‫چه نوع شغلی داری؟
‫لجستیک!
‫یعنی چی؟
‫می شه...
‫مسیری که چیزهای مختلف ‫برای رفتن از نقطه الف به نقطه ب طی می کنن.
‫همیشه برام منطقی بوده.
‫تایلر عاشق این کتاب می شه.
‫پسرم رو می گم.
‫که پیش الیزابته! آره.
‫همین رو براش بفرست.
‫بازم دارم.
‫چه حسی داره که...
‫یه دستاورد واقعی در زندگی داشته باشی؟
‫حس عجیبی داره.
‫تمام کسانی که منو می شناختن رو از دست دادم.
‫تو رو از دست دادم.
‫چون قبل از هر چیز، باید این کتاب رو تموم می کردم.
‫فقط...
‫فقط این طوری بلدم این جریان رو مطرح کنم.
‫فقط شرمنده ام که...
‫انقدر دیر کردم.
‫میراندا هستم.
‫میراندا، کلارک هستم!
‫قبل از شیوع، با هم آشنا شدیم.
‫کلارک، حالت چطوره؟
‫اون موقع که داشتیم حرف می زدیم، ‫می خواستم همین سئوال رو ازت بپرسم.
‫از چند تا پله افتادم پایین.
‫آها. کجایی؟
‫مالزی!
‫- تو کجایی؟ ‫- میشیگان.
‫توی جایی که فقط ‫با اسم «فرودگاه سورن سیتی» شناخته می شه.
‫بذار حدس بزنم!
‫- هواپیما به مشکل خورد؟ ‫- اوهوم.
‫تو راه شیکاگو هستم،
‫می خوام جسد آرتور رو تحویل بگیرم.
‫تو در چه حالی؟
‫تنها توی یه اتاقِ هتل در رو به روی خودم بستم،
‫یه جورایی نشئه ام،
‫کل دنیا داره به آخر می رسه،
‫به این امیدم که زنده بمونم و طلوع خورشید رو ببینم
‫همین حالا یه دوست قدیمی بهم زنگ زد.
‫خب، می خواستم یه چیزی رو بهت بگم، میراندا.
‫چون ممکنه زنده نمونیم!
‫در این لحظه...
‫اون...
‫چند ماه اولی که تو و آرتور با همدیگه بودین...
‫شادترین دوران زندگیم بود.
‫کاش با هم در تماس می موندیم.
‫من اهلِ در تماس موندن با کسی نیستم.
‫می دونم.
‫اینم می دونم که چند وقته آرتور رو ندیدی،
‫اما حدود 1ماه پیش توی شیکاگو...
‫باهاش شام خوردم...
‫و راجع به تو صحبت کردیم.
‫بهش گفتم تو عوضی نبودی،
‫صرفاً یه هنرمند بودی.
‫بهم زنگ زد
‫گفتش یه حرف هایی زدی که چشم هاش رو باز کرده.
‫عه!
‫روز بعدش بیدار شدم و کتاب رو تموم کردم،
‫2صفحه آخرش بود.
‫پرواز کردم طرف شیکاگو.
‫یه چاپخانه به اسم «زالینسکی» ‫توی شهر «لینکلن وود» پیدا کردم.
‫5نسخه چاپ کردم.
‫می خواستم یه نسخه برات بفرستم،
‫اما حالا اینجاست.
‫خب، صحبت هات با آرتور به کجا کشید؟
‫ازم خواست بریم بیرون.
‫یه برنامه چیدیم.
‫فقط...
‫گذرمون بد موقع به هم افتاد!
‫می دونستی فقط یه جاده درست و حسابی به فرودگاه هست؟
‫چی... چی گفتی؟
‫گفتم الآن وسط جزیره ناکجا آبادی؟
‫اگه توی فرودگاه کسی بیمار نباشه، ‫هنوز یه شانسی داری.
‫خب، نه، ببخشید. قبلش رو می گم.
‫اینکه «گذرمون بد موقع به هم افتاد»؟
‫آخه الیزابت و تایلر اینجا پیش من هستن.
‫این...
‫وقتی توی هواپیما دیدمشون ‫خیلی بهش فکر نکردم...
‫اما حالا...
‫میراندا...
‫باید کمکشون کنی.
‫چه طور؟
‫میراندا!
‫در حال حاضر...
‫تمام پیشخوان های امور مشتریان بسته هستند.
‫تا اطلاع ثانوی این...
‫جیم؟
‫حالت چطوره؟
‫دارم می میرم.
‫الآن دندونی که پُر کرده بودم ریخت!
‫کمک احتیاج دارم.
‫باشه.
‫مهمان های افتخاریمون، سمفونی سیار،
‫8امین روز قرنطینه اشون رو پشت سر گذاشتند.
‫تشکر فراوان از تمام افراد جامعه امون...
‫برای تعهدی رو به رشد ‫برای سلامت و امنیت!
‫این ها مال قبل از شیوع هستن؟
‫نه، ولی شبیه قبل از شیوعن!
‫از نوعِ فیلم «بیسکویت سبز». ‫(آخرالزمان با غذاهای مصنوعی)
‫ببینید، ببینید، اون آگوست ـه.
‫دیشب اینجا چه اتفاقی افتاد؟
‫توی موزه یه مورد آتیش سوزی ‫بر اثر نوسان برق داشتیم.
‫پس از روغن گیاهی استفاده می کنیم!
‫نمی ذارم مردم ـمون یه شب دیگه رو...
‫توی تاریکی سر کنن!
‫الیزابت!
‫تبریک می گم، قرنطینه تموم شد.
‫کریستن، الکساندرا خیلی ازت تعریف کرد.
‫خیلی خوشحالم که بالاخره دیدمت.
‫دیگه دلمون می خواد بریم. ‫با سارا!
‫رهبر ارکسترتون حالش خوب میشه، ‫ولی فعلاً نمی تونه سفر کنه.
‫یه روز طول می کشه تا به دکتر برسیم،
‫یه روز هم برای تا اینجا آوردنش طول می کشه.
‫پس حالا که فردا هم اجرا دارید،
‫بعد از نمایش می تونید پسش بگیرید.
‫بیا کنارم بشین.
‫توی سال دهمِ شیوع، ‫اسم سمفونی سیار رو شنیدم.
‫صبور بودم! ‫سال پونزدهمِ شیوع، پیشنهاد کردمش.
‫می دونستم کلارک بالاخره قبول می کنه.
‫که کرد!
‫نمی ذارم این بیماری ما رو از مسیرمون خارج کنه.
‫باید درها رو باز کنیم.
‫می دونی، همۀ شهرهایی که می ریم توشون...
‫20 سال برای زنده موندن جنگیدن.
‫حتی یه دونه ـشون هم تا حالا زندانی ـمون نکردن،
‫اعضامون رو گروگان نگرفتن!
‫پس بابت اون آتیش متأسفم،
‫ولی گور باباتون!
‫شماها خاص نیستید.
‫چیه؟ تو چی از دست دادی؟
‫موزۀ تمدن رو!
‫از شانس خوبت...
‫دنیا هنوز پر از آشغال های قبل از شیوعه!
‫- بیشتر از این حرفا از دست دادم. ‫- ولی اون برگشت!
‫پسرم توی یه آتیش سوزی مُرد.
‫- از هر کسی خواستی بپرس. ‫- نه.
‫پسرت فرار کرد.
‫اون وقت الان برگشته.
‫هیچکس از زمان قبل از شیوع، کسی رو پیدا نمی کنه.
‫آنفولانزا همه چیز رو از همه گرفت.
‫پس مهمه...
‫که کسی رو پس بگیریم یا نه.
‫فکر می کردم پسرم...
‫خودشو زنده زنده...
‫جلوی من سوزوند.
‫و این کار رو باهام کرد...
‫تا دیگه امیدی نداشته باشم.
‫حتی نتونستم آرزوش رو داشته باشم!
‫اونی که برگشته کیه؟
‫اصلاً پسرم رو نمی شناسم.
‫حتی باهام حرف نمی زنه.
‫فقط... فقط جوری بهم زُل می زنه ‫که انگار یه روحم!
‫تو «گرترود» هستی.
‫جانم؟
‫باید نقش گرترود رو بازی کنی.
‫توی تئاتر «آف برادوی» نقش گرترود رو بازی کردی!
‫توی مجلۀ «آس» در موردش خوندم.
‫من دیگه بازیگر نیستم،
‫دارم کارگردانی می کنم.
‫نه، کارگردان که منم!
‫ولی این جوری می تونی با پسرت حرف بزنی.
‫یه نمایش اجرا می کنیم،
‫بعدش می ریم.
‫کل «سمفونی سیار»!
‫ببینید، آقا.
‫پرس و جو کنید...
‫- توبا! ‫- ... و ببینید توی پاریس چه دانمارکی هایی هستند.
‫چیکار می کنی؟
‫مثلاً داری به یه نفر دستور می دی!
‫نشون بده که با نقشه ای که کشیدی ‫خیلی حال کردی.
‫الان تو کارگردانمون شدی؟
‫آره، تو دوباره نقش «لارتس» رو بازی می کنی.
‫- ولی کارگردانی ـمون با الیزابته. ‫- الیزابت، گرترود میشه.
‫به حرف کریستن گوش کنید.
‫وای، خدا رو شکر!
‫کلارک پرید توی آتیش.
‫وقتی مایلز کشیدش بیرون،
‫دیگه جفت دست هاش سوخته بودن.
‫اینجا تنهاتون می ذارم.
‫یه موضوع دیگه هست که باید بهش رسیدگی کنم.
‫اونا شبیه کرم شب تاب می مونن.
‫این حجم از تغییر...
‫برامون عادی نیست.
‫سلام.
‫اون چیه؟
‫کی نقش هملت رو بازی می کنه؟
‫تو؟
‫پیشگو!
‫وقتی از هم جدا شدیم...
‫رفتم پیداش کنم،
‫رفتم بکُشمش... تا ازت محافظت کنم، ‫تا از همه ـمون محافظت کنم!
‫و وقتی پیداش کردم،
‫همه جا پر از بچه بود.
‫و اون گفت تو در خطری...
‫و می دونست چطور پیدات کنه.
‫- ولی من نمی دونستم. ‫- برام مهم نیست.
‫دیشب دیدم باهاش رفتی یه جایی.
‫دلم می خواد همینجا بمونم.
‫تا یکسال!
‫- نه. ‫- چرا؟
‫چون ما یه دلیلی داره که سفر می کنیم.
‫- دلیلش چیه؟ ‫- اینکه برگردیم!
‫تا هر سال برگردیم.
‫خب، اگه برنگشتیم چی؟
‫الکس.
‫الکس، بس کن.
‫توی پینگتری...
‫حق با تو بود.
‫دیگه نیازی به اینا ندارم.
‫دیگه زیاد از حد همراهم بودن.
‫برام می ذاریشون یه جای امن؟
‫- الیزابت! ‫- الکس؟
‫تو چرا بیداری؟
‫باید بگیری بخوابی.
‫کریستن، حاضری؟
‫آره.
‫فقط بهم اعتماد کن، خب؟
‫خداحافظ.
‫«م.سی» میشه میراندا کارول؟
‫اوهوم.
‫نمی دونستم تو هم نویسندۀ رمان گرافیکی هستی.
‫روزی که خانواده ام مُرد، شروع کردم.
‫کل خانواده ـت توی یه روز مُردن؟
‫آره.
‫نیروهای نجات به دادتان نمی رسند.
‫متأسفم.
‫در مکانی امن بمانید.
‫اگر با اعضای خانواده ـتان هستید، ‫از هم جدا نشوید.
‫خوشحالم زنده نیستن که الان رو ببینن.
‫احتمالاً راهی باشد که بازماندگان بتوانند...
‫خیلی خب.
‫سازمان هواپیمایی الان وضعیتش رو به روز کرد.
‫دوست هات دو ساعت پیش فرود اومدند.
‫هیچکسی هم مبتلا نشده.
‫یه هواپیمای دیگه نیم ساعت پیش فرود اومده.
‫پرواز «گیچگومی» که به زبونِ مردمِ «اوجیبوِی» ‫یعنی «آبِ دریای بزرگ».
‫مبدأ...
‫شیکاگو!
‫هنوز از هواپیما پیاده نشدن؟
‫نه.
‫باید با خلبان حرف بزنم.
‫چرا؟
‫نباید بذاره مسافرها پیاده بشن.
‫توی هواپیما آلوده نمیشن. ‫جاشون امنه.
‫چه جوری باهاش تماس بگیرم؟
‫چه جوری با خلبان صحبت کنم، جیم؟
‫خیلی خب!
‫نمی تونی وارد سیستم ارتباطیِ سازمان هواپیمایی بشی ‫ولی...
‫اسم خلبان...
‫اسم خلبان، کاپیتان «هوگو بنت» ـه.
‫هوگو؟
‫گوشیش رو بگیر.
‫کارت اعتباری، جیم!
‫یالا!
‫بیا، از اون آبیه استفاده کن.
‫گندش بزنن!
‫414-175-6283
‫باهام تکرار کن. باهام تکرار کن، جیم.
‫414-175-6283
‫6283
‫414-175-6283
‫ظاهراً مایلز لامپ ها رو راه انداخت.
‫کسِ دیگه ای رو اینجا قایم کردین؟
‫لامپ ها روشن شدن.
‫اسمت چیه؟
‫سارا!
‫حالت چطوره، سارا؟
‫حاضرم.
‫خیلی خب.
‫چیزی نیست.
‫می تونی دیگه مقاومت نکنی.
‫تو تنها نیستی!
‫اون صدا رو می شنوی؟
‫وای.
‫روحت شاد...
‫سارا.
‫اینجاست.
‫شماها واقعاً یه چیز مثل زندان دارید.
‫اونو هر جا بذاریم فرار می کنه.
‫مثل هودینی ـه.
‫بیا.
‫بیا، اینو برات آوردم.
‫مامانت نقش گرترود رو بازی می کنه.
‫چرا؟
‫چون تو هملتی.
‫اونی که می خواست بازیگر باشه، کودی بود، نه من.
‫باید با مامانت حرف بزنی.
‫باید با همۀ دوستات...
‫از اینجا بری.
‫بعد از نمایش!
‫پردۀ سوم، صحنۀ چهارم.
‫«برو، برو، تو با زبانی نیش دار سؤال می پرسی».
‫«چرا؟ یعنی چه، هملت؟»
‫«دوباره چه شده؟»
‫«مرا فراموش کرده ای؟»
‫«نه، سوگند به پروردگار، این طور نیست.»
‫«تو ملکه ای...
‫و با برادر شوهرت ازدواج کرده ای...
‫و مادرِ من هستی،
‫گرچه کاش که نبودی!»
‫«نه...
‫پس کسی را می آورم که بتوانی با او صحبت کنی».
‫«بیا، بیا، کمی بنشین!»
‫«جایی نمی روی».
‫«تا وقتی آینه ای روبرویت نگرفته ام...
‫و تا وقتی ذات خود را ندیدی، ‫جایی نخواهی رفت».
‫«چگونه می خواهی جلویم را بگیری؟»
‫تایلر!
‫نمی دونم والا.
‫خب، چقدر آسیب وارد شده؟
‫این مال اونه.
‫یه خمیر طبی ـه.
‫توی هفته های آینده...
‫خیلی کارها میشه کرد که به درمان کمک می کنه.
‫اینکه فقط یه نفر رو داشته باشی،
‫خیلی ارزشمنده!
‫فقط یه نفر دیگه!
‫اون...
‫اون یکی بیمار...
‫زنده نموند.
‫ولی من کنارش بودم. با آرامش رفت.
‫نمی شناختمش.
‫سمفونی سیار اینجاست.
‫اون رهبر اکسترشون بود.
‫پوستر زردی که اون پُشته رو نگاه کن.
‫[سمفونی سیار تقدیم می کند:] ‫[هملت اثری از ویلیام شکسپیر]
‫جوابم هنوز منفیه.
‫تو نباید نقش گرترود رو بازی کنی،
‫تایلر هم نباید نقش هملتِ لامصب رو بازی کنه،
‫چون اینجا که جای هنر درمانی نیست!
‫اینجا یه تمدن ـه.
‫فقط این جوری باهام حرف می زنه، کلارک.
‫تنها خواسته ام همینه.
‫تنها خواستۀ منم یه ماشینِ زمانِ لامصبه!
‫راست میگی.
‫تایلر خطرناکه.
‫سعی کردم بکُشمش.
‫دلم می خواست...
‫ولی نتونستم.
‫چرا نتونستی؟
‫می دونی این چیه؟
‫کتاب میرانداست.
‫چطور؟
‫تایلر اینو بهت داد؟
‫نه.
‫آرتور داد.
‫من نقش «گونریل جوان» در «شاه لیر» رو بازی کردم.
‫پشت صحنه همدیگه رو دیدیم.
‫وای خدا!
‫تو «کیکی» هستی!
‫آرتور خیلی دوستت داشت.
‫تایلر رو هم خیلی دوست داشت.
‫- کلارک... کلارک! ‫- نه.
‫نمایشِ کوفتی ـتون رو اجرا می کنیم.
‫من نقش کلودیوس رو بازی می کنم.
‫اگه آرتور زنده بود همینو می خواست.
‫راستی، یادم رفت بگم...
‫رهبر اکسترشون مُرد.
‫دکتر قبل از اینکه بره بهم گفت.
‫یه خبر خوب، برق رو دوباره راه انداختم.
‫برای نمایش امشب نباید مشکلی داشته باشه.
‫وای خدا!
‫کریستن، خیلی متأسفم.
‫خیلی خیلی متأسفم.
‫چیکار کنم؟
‫تا بعد از نمایش، به گروه این خبر رو نمیدم.
‫اگه بفهمن، نمی تونن درست اجرا کنن.
‫- چه کسی آنجاست؟ ‫- نه، جواب مرا بده!
‫- برو. ‫- تکان نخور و خودت را معرفی کن!
‫چه حسی داری؟
‫الان رو میگم.
‫حس می کنم نمی دونم قراره چیکار کنم.
‫این حس برای اجرای روی صحنه عالیه!
‫ایست! چه کسی آنجاست؟
‫ما دوستانِ این کشور...
‫و خادمینِ پادشاه دانمارکی هستیم.
‫نمی دانم دقیقاً چگونه باید این را توضیح بدهم.
‫اما حس عجیبی دارم که به من می گوید...
‫قرار است اتفاق بدی برای این کشور بیفتد.
‫صبر کنید! نظاره گر باشید! دوباره آمد!
‫حتی اگر بمیرم هم می بینمش!
‫اینجا بمان، توهم!
‫اگر صدایی داری یا می توانی با من سخن گویی،
‫سخن بگو!
‫اگر کار خوبی از من بر می آید...
‫که تو را به آرامش و مرا به خشنودی می رساند...
‫به من بگو!
‫اگر اطلاعاتی در رابطه با سرنوشتِ کشورت داری...
‫که اگر بدانیم، شاید بتوانیم جلوی آن را بگیریم...
‫سخن بگو!
‫نگذار این خروس جایی برود، مارسلوس.
‫با نیزۀ خود به آن ضربه بزنم؟
‫اگر سر جای خود نایستاد بزن!
‫- حاضری؟ ‫- اینجاست.
‫اینجاست.
‫کریستن.
‫چرا داری کمکم می کنی؟
‫چون وقتی بهت چاقو زدم به نتیجه ای نرسیدم.
‫موفق باشی!
‫الان؟ الان!
‫گرچه همچنان...
‫خاطرات تازه ای از مرگ برادرعزیزم ‫یعنی پدرِ «هملت» دارم،
‫و در خور است که غم او را در دل داشته باشیم...
‫و در سرتاسر قلمرویمان سوگوار او باشیم، ‫اما زندگی ادامه دارد!
‫بنابراین، همسر او که مثل خواهرمان بوده...
‫هم اکنون ملکۀ ما می شود،
‫و در این وضعیت مشابه زمان جنگ، ‫بیوۀ همسرِ شاهنشاه می شود.
‫و حالا که خوشی لکه دار شده است،
‫در ترکیبی از خوشی و ناراحتی،
‫و ازدواجی در عزا،
‫وزنه ای با دو ترازوی یکسان از اندوه و شعف...
‫به همسرم اهدا می کنم.
‫خواسته هایت را بگو، لارتس؟
‫سرور عزیزم،
‫اگرچه با میل خود به دانمارک آمدم...
‫تا در تاجگذاری شما شرکت کنم،
‫اما اکنون، باید اقرار کنم...
‫حالا که وظیفه ام را انجام دادم،
‫فکر و ذهنِ من درگیر فرانسه است.
‫از شما رخصت برای خروج از اینجا ‫و سفر به فرانسه می طلبم.
‫پدرت رخصت داده است؟
‫نظر پولونیوس چیست؟
‫رخصت داده ام، سرورم!
‫او بارها از من برای رفتن رخصت گرفته است...
‫و مرا خسته کرده است!
‫هر زمان خواستی برو، لارتس!
‫هر چقدر خواستی بمان!
‫و هر گونه خواستی اوقاتت را بگذران!
‫حالا...
‫برادر زاده ام هملت...
‫و پسرم...
‫روابط خانوادگیِ ما بسیار است...
‫و بسیار به هم نزدیک هستیم.
‫چرا همچنان غمگین هستی و ابرها بالای سرت هستند؟
‫این طور نیست، سرورم.
‫من در زیر نور خورشید هستم!
‫هملتِ عزیزم،
‫دیگر این لباس های سیاه را بر تن مکن،
‫بگذار چشم هایت دوست دارِ...
‫پادشاه دانمارک باشند!
‫نمی توانی تا ابد چشم های بسته ات را...
‫به زمین بیندازی و در خاک، دنبالِ پدر شریفت باشی!
‫این موضوع، بسیار عادیست!
‫همۀ زندگان باید روزی بمیرند،
‫و از طبیعت به ابدیت رهسپار خواهند شد.
‫بله مادر، این موضوع عادی است.
‫اگر این گونه است،
‫پس چرا برای تو این چنان خاص به نظر می آید؟
‫به نظر می آید، مادر؟
‫نه، واقعاً این طور است!
‫نمی دانم منظورت از «به نظر» چیست!
‫لباس های سیاه من نیز نمی دانند، مادر!
‫جامه های کاملاً مشکیِ من نیز نمی دانند!
‫آه و ناله های طوفانیِ من نیز نمی دانند!
‫نه.
‫قطراتِ اشک من ‫که همچون رودها جاری اند نیز نمی دانند.
‫چهرۀ غم و اندوه به هر شکل و شمایلی...
‫و هر گونه و حس و حالی از اندوه...
‫نمی تواند حاکی از احساس واقعیِ من باشد!
‫این ها واقعاً برای...
‫مردانی هستند که می خواهند اندوه را نمایش دهند.
‫اما من بیشتر از آن که نمایان باشد...
‫در وجودم اندوهگین هستم!
‫این لباس ها تنها جلوۀ کوچکی از غم من هستند.
‫منم دوستش داشتم، تایلر.
‫التماست می کنم...
‫پیش ما بمان!
‫سلام.
‫چی شده؟
‫یکی از عزیزانم مُرد.
‫الان به دوست هام گفتم.
‫اونا چی ان؟
‫فانوس!
‫پیشگو مشعل رو روشن کرده.
‫خودم دیدم.
‫ایستگاه یازده قراره فرود بیاد.
‫بقیۀ بچه ها کجان؟
‫میشه یه چیزی رو نشونت بدم؟
‫چیزی نیست. نترس... بیا!
‫چاقو ندارم.
‫فقط می خوام نشونت بدم.
‫میشه؟
‫بیا.
‫دیدی؟
‫فقط یه کتابه!
‫پیشگویی از اینجا میاد.
‫پیشگو، پیشگویی رو می شنوه!
‫آره.
‫چون...
‫یادشه چی خونده.
‫خوندن بلدی؟
‫غمت نباشه. بیا.
‫شرمنده که برجتون رو آتیش زدم.
‫خب، خوشحالم این کار رو کردی.
‫از اون برجِ کوفتی متنفر بودم.
‫منم شرمنده ام.
‫بابت اتفاقی که اینجا افتاد.
‫بابت همه چی!
‫اگه می گفتی منم باهات می اومدم،
‫چرا ازم نخواستی باهات بیام؟
‫دلت می خواست بمونی.
‫خوشحال تر بودی؟
‫بعدش رو میگم.
‫آره.
‫خیلی خب.
‫پس دوباره از اینجا میری.
‫درک می کنم.
‫مامان.
‫فقط باهام بیا.
‫باشه.
‫«بعدش یه مدت طولانی توی یه کهکشانِ ناشناس ‫سرگردان هستم.»
‫«دوباره پیداش کردم.»
‫«خونه ام رو.»
‫«قبلاً نُه بار پیدات کردم، شایدم ده بار».
‫«دوباره هم پیدات می کنم.»
‫«چون می شناسمت پیدات می کنم،
‫و چون مثل هم هستیم می شناسمت».
‫«یه کاری دارم.»
‫داستان خوبیه.
‫عاشق یه چرخش داستانیِ خوبم!
‫«هنوز یه کاری دارم.»
‫الو؟
‫شما کاپیتان هوگو بنت هستید...
‫که الان توی هواپیمای گیچگومی 452...
‫در حالت آماده باش ‫توی باند فرودگاه «سورن سیتی» هستن؟
‫بله. شما کی هستید؟
‫کاپیتان، من...
‫ازتون می خوام...
‫تا تمام ارزش های انسانی ای که دارید رو فراموش کنید
‫و بیخیالِ مردگان بشید!
‫شما منو نمی شناسید...
‫ولی اسم من میراندا کارول ـه.
‫من 40 سالَمه...
‫توی جزایر ویرجین به دنیا اومدم.
‫و کل خانواده ام توی یه طوفان مُردن.
‫طوفانِ هوگو!
‫شاید بشناسیدش!
‫اسم منو از روی اون طوفان گذاشتن.
‫پس درک می کنید.
‫دیگه تمومه.
‫عملیات نجاتی در کار نیست.
‫درها رو قفل کنید.
‫نذارید برن بیرون!
‫- کیا؟ ‫- مسافرینتون!
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫آدمایی که توی اون هواپیما هستن ‫دیگه مُرده حساب میشن.
‫همه ـشون روحن! ‫منم همینطور! شما هم همینطور!
‫ولی آدمایی که توی اون فرودگاهن...
‫آدمای اینجا حقشون نیست اینجوری...
‫مثل حیوون های توی قفس بمیرن.
‫نه...
‫حقشون نیست.
‫همۀ کسایی که دوستشون داشتم...
‫و کسایی که منو دوست داشتن، ‫جلوی روم مُردن، کاپیتان.
‫یه سیم برق اومد توی خونه ـمون که ‫زیر سیل بود.
‫منم باید می مُردم.
‫ولی داشتم روی کابینت...
‫رنگ می کردم.
‫برای همین زنده موندم.
‫آدمای توی فرودگاه...
‫روی کابینت هستن!
‫درسته.
‫الان همه ـشون روی کابینت هستن.
‫شما خانواده دارین، کاپیتان؟
‫آره. یه خانوادۀ کوچیک.
‫همسرم جواب نمی ده.
‫براش پیغام گذاشتم.
‫چه پیغامی براش گذاشتید؟
‫که به زودی میام خونه.
‫خب، دوستان، ظاهراً قراره یه کم دیگه طول بکشه.
‫اون هایی که توی اون هواپیما هستن، قهرمانن!
‫تک تکشون!
‫اون آدم ها جونمون رو نجات دادن.
‫تو هم همین طور.
‫با اون سخنرانی های قشنگی ‫که در بهترین زمانِ ممکن کردی!
‫من توی سخنرانی های قشنگ، توانایی داشتم! مگه نه؟
‫منو که تحت تأثیر قرار دادی!
‫اما تو...
‫مایلز، تو لامپ ها رو روشن کردی.
‫«اما اشتباهاتش را به آرامی گوشزد کن...
‫تا شاید شبیه اثراتی از آزادی باشند،
‫فورانی از شخصی با ذهنی قدرتمند،
‫خشونتی از شخصیتی اصلاح نشده،
‫ضربه ای اساسی.»
‫امروز یه نفر رو از دست دادیم.
‫اون عاشق این آهنگ بود.
‫♪ هممم، لس آنجلس ♪
‫♪ برای مرد این داستان، زیاد از حد بود ♪
‫♪ گفت از این زندگی ای که اومده تا بشناستش... ♪
‫♪ می خواد بره ♪
‫♪ گفت برمی گرده ♪
‫♪ برمی گرده و می بینه... ♪
‫♪ اوووه ♪
‫♪ بقایای دنیا رو می بینه ♪
‫♪ دنیایی که همین چند وقت پیش... ♪
‫♪ پشت سر گذاشته بودش ♪
‫- ♪ اون داره می ره ♪ ‫- ♪ می ره ♪
‫♪ با اون قطار نیمه شب به جورجیا ♪
‫♪ با قطار نیمه شب می ره ♪
‫♪ آره ♪
‫♪ گفت برمی گرده تا ببینه... ♪
‫♪ برمی گرده تا ببینه ♪
‫- ♪ یه جای بهتر به مرور زمان پیدا کنه ♪ ‫- ♪ و وقتی سوار شد ♪
‫♪ آره، می خواد این کار رو بکنه ♪
‫♪ منم می رم پیشش ♪
‫♪ می دونم می ری ♪
‫♪ با اون قطار نیمه شب به جورجیا ♪
‫♪ ووو ووو ♪ ‫(صدای قطار)
‫♪ ترجیح می دم توی دنیای اون زندگی کنم ♪
‫اما بدونِ اون توی دنیای خودم...
‫- ♪ زندگی نکنم! ♪ ‫- ♪ دنیای اون... ♪
‫♪ فقط و فقط برای خودشه! ♪
‫- ♪ اون تمام رویا پردازی می کرد ♪ ‫- ♪ رویا پردازی ♪
‫♪ که یه روز یه ستاره می شه ♪
‫- چی شده؟ ‫♪ - سوپراستار ♪
‫♪ اما به جای خاصی نرسید ♪
‫♪ اون از راه دشوارش یاد گرفت... ♪
‫هیلی!
‫♪ که آرزوها همیشه برآورده نمی شن ♪
‫♪ همیشه برآورده نمی شن ♪
‫- ♪ وای نه! ♪ ‫- ♪ نه نه ♪
‫آهای!
‫♪ پس تمام امیدهاش از بین رفتند ♪
‫تقریباً هیچ وقت از نقشه روی گردونه منحرف نمی شیم.
‫پس این...
‫سلام.
‫دوستت دارم، کریستن.
‫منم دوستت دارم.
‫خداحافظ.
‫صبر کن ببینم، حالا؟
‫به ما یه سری بزنید!
‫بریم، مامان.
‫اینجا رو ببین!
‫- سلام، اجازه هست؟ ‫- سلام، آره.
‫- می شه بیام کنارت؟ ‫- آره. سوار شو.
‫- تا می شه مفتی سوار شو، مگه نه؟ ‫- آره.
‫اسم جزیره ات چیه؟
‫دلانو!
‫لارا بچه اونجاست.
‫جزیره ها برای وقتی که بچه داری خیلی خوبن!
‫تا یه حدی می تونن از خونه دور بشن!
‫بچه بزرگ کردن کار مشکلیه،
‫می دونی؟
‫تعادل زندگیت مدام به هم می خوره و درست می شه.
‫مثل یویو می مونه.
‫بچه هات رو دوست داری ‫اما از دستشون عصبانی می شی.
‫اگه بترسونیشون فرار می کنن!
‫با تو که بودم، هیچوقت نمی ترسیدم.
‫من همیشه می ترسیدم.
‫تا اینکه با یه دختره ای آشنا شدم.
‫گفتم تا خونه می رسونمش.
‫هوا خیلی سرد بود.
‫کلیدش رو یادش رفته بود.
‫تا خونه رسوندیش!
‫خانواده ات داره می ره!
‫آره.
‫فرودگاه رو روی نقشه روی گردونه می زنم.
‫سال بعد خانواده ات رو هم بیار.
‫باشه.
‫اون ها همه زیر و بم تو رو می دونن.
‫«فرانک» و «کی» و «آدی».
‫قصه رو براشون می گم.
‫خدانگهدار، کریستن.
‫خدانگهدار