‫الکس!
‫الکس.
‫الکس!
‫الکس.
‫کریستن.
‫الکس!
‫الکس.
‫الکس!
‫بیا دیگه.
‫بیا دیگه!
‫سلام.
‫سلام خانمی که هنوز نمی دونم اسمت چیه!
‫- می دونی... ‫- این کتاب!
‫این کتاب...
‫با یه «دستمال سرخ» شروع شد.
‫«دستمال سرخ ها» رو می شناسی؟
‫یه کم.
‫می دونی چه طوری عضوگیری کردن؟
‫فقط در حد اینکه دنبالم افتاده بودن.
‫یا اینکه کشتمشون.
‫- من... من... ‫- دستمال سرخ...
‫در حقیقت دستمال سرخ نبوده.
‫یه پارچه خونی بوده.
‫از اون نوعی که قبلن ها می دیدیم ریخته روی زمین
‫از اون نوعی که ملت تا سر حد مرگ توش سرفه می کردن.
‫با در نظر داشتن این موضوع، ‫به نکته اصلی داستانمون می رسیم.
‫- ببین... ‫- بچه رو گُم کردم!
‫عه.
‫داشتم کتابم رو می خوندم.
‫هر جا گشتم پیداش نشد.
‫آها!
‫بچه رو... گم کردی!
‫ای بابا. هممم.
‫هممم.
‫سلام الکس.
‫اوهوم. سلام.
‫از فرار کردن خوشش میاد.
‫می خوای پوشکش رو عوض کنی؟
‫سلام.
‫هیس!
‫خلاصه...
‫دستمال سرخ ها همشون مُردن،
‫و امشب می خوایم نمایش «طوفان» رو...
‫برای سازمان ادبیات انگلیسیِ پینگتری اجرا کنیم.
‫دنیای عجیبیه، مگه نه؟
‫می دونی، آخرین باری که اومدم اینجا...
‫فقط اسلحه و گلف توش بود.
‫می دونی وقتی اومدم توی این اتاق، چی گفتم؟
‫گفتم: «اینجا باید تئاتر بشه.
‫می تونیم اینجا زندگی کنیم، کار هنری بکنیم،
‫در امان باشیم،
‫انقدر فرار نکنیم»
‫سلام.
‫سلام، الکس.
‫چطوری؟
‫واقعاً شرمنده.
‫حواسم پرت شد.
‫دیگه هیچ وقت نمی ذارم اینجوری بشه.
‫از شر کتابه خلاص می شم.
‫واقعاً شرمنده.
‫اسم من کریستن ـه.
‫بالآخره اسمش رو فهمیدیم!
‫الکس!
‫دارن مین ها رو می دزدن.
‫کریس، اونجا چه اتفاقی افتاد؟
‫«پیشگو» گیل رو کشت.
‫چرا؟ چرا باید گیل رو بکشه؟
‫بچه ها رو برگردوند. ‫به کمرشون مین بسته بودن.
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم.
‫کریس، دستت!
‫عه.
‫مرسی
‫احتمالاً الکس رو گرفته باشه.
‫ببین، ببین، به نظرم الآن تو شوکی. خب؟
‫باید همین حالا برگردیم.
‫این بیرون تنهایی تنهاییم.
‫آتیش سوزی شده.
‫- آهای! ‫- آتیش سوزی شده.
‫این قبر «دیتر»ئه.
‫اینم قبر «اس» ئه.
‫اون...
‫اون می خواد «سمفونی سیار» رو بکشه.
‫خوبی؟
‫اگه پمپ بنزین آتیش گرفته باشه،
‫محل ملاقات بچه های گروه موسیقیه.
‫نگران کریستن هستم.
‫سارا هم همین طور.
‫برو کمکش کن.
‫سارا؟ ‫دارن میان!
‫آهای.
‫- جسدی هست؟ ‫- نه.
‫فکر نکنم جسدی باقی مونده باشه.
‫بیا.
‫اینو بزن.
‫می بینی؟
‫- چه فرقی می کنه؟ ‫- سارا!
‫چند روز دیگه بمون. مسخره بازی در نیار.
‫خیلی خطرناکه!
‫مسلماً این هیولا همین دور و برهاست.
‫به افرادمون ملحق می شیم،
‫کالسکه هامون رو پیدا می کنیم،
‫و ادامه می دیم.
‫هنوز کریستن، سعید و الکس رو پیدا نکردیم.
‫نه، الکس که گُم نشده.
‫تا صبح داشت با من گریه می کرد.
‫کریستن و سعید...
‫توی دو راهی بهمون اضافه میشن.
‫مثل بقیه!
‫دیشب یه نفر رو از دست دادیم.
‫حداقل جسدی نبوده.
‫ببین!
‫دارن میان اینجا.
‫آره، دو نفر هم گمشده ان، ‫که منظورشون ماییم!
‫پس یعنی الکس باهاشونه.
‫دیدی؟ همه چی روبراهه، کریس.
‫نمی بینی پشت سرمون چه خبره؟
‫توی مسیر سفرمون چند نفر ‫مثل این پیشگوئه دیدیم، کریس؟
‫نه. اون فرق می کنه. ‫این تقصیر منه!
‫هیچ چیزش تقصیر تو نیست.
‫اون بچه ها شستشوی مغزی شده بودن. ‫اونا تروریست بودن.
‫- منظورم این نیست. ‫- پس منظورت چیه؟
‫من این کار رو کردم! خب؟
‫من کنار دریاچۀ «سنت دبز» بهش چاقو زدم.
‫ولی نمُرد.
‫ذهن الکس رو درگیر کرده بود.
‫الکس بچه نیست.
‫اون عاشق رهبرانِ فرقه ها نمیشه.
‫الکی کِشش نده.
‫خب، وقتی مُرده باشه، حس بهتری پیدا می کنم.
‫در ضمن، الکی کِشش ندادم!
‫می دونی که باید همینجا منتظر بمونیم؟ نه؟
‫پس همینجا بمون.
‫تا قبل از غروب برمی گردم.
‫اونا یه کم دیگه می رسن اینجا.
‫[کاپیتان، باید یه وظیفۀ غیرممکن رو انجام بدم]
‫آهای! ‫آهای بچه ها!
‫بیاید این طرف. ‫اینجا خشک ـه.
‫بیاید!
‫سلام!
‫بیاید.
‫یالا!
‫آره!
‫آهای الکس!
‫می دونستم چیزیت نمیشه.
‫کریستن فکر می کرد رفتی توی یه فرقه!
‫- همین الانش هم توی یه فرقه ام. ‫- اون کجاست؟
‫- چی شده رفیق؟ ‫- این چه وضعشه، سعید؟
‫رفت اون یارو پیشگو رو بکُشه، رفیق.
‫چرا گذاشتی بره؟
‫شده بود همون کریستنِ کوفتیِ همیشگی!
‫لعنت بهت، سعید!
‫بچه های گروه موسیقی الاناست که راه بیفتن.
‫خوبی؟
‫کریستن گفت قصد داشتی که...
‫«پیشگو» رو ببینی.
‫آره قصدش رو داشتم.
‫ولی نگران نباش، با چاقو زدش.
‫اون موقع که کنار دریاچۀ سنت دبورا بودیم.
‫خب، ازش تشکر کردی؟
‫چون اون یارو، بچه ها رو سرباز خودش کرده.
‫سلام و درود! سلام!
‫نه، چیزی نمیشه.
‫سلام و درود!
‫سلام. ببخشید. ‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫- نه! ‫- ببخشید که مزاحم شدم.
‫ما دیشب توی «نویو سانتیاگو» پایین تپه...
‫تونستیم اجرای ارکسترتون رو ببینیم.
‫این «ما» که میگی کی میشه؟
‫من و همکارم!
‫دوست هاتون تو راهِ موزۀ تمدن هستن.
‫اونا پیشنهادمون رو قبول کردن.
‫- لعنت بهش! ‫- خب.
‫ما خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی...
‫خیلی خیلی دوست داریم ‫تا برامون شکسپیر اجرا کنید.
‫موزه خیلی جای راحتیه.
‫گرم هم هست. جایی برای استراحت کردنه.
‫آخه این بیرون خطرات مزخرفی هست.
‫خیلی چیزا هست که ممکنه مشکل ساز بشه.
‫سمفونی در چه حالیه؟
‫ولاد... ولاد خیلی گِله می کنه.
‫قبول؟
‫به نظرم فکر خیلی خوبیه!
‫- چه عالی! ‫- برید. برید.
‫بیاید. بیاید. بیاید. ‫دنبالم بیاید. دنبالم بیاید.
‫داری ما رو می دزدی، مگه نه؟
‫نه.
‫به اندازۀ کافی از خطراتِ مزخرف کشیدم!
‫اصلاً کار خوبی نیست.
‫کریستن پیدامون می کنه. ‫کار همیشه ـشه.
‫«لولی».
‫آهای، لولی!
‫هُلش دادیم.
‫سلام.
‫اسمت چیه؟
‫دکتر الون.
‫می دونی دیوید کجاست؟
‫اون بابات میشه؟
‫گفته بود که میای.
‫ازت دعوت کرده تا به شهر «زیر دریا» ملحق بشی.
‫اگه از پیشگویی خبر داشته باشی دیگه با كلروفرم...
‫ بی هوشت نمی کنن.
‫باید به زبون بیاریش.
‫همه ـمون داریم به یه مقصد می ریم.
‫به زبون بیارش.
‫پیشگویی رو به زبون بیار.
‫گفتش تو هم بلدی.
‫من...
‫خاطرات من مثل خاطرات شماها می مونن.
‫هیچ معنایی ندارن.
‫دوباره برای اولین بار این حس رو می کنم.
‫من یه وظیفه ای دارم.
‫9 بار تا حالا پیداتون کرده ام.
‫شایدم 10 بار.
‫دوباره هم پیداتون می کنم.
‫تا پایان دنیا!
‫همیشه این کار رو می کنم.
‫پیداتون می کنم...
‫چون می شناسمتون.
‫و می شناسمتون...
‫چون مثل هم می مونیم.
‫[مسئولین موزۀ تمدن، سمفونی سیار را دعوت کرده اند]
‫نمی ذاره بریم بالا.
‫میگه فقط با تو صحبت می کنه.
‫نمی دونسته من دارم میام.
‫زخم عمیقی برداشته بود.
‫احتمالاً از عفونت زخمش می میره.
‫حالا که حرف از زخمش شد، ‫اینو براش می بری؟
‫لوازم پزشکی و آنتی بیوتیک هستن.
‫با محمولۀ مدار پایین میارنشون.
‫محمولۀ مدار پایین؟
‫آکریمونیوم.
‫یه جور قارچ ـه.
‫یه پیرزن هست که توی پینگتری زندگی می کنه...
‫و بلده درستش کنه.
‫ملت خوششون میاد که دیگران فکر کنن ‫اونا مربوط به پیشگویی ان.
‫آهای.
‫سعی کن یه کاری بکنی غذا بخوره.
‫اگه بمیرم...
‫کنترل داستان رو از دست میدم.
‫تا الان یه بار از دست دادم.
‫وقتی زخمی شده بودم،
‫«هیلی» یه قصۀ دیگه برای بچه ها تعریف کرده،
‫گفته مین ها گذشته رو پاک کردن.
‫این قضیه مال پینگتری بوده.
‫دوست هات تو دردسر افتادن.
‫نصفشون همین الان زندانی شدن.
‫نصف دیگه ـشون تو راهن.
‫از چی حرف می زنی؟
‫موزۀ تمدن!
‫اونجا چه خبره؟
‫اونجا دیگه آخرتِ شرارته.
‫دو دهه ای بوده که داشته پر از فساد می شده.
‫اونا یه سری چیزا جمع می کنن.
‫دوستات رو گرفتن.
‫یه چیزی هم از من دستشونه ‫که توی برجشون قفلش کردن.
‫کلیدش تویی!
‫اگه منو ببری داخل، ‫می برمت پیش سمفونی.
‫لعنتی!
‫آنتی بیوتیک ها رو رد کن بیاد.
‫سلام.
‫تا وقتی ما برسیم اونجا، ‫گروهت دیگه رفتن تو.
‫اونا تک تیرانداز و فنس های الکتریکی دارن.
‫دوربین نظارتی دارن.
‫خدا می دونه تا الان چی اضافه کردن.
‫ولی اگه با هم باشیم،
‫می تونی بهشون بگی منم بازیگرم.
‫خودت تصمیم بگیر.
‫ما کسی رو زور نمی کنیم.
‫یه ذره اون طرف تر زده بودم، خورده بود به کلیه ـت.
‫حتماً به خاطر نمایش بوده.
‫آخه روی صحنه به نظر ناراحت می اومدی.
‫چرا ناراحت بودی؟
‫یه چیزی یادت اومده.
‫کی؟
‫اگه ببرمت تو،
‫از کجا بدونم دست از سرمون بر می داری؟
‫از هیچ جا!
‫اونا خانوادۀ منن.
‫کسی بجز اونا برام مهم نیست.
‫تا غروب «رودز اِند» باشید.
‫هورا!
‫اون توی شهر «زیر دریا»ست.
‫یکی از ماهاست.
‫بیاید.
‫الان توی شهر «زیر دریا» هستی.
‫اگه هر موقع، کاری از دستم بر می اومد...
‫تا اقامتتون رو راحت تر کنم،
‫لطفاً بهم بگید.
‫چقدر راه مونده؟
‫می دونی دلم برای چی تنگ میشه؟ ‫وان آب داغ.
‫شماها... شماها وان آب داغ دارید؟
‫- دَن! ‫- بله؟
‫چقدر راه مونده؟
‫حالم خوبه. ادامه بدید. برید.
‫- برید. ‫- چقدر راه مونده؟
‫آخه اینا شبیه ملزومات وان آب داغ می مونن.
‫مطمئنی توی ساختمونتون آب داغ ندارید؟
‫- مطمئنم. ‫- از کجا می دونی؟
‫چند وقته اینجایی؟
‫کالسکه ها... کالسکه ها کجان؟
‫ترتیب همه چیز داده شده،
‫مثل عینک ارکسترتون، خب؟
‫بهتون که گفتم، اینجا هر چی لازم دارید داریم.
‫دوستاتون... دوستاتون در امانن.
‫- جاشون امنه. ‫- عینکه فایده ای نداره.
‫اون عینک شماره دارِ مخصوص داشت.
‫اشکالی نداره. بیاید فقط بریم پیش بقیه.
‫بهتره جلوی چشماتون رو بگیرید.
‫آخه همین الانش هم نمی تونم ببینم.
‫پس به خاطر این گفتی! خیلی خب.
‫این...
‫قرنطینه خیلی طول نمی کشه.
‫خوش اومدید. به موزۀ تمدن خوش اومدید.
‫- خودشونن؟ ‫- آره.
‫- رسیدیم؟ ‫- آره. آره.
‫آب لوله کشی داریم.
‫باورم نمیشه!
‫واقعاً جای قشنگیه.
‫یه مدت رفته بودم بیرون.
‫اونا میگن اینجوری بوده. ‫ولی دیگه برگشتم.
‫و هیچ چیزی از قبل یادم نمیاد ولی...
‫اینجا دوران خوشی رو داشتم.
‫آخه اون آسانسور کوفتی چطور کار می کنه؟
‫همه چی کار می کنه.
‫برای شام، غذا می فرستیم پایین.
‫چیه؟
‫حالا چی می خوای؟ ‫هم دوش داریم هم...
‫یه مقدار غذا داریم...
‫درِ لامصب رو باز کن!
‫آهای! آهای!
‫هِی... هِی.
‫ببینم...
‫نباید ازت چشم برمی داشتم.
‫حواسم پرت شد.
‫آره، اگه حواست بود منو می گرفتی، نه؟
‫آره.
‫آره؟
‫یکی کمک کنه! یکی بیاد!
‫کمک! کمک!
‫خیلی روح مهربونی داری.
‫خوشحال بودم که عاشق شده بودی.
‫باعث شد تا ساعت کاریت انقدر زیاد نباشه.
‫ما خیلی زیاد کار می کنیم.
‫کمک نیاز دارم!
‫یکی بیاد کمــــــک!
‫دکتر الون دوباره پیداش شد.
‫پیام مخابراتی این بود: ‫«ما رسیدیم»
‫در لبه پرتگاهیم.
‫بازه های زمانی بالاخره با هم تطابق دارن.
‫ازم خواستن مشعل رو روشن کنم.
‫اوناهاش!
‫ببین.
‫اونا هستن.
‫می بینیشون؟
‫الون داره با لوناگان همکاری می کنه.
‫این چرخه فرق می کنه.
‫کریستن حالا دیگه پیش ماست.
‫یکی از ماهاست.
‫اونا خوابن.
‫یه چند داستان دیگه گفتم تا خوابشون برد.
‫دلشوره دارن.
‫الآن باید از فرصتمون استفاده کنیم، ‫نه اینکه پرستاری بچه ها رو بکنیم.
‫نمی تونم ولشون کنم.
‫اون جنگل...
‫شب ها خیلی وحشتناک می شه.
‫اونا عاشق اون داستانن.
‫اولین بار کجا شنیدیش؟
‫بچه که بودم، یه نفر بهم یه کتاب مصور داد.
‫خوندمش و بعدش گمش کردم.
‫سعی کردم فراموشش کنم.
‫وقتی که بیشتر از هر زمان نیازش داشتم، به دادم رسید
‫اون مرد فضایی آبی رنگ...
‫خیلی آرومم کرد.
‫به خاطر اینکه خود دکتر الون بچه ست.
‫داخل لباس فضایی نوشته «ب». ‫(حرف اول بچه)
‫رهبر شورشیانِ «زیر دریا».
‫اون توی یه حلقه زمانیه.
‫تا حالا از این زاویه بهش فکر نکرده بودم.
‫اما احساس همدردی می کنم.
‫من از بچه های پسا شیوع هستم.
‫اما خب قبلش به دنیا اومدم.
‫اکثر پیش شیوعی ها عقلشون رو از دست دادن.
‫آره. مشکل اصلی همینه.
‫همسر اول پدرم، هنرمند بود.
‫مادرم رو نمی گم ها!
‫هر دوشون قبل از این جریانات مُردن.
‫پدرم وقتی زنده بود، اسپانیایی صحبت می کرد،
‫فکر می کرد زنش اسپانیایی نمی فهمه.
‫پدرم با پدرش جلوی زنش به اسپانیایی...
‫می گفت که زنش چقدر خودخواهه،
‫چقدر دیوونه ست،
‫می گفت چقدر دوستش داره، اما زنش دوستش نداره.
‫می گفت هنر زنش رو درک نمی کنه.
‫بعد از اینکه ازش جدا شد، ‫بهش زنگ زد تا بهش بگه دوستش داشته.
‫کل اون گفتگو رو به زبان اسپانیایی کردن.
‫زنش بهش گفت ‫هیچ وقت سئوالی در مورد خودش نمی پرسیده.
‫خیلی بی انصافیه.
‫من اسپانیایی بلد نیستم.
‫منم همین طور.
‫بگیر بخواب. هوا که روشن شد، راه می افتیم.
‫صبر کن. اسم اون بازیشون چیه؟
‫همونی که مثل گرگم به هوا می مونه.
‫ابتلا!
‫تنها راهی که همه برنده بشن اینه که، همه بیمار بشن
‫عه، چه خفن!
‫گاهی اوقات هیچ کس برنده نمی شه.
‫بچه ها همین طوری می دوئن.
‫یه شهری پیدا می کنن.
‫به مردم اون شهر می گن اسمشون «پیشگو» ئه.
‫از بچه ها می پرسن ‫می خوان به شهر «زیر دریا» ملحق بشن یا نه.
‫تو از همین جا داستان رو بلدی؟
‫یکیشون رو تو راه دیدی؟
‫نه.
‫پس یعنی اینترنت واقعی بوده؟
‫آره بابا. آره، اینترنت واقعی بوده.
‫چه شکلی بود؟
‫این شکلی بود که یه مشت کامپیوتر...
‫می تونستن از هر نقطه از دنیا، با هم حرف بزنن
‫و می شد پیام و تصویر برای همدیگه فرستاد.
‫و می تونستی هر کتابی خواستی بمونی، ‫هر فیلمی خواستی ببینی.
‫می تونستی هر کسی رو پیدا کنی.
‫- ظاهراً که قشنگ بوده. ‫- آره.
‫چرا می پرسی؟
‫تو موزه هم از اون ها دارن.
‫روی یه چیز سیاه به این اندازه.
‫عه!
‫اون می گه داده های قدیمی مثل علف هرز می مونن.
‫چی بگم.
‫اینستاگرام رو دوست داشتم.
‫تو چی؟
‫خودت چی می خوای؟
‫می خوام اون زنده بمونه...
‫تا سمفونی سیار زنده بمونن.
‫تو فکر می کنی...
‫تو فکر می کنی اگه پیشگو بمیره، ‫ما نمی تونیم زندگی کنیم؟
‫به هیچ عوان! پیداتون می کنن
‫10سالی هست که داره شهر «زیر دریا» رو می سازه.
‫وقتی مشعل رو روشن کنه میان.
‫سرخ دستمال ها! سرخ دستمال ها!
‫برید! برید!