمایش عالی واسه بردن دخترتونه،.
و همچنین یه نمایش عالی واسه بردن پدرتونه،.
پایان شادی داره.
و در آخر، آخرین نمایشنامه چیه؟
- تاجر ونیزی؟ - نه .
تروئیلوس و کریسدا.
و می دونید...
من حرفی واسه گفتن درباره ی تروئیلوس و کریسدا، ندارم.
خب، تبریک میگم گمونم یه رکورد زدید..
خب، اینم طوفانه... آخرین نمایشنامه.
بعدش این یکی هم هست.
بعد از اون همه داد و فریاد تو تئاترهای بزرگ،
ما اومدیم یه نمایش کوچک از مکبث اجرا کنیم.
تو تئاتر «آدر پلیس»، تو استراتفورد.
حدود 120 نفر اطراف یه دایره ی جادویی...
که جان نپر با گچ کشیده بود پخش شده بودن،.
اجرای خیلی کم هزینه ای بود کلاً 250 پوند واسش هزینه شد..
تمام لباس ها رو از یه مغازه دست دوم فروشی گرفته بودیم جودی یه دستمال حوله ای سرش کرده بود..
اگه با دقت به ویدئو نگاه کنید،
می تونید ببینید که روی لباس من نوشته شده،
«.تیپ آتش نشانی بیرمنگام»
گاهی اوقات به نظر می رسه که نمایشنامه...
داره داخل ذهن شخصیت اتفاق میفته...
که به مخاطب ترس ها و وجدانش رو نشون میده....
تو این بخش نباید فریاد زد.
«و انجام دادنش تو تئاتر «آدر پلیس...
بهترین موقعیت برای تماشاچی ها بود،
تا با دوربین فیلم برداری، فیلم بگیرن.
در ابتدا، می دونید مکبث ها یه زوج دوست داشتنی بودن،،
و همه ازشون خوششون میومد.
اون به تنهایی کشور خودش رو از شکست تو میدون جنگ، نجات داد.
وقتی داره برمی گرده سه تا خواهر عجیب رو می بینه،،
که درخواست های فراطبیعی ازش می کنن،
و بعدش پیش همسرش برمی گرده...
و نقشه ای برای کشتن پادشاه خوب، دانکن، می کشه،
و در همون لحظه زندگیشون شروع به شکستن و فروپاشی می کنه،...
تا جایی که بینشون هیچی نمی مونه.
این درخواست فراطبیعی نه می تواند بد باشد...
و نه می تواند خوب باشد.
اگر بد است چرا باعث موفقیت من شد،...
و یک حقیقت را بازگو کرد؟ من امیر کاودور هستم.
اگر خوب است، چرا تصور قبول آن درخواست چنان وحشتناک است که موی تنم را راست می کند،...
و چنان مضطربم می سازد که بر خلاف قوانین طبیعت قلبم را به دنده هایم می کوبد؟،
ترس های مشهود :کمتر از تصورات وحشتناک، ترسناک هستند،
تفکر من در مورد قتل...
که هنوز خیالی بیش نیست،...
چنان وجود آرامم را در هم می لرزاند که هر گونه عملکردی را...
که همراه با حدس و گمان باشد از بین می برد،...
و هیچ چیزی نیست مگر آن چیزی که نیست.
اگر این کار باید انجام شود زمانی که شدنی است،...
باید به سرعت انجام شود.
اگر قتل...
می توانست تمام عواقب را از بین ببرد،
و موفقیت را به ارمغان آورد اگر به همین ضربه،...
کار همین جا تمام می شد،
و این دوره همین جا به پایان می رسید،
ما زندگی اخروی را به خطر می انداختیم اما در این مورد....
هنوز می توان در اینجا داوری کرد.
ما با این درس های خونین...
به دیگران می آموزیم...
تا بر ضد آموزگار خود شوند.
او اینجا از دو جهت در امان است،
اول اینکه من خویشاوند و رعیت او هستم،
که هر دو، دلیلی قوی بر ضد این کار هستند و سپس، به عنوان میزبان،،
باید در را به روی قاتلش ببندم،
نه اینکه خود خنجر به دست بگیرم.
علاوه بر این...
این دانکن...
پادشاهی چنان فروتن است...
و در مقام خویش چنان پاک دل است،...
که فضایل او، به مانند شیپورهای فرشتگان...
بر ضد جنایات قاتلش سخن خواهند گفت،.
و ترحم، به مانند نوزادی تازه به دنیا آمده،
سوار بر طوفان یا به مانند فرشته ای...
بر پیک های ناپیدای هوا، سوار خواهد شد،
و چنان بر دیده ی مردم خواهد دمید...
که اشک های آنان باد را در خود غرق کند،.
من هیچ مهمیزی ندارم...
که بر مقصود خویش برآورم جز جاه طلبی بیش از حد،...
که خود از آن سوی مقصود، فرو می افتد....
آیا این خنجری است...
که جلوی چشم خود دارم و دسته اش مرا به سمت خود می خواند؟،
بیا...
بگذار تو را بگیرم.
تو را نمی گیرم...
و با این حال، همیشه تو را می بینم،
ای دیده ی شوم آیا حسی چون بینایی، توانایی گرفتنت را ندارد؟،
یا اینکه تو خنجری خیالی و مخلوقی دروغین هستی،
که از گرمای تب، به وجود آمده ای؟
با این حال، هنوز هم تو را مانند خنجری لمس پذیر که تازه از غلاف بیرون کشیده شده، می بینم.
ای زمین استوار و محکم صدای قدم های مرا مشنو،،
حال هر راهی را که در پیش گرفته اند چرا که می ترسم سنگ هایت، از کجایی من خبر دهند،...
و وحشتی را که در خور این زمان است از من بگیرند،.
من به آنجا می روم و کار را تمام می کنم.
زنگ مرا می خواند.
صدای آن را نشنو، ای دانکن چرا که این ناقوس، تو را به بهشت یا جهنم، فرا می خواند،.
ما مار را زخمی کرده ایم...
هنوز آن را نکشته ایم.
زخم های او بسته شده و خوب خواهد شد...
در حالی که کینه ی بی نوای ما در معرض خطر نیش سابقش، باقی خواهد ماند،.
اما اگر همه چیز در هر دو جهان فرو بپاشد،
بهتر از این است که با ترس غذا بخوریم...
و با فکر به رویاهای وحشتناکی بخوابیم...
:که شبانه ما را می لرزانند گویی خوابیدن کنار مُرده ای،
که او را برای آرامش خاطر خود به آرامش ابدی فرستاده ایم،،
بهتر از آن است که با چنین دلهره ای به شکنجه ی ذهنی خود، دامن زنیم،.
دانکن در قبر خود،
بعد از گذران تب شدید زندگی خود به خوبی خوابیده است،.
نه فولاد، نه زهر،
نه کینه توزی خودی، نه حمله ی خارجی هیچ چیزی، دیگر نمی تواند آرامشش را بر هم زند،.
تقریباً طعم ترس را از یاد برده بودم.
زمانی، شیونی در دل شب،
بدنم را خشک می کرد و زمانی با شنیدن داستانی ترسناک،...
چنان ترسی بر جانم می افتاد :که گویی آن داستان، جان دارد
اما اکنون وحشتی در وجود خویش ندارم.
ترس، آشنای افکار خون ریز من...
دیگر نمی تواند تنم را بلرزاند.
آن فریاد از برای چه بود؟
سرورم، مکله جان سپرد.
او باید دیرتر از این می مُرد.
که اگر چنین می شد زمانی برای این کلمه وجود داشت،.
فردا...
و فردا، و فردا...
با گام های آهسته...
روز به روز...
تا آخرین هجای زمان، پیش می رود،
و همه ی دیروزهای ما، راهی مرگبار و غبارآلود را برای مجنونان، روشن کرده اند.
خاموش شو، خاموش شو...
شمع نیمه جان!...
زندگی چیزی جز سایه ای گذرا نیست...
بازیگری بیچاره است...
که ساعتی روی صحنه می خرامد و به هیجان می آید...
:و سپس دیگر شنیده نمی شود قصه ای است...
که دیوانه ای آن را روایت می کند،
پر از خشم و دیوانگی است،
و هیچ گونه معنایی...
ندارد....
ضیافت ما اکنون به پایان رسیده است.
این بازیگران، همان طور که گفته بودم...
همگی روح بودند و در هوا ناپدید شدند،
مانند تار و پود این منظره ی بی اساس،
برج های سر از ابر برآورده...
کاخ های باشکوه،
معابد باشکوه و خود جهان بزرگ،،
آری، هر آن چه که به ارث می برید...
از بین خواهد رفت....
و مانند چنین ضیافت مجللی که محو شد،
هیچ چیزی پشت سر نخواهد ماند.
ما چیزهایی هستیم...
که رویاها به روی آن ها ساخته شده اند....
و زندگی کوتاه ما در یک خواب خلاصه می شود،.
ممنونم.
چطور اون همه جمله رو یادش مونده؟
حیرت انگیزه، ولی بیشتر نمایشنامه ها...
توسط یک گروه نوشته شدن، نه یک نفر.
یه تیم. چطور ممکنه؟
خب، بهش فکر می کردم ولی بعدش، «خیابان کورونیشن» رو ساختم....
ده قسمت بود و هر قسمت...
توسط یک فیلم نامه نویس متفاوت نوشته شده بود و نه شما و نه من، نمی تونستیم این رو تشخیص بدیم،.
پس شدنیه.
و یکی از نمایشنامه هایی که شکسپیر داخلش سخنرانی کرد...
سر تامس مور بود. و سخنرانیش خاص بود و حرف بقیه رو تکرار نمی کنم،.
ولی چون...
می تونید اون بخش رو با دستخط خودش ببینید،.
بین تمام کارها، نمایشنامه ها و اشعارش، منحصر به فرده،.
تنها گفتاریه که دست نوشته ی واقعی ازش داریم...
و داخل همین «سر توماس مور» هم هست.
و تو کتابخونه ی بریتانیای لندن می تونید اون رو ببینید،.
اون رو برای نمایش دائمی گذاشتن.
و بازی تو توماس مور یه جور خوش شانسی برای من بود،،
چون تو زمان حیات شکسپیر اجرا نشده بود،.
گمونم چون سر توماس،
یه قهرمان کاتولیکی بود،
احتمالاً مقامات پروتستان...
اجازه ی اجرای نمایش اون رو نمی دادن.
واسه همین باید تا قرن بیستم و سال 1964 صبر می کرد،.
تا اولین اجرای عمومیش صورت بگیره.
این نمایش تو ناتینگهام و داخل تئاتر پلی هاوس اجرا شد...
من تو شرکت بودم و نقش توماس مور رو بهم دادن.
واسه همین الان شما دارید به آخرین بازیگری نگاه می کنید که می تونه بگه...
من یکی از نقش های ویلیام شکسپیر رو خلق کردم.
خب، طرح نمایشنامه برگرفته از زندگی واقعی بود.
پسرهای جوون لندن، تو شهر ریختن و شعار میدن،.
اونا جایی جمع شدن و تظاهرات می کنن...
که الان با نام میدان ترافلگار شناخته میشه،
و از مهاجرهایی که تو لندن هستن، شکایت می کنن.
شکایت های معمولی که از خارجی ها میشه اونا کارهای ما رو می گیرن....
لباس های عجیب می پوشن غذاهای عجیب می خورن،.
بهتره اونا رو برگردونیم به همون جایی که ازشون اومدن.
و همین رو فریاد می زدن «.غریبه ها رو بیرون کنید»...
و توماس مور، یه وکیله که مقامات انتخابش کردن...
مقامات اون رو می فرستن که به این اغتشاش ها پایان بده،
که اون به دو روش... این کار رو انجام میده،.
اول با خوندن قانون شورش.
و بعدش با توسل به انسانیت،
که ممکنه 400 سال بعد فکر کنید کار جالبی نبوده.
خب، اون جمعیت...
میشه شما جای اون جمعیت باشید؟
داد بزنید «!غریبه ها رو بیرون کنید»،
غریبه ها رو بیرون کنید!
آنها را بیرون کنید و این سر و صدای خود را...
که عظمت انگلستان را سرکوب کرده خاموش سازید،.
تصور کنید...
... که غریبه های بی نوایی را می بینید...
که بچه هایشان را به کمر بسته و چمدان کهنه ای به همراه دارند،
و به بندرها و سواحل می روند تا آنها را جای دیگری ببرند،
در حالی که شما اینجا نشسته اید و چون پادشاهی، خواسته خود را فریاد می زنید،
و دیگر مقامات، از خروش فریاد شما ساکت شده اند،
و نظرات خود را خوش ظاهر جلوه می دهید.
شما چه چیزی دارید؟ من به شما می گویم: به شما آموخته اند...
که چگونه گستاخی و برتری باید چیره باشد،،
که چگونه باید دستور داد و با این طرز تفکر،...
هیچ کدام از شما سالخوردگی خویش را نمی بیند،،
چرا که دیگر قانون شکنان همان گونه که خیالشان پرداخته شده،،
با همان قدرت، همان دلایل، و همان حق،
شما را تحت فشار قرار می دهند.
و مردان مانند ماهی های درنده از یکدیگر تغذیه خواهند کرد،.
اگر شما آن غریبه ها را بیرون کنید...
آنها را می کشید.
گلویشان را می برید.
و قانون را به دنبالشان می فرستید تا به سان سگ شکاری، آنها را زمین بزنند.
آه، ای نومیدان ذهن های مجنون خود را با اشک، بشویید،،
و همان دستانی را که مانند یاغیان بر ضد صلح بالا آورده اید،،
برای صلح بالا بیاورید،
تا زانوهای نامتواضع شما پاهای شما را برای بخشش به زانو در آورد،...
و به پادشاه بگویید که او بسیار مهربان است،،
اگر متخلف، شرم آگین باشد...
آیا شما به قدری از خطای او چشم پوشی می کنید...
که به تبعید رضایت دهید؟
اگر چنین شود، کجا باید بروی؟
کدام کشور به خاطر خطایی که کرده ای تو رو در خود جای می دهد؟،
به فرانسه یا فلاندر برو،
یا به هر استانی از آلمان،
یا اسپانیا، یا پرتغال،
هر جایی به جز انگلستان،
چرا که تو باید غریبه شوی.
آیا خوشحال می شوی که در میان ملتی با چنان خلق و خوی وحشیانه ای زندگی کنی،
که خشونتی دهشت را بر تو روا می دارد،
به تو جایی برای سکونت نمی دهد،
و چاقوهایی مملو از نفرت را به سمت گلویت می گیرد،
به مانند سگ به تو پشت پا می زند گویی که خداوند،...
نه تو را آفریده، و نه کسی مالکیتی بر تو دارد و گویی هیچ یک از عناصر روی زمین،...
برای آسایش تو ساخته نشده اند اما برای دیگران چنین رواست،.
چه فکری می کنید...
که این گونه با شما رفتار شود؟...
این است حال و روز یک غریبه.
و این کار شما، به مانند کوهی...
از بی عاطفگی است....
چرا، چرا من تو جعبه ام؟!
چون همون طور که شان گفت شما ممکنه خوشتون بیاد،.
و چرا من تو جعبه هستم؟
خب، من دارم از دست آلن بادل قایم میشم.
راستش من داشتم دنبال این می گشتم.
نمی دونم می دونید یا نه،
امروز داشتیم پول جمع می کردیم.
پول... پول شما، که برای ورود به اینجا و برای بروشور، پرداخت کردید...
و امیدوارم تو سطل من هم یه پولی بذارید.
به قول هموطنم تو بالی منا،
کشیش ایان پیزلی...
من دوست دارم چیزی که جمع کردم صدا نداشته باشه،.
چون دلایل خوبی داریم و امروز دلایلمون بیشتر هم میشن، ولی،...
این پولی که جمع میشه برای تور تئاتر انگلیسیه،،
برای سازمان خیریه ی تئاتر ملی جوانان،
که جوون های سراسر کشور رو جمع می کنه تا لذت کار کردن...
در تئاتر زنده در لندن رو درک کنن و بعضی از اونا، توانایی مالی برای زندگی تو لندن رو ندارن،.
پول شما واسه اونا خرج میشه.
امروز در واقع شما تونستید دو نفر رو...
در دانشکده ی اپرا و هنر ولز، بورسیه تحصیلی کنید.
و این پول همچنین به افرادی می رسه که با افراد نابینا،
افراد ناشنوا، محروم و معلول کار می کنن،،
تا اونا هم بتونن لذت های شفابخش حضور در یک تئاتر رو کشف کنن.
و از طرف دیگه،
دوستای من در تئاتر دنویل هال،
که همکارها و بازیگرهای قدیمی هستن دارن برای این کار، تلاش می کنن،.
از طرف همشون از شما تشکر می کنم.
و قبل از اینکه برم یه کار دیگه باید انجام بدم،.
اینجاست.
این واسه اینه که یادم بمونه همه ی ما تو تئاتر هارولد پینتر بودیم.
خیلی خب.
خدا خیرتون بده!
خداحافظ!
خداحافظ.
جلوتون رو نگاه کنید! پل نزدیکه پل خطرناک و باریکیه..
ناگهان فردو، پرتگاهی سیاه در برابر خود دید.
در انتهای سالن زمین ناپدید می شد،...
و به عمق نامعلومی منتهی می شد.
دسترسی به در بیرونی فقط از طریق یک پل باریک سنگی ممکن بود،
پلی که نه لبه داشت و نه نرده پلی 15 متری، که منحنی شده بود،...
و از روی آن پرتگاه می گذشت.
در لبه ی پرتگاه، گندالف ایستاد و بقیه پشت سر او آمدند.
«.گیملی، تو جلوتر برو» «سپس گفت، «بعدش پیپین و مری برن.
مستقیم به جلو حرکت کنید» «!و از پله ها بالا برید
چیزی پشت سر آنها در حال آمدن بود.
هر چه بود، دیده نمی شد مانند یک سایه ی بزرگ بود،،
در میان آن حجم از تاریکی،
چیزی به شکل انسان یا شاید بزرگ تر بود،
و قدرت و وحشتی درون آن بود که جلوتر از او، حرکت می کرد.
به مرز نور آتش رسید آتش خاموش شد.،
گویا که ابری روی آن خم شده باشد.
و سپس با عجله از روی شکاف پرید،.
و بعد آتش ها به سمت او رفتند و او را در بر گرفتند.
در دست راستش شمشیری بود...
مانند زبانی برنده و آتشین.
و در دست دیگرش شلاقی با بندهای بسیار داشت،.
گندالف زمزمه کرد «بالروگ»،،
«!حالا می فهمم»
او لنگ زد و به عصایش تکیه داد.
آن موجود تاریکی که آتش را به همراه خود داشت به سمت آنها دوید،.
«!گندالف با ناله گفت، «از روی پل رد بشید و قدرت خود را جمع کرد.
عجله کنید» «.این دشمن، فرای قدرت شماست!
«.من باید این راه باریک رو نگه دارم»
«!عجله کنید»
بالروگ به پل رسید...
و گندالف، وسط پل ایستاد،
به عصایی که در دست چپش بود، تکیه داده بود اما در دست دیگرش،،
شمشیر گلامدرینگ به سردی و سفیدی، می درخشید،.
دشمن او دوباره ایستاد با او روبرو شد،،
سایه های اطراف او مانند دو بال پهناور، گسترده شدند،.
شلاقش را بلند کرد بندهای آن، به هم می خوردند و صدا می دادند..
آتش از سوراخ بینی اش بیرون می آمد.
اما گندالف همچنان محکم ایستاده بود «!تو نباید از اینجا رد بشی».
سکوت حکم فرما شد.
من خدمتگزار آتش مخفی » «.و صاحب شعله ی آنور هستم،
«.تو نمی تونی از اینجا عبور کنی»
«.آتش تاریک، به کار تو نمیاد، شعله ی اودین»
«.به سایه ها برگرد»
«.تو نمی تونی از اینجا عبور کنی»
بالروگ جوابی نداد.
او به آرامی به سمت پل رفت...
و ناگهان خود را به ارتفاع بلندی رساند...
و بال هایش به گستردگی تمام سالن، باز شد.
اما هنوز هم می شد گندالف را دید که در تاریکی می درخشد.
سپس از درون سایه ها شمشیر قرمز و شعله وری، به سمت او آمد،.
گلامدرینگ در جواب آن به سفیدی درخشید،.
شمشیرها به صدا درآمدند آتش سفید به او ضربه زد،.
و بالروگ به عقب رفت و شمشیرش در قطعات مذاب به پرواز درآمد.
و سپس به سمت پل پرید.
شلاقش می چرخید و صدا می داد.
و در آن لحظه، گندالف فریاد زد،
و پل مقابل خود را خراب کرد.
«!تو از اینجا عبور نخواهی کرد»
و بارقه ای کورکننده از شعله ی سفید بیرون آمد.
پل ترک خورد.
درست جلوی پای بالروگ شکست...
و سنگی که روی آن ایستاده بود به داخل دره سقوط کرد.
با فریادی وحشتناک بالروگ به جلو افتاد،،
سایه اش درون تاریکی غوطه ور و ناپدید شد.
اما حتی وقتی افتاد شلاقش را تاب داد،...
و بندهای شلاق دور زانوی جادوگر پیچ خوردند،،
و او را به لبه ی پرتگاه کشاندند.
او تلو تلو خورد و افتاد،
بیهوده به سنگ چنگ زد...
و درون پرتگاه سقوط کرد.
«!فرار کنید، احمق ها»
و ناپدید شد.
سلام. ممنونم.
گفتم شاید تا الان نفهمیده باشید،
ولی ارباب حلقه ها قبل از اینکه اون همه فیلم ازش ساخته بشه، در اصل یه کتاب بوده.
و وقتی تالکین، گمونم تو آکسفورد،
داشت این فصل رو می نوشت من داشتم آماده می شدم،...
که تو شمال منطقه ی لانکاشر، به دنیا بیام....
جی آر آر...
جان، رونالد اون یکی حرف «آر»، اول چه اسمیه؟ شما می دونید؟...
- .روئل - روئل، آره .
این کلمه یعنی دوست خدا می دونید تالکین یعنی چی؟.
به معنی بی کله و نترسه.
و گمونم منم یه مقداری بی کله بودم،
اونم وقتی پیتر جکسون به خونه ی من اومد،
حدود 21 سال پیش بود و خواست نقش گندالف رو بازی کنم،،
چون اون موقع نه فیلم نامه ای وجود داشت، نه نمایشنامه ای،.
و واقعیتش...
من هیچ وقت کتاب ارباب حلقه ها رو نخونده ام....
البته، از اون زمان تا حالا،
شرمنده ی خانواده و دوستان و غریبه هایی شدم که کتابش رو خوندن.
و بعضی هاشون با اطمینان و احترام میگن،
«!من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»
این کتاب، 1137 صفحه داره.
اولین هفته از هزاره بود.
من تازه به نیوزلند رسیده بودم،
و وارد پایتختش، ولینگتون شدم تا فیلم برداری رو شروع کنیم،،
و پیتر جکسون، که یه آدم اجتماعیه،
هممون رو برای خوش آمد گویی واسه شام بیرون برد،.
این طور بود که من برای اولین بار اون چهار تا هابیت دوست داشتنی رو دیدم،.
و اون سه شخص مسحور کننده...
آراگون، بورومیر و... لگولاس.
و سارومان، جادوگر رقیب من کنارم نشسته بود،.
کریستوفر فرنک کاراندینی لی...
یه پیشکسوت بود که 200 فیلم بازی کرده بود،
و داخل ده تاشون هم، کنت دراکولا بود.
و همون اول که خواستیم شروع به خوردن کنیم،
کریستوفر لی، چشماش رو به سمت من برگردوند.
باور کنید چشماش چنان می درخشیدن که انگار داشت به گردن قربانی خودش نگاه می کرد.
و بعدش به من گفت «.من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»،
من همیشه فکر می کردم » «.که باید نقش گندالف رو بازی کنم
خب، به تئاتر هارولد پینتر خوش اومدید.
خیلی خوبه که یه تئاتر به اسم یه نمایشنامه نویس داریم. نگاهش کنید،.
اینجا 140 سال پیش ساخته شده.
و یکی از اولین بازیگرهایی که روی این صحنه اومد بازیگر و مدیر، هربرت بیربوم بود،،
و بعد از اینجا، به تئاتر «هر مجستی» رفت...
و به مدت هفت سال اونجا یه گروه راه انداخت،،
و اون قدر پول درآورد که یه تئاتر جلوی تئاتر هر مجستی ساخت.
و بعدش اونجا زندگی کرد و نمایش های عجیب و غریب معروفش از شکسپیر رو اجرا کرد.
گفته می شد که کارهای اون خیلی قدیمیه،
ولی نه، خیلی هم به روز بود.
اون «آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک» رو تأسیس کرد.
اون اولین بازیگری بود که صداش ضبط شد.
اون اولین فیلم از شکسپیر رو درست کرد.
البته یه فیلم کوتاه بود یه اقتباس از نمایشنامه ی کینگ جان....
یه فیلم صامت بود.
و شکسپیر بدون حرفاش، مثل...
مثل موتسارت بدون موسیقی می مونه.
بیربوم یه اسم آلمانیه،
و اون فکر می کرد که شاید بریتانیایی ها یه چیز ساده تر رو بپسندن،.
واسه همین آخرین هجاها رو به انگلیسی برگردوند...
و شد سِر هربرت بیربوم...
تری... (به معنی درخت).
و اون باید دقیقاً همین جایی...
که من الان هستم، ایستاده باشه....
و بازیگرهای فوق العاده ی دیگه ای هم اینجا بودن.
ولی من نه این اولین باره که من روی این صحنه هستم..
البته تو مناسبت های شاد زیادی جای شما نشسته بودم،.
من تو راه رسیدن به اینجا...
به تئاترهایی رفتم که خیلی خوب می شناسمشون،
و بعضی های دیگه رو اصلاً نمی شناختم.
این جعبه ی منه.
این چیزیه که وقتی بازیگرها تو این راه هستن، همراه خودشون دارن.
اینا رو معمولاً با حصیر درست می کنن.
داخلش لباس ها و چیزهای که تو این راه بهشون نیاز پیدا می کنید، نگه می دارید.
و این ها هم جاهاییه که تا حالا رفتیم.
هشتاد و هفت تا تئاتر.
و اولیش مال همین پارسال بود،
که به مرکز هنرهای محلی خودم تو ناحیه ی «آیل آو داگز» رفته بودم.
بعدش 15 تا تئاتر تو لندن و بعدش دور انگلیس و ولز.
و بعدش به زیبایی تو اورکنی تمومش کردیم،.
اوه، ما به ایرلند شمالی هم رفتیم.
آره، اینجا «تئاتر برید» رو داریم.
اون تو منطقه ی بالی منا داخل شهرستان انتریم هست،،
جایی که مک کلن ها ازش اومدن.
اونجا این نام خانوادگی وحشتناک رو روی ما گذاشتن...
که افراد کمی خارج از شهرستان انتریم می تونن به درستی املاش رو بنویسن،.
محض اطلاعتون میگم حروف «ام» و «سی»، بزرگ نوشته میشه،،
بعدش حرف «کی» بزرگ نوشته میشه و بعدش ای، ال، ال، ای، ان،.
ای، ان!
اِی، ان نیست هان. البته مهم هم نیست قبلاً فکر می کردم مهمه،.
و فکر می کردم باید یه اسم هنری انتخاب کنم،
مثل سر هربرت.
بعدش یادم افتاد با یه بازیگر کار می کردم که اسمش تیموتی کارلتون بود،
اونم درست بعد از اینکه همسرش بچه ی اولشون، بندیکت رو به دنیا آورد،.
و تیم یه روز به من گفت «.می دونی، فامیلی اصلی من ، کارلتون نیست»،
«.کامبربچ ـه»
اون گفت، «فکرش رو کن بخوای «...یه بازیگر موفق بشی و بعد فامیلیت
و اونجا، یه جایی به اسم «هوم» است (به معنی خانه)،
که اسم فوق العاده ای برای جدیدترین تئاتریه که تو منچستر ساخته شده،
و جاییه که مک کلن ها بهش مهاجرت کردن.
♪ چمدون رو باز کن ♪
♪ ...لا، لا، لا ♪
سلام، زندگی مسحور کننده!
الان واقعاً یه میز به کارم میاد.
اوه، اینجا رو ببین.
کارگردان من، شان ماتیاس،
که اخیراً کارگردان من در فیلم «سرزمین هیچ کس» بود که نوشته ی...
هارولد پینتر بوده.....
وقتی داشتم برای این کار تمرین می کردم، گفت،
ایان، نظرت چیه وقتی تماشاچی ها می رسن»،
این جعبه از قبل اینجا باشه...
«و تو هم داخلش باشی؟
«شان، واسه چی من باید تو جعبه باشم؟»
و اون گفت «.به خاطر اینکه تماشاچی ها خوششون میاد»،
که دلیل خوبی هم هست ولی من داخلش جا نمیشم... خیلی چیزهای دیگه داخلش هست..
اوه، ببینید!
این عزیز منه...
این گلامدرینگ واقعیه.
شمشیر گندالف، تو آخرین روز فیلم برداری به من داده شد،
اونم بعد از هشت سال رفت و آمد تو تپه ی هابیت ها و کوه های مه آلود.
گلامدرینگ الان تو دوران بازنشستگیه و تو سالن خونه ی من،،
بین کلاه مگنیتو (در سری مردان ایکس)...
و دو تا عصای من از کد داوینچی جا خوش کرده،.
این جواهر کوچولو رو اینجا می بینید؟
این نوشته ها رو چی؟
آره، نوشته های بیشتری اینجا هست.
به زبون الف ها نوشته شده.
یه نوجوون تو جمع داریم...
که بخواد بیاد و از نزدیک یه نگاهی به گلامدرینگ بندازه؟
اگه هست، دستش رو بالا ببره.
من دارم کجا رو نگاه می کنم؟
خیلی خب، یکی داره میاد.
ممنونم.
شما نمی دونستید قراره چنین نمایشی باشه، مگه نه؟ (اشاره به طبقات بالا)
سلام! اسمت چیه؟
سلام.
- اسمت چیه؟ - ایجاما .
- .ایجاما. از دیدنت خوشحالم - ممنونم، منم همین طور .
حالا اسمت رو واسه بقیه هم بگو.
- .ایجاما - ایجاما .
خیلی خب، عزیزم این هم گلامدرینگه، ایجاما..
شما به من اعتماد ندارید!
معلومه که اعتماد دارم...
همه ی ما بهت اعتماد داریم فقط یه کم سنگینه. بفرما..
نه، نه، من واست غلافش رو درمیارم.
- !اوه - اوه !
تا حالا شمشیر دستم نگرفته بودم!
- سنگینه؟ - آره .
- .خوبه - گمونم می خواید بهتون برگردونمش .
نه، نه.
نه، تو یه کم دیگه نگهش دار.
- شبیه یه شمشیره، مگه نه؟ - آره .
شبیه یه شمشیره ولی می دونید قضیه چیه؟،
تو دست راستت بگیرش، ایجاما.
و این رو هم تو این دستت بگیر آفرین. می تونی نگهش داری؟.
- !گمونم آره - خوبه .
می خوای عکس سلفی بگیریم؟
خیلی خب.
اهل کجا هستی؟
اوه، خوبه.
خیلی خب. کار می کنه؟
خیلی خب.
وقتی رفتید خونه اسم ساموئل داسیث مک کلن رو تو گوگل بزنید،...
بعدش می بینید که اون دوربین قابل حمل رو اختراع کرده،.
خیلی خب، ایجاما. میشه یه لطفی کنی و شمشیر رو تو غلافش برگردونی؟
- .باشه - خیلی خب .
فکر نمی کنم بتونم اون رو تو غلافش بذارم.
گمونم بهتره خودتون...
- ...نه، نه، نه - باشه .
نه، نه، نه، نه ازت می خوام این کار رو به خاطر من انجام بدی،.
- .باشه - من کمکت می کنم .
خوبه؟
- .ممنونم - تموم شد. حالا نگهش دار .
- .خوبه. حالا این رو بهت میدم - ممنونم .
- تو یکی از اینا داری؟ - نه .
خب، الان داری.
خیلی خب. این نزدیک ترین کار من به یه خودزندگی نامه اس.
من این رو مخصوص تورم نوشتم.
این صرفاً یه خودزندگی نامه اس...
اینا جاهاییه که رفتیم.
و پر از عکسه اون کیه؟ می شناسیش؟.
- خودتون هستید؟ - آره، منم .
اون یکی کیه؟ نمی دونی؟
خیلی خب، به پاتریک استوارت نمیگم.
الف، ی، جیم، الف، میم، الف...
- درسته؟ - آره .
درسته، خوبه.
خیلی خوبه که اسمت رو درست بنویسن،
- مگه نه؟ - آره .
بفرمایید، ایجاما.
شمشیر رو بهم پس بده ممنونم..
بیا دست بدیم.
- .مراقب خودت باش - ممنونم .
- .خداحافظ، عزیزم - خداحافظ .
خیلی خب.
میگم، اینجا کسی رو داریم که متولد نیوزلند باشه؟
- آره، کجاش؟ - اوکلند .
اوکلند جاییه که اورک ها ازش اومدن!
تا حالا کسی نیوزلند رفته؟
به نظرتون خوش شانس نیستیم؟
کسی هست که تو نیوزلند عکسش روی تمبر باشه؟
و روی یه سکه؟
نه، نه، اون من نبودم اون گندالف بود..
می دونی، ایجاما...
ایجاما، بهترین روزمون، زمانی بود...
که بالگرد، 9 یار حلقه رو بالا و بالا و بالا...
و به سمت کوه های آلپ جنوبی برد بعدش خودش رفت.،
و فیلم بردار داخلش بود و از من فیلم برداری می کرد...
که از یه یال باریک و برفی بالا می رفتم...
و باور کن پام تا زانو تو برف بود،.
هیچ انسانی تا اون زمان اونجایی که من رفتم، نرفته بود،.
پایین پامون، یه پرتگاه خطرناک بود و بالای سرمون، کوه کوک بود،،
جایی که می دونستم ادموند هیلاری...
برای صعود موفقیت آمیز به کوه اورست اونجا تمرین می کرده،.
اون تو خانواده ی ما یه جور قهرمان بود.
پدرم قبلاً تو منطقه ی لیک و اسنودونیا کوهنوردی می کرد.
اونم با کرامپون و طناب و این جور وسایل و به عنوان یه هدیه برای من.،
اونا از ادموند هیلاری دعوت کردن که بیاد و فیلم برداری ما رو ببینه.
و بعدش مشخص شد که واسه ی اون هم خیلی هیجان انگیز بوده،
چون اون از طرفدارهای بزرگ تالکین بود.
خب، می تونید تصور کنید که چقدر هیجان زده بودم...
یهو دیدم ته سالن ایستاده فاتح اورست..
قد 192 سانتی متر که یه کم خمیده شده بود،،
مثل گندالف، و اوه یه چهره ی کشیده ی دوست داشتنی داشت،.
راستش یه کم شبیه پدرم بود یه فک بزرگ داشت....
بعدش دست بزرگش رو به سمتم دراز کرد و گفت،
«.من هر سال ارباب حلقه ها رو می خونم»
به خاطر قدرتی که به ما دادی ♪ ♪ تو را شکر می کنیم،
♪ پروردگار ما ♪
♪ ای پروردگار ما... آمین ♪
من دیگه به کلیسا نمیرم ولی دلم واسه سرودها تنگ شده،.
و به عنوان یه بچه تو منطقه ی لانکاشر تو شهر ویگان...
یکشنبه ها، تمام روز سرود می خوندیم.
ساعت 10:30 صبح، مراسم کلیسا بود بعد از ظهر مدرسه می رفتیم،،
و عصرش دوباره به کلیسا برمی گشتیم.
کلیسای کنگره گرایان.
و کنگره گرایان، همون طور که از اسمشون پیداست مسئول همه چیز هستن،.
اونا به همه چیز تو جلسات ماهانه شون رسیدگی می کنن.
اونجا سلسله مراتبی وجود نداره اونا تصمیمات بزرگی می گیرن.،
مثلاً اینکه چه کسی قراره سرپرست بشه.
و تو منطقه ی رومیلی تو شهرستان چشر جایی که قبلاً واسه نمایش اونجا بودیم،...
آره، اینجاست انجمن رومیلی....
کلیسای کنگره گرایانِ اونجا...
پدرِ مادرم رو سرپرستشون کردن،
و پدرم یه واعظ غیر روحانی بود.
پدرِ پدرم هم همین طور بابابزرگ مک کلن،.
و اون یه مقدار به تئاتر علاقه داشت.
اگه فکر می کرد کنگره گرایان...
به اندازه ی کافی بهش توجه نمی کنن،
یهو وسط خطبه بلند می شد و می گفت،
«!من یه یهودی رو اونجا می بینم»
و نصف کنگره گرایان گول می خوردن و می چرخیدن ببینن چه کسی رو داره میگه...
واسه همین من از خانواده ای هستم...
که با سخنرانی عمومی تو خطبه ها و همین طور تو کلاس، مشکلی ندارن،...
معلم های زیادی تو خانواده مون داریم.
خواهرم جین، پنج سال از من بزرگ تره.
اون معلم زبان انگلیسی بود با یه معلم ازدواج کرد..
کن، دایی ما، معلم بود اولین شخص از خانواده بود که به دانشگاه رفت....
اسم کاملش، کنیث ساتکلیف بود اون در نهایت....
مدیر مدرسه ی پسرانه لتیمار شد که همین جا تو غرب لندنه،
اونم زمانی که آلن ریکمن، دانش آموز بود (بازیگر نقش پروفسور اسنیپ در مجموعه فیلم هری پاتر).
و خب، ببینید دایی کن یه مقدار نچسب بود،،
ولی من با آلن حرف زدم و اون بهم قول داد...
که از دایی من، به عنوان مرجع برای نقش پروفسور اسنیپ، استفاده نکنه.
خب، ما تو یه خانواده ی سخنران بودیم.
کسایی که رویدادها رو تبلیغ می کردن.
و مجری ها... مجری های تازه کار بودن.
مادربزرگ من یه سوپرانوی معروف بود.
و پدربزرگ مک کلن، برای اولین بار همسر آینده اش رو زمانی دید که داشت سرود کلیسا رو می خوند،.
اون تو سالن تجارت آزاد منچستر برای گروه کر کلیسا، تک نوازی می کرد،.
و اون گفت «.ایان، من عاشق صداش شدم»،
تو رومیلی، زمانی که مادربزرگم جوون بود...
مادرم با بازیگرهای کلیسا بازیگری غیرحرفه ای کار می کرد،.
و خواهرم، جین...
اوه، خب، اون تمام عمر یه غیرحرفه ای مشتاق بود،
و وقتی جوون بود تو گروه کر بود،،
و تو خونه، با پیانوی بک اشتاینی که تو اتاق جلویی بود با پدرم، همخوانی می کرد،.
و دست های بابا...
یه کم شبیه دست های ادموند هیلاری بودن خیلی بزرگ بودن.!
انگشتاش...
اون قدر ضخیم بودن که گاهی اوقات بین کلیدهای پیانو گیر می کردن.
دورترین خاطره ی من مربوط به زمانیه که داشتم سعی می کردم بخوابم،
و پدرم اون پایین داشت سعی می کرد قطعه ی شوپن رو با پیانو بزنه.
تو اون جعبه باید پیانو رو آورده باشم.
جدی میگم. داخلش پیانو دارم، چون که...
پیانو مجموعه شعر 12 بیتی از دیوید هربرت لارنسه.
ببینید یه رمان نویس، چقدر شعر نوشته.
در واقع من یه بار تو فیلم کشیش عشق نقش دی. اچ. لارنس رو بازی کردم،.
که البته شما هیچ وقت اون رو ندیدید.
ولی اگه طرفدار «اوا گاردنر» هستید برید فیلم کشیش عشق رو ببینید،.
چون آخرین فیلمش بود.
پیانو.
به آرامی، در غروب زنی برای من آواز می خواند،.
مرا به سال ها قبل برمی گرداند.
تا کودکی را ببینم که زیر پیانو نشسته است.
و آهنگ «آوای رشته های سوزان» را گوش می دهد،
و پای کوچک و بی حرکت مادر خود را می فشارد،
که هنگامی که می خواند، لبخند می زند.
علی رغم میل باطنی...
تسلط دسیسه آمیز آهنگ...
به من خیانت می کند.
تا زمانی که قلب من بگرید،
به یاد عصرهای قدیم یکشنبه در خانه زمانی که زمستان بود،،
و سرودی که در اتاق نشیمن دنج طنین انداز می شد،.
این پیانوی طنین انداز، راهنمای ماست.
بنابراین اکنون بیهوده است که خواننده بخواهد...
به همراه این پیانوی سیاه و بزرگ و پر اشتیاق، بخواند.
و آن...
زرق و برق روزهای کودکی من از راه می رسد و بهای آن، مردانگی من است،.
بر فراز سیل خاطراتی که درونم جاری می شود...
مانند یک کودک برای گذشته گریه می کنم،.
خب، استاد جوان مک کلن» «وقتی بزرگ شدی، می خوای چی کاره بشی؟،
این رو عمه دوروتی تو یکی از کریسمس ها بهم گفت.
دوست داری مثل بابابزرگت» «یه واعظ بشی؟ آره؟ آره؟
«.نه. نه»
دوست داری مثل دایی کن» «یه معلم بشی؟ آره؟،
«.نه»
خب، دوست داری مثل پدرت» «یه مهندس عمران بشی؟
و من از درون فریاد زدم «!نه، نه، نه»،
«.من می خوام مدیر هتل بشم»
تا سال ها، دلم می خواست یه آشپز بشم،
و بعدش می خواستم یه روزنامه نگار بشم،
و بعدش یه چیز دیگه...
بازیگر نه خب، تا اون موقع نمی خواستم..
در نهایت، به ناچار بازیگر شدم.
گمونم همه چیز از زمانی شروع شد که خیلی جوون بودم.
صبح چهارشنبه بود.
اومدن من رو از مهد کودکم تو ویگان برداشتن و بردن،.
من سه سالم بود.
و ما داشتیم به اولین تئاتر خانوادگیمون که تو منچستر بود، می رفتیم،.
تو قطار بودیم.
قطار بخار.
و قرار بود به تئاتر پالاس بریم (به معنی تئاتر قصر).
و چه اسم شگفت انگیزی برای یه تئاتر بود.
و هممون قرار بود بریم نمایش پیتر پن رو ببینیم و تو تمام طول سفر من می گفتم.،
«مامان، یه تمساح واقعی اونجا هست؟»
«مامان، اونا واقعاً پرواز می کنن؟»
«.خب، باید صبر کنیم و ببینیم»
خب، مشکل این بود که من می تونستم ببینم یعنی می تونستم سیم ها رو ببینم..
و اون تمساح...
مشخص بود یه مرد احمقه که داره سینه خیر میره.
نمی دونم... سه سالم بودم و انتقاد می کردم.
تینکربل... مشخصه که اون فقط یه مشعله!
البته توجه داشته باشید وقتی پیتر پن گفت اگه به پری اعتقاد دارید،...
باید دست بزنید،
من دست زدم.
از اون زمان تا الان دارم دست می زنم.
و بعدش یکی از اون لحظات پیش اومد شما متوجهش نمیشید، ولی زندگیتون رو تغییر میده..
بابا زمزمه کرد «!باید بریم»،
اون هم قبل از تموم شدن نمایش.
باید به قطار ویگان می رسیدیم بعدش در طول ردیفی که نشسته بودیم....
به زور راهمون رو باز می کردیم تا به در کنار سالن برسیم.
و قبل از اینکه بریم من یه بار دیگه به صحنه ی نمایش نگاه کردم،.
و پرده ی پشت صحنه پوشیده از ستاره های کوچک بود،.
در نورلند (جایی که پیتر پن زندگی می کند).
و من پیش خودم گفتم...
«.من می خوام بیشتر ببینم. من برمی گردم»
البته من نمی خواستم روی صحنه باشم.
نه، نه، من می خواستم پشتش باشم کنارش باشم، زیرش باشم،.
اصلاً میشه؟
بالاش. می دونید می خواستم بدونم اون سیم ها کجا رفتن،.
چطور این کار رو می کنن؟ پشت صحنه چی می گذره؟
و به هر حال...
چطور نور ستاره ای درست می کنن؟
واسه همین...
این اشتیاق رشد کرد....
و این اشتیاق نسبت به کلیسا نبود.
این اشتیاق نسبت به موسیقی نبود هنوز هم نمی تونم پیانو بزنم..
این اشتیاق نسبت به کریکت نبود.
می تونست باشه، چون باشگاه کریکت ویگان انتهای باغمون بود،.
و هر شنبه در طول فصل مسابقات،
من تک تک بازی ها رو تماشا می کردم،
و یکشنبه ها از مدرسه سریع برمی گشتم تا واسه لیگ کریکت، امتیاز بگیرم.
ببینید تو خونه چی پیدا کردم.
اه!
این صندلی استودیوی منه.
تو روز آخر فیلم برداری کشیش عشق این رو بهم دادن،.
ولی دنبال این نمی گشتم.
اینه.
«.کتاب تمرین هیئت آموزشی بخش ویگان»
«.نام: ایان ام مک کلن»
اون حرف «ام»، مخفف «موری»ـه.
«.موضوع: کتاب سرگرمی ها»
نمی دونم، می تونید ببینید؟
«.تئاتر»
بله، هر چیزی که به تئاتر ربط داشته باشه» «.من رو خوشحال می کنه،
مطمئنم هر کسی که تو سالن تئاتر نشسته»،
و منتظر بالا رفتن پرده است «.این هیجان رو تجربه کرده،
ولی تا حالا به این فکر کردید»...
«که اون آدم ها باید چقدر کار انجام بدن...؟
فکر می کردم دارم واسه کی می نویسم؟
خب، گمونم واسه شما بوده.
این دفتر خاطرات تئاتر منه.
هفته ی پیش من نمایش کینگ رپسودی» نوشته ی آقای نوولو رو،...
«.تو تئاتر پالاس منچستر، دیدم
اه، پس برگشتیم به اینجا این روزها، به یه کم توضیح نیاز دارن..
کینگ رپسودی...
آخرین اپرای بزرگ احساسی و نمایش موزیکالی بود...
که توسط آیوور نوولو، بازیگر و آهنگ ساز ولزی نوشته شده بود،،
که امروزه اسمش رو با تئاتر نوولوی لندن می شناسید و...
اوه، همه جا اسمش هست، هر سال جوایز آیور نوولو، به موسیقی های محبوب داده میشه،.
زمانی که اون 21 سالش بود،
اون آهنگِ، خب...
آهنگ موفق جنگ جهانی اول رو نوشت که هنوز هم در یادها مونده.
یادتونه؟
آتش های خانه را روشن نگه دارید.
♪ ...آتش های خانه را روشن نگه دارید ♪
گرچه قلب های شما مشتاق است.
♪ ...گرچه قلب های شما مشتاق است ♪
در حالی که پسرها، در دوردست ها هستند.
♪ ...در حالی که پسرها، در دوردست ها هستند ♪
آنها رویای خانه را می بینند.
♪ ...آنها رویای خانه را می بینند ♪
♪ ...به مانند نقره ♪
♪ از میان ابرهای تیره، می درخشد ♪
♪ ابرهای تاریک را زیر و رو کنید ♪
♪ .تا زمانی که پسرها به خانه برگردند ♪
و بعدها، تو جنگ جهانی دوم آهنگ «ما یاس های بنفش را جمع خواهیم کرد» رو نوشت،.
خودش نمی خوند، ولی همیشه تو فیلم های موزیکال بود...
و نقش اصلی رو همراهی می کرد.
در مورد کینگ رپسودی،
به اون زن می گفتن... خب!
خب، نقش اصلی زن تو کینگ رپسودی یه اسم هنری داشت،...
که آیوور نوولو بهش داده بود....
اون گفت من می خوام اسم تو رو»،...
به دنبال اسم زیباترین بازیگری بذارم که امروزه داره کار می کنه.
و حرف اول اسم و فامیلش و همچنین خودِ فامیلیش رو روی تو می ذارم،.
البته نوع نوشتارش فرق داره.
و این طور بود که اسم «ونسا لی» جوان رو...
به افتخار و از روی اسم ویون لی» زیبارو، برداشتن».
اوه، و خود آیوور هم خوش قیافه بود!
اوه، یه نگاهی به عکس های جوونیش تو فیلم های صامت بندازید...
هر دوتاشون رو آلفرد هیچکاک کارگردانی کرده.
روی صحنه، یه ستاره ی محبوب بود.
یه سال، اون یه جایزه برای داشتن مسحور کننده ترین نیم رخ جهان رو برد.
و آهنگ جنجالی کینگ رپسودی این بود،
♪ یک روز، قلب من بیدار میشه ♪
♪ ...یک روز ♪
و اون بالا...
تو ردیف سی، واسه جشن تولد مادرم نشسته بودیم و قلب من،...
منظورم اینه که... آیوور نوولو...
بالای صحنه و وسط بودیم... نیم رخش هم معلوم بود..
یه جامه ی بلند ابریشمی تنش بود.
و دقیقاً تو همون لحظه...
وقتی که اون به طرز مسحور کننده ای یه جام نوشیدنی برداشت...
و به ونسا لی جوان داد...
همون بالا تو ردیف سی،
من برای اولین بار، عاشق شدم.
از همون زمان، عاشق تئاتر شدم.
منظورم اینه که مثل شما به عنوان کسی که تئاتر میره، عاشقش شدم،.
و بعدش خواهرم جین شروع به بردن من به تئاتر کرد،.
وقتی ده سالم بود،
اون من رو به تئاتر کوچیک ویگان برد...
تا بازیگرهای غیرحرفه ای رو ببینم که نمایش شب دوازدهم رو اجرا می کنن.
اولین نمایش شکسپیری که تا اون موقع دیده بودم.
و اوه، یه کم بعدش همون جا، نمایش مکبث رو دیدم،.
و به نظر می رسید دوران کودکی من پر از شکسپیر شده بود.
مدرسه ی ما یه اردوی سالانه به شهر استراتفورد داشت،
جایی که شکسپیر متولد شده بود.
ما سوار قایق شدیم و از رود آوون گذشتیم...
تا به تئاتر مموریال بریم،
جایی که بعضی از بزرگ ترین بازیگرهای دوران جوانی من...
تو فصل اجرای نمایش های شکسپیر، اونجا بودن.
از همه هیجان انگیزتر برای من،
سر لارنس الیویه بود.
و من برای اولین بار، اون رو دیدم که تو نمایش شب دوازدهم، نقش مالوولیو رو بازی می کرد.
البته بار دوم، خودِ نمایش رو دیدم.
و تو همون فصل، مکبث.
و نقش همسرش تو نمایشنامه رو همسر واقعیش بازی می کرد،،
ویوین لی زیبا رو.
بعد از اون بود که من، تنهایی...
شروع به رفتن به تئاتر کردم... من مردد بودم، چون....
خب، این قضیه واسه همه چیز صادقه، ولی...
رابطه ی من با تئاتر زنده خیلی وابسته به شانس بود. شانس خوب،.
و... شانسم این بود که پدرم کار جدیدی گیر آورد...
و ما از ویگان، 17 کیلومتر دورتر شدیم و به بولتون رفتیم.
حدود 150 هزار نفر تو اون شهرِ نساجی بودن،
و تو بولتون، سه تئاتر تجاری کاملاً فعال داشتن،
و من به همشون رفتم.
اولی، تئاتر هیپودروم.
اونجا میزبان بازیگرهای لارنس ویلیامسون بود...
و اونا یه برنامه نمایش هفتگی داشتن هر دوشنبه، یه برنامه ی نمایش هفتگی جدید داشتن..
هیجان انگیز، طنز، لودگی.
و این برنامه در طول هفته عصرها اجرا می شد،،
و در طول روز، بازیگرها نمایش هفته ی بعد رو تمرین می کردن.
اونا به مدت 27 سال بدون وقفه این کار رو انجام می دادن،،
و بعضی از بازیگرها تمام اون مدت رو تو همون شرکت بودن،.
و مشخص بود که پول کافی گیرشون نمیومد،
و مطمئناً به اندازه ی کافی تمرین نمی کردن،.
واسه همین گمونم 27 سال تمام نمایش های به درد نخور اجرا کردن،.
ولی واسه ی من مهم نبود.
بعدش تو منطقه ی چرچگیت تو بولتون...
تئاتر رویال رو داشتیم....
خب، اون یه چیز دیگه بود. اونجا...
توسط معمار بزرگ تئاترهای بریتانیا :در اواخر قرن 19، طراحی شده بود
فرانک مچم.
چند تاشون هنوز که هنوزه، باقی موندن.
من تو توری که داشتم، بهشون سر زدم ... تئاتر رویال، نیوکاسل...
و تئاتر لیریک همراسمیث و چند تای دیگه هم تو لندن هستن،...
پالادیوم، کولیسئوم، ویکتوریا پالاس.
ولی تو بولتون، تئاتر رویال بود.
و یه شرکت هایی بودن که تور می ذاشتن مثل شرکت بالت رامبل،...
شرکت کارل روزا اپرا شرکت گیلبرت و سالیوان،...
اوه، و تو کریسمس، پانتومیم.
من عاشق پانتومیم هستم.
«.من هر سال یه پانتومیم می بینم»
خب، اگه بتونم درست برنامه بریزم خیلی بیشتر از یکی می بینم،.
پانتومیم مقدمه ی خوبی بر تئاتره،
چون هر چیزی که تئاتری باشه تو پانتومیم هم به کار میاد،،
از تغییر منظره گرفته،
تا لباس های عجیب و آوازخوانی و رقص و شعر.
یه داستان اخلاقی.
شوخی های احمقانه، شوخی های بی مورد مشارکت تماشاچی ها،.
اون همین جا اختراع شد اون متعلق به ماست. مال ماست..
ولی خیلی خوب منتقل نمیشه.
خب، مثلاً سعی می کنید پانتومیم رو برای یکی توضیح بدید.
اه، خب، می دونید همه لباس های همدیگه رو می پوشن،.
و مثلاً نقش اصلی پسر داستان در واقع یه پسر نیست،.
نه، در واقع یه دختره و اون کدبانو، در واقع یه زن نیست..
در اصل یه مرده که لباس زن پوشیده.
اوه، و ربطی هم این نداره که خودش خواسته نقش زن بازی کنه.
و آخرش بعد از یه عمر اشتیاق بالاخره رفتم که اونجا بازی کنم،،
منظورم تو تئاتر اولد ویک تو همین لندنه...
و ما داشتیم علاءالدین رو بازی می کردیم من نقش مادرش، توانکی رو بازی می کردم.،
و شان، که داشت کارگردانی می کرد...
گروهی از استعدادهای درخشان رو روی صحنه و خارج از صحنه، جمع کرده بود.
من پیش خودم گفتم واقعاً باید برم بفهمم چطور باید این کار رو انجام بدم،.
واسه همین یه مردی رو پیدا کردم که 40 بار نقش یه زن رو بازی کرده بود...
شاهزاده ی خنده ی ولز وین کالوین،،
و اون بهم گفت «.خیلی خوشحالم که می تونم بهت کمک کنم، ایان»،
خب، ببین، اگه قراره نقش یه زن خانه دار رو بازی کنی»،
دو چیز خیلی مهم است «.که باید به خاطر بسپاری
شماره ی یک»...
«.لباس هات رو روی رادیاتور گرم کن
و دو... اولین ورودت رو درست انجام بده» «.بیا بهت نشون بدم من چی کار می کنم.
همون طور که می دونی» «.من تو اولد پیکن، یه خشکشویی دارم،
و حالا با عجله بیرون اومدم» «.تا برم بازار و یه خریدی کنم
میرم یه سری خرید می کنم» «.و الان دارم به خونه برمی گردم.
البته کیف خریدم رو هم همراهم دارم»،
«.و از یه گوشه، سریع وارد میشم
و البته تماشاچی ها بلافاصله من رو می بینن»،
«.ولی من وانمود می کنم که اونا رو نمی بینم
«.بهشون هیچ توجهی نمی کنم»
و بعدش به مرکز صحنه که می رسم» یه توقف کوچک می کنم،،
«.بعدش دوباره راهی که رو که رفتم، برمی گردم
«.هنوز هم اونا رو نمی بینم»
بعدش منتظر می مونم» تا به وسط صحنه برسم،
بعدش یه سکندری می خورم،
و به پایین نگاه می کنم «.بعدش به بالا نگاه می کنم،
«.و اون وقت اونا رو می بینم»
سلام، پسرها و دخترها!
- !سلام! من توانکی هستم - سلام !
سلام، عزیزم! ممنونم.
اینجا رو ببینید. نوشته توانکی این اسم منه....
خب، آره، دیگه شوخی بسه. ممنونم.
به هر حال، من خانم توانکی هستم.
خب، نه، در اصل من توانکیِ بیوه هستم.
اوه!
یه کم بیشتر!
اوه!
خیلی خب، عصبانی نشید.
شما هیچ وقت شوهر وحشتناک من رو ندیدید،
دونالد جی توانکی (اشاره به دونالد جی ترامپ).
شما این نوع مردها رو می شناسید، دخترها جز یه موی خوشگل، هیچ چیز دیگه ای ندارن..
اوه، اگه میشه خفه شو، سیاست مدار!
چند نفر می خوان خیر سرشون بخوابن.
اوه، عاشق موهاتم، خانم.
با موتور اومدی؟
سلام، عشقم یه دستی تکون بده. یالا..
آره. خوبه. تمام دخترها و پسرها تمام مادرها و پدرها،،
واسه توانکی دست تکون بدید. ممنونم.
و همین طور شمایی که اون بالا هستید.
♪ ...پسری که دوستش دارم، تو اتاق نقاشیه ♪
خم نشو، عزیزم.
نمی خوایم حادثه ای رخ بده اگه واسم دست تکون بدید.،
من بهتون شیرینی میدم.
خیلی خب، بگیرید.
بفرمایید.
وای!
خیلی خب، یکی واسه تو.
یکی واسه تو.
و یکی هم واسه تو.
بفرمایید!
اوه، خدای من!
خیلی خب!
اوه، خدای من!
نه، همیشه خوبه، مگه نه؟
که چیز مفتی گیرت بیاد.
بفرما، عزیزم، بگیر!
وای!
کسی موز می خواد؟
بگیر، میمون کوچولو!
یکی دیگه می خوام بندازم. بگیر.
خیلی خب.
بیا. بیا.
بیا. بیا بگیرش.
و مراقب باش.
آقای پیرتری داریم که هویج بخواد؟
بگیر... خیر سرت با اون برگزیتت (خروج بریتانیا از اتحادیهٔ اروپا).
من دیگه باید برم خونه.
به تعمیرکار گفتم بیاد قراره لباسشوییم رو تعمیر کنه..
این قدر باهاتون حرف زدم که دیرم شد.
خیلی خب. گفتیم تو چرچگیت تئاتر رویال رو داریم،...
بعدش یه کوچه اینجا هست.
یه کوچه اینجا هست و بعدش یه تئاتر دیگه هست.
درست بغلش. این هم توسط فرانک مچم ساخته شده بود. یعنی دو تا داشتیم.
تئاتر گرند. تئاتر محبوب من.
تئاتر محبوبم.
تو گرند، تنوع وجود داشت یادتونه؟.
تنوع رو یادتونه؟ هر دوشنبه اجرا کننده های جدیدی وارد شهر می شدن...
و هفته ای دو شب اجرا داشتن؟
بعضی هاشون مشهور بودن اسمشون رو تو رادیو شنیده بودم..
ولی تو گرند، اجرا کننده هایی میومدن...
که تو رادیو نمیاوردنشون مثل بازیگرهای موزیکال،.
مثل آکروبات ها و شعبده بازها بگیرید..
استادهای گریز. من الن الن رو یادمه مردی که نمی تونستن دارش بزنن،.
و شانس.
تئاتر گرند...
توسط جیمز بلیکلی اداره می شد... آلدرمن جیمز بلیکلی..
تو بولتون آدم بزرگی بود اون شهردار بود..
آلدرمن جیمز بلیکلی.
تو حزب محافظه کار بود، ولی آدم خوبی بود.
و از شانس من اون گاهی اوقات تو ساختمون شهرداری کار داشت،.
و پدرم هم همین طور و با هم حرف زدن و آلدرمن بلیکلی گفت،،
اوه، از نظر من اشکالی نداره اگه ایان جوان»،
یه روز عصر به گرند بیاد،
«.و ببینه جریان از چه قراره
«.شاید بتونه پشت صحنه بره، آره»
خب، دوشنبه نیاد» «.دوشنبه ها سرمون شلوغه.
«سه شنبه چطوره؟ قبل از اجرای اول؟»
ساعت شش. بهش بگو به چرچگیت بره» داخل کوچه بیاد،،
«.در رو بزنه و بگه که من فرستادمش
و بعدش...
سلام. من ایان مک کلن هستم.
مک کلن.
آلدرمن بلیکلی گفت که اوه، ممنونم....
برو جلو، پسر» «.از پله ها برو پایین.
«.مراقب باش... یه کم لیز هستن»
وقتی به تهش رسیدی» «.روی صحنه می رسی،
اوه.
می تونم سیم ها رو ببینم.
طناب های کنفی از گوشه ی صحنه به سمت پرده ی بالا میرن،
و پارچه هایی رو که بین بازیگرها بالا و پایین می رفتن...
تو این صحنه ی کوچک و روشن نگه می داشتن،.
اینجا تو گوشه ی صحنه ما تو تاریکی هستیم،.
یه مقدار تاریکه، بوی نا میده و خاک گرفته و کثیفه،.
کفش تخته چینه.
میخ هاش در اومدن و بالاشون مشخص شده.
و اون گوشه، آلف اون مدیر صحنه اس....
اون به اجرا کننده ها علامت میده که روی صحنه برن.
و من باید اینجا باشم، درست کنارش.
اوه، دارن از رختکن بیرون میان.
و اوه...
رختکن های وحشتناک دستشویی های ترک خورده، آینه های شکسته شده....
یه زندگی پر زرق و برق.
و اوه، همشون فوق العاده شدن یه عالمه پر به خودشون و کلاهشون آویزون کردن،...
و پر از پولک و اکلیل شدن و آماده ی اومدن روی صحنه ان.
همه یه گریم عجیب و غریب نارنجی داشتن.
که همیشه به نظر می رسید تو این قسمت تموم میشه.
و دارن دعوا می کنن می تونم بشنوم که دارن بحث می کنن، گله می کنن..
جریان چیه؟ توافق جدید کردن؟
فکر کنید هر دوشنبه، هر هفته هر ماه، یه قرارداد جدید می بندن،.
پشت صحنه جو خوبی حکم فرما نیست.
و بعدش موسیقیشون تو بخش ارکستر، شروع میشه،.
اه، گروه جو هیلز.
و آلف داره آماده میشه.
و دستور رو میده،
و اونا روی صحنه میان.
تغییر یافته.
با تابش خیره کننده ی نورها و توجه شما،
اون واقعیتی رو که تو گوشه ها بود...
برای چیزی حدود... هفت دقیقه... فراموش می کنن....
و یه واقعیت کاملاً جدید، درست میشه...
و با بودن کنار اونا...
احساس می کردم تو خونه ام... چون تئاتر یه خونه اس، مگه نه؟.
تئاتر، سالن اپرا اجرای خوب، اجرای فوق العاده..
و من نمی خواستم به خونه برم.
من برای اولین بار، پشت صحنه بودم،
و به این فکر می کردم که اگه خودم روی صحنه بودم، چه احساسی داشتم؟
و واسه همین شروع به بازیگری کردم.
اولش تو مدرسه مدرسه ی پسرانه ی بولتون،.
اونجا تئاترهای زیادی داره.
ما تئاتر کوچیک خودمون رو داشتیم.
تو تمام مدتی که مدرسه بودم نمایش های تک پرده ای اجرا می کردیم،...
و 50 نفر از خانواده و دوستان می تونستن واسه تماشا بیان،.
و برای فارغ التحصیلی یه رویداد بزرگ برگزار کردیم،...
نمایش سالانه ی مدرسه تو سالن بزرگ.
ما در طول هفته شش تا اجرا داشتیم،.
نمایش کلاسیک سال.
شکسپیر، هنری پنجم.
من نقش پادشاه هنری رو بازی کردم.
جلوی ما، 1100 تا صندلی بود.
و همشون هم جیر جیر می کردن...
اولین کار ما به عنوان بازیگرهای جوان این بود که صدامون رو بلند کنیم...
تا صدامون از صدای صندلی ها بلندتر بشه...
و من متوجه شدم که بازیگری،
بازیگری چیزیه که باید یاد بگیری ولی نمی تونی یادش بگیری،.
و بیش از هر چیز دیگه ای تو دوران جوونیم...
می خواستم بازیگری رو یاد بگیرم چون قرار بود بازیگر بشم،.
نه یه حرفه ای نه، می خواستم یه بازیگر غیرحرفه ای بشم..
غیرحرفه ای، مثل خواهرم جین و...
مثل استادهای مدرسه که وقتی کارشون با ما تموم می شد،...
به تئاتر کوچیک بولتون می رفتن تا نمایش های غیرحرفه ای خودشون رو اجرا کنن.
و وقتی زمان ترک مدرسه رسید...
من متقاعد شدم که به دنبال عمو کن به دانشگاهش برم،.
واسه همین تو امتحانات ورودی کمبریج شرکت کردم...
و نمی دونم چه جور شانسی آوردم،
ولی قبول شدم و حالا فقط یک مانع،
بین من و سه سال موندن تو دانشگاه کمبریج...
و تحصیل ادبیات انگلیسی، باقی مونده بود.
واسه همین من رفتم و با مردی ملاقات کردم که ناخواسته، سرنوشت من رو رقم زد...
تام هن، تو دانشکده ی سنت کاترین در دانشگاه کمبریج.
تام هن، اهل شهرستان اسلایگو بود (شهرستانی در ایرلند).
و...
اون کتاب هایی در مورد ویلیام باتلر ییتس و ویلیام شکسپیر نوشته بود.
یه لنگی خیلی مشخص داشت.
اون در طول جنگ سرتیپ تام هن بود،.
من فرض رو بر این گذاشتم که لنگ زدنش نتیجه ی یه زخم جنگیه.
بعداً مشخص شد...
که یه شب از روی پله ها سر خورده.
و من رو به اتاق اون که تو پلکان «سی» دانشکده سنت کاترین بود، فرستادن،،
و روی چهارپایه نشستم.
«...خب، عصر به خیر، آقای»
«مک الن... مک کلن؟»
«.خب، این باید یه اسم انتریمی باشه» (شهرستانی واقع در ایرلند شمالی و بریتانیا)
خب، آقای مک کلن»،
«.اینجا نوشته که شما... یه بازیگر هستید
«کجا بازی کردید؟»
«تو مدرسه؟»
«نمایشنامه های شکسپیر رو بازی کردید؟»
«هنری پنجم؟»
«.خیلی خب. یه کم واسم بازی کن»
من خیلی بهش فکر نکردم.
فقط یهو روی چهارپایه پریدم انگار که هنوز تو سالن بزرگ هستم،.
و واسه تام هن، بازی کردم.
یک بار دیگر، به سد دفاعی حمله کنید!
برای هری، انگلیس، و سنت جورج فریاد بزنید!
و اون من رو بورسیه کرد.
یکی از بدترین اجراهای من بود.
و موفق ترین آزمون بازیگریم.
حالا من به دانشکده ی هنرم رسیده بودم...
البته اون زمان کمبریج دانشکده ی هنر نداشت...
ولی اونجا پر از آدم های هم سن و سال من بود که به اندازه ی من، دیوونه ی تئاتر بودن.
بعضی هاشون مثل درک جاکوبی جوان و کلایو سوئیفت،
می خواستن بعد از فارغ التحصیلی وارد دنیای حرفه ای بشن،.
همین طور میریام مارگولیس، پیتر کوک دیوید فراست و تِرِور نان،.
ولی من نه. نه، نه من هنوز هم می خواستم به صورت غیرحرفه ای ادامه بدم،.
واسه همین سه سال به خوبی گذشت. جدی میگم تو دوره ی دانشجویی، 21 نمایش اجرا کردم..
و بعدش چی؟
پیش خودم گفتم چه شغلی می تونم پیدا کنم...
که بهم اجازه بده با سرعتی که تو کمبریج بازیگری کردم...
به بازیگری ادامه بدم؟
گمونم تنها راهم اینه که حرفه ای بشم.
پیش خودم گفتم، آخه کی میاد من رو به عنوان یه بازیگر حرفه ای، جدی بگیره؟
بعدش گفتم خب، اگه درک جاکوبی می تونه،...
شبیه یکی از جملات کتاب «شرور» بود.
نه، درک تو کمبریج خیلی از من جلوتر بود.
اون یکی از کسایی بود که انگار تو گهواره ای...
که واسه بازیگری درست شده بود متولد شده بود،.
و بعدش اون به عنوان نماینده ی معتبر بیرمنگام معرفی شد.
من قرار بود کجا برم؟
خب، من نمی تونستم به بولتون برم.
اونا تئاتر هیپودروم و رویال رو بسته بودن.
و تو یه بعد از ظهر ترسناک تو یکی از تعطیلات طولانی،
من رفتم یه نگاهی به گرند بندازم.
سقفش برداشته شده بود و من می تونستم نیمکت هایی رو ببینم...
که رو به آسمان بودن و منظره ای تماشایی رقم زده بودن.
و شانس.
اون زمان، این تئاتر داشت شروع به تغییر می کرد...
و به سمت بهتر شدن می رفت.
نماینده های تجاری هفتگی قدیمی،
داشتن از اونجا بیرون می رفتن.
اونا داشتن با تئاترهایی جایگزین می شدن...
که با پول کمی که از طرف مقامات محلی...
یا شورای مرکزی هنرهای بریتانیای کبیر، می گرفتن راهشون رو ادامه می دادن،.
و تو میدلندز، بعد از خرابی های بمباران جنگی...
تو کاونتری، اونا تئاتر خودشون رو ساختن،
که اولین تئاتر شهروندی بود که تو کشور ساخته شده بود.
اسمش رو تئاتر بلگراد گذاشتن و دو هفته ای یک بار اجرا می کردن..
که یعنی دو هفته وقت داشتن که تمرین کنن که یعنی...
که یعنی باید دو برابر بهتر می بودن....
بعدش من درخواست دادم و قبول شدم.
و بدین ترتیب، کارآموزی من به عنوان یه بازیگر حرفه ای، شروع شد.
باید اعتراف کنم...
از همون وقتی که از اجرای اولم تو کمبریج لذت بردم،
دلم می خواست به تئاتر بریتانیا برم...
چون شنیده بودم اونجا بازیگرهای داغونی دارن.
و همین طور هم بود.
این طور شد که من یه قرارداد یک ساله برای بازی تو بلگراد تو کاونتری، امضا کردم.
هشت پوند و ده شیلینگ تو هفته بهم می دادن حدود 36 شیلینگ واسه هزینه های قرارداد کم می شد....
و تو قرارداد نوشته شده بود «نقشی را که گفته می شود، بازی کن»،،
یعنی باید هر نقشی بهم می دادن بازی می کردم و همین واسه ی من مناسب بود،.
این اولین نمایشیه که به صورت حرفه ای بازی کردم.
البته احیای فیلم مردی برای تمام فصول اثر رابرت بولت بود،.
من نقش روپر رو بازی کردم که داماد شخصیت اصلی بود،.
بعدش یکی از نمایشنامه های شکسپیر رو بازی کردیم «.هیاهوی بسیار برای هیچ»،
من واسه نقش کلودیو انتخاب شدم که نقش وحشتناکیه،.
نمایش های خوشایند، اثر برنارد شاو،
«نمی توانی حدس بزنی» اونجا نقش یکی از دو قلوها رو بازی کردم،.
نمایشنامه ی «مرغ دربایی»، اثر آنتون چخوف.
«نمایش «آقای وزغ ساکن تود هال نقش رئیس راسو رو داشتم،.
بله، یادداشت های پیکویک، اثر جارلز دیکنز نقش آقای اسنادگرس..
این نمایش ها 17 تا بودن که دو تاشون...
مخصوص ما نوشته شده بودن نمایشنامه هایی جهانی بودن،.
این آخرین نمایشیه که اجرا کردیم نوح، اثر آندره اوبای....
اوه، و این یکی.
عروس برمی گردد.
اثر رونالد میلار روی جلدش نوشته.،
نسبتاً خوش بینانه «یک طنز» است.
رونالد میلر بعد از اتمام نوشتن این نمایشنامه،
شروع به نوشتن سخنرانی های سیاسی کرد،
و برای خانم تاچر اون تکیه کلام معروف رو اختراع کرد،،
«.خانم ها رو نمیشه تغییر داد»
کاش چند تا شوخی به خوبی این جمله تو این نمایشنامه هم وجود داشت،.
البته مجبور شدیم یکی از کارهای آگاتا کریستی رو اجرا کنیم.
و... آره، اینجاست.
این کدوم یکی از نمایشنامه های کریستیه؟
تلخ...
گفتی قهوه ی تلخ؟
- گفتی قهوه ی تلخ؟ - آره .
تا حالا اون رو دیدید؟
نه؟
خب، من داخلش بودم.
اوه، بذارید درباره ی قهوه ی تلخ واستون بگم.
تو پایان پرده ی اول نمایشنامه،
صاحب خونه شام می خوره و میاد پایین،
و بین قاتل ها و قربانی های احتمالی میشینه.
و من 22 سالم بود و نقش یه مستخدم قدیمی رو بازی می کردم،،
که باید یه فنجون قهوه ی سیاه مرگبار رو با خودش می برد و به صاحب خونه می داد.
و من متوجه شدم که نقش این مرد باید پیر باشه.
نه، نه، نه، خیلی، خیلی پیر مثلاً 80 ساله....
من یه کرم پایه ی کم رنک به صورتم زدم ته رنگ روغن گریمم رو فشار دادم...
تا رنگ صورتم رو ثابت کنم و خطوط چین و چروک رو کشیدم و یه سایه ی قهوه ای زدم،،
و ربع کیلو آرد هم روی سرم ریختم.
بعدش سراسر صحنه مثل یه مرد 80 ساله راه رفتم،.
من این کار رو خیلی قبل تر از جولی والترز داشتم انجام می دادم (یک بازیگر انگلیسی).
بعدش صاحب خونه...
دیالوگ آخرش رو باید می گفت...
«.این قهوه خیلی تلخه»
گاس اسم گربه ایه که در تئاتره.
اسمش، همون طور که قبلاً هم گفتم،
در واقع «اسپاراگاس»ـه، ولی تلفظش سخته (به معنی مارچوبه)،
واسه همین فقط بهش گاس میگن.
موهاش خیلی کم شدن.
حسابی لاغر شده بدنش یه کم رعشه داره....
واسه همین پنجه اش می لرزه.
با این حال، تو جوونی گربه ی خیلی باهوشی بود،،
گرچه الان دیگه تهدیدی برای موش ها به حساب نمیاد،
چون دیگه اون گربه ای نیست که تو دوران اوج خودش بوده.
البته خودش میگه تو زمان خودش، خیلی مشهور بوده،.
و هر وقت تو باشگاه، پیش دوستاش میره،
که مکانش پشت یه رستوران تو همین همسایگیه،
دوست داره بقیه رو مهمون کنه البته اگه یکی دیگه حساب کنه،،
♪ طبق حکایاتی که از روزهای اوجش تعریف می کنه ♪
♪ اون زمانی یه ستاره ی تئاتر بوده ♪
♪ اون هم در میان بهترین ها ♪
♪ اون با اروینگ بازی کرده ♪
♪ اون با تری هم بازی بوده ♪
او عاشق یادآوری موفقیت هایش در نمایش های تئاتر است،،
همین طور یادآوری زمانی که هفت بار او را صدا زدند.
اما بزرگ ترین خلق او (منظور، خلق یک نقش جدید است)...
همان طور که دوست دارد بیان کند...
فایرفروفیلدل بود...
اهریمن بیابان.
او هر نقشی را که بازی کرده بود تعریف کرده بود،...
و من 70 سخنرانی او را از بر بودم.
من می دانستم چطور حاضر جوابی کنم.
میو! میو!
من می دانستم چطور شوخی کنم.
من می دانستم چطور گربه را از داخل کیسه، خارج کنم.
من کنار تخت نل کوچولوی بیچاره نشسته بودم،
وقتی که زمان خاموشی می شد روی زنگ می پریدم،.
در پانتونیم، هیچ وقت کم نمی آوردم.
و من یک بار...
گربه ی دیک ویتینگتون را دست کم گرفتم.
اما بزرگ ترین خلق من همان طور که دوست دارد بیان کند،...
فایرفروفیلدل بود...
اهریمن بیابان.
اگر کسی به او ذره ای غذا بدهد...
به او خواهد گفت که چطور یک بار در نمایش «ایست لین» ایفای نقش کرده.
در یکی از اجراهای شکسپیر او را برای ناز کردن آورده بودند،.
آن هم وقتی یکی از بازیگرها گفته بود که به یک گربه نیاز دارند.
و او می گوید که این گربه ها دیگر آموزش نمی بینند،...
همان طور که ما در روزهای سلطنت ویکتوریا آموزش می دیدیم،.
آنها در یک گروه معمولی هم تمرین نمی کنند...
و فکر می کنند پریدن از درون حلقه آنها را باهوش نشان می دهد،.
و او همان طور که با پنجه اش خود را می خاراند، می گوید...
خب، تئاتر مطمئناً آن چیزی نیست که قبلاً بوده.
این تولیدات مدرن، همه خوب هستند،
ولی هیچ کدام با چیزی که من شنیده ام برابری نمی کنند،.
آن لحظه ی رازآلود...
که من تاریخ ساز شدم...
به عنوان فایرفروفیلدل...
♪ .اهریمن بیابان ♪
خیلی ممنونم!
این شعر اثر تی. اس. الیوت بود،
و یه مقدار از موسیقیش هم مال «ای ال وبر» بود (اندرو لوید وبر).
و تو اون فیلم،
یعنی فیلم موزیکال گربه ها من تونستم نقش گاس رو بازی کنم،.
و یادتونه «تثنیه قدیمی» کی بود؟
- .جودی دنچ - آره، جودی دنچ .
اوه، من عاشق دیدن حلقه زدنش تو سبد گربه بودم.
من و جودی، تو خیلی از کارهای شاد با هم همکاری کردیم،.
هیچ وقت بیشتر از این با هم نتونستیم همکاری کنیم،
چون اون هم مثل من نماینده ی یه تئاتر بود،.
بعد از بلگراد تو کاونتی کمی به سمت شمال رفتم،...
و به نیو پلی هاوس، تو ناتینگهام رفتم.
ما یه تئاتر شهروندی جدید باز کردیم.
اوه، شب اول خیلی هیجان انگیز بود گل بهمون می دادن....
و تلگراف می زدن... یکی از اونا، مخصوصاً....
روی تابلوی اعلانات تو اتاق سبز برای بازیگرها چسبونده شده بود،.
یه تلگراف از لندن و از تئاتر ملی بریتانیای کبیر دستمون رسیده بود،
و توسط لارنس الیویه، امضا شده بود.
کاش اون رو می دزدیدم.
الیویه داشت تئاتر ملی جدید خودش رو راه مینداخت،
نه تو محل های خاصی که ما تو کاونتری و ناتینگهام داشتیم.
نه، اون تو تئاتر «اولد ویک» بود.
ولی برنامه ریزی اون بر اساس استفاده از تجربه ی نماینده های منطقه ای بود.
اون یه گروه از بازیگرها جمع کرده بود،
اوه، به مدت ماه ها و سال ها مجموعه ی متغیری از نمایش ها رو اجرا می کردن،.
و مگی اسمیت جوان از همون اول همراهشون بود،.
و اینجا هم شانس باهام یار بود مگی برای دیدن دوستش.،
ستاره ی سینمای انگلیس فیلیس کالورت، اومده بود،،
و با هم واسه دیدن یه نمایش تو تئاتر «دوک آو یورک» لندن، اومده بودن،
و من جزء بازیگرها بودم.
اون اولین نمایشی بود که به عنوان یه حرفه ای تو لندن اجرا کردم،.
مگی به سمت سر لارنس رفت...
و...
به من گفتن... دوست دارم به تئاتر ملی ملحق بشم؟
چون سر لارنس، در حال ساخت یه اثر جدید از «هیاهوی بسیار برای هیچ» بود...
و من رو دعوت کرد که برم و نقش کلودیو رو بازی کنم.
خب، البته، من قصد نداشتم بگم نه.
نه، «هیاهوی بسیار» قرار بود...
توسط فرانکو زفیرلی کارگردانی بشه که طراح اپرا و کارگردان فوق العاده ای بود.
و مگی قرار بود بئاتریس،
و همسرش، رابرت استیونز قرار بود بندیکت باشه،.
و من به معتبرترین گروه کشور ملحق شدم،
اگه دروغ نگفته باشم.
اوه، فقط یه مشکلی بود.
ببینید تو اون زمان چه کسایی تو اون شرکت بودن،.
ببینید، اینا فقط بازیگرهای هم جنس و هم نسل من هستن.
رابرت استیونز، درک جاکوبی که تازه از بیرمنگام اومده بود.
آنتونی هاپکینز، مایکل گمبون،
جرمی برت،
کالین بلکلی، ادوارد بتربریج ادوارد هاردویک، رانلد پیکاپ،،
مایکل برک، مایکل یورک، فرانک فینلی.
و معروف ترین و برجسته ترین بازیگر جوان اون زمان،
آلبرت فینی.
همه ی ما...
همزمان تو اون شرکت بودیم....
و می دونید، امروزه تئاتر ملی بریتانیای کبیر...
شرکت بازیگری نداره....
بقیه ی تئاترهای کشور هم همین طور.
ولی یه استثنا وجود داره و ما تو تور اسکاتلند، به دیدنشون رفتیم،.
اینجاست... تئاتر دندی.
تنها تئاتر کشور که هنوز هم سیستم قدیمی رو داره.
و من پیش خودم گفتم اگه قرار باشه من،...
پشت اون صف طویل اشخاص با استعداد بمونم،
تو تئاتر ملی، هیچ وقت به جایی نمی رسم، واسه همین...
من بعد از 9 ماه درخواست استعفای خودم رو تحویل دادم،.
و سر لارنس، خیلی خوشحال نشده بود.
می دونید، اون یه مقدار شاعرانه و ادبی حرف می زد.
و به من گفت تو توسط شبح های»،...
«.فرصت های از دست رفته، تسخیر شده ای...
خب، لازم نبود خیلی نگران باشه.
من تو یه گروه بازیگری به اسم «پراسپکت» رفتم،
که بیشتر، نمایشنامه های کلاسیک رو سراسر کشور اجرا می کردن و...
اونا داشتن یه نمایشنامه از کریستوفر مارلو رو اجرا می کردن،
که دقیقاً هم دوره ی شکسپیر بود.
و نمایشنامه ی اون پادشاه ادوارد دوم،،
به نظرم اولین نمایشنامه ی انگلیسی زبانه...
که با بقیه ی نمایش ها فرق داره و اونا از من خواستن که نقش پادشاه ادوارد رو بازی کنم،.
و همه چیز خوب پیش رفتم و من باهاشون همراه شدم.
تا وقتی که به جشنواره بین المللی ادینبورگ رسیدیم،
جایی که دیدیم داریم اولین اجرای خودمون رو...
تو سالن اجتماعات کلیسای اسکاتلند، انجام میدیم.
و، اه...
شب اول، یه عضو شورای محلی اومد اسمش مشاور جان کید بود،،
و وحشت زده شده بود وقتی دیده بود دو بازیگر...
منظورش من و جیمی لارنسن بود...
این قدر افتضاح بازی می کنن!...
اون به کمیته ی نظارت محلی شکایت کرد.
اون به شدت مصمم بود که کار ما رو متوقف کنه.
واسه همین اونا گذاشتن ما اجرای دوممون رو انجام بدیم،
تا تصمیم بگیرن می تونن به ما اجازه ی ادامه ی کار بدن یا نه،
و دو تا پلیس هم،
با لباس کامل تو ردیف جلو نشسته بودن،.
و به نظر می رسید از دیدنش لذت بردن.
و تا آخرش موندن و ایستادن و ما رو تشویق کردن.
و ما دیگه خبری از مشاور جان نشنیدیم.
در ضمن، به خاطر سر و صدایی که اون راه انداخته بود،
ما تونستیم تک تک بلیت ها رو بفروشیم.
جان کید.
زمان خودش کسی بود.
و اون زمان، سال 1969 بود،
اون موقع هنوز نمی تونستن تفاوت ها رو بپذیرن.
ولی گروه ما تو هر اجرا، متفاوت عمل می کرد،.
یکی از هم گروهی ها، یعنی برایان تو همین لندن، تو مدرسه ی شپرد بوش،...
معلم تاریخ بود و همون نزدیکی هم زندگی می کرد.
ما با گروهمون حسابی خوش می گذروندیم و کاری به کار کسی نداشتیم.
ولی خب، ما هیچ وقت...
تو انظار عمومی، دردسر درست نمی کردیم چون نمی خواستیم مشکلی واسه تیم پیش بیاد،.
اگه یه وقت دردسر درست می کردیم ممکن بود برایان رو از مدرسه اخراج کنن،.
من نه، من چون بازیگر بودم، مشکلی نداشتم ولی من اون قدر داشتم خوش می گذروندم،،
که متوجه نشدم یه سری قوانین تصویب شده.
ضمن اینکه من با بقیه فرق داشتم.
من سعی می کردم همه چیز رو تو خودم بریزم.
و خب، این کار خیلی جالب نیست.
مثل اینه که تو یه کمد زندگی کنی،
و نتونی از تو اون کمد بیرون بیای تا زمانی که یه اسکلت ازت باقی بمونه.
و این قضیه ادامه پیدا کرد.
حتی زمانی که می خواستم یه نمایشنامه ی جهانی رو، تو تئاتر رویال کورت اجرا کنم.
یکی از نمایشنامه های مارتین شرمن،
که با دنیا در مورد بدرفتاری با آدم های متفاوت...
تو اردوگاه های کار اجباری رایش سوم تو زمان آدولف هیتلر، حرف زد.
یادمه اون زمان به یه روزنامه نگار گفتم اوه، این کتاب»،...
در مورد حقوق آدم های متفاوت نیست «.بلکه در مورد حقوق انسان هاست.
انگار که با هم فرق دارن.
من نمی تونستم این وضع رو تحمل کنم.
بعدش یه روز از خواب بیدار شدم.
دولت داشت یه قانون بد و بی رحمانه وضع می کرد...
که بهش قانون 28 می گفتن...
اگه نمی دونید چیه، تو گوگل دنبالش بگردید مطمئنم باورتون نمیشه،.
قانون 28...
به این صورت بود که به هیچ معلمی اجازه نمی داد...
هیچ حرف مثبتی در مورد آدم های متفاوت بزنن.
بچه ها رو با حقیقت آشنا نکنید.
اگه لازم بود، دروغ بگید.
اونا رو واسه دنیای بیرون آماده نکنید.
و من این قضیه رو به خودم گرفتم.
و عصبانی شدم تظاهرات راه انداختم....
شکایت کردم، نامه نوشتم در خونه ها رو زدم،.
و تو رادیو در مورد این موضوع...
با مردی که فکر می کرد قانون 28 یه قانون خوبه، بحث کردم،
اون سردبیر روزنامه ی ساندی تلگراف پرگرین ورستون بود،.
و...
اون تو خلال بحثی که داشتیم، بهم گفت،
می دونی مک کلن، اون اشخاص»...
«.تو وست اند لندن جمع شدن...
«.اون هم تو یه مکان خصوصی»
و من گفتم «.خصوصی نیست، کلاب گریکه»،
که یه کلاب برای آقایون متشخص بود...
و من می دونستم که پرگرین ورستون هم عضوشه.
من گفتم نمی خواد درباره ی اونا حرف بزنیم»،.
بیا درباره ی من حرف بزنیم «.من هم یه آدم متفاوتم.
و همین.
به زبون آوردمش.
و یه باری...
از روی شونه ها برداشته شد...
نمی دونستم یه چنین باری رو دارم به دوش می کشم.
من مثل هر کسی دیگه هستم،
من جزئی از نژاد بشر هستم.
و این برنامه قرار بود دو روز بعد پخش بشه.
که یعنی من فقط دو روز وقت داشتم که خودم رو به لیک دیستریکت برسونم...
تا با نامادری 80 ساله ام، گلادیس در مورد این قضیه، حرف بزنم،.
گلادیس 155 سانتی متر قد داشت.
اون اهل برکن هد بود اون اولین اجرای خودش رو تو لیورپول....
و تو تئاتر رویال کورت و پلی هاوس انجام داده بود،.
واسه همین تو این قضیه مشترک بودیم هر دومون سگ ها رو دوست داشتیم..
اون عضو فرقه ی کوئیکر بود زن خوبی بود..
و اون روز... اوه، اون روز...
آسمون آبیِ آبی بود.
و من گلادیس رو به محل مورد علاقه ام یعنی لنگدیل پایکز، بردم،.
ماشین رو نگه داشتم شیشه ها رو پایین دادم،.
می تونستیم صدای جیک جیک پرنده ها و بع بع گوسفندها رو بشنویم.
من گفتم، «ببین، گلادیس یه چیزی هست که می خوام،...
که می خوام بگم... یعنی باید بگم...
می دونستی من همین تازگی به سان فرانسیسکو رفته بودم؟،
آره، خب...
من اونجا آرمیستید موپین رو دیدم...
همونی که کتاب «داستان های شهر» رو که خیلی دوستش داری، نوشته.
خب، بعدش فهمیدم که آرمیستید موپین خیلی آدم خوبیه.
و فهمیدم که اون هم مثل من با بقیه فرق داره،.
«...و
من...
من عرق کرده بودم و لکنت گرفته بودم من 47 سالم بود....
و نمی تونستم به زنی که بیشتر از همه تو دنیا دوستش داشتم، چنین مطلبی رو بگم،.
و بالاخره چشمام رو بستم و گفتم.
«.گلادیس، می خواستم بهت بگم من مشکل دارم»
و اون گفت، «اوه، ایان!
فکر کردم می خوای چیز خیلی وحشتناکی بهم بگی.
«.من 35 ساله که می دونم مشکل داری
خب، می دونید، 35 سال تلف شده بود ولی به جز اون لحظه،،
گلادیس و ایان...
بهترین رفقای همدیگه بودن، و از شانس خوب تونستم 20 سال دیگه پیش خودم نگهش دارم،.
تا وقتی که 100 سال رو رد کرد و مجبور بودم اون رو به کاخ باکینگهام ببرم،.
تا حالا اونجا رفتید؟
نه؟ اوه، خب همین که وارد کاخ باکینگهام بشید،،
می بینید که همه چیز نه برای ترسوندن بلکه برای تحت تأثیر قرار دادن شما، طراحی شدن،.
و یه روز، من گلادیس و خواهرم رو اونجا بردم.
و همون اولش اونا رو یه جای دیگه بردن،
و من باید منتظر می موندم تا وارد تالار شاه نشین بشم.
و من اونجا مونده بودم...
و به پلکان تشریفاتی که مشرف به حیاط سلطنتی بود، نگاه می کردم،
و انتهای هر پله، هر گام،
یه سرباز جوان با زره ی نقره ای رنگ و شلوار چرمی سفید، ایستاده بود،.
و بعدش ما رو به اون اتاق دراز و طویل بردن.
مستطیلی شکل و کشیده بود شبیه یه جور نمایشگاه بود..
واقعاً یه نمایشگاه هنری بود نقاشی های تیسین روی دیوار بود..
همین طور نقاشی های ون دایک و رینولدز.
و وسط اون سالن،
جمعیت زیادی از خانم ها و آقایون بسیار متشخصی بود...
که از سراسر جهان اومده بودن تا ملکه رو ببینن و مدال خودشون رو بگیرن.
همه چیز در بهترین حالت خودش بود انتهای سالن هم همین وضع بود....
یه جمعیت دیگه اونجا بودن و بین اونا، به اندازه ای فضا بود....
تا گمونم لرد چمبرلین، بین ما بیاد...
و سعی کنه خیال ما رو راحت کنه.
خب، خانم ها و آقایون» «.به کاخ باکینگهام خوش اومدید،
مطمئنم بعضی از شما در مورد روند کاری امروز» «.کمی نگران هستید،
ولی به شما اطمینان میدم» «.که هیچ مشکلی قرار نیست پیش بیاد
چون ما اینجا تو کاخ باکینگهام»،
«.این کار رو، بارها و بارها انجام دادیم
با این حال، یه چیزی هست» که از شما می خوام به خاطر بسپارید،
«.چون به شدت مهمه
«...لحظه ای که به اعلیحضرت سلام می کنید»
«.خب، امیدوارم که همه یادشون بمونه»
اوضاعی بود!
بعدش ما رو یه صف کردن و از بین راهروهایی...
مزین شده با گلدون های چینی و و آثار نقاش های قدیمی تر، رد کردن...
از دوردست، می تونستم یه چیزی بشنوم...
گمونم نگهبان های کلداستریم داشتن سرود ملی رو می خوندن،.
این باید به این معنی باشه که ملکه به تالار شاه نشین رسیده.
بعدش از اون راهروی طاقدار رد شدیم و بعدش، اوه، خدای من،!
اوه، رسیدیم اوه، ببین. اوه، خدای من..
اوه، نگاه کن من اینجا باید زانو بزنم،.
اوه، اونجاست.
با لباس سبز لیمویی.
من یه طرف ایستادم و منتظر موندم که اسمم رو صدا بزنن،.
می دونید کنار من چه کسی ایستاده بود و منتظر شوالیه شدنش بود؟
پرگرین ورستون (روزنامه نگار انگلیسی).
این طوری تعادل رو برقرار کرده بودن.
و بعدش شنیدم گفتن...
«...آقای یان مک کلن»
من خیلی تحت تأثیر این روند قرار گرفته بودم،
به خصوص اینکه با ملکه رودررو شده بودم پیش خودم گفتم،،
خدای بزرگ، من طی تمام این سال ها داشتم اسم خودم رو اشتباه تلفظ می کردم.
خیلی خب.
برای پایان این نیمه یه شعر در مورد پیر شدن می خوام بگم،.
گمونم توسط شاعر مورد علاقه ام نوشته شده.
اون یه کشیش و یه معلم بود.
اون کلمات رو مثل روغنی که روی بوم نقاشی می زنن، روی کاغذ می نوشت...
تا همشون به شکل تقریباً نامفهومی با هم مخلوط بشن.
مثل نگاه کردن به نقاشی ون گوگ از نزدیکه.
جرارد منلی هاپکینز.
و مثل قهرمانش، شکسپیر،
اون دلش می خواست یه نمایشنامه بنویسه و یه نمایشنامه رو شروع کرد که نتونست تمومش کنه،.
و تو نمایشنامه، یه گروه کر هست که «پژواک خاکستری» رو می خونه.
و داخلش از اینکه دارن پیر میشن و از اینکه از این واقعیت خوششون نمیاد، گله می کنن.
و...
تمام این قضیه روی یه جناس می چرخه.
و بعدش «پژواک طلایی» جوابش رو میده.
که در اون میگه، ببین، اگه دلت می خواد جوانی و زیباییت رو حفظ کنی،
بهتره اونا رو ببخشی.
و هاپکینز نوشت نفس بکش و با گوش های خود، بخوان»،.
من همیشه دوست دارم که این گونه مرا بخوانند» «.تا اشعارم به درستی منتقل شود
امیدوارم شما موافق باشید.
چگونه نگه دارم...
آیا راهی هست؟
هست؟
آیا جایی سنجاق سینه، یا روبان گره زده،
یا توری مو، یا بند شلوار،
بند کفش، یا قفل، یا گیره، یا کلیدی وجود دارد...
تا زیبایی را حفظ کند...
زیبایی، زیبایی، زیبایی را...
از ناپدید شدن، حفظ کند؟
آیا اخمی برای این چین و چروک هایی که به پایین کشیده می شوند، وجود دارد؟
آیا خداحافظی کردنی با این پیام رسان های سوگوار این پیام رسان های بی حرکت،،
با این پیام رسان های غمگین خاکستری رنگ، وجود دارد؟
اوه، نه، چنین چیزی وجود ندارد، نه، نه چنین چیزی وجود ندارد و نگه داشتنی در کار نیست،...
چیزی که اکنون هستی زیبایی خطاب می شود،...
کاری را که می توانی، انجام بده.
و زود است که خرد شما را ناامید کند،.
پس شروع کنید، چرا که اکنون نمی توان کاری برای حفظ سن انجام داد.
و بدی های سن موی زبر،...
چین و چروک، پژمردگی و مردن است.
مرگ بدترین است پیچیده شدن، درون قبر رفتن و کرم ها،،
و فروپاشی تا زوال کامل.
پس شروع به ناامیدی کنید.
اوه، هیچ چیزی وجود ندارد نه، نه، نه، هیچ چیزی وجود ندارد..
شروع به ناامیدی کنید.
به ناامیدی.
ناامیدی، ناامیدی، ناامیدی، ناامیدی،
استثنا!
یکی هست.
بله، من یکی دارم.
سکوت کن!
فقط در زیر نور خورشید نیست.
در زیر نور تابان خورشید نیست.
در سایه ی خورشید بلند یا در میان آلودگی خائنانه ی هوای زمین،.
جای دیگری وجود دارد اه، کجا.!
یکی.
بله، من می توانم چنین راه حلی را بگویم.
من چنین جایی را می شناسم.
جایی که همه چیز ارزشمند است و از کنار ما می گذرد...
همه چیز تازه است و به سرعت از دست ما دور می شود،...
از دید ما شیرین به نظر می رسد.
و به آرامی می رود انجام می شود یا نمی شود،،
یا به زودی انجام می شود...
و با این حال، به طور عزیز و خطرناکی در دیده ی ما گرامی است،.
صورتی که در آب چروکیده دیده می شود به مانند صورت صبحگاهی نیست،،
به مانند گل زیبایی، پارچه ی پشمی زیبایی.
بسیار بسیار مناسب، اه زود گذر است!.
دیگر به هیچ وجه زود گذر نیست.
با لطیف ترین حقیقت همراه شده.
با بهترین وجود خودش با جوانی دوست داشتنی اش،.
این یک چیز ماندگار است، اوه، هست.
یک جوانی ابدی!
پس بیا، راه ها را ببین و هوا را بنگر...
و قفل ها، لباس ها شجاعت و خوشنودی و لذت،...
راه های بردن، نگاه های معصومانه قفل های محکم، قفل های باز،...
قفل های بلند، قفل های عشق تعارفات و جذابیت ها را،...
همه را کنار بگذار.
امضایشان کن، مهرشان کن، بفرستشان آنها را به نفس باد بسپار،.
و با آه های عمیق و سر به فلک کشیده آنها را برسان،.
هم اکنون، قبل از مرگ،
زیبایی را برگردان زیبایی را، زیبایی را، زیبایی را برگردان،...
به پروردگار.
ذات زیبایی.
و بخشنده ی زیبایی.
می بینی، نه یک مو، نه یه مژه،
و نه کوچک ترین مو، از دست رفته است.
هر مویی که روی سر هست شمارش شده است،.
اوه، ای خسته پس چرا باید گام برداریم؟،
اوه، چرا این قدر دلتنگ هستیم؟
این قدر مغموم، این قدر اندوهگین،
این قدر ژولیده، این قدر شیک این قدر متقلب، این قدر رنجور،.
هنگامی که چیزی را آزادانه از دست می دهیم مشتاق مراقبت می شویم،...
مراقبتی که می توانستیم کنیم و نکردیم...
می توانستیم مراقبت کنیم...
و ما، ما باید آن را از دست می دادیم.
می توانستیم بهتر مراقبت کنیم.
کجا نگه داشته شده؟
به ما بگو کجا نگه داشته شده؟
آنجا.
آن دیگر چه ارتفاعی است؟
ما دنبال می کنیم، ما دنبال می کنیم،
آنجا، بله، آنجا.
آنجا، آنجا، آنجا.
تمام دنیا یک صحنه است.
و تمام مردها و زن ها...
بازیگران آن هستند....
آنها راه خروج و ورود خود را دارند.
و یک نفر هست...
که در زمان خود، نقش های زیادی بازی می کند،
بازیگری او، هفت مرحله دارد...
ابتدا، نوزادی...
ناله کردن...
و بالا آوردن روی دست های پرستار.
سپس، یک پسر مدرسه ای نالان...
با کیف مدرسه و چهره صبحگاهی درخشان.
مانند یک حلزون که نمی خواهد به مدرسه برود،.
سپس یک عاشق که مانند کوره آه می کشد،،
و تصنیفی غم انگیز از ابروی یار می سراید.
سپس یک سرباز است که سوگندهای عجیبی بسته است،...
به مانند یوزپلنگ، ریش دارد،
در راه افتخار، حسادت می ورزد در نزاع و درگیری سریع عمل می کند،،
به دنبال شهرتی حباب مانند است حتی اگر در دهانه ی توپ باشد،.
سپس عدالت طلب است،
با شکمی گرد و لباسی خوب با خطوطی صاف،
با چشمانی درشت و یک ریش که رسمی تراشیده شده است،،
دهانی پر از مثل های عاقلانه و مدرن،
و بدین ترتیب، نقش خود را بازی می کند.
صحنه ی ششم، به شخصی لاغر با جوراب و دمپایی،
با عینکی روی بینی و کیسه ای در کنارش، تغییر می کند.
جوراب بلندش گویی خیلی گشاد می شود...
چرا که ساق پایش لاغر شده است و صدای مردانه ی بم او،،
دوباره به سمت صدایی کودکانه می گراید...
باریک می شود و سوتی در صدایش پدیدار می شود.
آخرین صحنه، که به این تاریخ عجیب و پر از اتفاق پایان می دهد،
کودکی دوم است...
و فراموشی محض، بدون چشم،
بدون دندان...
بدون سلیقه...
بدون هیچ چیزی....
این سخنان سودا زدگیِ ژاک، از پرده ی دوم و صحنه ی هفتم نمایشنامه ی «هر طور شما دوست دارید» بود،
نمایشنامه ای از شکسپیر که من هیچ وقت داخلش بازی نکردم.
من عادت کردم که تو این وقفه سمت در پشتی صحنه برم،...
و یه کم هوای تازه استنشاق کنم و داشتم این کار رو تو شرق انگلیس انجام می دادم،،
اونم زمانی که تو تئاتر وولسی تو شهر ایپسوییچ بودیم،
و اونجا ایستاده بودم و یه دختری هم بود...
گمونم پیک پیتزایی چیزی بود.
و چشمش به من افتاد و گفت،
«.اوه، من تو رو می شناسم»
«!تو مال فیلم هری پاتر هستی»
من گفتم، «شرمنده عزیزم، جادوگر اشتباهی رو گرفتی «.من جادوگر واقعی هستم،
آره، اون فکر کرد مایکل گمبون رو دیده.
اتفاقاً یه باز از مایک پرسیدم که تا حالا با من اشتباه گرفته شده یا نه.
اون گفت «اوه، البته»،،
همیشه واسه ی من»...
«.عکس های هشت در ده گندالف رو میارن
من گفتم «خب تو چی کار می کنی؟»،
اون هم گفت «.اسمت رو می نویسم و امضا می کنم»،
خب، فقط امیدوارم که املاش رو درست نوشته باشه.
خب، اینجا بودیم «هر طور شما دوست دارید»..
این یکی از 37 نمایشنامه ایه که شکسپیر نوشته و اینجا رو داشته باشید....
من 36 تای دیگه رو هم دارم.
خب...
خیلی خب. اینا...
نمایشنامه های رومی هستن نمایشنامه هایی که تو ایتالیا جریان دارن....
گمونم یکیشون هم تو یونان بود.
بعدش چهار نمایشنامه ی آخر رو داریم نمایشنامه های متأخر....
دو تا نمایشنامه ی به اصطلاح «نمایشنامه های مشکل».
ببینید چقدر نمایشنامه ی غم انگیز داره.
نه، نه، ترجیح داده این قدر کمدی بنویسه.
اینا غم انگیز هستن فقط پنج تان....
خیلی خب.
بقیه شون، نمایشنامه هایی هستن که تو گذشته اتفاق افتادن... نمایشنامه های تاریخی.
خیلی خب.
خب...
خب، یه چالش به نظرتون می تونید....
اسم تمام نمایشنامه های شکسپیر رو به خاطر بسپارید؟
بله!
ایجاما، کجایی؟
می تونی اسم یکی از نمایشنامه های شکسپیر رو بگی؟
مکبث!
اوه!
آفرین. نه، این یکی از نمایشنامه های شکسپیره.
و یکی از نمایشنامه های خوب هم هست که خوش شانسی هم واسه من آورده،.
ولی واسه خیلی از بازیگرها، این طور نیست.
یه نمایشنامه هست که اون قدر بدشانسه که اصلاً عنوانش رو به زبون نمیاریم.
می دونید کدوم نمایشنامه رو میگم؟
نمایشنامه ی اسکاتلندی.
نمایشنامه ی اسکاتلندی. ممنونم.
آره، ما این طوری خطابش می کنیم.
و ما پشت صحنه هم اسم عنوانش رو نمیگیم یا نقل قولش نمی کنیم.
اوه، اگه می گفتیم، غوغا به پا می شد.
چرا اون...
این قدر بدشانسه؟ خب، به نظرم ربطی به ماورای طبیعت نداره.
به خاطر اینکه، شاید،
این نمایشنامه، احتمالاً محبوب ترین نمایشنامه ای باشه که برای تماشاچی ها نوشته.
کوتاهه.
و...
و هیجان انگیزه... و هر وقت نمایشنامه ی اسکاتلندی رو اجرا می کنید،،
همیشه تماشاچی ها واسه دیدنش میان.
واسه همین شاید همین قضیه...
منشأ این موضوع باشه که چرا حتی بازیگرهای حرفه ای، اسم عنوان رو نمیگن،
چون تو زمان های قدیم زمانی که بازیگرها دور می خوردن،...
و نمایشنامه های شکسپیر رو اجرا می کردن،
و می شنیدن که مدیریت قراره...
پول یکی دو تا بازیگر رو به جیب بزنه،
احتمالاً به این معنی بود که به اندازه ی کافی پول ندارن...
که آخر هفته به بازیگرها بدن.
پس اصلاً به عنوانش اشاره نکنید.
شاید.
و...
از این خوشتون میاد ما رفته بودیم....
شمال ولز... شهرک مولد، تئاتر کلوید...
و روید تالکین بین تماشاچی ها بود...
نوه ی پسر تالکین.
و بعدش، اون...
گفت، «ایان، این نسخه ی نمایشنامه ی مکبثی هست «.که پدر پدربزرگم داشت
«.می خوام دست تو باشه»
اینه.
واسه همین...
خب، طبقه ی بالا یه نمایشنامه از شکسپیر میگید؟،
سیمبلین.
سیمبلین. باشه.
خب، همه ی ما سیمبلین رو می شناسیم.
صبر کنید. به نظر خیلی خوب می شناسیدش.
تو نمایشنامه، می دونید، دو تا برادر...
متوجه میشن که بهترین دوستشون مُرده و کلماتی رو سر هم می کنن،،
که ما اغلب امروزه استفاده می کنیم.
واسه همین، این جملات رو تقدیم می کنم به گلادیس و والدینم و خواهرم جین...
و به دوستان خوبم که اخیراً از دنیا رفتن تیم پیگات-اسمیت، جان هرت،،
آلن ریکمن، استن لی،
که خالق مردان ایکس بود، جیلیان لین... ... که طراح رقص نمایش اولیه ی گربه ها بود...
... پیتر هال، کلایو سوئیفت...
فردی جونز، استیون مور...
فرانک فینلی، و حالا، آلبرت فینی...
دیگر از گرمای خورشید نترس.
نه از خشم زمستان سهمگین،
تو وظیفه ی دنیوی خود را انجام دادی،
اکنون به خانه رفته ای تا دستمزد خود را بگیری،
دختران و پسران طلایی همه باید بدانند،،
مانند تمیز کننده های دودکش به خاک برمی گردند،.
دیگر از اخم بزرگان نترس،
چون دیگر ظالمان نمی توانند با تو کاری کنند،
دیگر نگران لباس و غذا نباش،
نی پوش خانه ی تو از چوب بلوط است،
قدرت ها، شاگردها، عالم ها، باید بدانند،
همه به خاک بازمی گردند.
دیگر از رعد و برق نترس،
نه حتی از شهاب سنگ،
دیگر از تهمت و انتقاد نترس،
چرا که خوشحالی و زاری برای تو به سر رسیده.
تمام عاشقان و جوانان باید بدانند،
تسلیم او شده و به خاک بازمی گردند.
دیگر هیچ جن گیری به تو آسیب نمی رساند!
دیگر هیچ جادوگری تو را طلسم نمی کند!
دیگر ارواح بی قرار، تو را تسخیر نمی کنند!
دیگر هیچ چیز بدی به تو نزدیک نمی شود!
در آرامش کامل باش،
و باشد که قبر تو، پر آوازه شود!
«.مانند تمیزکننده های دودکش، به خاک بازمی گردند»
می دونید، قاصدک وقتی گلبرگ های زردش رو از دست میده،
به یه توپ پفکی تبدیل میشه یه جورایی میشه گفت....
شبیه برس های قدیمی میشه که دودکش های قدیمی رو باهاش تمیز می کردن،
واسه همین شکسپیر و هم دوره ای هاش...
به قاصدک...
تمیز کننده ی دودکش» میگن».
به خاک...
باز می گردند....
خیلی خب. نمایشنامه ای از شکسپیر؟
هر طور که شما دوست دارید.
هر طور که شما دوست دارید خب، اون یکی رو گفتیم..
نمایشنامه ای از شکسپیر؟
- .ریچارد سوم - ریچارد سوم. باشه .
فیلم خیلی خوبی داشت.
این فیلم نامه ی خیابونی منه تنها کتابی که قصد نوشتنش رو داشتم.،
البته به جز بروشورها که هنوز هم موجوده،...
کاری که کردم، این بود...
دیالوگ ها رو از داخل نمایشنامه بریدم و داخلش گذاشتم...
البته این سمتش گذاشتم و اون سمتش یه عکس گذاشتم...
این نایجل هاثورنه.
رابرت داونی جونیور.
و اینجا هم مگی اسمیت رو می بینید که داره نوشابه ی کوکا کولا می خوره.
اوه، و شمایی که بالا هستید اگه می خواید نگاهی بهش بندازید،،
تو وبسایتم به صورت رایگان گذاشته شده.
اولین کلمه ی این نمایشنامه چیه؟ جمله ی اول نه، کلمه ی اول.
اکنون.
اکنون»، چه کلمه ی جالبی برای شروع یک نمایشنامه اس».
اکنون چه اتفاقی قرار است بیفتد؟
اکنون کجا هستیم؟
این همون تئاتر زنده اس.
اینجاست، و اون...
و خودمون هستیم، می دونید چی میگم؟
این اجرای دیروز یا فردا نیست مثل یه فیلم نیست،.
فیلم یه جورایی...
یه جورایی «بعدش» رو میگه، مگه نه؟
چون بازیگرها اونجا نیستن فقط....
سایه هایی روی صفحه هستن.
ولی اینجا... ما آماده ی هر چیزی هستیم.
اه. همم.
خیلی خب، نمایشنامه ی شکسپیر؟
رویای شب نیمه تابستان.
رویای شب نیمه تابستان. باشه.
وقتی تو کمبریج بودیم،
ما تمام آثار شکسپیر رو...
برای شورای بریتانیا، ضبط کردیم....
و تمام نقش های اصلی رو بازیگرهای حرفه ای بازی کرده بودن...
و ما بقیه ی نقش ها رو بازی کردیم.
واسه همین تو رویای نیمه شب تابستان من نقش لیساندر رو بازی کردم،.
که میشه گفت یه کم بهتر از کلودیو بود.
و نمایشنامه ی دیگه ای که واسه ضبط کردن بازی کردیم، آنتونیوس و کلئوپاترا بود.
و نقش کلئوپاترا رو، آیرین ورت بازی کرد.
و من نقش خیلی خیلی خیلی کوچکی به اسم ماردیان رو داشتم.
خیلی خب، بعدی.
- .هملت - هملت .
خب، هملت.
اون یکی از ماست، مگه نه؟ عاشق تئاتره.
وقتی می شنوه پدرش به قتل رسیده،
یا وقتی که شبح بهش میگه...
اون ترس برش می داره که نکنه تو زندان داره زندگی می کنه.
اون وقت با چه کسی می تونه حرف بزنه، به جز...
شما؟ و بعدش...
بعدش متوجه میشه که عموش که حالا پادشاهه، مرتکب اون قتل شده،.
واسه همین شبح دوباره بهش میگه.
اون باید با تماشاچی ها حرف بزنه بعدش بازیگرها به هلسینگور می رسن..
بازیگرها کمی بازی می کنن.
و هملت، مثل همه ما با چیزی که تو نمایش می بینه،...
جواب سؤال های زندگی خودش رو میده و بعدش بازیگرها میرن و دربار هم نابود میشه.
خب...
اکنون من تنها هستم.
اه، من چه برده ی سرکش و نافرمانی هستم!
آیا جای شگفتی ندارد که آن بازیگر برای ایفای نقش خود،...
می تواند خود را به دست تخیلات بسپارد،...
و روحش چنان تحت تأثیر نقشش قرار گیرد...
که تمام چهره اش دگرگون شود،
اشک بریزد، آشفتگی در چهره اش پیدا شود،
صدایش شکسته شود و تمام عملکردش،...
هم ساز با نقشی شود که در آن فرو رفته؟ و همه برای هیچ.
برای هکوبا!
هکوبا برای او چه اهمیتی دارد یا او برای هکوبا چه اهمیتی دارد،،
که باید برای او این گونه گریه کند؟
اون چه کار می کرد،
اگر آشفتگی و جنون مرا داشت؟
او این صحنه را غرق در اشک می کرد،
اما من، گیج و منگ با روحی افسرده و نالان،،
به مانند یک خواب گرد که از حال و روز خویش غافلم،،
نمی توانم چیزی بگویم، نه...
نمی توانم از پادشاهی بگویم که جان شیرین و دار و ندارش را...
به تاراج بردند....
آیا من ترسو هستم؟
چه کسی مرا شرور خطاب کرد؟
به من سرکوفت زد؟
بینی مرا پیچاند؟
جلوی نفس کشیدنم را گرفت...
و مرا دروغگو خطاب کرد؟ چه کسی این کار را کرد؟
به خدا قسم، باید آن را پذیرفت چرا که من،...
جرئتی به اندازه ی یک کبوتر دارم و آن قدر شهامت ندارم...
که ستم ظالمان را جواب دهم چون اگر شهامت داشتم، شکم آنها را سفره کرده،...
و احشای آنان را در این منطقه، پخش می کردم.
ای ظالمان، خائنان، بداخلاقان، شروران بی رحم!
آه، انتقام!
آه، من چه احمقی هستم!
آه، باید مرا ستود...
چرا که من پسرِ پدر عزیزی هستم که به قتل رسیده...
و انگیزه ی انتقام من باید بهشت و جهنم را در بر گیرد،،
اما مانند یک کودن ناراحتی قلبی خود را با کلمات بیان می کنم،،
و مانند یک خدمتکار ضعیف دست به دشنام برمی دارم،.
وای بر من آه، مغزم!!
من شنیده ام که موجودات گناهکار یک نمایش را تماشا می کنند،...
و هنگام تماشا، چنان روحشان تحت تأثیر قرار می گیرد...
که به گناهان خود اعتراف می کنند....
من به این بازیگران خواهم گفت...
که در برابر عمویم نمایشی به مانند قتل پدرم،...
اجرا کنند و من چهره ی او را نظاره خواهم کرد،
به دقت نگاه می کنم و اگر چهره اش رنگ باخت،
خواهم فهمید که جریان چیست.
آن شبحی که دیدم، شاید اهریمن بوده باشد و اهریمن هم قدرتی دارد،...
که می تواند او را به شکلی خوشایند دربیاورد، و بله، شاید...
از ضعف و آشفتگی من سوءاستفاده کند همان طور که در این کار، مهارت دارد،،
و مرا فریب دهد و گمراه سازد.
من باید حواس خود را :جمع موضوع مهم تری کنم
با این نمایش...
می توانم وجدان پادشاه را گیر اندازم.
بعدش هملت به نوشتن چند تا دیالوگ اضافی برای بازیگرهای نمایش، مشغول میشه...
و یه عنوان جدید بهش میده.
و اسمش رو تله ی موش می ذاره.
ممنونم.
خیلی خب، برگردیم سر کارمون، یه نمایشنامه؟
خیلی خب، شاه لیر رو شنیدم.
اوه، همین پارسال بود که صد بار نمایشنامه ی شاه لیر رو اجرا کردم؟
نه برای اولین بار.
این یه چنین نمایشنامه ایه.
مثل یه کوهه.
هیچ وقت به قله نمی رسید.
البته منظره اش از نیمه ی راه به بعد می تونه خوب باشه. ببینید،.
این «تیموتی وست»ـه. اون نقش شاه لیر رو تو چهار اثر مختلف بازی کرد.
و قهرمان دوران جوانیم، جان گیلگد اون سه بار نقش شاه لیر رو بازی کرد،.
من یه بار بازیش رو تو تالار اپرای منچستر دیدم.
و یکی از بازیگرهای همکارش...
از گیلگد پرسید میشه واسه بازی تو نقش شاه لیر، راهنماییش کنه.
و گیلگد گفت «!اوه، باشه»،
«.باید یه کوردیلیای کوچولو داشته باشی» (دختر کوچک شاه لیر)
وقتی گیلگد داشت نقش لیر رو...
تو استراتفورد بازی می کرد،
نقش دلقک پادشاه رو آلن بادل بازی می کرد. بازیگر فوق العاده ای بود،.
اون فقط یه مشکلی داشت.
اون همیشه اصرار داشت به بازیگرهایی که همراهش تو نمایش بودن...
نکته هایی در مورد چگونگی ایفای نقششون بگه.
و من از این کارش اذیت می شدم اون هم وقتی داشتم یه نقش کوچک رو،...
... تو نمایش هنری هشتم، تو رادیو بازی می کردم...
و گیلگد بیچاره، نقش شاه لیر رو بازی می کرد...
خب، این قضیه رو دوستی واسم تعریف می کنه که کنار سر جان، گوشه ی صحنه ایستاده بود.
سر جان، سر جان» ما تو گوشه ی اشتباه صحنه ایستادیم،.
ما نباید اینجا باشیم باید اون سمت باشیم،.
ما از اون سمت باید وارد بشیم «...اگه از این سمت وارد بشیم.
«.آره، آره، می دونم، می دونم»
«.ولی من از دست آلن بادل قایم شدم»
اوه، خدای من!
خیلی خب، بالایی ها؟
- .قیاس برای قیاس - قیاس برای قیاس .
خب، اون یکی از نمایشنامه های مشکله.
واسه من که هست من هیچ وقت داخلش نبودم.،
ولی هر وقت می بینمش نمی تونم کامل درکش کنم،.
واسه همین منتظر تولیدی هستم که بتونه کامل توضیحش بده.
اون یکی نمایشنامه ی مشکل چیه؟
نه.
- .تاجر ونیزی - نه .
- .کینگ جان - نه .
نه. اونا همه آسونن این یکی سخته..
- .نیک آن باشد که انجامش نکوست - چی؟
نیک آن باشد که انجامش نکوست. بله.
به نظرتون آهنگ قشنگی نداره؟
چطوره هممون با هم بگیمش؟ همراهی کنید.
نیک آن باشد که انجامش نکوست.
اه!
امیدوارم این حرف درست باشه خیلی خب، بعدی، شمایی که اون پشت هستید..
- چی، چی؟ - کوریولانوس .
کوریولانوس. خب، من دو بار اجراش کردم.
- .رومئو و ژولیت - صبر کنید، فعلاً نوبت کوریولانوسه .
وقتی تو تئاتر ملی داشتم نقش مارسیوس کوریولانوس رو بازی می کردم،،
نقش مادرم رو، آیرین ورت بازی می کرد.
بار دومی بود که باهاش کار می کردم، و...
اون تو تمرین بهم گفت ایان، از من انتظار نداشته باش»،...
«.که هر شب، به یه شکل اجرا کنم
اون گفت «.من چنین کاری نمی کنم»،
این یه تئاتر زنده اس. همه چیز، همین جا جریان داره و»...
«.همین حالا...
اون گفت، «من دوست دارم «.نمایشنامه های شکسپیر رو مثل آهنگ جاز اجرا کنم
از اون زمان، منم سعی کردم همین کار رو با نمایشنامه های شکسپیر انجام بدم.
و یکی دیگه از نقش های بزرگ...
تولوس اوفیدیوس بود... که «گرگ هیکس» بازیش می کرد،.
و این نقشی بود که برای اولین بار تو ناتینگهام بازی کردم،
زمانی که جان نویل نقش مارسیوس رو بازی می کرد نقش مادرش رو هم، دوروتی رینولدز بازی می کرد..
این اسم رو نمی شناسید؟ دوروتی رینولدز نویسنده ی «روزهای سالاد» بود...
که طولانی ترین نمایش موزیکال...
تو تاریخ بریتانیا و قبل از روی کار اومدن اندرو لوید وبر بود.
تولوس و مارسیوس...
تو میدون جنگ، رقبای بزرگی بودن جنگجوها و ورزشکارهای بزرگی بودن،،
و خیلی شبیه به هم بودن.
اونا از همدیگه متنفر بودن.
مغرور، وطن دوست، تا زمانی که...
مارسیوس به خاطر غرورش از زادگاهش روم، بیرون انداخته شد،...
و راهی اردوگاه دشمن شد جایی که تولوس منتظر بود،...
و گوش می داد.
اوه، مارسیوس...
مارسیوس!
هر کلمه ای که گفتی ریشه های حسادتی کهن را...
از قلب من بیرون کشید.
اگر قرار بر این باشد که مشتری از میان آن ابرها، از غیب بگوید،
و بگوید که این حقیقت دارد من باور نخواهم کرد،...
اما حرف های تو را چرا ای مارسیوس نجیب زاده،.
بگذار دست های خود را دور بدنی حلقه کنم...
که در برابر آن صد بار طینت من شکسته شده،...
و تکه های خرد شده اس ماه را خراشیده است،.
اکنون، سندان ضربه های شمشیر خویش را در آغوش می گیرم...
و با همان اشتیاقی که بارها به خاطر قدرت با تو مبارزه کرده ام...
در برابر تو خواهم ایستاد.
در ابتدا بدان که من با دوشیزه ای که عاشقش بودم ازدواج کردم،
و هیچ مردی را ندیده بودم که دمی به چنین راستی از سینه برون دهد...
که تو اکنون برون دادی ای نجیب زاده،!
تو چنان در قلب من جای گرفتی...
که تا کنون هیچ کسی نتوانسته این چنین جای گیرد.
آه، ای مارس!
بگذار به تو بگویم لشکر ما آماده ی جنگ است و من قصد داشتم،...
که بار دیگر سعی کنم بازوان تو را هدف قرار دهم،
و یا در این راه، بازوان خود از دست دهم چرا که تو مرا در این راه،...
دوازده بار... یا حتی بیشتر شکست داده ای و به همین خاطر،...
هر شب در خواب رویارویی تو و خویشتن را می بینم،،
در خواب من ما دست بر گریبان هستیم،،
کلاه خودمان از سر افتاده گلوی یکدیگر را فشار می دهیم،،
و سپس نیمه جان و بی نتیجه از خواب بیدار می شوم،.
اگر ما دعوای دیگری با روم نداشتیم،
به جز بر سر بیرون شدن تو از روم از 12 تا 70 ساله،...
همه را جمع می کردیم و جنگ را مانند سیلی خروشان...
بر سر روم ناسپاس، فرود می آوردیم اوه، به داخل بیا.،
بگذار تا تو را با کسانی که با تو موافق هستند...
آشنا سازم....
هزاران بار خوش آمدی!
تا کنون دشمن بودی و اکنون بیش از هر دوست هستی،
مارسیوس، سخن به درازا کشید.
دستت را بده.
بسیار خوش آمدی!
و بعدش اون دو نفر به آرومی از صحنه خارج شدن...
تا ببینن واسه شام باید چی کار کنن...
- .تیتوس آندرونیکوس - تیتوس آندرونیکوس .
خب، می دونی، این کار اغلب اجرا نمیشه تا حالا دیدیش؟.
آره، خب، هر وقت که اجرا میشه منتقدها خیلی هیجان زده میشن،.
اوه، اوه، این کارگردان» «!اوه، اوه، بازیگرها!
«!اوه، اونا فوق العاده ان»
اونا تونستن این نمایش مزخرف رو» «...تبدیل به یه اثر دیدنی کنن
این نه یه نمایشنامه ی مزخرفه و نه یه فیلم مزخرف. فیلمش رو دیدی؟
اوه، با بازی آنتونی هاپکینز اگه فکر می کنید اون....
به اندازه ی «هانیبال لکتر» ترسناکه صبر کنید تا اون رو با نقش،...
تیتوس آندرونیکوس آره. خیلی خب، یه نمایشنامه ی دیگه..
شب دوازدهم اون نمایشنامه ی مورد علاقه ی منه..
میشه یه نمایشنامه ی مورد علاقه داشت؟
خب... آره این اولی بود... اولین نمایشی که دیدم..
اولین اجرایی...
که وقتی تو مدرسه بودم، انجام دادیم....
و من نقش «مال ولیو» رو بازی کردم.
اون موقع 13 ساله بودم این یه نسخه از نمایشنامه اس که نقل قول های معروف داخلشه..
برخی بزرگ به دنیا می آیند».
«...برخی بزرگی را به دست می آورند
و گمونم این جمله به سیاست مدارهای مدرن اشاره داره،
«.بزرگی را به برخی، به امانت می گذارند»
- خیلی خب، یه نمایشنامه ی دیگه؟ - رومئو و ژولیت .
ممنونم.
رومئو و ژولیت خب، اون جوون بود..
عشق جوان، نثر آسان درک راحت،.
و گوش کنید، گمونم شنیدید... این نمایشنامه...
پر از نور و سایه بود نور و تاریکی،،
نور خورشید، نور روز نور ماه، نور ستاره،،
نور لامپ. رنگ هم داشت سفید و سیاه..
سفیدی برف تازه.
روی پشت یک کلاغ.
سبزیِ ماه.
قرمزی لب و گونه...
و خون....
نرم!
چه نوری از آن سمت پنجره می شکند؟
آن سمت، شرق است و ژولیت، خورشید است.
ای خورشید زیبا، برخیز و ماه حسود را بکش،،
ماهی که از غم مریض و رنگ پریده شده،،
و تو که کنیز اویی بسیار زیباتر از او هستی،،
کنیز او مباش چرا که او حسود است،،
جامه ی او سبز رنگ و بیمارگونه است...
و فقط احمق ها آن جامه را می پوشند او را رها کن،.
این بانوی من است آه، عشق من است،!
آه، او می دانست که چنین است!
بنگر که چگونه گونه اش را به دستش تکیه می دهد!
آه، کاش دستکشی بر آن دستان بودم،
تا می توانستم گونه ی او را لمس کنم!
او سخن می گوید.
آه، دوباره سخن بگو ای فرشته ی تابناک،!
اوه، رومئو، رومئو!
از برای چه تو رومئو هستی؟
از پدرت روی برگردان و نام خود را رها کن.
یا اگر نمی خواهی به عشق من قسم بخور،،
تا من دیگر کپیولت نباشم.
چون این نام توست که دشمن من است،
اما تو، خودت هستی نه یک مونتیگو،.
مونتیگو چیست؟
نه دست است، نه پا نه بازو، نه چهره، نه،...
نه هیچ یک از اعضای بدن یک انسان.
آه، نام دیگری برگزین.
چه چیزی در یک اسم است؟
اگر هر نام دیگری بر گل رز بگذارند باز هم بوی شیرینی خواهد داد،،
پس رومئو نیز همین گونه خواهد بود او حتی اگر رومئو خطاب نشود،،
کمال عزیز خود را بدون هیچ نامی به همراه خواهد داشت،.
رومئو، نام خود را رها کن،
و در ازای آن نام که هیچ بخشی از تو را تشکیل نمی دهد، تمام وجود مرا از آن خود کن.
ای اسب های تندرو به سرعت حرکت کنید،،
و به سمت اقامتگاه فیبس بروید چه درشکه سواری،...
همان طور که فیتون آن ها را به سمت غرب می برد بلافاصله شبی ابری از راه رسید،.
ابرها پرده بر شب انداختند...
و چشم های فراری بسته شدند و رومئو...
به سمت او شتافت.
بیا ای شب، بیا ای رومئو.
چه در روز و چه در شب، بیا،
چرا که در شب، چهره ی تو سفیدتر از برف های نشسته روی کلاغ، می نمایاند.
بیا، ای شب لطیف بیا ای شب عاشقانه،،
رومئوی مرا به من بده...
و زمان مرگش، او را در بر بگیر و ستاره های کوچکی از او درست کن.
این گونه او می تواند چهره ی آسمان را آن قدر زیبا سازد...
که تمام دنیا عاشق شب شوند...
و دیگر خورشید شعله ور را پرستش نکنند.
البته، تو آثار اصلی شکسپیر هیچ دختری وجود نداشت،.
نمی دونم چطور شد که یهو تو یه داستان...
سر و کله ی ژولیت پیدا شد،
بعدش روزالین و ایموجن و ویولا و خانم کویکلی...
بعدش کلئوپاترا... و اونا وارد نمایش ها شدن..
ممنونم.
- .تاجر ونیزی - تاجر ونیزی .
خب، یه نقشی داخلش هست که هنوز هم دلم می خواد بازیش کنم. اسمش چی بود؟
- .آنتونیو - شایلاک .
نه، شایلاک همون ربادهنده اس آنتونیو اون تاجره اس..
و اون آدم متفاوتیه.
و نکته ی جالب اینه که جدای از این آنتونیو یه آنتونیوی دیگه تو کارهای شکسپیر وجود داره،.
می تونید بگید تو کدوم کارش بوده؟
- .شب دوازدهم - شب دوازدهم، آره .
«.چرا که من تو را بسیار دوست دارم»
به نظرتون شکسپیر یه رفیق به اسم آنتونیو داشته؟
♪ !اوه، اوه، آنتونیو ♪
♪ .اون از پیشم رفت ♪
♪ .اوه، من رو به حال خودم رها کرد ♪
خط اول نمایشنامه رو آنتونیو میگه.
«.آه، نمی دانم چرا این گونه غمگینم»
خب، به زودی متوجه میشیم، مگه نه؟
عشقش اعلام کرده بود که می خواد با پورتیا ازدواج کنه،
و از آنتونیوی بیچاره انتظار داشت که هزینه ی عروسیش رو بده.
امان از دست این جوون ها!
خیلی خب، تاجر ونیزی ممنونم. بعدی..
- .آنتونیوس و کلئوپاترا - آنتونیوس و کلئوپاترا .
بهش اشاره کردیم. آره.
- .رام کردن زن سرکش - رام کردن زن سرکش؟
آره، اون اولین اجرایی بود که تو استراتفورد دیدم.
کیت میشل، نقش پتروکیو رو بازی می کرد.
و...
اوه، چیدمانی که برای اجرا داشتن!
تا حالا چنین چیزی ندیدم.
صحنه ی استراتفورد پر از وسیله بود.
و آخر نمایش، وقتی پرده افتاد اون زمان پرده رو مینداختن،،
اتفاقی که افتاد این بود که پرده آروم پایین اومد...
و قبل از اینکه به پایین برسه،
می شد دید که وسایل به آرومی از تماشاچی ها دور میشن...
تا زمانی که تو تاریکی ناپدید بشن.
یه جورایی مثل برگشتن به نمایش پیتر پن بود.
رام کردن زن سرکش خب، یکی دیگه؟.
- .کینگ جان - کینگ جان؟ درست شنیدم؟ خب ...
من تو نمایش کینگ جان بودم من به جای دیکی پسکو بازی کردم..
اون دلش نمی خواست از استراتفورد بره.
واسه همین مجبور شدم تو لندن و جلوی اون عوضی با اون سخنرانی معرکه اش...
درباره ی انگلیس، بازی کنم... خب، بعدی؟.
- .ژولیوس سزار - ژولیوس سزار .
این یکی رو دارم. اینجاست البته فقط ژولیوس سزار رو ندارم، همشون رو دارم..
تمام آثار ویلیام شکسپیر رو از انتشارات دانشگاه آکسفورد گرفتم. ولی این مال منه.
ایان، از طرف مامان بزرگ و بابابزرگ» «.با آرزوی بهترین ها. کریسمس 1952،
اوه!
می دونید کِی نلسون ماندلا رو زندانی کردن؟ حدود 27 سال زندانی بود؟
تو جزیره روبن اطراف شهر کیپ تاون، تو آفریقای جنوبی بود،.
اونجا بهشون اجازه ی داشتن هیچ کتابی رو نمی دادن به جر کتاب های مقدس،.
و بعضی ها این فکر به ذهنشون خطور کرد...
که آثار کامل ویلیام شکسپیر رو...
تو یه انجیل، مخفی کنن....
و اونا با موفقیت اون رو وارد جزیره ی روبن کردن...
و بعدش سلول به سلول گشت و هر زندانی، امضاش کرد.
و نلسون ماندلا، جلوی امضاش...
یه خط کشیده بود...
و زیرش یه دو بیتی از ژولیوس سزار نوشته بود...
ترسوها قبل از مرگ، بارها می میرند».
«.اما شجاعان، فقط یک بار طعم مرگ را می چشند
انجیل جزیره ی روبن.
خیلی خب، بعدی؟
- .همسران خوش - همسران خوش ویندزور .
خب...
آثار شکسپیر پر از نقل قوله و نقل قول این یکی، اینه،...
«.دنیا، صدف خوراکی من است» مال این نمایشنامه اس.
و این یه نمایشنامه ی غیرعادیه چون در مورد مردم عادیه،،
و شکسپیر فقط در مورد اشراف می نویسه...
مثلاً پادشاه ها و ملکه ها و وارث ها و تاج و تخت.
تو این نمایشنامه، مردم کاملاً معمولی به دنبال راهی برای شاد بودن،...
تو ویندزورِ کاملاً معمولی هستن....
دیگه؟
خیلی خب، بیاید هنری ها رو ببینیم.
هنری...
هنری... اوه...
خیلی خب، ترتیب زمانی دارن هنریِ....
- ...چهارم، بخش - اول .
- ...هنری چهارم، بخش - دوم .
آفرین.
این شوالیه ی چاق، فالستافه.
من تا حالا نقش فالستاف رو بازی نکردم واسه این نقش، بالشتک روی شکم شخص نمی ذارن..
من فالستاف های فوق العاده ی زیادی دیدم،
همین اخیراً تو تئاتر گلوب لندن یکی رو دیدم... راجر آلام.
بی نظیر بود.
خب...
هنری بعدی شکسپیر چیه؟ هنریِ...؟
- .پنجم - پنجم .
اون کنت براناست.
اون همه جا هست.
وقتی شنیدم که اون قراره یه فیلم از هنری پنجم بسازه،
پیش خودم گفتم... چه پر رو!
خب، به خاطر اینکه بازیگرهای نسل من،
لارنس الیویه فیلمش رو ساخت به یکی دیگه نیازی نداشتیم....
خب، من اشتباه می کردم نیاز داشتیم و فوق العاده بود..
اگه فوق العاده نبود فکر نمی کنم به خودم می تونستم اجازه بدم،...
که گستاخی کنم و خاطرات فیلم سر لارنس رو با فیلم خودم به چالش بکشم.
البته این ها، بهترین بخش نمایشنامه های شکسپیر هستن.
پادشاه ها.
معمولاً یه تاج و تخت وجود داره و شما باید سعی کنید روش بشینید،.
و بعدش تمام عصر،
پیام رسان ها از راه می رسن و یه تکه کاغذ بهتون میدن...
که دیالوگ هاتون رو داخلش نوشتن....
خب، منظورم اینه که تا زمانی که مشکلی پیش نیاد، اشکالی نداره.
یه بازیگر تو استراتفورد بود و نقش هنری پنجم رو بازی می کرد.
و اون تو پایان نبرد زمانی که صحنه پر از سربازهای کشته شده ی فرانسویه،...
به اون صحنه ی فوق العاده رسید،
و بعدش یه قاصد یه فهرست از اسامی تمام فرانسوی های کشته شده، میاره،
که پادشاه با حالت تکان دهنده ای، اونا رو می خونه.
متأسفانه تو این قسمت یه پادشاه یه برگه ی سفید داده شد،.
در این یادداشت، به من گفته شده که ده هزار فرانسوی در این نبرد کشته شده اند.
در میان آنان، 126 اشراف زاده وجود دارد.
این اسامی اشراف زاده هایی است که در این نبرد، کشته شده اند.
خب، خاک تو سرت!
چارلز بوژوله (اسامی کمون های فرانسه).
سن-امیلیون.
پولویی فیسه.
نویی-سن-ژرژ...
شامپانی آردن.
ولف کلیکو.
موری و شالدون.
دون پریگو.
و شاتونف دو پاپ.
خب، این سه تا هنری چی هستن؟
- ...هنریِ - ششم .
- ...بخش - اول .
- ...هنری ششم، بخش - دوم .
- ...هنری ششم، بخش - سوم .
تو کمبریج، دوست عزیزم کورین برادر کوچیک تر ونسا ردگریو،،
سه تا نمایشنامه رو به دو بخش تقسیم کرد...
و خودش نمایش رو کارگردانی کرد و از من خواست که نقش پادشاه هنری رو بازی کنم،
و این طور بود که من تونستم...
دو سوم هنری ششم رو بازی کنم.
و فقط یکی باقی می مونه، هنریِ...؟
- .هشتم - هشتم .
می دونید شکسپیر چه عنوان دیگه ای بهش داده بود؟
همه چیز حقیقت دارد که عنوان یه فیلم جدید....
درباره ی شکسپیر تو دوران بازنشستگیشه....
تهیه کننده اش، کنت برانا بود.
و کارگردانش هم کنت برانا بود.
و البته، ستاره ی فیلم...
جودی دنچ بود....
و کنت برانا.
و منم یه جایی تو فیلم هستم و کن یه فکر فوق العاده داشت....
اون تمام صحنه های داخلی فیلم رو...
نه با چراغ های الکتریکی بلکه با نور شمع، نورپردازی کرد،.
اه! اثرش فوق العاده بود.
بن التون هم خیلی ازش تعریف کرد.
همه چیز حقیقت دارد.
- خیلی خب، خوب دارید پیش میرید. بعدی؟ - ریچارد دوم .
ریچارد دوم خب، وقتی داشتیم نمایش ادوارد دوم رو اجرا می کردیم.،
من داشتم ریچارد دوم رو...
تو شب های مختلفی تو لندن، اجرا می کردم.
ولی قبل از اون تو تئاترهای بزرگ دو-سه هزار نفره... نه،.
واقعاً خیلی بزرگ بود واقعاً سخته که مطمئن بشید....
همه تو یه تئاتر بزرگ نمایش رو به یک شکل تجربه می کنن،،
به خصوص اونایی که اون بالا هستن،
که البته به هیچ وجه به اندازه اونایی که این پایین هستن، پول ندادن...
ولی من یه بازیگر جوون بودم،
سعی می کردم ارتباطم رو حفظ کنم اشاره می کردم، فریاد می زدم،،
همراه با شخصیت می دویدم و سعی می کردم به شما توضیح بدم،.
مردم این پایین فکر می کردن من دیوونه شدم.
و اجرا هم بالا و پایین های زیادی داشت، مثلاً این طوری...
ما شگفت زده شده ایم!
خیلی خب، بعدی؟
کمدی اشتباهات؟ کوتاه ترین نمایشنامه ایه که نوشته تنها نمایش مسخره اش..
شوخی های خنده دار.
اشتباه گرفتن شخصیت ها.
دوقلوها.
و بهترین نسخه ی نمایشی که دیدم تو استراتفورد بود،.
مثل یه نمایش موزیکال درش آورده بودن و توسط ترور نان کارگردانی شده بود..
اون اولین نمایش موزیکالی بود که انجام داده بود.
اگه اون این کار رو نمی کرد شاید نمایش گربه ها به وجود نمیومد،.
«و نه نمایش «لی میس.
جودی داخلش بود و همسر مرحومش، مارک ویلیامز هم همین طور،.
من تو شرکت بودم، ولی تو نمایش نبودم واسه همین وقتی نمایش خودم رو تموم کردم.،
می رفتم اون پشت می ایستادم و به آوازشون گوش می دادم،
هنوز هم می تونید آواز خوندنشون رو تماشا کنید.
چون ازش فیلم برداری شده.
کمدی اشتباهات رویال شکسپیر کامپنی، سال 1976،.
برید و نگاهش کنید.
خیلی خب. خوبه حالا چی؟.
- .دوباره بگو - درد بیهوده عشق .
درد بیهوده عشق. آره.
خب، این یه نمایش دیگه بود که تو کمبریج به عنوان یه نمایش موزیکال اجرا کردم.
کلایو سوئیفت آهنگش رو نوشت اون پیانو می زد..
درک به جای یرون می خوند.
من نقش مدیر مدرسه ی قدیمی رو داشتم...
و آهنگی رو در مورد بزرگ ترین و طولانی ترین کلمه ی نمایشنامه خوندم... یکی از اون کلمات مزخرف.
شاید طولانی ترین کلمه تو زبان انگلیسی باشه. نمی دونم.
و این شکلی بود...
♪ سراسر دنیا، هر جایی که برید ♪
♪ از کوتوله های جنوب تا اسکیموهای شمال ♪
♪ به مردم باید حکومت کرد ♪
♪ ...اون هم با ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
♪ هر جایی که برید، روی خشکی یا دریا ♪
از الفنت و کستل ♪ ♪ تا ریتز، برای صرف چای،
♪ مردم کره ی زمین، در این مورد توافق دارن ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
♪ ممکنه احساس نگرانی کنید ♪
♪ اون هم فقط با گفتن آخر اون کلمه ♪
♪ ولی این یه افتخاره ♪
♪ و گمونم شما با ما موافق هستید ♪
♪ اگه یه کار نسبتاً سخت باشه ♪
♪ وقتی که دارید از موسیقی بلوز رنج می برید ♪
♪ اگه «کابیلیت» رو به «اونوریف» اضافه کنید ♪
♪ و بعدش هم یه «اودین» بهش اضافه کنید ♪
♪ می تونید کلمه اش رو کامل بگید ♪
♪ همراه با بخونید ♪
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
حالا با همدیگه!
♪ اونوریفیکابیلیتیچوتیناتیبو ♪
ممنونم.
- .خیلی خب، بگید - دو نجیب زاده ورونایی .
دو نجیب زاده ورونایی.
اون... اه، کجاییم؟
این تنها نمایش شکسپیره که تا حالا ندیدمش تو دیدیش؟.
آره. کجا دیدیش؟ یادت میاد؟
- .تو دانشکده ی هنر - دانشکده ی هنر. خوبه .
خب، من دوست دارم ببینمش چون یه سگ داخلش هست،.
کرب.
خیلی بد هم رفتار می کنه.
دیگه تو کدوم نمایشنامه ی شکسپیر، سگ هست؟
نگید مکبث «!خاموش باش، لعنتی»...
«.این فانوس، هدیه ای از جانب ماه خیس است»
رویای شب نیمه تابستان.
آره، این سگ، سگ من معمولاً یه سگ عروسکی بود....
ولی تو دو نجیب زاده، واقعیه... واق، واق.
بی صبرانه منتظر دیدنشم.
خیلی خب، خوبه.
- .تیمون آتنی - تیمون آتنی .
من هیچ وقت نمی تونم فراموش کنم و هرگز هم خودم رو نمی بخشم.
من واسه دیدن پل اسکوفیلد که تو تیمون آتنی بازی می کرد، نرفتم.
ببینید، اگه شنیدید بازیگری که تحسینش می کنید...
قراره تو نمایشی بازی کنه که تحسینش می کنید یا نمی کنید...
برید.
چون یه روز، خیلی دیر میشه.
و من این احساس رو در مورد بازیگرهای بزرگ دیگه دارم.
زمانی که تو تور ایالات متحده بودم،
بعضی از همراهان من به لاس وگاس رفتن.
من باهاشون نرفتم واسه همین هیچ وقت نتونستم الویس رو روی صحنه ببینم.
من آواز خوندن سیناترا تو رویال آلبرت هال لندن رو نشنیدم.
زمانی که بچه بودم یه بلیت مخصوص،...
برای دیدن یه طنزپرداز محلی خیلی خیلی معروف از ویگان، خریدم.
اون یه ستاره ی سینمایی بود اون یکی از طنرپردازهای معروف تو بلکپول بود....
جرج فرمبای.
و بعد از ظهر دل انگیزی بود واسه همین بی خیال رفتن شدم..
و یه بلیت هم برای اجرای آخر جودی گارلند...
که قرار بود تو هیپودروم،
و تئاتر مچم برگزار بشه، گرفته بودم و قبل از اجرا تماس گرفتم و اونا گفتن نه،...
حال جودی خیلی خوب نیست و اون شب قرار نیست اجرا کنه.
و دیگه هیچ وقت هم نتونست اجرا کنه.
واسه همین چند هفته پیش تو لندن،
من به دیدن «شِر» رفتم.
اون تقریباً همسن منه ولی خب، اصلاً مشخص نیست،.
اون خیلی خوب مونده.
و من عاشق حرفی ام که به تماشاچی ها می زنه،
وقتی با اون قیافه ی خوشگل از راه می رسه به تماشاچی ها میگه،،
«خب، دوست دارید امروز مامان بزرگ چه اجرایی داشته باشه؟»
خیلی خب، دوستان سه تای دیگه مونده. چی هستن؟،
بله، هیاهوی بسیار برای هیچ.
اوه، خب، من دو بار بازیش کردم،
ولی هیچ وقت نقش بندیکت رو بازی نکردم و حالا دیگه خیلی پیر شدم.
نه، پیر نیستی!
اوه، آره، هستم.
ولی می دونید، نقش بندیکت خیلی راحته.
ولی هیچ وقت یه بندیکت بد ندیدید، مگه نه؟ شبیه رومئو و ژولیت می مونه.
اوه، نقش رومئو رو بازی نکنید نه، برید نقش مرکوتیو رو بازی کنید..
اون نقش خوبیه.
آره. خب، هیچ وقت یه مرکوتیوی بد هم ندیدید، مگه نه؟
به خاطر اینکه همون اول می میرید.
بعدش می تونید برید خونه.
- این دو تا نمایش چی هستن؟ - پریکلس .
پریکلس، بله.
خب، این آخرین نمایشنامه از چهار نمایشنامه ی متأخره و همشون هم داستان یکسانی دارن..
همشون در مورد آشتی بین پدرها و دخترها هستن.
واسه همین، پریکلس یه نمایش عالی واسه بردن دخترتونه،.
و همچنین یه نمایش عالی واسه بردن پدرتونه،.
پایان شادی داره.
و در آخر، آخرین نمایشنامه چیه؟
- تاجر ونیزی؟ - نه .
تروئیلوس و کریسدا.
و می دونید...
من حرفی واسه گفتن درباره ی تروئیلوس و کریسدا، ندارم.
خب، تبریک میگم گمونم یه رکورد زدید..
خب، اینم طوفانه... آخرین نمایشنامه.
بعدش این یکی هم هست.
بعد از اون همه داد و فریاد تو تئاترهای بزرگ،
ما اومدیم یه نمایش کوچک از مکبث اجرا کنیم.
تو تئاتر «آدر پلیس»، تو استراتفورد.
حدود 120 نفر اطراف یه دایره ی جادویی...
که جان نپر با گچ کشیده بود پخش شده بودن،.
اجرای خیلی کم هزینه ای بود کلاً 250 پوند واسش هزینه شد..
تمام لباس ها رو از یه مغازه دست دوم فروشی گرفته بودیم جودی یه دستمال حوله ای سرش کرده بود..
اگه با دقت به ویدئو نگاه کنید،
می تونید ببینید که روی لباس من نوشته شده،
«.تیپ آتش نشانی بیرمنگام»
گاهی اوقات به نظر می رسه که نمایشنامه...
داره داخل ذهن شخصیت اتفاق میفته...
که به مخاطب ترس ها و وجدانش رو نشون میده....
تو این بخش نباید فریاد زد.
«و انجام دادنش تو تئاتر «آدر پلیس...
بهترین موقعیت برای تماشاچی ها بود،
تا با دوربین فیلم برداری، فیلم بگیرن.
در ابتدا، می دونید مکبث ها یه زوج دوست داشتنی بودن،،
و همه ازشون خوششون میومد.
اون به تنهایی کشور خودش رو از شکست تو میدون جنگ، نجات داد.
وقتی داره برمی گرده سه تا خواهر عجیب رو می بینه،،
که درخواست های فراطبیعی ازش می کنن،
و بعدش پیش همسرش برمی گرده...
و نقشه ای برای کشتن پادشاه خوب، دانکن، می کشه،
و در همون لحظه زندگیشون شروع به شکستن و فروپاشی می کنه،...
تا جایی که بینشون هیچی نمی مونه.
این درخواست فراطبیعی نه می تواند بد باشد...
و نه می تواند خوب باشد.
اگر بد است چرا باعث موفقیت من شد،...
و یک حقیقت را بازگو کرد؟ من امیر کاودور هستم.
اگر خوب است، چرا تصور قبول آن درخواست چنان وحشتناک است که موی تنم را راست می کند،...
و چنان مضطربم می سازد که بر خلاف قوانین طبیعت قلبم را به دنده هایم می کوبد؟،
ترس های مشهود :کمتر از تصورات وحشتناک، ترسناک هستند،
تفکر من در مورد قتل...
که هنوز خیالی بیش نیست،...
چنان وجود آرامم را در هم می لرزاند که هر گونه عملکردی را...
که همراه با حدس و گمان باشد از بین می برد،...
و هیچ چیزی نیست مگر آن چیزی که نیست.
اگر این کار باید انجام شود زمانی که شدنی است،...
باید به سرعت انجام شود.
اگر قتل...
می توانست تمام عواقب را از بین ببرد،
و موفقیت را به ارمغان آورد اگر به همین ضربه،...
کار همین جا تمام می شد،
و این دوره همین جا به پایان می رسید،
ما زندگی اخروی را به خطر می انداختیم اما در این مورد....
هنوز می توان در اینجا داوری کرد.
ما با این درس های خونین...
به دیگران می آموزیم...
تا بر ضد آموزگار خود شوند.
او اینجا از دو جهت در امان است،
اول اینکه من خویشاوند و رعیت او هستم،
که هر دو، دلیلی قوی بر ضد این کار هستند و سپس، به عنوان میزبان،،
باید در را به روی قاتلش ببندم،
نه اینکه خود خنجر به دست بگیرم.
علاوه بر این...
این دانکن...
پادشاهی چنان فروتن است...
و در مقام خویش چنان پاک دل است،...
که فضایل او، به مانند شیپورهای فرشتگان...
بر ضد جنایات قاتلش سخن خواهند گفت،.
و ترحم، به مانند نوزادی تازه به دنیا آمده،
سوار بر طوفان یا به مانند فرشته ای...
بر پیک های ناپیدای هوا، سوار خواهد شد،
و چنان بر دیده ی مردم خواهد دمید...
که اشک های آنان باد را در خود غرق کند،.
من هیچ مهمیزی ندارم...
که بر مقصود خویش برآورم جز جاه طلبی بیش از حد،...
که خود از آن سوی مقصود، فرو می افتد....
آیا این خنجری است...
که جلوی چشم خود دارم و دسته اش مرا به سمت خود می خواند؟،
بیا...
بگذار تو را بگیرم.
تو را نمی گیرم...
و با این حال، همیشه تو را می بینم،
ای دیده ی شوم آیا حسی چون بینایی، توانایی گرفتنت را ندارد؟،
یا اینکه تو خنجری خیالی و مخلوقی دروغین هستی،
که از گرمای تب، به وجود آمده ای؟
با این حال، هنوز هم تو را مانند خنجری لمس پذیر که تازه از غلاف بیرون کشیده شده، می بینم.
ای زمین استوار و محکم صدای قدم های مرا مشنو،،
حال هر راهی را که در پیش گرفته اند چرا که می ترسم سنگ هایت، از کجایی من خبر دهند،...
و وحشتی را که در خور این زمان است از من بگیرند،.
من به آنجا می روم و کار را تمام می کنم.
زنگ مرا می خواند.
صدای آن را نشنو، ای دانکن چرا که این ناقوس، تو را به بهشت یا جهنم، فرا می خواند،.
ما مار را زخمی کرده ایم...
هنوز آن را نکشته ایم.
زخم های او بسته شده و خوب خواهد شد...
در حالی که کینه ی بی نوای ما در معرض خطر نیش سابقش، باقی خواهد ماند،.
اما اگر همه چیز در هر دو جهان فرو بپاشد،
بهتر از این است که با ترس غذا بخوریم...
و با فکر به رویاهای وحشتناکی بخوابیم...
:که شبانه ما را می لرزانند گویی خوابیدن کنار مُرده ای،
که او را برای آرامش خاطر خود به آرامش ابدی فرستاده ایم،،
بهتر از آن است که با چنین دلهره ای به شکنجه ی ذهنی خود، دامن زنیم،.
دانکن در قبر خود،
بعد از گذران تب شدید زندگی خود به خوبی خوابیده است،.
نه فولاد، نه زهر،
نه کینه توزی خودی، نه حمله ی خارجی هیچ چیزی، دیگر نمی تواند آرامشش را بر هم زند،.
تقریباً طعم ترس را از یاد برده بودم.
زمانی، شیونی در دل شب،
بدنم را خشک می کرد و زمانی با شنیدن داستانی ترسناک،...
چنان ترسی بر جانم می افتاد :که گویی آن داستان، جان دارد
اما اکنون وحشتی در وجود خویش ندارم.
ترس، آشنای افکار خون ریز من...
دیگر نمی تواند تنم را بلرزاند.
آن فریاد از برای چه بود؟
سرورم، مکله جان سپرد.
او باید دیرتر از این می مُرد.
که اگر چنین می شد زمانی برای این کلمه وجود داشت،.
فردا...
و فردا، و فردا...
با گام های آهسته...
روز به روز...
تا آخرین هجای زمان، پیش می رود،
و همه ی دیروزهای ما، راهی مرگبار و غبارآلود را برای مجنونان، روشن کرده اند.
خاموش شو، خاموش شو...
شمع نیمه جان!...
زندگی چیزی جز سایه ای گذرا نیست...
بازیگری بیچاره است...
که ساعتی روی صحنه می خرامد و به هیجان می آید...
:و سپس دیگر شنیده نمی شود قصه ای است...
که دیوانه ای آن را روایت می کند،
پر از خشم و دیوانگی است،
و هیچ گونه معنایی...
ندارد....
ضیافت ما اکنون به پایان رسیده است.
این بازیگران، همان طور که گفته بودم...
همگی روح بودند و در هوا ناپدید شدند،
مانند تار و پود این منظره ی بی اساس،
برج های سر از ابر برآورده...
کاخ های باشکوه،
معابد باشکوه و خود جهان بزرگ،،
آری، هر آن چه که به ارث می برید...
از بین خواهد رفت....
و مانند چنین ضیافت مجللی که محو شد،
هیچ چیزی پشت سر نخواهد ماند.
ما چیزهایی هستیم...
که رویاها به روی آن ها ساخته شده اند....
و زندگی کوتاه ما در یک خواب خلاصه می شود،.
ممنونم.
چطور اون همه جمله رو یادش مونده؟
حیرت انگیزه، ولی بیشتر نمایشنامه ها...
توسط یک گروه نوشته شدن، نه یک نفر.
یه تیم. چطور ممکنه؟
خب، بهش فکر می کردم ولی بعدش، «خیابان کورونیشن» رو ساختم....
ده قسمت بود و هر قسمت...
توسط یک فیلم نامه نویس متفاوت نوشته شده بود و نه شما و نه من، نمی تونستیم این رو تشخیص بدیم،.
پس شدنیه.
و یکی از نمایشنامه هایی که شکسپیر داخلش سخنرانی کرد...
سر تامس مور بود. و سخنرانیش خاص بود و حرف بقیه رو تکرار نمی کنم،.
ولی چون...
می تونید اون بخش رو با دستخط خودش ببینید،.
بین تمام کارها، نمایشنامه ها و اشعارش، منحصر به فرده،.
تنها گفتاریه که دست نوشته ی واقعی ازش داریم...
و داخل همین «سر توماس مور» هم هست.
و تو کتابخونه ی بریتانیای لندن می تونید اون رو ببینید،.
اون رو برای نمایش دائمی گذاشتن.
و بازی تو توماس مور یه جور خوش شانسی برای من بود،،
چون تو زمان حیات شکسپیر اجرا نشده بود،.
گمونم چون سر توماس،
یه قهرمان کاتولیکی بود،
احتمالاً مقامات پروتستان...
اجازه ی اجرای نمایش اون رو نمی دادن.
واسه همین باید تا قرن بیستم و سال 1964 صبر می کرد،.
تا اولین اجرای عمومیش صورت بگیره.
این نمایش تو ناتینگهام و داخل تئاتر پلی هاوس اجرا شد...
من تو شرکت بودم و نقش توماس مور رو بهم دادن.
واسه همین الان شما دارید به آخرین بازیگری نگاه می کنید که می تونه بگه...
من یکی از نقش های ویلیام شکسپیر رو خلق کردم.
خب، طرح نمایشنامه برگرفته از زندگی واقعی بود.
پسرهای جوون لندن، تو شهر ریختن و شعار می دن
اون ها جایی جمع شدن و تظاهرات می کنن
که حالا با نام میدان ترافلگار شناخته می شه
و از مهاجرانی که تو لندن هستن، شکایت می کنن
شکایت های عادی که از خارجی ها می شه ...اون ها کارهای ما رو می گیرن
،لباس های عجیب می پوشن غذاهای عجیب می خورن
بهتره اون ها رو برگردونیم به همون جایی که ازشون اومدن
و همین رو فریاد می زدن «.غریبه ها رو بیرون کنید»
و توماس مور، یه وکیله که مقامات انتخابش کردن
مقامات اون رو می فرستن که به این اغتشاش ها پایان بده
...که اون به 2روش این کار رو انجام می ده
اول با خوندن قانون شورش
و بعدش با توسل به انسانیت
که ممکنه 400 سال بعد فکر کنید کار جالبی نبوده
...خب، اون جمعیت
می شه شما جای اون جمعیت باشید؟
داد بزنید «!غریبه ها رو بیرون کنید»
!غریبه ها رو بیرون کنید
آنها را بیرون کنید ...و این سر و صدای خود را
که عظمت انگلستان را سرکوب کرده، خاموش سازید
...تصور کنید
...که غریبه های بی نوایی را می بینید
که بچه هایشان را به کمر بسته و چمدان کهنه ای به همراه دارند
و به بندرها و سواحل می روند تا آنها را جای دیگری ببرند
در حالی که شما اینجا نشسته اید و چون پادشاهی، خواسته خود را فریاد می زنید
و دیگر مقامات، از خروش فریاد شما ساکت شده اند
و نظرات خود را خوش ظاهر جلوه می دهید
شما چه چیزی دارید؟ من به شما می گویم: به شما آموخته اند
که چگونه گستاخی و برتری باید چیره باشد
...که چگونه باید دستور داد و با این طرز فکر
،هیچ یک از شما سالخوردگی خویش را نمی بیند
چرا که دیگر قانون شکنان همان گونه که خیالشان پرداخته شده
با همان قدرت، همان دلایل، و همان حق
شما را تحت فشار قرار می دهند
و مردان مانند ماهی های درنده از یکدیگر تغذیه خواهند کرد
...اگر شما آن غریبه ها را بیرون کنید
آن ها را می کشید
گلویشان را می برید
و قانون را به دنبالشان می فرستید تا به سان سگ شکاری، آنها را زمین بزنند
،آه، ای نومیدان ذهن های مجنون خود را با اشک، بشویید
،و همان دستانی را که مانند یاغیان بر ضد صلح بالا آورده اید
برای صلح بالا بیاورید
،تا زانوهای نامتواضع شما پاهای شما را برای بخشش به زانو در آورد
و به پادشاه بگویید، که او بسیار مهربان است
...اگر متخلف، شرم آگین باشد
...آیا شما به قدری از خطای او چشم پوشی می کنید
که به تبعید رضایت دهید؟
اگر چنین شود، کجا باید بروی؟
کدام کشور به خاطر خطایی که کرده ای تو رو در خود جای می دهد؟
،به فرانسه یا فلاندر برو،
یا به هر استانی از آلمان
،یا اسپانیا، یا پرتغال
،هر جایی به جز انگلستان
چرا که تو باید غریبه شوی
آیا خوشحال می شوی که در میان ملتی با چنان خلق و خوی وحشیانه ای زندگی کنی؟
،که خشونتی دهشت را بر تو روا می دارد
به تو جایی برای سکونت نمی دهد
و چاقوهایی آکنده از نفرت را به طرف گلویت می گیرد
به مانند سگ به تو پشت پا می زند ...گویی که خداوند
نه تو را آفریده، و نه کسی مالکیتی بر تو دارد ...و گویی هیچ یک از عناصر روی زمین
،برای آسایش تو ساخته نشده اند ولی برای دیگران چنین رواست
...چه فکری می کنید
که این گونه با شما رفتار شود؟
این است حال و روز یک غریبه
...و این کار شما، به مانند کوهی
...از بی عاطفگی است
چرا، چرا من تو جعبه ام!؟
چون همون طور که شان گفت شما ممکنه خوشتون بیاد
و چرا من تو جعبه هستم؟
خب، من دارم از دست آلن بادل مخفی می شم
راستش من داشتم دنبال این می گشتم
،نمی دونم می دونید یا نه
امروز داشتیم پول جمع می کردیم
پول... پول شما، که برای ورود به اینجا و برای بروشور، پرداخت کردید
و امیدوارم تو سطل من هم یه پولی بذارید
،به قول هموطنم تو بالی منا
...کشیش ایان پیزلی
من دوست دارم چیزی که جمع کردم، صدا نداشته باشه
چون دلایل خوبی داریم ...و امروز دلایلمون بیشتر هم می شن، اما
این پولی که جمع می شه، برای تور تئاتر انگلیسه
،برای سازمان خیریه ی تئاتر ملی جوانان
که جوون های سراسر کشور رو جمع می کنه تا لذت کار کردن
در تئاتر زنده در لندن رو درک کنن و بعضی از اون ها، توانایی مالی برای زندگی تو لندن رو ندارن
پول شما برای اونا خرج می شه
...امروز در واقع شما تونستید 2نفر رو
در دانشکده ی اپرا و هنر ولز، بورسیه تحصیلی کنید
،و این پول همچنین به افرادی می رسه که با افراد نابینا
افراد ناشنوا، محروم و معلول، کار می کنن
تا اونا هم بتونن لذت های شفابخش حضور در یک تئاتر رو کشف کنن
،و از سوی دیگه
،رفقای من در تئاتر دنویل هال
،که همکارها و بازیگرهای قدیمی هستن دارن برای این کار، تلاش می کنن
از طرف همشون از شما تشکر می کنم
،و قبل از اینکه برم یه کار دیگه باید انجام بدم
اینجاست
،این برای اینه که یادم بمونه همه ی ما تو تئاتر هارولد پینتر بودیم
خیلی خب
!خدا خیرتون بده
!خدانگهدار
خدانگهدار