‫سلام تایلر.
‫3روز دیگه اجرامون رو شروع می کنیم.
‫چلۀ تابستون.
‫تصمیم گرفتیم، چون یه وقت ممکنه بارون میاد، ‫روی کالسکه ها روپوش بکشیم.
‫کلارک به نظر...
‫با اینجا بودنِ سمفونی مشکلی نداره.
‫فکر نکنم تا حالا منو انقدر هیجان زده دیده باشی.
‫منو به دید آدم بده دیدی.
‫برنامه های آلمانی چرند!
‫آخ، کاش الآن اینجا بودی.
‫هممم.
‫فردا می بینمت.
‫«ایستگاه 11» در...
‫مرکز چاپ و نشر «زالینسکی»...
‫در شیکاگوی ایلینوى، در 28 نوامبر 2020 چاپ شد.
‫- فقط 5... ‫- منبعش از کجاست؟
‫حرف های میراندا به آرتور.
‫فقط 5نسخه منتشر شدند.
‫- داستانی از... ‫- ناشر و مؤلف یکی بوده؟
‫خیلی خب.
‫آخ!
‫آه...
‫سلام، لولی.
‫اسم اسبت رو لولی گذاشتی؟
‫اون موقع که افتاده بودی روی اسبه، ‫3روز من داشتم کنترلش می کردم.
‫نمی دونستم باید با چه اسمی صداش کنم.
‫اون کتابِ منه!
‫می دونم.
‫چند وقتی می شه ندیدمت!
‫چی شد؟
‫تمام اون «سرخ دستمال ها» رو کشتی.
‫اما...
‫با اون ماده شیمیایی از هوش بردنت: «کولوکول 1»
‫ملت می گن سم اونا باعث می شه روح ببینی.
‫خواب چیو دیدی؟
‫100روز اول!
‫کودی مُرد.
‫دیدم!
‫تسلیت می گم.
‫شماها مدت زیادی با هم بودید.
‫گذشته ای وجود نداره!
‫بقیه شهر «زیر دریا» کجان؟
‫نزدیکن. اگه مشعل رو روشن کنم میان.
‫چرا داری بهم کمک می کنی؟
‫«قراره بمیری و من نمی تونم جلوش رو بگیرم».
‫«مگه همه نمی میرن؟»
‫وقتی از اینجا رفتم، نسخه کتابم رو سوزوندم.
‫کلمات توش رو دقیقا یادمه.
‫همه چیزش رو که نه، اما بیشترش رو!
‫بعضی جاهاش رو یادم رفته.
‫چرا انقدر مطمئنی که آدم هایی که اینجا زندگی می کنن...
‫نمی شناسن کی هستی؟
‫دلشون نمی خواد منو به یاد بیارن.
‫فکر می کنن مُردم.
‫الآن 1نفر داره از پشت سرم بهم نزدیک می شه؟
‫آره.
‫- بذاریم بیاد؟ ‫- تصمیمش با تو.
‫دست ها بالا!
‫کی هستید؟
‫ما از اعضای سمفونی سیار هستیم.
‫فقط بازیگریم.
‫فکر نکنم تا حالا اینو بلند بلند گفته باشم...
‫اما همیشه حس می کردم آدم ناموفقی هستم.
‫وارد هر اتاقی می شدم، حسِ منفور بودن می کردم.
‫و می دونم که غلطه و می دونم که درست نیست،
‫اما... حسش می کنم.
‫حسش می کنم...
‫و قبولش می کنم.
‫سلام به همگی.
‫کلارک دوباره اومد.
‫هوم؟
‫- سلام. ‫- سلام کنید، بچه ها.
‫- سلام. ‫- سلام آقای تامپسون.
‫شیء این هفته امون از موزه، ‫یه دستگاه «کارائوکه» است.
‫حالا بچه هایی مثل شما حوصلشون سر می ره...
‫و جمعه شب ها دنبال خوش گذرونین.
‫نه؟ ‫و...
‫می تونید هر آهنگی بخواید انتخاب کنید...
‫و برای دوست هاتون اجراش کنید.
‫سمفونی سیار هم می تونه این کار رو بکنه.
‫نه، خب، نه اینجوری!
‫- بله؟ ‫- خانم کالتن، واقعیت داره که...
‫شما قبلن ها بازیگر بودید؟
‫بله، بودم.
‫اگه گفتید دیگه کی بازیگر بوده؟
‫- آقای تامپسون. ‫- اوهوم.
‫یه بازیگر خیلی خوب...
‫و ضمناً یه نوازنده ى ویولن !
‫نمایش کِی برگزار می شه؟
‫افتتاحیه اش شب چله تابستونه،
‫و استودیو و بازیگرها هم روز بعدی میان.
‫البته اگه از نظر پروتکل های قرنطینه مشکلی نداشته باشن
‫نباید بذاریم آدم های مریض، داخل جامعه ما بشن.
‫مگه نه؟ ‫نباید ریسک مبتلا شدن رو قبول کنیم.
‫اگه کسی به دستگاه «کارائوکه»...
‫علاقه ای داشت...
‫بره از موزه برش داره.
‫خیلی خب، بچه ها. ‫مایلز تو راهه...
‫تا برای تدریس کلاس مهندسی برق بیاد.
‫- کلارک! ‫- شب چلۀ تابستون؟!
‫چرا مثل آدم نمیگی 21 ژوئن؟
‫تو رو خدا ول کن، کلارک.
‫اون بیرون دیگه کسی مریض نیست.
‫چرا بچه ها رو می ترسونی؟
‫اتفاقاً آروم نگهشون می داره.
‫آروم نگهشون نمی داره.
‫دارم میارمشون تو.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- هیچی.
‫مایلز توی جنگل، اون طرفِ فنس ها ‫چند نفر رو پیدا کرده.
‫- چی؟ ‫- فقط چند تا بازیگر دیگه ان...
‫و همین الان داریم می بریمشون قرنطینه.
‫نه، نباید ببریشون! ‫انگار یه ریگی به کفششون هست.
‫تازه روال کارهامون هم فرق داره.
‫کلارک، الان زمونه فرق می کنه.
‫- شنیدی اون بچه ها چی گفتن که! ‫- ما توافقمون این نبود.
‫می ذارم با این گروه تئاتر ‫به خواسته هات برسی...
‫ولی اجازه نمی دم این حواس پرتی ای بشه...
‫که جون مردم ـمون رو به خطر میندازه.
‫مردم ـمون دلشون می خواد درها رو باز کنن.
‫بده من!
‫مایلز؟
‫- مایلز! ‫- کلارک؟
‫صاف بیارشون توی برج.
‫خودم ازشون بازجویی می کنم.
‫- تو یه پیرمرد دیوونه ای! ‫- آره
‫الکس، دارم میام پایین.
‫یه چیزی دارم که فکر کنم ازش خوشت بیاد.
‫باشه. هنوز داریم تمرین می کنیم.
‫در مورد «تله موش» یه سری سؤال داریم.
‫فرودگاه «شهر سورن» مفتخره که...
‫به سمفونی سیار برای اجراشون در انقلاب تابستانى ‫خوش آمد بگه.
‫اجرای «هملت» اثر ویلیام شکسپیر.
‫سلام. بیاید.
‫هممم...
‫من کلارک تامپسون هستم.
‫به «موزۀ تمدن» خوش اومدید.
‫من کریستن هستم از سمفونی سیار!
‫آها، کریستن!
‫- اوهوم. ‫- خوش اومدی.
‫خوش اومدی، خوش اومدی. حالا...
‫بذار یه دل سیر نگاهتون کنم. وای خدا!
‫بازیگرای حرفه ایِ واقعی!
‫کریستن... خب آره.
‫از زندگیت خبر دارم.
‫اتفاقات وحشتناکی افتاده.
‫توی زمین گلف از هم جدا شدین.
‫پینگتری بود، آره؟ ‫آخه ما خیلی بیرون نمی ریم.
‫بعدش هم که بمب گذاری!
‫خیلی خیلی ترسناک بود. درسته.
‫- خدا رو شکر که پیدامون کردین. ‫- آره.
‫خیلی خوشحالیم که حالتون خوبه.
‫حال و وضع گروهتون که خوبه.
‫چند روز از قرنطینه ـشون می گذره.
‫ما اینجا قرنطینه می کنیم.
‫بخشی از موفقیتمونه،
‫بعلاوۀ جنگل ایزوله شده،
‫فنس های الکتریکی...
‫و دوربین ها!
‫بهش گفتم این جنگلِ خطرناکیه.
‫شما کی باشید؟
‫لوناگان.
‫«ای لُرد گرامی، با جسد چه کردی؟»
‫«خاکی اش کردم، گرد و غبار به روی گرد و غبار»
‫باشه، ولی دیگه همه «هملت» رو بلدن.
‫آره، ولی خیلی خوبه. می دونی دیگه؟
‫وقتی می خونیش انگار توی یه دنیای دیگه ای.
‫نمی دونم، شاید حرفم احمقانه باشه.
‫به نظرم احمقانه نیست.
‫این جلسات تأیید هویت معمولاً خیلی خسته کننده ان،
‫ولی این یکی خیلی خوبه.
‫بازیگرای واقعی، مایلز!
‫فکر کنم بتونن یه صحنه برامون بازی کنن.
‫بعضی وقتا یه سِری مهمون داریم.
‫با دروغ سعی می کنن بیان تو، ‫برای همین...
‫بررسیشون می کنیم.
‫- معقوله! ‫- خب، یه صحنه!
‫هر صحنه ای که خودتون خواستید.
‫اونوقت می فهمیم واقعاً همونایی که گفتید هستید.
‫اون قدیمیه که سفینۀ فضایی داشت رو بریم.
‫چی شد؟
‫به مدار رسیدیم.
‫12 روز و نیم توی وضعیت ترمیمِ ساکن بودی.
‫هیچوقت این همه وقت نخوابیده بودی.
‫هنوز منگ می زنم.
‫اون کرۀ زمینه؟
‫دیگه نیست!
‫قبلاً بود.
‫ویدئوی ضبط شدۀ دوربین کلاهم رو دیدی؟
‫آره. همونی که مال تصادفت بود؟
‫نفهمیده بودم چرخش سنج به فنا رفته.
‫آخ!
‫وایستادم و به خرابی نگاه کردم،
‫سعی کردم تا شیرینیِ زندگی روی زمین رو ‫به یاد بیارم.
‫ولی یادم نیومد.
‫می دونی چی یادم اومد؟
‫تو رو...
‫توی بچگی هات!
‫از گذشته ها!
‫ما حتی نمی دونیم مثل گذشته ها هست یا نه.
‫هیچ گذشته ای در کار نیست.
‫هیچ آینده ای در کار نیست.
‫فقط الان هست!
‫من باورم نمیشه.
‫گذشته به خطره.
‫بقیۀ چیزا عوض میشن.
‫وای!
‫به به، آفرین، آفرین.
‫آفرین!
‫کلارک!
‫رفیق! وای، خیلی خوشحالم می بینمت.
‫سلام.
‫واااای!
‫چی؟
‫چی... تمرین رو که دیدی، نه؟
‫- آره. ‫- خیلی بد بود؟
‫نه، بدک نبود. ‫بدک نبود.
‫- بدک؟ ‫- آره.
‫نه، یعنی...
‫اجرای خوبیه.
‫- آها! ‫- داره کم کم...
‫شکل می گیره تا فوق العاده بشه!
‫گفتی چند وقت دیگه باید اجراش کنید؟
‫سه هفته.
‫خب، پس به فنا رفتید!
‫آره.
‫خیلی برام ارزشمنده که اومدی.
‫می دونستی تایلر فردا میرسه؟
‫عه، واقعاً؟
‫آره. بیا تو!
‫بیا تو.
‫کیکی! (مخفف کریستن) ‫بیا!
‫بیا، بیا، بیا. ‫به دوستم کلارک سلام کن.
‫سلام.
‫من کریستن هستم. ‫در نقش گانریلِ جوان!
‫- آها، گرفتم. ‫- کیکی هنرپیشۀ جوانِ جایگزینِ منه.
‫که اینطور.
‫اون کل نمایشنامه رو بلده.
‫واقعاً؟
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫«فرزند ارشدم، اول تو سخن بگو»
‫«پدر، من از بُرّندگی کلمات...
‫و ابراز کلامی بیشتر دوستتان دارم.
‫- به به! ‫- دیدی؟
‫تا فردا خداحافظ. باشه؟
‫- هر دفعه... ‫- جادو بساز.
‫تانیا، همون استعداد یابِ بچه ها، ‫میگه زندگیش غم انگیزه.
‫ولی معلوم نیست، قبول داری؟
‫آره نیست.
‫اون کافه ای که کنار «خانۀ پنکیکی» بود رو یادته؟
‫که شب آشناییمون با میراندا رفتیم اونجا؟
‫آره، معلومه یادمه. ‫تولدم اونجا بودیم.
‫یه موز بهت دادم. ‫هنوز داریش؟
‫- آره. ‫- خب.
‫یالا، بیا بریم اونجا.
‫9 سالی میشه که لب به اون نوشیدنی ها نزدم.
‫خودت می دونی.
‫آره.
‫کثافت!
‫وقتی داشتم ترک می کردم بهت زنگ زدم.
‫البته! آره، یادمه دیگه!
‫هیچی یادت نمی مونه، رفیق.
‫♪ تو میگی ♪
‫♪ فقط چیزایی که خودم می خوام رو می شنوم ♪
‫♪ تو میگی ♪
‫♪ یه ریز حرف می زنم ♪
‫♪ پس... ♪
‫♪ به چیزی که حس می کردم ساده ـست فکر کردم ♪
‫♪ و فکر می کردم که جام اونجا نیست ♪
‫♪ و حالا که دارم میرم ♪
‫اس!
‫- کریستن! ‫- وای خدا، باورم نمیشه.
‫وای، خیلی خوشحالم می بینمت.
‫- حالم خوبه، سالمم! ‫- برگشته!
‫چی؟
‫سارا سکته کرد.
‫ولی... اونا می گن حالش خوب میشه.
‫اینجا یه ساختمون درمانی دارن.
‫- حالش خوبه. ‫- خیلی خب...
‫کسی ندیدتش؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫اون سیم خارداره، خب؟
‫زندانی شدیم.
‫ولی یه جورایی باحاله.
‫- جامون امنه! ‫- کمتر سفر می کنیم.
‫خیلی خب. یه نفر...
‫یه نفر بگه نقشه چیه.
‫برای پس گرفتنِ سارا!
‫نمیشه بمونیم.
‫ما... ما... ‫بچه ها، اینجا امن نیست.
‫- چرا هست. ‫- نه، الکس، نیست!
‫اونا ذوق زده شدن که ما اینجاییم.
‫تا حالا نمایش ندیدن.
‫حالا دیگه هیچوقت نمایش ندیدن؟
‫هیچوقت! باید نمایش رو اجرا کنیم.
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم ما...
‫خب، ببین، یه قولی دادیم و...
‫این مدت الیزابت داشته رهبریمون می کرده.
‫ما خودمون رهبریم.
‫چرا باید از قشنگ ترین جایی که تا حالا بودیم ‫بریم بیرون؟
‫چون سارا رو گروگان گرفتن!
‫نه، اونا نجاتش دادن!
‫در غیر اینصورت می مرد!
‫قرنطینه هم جزو روالشونه.
‫- خیلی خب! ‫- الیزابت گفت...
‫اگه اینجا بمونیم...
‫بهمون اقامتگاه میده.
‫تازه ببین، دستشویی هم داریم!
‫حرفشون این بود که می تونیم تا آخر زمستون بمونیم،
‫تا حال سارا خوب بشه.
‫تو هم همینو می خوای؟
‫من هیچوقت چرخ خیاطی نداشتم!
‫- الیزابت یه دونه بهم داد. ‫- آره.
‫ببخشید، این الیزابت کدوم خریه؟
‫الیزابت کالتن.
‫قبل از این اتفاقات، ستارۀ سینما بوده.
‫آره، می دونم کی بوده.
‫احیاناً زنِ آرتور لیندر نبوده؟
‫اوه!
‫وای خدا!
‫اون نِی ها و درخت ها رو قطع کنید...
‫و درها رو باز کنید.
‫بذارید نور بیاد تو.
‫الان یه صحنه برام بازی کردن.
‫خب؟ چطور بودن؟
‫خب، واقعی ان.
‫کارِ مَرده چطور بود؟
‫اون بیشتر به بازیگرای دوره گرد می خورد.
‫ستارۀ اصلی «کریستن» ـه.
‫آره، الکساندر هم همینو گفت.
‫آره، اون قدر نمایش ندیدم که...
‫یادم رفته بود چقدر می تونه قدرتمند باشه!
‫- هممم. ‫- صحنه اهمیتی نداره.
‫لباس ها هم هیچی!
‫مشکل سازه!
‫- چیو میگی؟ ‫- به حرفت گوش کردم.
‫قبول هم کردم. ‫دلم می خواست سمفونی سیار...
‫بیاد اینجا و یه کار جدید رو امتحان کنیم.
‫و اعتراف می کنم که موزه ‫دیگه اون کار سابق رو نمی کنه.
‫ولی فرض می کردم که اجراشون افتضاح باشه ‫یا متوسط تر باشه!
‫- «هملت» که شوخی بردار نیست، کلارک. ‫- آره.
‫توی مدرسه برای مطالعۀ جمعی ‫اونو می خوندم.
‫هیچوقت متوجه نشدم که هملت چقدر...
‫نسبت به مقامات رأس قدرت گستاخی می کنه.
‫یارو به پادشاه توهین می کنه.
‫کلودیا پدرش رو می کُشه.
‫آره، ولی دلایل خاص خودشو داشت.
‫هیچکس هیچوقت داستان رو از اون دیدگاه تعریف نمی کنه
‫ولی تصورش رو بکن...
‫که نوجوون هامون اون عصبانیتِ هملت رو ‫با اون وضوح و شدت حس می کردن!
‫- هممم. ‫- عینِ...
‫عینِ هروئین می مونه.
‫هممم. ‫منظورت از اینا چیه، کلارک؟
‫رأیم رو پس می گیرم. ‫نمی تونن اجرا کنن.
‫نباید این کار رو بکنی. ‫الان دیگه نه!
‫مسلماً نمیشه بهشون اجازۀ رفتن داد.
‫باید بازداشت نگهشون داریم.
‫راهِ اینجا رو بلدن. ‫ممکنه دیگران رو با خودشون بیارن.
‫- بهتر جارو کن! ‫- بهش توجهی نکن.
‫در مورد عصبانیتت روراست باش.
‫کار داریم!
‫نه، ساده ـست.
‫سلام، سم، عوضی! ‫به «بیل» آمار دادی؟
‫بهش گفتی که توی جلسۀ ماه ژوئیه...
‫ یه چیزایی در مورد یه بحران شنیدی؟ ‫اونم بدون اینکه به من بگی؟
‫خب، دستیار بودنت تموم شد؟ ‫خوبه!
‫برو گور بابات!
‫آهان! خیلی خب، حالا تو امتحان کن.
‫ببخشید. این یه روش درمانیِ مواجهه ایه.
‫من مشاور مدیر عاملم.
‫آقای لیندر بهم گفتن که ‫قبلاً با هم جشن می گرفتین.
‫من میز بیلیارد دارم.
‫نه، ممنون، نمی خواد.
‫هممم...
‫بابت غذا ممنون.
‫نه نه، عالیه جک. عالیه.
‫هیچکس باورش نمیشه،
‫ولی واقعیت داره
‫شیکاگو بهترین غذا رو داره.
‫[تیم: از این فرصت استفاده کن. ‫تو از دل عشق اومدی]
‫بیخیال آرتور! رُم؟
‫مکزیکو سیتی؟
‫تیم پیام داده! ‫ای بابا.
‫تقریباً به اندازۀ تو مثبت اندیشه.
‫تیم؟ تیم کیه؟
‫تیم میشه... ‫[حواست باشه چطور عصبانیت می کنه، خودتو کنترل کن]
‫چند سال پیش باهاش آشنا شدم.
‫هر از گاهی همدیگه رو می دیدیم...
‫و امسال با هم یه جا زندگی می کنیم.
‫خیلی روم تأثیر مثبت می ذاره.
‫برات خوشحالم.
‫کاش می آوردیش اینجا.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم ‫گفتم اندفعه فقط خودمون دوتا باشیم.
‫آره. ‫آره، آره.
‫شنیدم داشتی داد بیداد می کردی.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- آره، مسائل کاریه.
‫من مشاور مدیر عاملم.
‫واقعاً خیلی از مدیر عامل های امروزی ‫از این آدمای حساسن...
‫و باید یاد بگیرن رئیس بودن رو نشون دیگران بدن.
‫اولش که با هم آشنا شدیم، ‫یه نوازندۀ ویولون توی یه گروه پانک موسیقی بودی.
‫خب، منظورت؟
‫اینکه رئیس کیه چه اهمیتی داره؟
‫تنها کاری که می تونستی بکنی ‫این بود که به مردم نشون بدی حست چیه.
‫- می دونم که عوض شدم... ‫- خیلی به اون شخصیتت...
‫احترام می ذارم، کلارک.
‫خیلی بیشتر از این شخصیتِ رئیس محورت...
‫می دونی مثلاً...
‫آدمای خوب چی میشن؟
‫یا آدمای ساکت! یا حتی مهمتر:
‫آدمایی که اصلاً اینجوری فکر نمی کنن!
‫آدمایی که به دلایل شخصی خودشون چیز میز می سازن.
‫آرتور، علت اینکه از اون آدما خوشت میاد...
‫اینه که از اولش بهشون مسلط میشی.
‫یعنی چی؟
‫اونا جلوت مقاومت نمی کنن،
‫چون یه ستارۀ سینمایی هستی!
‫بیخیال، خودت می دونی دیگه. نه؟
‫نکنه فکر می کنی به خاطر اینه که دوستت دارن یا...
‫یا ازت می ترسن ولی در واقع...
‫به خاطر اینه که بهت اهمیتی نمیدن.
‫- پسر! ‫- آره.
‫شبیه اعضای توهمیِ حزبی می مونی...
‫که بابام قدیما باهاشون می گشت.
‫- چی؟ کمونیست های کوفتی رو میگی؟ ‫- آره.
‫نه، حرف من اینه که آدمای دنیای تجارت...
‫روراست ترن.
‫- اه، کلارک! نه! ‫- چرا!
‫- نه! ‫- منم اینو ترجیح میدم...
‫چون کسی تظاهر نمی کنه چرا رأس قدرته.
‫- عه، نه! بیخیال! ‫- چیه؟
‫- نه، نه، نه.
‫نمیگم که به این عوضی های...
‫طبقۀ حاکم احترام می ذارم یا ازشون خوشم میاد.
‫در ضمن نمی گم که...
‫عاشق کارهای قدیم ـمون نیستم.
‫لباس نمایش می پوشیدیم، قصه می گفتیم، ‫جادو می ساختیم!
‫چون فقط همین مهمه.
‫ساختنِ چیزها!
‫میراندا اینو می دونست.
‫همیشه می دونست.
‫آره.
‫منظورم از...
‫«ساختنِ چیز» این نیست که ‫یه قطعۀ هنری یا موسیقی برای قدرتمندها بسازیم.
‫نه، منظورم چیز ساختنه!
‫و برای اینکه اون چیزی که می سازیم، برتر باشه...
‫و جلوه کنه، باید عالی باشه.
‫هممم.
‫پس فکر می کنی به نمایش شاه لیره ‫داری همین کار رو می کنی، آره؟
‫آره؟ یه چیز عالی می سازی؟
‫- نه، فقط فکر می کنم... ‫- چون میراندا براش مهم نبود،
‫که اثرش عالی میشه یا نه.
‫حتی براش مهم نبود کسی می خونتش یا نه.
‫چاره ای جز نوشتنِ اون کتاب نداشت.
‫- تو اصلاً میراندا رو نمی شناختی. ‫- میراندا دوست منم بود.
‫منم چون تو توجه بیشتری لازم داشتی از دست دادمش.
‫شیکاگوی کوفتی!
‫- کلارک؟ ‫- ببخشید.
‫ازش خوشم می اومد.
‫«وقتی فرار می کنم در بهترین حالتم هستم.»
‫اون شب کنار استخر، ‫دقیقاً همین جمله رو بهم گفت.
‫بعد از اینکه فهمید عاشق همبازیت شدی.
‫ولی نشده بودم!
‫همه برای خودشون گفتن و تصورش کردن.
‫ولی بازم میگم، عاشقش نشده بودم.
‫میراندا از پیشم رفت.
‫خونۀ کنار استخرم هم به آتیش کشوند.
‫یه تخته سنگ بهش وصل بود...
‫و داشت به اعماق دریا کشیده می شد.
‫اونوقت تو...
‫تو ناراحت بودی که از ‫فیلم سرقتی که ساخته بودی خوشش نیومده بود.
‫می دونی امروز با دیدنت روی صحنه...
‫واقعاً چه فکری با خودم می کردم؟
‫تو عالی هستی!
‫لیاقت عالی بودن رو نداری، ‫چون براش زحمت نکشیدی.
‫نباید هم اونقدرا عالی باشی ولی...
‫هستی!
‫منم حسودیم نمیشه.
‫نمی خوام مثل تو باشم. ‫نمی خوام عالی باشم.
‫فقط دلم برای...
‫دوستی ها تنگ شده.
‫آره، منم همینطور.
‫الیزابت!
‫اون یارو یه جای کارش می لنگه.
‫وقتی اون بیرون گرفتمشون، حسش کردم.
‫از ذهنم بیرون نمیره.
‫قیافه ـت مثل اینا شده که روح دیدن!
‫ولی الیزابت، باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫کلارک نمی دونه ولی بهش گفتم لوناگان رو زندانی کنه
‫- کجاست؟ ‫- مانتبنک زندانیش کرده.
‫- بهتری یه سر بری پیشش. ‫- چرا؟
‫- فقط برو ببینش. ‫- مایلز، چی...
‫تو که واقعاً فکر نمی کنی اون تایلره؟
‫الیزابت، خواهش می کنم!
‫پسرم مُرده.
‫من...
‫بعد از نمایش بررسیش می کنم.
‫الان اتفاقات زیادی داره می افته.
‫احتمالاً وقتشه تا بذاریم بقیه به عیادتش بیان.
‫بعد از نمایش!
‫صحنه ای که امروز بازی کردن خوب بود!
‫نظرم در مورد تئاتر داره عوض میشه.
‫الیزابت بهم گفت.
‫- یهویی دیدمش. ‫- عه!
‫ملت دیگه اصلاً ازم خوششون میاد؟
‫پس چرا انقدر حس بدی دارم؟
‫صبح بخیر
‫صبح بخیر.
‫الان بعد از ظهره!
‫جدی؟
‫قهوه داری؟
‫به نظرم بهتره بری، رفیق. ‫فوراً!
‫عه، می خوای قبل از اینکه تایلر برسه...
‫از شرم خلاص بشی.
‫با خودم گفتم خوب میشه که بالاخره...
‫بتونم با اون پسر آشنا بشم.
‫ولی تو ولم کردی!
‫خیلی دلم برای تایلر می سوزه ‫که پدری مثل تو داره.
‫هممم...
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. بیا تو، کلارک.
‫بیا سلام کن.
‫نمی دونستم شماها هم اینجایید.
‫پروازمون ظهر رسید.
‫تایلر...
‫به عمو کلارکت سلام کن.
‫حال عموت دیشب یه کم بد بوده.
‫خوشحالم می بینمت، تایلر.
‫اون عموی منه؟
‫خب، اون و بابات قدیما دوست بودن.
‫نه، الان هم دوستیم.
‫هنوزم هستیم!
‫الان دوره زمونه فرق می کنه.
‫چه فرقی؟
‫وای!
‫آخ.
‫دوستت رو پیدا کردم.
‫قبلنا با پل اتصال هواپیما می رفتم اونور اینور.
‫با اونا میشه همه جای فرودگاه رفت.
‫به گمونم یه گذشته ای هم در کار بوده!
‫بیا. دوستت این پُشت ـه.
‫تقریباً رسیدی.
‫فقط از اون طرف برو.
‫یه نور می بینی.
‫- خودت می خوای چیکار کنی؟ ‫- یه کار دیگه!
‫توی پل اتصال به هواپیما می بینمت.
‫منتظرت می مونم.
‫برو!
‫سارا.
‫سارا، سلام.
‫از اینجا می برمت بیرون، باشه؟
‫فقط باید یه راهی برای بیرون رفتن پیدا کنم.
‫چرا توی سقفی؟
‫- ها؟ ‫- چرا...
‫چرا تو سقفی؟
‫اونا گروگان گرفتنت تا گروه براشون اجرا کنه.
‫این قرارگاه، جای امنی نیست.
‫باید بریم.
‫کجا می تونم برم؟
‫با ما میای.
‫19 بار دور دریاچه چرخیدم...
‫و فکر می کردم می تونم به 20 بار هم برسونمش ولی...
‫استخوون هام سرد بودن.
‫ولی... خوب می شی دیگه.
‫قلبم شکسته.
‫برو.
‫خداحافظی کن.
‫باید توی خداحافظی کردن مهارت پیدا کنی.
‫و بهشون... بهشون...
‫تا بعدش، نگو که من مُرده ام.
‫تا بعد از چی؟
‫نمایش!
‫نمایش از همه چی مهم تره.
‫باشه.
‫هیچ چیز هیچوقت از بین نمیره.
‫دیدمش.
‫ممنون.
‫خیلی خب.
‫پل اتصالی که برت می گردونه توی قرنطینه ‫از اون طرفه.
‫این یکی به بیرون راه داره.
‫ببین، بهت که گفتم،
‫هیچکس از اینجا زنده بیرون نمیره.
‫اتفاقات قبلاً...
‫دوباره دارن تکرار میشن.
‫من نمی ذارم!
‫خداحافظ.
‫بیرونِ فنس!
‫الیزابت...
‫هنوز بیداری؟
‫[پرواز 452 هواپیمای گیچگومی]
‫ازش انتظار می رفت که افتخارش رو به اسم خودش بزنه
‫کلارک قدیما با دروغ هاش کنترل رو به دست گرفته بود.
‫اونا کی هستن؟
‫همۀ آدمایی که اون بیرون مُرده ان.
‫پرواز 452، هواپیمای گیچگومی.
‫اونا همون روزی فرود اومدن که ما اومدیم.
‫چند ساعت بعدش!
‫ولی بهشون اجازه ندادن بیان تو.
‫مریض بودن.
‫ما داخل بودیم.
‫در امن و امان!
‫ولی وقتشه...
‫تا تایلر و الیزابت برن.
‫برای همین فرار کردی.
‫و گذاشتی بقیه باور کنن که مُردی.
‫و توی تنهایی هات...
‫به «ایستگاه یازده» فکر می کردی.
‫تو چی؟ توی صد روز اول چه اتفاقی برات افتاد؟
‫توی شیکاگو بودم.
‫با اینکه بچه بودم ولی شانس آوردم.
‫یه بزرگسال داشتم که بهم اهمیت می داد.
‫دقیقاً قبل از شیوع آنفولانزا توی یه نمایش بودم...
‫با آرتور لیندر!
‫می شناختمش.
‫در واقع دوستش داشتم.
‫باهام مهربون بود.
‫خیلی در مورد پسرش حرف می زد.
‫قرار بود توی شب افتتاحیه همدیگه رو ببینیم.
‫ولی بعدش...
‫اونا دیر کردن!
‫آرتور بهم کتاب «پایگاه یازده» رو داد.
‫و وقتی خوندمش،
‫مهم نبود که دنیا داره به سر می رسه.
‫چون دنیام همون بود.
‫تایلر...
‫تو برای اون برنگشتی اینجا.
‫پس برای چی برگشتم؟
‫چون اونا نمُردن!
‫همه ـشون هنوز زنده ان.
‫خودت رفتی!
‫یادمه می خواستم به یکی کمک کنم ‫ولی زندانیم کردن.
‫اینکه اونا پدر و مادر خوبی نبودن رو یادمه.
‫خرابی رو یادم میاد!
‫بعدش فرار کردم.
‫بعدش...
‫یه مدت خیلی خیلی طولانی ‫توی یه کهکشان ناشناس سرگردان بودم.
‫ولی الان جام امنه.
‫دوباره پیداش کردم.
‫گذشته ای در کار هست!
‫فقط خیلی بد بود!
‫از شهر زیر دریا آزادت می کنم.
‫«پس وایستادم و به خرابی نگاه کردم...
‫دیر کرده بودم.
‫تو زود اومدی بودی.
‫لعنتی! لعنتی!
‫لعنتی!
‫♪ الان همه چی رو داره یادم میاد ♪
‫♪ آخرالزمانِ من ♪
‫♪ آخرالزمانِ من! ♪
‫تایلر؟
‫- چی شده؟ ‫- گور بابات!
‫کلارک!
‫همه ـش تقصیر توئه.
‫تو برش گردوندی!
‫همه چی رو تو برگردوندی!
‫تایلر؟
‫تایلر!
‫خدا رو شکر که زنده ای.
‫نه تو رو می شناسم نه تو رو!
‫لعنت بهت!
‫می تونستی جلوی 20 سال درد کشیدنِ مادرت رو بگیری.
‫- کلارک، حرف نزن! ‫- نه.
‫چرا برگشتی؟
‫چرا این کار رو باهاش می کنی؟
‫این کار رو با اون نمی کنم!
‫نه!
‫نه! نه!
‫نه! موزه!
‫موزه! نه!
‫بسپاریدش به من.
‫- اون برگشت! ‫- اون برگشت.
‫خیلی خب، حالا چی شد؟
‫داستان قبل از اینکه بفهمی چی شد تموم میشه.
‫صبر کن.
‫تو پیشنهادت چیه؟
‫نه چیزی که اونا فکر می کنن. ‫نه چیزی که نویسنده فکر می کرده.
‫- نظر خودت چیه؟ ‫- از دستم ناراحتی؟
‫نه. ‫فقط میگم هنوز کار داری!
‫سلام تایلر.
‫سه روز دیگه اجرامون رو شروع می کنیم.
‫چلۀ تابستون.
‫تصمیم گرفتیم چون یه موقع ممکنه بارون میاد، ‫روی کالسکه ها روپوش بکشیم.
‫کلارک به نظر...
‫با اینجا بودنِ سمفونی مشکلی نداره.
‫فکر نکنم تا حالا منو انقدر هیجان زده دیده باشی.
‫منو به دیدِ آدم بَده دیدی.
‫برنامه های آلمانیِ مزخرف!
‫آخ، کاش الان اینجا بودی.
‫هممم.
‫فردا می بینمت.
‫«ایستگاه یازده» در...
‫مرکز چاپ و نشر «زالینسکی»...
‫در شیکاگوی ایلینوى، در 28 نوامبر 2020 چاپ شد.
‫- فقط پنج... ‫- منبعش از کجاست؟
‫صحبت های میراندا به آرتور.
‫فقط پنج نسخه منتشر شدند.
‫- داستانی از... ‫- ناشر و مؤلف یکی بوده؟
‫خیلی خب.
‫آخ.
‫آه...
‫سلام، لولی.
‫اسم اسبت رو لولی گذاشتی؟
‫اون موقع که افتاده بودی روی اسبه، ‫سه روز من داشتم کنترلش می کردم.
‫نمی دونستم باید با چه اسمی صداش کنم.
‫اون کتابِ منه!
‫می دونم.
‫چند وقتی میشه ندیدمت!
‫چی شد؟
‫همۀ اون «سرخ دستمال ها» رو کُشتی.
‫ولی...
‫با اون مادۀ شیمیایی از هوش بردنت: «کولوکول 1»
‫ملت می گن سم اونا باعث میشه روح ببینی.
‫خواب چیو دیدی؟
‫صد روز اول!
‫کودی مُرد.
‫دیدم!
‫تسلیت میگم.
‫شماها مدت زیادی با هم بودید.
‫گذشته ای وجود نداره!
‫بقیۀ شهر «زیر دریا» کجان؟
‫نزدیکن. اگه مشعل رو روشن کنم میان.
‫چرا داری بهم کمک می کنی؟
‫«قراره بمیری و من نمی تونم جلوش رو بگیرم».
‫«مگه همه نمی میرن؟»
‫وقتی از اینجا رفتم، نسخۀ کتابم رو سوزوندم.
‫کلمات توش رو قشنگ یادمه.
‫همه چیزش رو که نه، ولی بیشترش رو!
‫بعضی جاهاش رو یادم رفته.
‫چرا انقدر مطمئنی که آدمایی که ‫اینجا زندگی می کنن...
‫نمی شناسن کی هستی؟
‫دلشون نمی خواد منو به یاد بیارن.
‫فکر می کنن مُرده ام.
‫الان یه نفر داره از پشت سرم بهم نزدیک میشه؟
‫آره.
‫- بذاریم بیاد؟ ‫- تصمیمش با تو.
‫دستا بالا!
‫کی هستید؟
‫ما از اعضای سمفونی سیار هستیم.
‫فقط بازیگریم.
‫فکر نکنم تا حالا اینو بلند بلند گفته باشم...
‫ولی همیشه حس می کردم آدم ناموفقی هستم.
‫وارد هر اتاقی می شدم، حسِ منفور بودن می کردم.
‫و می دونم که غلطه و می دونم که درست نیست،
‫ولی... حسش می کنم.
‫حسش می کنم...
‫و قبولش می کنم.
‫سلام به همگی.
‫کلارک دوباره اومد.
‫هوم؟
‫- سلام. ‫- سلام کنید، بچه ها.
‫- سلام. ‫- سلام آقای تامپسون.
‫شیء این هفته ـمون از موزه، ‫یه دستگاه «کارائوکه» ـست.
‫حالا بچه هایی مثل شما حوصله ـشون سر میره...
‫و جمعه شب ها دنبال خوش گذرونی ان.
‫نه؟ ‫و...
‫می تونید هر آهنگی بخواید انتخاب کنید...
‫و برای دوست هاتون اجراش کنید.
‫سمفونی سیار هم می تونه این کار رو بکنه.
‫نه، خب، نه اینجوری!
‫- بله؟ ‫- خانم کالتن، حقیقت داره که...
‫شما قبلنا بازیگر بودین؟
‫بله، بودم.
‫اگه گفتید دیگه کی بازیگر بوده؟
‫- آقای تامپسون. ‫- اوهوم.
‫یه بازیگر خیلی خوب...
‫و ضمناً یه نوازنده ى ویولن !
‫نمایش کِی برگزار میشه؟
‫افتتاحیه ـش شب چلۀ تابستونه،
‫و استودیو و بازیگرها هم روز بعدی میان.
‫البته اگه از نظر پروتکل های قرنطینه ‫مشکلی نداشته باشن.
‫نباید بذاریم آدمای بیمار، وارد جامعه ـمون بشن.
‫مگه نه؟ ‫نباید ریسک مبتلا شدن رو قبول کنیم.
‫اگه کسی به دستگاه «کارائوکه»...
‫علاقه ای داشت...
‫بره از موزه برش داره.
‫خیلی خب، بچه ها. ‫مایلز تو راهه...
‫تا برای تدریس کلاس مهندسی برق بیاد.
‫- کلارک! ‫- شب چلۀ تابستون؟!
‫چرا مثل آدم نمیگی 21 ژوئن؟
‫تو رو خدا ول کن، کلارک.
‫اون بیرون دیگه کسی مریض نیست.
‫چرا بچه ها رو می ترسونی؟
‫اتفاقاً آروم نگهشون می داره.
‫آروم نگهشون نمی داره.
‫دارم میارمشون تو.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- هیچی.
‫مایلز توی جنگل، اون طرفِ فنس ها ‫چند نفر رو پیدا کرده.
‫- چی؟ ‫- فقط چند تا بازیگر دیگه ان...
‫و همین الان داریم می بریمشون قرنطینه.
‫نه، نباید ببریشون! ‫انگار یه ریگی به کفششون هست.
‫تازه روال کارهامون هم فرق داره.
‫کلارک، الان زمونه فرق می کنه.
‫- شنیدی اون بچه ها چی گفتن که! ‫- ما توافقمون این نبود.
‫می ذارم با این گروه تئاتر ‫به خواسته هات برسی...
‫ولی اجازه نمی دم این حواس پرتی ای بشه...
‫که جون مردم ـمون رو به خطر میندازه.
‫مردم ـمون دلشون می خواد درها رو باز کنن.
‫بده من!
‫مایلز؟
‫- مایلز! ‫- کلارک؟
‫صاف بیارشون توی برج.
‫خودم ازشون بازجویی می کنم.
‫- تو یه پیرمرد دیوونه ای! ‫- آره
‫الکس، دارم میام پایین.
‫یه چیزی دارم که فکر کنم ازش خوشت بیاد.
‫باشه. هنوز داریم تمرین می کنیم.
‫در مورد «تله موش» یه سری سؤال داریم.
‫فرودگاه «شهر سورن» مفتخره که...
‫به سمفونی سیار برای اجراشون در انقلاب تابستانى ‫خوش آمد بگه.
‫اجرای «هملت» اثر ویلیام شکسپیر.
‫سلام. بیاید.
‫هممم...
‫من کلارک تامپسون هستم.
‫به «موزۀ تمدن» خوش اومدید.
‫من کریستن هستم از سمفونی سیار!
‫آها، کریستن!
‫- اوهوم. ‫- خوش اومدی.
‫خوش اومدی، خوش اومدی. حالا...
‫بذار یه دل سیر نگاهتون کنم. وای خدا!
‫بازیگرای حرفه ایِ واقعی!
‫کریستن... خب آره.
‫از زندگیت خبر دارم.
‫اتفاقات وحشتناکی افتاده.
‫توی زمین گلف از هم جدا شدین.
‫پینگتری بود، آره؟ ‫آخه ما خیلی بیرون نمی ریم.
‫بعدش هم که بمب گذاری!
‫خیلی خیلی ترسناک بود. درسته.
‫- خدا رو شکر که پیدامون کردین. ‫- آره.
‫خیلی خوشحالیم که حالتون خوبه.
‫حال و وضع گروهتون که خوبه.
‫چند روز از قرنطینه ـشون می گذره.
‫ما اینجا قرنطینه می کنیم.
‫بخشی از موفقیتمونه،
‫بعلاوۀ جنگل ایزوله شده،
‫فنس های الکتریکی...
‫و دوربین ها!
‫بهش گفتم این جنگلِ خطرناکیه.
‫شما کی باشید؟
‫لوناگان.
‫«ای لُرد گرامی، با جسد چه کردی؟»
‫«خاکی اش کردم، گرد و غبار به روی گرد و غبار»
‫باشه، ولی دیگه همه «هملت» رو بلدن.
‫آره، ولی خیلی خوبه. می دونی دیگه؟
‫وقتی می خونیش انگار توی یه دنیای دیگه ای.
‫نمی دونم، شاید حرفم احمقانه باشه.
‫به نظرم احمقانه نیست.
‫این جلسات تأیید هویت معمولاً خیلی خسته کننده ان،
‫ولی این یکی خیلی خوبه.
‫بازیگرای واقعی، مایلز!
‫فکر کنم بتونن یه صحنه برامون بازی کنن.
‫بعضی وقتا یه سِری مهمون داریم.
‫با دروغ سعی می کنن بیان تو، ‫برای همین...
‫بررسیشون می کنیم.
‫- معقوله! ‫- خب، یه صحنه!
‫هر صحنه ای که خودتون خواستید.
‫اونوقت می فهمیم واقعاً همونایی که گفتید هستید.
‫اون قدیمیه که سفینۀ فضایی داشت رو بریم.
‫چی شد؟
‫به مدار رسیدیم.
‫12 روز و نیم توی وضعیت ترمیمِ ساکن بودی.
‫هیچوقت این همه وقت نخوابیده بودی.
‫هنوز منگ می زنم.
‫اون کرۀ زمینه؟
‫دیگه نیست!
‫قبلاً بود.
‫ویدئوی ضبط شدۀ دوربین کلاهم رو دیدی؟
‫آره. همونی که مال تصادفت بود؟
‫نفهمیده بودم چرخش سنج به فنا رفته.
‫آخ!
‫وایستادم و به خرابی نگاه کردم،
‫سعی کردم تا شیرینیِ زندگی روی زمین رو ‫به یاد بیارم.
‫ولی یادم نیومد.
‫می دونی چی یادم اومد؟
‫تو رو...
‫توی بچگی هات!
‫از گذشته ها!
‫ما حتی نمی دونیم مثل گذشته ها هست یا نه.
‫هیچ گذشته ای در کار نیست.
‫هیچ آینده ای در کار نیست.
‫فقط الان هست!
‫من باورم نمیشه.
‫گذشته به خطره.
‫بقیۀ چیزا عوض میشن.
‫وای!
‫به به، آفرین، آفرین.
‫آفرین!
‫کلارک!
‫رفیق! وای، خیلی خوشحالم می بینمت.
‫سلام.
‫واااای!
‫چی؟
‫چی... تمرین رو که دیدی، نه؟
‫- آره. ‫- خیلی بد بود؟
‫نه، بدک نبود. ‫بدک نبود.
‫- بدک؟ ‫- آره.
‫نه، یعنی...
‫اجرای خوبیه.
‫- آها! ‫- داره کم کم...
‫شکل می گیره تا فوق العاده بشه!
‫گفتی چند وقت دیگه باید اجراش کنید؟
‫سه هفته.
‫خب، پس به فنا رفتید!
‫آره.
‫خیلی برام ارزشمنده که اومدی.
‫می دونستی تایلر فردا میرسه؟
‫عه، واقعاً؟
‫آره. بیا تو!
‫بیا تو.
‫کیکی! (مخفف کریستن) ‫بیا!
‫بیا، بیا، بیا. ‫به دوستم کلارک سلام کن.
‫سلام.
‫من کریستن هستم. ‫در نقش گانریلِ جوان!
‫- آها، گرفتم. ‫- کیکی هنرپیشۀ جوانِ جایگزینِ منه.
‫که اینطور.
‫اون کل نمایشنامه رو بلده.
‫واقعاً؟
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫«فرزند ارشدم، اول تو سخن بگو»
‫«پدر، من از بُرّندگی کلمات...
‫و ابراز کلامی بیشتر دوستتان دارم.
‫- به به! ‫- دیدی؟
‫تا فردا خداحافظ. باشه؟
‫- هر دفعه... ‫- جادو بساز.
‫تانیا، همون استعداد یابِ بچه ها، ‫میگه زندگیش غم انگیزه.
‫ولی معلوم نیست، قبول داری؟
‫آره نیست.
‫اون کافه ای که کنار «خانۀ پنکیکی» بود رو یادته؟
‫که شب آشناییمون با میراندا رفتیم اونجا؟
‫آره، معلومه یادمه. ‫تولدم اونجا بودیم.
‫یه موز بهت دادم. ‫هنوز داریش؟
‫- آره. ‫- خب.
‫یالا، بیا بریم اونجا.
‫9 سالی میشه که لب به اون نوشیدنی ها نزدم.
‫خودت می دونی.
‫آره.
‫کثافت!
‫وقتی داشتم ترک می کردم بهت زنگ زدم.
‫البته! آره، یادمه دیگه!
‫هیچی یادت نمی مونه، رفیق.
‫♪ تو میگی ♪
‫♪ فقط چیزایی که خودم می خوام رو می شنوم ♪
‫♪ تو میگی ♪
‫♪ یه ریز حرف می زنم ♪
‫♪ پس... ♪
‫♪ به چیزی که حس می کردم ساده ـست فکر کردم ♪
‫♪ و فکر می کردم که جام اونجا نیست ♪
‫♪ و حالا که دارم میرم ♪
‫♪ حالا می دونم که یه کار اشتباه کردم ♪
‫♪ چون دلم برات تنگ شده ♪
‫♪ آره، آره، دلم برات تنگ شده ♪
‫اس!
‫سلام.
‫- کریستن! ‫- وای خدا، باورم نمیشه.
‫- وای خدا! ‫- سلام، اون برگشت!
‫وای، خیلی خوشحالم می بینمت.
‫سلام ولاد!
‫- حالم خوبه، سالمم! ‫- برگشته!
‫می دونستم! می دونستم!
‫می دونستم.
‫سارا کجاست؟
‫چی؟
‫سارا سکته کرد.
‫ولی... اونا می گن حالش خوب میشه.
‫اینجا یه ساختمون درمانی دارن.
‫- حالش خوبه. ‫- خیلی خب...
‫کسی ندیدتش؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫نه، نمی ذارن ببینیمش.
‫رفقا!
‫یه نگاه به اطرافتون بندازید. ‫اون...
‫اون سیم خارداره، خب؟
‫زندانی شدیم.
‫ولی یه جورایی باحاله.
‫- جامون امنه! ‫- کمتر سفر می کنیم.
‫خیلی خب. یه نفر...
‫یه نفر بگه نقشه چیه.
‫برای پس گرفتنِ سارا!
‫نمیشه بمونیم.
‫ما... ما... ‫بچه ها، اینجا امن نیست.
‫- چرا هست. ‫- نه، الکس، نیست!
‫اونا ذوق زده شدن که ما اینجاییم.
‫تا حالا نمایش ندیدن.
‫حالا دیگه هیچوقت نمایش ندیدن؟
‫هیچوقت! باید نمایش رو اجرا کنیم.
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم ما...
‫خب، ببین، یه قولی دادیم و...
‫این مدت الیزابت داشته رهبریمون می کرده.
‫ما خودمون رهبریم.
‫چرا باید از قشنگ ترین جایی که تا حالا بودیم ‫بریم بیرون؟
‫چون سارا رو گروگان گرفتن!
‫نه، اونا نجاتش دادن!
‫در غیر اینصورت می مرد!
‫قرنطینه هم جزو روالشونه.
‫- خیلی خب! ‫- الیزابت گفت...
‫اگه اینجا بمونیم...
‫بهمون اقامتگاه میده.
‫تازه ببین، دستشویی هم داریم!
‫حرفشون این بود که می تونیم تا آخر زمستون بمونیم،
‫تا حال سارا خوب بشه.
‫تو هم همینو می خوای؟
‫من هیچوقت چرخ خیاطی نداشتم!
‫- الیزابت یه دونه بهم داد. ‫- آره.
‫ببخشید، این الیزابت کدوم خریه؟
‫الیزابت کالتن.
‫قبل از این اتفاقات، ستارۀ سینما بوده.
‫آره، می دونم کی بوده.
‫احیاناً زنِ آرتور لیندر نبوده؟
‫اوه!
‫وای خدا!
‫اون نِی ها و درخت ها رو قطع کنید...
‫و درها رو باز کنید.
‫بذارید نور بیاد تو.
‫الان یه صحنه برام بازی کردن.
‫خب؟ چطور بودن؟
‫خب، واقعی ان.
‫کارِ مَرده چطور بود؟
‫اون بیشتر به بازیگرای دوره گرد می خورد.
‫ستارۀ اصلی «کریستن» ـه.
‫آره، الکساندر هم همینو گفت.
‫آره، اون قدر نمایش ندیدم که...
‫یادم رفته بود چقدر می تونه قدرتمند باشه!
‫- هممم. ‫- صحنه اهمیتی نداره.
‫لباس ها هم هیچی!
‫مشکل سازه!
‫- چیو میگی؟ ‫- به حرفت گوش کردم.
‫قبول هم کردم. ‫دلم می خواست سمفونی سیار...
‫بیاد اینجا و یه کار جدید رو امتحان کنیم.
‫و اعتراف می کنم که موزه ‫دیگه اون کار سابق رو نمی کنه.
‫ولی فرض می کردم که اجراشون افتضاح باشه ‫یا متوسط تر باشه!
‫- «هملت» که شوخی بردار نیست، کلارک. ‫- آره.
‫توی مدرسه برای مطالعۀ جمعی ‫اونو می خوندم.
‫هیچوقت متوجه نشدم که هملت چقدر...
‫نسبت به مقامات رأس قدرت گستاخی می کنه.
‫یارو به پادشاه توهین می کنه.
‫کلودیا پدرش رو می کُشه.
‫آره، ولی دلایل خاص خودشو داشت.
‫هیچکس هیچوقت داستان رو از اون دیدگاه تعریف نمی کنه
‫ولی تصورش رو بکن...
‫که نوجوون هامون اون عصبانیتِ هملت رو ‫با اون وضوح و شدت حس می کردن!
‫- هممم. ‫- عینِ...
‫عینِ هروئین می مونه.
‫هممم. ‫منظورت از اینا چیه، کلارک؟
‫رأیم رو پس می گیرم. ‫نمی تونن اجرا کنن.
‫نباید این کار رو بکنی. ‫الان دیگه نه!
‫مسلماً نمیشه بهشون اجازۀ رفتن داد.
‫باید بازداشت نگهشون داریم.
‫راهِ اینجا رو بلدن. ‫ممکنه دیگران رو با خودشون بیارن.
‫- بهتر جارو کن! ‫- بهش توجهی نکن.
‫در مورد عصبانیتت روراست باش.
‫کار داریم!
‫نه، ساده ـست.
‫سلام، سم، عوضی! ‫به «بیل» آمار دادی؟
‫بهش گفتی که توی جلسۀ ماه ژوئیه...
‫ یه چیزایی در مورد یه بحران شنیدی؟ ‫اونم بدون اینکه به من بگی؟
‫خب، دستیار بودنت تموم شد؟ ‫خوبه!
‫برو گور بابات!
‫آهان! خیلی خب، حالا تو امتحان کن.
‫ببخشید. این یه روش درمانیِ مواجهه ایه.
‫من مشاور مدیر عاملم.
‫آقای لیندر بهم گفتن که ‫قبلاً با هم جشن می گرفتین.
‫من میز بیلیارد دارم.
‫نه، ممنون، نمی خواد.
‫هممم...
‫بابت غذا ممنون.
‫نه نه، عالیه جک. عالیه.
‫هیچکس باورش نمیشه،
‫ولی واقعیت داره
‫شیکاگو بهترین غذا رو داره.
‫[تیم: از این فرصت استفاده کن. ‫تو از دل عشق اومدی]
‫بیخیال آرتور! رُم؟
‫مکزیکو سیتی؟
‫تیم پیام داده! ‫ای بابا.
‫تقریباً به اندازۀ تو مثبت اندیشه.
‫تیم؟ تیم کیه؟
‫تیم میشه... ‫[حواست باشه چطور عصبانیت می کنه، خودتو کنترل کن]
‫چند سال پیش باهاش آشنا شدم.
‫هر از گاهی همدیگه رو می دیدیم...
‫و امسال با هم یه جا زندگی می کنیم.
‫خیلی روم تأثیر مثبت می ذاره.
‫برات خوشحالم.
‫کاش می آوردیش اینجا.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم ‫گفتم اندفعه فقط خودمون دوتا باشیم.
‫آره. ‫آره، آره.
‫شنیدم داشتی داد بیداد می کردی.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- آره، مسائل کاریه.
‫من مشاور مدیر عاملم.
‫واقعاً خیلی از مدیر عامل های امروزی ‫از این آدمای حساسن...
‫و باید یاد بگیرن رئیس بودن رو نشون دیگران بدن.
‫اولش که با هم آشنا شدیم، ‫یه نوازندۀ ویولون توی یه گروه پانک موسیقی بودی.
‫خب، منظورت؟
‫اینکه رئیس کیه چه اهمیتی داره؟
‫تنها کاری که می تونستی بکنی ‫این بود که به مردم نشون بدی حست چیه.
‫- می دونم که عوض شدم... ‫- خیلی به اون شخصیتت...
‫احترام می ذارم، کلارک.
‫خیلی بیشتر از این شخصیتِ رئیس محورت...
‫می دونی مثلاً...
‫آدمای خوب چی میشن؟
‫یا آدمای ساکت! یا حتی مهمتر:
‫آدمایی که اصلاً اینجوری فکر نمی کنن!
‫آدمایی که به دلایل شخصی خودشون چیز میز می سازن.
‫آرتور، علت اینکه از اون آدما خوشت میاد...
‫اینه که از اولش بهشون مسلط میشی.
‫یعنی چی؟
‫اونا جلوت مقاومت نمی کنن،
‫چون یه ستارۀ سینمایی هستی!
‫بیخیال، خودت می دونی دیگه. نه؟
‫نکنه فکر می کنی به خاطر اینه که دوستت دارن یا...
‫یا ازت می ترسن ولی در واقع...
‫به خاطر اینه که بهت اهمیتی نمیدن.
‫- پسر! ‫- آره.
‫شبیه اعضای توهمیِ حزبی می مونی...
‫که بابام قدیما باهاشون می گشت.
‫- چی؟ کمونیست های کوفتی رو میگی؟ ‫- آره.
‫نه، حرف من اینه که آدمای دنیای تجارت...
‫روراست ترن.
‫- اه، کلارک! نه! ‫- چرا!
‫- نه! ‫- منم اینو ترجیح میدم...
‫چون کسی تظاهر نمی کنه چرا رأس قدرته.
‫- عه، نه! بیخیال! ‫- چیه؟
‫- نه، نه، نه.
‫نمیگم که به این عوضی های...
‫طبقۀ حاکم احترام می ذارم یا ازشون خوشم میاد.
‫در ضمن نمی گم که...
‫عاشق کارهای قدیم ـمون نیستم.
‫لباس نمایش می پوشیدیم، قصه می گفتیم، ‫جادو می ساختیم!
‫چون فقط همین مهمه.
‫ساختنِ چیزها!
‫میراندا اینو می دونست.
‫همیشه می دونست.
‫آره.
‫منظورم از...
‫«ساختنِ چیز» این نیست که ‫یه قطعۀ هنری یا موسیقی برای قدرتمندها بسازیم.
‫نه، منظورم چیز ساختنه!
‫و برای اینکه اون چیزی که می سازیم، برتر باشه...
‫و جلوه کنه، باید عالی باشه.
‫هممم.
‫پس فکر می کنی به نمایش شاه لیره ‫داری همین کار رو می کنی، آره؟
‫آره؟ یه چیز عالی می سازی؟
‫- نه، فقط فکر می کنم... ‫- چون میراندا براش مهم نبود،
‫که اثرش عالی میشه یا نه.
‫حتی براش مهم نبود کسی می خونتش یا نه.
‫چاره ای جز نوشتنِ اون کتاب نداشت.
‫- تو اصلاً میراندا رو نمی شناختی. ‫- میراندا دوست منم بود.
‫منم چون تو توجه بیشتری لازم داشتی از دست دادمش.
‫شیکاگوی کوفتی!
‫- کلارک؟ ‫- ببخشید.
‫ازش خوشم می اومد.
‫«وقتی فرار می کنم در بهترین حالتم هستم.»
‫اون شب کنار استخر، ‫دقیقاً همین جمله رو بهم گفت.
‫بعد از اینکه فهمید عاشق همبازیت شدی.
‫ولی نشده بودم!
‫همه برای خودشون گفتن و تصورش کردن.
‫ولی بازم میگم، عاشقش نشده بودم.
‫میراندا از پیشم رفت.
‫خونۀ کنار استخرم هم به آتیش کشوند.
‫یه تخته سنگ بهش وصل بود...
‫و داشت به اعماق دریا کشیده می شد.
‫اونوقت تو...
‫تو ناراحت بودی که از ‫فیلم سرقتی که ساخته بودی خوشش نیومده بود.
‫می دونی امروز با دیدنت روی صحنه...
‫واقعاً چه فکری با خودم می کردم؟
‫تو عالی هستی!
‫لیاقت عالی بودن رو نداری، ‫چون براش زحمت نکشیدی.
‫نباید هم اونقدرا عالی باشی ولی...
‫هستی!
‫منم حسودیم نمیشه.
‫نمی خوام مثل تو باشم. ‫نمی خوام عالی باشم.
‫فقط دلم برای...
‫دوستی ها تنگ شده.
‫آره، منم همینطور.
‫الیزابت!
‫اون یارو یه جای کارش می لنگه.
‫وقتی اون بیرون گرفتمشون، حسش کردم.
‫از ذهنم بیرون نمیره.
‫قیافه ـت مثل اینا شده که روح دیدن!
‫ولی الیزابت، باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫کلارک نمی دونه ولی بهش گفتم لوناگان رو زندانی کنه
‫- کجاست؟ ‫- مانتبنک زندانیش کرده.
‫- بهتری یه سر بری پیشش. ‫- چرا؟
‫- فقط برو ببینش. ‫- مایلز، چی...
‫تو که واقعاً فکر نمی کنی اون تایلره؟
‫الیزابت، خواهش می کنم!
‫پسرم مُرده.
‫من...
‫بعد از نمایش بررسیش می کنم.
‫الان اتفاقات زیادی داره می افته.
‫احتمالاً وقتشه تا بذاریم بقیه به عیادتش بیان.
‫بعد از نمایش!
‫صحنه ای که امروز بازی کردن خوب بود!
‫نظرم در مورد تئاتر داره عوض میشه.
‫الیزابت بهم گفت.
‫- یهویی دیدمش. ‫- عه!
‫ملت دیگه اصلاً ازم خوششون میاد؟
‫ملت عاشقتن!
‫ملت می دونن که نجاتشون دادی.
‫بهش فکر نکن.
‫اینجا اجتماع فوق العاده ای ساختی.
‫توی دوره ای که زندگی کردن غیر ممکنه، ‫ما رو رهبری کردی.
‫پس چرا انقدر حس بدی دارم؟
‫صبح بخیر
‫صبح بخیر.
‫الان بعد از ظهره!
‫جدی؟
‫قهوه داری؟
‫به نظرم بهتره بری، رفیق. ‫فوراً!
‫عه، می خوای قبل از اینکه تایلر برسه...
‫از شرم خلاص بشی.
‫با خودم گفتم خوب میشه که بالاخره...
‫بتونم با اون پسر آشنا بشم.
‫ولی تو ولم کردی!
‫خیلی دلم برای تایلر می سوزه ‫که پدری مثل تو داره.
‫هممم...
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. بیا تو، کلارک.
‫بیا سلام کن.
‫نمی دونستم شماها هم اینجایید.
‫پروازمون ظهر رسید.
‫تایلر...
‫به عمو کلارکت سلام کن.
‫حال عموت دیشب یه کم بد بوده.
‫خوشحالم می بینمت، تایلر.
‫اون عموی منه؟
‫خب، اون و بابات قدیما دوست بودن.
‫نه، الان هم دوستیم.
‫هنوزم هستیم!
‫الان دوره زمونه فرق می کنه.
‫چه فرقی؟
‫مثل چی پیر شدیم!
‫وای!
‫آخ.
‫دوستت رو پیدا کردم.
‫قبلنا با پل اتصال هواپیما می رفتم اونور اینور.
‫با اونا میشه همه جای فرودگاه رفت.
‫به گمونم یه گذشته ای هم در کار بوده!
‫بیا. دوستت این پُشت ـه.
‫تقریباً رسیدی.
‫فقط از اون طرف برو.
‫یه نور می بینی.
‫- خودت می خوای چیکار کنی؟ ‫- یه کار دیگه!
‫توی پل اتصال به هواپیما می بینمت.
‫منتظرت می مونم.
‫برو!
‫سارا! سارا!
‫سارا.
‫سارا، سلام.
‫از اینجا می برمت بیرون، باشه؟
‫فقط باید یه راهی برای بیرون رفتن پیدا کنم.
‫چرا توی سقفی؟
‫- ها؟ ‫- چرا...
‫چرا تو سقفی؟
‫اونا گروگان گرفتنت تا گروه براشون اجرا کنه.
‫این قرارگاه، جای امنی نیست.
‫باید بریم.
‫کجا می تونم برم؟
‫با ما میای.
‫19 بار دور دریاچه چرخیدم...
‫و فکر می کردم می تونم به 20 بار هم برسونمش ولی...
‫استخوون هام سرد بودن.
‫ولی... خوب می شی دیگه.
‫قلبم شکسته.
‫برو.
‫خداحافظی کن.
‫باید توی خداحافظی کردن مهارت پیدا کنی.
‫و بهشون... بهشون...
‫تا بعدش، نگو که من مُرده ام.
‫تا بعد از چی؟
‫نمایش!
‫نمایش از همه چی مهم تره.
‫باشه.
‫چیزی از بین نرفته.
‫هیچ چیز هیچوقت از بین نمیره.
‫دیدمش.
‫ممنون.
‫خیلی خب.
‫پل اتصالی که برت می گردونه توی قرنطینه ‫از اون طرفه.
‫این یکی به بیرون راه داره.
‫ببین، بهت که گفتم،
‫هیچ کس از اینجا زنده بیرون نمی ره.
‫اتفاقات قبلاً...
‫بازم دارن تکرار می شن.
‫من نمی ذارم!
‫خداحافظ.
‫بیرونِ فنس!
‫الیزابت...
‫هنوز بیداری؟
‫[پرواز 452 هواپیمای گیچگومی]
‫ازش انتظار می رفت که افتخارش رو به اسم خودش بزنه
‫کلارک قدیم ها با دروغ هاش کنترل رو به دست گرفته بود.
‫اونا کی هستن؟
‫تمام آدم هایی که اون بیرون مُردن.
‫پرواز 452، هواپیمای گیچگومی.
‫اونا همون روزی فرود اومدن که ما اومدیم.
‫چند ساعت بعدش!
‫اما بهشون اجازه ندادن بیان تو.
‫بیمار بودن.
‫ما داخل بودیم.
‫در امن و امان!
‫اما وقتشه...
‫تا تایلر و الیزابت برن.
‫برای همین فرار کردی.
‫و گذاشتی بقیه باور کنن که مُردی.
‫و توی تنهایی هات...
‫به «ایستگاه11» فکر می کردی.
‫تو چی؟ تو 100روز اول چه اتفاقی برات افتاد؟
‫تو شیکاگو بودم.
‫با اینکه بچه بودم، اما شانس آوردم.
‫یه بزرگسال داشتم که بهم اهمیت می داد.
‫دقیقاً قبل از شیوع آنفولانزا توی یه نمایش بودم...
‫با آرتور لیندر!
‫می شناختمش.
‫در واقع دوستش داشتم.
‫باهام مهربون بود.
‫خیلی راجع به پسرش صحبت می کرد.
‫قرار بود توی شب افتتاحیه همدیگه رو ببینیم.
‫اما بعدش...
‫اونا دیر کردن!
‫آرتور بهم کتاب «پایگاه11» رو داد.
‫و وقتی خوندمش،
‫مهم نبود که دنیا داره به سر می رسه.
‫چون دنیام همون بود.
‫تایلر...
‫تو برای اون برنگشتی اینجا.
‫پس برای چی برگشتم؟
‫چون اونا نمردن!
‫همشون هنوز زنده هستن.
‫خودت رفتی!
‫یادمه می خواستم به یکی کمک کنم، اما زندانیم کردن
‫اینکه اونا پدر و مادر خوبی نبودن رو یادمه.
‫خرابی رو یادم میاد!
‫بعدش فرار کردم.
‫بعدش...
‫یه مدت خیلی خیلی طولانی ‫توی یه کهکشان ناشناس سرگردان بودم.
‫اما حالا جام امنه.
‫دوباره پیداش کردم.
‫گذشته ای در کار هست!
‫فقط خیلی بد بود!
‫از شهر زیر دریا آزادت می کنم.
‫«پس ایستادم و به خرابی نگاه کردم...
‫دیر کرده بودم.
‫تو زود اومدی بودی.
‫لعنتی! لعنتی!
‫لعنتی!
‫♪ حالا همه چی رو داره یادم میاد ♪
‫♪ آخرالزمانِ من ♪
‫♪ آخرالزمانِ من! ♪
‫تایلر؟
‫♪ آخرالزمانِ من ♪
‫یه چیزی بگو.
‫- چی شده؟ ‫- گور بابات!
‫کلارک!
‫همش تقصیر توئه.
‫تو برش گردوندی!
‫همه چی رو تو برگردوندی!
‫تایلر؟
‫تایلر!
‫خدا رو شکر که زنده ای.
‫نه تو رو می شناسم نه تو رو!
‫لعنت بهت!
‫می تونستی جلوی 20سال درد کشیدنِ مادرت رو بگیری.
‫- کلارک، حرف نزن! ‫- نه.
‫چرا برگشتی؟
‫چرا این کار رو باهاش می کنی؟
‫این کار رو با اون نمی کنم!
‫نه!
‫نه! نه!
‫نه! موزه!
‫موزه! نه!
‫بسپاریدش به من.
‫- اون برگشت! ‫- اون برگشت.
‫خیلی خب، حالا چی شد؟
‫داستان قبل از اینکه بفهمی چی شد تموم می شه.
‫صبر کن.
‫تو پیشنهادت چیه؟
‫نه چیزی که اون ها فکر می کنن. ‫نه چیزی که نویسنده فکر می کرده.
‫- نظر خودت چیه؟ ‫- از دستم ناراحتی؟
‫نه. ‫فقط می گم هنوز کار داری!