[سوخت با تخفیف]
‫اینجا دستشویی داره که برم؟
‫- باید براش امضاء بزنی. ‫- باید چی؟
‫براش امضاء بزنی.
‫نه، من که نمی خوام بخرمش.
‫آره، خب، دستشویی ساختمون پشتیه.
‫برای همین اغلب آدم ها ‫کلید رو می گیرن، می رن بیرون...
‫و یادشون می ره پس بیارنش.
‫بعدش هم خدا می دونه ‫باهاش کجا می رن، بنابراین...
‫خیلی خوب، امضاء زدن ‫چه کمکی به حالت می کنه؟
‫چون می تونم امضاش رو بزنم،
‫اما باز کلید رو ببرم و یادم بره.
‫بیرون، پشت ساختمون.
‫♪ چشماش مثل بتی دیویسه ♪
‫♪ و سر به سرت می ذاره ♪ ‫♪ اذیتت می کنه ♪
‫♪ چه بهتر، چون خوشحالت می کنه ♪
‫♪ اون باهوشه و می دونه چیکار کنه ♪
‫♪ که یه حرفه ای از خجالت سرخ شه ♪
‫♪ مثل گرتا گاربو سرد آه می کشه ♪
‫♪ چشماش مثل بتی دیویسه ♪
‫♪ اجازه می ده با هم برید خونه ♪
‫♪ مشتاقه ♪
‫♪ می ذاره... ♪
[برنت ریج]
‫چه خبره؟
‫آره!
‫ووهو!
‫بیدار شدی.
‫تو بیمارستان کوپر اسپرینگزی.
‫با ماشین تصادف کردی. حالت خوبه.
‫کسی هست که بتونیم باهاش تماس بگیریم؟
‫پلیس ها نتونستن کارت شناسایی ‫یا تلفن همراهی تو بقایای ماشین پیدا کنن.
‫مامان بابا، همسر، دوست؟
‫حیوون خونگی چی؟
‫می دونم هضمش سخته.
‫بیا از اسمت شروع کنیم.
‫اسمت چیه؟
‫آقا، می تونی اسمت رو بهم بگی؟
‫ام.آر.آی 15دقیقه طول می کشه و صداش خیلی بلنده
‫کلی بوق و تق تق.
‫تا جای ممکن تکون نخور، خب؟
‫- باشه. ‫- می خوای برات آهنگ بذاریم؟
‫گوشیم به این وصله.
‫نه، نیازی نیست.
‫وایستا. ‫«اگه برام مهم نبود».
‫اون رو بذار.
‫ببخشید، آلبومه یا ترانه؟
‫نمی...نمی دونم.
‫خیلی خوب، اول لیسته، ترانه ست.
‫گروهی به اسم «اینک اسپاتز». همینه؟
‫من...
‫نمی دونم.
‫می خوای پخشش کنم؟
‫چرا که نه.
‫آه...
‫♪ اگه برام مهم نبود ♪
‫♪ بیشتر از اونچه که بشه در قالب کلمات گفت ♪
‫اوه!
‫همینه؟
‫هی. چطوری؟
‫سلام.
‫من...من پاسبان کارآموز...
‫اداره پلیس کوپر اسپرینگز هستم.
‫هلن چمبرز. اومدم ‫اظهاراتتون رو بگیرم.
‫راستش رو بگم،
‫اولین تحقیقات درست درمونمه.
‫اگرچه از نظر فنی تحقیقات خودم نیست،
‫چون بیشتر تجربه من با ترافیک بوده.
‫آه، به هر حال...
‫می شه اسم، تاریخ تولد ‫و آدرس خونه تون رو بهم بگید؟
‫آره، آم...
‫اصلاً نمی دونم.
‫- ها؟ ‫- هیچی یادم نمیاد.
‫- از...از حادثه؟ ‫- از همه چیز.
‫اوه. من...اوه.
‫آم، پس نمی تونید بهم بگید...
‫- چه طور از جاده خارج شدین؟ ‫- نه.
‫نه.
‫پس به نظرم نمی تونید...
‫بهم بگید کجا می رفتید.
‫پس به نظرم نمی تونین بگین...
‫دوست یا عضو خانواده ای هست که من...
‫- نه. ‫- بله، درسته.
‫پس محض اطمینان...هیچی؟
‫مم.
‫نه، همه ش به خودم میگم:
‫«سعی کن به خاطر بیاری»، می دونید؟
‫اما مثل اینه که بخوای ‫خودت رو مجبور به پرواز کنی.
‫مهم...مهم نیست چه قدر ‫باور داشته باشی می تونی...
‫انجامش بدی، ‫تهش تبدیل می شی...
‫به یه کیسه خون آلود ‫پر از استخون و دل و روده و این حرف ها.
‫اُه.
‫اما در همین حد بگم... ‫پسر، حتماً خیلی ترسیدی.
‫متأسفم.
‫خیلی خوب، باشه. ‫حالا چی ها می دونیم؟
‫خب، ببخشید. خودکارم.
‫خیلی خوب، چی ها می دونیم؟
‫آم، می دونی که با ماشین تصادف کردی، درسته؟
‫- آره. ‫- آره، خب...
‫معذرت می خوام که مزاحم شدم. ‫بالاخره رد اینا رو گرفتیم.
‫همون لباسیه که وقتی ‫آوردیمتون، تنتون بود.
‫- ممنون. ‫- مرسی.
‫نمی دونیم چطور ماشینت ‫از جاده خارج شد.
‫پلیس های محلی هم ‫چیزی تو صحنه پیدا نکردن،
‫ولی ازشون خواستم ‫محض احتیاط یه نگاه دیگه بندازن.
‫غیر از این،
‫می دونیم که پلاکت ‫به اسم «جسیکا اسمیت» بوده.
‫یادته حول و حوش یه هفته پیش ‫با پول نقد خریدیش.
‫حضوری بوده، ‫اون ور خیابون.
‫برای همین ایشون هم به کاری نمیاد.
[ساعت 2:30، برنت ریج، رستوران گلوریا، میز 5]
‫این چیه؟
‫این جا رو می شناسی؟
‫آه، آره.
‫یه شهر کوچیکه که تقریباً ‫پنجاه کیلومتری شمال این جاست.
‫چیزیش برات آشناست؟
‫نه.
‫می دونی، واسه فرداست.
‫یعنی امروز بیست و پنجمه، ‫برای همین با هر کس که قرار داری،
‫واسه فرداست.
‫مگر این که مال ماه پیش بوده باشه.
‫شاید هم ماه بعد باشه. آره.
‫خب، اگه فکرش رو بکنی، ‫ممکنه هر ماهی باشه.
‫درسته.
‫ولی احتمالاً نیست، ‫چون الان که دیدمش،
‫پیش خودم فکر کردم «اون قرار...
‫...قطعاً واسه فردا بوده.»
‫احتمالاً.
‫می دونی چیه؟
‫می تونم یکی رو بفرستم ‫اون جا که چکش کنه.
‫راحت باش.
‫می تونی...می دونی، ‫می تونی به زبون بیاریش.
‫منظورت چیه؟
‫هر چی تو فکرته ‫که از گفتنش می ترسی.
‫متوجهی که چطور به نظر میاد، نه؟
‫مردی که وسط یه جای پرت رانندگی می کنه...
‫...و نه گوشی داره، ‫نه کیف پول، نه حافظه...
‫...و تنها چیزی که باقی مونده، یه تیکه کاغذه.
‫یعنی داری میگی دارم دروغ میگم؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫معـ...معذرت می خوام.
‫نمی تونم تصور کنم چه حسی داره.
‫حتی...حتی وقتی یادم میره ‫آشغالا رو ببرم بیرون، هضمش برام سخته.
‫خیلی خوب. آم، میشه ‫ازت عکس بگیرم؟
‫می تونم به مرزبانی استرالیا ‫یا پلیس فدرال استرالیا بدمش و...
‫یه کاریش می کنیم.
‫- باشه. ‫- خیلی خوب.
‫بیام جلو.
‫اُه، خب... ‫خب، خیلی نزدیکه.
‫- آره. ‫- خیلی نزدیکه.
‫آره.
‫ببین...
‫نمی دونم خوش بینی...
‫...یا بدبین، ولی یه خبری میشه.
‫می فهمیم کی هستی.
‫سه سوته کل این صفحه پر میشه.
‫به دنیای لذیذ رونی خوش اومدین.
‫چطور می تونم کمکتون کنم؟
‫اُه، میشه یه برگر مرغ لطف کنین؟
‫- فقط یه برگر مرغ؟ ‫- آه، آره، همین کافیه.
‫تخفیف ویژه داریم.
‫یه دلار به سفارشتون اضافه کنین ‫که لقمه پنیری هامون رو امتحان کنین.
‫- چی چیتون رو؟ ‫- لقمه پنیری.
‫مخلوط پنیر ‫با رویه خرده نون.
‫تُردن و کنار سس باربیکیو سرو میشن.
‫آه، نه، لازم نیست.
‫بسیار خوب، ‫پس یه برگر مرغ.
‫میشه 4 دلار و 50 سنت. ‫از پنجره لطف کنید.
‫راستش...باشه، باشه.
‫لقمه ها رو امتحان می کنم.
‫هی، عمو جون. ‫چی کار می کنی؟
‫فقط می خواستم ‫هوای تازه بخورم.
‫با وضع فعلی قوزکت ‫راه رفتن فکر خوبی نیست.
‫چیزی که لازم داری، استراحته.
‫آره، چیزی که لازم دارم ‫اینه که دیگه زل نزنم به این سقف.
‫خب، رسیدیم.
‫همون چیزیه که می خواستی؟
‫خب، لااقل دلم ‫برای سقف تنگ نشده،
‫اگه منظورت اینه.
‫اُه، لعنت. ‫من باید برم.
‫می تونی خودت برگردی؟
‫مشکلی نیست.
‫تبریک میگم.
‫- این هم از این. ‫- اُه، نه. دردسر.
‫تبریک میگم.
‫- کدوم طبقه ای؟ ‫- آه، دوم.
‫منظورم طبقه سومه...فکر کنم.
‫- بالاخره کدوم؟ ‫- ببخشید.
‫یه نفر دیگه من رو آورد پایین. ‫طبقه سوم.
‫آره. سوم.
‫هی، رو به راهی، رفیق؟
‫نمی دونم کجام.
‫نمی دونم کدوم گوریم.
‫باشه، باشه، رفیق. آروم باش.
‫آروم باش، خب؟
‫چیزیت نمیشه. بیا.
‫ردیفه دیگه؟
‫آره. ممنون.
‫هی!
‫سلام، خانم خانما! ‫گرسنه ای؟
‫آه، آره، می تونم غذا بخورم.
‫آووکادو و چغندر کبابی ‫برای خودمون گرفته م.
‫پادشاه و ملکه ‫دنیای سبزیجات.
‫- به نظر عالی میاد. ‫- نه، نمیاد،
‫ولی مفیده. ‫برامون مفیده.
‫- آره. ‫- آم، هی.
‫تا آماده خوردن بشه، ‫20 دقیقه ای وقت داریم.
‫می تونیم...
‫اُه، الان؟ ‫من تازه اومدم تو.
‫عروسیمون نُه هفته دیگه ست...
‫...و والتز اول که خود به خود انجام نمیشه!
بذارین بیام بیرون!!!
کسی صدام رو می شنوه!؟
‫کسی صدام رو می شنوه؟
‫کمکم کنین!
‫ساده ست.
‫دارم بهتون میگم باید برم.
‫اگه الان بری، ‫دوباره خودت رو...
‫- ...مجروح می کنی. ‫- آره و اگه بکنم،
‫میرم به نزدیک ترین بیمارستان و...
‫دکتر گفت می خواد ‫این جا نگهت داره.
‫می دونم چی گفته، ‫ولی نمی تونم همین طوری این جا بشینم.
‫هی. همه چیز مرتبه؟
‫می خواد علی رغم توصیه پزشک، ‫خودش رو ترخیص کنه.
‫میشه لطفاً سر عقل بیاریش؟
‫حق با اونه. نمیشه همین طوری بری.
‫وگرنه چی میشه؟ ‫جلوم رو می گیری؟
‫تازه تصادف کردی!
‫من این...من این... ‫این جا دراز کشیده م...
‫...که چی بشه؟
‫من هیچی ندارم.
‫نه اسمی دارم، ‫نه خونه ای، نه لباسی.
‫لباس هایی که بهم دادین ‫احتمالاً مال یه مُرده هست
‫نمی تونی بدون هیچی، ‫غیر از تیکه کاغذی که دستته،
‫سرت رو بندازی بری ‫تو برزخ صحرای سرخ...
‫...و انتظار داشته باشی ‫اوضاع برات خوب پیش بره.
‫تنها چیزیه که دارم.
‫یادداشته می گفت 2:30 امروز.
‫هر کی که باهاش قرار دارم، ‫می تونه بهم بگه کی هستم.
‫- بیا. ‫- نه، نه، نه.
‫- لازم نیست این کار رو بکنی. ‫- اُه، پس چطوری...
‫...می خوای به برنت ریج برسی؟
‫می خوای تا اون جا راه بری؟
‫مرسی، هلن.
‫واقعاً مجبور نیستی ‫این کار رو بکنی.
‫آره، خب، «نه» تو کَت تو نمیره...
‫...و مهربون بودن ضرر نداره، داره؟
‫کارت اطلاعات تماسم رو گذاشتم توش، ‫پس می تونی هر وقت خواستی بهم زنگ بزنی،
‫مخصوصاً با توجه ‫به این که تو دنیا،
‫فقط من رو می شناسی.
‫امیدوارم چیزی ‫که دنبالشی رو پیدا کنی.
‫- ممنون. ‫- آره.
[ساعت 2:30، برنت ریج، رستوران گلوریا، میز 5]
[برنت ریج]
‫برنت ریج.
‫بعد از ظهر بخیر.
‫ممنون، پابلو.
‫بس کن.
‫بیچاره رو می ترسونی.
‫برو سفارش نوشیدنیش رو بگیر.
‫سلام، در چه حالین؟
‫امروز من پیش خدمتتون هستم.
‫اسمم لوسیه. ‫با «آی».
‫سلام.
‫خب، من همین الان ‫عجیب ترین حرفِ...
‫...این چند وقت رو شنیدم.
‫آره، باشه. پس... ‫همکارت بهت گفته؟
‫اُه، خدای من.
‫واقعاً داری جدی میگی، مگه نه؟
‫اسمت چی؟ اسمت رو یادت نیست؟
‫- نه. ‫- وای.
‫می دونی...این شوخی نیست، خب؟
‫- ببخشید، نمی خواستم... ‫- نه، مهم نیست.
‫تا حالا کسی رو ندیده بودم ‫که فراموشی داشته باشه.
‫کاری از دستم ساخته ست که...
‫آم، می تونی از دادنِ ‫لیموناده بهم شروع کنی.
‫اُه، آره. ببخشید. اُه!
‫- اُه، خدای من. خیلی متأسفم. ‫- نه، عیبی نداره.
‫- اُه، لعنت. عذر می خوام. ‫- تقصیر من بود.
‫نه، نه، بذار من... ‫من میرم...
‫می دونی چیه؟ ‫میرم تمیزش می کنم.
‫باشه. اُه، نه، ببخشید.
‫دستشویی هامون ‫در حال حاضر خرابن.
‫راستش از اونایی که اون ور ‫جاده ن استفاده می کنیم.
‫می تونم...می تونم نشونت بدم.
‫- نه، لازم نیست. ‫- نه، زحمتی نیست.
‫خیلی متأسفم.
‫زوج پیری که اون ور جاده زندگی می کنن،
‫اجازه داده ن تا وقتی دستشویی خودمون ‫خرابه، از مال اونا استفاده کنیم.
‫واقعاً دارن از نظر روحیه اجتماعی...
‫...سنگ تموم می ذارن، مگه نه؟
‫این که به غریبه ها اجازه میدن ‫تو ملکشون قضای حاجت کنن.
‫اُه، خب، می دونی... ‫روزی دو تا غذای مُفت می گیرن.
‫معامله منصفانه ایه.
‫هی، آم، نمی خواستم ‫داخل بهت بخندم.
‫صرفاً وقتی عصبی میشم، ‫یه جورایی بی دست و پا میشم.
‫گندش بزنن. ‫سندی. سندی!
‫من این جام.
‫سلام.
‫من هلنم، اونی که واقعاً ‫نمی خواد این کار رو بکنه.
‫منظورم اینه که سخته، نه؟
‫این روزها دو برابر سخته، ‫چون مردم میگن:
‫«چاقی عیب نداره. ‫وقتشه قبولش کنیم.
‫چربی هاتون رو دوست داشته باشین.»
‫ولی واقعاً که نمیگن، میگن؟
‫نه، این سوال صادقانه بود.
‫برای همین حس می کنم ‫تحت فشارم که عاشق...
‫...تیکه های تپل بدنم ‫باشم که در واقع عاشقشون نیستم...
‫...و اگه قبولش نکنم ‫و «چربی هام رو دوست نداشته باشم»،
‫پس من یه زن واقعی نیستم، درسته؟
‫انگار وزن کم کردن خجالت آوره،
‫چون اون وقت انگار تسلیم شده م.
‫نمی تونم ببرم.
‫انگار تو یه بزرگراه ‫دارم با 80 تا سرعت میرم...
‫...و این کمترین سرعت مجازه،
‫ولی همه جا دست انداز هست.
‫شاید هم یه راه معرکه ست ‫برای این که خودم رو قانع کنم...
‫...یه بشقاب پر سوسیس بخورم.
‫- ممنون. ‫- خیلی سخت نبود، درسته؟
‫خیلی خوب، از وقتی همگی ‫دستور پخت کم کالری محبوبمون رو...
‫...با هم به اشتراک گذاشتیم، ‫چند هفته ای گذشته.
‫چطور بود؟
‫به نظرم...می دونی...بار اول بود. ‫بهش عادت می کنی.
‫مشتاقم بشنوم با سبزیجات ماهمون...
‫...چطور پیش رفتید.
‫چغندر زیبا رو چطور پختید؟
‫سالی، بیا از تو شروع کنیم.
‫اگه شباهتی به کدوی شکم پرت...
‫...با مایه پنیر کوتاژ و نعناع ‫داشته باشه، سراپا گوشم.
‫ببخشید.
‫- آم، هلن چمبرزم. ‫- سلام.
‫گروهبان لمون هستم،
‫از اداره پلیس برنت ریج.
‫بهم گفته ن شما کارآگاهی هستین ‫که باید باهاش تماس بگیرم.
‫اُه، خب...من در واقع ‫چیز نیستم...ولی، آره.
‫یه جورایی تو این مورد هستم.
‫- سر صحنه تصادفین؟ ‫- آره.
‫متأسفانه این جا چیز زیادی نیست.
‫پس نه کیف پول، نه گوشی؟
‫- هیچی؟ ‫- نه.
‫فقط یه چیزی دور ‫از محل تصادف بود.
‫فکر می کنیم احتمالاً ‫از ماشین قل خورده بیرون.
‫خب، چی هست؟
‫یه چیزی که می گیره ‫ولی هیچ وقت نمی کشه.
‫چی؟ مثل تفنگ اسباب بازی؟
‫به چی فکر می کنی؟
‫یا بدشانس ترین دنیام...
‫...یا یکی سعی داره بکشدم.
‫راستیتش، فکر کنم ‫اگه کسی بخواد بکشدت،
‫بدشانس ترین دنیایی.
‫نکته خوبیه.
‫الانش هم لباس یه مرده تنمه،
‫پس با آمادگی اومده م.
‫- بفرمایید، بچه ها. ‫- نوش جون.
‫مرسی.
‫چرا کسی باید بخواد من رو بکشه؟
‫اُه، لعنت. این حرف نداره!
‫امیدوارم اعتیاد نداشته باشم.
‫هی.
‫ببخشید. همین جاست؟
‫تو این شهر همه ش ‫دو جا واسه موندن هست...
‫...و بهتره به دلایل بهداشتی ‫به اون یکی نزدیک نشی.
‫در ضمن، احتمالش خیلی کمه...
‫...که این دو تا سعی داشته باشن بکشنت.
‫- دمت گرم. ‫- خواهش می کنم.
‫سلام. آم...
‫من دنبال یه جایی واسه موندنم.
‫سلام، بیا تو. ‫بیا تو.
‫همین الان داشتم ‫به شوهرتون می گفتم...
‫...که دنبال یه اتاقم.
‫متأسفانه زیاد پول ندارم.
‫اُه، نگران رالفی نباش. ‫گوشش هیچی نمی شنوه.
‫البته اگه یه نصفه سلول تو مغزش بود،
‫- می تونست سمعکش رو بذاره و بشنوه. ‫- معذرت می خوام.
‫- نمی...نمی خوام... ‫- اصلاً نگران نباش.
‫صرفاً مایه ناامیدیه.
‫آم، اگه مشکلی نیست، ‫کوچیک ترین اتاق 30 دلاره.
‫آره.
‫هی، چطوره بگیم 20 تا؟
‫مرسی.
‫به هر حال که سرمون شلوغ نیست!
‫یه کلید بهت میدم ‫که بتونی بری و بیای.
‫می خوایم فکر کنی ‫خونه خودته، مگه نه؟
‫این جا رسم همینه.
‫بفرما، رالف.
‫آه، می تونیم یه فنجون چای بخوریم ‫و اگه دوست داشتی، «بازمانده استرالیایی» رو...
‫...تماشا کنیم.مرحله شورای قبیله شونه.
‫به نظرم، امشب ‫پیت پرت میشه بیرون،
‫چون یه عوضی تمام عیاره،
‫ولی گاهی وقت ها دوست دارن ‫اوضاع رو به هم بریزن، مگه نه؟
‫خوبی؟
‫- من خوبم. ‫- بهت نمی خوره خوب باشی.
‫ببخشید. روز خسته کننده ای بود.
‫خدایا، چه خجالت آور.
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫لعنت! ‫گندش بزنن!
[ناشناس]
‫آه!
‫ببخشید. یکی پشت خط باهات کار داره.
‫مرسی.
‫اُه، بیا. این هم گوشی.
‫- الو؟ ‫- پیدات کردم!
‫البته نه که سخت بوده باشه.
‫تو برنت ریج همه ش ‫دو جا واسه موندن هست.
‫راستی منم.
‫تنها دوستت تو کل دنیا.
‫هلن.
‫- اسمم رو یادت موند! ‫- البته،
‫ولی شرط می بندم ‫تو اسم من رو یادت نیست، نه؟
‫ببخشید، حرف عجیبی بود.
‫نه، درسته، چون ‫تو...اسم نداری.
‫هی، قرارت چطور بود؟ یادداشته رو میگم.
‫آه، آره. طرف پیداش نشد.
‫آه، ای بابا. متأسفم.
‫این ور هم تو بحث شناسایی تو،
‫هیچ خبری نشده،
‫ولی به پلیس های محلی ‫گفتم دوباره صحنه رو چک کنن...
‫...و اونا یه چیزی پیدا کردن.
‫یه چیزی که به قول طرف،
‫«می گیره ولی هیچ وقت نمی کشه».
‫مثل تفنگ اسباب بازی؟
‫چه عجیب! منم همین رو...
‫آه، ولش کن.
‫نه، دوربین. ‫دوربین یه بار مصرف.
‫فکر می کنن مال منه؟
‫با توجه به این که یه جای پرت ‫افتاده، باید باشه.
‫گوش کن، دادیم عکس ها رو ‫ظاهر و اسکن کنن.
‫اگه دوست داری، می تونم ‫برات ایمیلشون کنم.
‫من آدرس ایمیل ندارم.
‫خب، حداقل یادم نمیاد داشته باشم.
‫- منظورم اینه که می تونم... ‫- بفرما، عزیز دلم.
‫مرسی. آم، راستش ‫می دونی...صبر کن.
‫اگه بتونی به «سو ات بی لاج ‫دات کام دات ای یو» بفرستیشون،
‫عالی میشه.
‫خیلی خوب، باشه.
‫یه نگاه بنداز و ببین ‫چیزی یادت میاد یا نه.
‫اگه نیومد هم نگران نباش.
‫من می فهمم اسمت چیه.
‫به هر حال، الان ‫عکس ها رو ایمیل می کنم.
‫مراقب خودت باش.
‫پشت میز من چی کار می کنی؟
‫اُه، خب، من هنوز میز ندارم، ‫برای همین گفتم...
‫ولی می تونم برم.
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی خوب.
‫معذرت می خوام. ‫رالف یه خرده...شلخته ست.
‫خیلی خوب. ایناهاش. ‫بفرما.
‫«مردان سنگی نالا»! ‫شاید برای همین این جایی.
‫- معذرت می خوام؟ ‫- مردان سنگی نالا.
‫خیلی قشنگن. ‫از نزدیک بهترن.
‫این چیه؟ نزدیکه؟
‫آه، تا این جا ده کیلومتر ‫فاصله داره، عزیز دلم.
‫- باید برم. ‫- الان بسته ست.
‫فقط باید برسم اون جا.
‫می تونم اگه خواستی، ‫صبح ببرمت.
‫مرسی.
‫فعلاً...نظرت درباره ‫همون فنجون چای چیه؟
‫می تونیم آخر «بازمانده» رو تماشا کنیم.
‫در جریان ماجرا می ذارمت، ‫چون نیتن تازه...
‫آره، من واقعاً خسته م، ‫ولی...می دونین چیه؟
‫آم، باشه، چرا که نه.
‫چطوره «بازمانده» تماشا کنیم؟
‫امشب، همون طور ‫که همگی می دونین،
‫باید با رأی گیری ‫یکی رو بندازین بیرون.
[جین عزیز، از اون روز تو تریازژ
‫معذرت می خوام، خانم.
‫می تونین یه کمکی بهم بکنین؟
‫حتماً.
‫شنیده م یه آقایی رو ‫بعد از تصادف...
‫...نزدیک برنت ریج آورده ن این جا.
‫آم، اونی که اسمش رو نمی دونست؟
‫می دونین کدوم اتاقه؟
‫قبل تر زنگ زدم و گفتن ‫همین وراست، ولی...
‫اُه، دیروز خودش رو مرخص کرد.
‫رفته، ولی حالا که اومدین،
‫شاید بتونین بهمون بگین کیه.
‫- طرف حافظه ش رو از دست داده. ‫- کجا رفته؟
‫اگه دوست دارین، اسم ‫و شماره تماستون رو بذارین...
‫...که بتونم بهش اطلاع بدم.
‫نگفت کجا داره میره؟
‫- آقا، اگه لطف کنین... ‫- بی خیال.
‫کمک بزرگی کردین.
‫می دونین، مادرم هم پرستار بود.
‫شغل شریفی دارین.
‫شغل شریفیه.
‫هی. بلیتم رو خورد.
‫اُه، باز داره بازی در میاره.
‫باید ببرمش بالا.
‫- ممنون میشم. ‫- نه، زحمتی نیست.
‫می دونین، مادرم ‫تو پارکینگ کار می کرد.
‫شغل شریفی دارین.
‫شغل شریفیه.
‫آب و هوای گرم و خشک و طوفانی...
‫خط وقوع آتش سوزی رو بالا...
‫اوف.
‫ببخشید. فکر کنم عادته.
‫یادتون باشه از طریق وبسایت،
‫صفحات شبکه های اجتماعی...
‫یا اخبار رادیوییمون،
‫در جریان جدیدترین گزارش های هواشناسی...
‫یا اخطارهای منطقه تون باشید.
‫پایان بخش هواشناسی.
‫برمی گردیم پیش خودت، میراندا.
‫ممنون، جیم. ‫این هم سرتیتر اخبار.
‫بعد از این که معلوم شد یک بمب...
‫باعث انفجاری در شهر کوچک...
،برنت ریج شده،
‫محققان بخش جرایم سنگین به اونجا فرستاده شدن
‫تلفاتی وجود نداشته.
‫شما رو در جریان ‫ادامه این ماجرا خواهیم گذاشت.
‫مرد 67 ساله ای از جرج تاون...
‫بمب؟
‫خدایا، به حق چیزهای ندیده!
‫آره. این طوری هم می شه گفت.
‫چیزی یادت میاره؟
‫نه، فکر می کردم شاید...
‫نمی دونم.
‫گفتم شاید یه چیزی کمکم کنه به یاد بیارم
‫حالا چی می شه؟
‫حالا...
‫حالا هیچ ایده ای ندارم.
‫هی، اون کار می کنه؟
‫آه، البته.
‫فیلم هاش رو هنوز داری؟
‫- رفیق، تو کی هستی؟ ‫- آره.
‫باید...باید تصاویرش رو ببینم.
‫هر چیزی که از 3روز قبل داری.
‫چرا؟
‫ما این چیزا رو به هر کسی نمی دیم
‫به آقا هر چی نیازه ببینه نشون بده.
‫این آقا تو یه تصادف شدید بوده.
‫هیچ کوفتی یادش نیست.
‫حتی نمی دونه کیه.
‫می دونم قبل از تصادف اومده بودم اینجا.
‫امیدوارم یه چیزی ‫تو اون دوربین باشه...
‫...که بتونه کمکم کنه ‫توجیهش کنم.
‫این که با کی بودم، ‫با کی حرف زده م...
‫تو؟
‫- تو فراموشی داری؟ ‫- آره.
‫رفیق!
‫محشره!
‫- آره، واقعاً نیست. ‫- همش تو هارد درایوه.
‫باید هنوز همین جا باشه.
‫اُه، آره. دنبال چی بگردم؟
‫آم، بیا برگردیم به تاریخ تصادف، یعنی 24ام
‫خیلی هیجان انگیزه.
‫خیلی خوب. باشه.
‫بفرما.
‫اوناهاش.
‫آه، من دارم چه غلطی...
‫پیراهنم چی شده؟ ‫ترسناک شدم.
‫برای چی دارم ‫یه کوآلای پشمالو می خرم؟
‫می تونم بهت بگم چی داری می گی
‫رالفی برات لب خونیش می کنه.
‫آه، درسته. ‫خیلی خوب، باشه.
‫داری می پرسی ‫نزدیک ترین پمپ بنزین کجاست.
‫اون داره آدرس می ده.
‫آدرس سدلپک رودهاوس.
‫خب، ممنون.
‫سدلپک ته همین خیابونه.
‫اوه، تشریف آورد!
‫آقای کمدین!
‫- من رو می شناسی؟ ‫- نه، نمی شناسمت، رفیق.
‫نه، منظورم اینه ‫که هم دیگه رو دیدیم؟
‫ببخشید، حافظه م دچار مشکل شده
‫چند روز پیش اومدی اینجا.
‫یه کم بنزین زدی،
‫بعد برای کلید دستشویی امضاء زدی.
‫برای چی...برای چی باید ‫برای کلید دستشویی امضاء بزنیم؟
‫- جدی می گی؟ ‫- نمی دونم، فقط...
‫مردم که نمی خوان بخرنش!
‫صبر کن...پس...پس... ‫داری می گی...
‫داری می گی من براش امضاء زدم؟
‫اسمم رو امضاء زدم؟ ‫می شه ببینمش؟
‫همون طور که گفتم، ‫آقای کمدین.
‫[داندی کروکودیل] ‫کمدینی دیگه.
‫صبر کن، پس...
‫امضاء زدم، بعدش چی؟
‫بهم بگو.
‫رفتی دستشویی.
‫خدایا.
‫اجازه هست؟
‫- پس میاریش دیگه؟ ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫بیرون، پشت ساختمون.
‫♪ اگه برام مهم نبود ♪
‫♪ بیشتر از اون چه که در قالب کلمات بشه گفت ♪
‫♪ اگه برام مهم نبود ♪
‫- الو؟ ‫- اُه، اُه، اُه! اُه!
‫- الو؟ ‫- اُه، پسر. اُه، پسر. اُه، پسر.
‫خدا رو شکر! ‫خدا رو شکر!!!
‫باید کمکم کنی. ‫لطفاً کمکم کن.
‫کیه؟