‫[دانشگاه آکسفورد، 1932] ‫ووهو!
‫- آره! ‫ !ووهو-
‫چیزی که شما انگلیسی ها ‫هیچ وقت سرتون نمی شه،
‫اینه که بحث سر هویته.
‫نه، از هویت هم فراتره.
‫من دارم می گم
‫هیو، بیدار شو!
‫من دارم از کشوری صحبت می کنم که چنان
‫باید بخوابم.
‫اصلاً گوشِت با منه؟
‫دارم گوش می دم. ‫دارم به کلمه به کلمه ش گوش می دم.
‫گوش نمی دی!
‫- چیکار داری می کنی؟ ‫- این کاریه که می کنم.
‫می خوام یه چیز حقیقی رو حس کنم!
‫- این شما و این آب زلال ایزیس! ‫- خفه شو، پاول!
‫- منم دوستتون دارم، حتی شما شکاک ها! ‫- اوه، زیپ دهنت رو بکش!
‫- پاول، برگرد! ‫- امروز از فرصت استفاده می کنیم!
‫نسل دیوونه ماست!
‫[لندن، 6سال بعد]
‫ماسک گاز! ‫نمی خواین ببینین؟
‫- تکونش نده‫ !ماسک گاز-
‫- ماسک گاز! بیایید ماسک گاز بخرید! ‫- طنابه رو می کشی؟
‫اگه بلد نیستی، می گم ‫مادرت بیاد نشونت بده!
‫- عذر می خوام‫ مشکلی نیست.
‫خیلی خوب. نکن...ببندش و کارت رو بکن!
‫حالا از چپ بکشید!
‫همین طوری، آروم. ‫خیلی محکم نه!
‫- باید صاف نگهش دارید !آره-
‫آره، خوبه. همین طوری نگهش دارید.
‫بهتر شد، بچه ها. ‫حالا شد یه چیزی.
‫نه، نه، نه، ببینید. تو رو خدا... ‫گیر کرده به سنگ نما!
‫- مراقب باشید!‫ آروم. آروم-
‫- بجنب! ‫- چیکار داری می کنی؟ چرا تابش می دی؟
‫- دارم تلاشم رو می کنم! ‫- خب، بیشتر سعی
‫این...این سمت
‫مواظب باشید!
‫ببینین، تهش
‫این طوریه؟
‫بجنبید، بچه ها.
‫اون سمت چی هست؟
‫جلوی هر چیز پرنده ای رو می گیرن.
‫می دونم، گفتم به موقع میام.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫- خودم هم دیر رسیدم. ‫ !اوه-
‫ممنون.
‫- این چیه؟‫ ماسک گاز آرتوره-
‫تازه رفتم تحویل گرفتمش.
‫نمی دونستم اندازه بچه ها هم می سازنشون.
‫خب، برای هممون ‫تازگی داره، مگه نه؟
‫ظاهراً هر وقت صدای آژیر در بیاد، ‫باید اول ماسک اون رو براش بزنم.
‫- تعهد مادرانه آدم رو می سنجه، مگه نه؟ ‫- همم.
‫می تونم نوشیدنی بخورم؟ ‫خیلی تشنمه
‫- نیم بطری نوشیدنی لطفاً. ‫- حتماً، قربان.
‫- اونجا چه خبره؟ ‫- نمی تونم حرفش رو بزنم.
‫فکر نکنم گوشِ کسی با ما باشه.
‫هیتلر «سودتنلند» رو می خواد. ‫(نام آلمانی مناطق غربی چکسلواکی)
‫انتظار داشت چکی ها بکشن کنار، ‫اما اون ها رو دست کم گرفته.
‫- بله، من... ‫- اون ها بدون جنگیدن تسلیم نمی شن.
‫اگه فردا توافقی صورت نگیره، ‫آلمان حرکت می کنه
و فرانسه و بریتانیا مجبور ‫به دفاع از چکسلواکی می شن.
‫به محض این که این اتفاق بیفته
‫یادته فردای عروسی ‫اینجا ناهار خوردیم؟
‫آره، هیو. اون خوراک ماهی وحشتناک، مسمومم کرد
‫بله. ببخشید. خدایا!
‫- ببخشید، یادم رفته بود. ‫- اشکالی نداره.
‫با این وجود، هنوز فکر می کنم ‫یکی از بهترین جاهای لندنه.
‫مم. آره.
‫می دونی که نمی تونم.
‫- واقعاً؟ باید 2:30 برگردم.
‫- چرا ازم خواستی... ‫- خودت بحثش رو پیش کشیدی.
‫می خواستم همون طور ‫که خواستی، تلاشی کرده باشم.
‫می دونم.
‫آقای لگِت، از خیابان داونینگ ‫تماس گرفتن و کارتون دارن.
‫ای بابا.
‫باید جواب بدم.
‫البته.
‫- گفتم یه جای خلوت باشه. ‫- ممنون.
‫لگِت هستم.
‫متأسفانه باید برگردی، پیرمرد. ‫کلورلی سراغت رو می گرفت.
‫- به نظر میاد مذاکره برلین تموم شده. ...‫- گندش بزنـ
‫سر هوراس ویلسون ‫داره با پرواز برمی گرده.
‫من تو راهم.
‫در اسرع وقت خودت رو ‫برسون. هر دومون رو می کشه.
‫لعنت.
‫- خیابون لرد نرث، پلاک 83 لطفاً. ‫- فامیلیتون؟
‫ناهار تو ایمپریال گرند، ‫اون هم وسط بحران بین المللی.
‫شاید تو وزارت امور خارجه ‫کارها رو این طوری پیش ببرن، اما...
‫عذر می خوام، قربان. ‫دیگه تکرار نمی شه.
‫توضیحی نمی دی؟
‫سالگرد ازدواجمه.
‫تبریک می گم.
‫بعضی مواقع، خانواده آدم ‫باید اولویت دوم قرار بگیرن.
‫الآن یکی از همون مواقعه.
‫- سایرز تو رو در جریان گذاشته؟ ‫- فکر می کنم مذاکره به نتیجه نرسیده.
‫قراره جهنم به پا شه. ‫هیتلر می خواد فردا حرکت کنه.
‫ساعت 6 عصر، به تمام کشور ‫رادیویی اعلام می کنیم
‫و می خوام تو با بی بی سی طرف بشی.
‫کسی...معذرت می خوام، قربان. ‫کسی با چکی ها صحبت کرده؟
‫چی؟
‫- فقط فکر کردم آوردن چکی ها... ‫- مطمئنم نخست وزیر از تو
‫...نصیحت نمی خواد، لگِت.
‫بله، قربان.
‫[پشت چکی ها هستیم] ‫[جلوی هیتلر و جنگ را بگیرید]
‫باید اعتراف کنم
‫...که این اتفاق در بدترین زمان ممکن ‫برامون افتاده، نخست وزیر.
‫نخست وزیر، ‫سر هوراس اینجاست.
‫خب، به نظر میاد شماها ‫حسابی کار دارین، آقایون.
‫- لطفاً نذارین من مانعتون بشم. ‫- جناب نخست وزیر.
‫بیارمش داخل، قربان؟
‫اُه، البته.
‫هوراس؟
‫ممنون، آزموند.
‫- نخست وزیر. آه!
‫گمانم خوشحالی که برگشتی.
‫چطور بود؟ چطور پیش رفت؟
‫آه، خب...شروع ناخوشایندی ‫داشت و از اونجا به بعد هم به قهقرا رفت.
‫اُه.
‫حاضر نیست حتی یه روز دیگه ‫صبر کنه تا هجوم ببره.
‫امروز صبح بهش هشدار دادم ‫که اگه فرانسوی ها به وظیفه شون عمل کنن،
‫ما هم مجبور میشیم ‫باهاشون همراه بشیم.
‫در جواب چی گفت؟
‫- بهم لبخند زد. خداوندا!
‫از داد زدنش هم ‫نگران کننده تر بود،
‫ولی منظور کاملاً واضح بود.
‫فردا حرکت می کنه.
‫چه پیراهن قشنگی تنشه.
‫واسه رژه ست.
‫[برلین]
‫قربان، چیزی انتخاب کردین؟
‫- قهوه، سیاه. ‫ الساعه.
‫سلام.
‫چطور پیش رفت؟
‫- شما چیزی میل دارین، قربان؟ ‫- نه، ممنون.
‫امروز جز داد زدن ‫سرشون، کاری نکرد.
‫مذاکره با انگلیسی ها دیگه کلاً ‫تموم شد رفت. طاقتش طاق شده.
‫آخرش هندرسون ‫دیگه سکوت کرده بود.
‫ویلسون پا شد رفت. مستقیم ‫رفت فرودگاه و برگشت لندن.
‫حالا واسه این که ثابت کنه ‫نیتش جدیه،
‫مردک روانی داره تانک ‫تو ویلهمسترابه رژه می بره.
‫- مستقیم به سمت سفارت انگلستان. ‫- که چی؟
‫یعنی فردا حرکت می کنیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- مطمئنم.
‫پس همه ش چند ساعت وقت داریم.
‫اُستر داره با ژنرال ها حرف می زنه.
‫امشب هم دیگه رو می بینیم.
‫یه جای جدید، برلین قدیم. ‫ساعت ده.
‫باید برگردم.
‫گندش بزنن، واقعاً ‫مثل سگ ترسیده م.
‫میشه به کبوترها غذا بدیم؟
‫- آره. اُه، گرسنه ن.
‫- اسمت چیه؟ ‫ مارگارت.
‫- بیا. ‫ بیا اینجا.
‫از من که نمی ترسین، نه؟
‫- خانم لیمپرت بله؟
‫- من حلش می کنم. باشه.
‫- لطف می کنین به آقای پلاسمان بگین؟ ‫- باشه.
‫- بسپرش به من. ‫ خودم می تونم.
‫- آقای وون هارتمن. ‫- خودم می تونم.
‫بفرمایید.
‫اجازه هست؟
‫اینجا لندن است.
‫تا لحظاتی دیگر، شنونده ‫نخست وزیر خواهید بود،
‫نویل چمبرلین بسیار محترم،
‫که از شماره 10 خیابان داونینگ ‫صحبت می کنند.
‫سخنرانیشون در کل پادشاهی،
‫سراسر قاره آمریکا
‫...و بسیاری از کشورهای خارجی ‫شنیده میشه.
‫آقای چمبرلین.
‫می خواستم چند کلمه با شما، مردان ‫و زنان بریتانیا و پادشاهی صحبت کنم.
‫چه وحشتناک و باورنکردنیه
‫...که به خاطر نزاعی ‫که در کشوری دوردست،
‫بین مردمانی که هیچی ‫ازشون نمی دونیم رخ داده،
‫ما باید اینجا خندق حفر کنیم و ماسک گاز بزنیم.
‫هم آقای هیتلر و هم چکی ها
‫...با حرارت از مقاصدشون ‫در سودتنلند صحبت کرده ن.
‫آقای هیتلر همون طور ‫که خصوصی به من گفت،
‫دیشب هم عموماً اعلام کرد
‫...که وقتی این مسئله حل بشه،
‫پایان ادعای مالکیت آلمان ‫بر اروپا خواهد بود.
‫احمق لعنتی.
‫حالا ازتون می خوام ‫تا جای ممکن با آرامش
‫...منتظر وقایعِ
‫...چند روز آینده باشید.
‫تا وقتی جنگی به پا نشه،
‫همیشه می تونیم امیدوار باشیم ‫که میشه جلوش رو گرفت
‫...و می دونین که من ‫تا آخرین لحظه تلاش می کنم
‫...که صلح برقرار باشه.
‫شب خوش.
‫- پخش تموم شد، نخست وزیر. ‫- اُه، خوبه.
‫دست خوش، قربان. ‫هیچ تردیدی تو صداتون نبود.
‫آه، عکس.
‫بفرمایید. ‫انگار دارم مطالعه می کنم!
‫عالیه. خیلی ممنون.
‫- خوب پیش بردینش، قربان. ‫- آه.
‫ممنون.
‫می دونی، همیشه فکر می کنم ‫قلقش اینه که فکر کنم دارم فقط با یه نفر
‫...حرف می زنم که خونه ‫رو صندلی راحتی نشسته.
‫البته امشب یه کم سخت تر بود،
‫چون یه نفر دیگه ‫تو سایه ها می پلکید.
‫آقای هیتلر.
‫[برنامه رادیویی، نخست وزیر بریتانیا، ‫نویل چمبرلین را مخاطب قرار می دهد.]
‫شخصاً می بریش ‫صدارت عظمای آلمان؟
‫بله. کنجکاوم ببینم ‫هیتلر چه جوابی میده.
‫- بعدش چی؟ بعدش؟
‫بعدش.
‫- بعدش، تو میته قرار دارم. ‫- که این طور. «قرار»؟
‫بله.
‫چه اسرارآمیز.
‫خب، تا بعد، ‫آقای وون هارتمن.
‫خانم وینتر.
‫- محض رضای خدا! ‫ خیلی خوب!
‫- اون باید اول می رفت داخل. ‫- همه چیز تحت کنترله. سسیلی؟
‫بله. اون باید بره.
‫- پس من کجا بشینم؟ ‫- پس رفتنی شدین، اپلبی؟
‫- درسته. ‫ من جلو می شینم.
‫- موفق باشین. ‫ مرسی.
‫- به سلامت. ‫ پس من جلو می شینم.
‫بیا، عزیزم.
‫خدایا!
‫آرتور؟
‫معذرت می خوام، من... ‫من...انتظار نداشتم
‫سلام.
‫قضیه چی بود؟
‫- من رو ترسوند. منتظرت بود.
‫باید ساک وسایل شبم رو ‫بردارم و برم. زیاد وقت ندارم.
‫اونجا می مونی؟
‫- ظاهراً لازمم دارن. ‫- اینجا هم لازمت داریم.
‫چه خبره؟
‫باید به اندازه یه هفته لباس برداری ‫و فوراً ببریش پیش مامان بابات.
‫می تونی بهم بگی چرا؟
‫باید مطمئن باشم جات امنه.
‫- من بدون تو نمیرم. ‫- اُه، پاملا. متأسفانه مجبوری.
‫- ممکنه تا شب، بیرون زدن خیلی سخت بشه. ‫- بهشون بگو یه پسر داری
‫- ...و امشب لازمت داریم! ‫- من قدرتی ندارم
‫- می تونی فردا بری. ‫- نمیشه، مهم تر از این حرفاست.
‫از خانوادت که مهم تر نیست!
‫- البته این که روشنه! ‫- عزیزم، من
‫ولم کن!
‫- داری غیرمنطقی رفتار می کنی. ‫- آره، من غیرمنطقی رفتار می کنم؟
‫هر وقت خدا که تو این طوری ‫خونسردی، من عصبی میشم!
‫فکر نمی کنی بعضی چیزها ارزش
‫منظورم اینه که پای ازدواجت ‫وسطه. پای خانواده ت وسطه!
‫می دونم که ناراحتم و می دونم ‫که چه قدر از این وضع بدت میاد،
‫ولی سکوتت داره من رو می کشه!
‫تا یه ساعت دیگه وسایلمون رو ‫جمع می کنیم و میریم.
‫کسی مجبورت نکرده بود ‫با من ازدواج کنی، هیو.
‫یه جور رفتار می کنی ‫انگار حکم قاضی بوده!
‫- تصمیم خودت بود. ‫ من نمی
‫تقصیر من نیست ‫که از زندگیت ناامیدی.
‫- نمی تونم الان حرفش رو بزنم. ‫- آره، درسته. البته که نمی تونی.
‫- وسایل رو بذار اونجا. ‫- واسه مبل دو نفر رو لازم داریم.
‫- قاب عکس ها. ‫- من باید اول این کار رو بکنم.
‫کارگر لازم ندارین؟
‫[سلام! من دنبال کار می گردم!]
‫کارگر لازم ندارین؟
‫پاولی؟ عمراً...باورم نمیشه.
‫فرانز ساور.
‫- پاولی کوچولو! چطوری؟
‫هنوز هم سرم حسابی شلوغه. ‫تو چطور؟ کجا میری؟
‫آه
‫میرم سفارت بریتانیا.
‫قراره جواب رسمی به چمبرلین رو ‫تحویل رادیو بدم که پخش کنن.
‫- جدی؟ آره.
‫شوخی نمی کنی؟
‫کی فکرش رو می کرد ‫که تو بین دو تا رهبر جهان
‫...پیام ببری و بیاری؟
‫- منم که شخصاً از پیشوا محافظت می کنم. ‫- با محافظ هایی؟
‫واحد حفاظت از پیشوا.
‫- یکی از 27 واحد موجود. ‫- تبریک میگم.
‫- پاولی، یکی از 27 واحد! ‫- تبریک میگم!
‫ولی همه می دونستن تو ‫یه روز به قله می رسی.
‫- من هر روز از موفقیتم جا می خورم. ‫- چرت نگو. ما از اولش برنده بودیم.
‫- من نبودم. همیشه!
‫- تیم فوتبالمون رو یادته؟ ‫- من که کاری نکردم.
‫تو کردی، فرانز. حریف هامون ‫از ترس تو، شلوارشون رو خیس می کردن!
‫آره، نمی تونستن ازمون رد بشن. ‫از من که به هیچ وجه!
‫خب، پاول، معطلت نمی کنم. ‫بدو برو. وقت انجام وظیفه ست.
‫می بینمت، فرانز.
‫نه اگه من اول ببینمت، ‫پاولی وون هارتمن!
‫هی! اون سیب زمینی ها ‫مال تو نیستن!
‫هیو! باید این رو فوراً ‫ببری بالا پیش نخست وزیر.
‫- چی هست؟ ‫ جواب برلین.
‫- بجنب! ‫ اُه!
‫بیا. مرسی.
‫این طوری مردم چکسلواکی رو ‫ول می کنیم دست نازی ها.
‫- ولشون نمی کنیم. ‫- معذرت می خوام، قربان.
‫- جواب هیتلر به پخش رادیوییتون. ‫- آه، خوبه. خوبه، خوبه، خوبه.
‫آه.
‫خب؟
‫نه. نظرش رو عوض نمی کنه.
‫می دونین، شاید
‫آه، لگت، میشه روزنامه تایمزی ‫که تو دفترمه رو برام بیاری؟
‫- بله، قربان. ‫- اُه، من یکی اینجا دارم.
‫- خیلی خوب. مال امروزه؟ ‫ بله.
‫اُه، خوبه. بیاین ببینیم اینجا چی داریم
‫- سخنرانی هیتلر صفحه هفدهه، قربان. ‫- هفده، بسیار خوب.
‫ایناهاش. خوبه. ‫حالا
‫از وقتی خوندمش، یه چیزی ‫ذهنم رو درگیر کرده.
‫«ما تا کنون قدرت بزرگی ‫در اروپا نیافته ایم
‫...که کسی در رأس آن ‫قرار داشته باشد که به اندازه
‫...بنیتو موسولینی، دوست خوبم،
‫درد مردم را درک کند.»
‫- فهمیدین منظورم چیه؟ ‫- بله.
‫من مطمئن نیستم فهمیده باشم.
‫اگه آقای هیتلر نمی خواد ‫به من گوش بده،
‫شاید به دوست خوبش، ‫بنیتو موسولینی
‫...گوش بده.
‫لگت، می خوام این رو ‫ببری اتاق سایفر
‫...و بلافاصله بفرستیش ‫به جیمی دراموند،
‫- سفیرمون در رُم. ‫- چشم، جناب نخست وزیر.
‫بهتر نیست به وزیر امور خارجه ‫بگی که داری به ایتالیایی ها تلگراف می زنی؟
‫اُه، گور پدر وزارت امور خارجه.
‫اُه، لگت، به روت نیار چی شنیدی.
‫بسابش
‫نگاهشون کنید! ‫به دقت تماشا کنید!
‫اینجا جای یهودی هاست.
‫همین طوری بسابین!
‫گفتم بسابین!
‫داخل ترک ها رو هم بسابین. ‫همین طوری بسابین! گفتم بسابین!
‫نگاهش کنین... ‫خوک یهودی!
‫اینجا بودنش زمین رو خراب کرده!
‫بین ترک ها رو هم بسابین.
‫همین طوری بسابین! ‫گفتم بسابین!
‫- ببخشید. ‫ فکر کردم گم شدی.
‫چیه؟
‫اینجا دیدنتون خیلی عجیبه، ‫سرهنگ دوم.
‫- تا حالا بدون یونیفرم ندیده بودمتون. ‫- یه ثانیه.
‫اندی، سه تا شربت.
‫سه تا شربت، الساعه.
‫شروع کنین.
‫همه اونجا بودن، تمامِ ‫ارتشبدهای رده بالای دفاع.
‫همه هم دوباره تأیید کردن
‫...که مخالفت بسیاری ‫با جنگ با چکی ها هست.
‫این همون لحظه ایه ‫که منتظرش بودیم.
‫ساعت دوی فردا، وقتی ‫هیتلر دستور هجوم رو میده،
‫«ورماخت» وارد میشه. ‫(نیروهای مسلح آلمان)
‫- ما سه تا هم کلیدشیم. ‫- این دقیقاً یعنی چی؟
‫میریم صدارت عظمای آلمان.
‫مطمئن میشیم که ورودی های مهم ‫همگی امنن.
‫بعد علامت ورود رو میدیم ‫و هیتلر دستگیر میشه.
‫فکر می کنی ورماخت ‫علیه اون وارد عمل میشه؟
‫جنگ با چکی ها...این دیگه
‫این یعنی جنگ با بریتانیا و فرانسه.
‫دیوونگیه! ارتشبدها ‫اصلاً چنین چیزی رو نمی خوان.
‫درسته، هانس، ولی من ‫باز هم به ارتشبدها اعتماد ندارم.
‫اونا باهاش مخالف نیستن.
‫فقط با جنگ مخالفن ‫چون می ترسن شکست بخورن.
‫واقعاً نقشه مون اینه؟
‫تنها نقشه ایه که داریم، اریش.
‫به نظر میاد همه چیز ‫به مو بنده!
‫نشده فکر کنی ‫داریم اشتباه می کنیم؟
‫اگه اشتباه کرده باشیم چی؟
‫اگه حق با اون باشه ‫و حقیقت رو گفته باشه
‫...و فقط بخواد قلمروهایی ‫که مال آلمانن رو پس بگیره چی؟
‫- و اونجا کمک کنه؟ ‫- پس برو، اریش.
‫اون مرد پست و کوچیکیه. ‫هیتلر مثل لات و لوت هاست.
‫فقط حرف خودش براش حقه. ‫پشت سر هم همه چیز رو می گیره.
‫- آدمای بیشتری آسیب می بینن. ‫- تو از کجا می دونی؟
‫- هیچ وقت دست بردار نیست! ‫- الان وقت بحث کردن نیست!
‫- فردا...فردا روزیه... ‫- سه تا شربت.
‫با مایی، اریش؟
‫بیاین فرض کنیم ‫هیتلر فردا دستگیر میشه.
‫بعدش چی میشه؟
‫اگه تسلیم نشد،
‫یه تیر حروم عوضی می کنیم.
‫فردا ساعت دو، می شنویم ‫که لشکرکشی داره شروع میشه.
‫اون موقع فرصت داریم.
‫- به نظرت جواب میده؟ آره.
‫یعنی ورماخت ‫به رئیس پشت می کنه؟
‫هیچ وقت. این خط، این نشون. ‫ناسلامتی من زنِ یه ارتشبد بودم.
‫- شوهرت یه عوضی بی وفا بود. ‫- بله. با من شاید، ولی با هیتلر هرگز!
‫- می خواین حرکت کنه؟ ‫- آره، لعنتی!
‫اگه نره جنگ، نمی تونین ‫جلوش رو بگیرین،
‫ولی پاول، این یعنی به جنگ ‫نیاز دارین! این خودش عیب داره.
‫البته که عیب داره، هلن. ‫بدون جرم، دستگیری ممکن نیست.
‫چیه؟
‫دارم فکر می کنم ‫بهت اعتماد کنم یا نه.
‫اوهوم؟
‫- دیگه بهم اعتماد کردی. ‫- این یکی فرق داره.
‫چیه؟
‫[وزارت امور خارجه] ‫[بخش سیاسی]
‫این چیه؟
‫امروز از وزارت امور خارجه گرفتمش.
‫این چیه؟
‫برنامه واقعیش برای اروپا.
‫[پیش نویس قرارداد جلسه صدارت عظمای آلمان] ‫[مورخ 5 نوامبر 1937]
‫واسه این کار دستگیرت می کنن.
‫می دونم.
‫- این هولناکه! ‫- باهاش چی کار می کنی؟
‫باهاش چی کار می کنی؟
‫بیا تو.
‫می خواستم بهتون بگم اگه امری داشتین، ‫طبقه بالائم، قربان.
‫باشه. اُه، امشب ‫شیفت توئه، نه؟
‫بله، قربان. ‫تا صبح اینجام.
‫اُه، خوبه. ‫جوابی از رم رسید؟
‫هنوز نه، قربان،
‫ولی می دونین...ره صد ساله رو ‫یه شبه نمیشه رفت.
‫ها!
‫تا جایی که من می بینم، ‫هنوز هم به تهش نرسیده ن!
‫فارغ التحصیل آکسفوردی؟
‫بله، جناب نخست وزیر.
‫آه. بیا داخل. یه دقیقه ‫در رو ببند.
‫اینجا خیلی سوز میاد.
‫- آکسفورد چه رشته ای خوندی؟ ‫- آلمانی.
‫بهتون انگلیسی نوشتن هم یاد دادن؟
‫خب، تمام تلاششون رو کردن.
‫من بیشتر گوینده بودم تا نویسنده، قربان. ‫مهارتم تو مناظره بود.
‫- مناظره؟ ‫- بله، قربان.
‫خب، جا رو درست اومدی.
‫انگار اینجا همه فقط مناظره می کنن.
‫گوش کن، می خواستم ‫یه کاری ازت بخوام.
‫یه خرده گستاخانه ست، ‫ولی این سخنرانی فردام جلوی مجلسه،
‫اما...حس می کنم ‫یه جورایی روون نیست
‫...و شاید...شاید ‫یه فارغ التحصیل آکسفورد
‫...که...که مناظره می کنه ‫و آلمانی می خونه،
‫بتونه یه کم بهترش کنه.
‫- لطف می کنی؟ ‫- البته، جناب نخست وزیر.
‫خیلی ممنون.
‫- عالیه. شب خوش. ‫- شب بخیر، قربان.
‫- معذرت می خوام. ‫ چطورین؟
‫- آه، به نظر محکم میاد. جرج
‫- حتماً دوربینت دستت باشه. ‫- حاضرین؟
‫خیلی خوب؟ باشه.
‫- بله، قربان. ‫- فقط چشمت بهشون باشه.
‫خبری از رم نشد، ‫جناب نخست وزیر.
‫اُه. هاه.
‫هنوز زوده. باید صبور باشیم ‫و منتظر بمونیم.
‫می دونین،
‫اگه جلوی جنگ رو می گرفت، با کمال میل ‫جلوی اون دیوار می ایستادم و تیر می خوردم.
‫البته، تو جوون تر از اونی ‫که تو جنگ جهانی خدمت کرده باشی، لگت
‫...و سن من هم زیادی بالا بود.
‫به هر نحوی، همین ‫اوضاع رو بدتر کرد.
‫واقعاً دردناکه
‫...که همچین رنجی رو ببینیم
‫...و این طور احساس ناتوانی کنیم.
‫اُه. درسته.
‫حالا هر بار
‫...که از کنار یه مجسمه یادبود جنگ رد میشم
‫...یا به یکی از گورستان های پهناور فرانسه سر می زنم
‫...که خیلی از دوست هام ‫درش به خاک سپرده شده ن،
‫عهد می بندم ‫که اگه در موقعیتی بودم
‫...که می تونستم جلوی ‫وقوع دوباره چنین فاجعه ای رو بگیرم،
‫هر کاری بکنم،
‫هر چیزی لازم باشه رو ‫فدا کنم
‫...تا صلح رو حفظ کنم.
‫این برای من مقدسه.
‫متوجهم.
‫آه، مسئله این نیست که از نظر نظامی ‫آمادگی جنگ رو نداشته باشیم.
‫این رو میشه حل کرد. ‫همین الان داره حل میشه.
‫مسئله...بیشتر اینه که نگرانِ ‫سلامت روانی مردممون هستم،
‫مخصوصاً اگه نبینن که رهبرانشون ‫هر کاری، هر کاری که لازم باشه، برای
‫...جلوگیری از یه درگیری دیگه نمی کنن،
‫چون از یه چیز مطمئنم.
‫اگه جنگ بشه،
‫این جنگ از قبلیه ‫بی نهایت بدتر خواهد بود
‫...و باید حتی از این هم ‫بردبارتر باشن که ازش جون سالم به در ببرن.
‫- نویل. ‫ نه.
‫یالا. بیا بریم داخل.
‫این جونه، آقای لگت. ‫اون سریع ترین کارمندمونه.
‫جون، آب دستته، بذار زمین.
‫آقای لگت می خوان سخنرانیِ ‫نخست وزیر برای مجلس رو تایپ کنی.
‫- حتماً. ‫ ممنون.
‫- ممنون که سریع انجامش میدین. ‫- خواهش می کنم.
‫لطفاً چهار نسخه بنویسین.
‫اگه نوشته ای قرمز رنگ بود، اصلاحاته، ‫همون جایی که نوشته شده تایپش کنین.
‫حتماً، ممنون.
‫میشه یه کم...دورتر وایستین، لطفاً؟
‫البته، ببخشید.
‫ببخشید، خانم
‫«جون» خالی کفایت می کنه.
‫اگه می خواین بدونین ‫اهل کجا هستم،
‫- من... جواب ناتینگهامه.
‫بله.
‫بله؟
‫- بابت تأخیرم معذرت می خوام، قربان. ‫- آه! لگت! خوبه، خوبه.
‫نمی تونیم ریسک قطع ارتباط ‫با برلین رو به جون بخریم.
‫سایرز با رُم تماس گرفته، ‫بنابراین می خوام بشینی
‫صندلی رو بکشون اینجا.
‫...و پشت خط بمون ‫و دنبال خبر باش.
‫- به نظرت از پسش بر میای؟ ‫- البته، قربان.
‫دقیقاً دنبال چی باشم؟
‫ببین موسولینی دخالتی کرده یا نه.
‫نخست وزیر باید قبل از صحبت ‫با مجلس خبر داشته باشه.
‫اوضاع داره حساس میشه.
‫بله. متأسفانه واضحه.
‫- خبری نشد؟ هنوز نه.
‫چی
‫- متأسفانه دیگه باید بریم، قربان. ‫- بله.
‫- باید تا ده دقیقه دیگه با مجلس صحبت کنین. ‫- بله، می دونم. می دونم.
‫- خبری نشد؟ ‫ هیچی، قربان.
‫- تماس برقراره؟ ‫- تماس برقراره. جوابی نمیدن.
‫- قربان. ‫ بله.
‫بله، باشه!
‫اگه حین سخنرانی نخست وزیر ‫خبری شد، لگت،
‫- فوراً بیارش تالار. ‫- بله، قربان.
‫- آنی اینجاست؟ ‫- جلوتر رفته.
‫تو لژ بالا می شینه، ‫من هم همین طور.
‫- کلاهتون، قربان. ‫ خیلی ممنون.
‫- خدا خیرتون بده، آقای چمبرلین! ‫- آقای چمبرلین!
‫موفق باشید، قربان.
‫همه پشتتونیم. ‫خدا خیرتون بده.
‫- الو؟ سفیر صحبت می کنه.
‫آقای هندرسون، هیو لگت هستم، ‫معاون شخصِ نخست وزیر.
‫همین الان از پیش آقای هیتلر ‫برگشتم. نخست وزیر کجاست؟
‫سه راه مختلف پیش روی
‫...دولت اعلی حضرت قرار داشت
‫...که می شد در پیش گرفت.
‫یا می تونستیم تهدید کنیم ‫که با حمله آلمان به چکسلواکی،
‫باهاش وارد جنگ میشیم
‫...یا می تونستیم کنار بایستیم ‫و اجازه بدیم همه چیز روند خودش رو طی کنه
‫...یا این که می تونستیم با میانجی گری
‫...سعی کنیم مصالحه کنیم.
‫احسنت، احسنت.
‫من به خوبی آگاهم که با پایین آوردنِ
‫- ...شأن نخست وزیر بریتانیا، ‫- پیام از طرف برلین!
‫خودم رو در معرض انتقادات ‫قرار داده م
‫...و اگر نمی تونستم توافقی
‫...رضایت بخش به ارمغان بیارم،
‫مردم از من ناامید
‫...و حتی شاید متنفر می شدن.
‫من
‫...قادرم به مجلس گزارش بدم
‫...که همین الان ‫از برلین خبر گرفتم
‫...که آقای هیتلر
‫...هجوم رو عقب انداخته.
‫علاوه بر این،
‫- ایشون من رو دعوت کرده... ‫- آفرین، جناب نخست وزیر!
‫...که همراه با آقای موسولینی
‫...و نخست وزیر فرانسه، ‫آقای دالادیه،
‫ایشون رو فردا ‫در مونیخ ملاقات کنیم
‫...که مسئله سودتنلند رو حل کنیم.
‫آقایون.
‫داره شروع میشه؟
‫موسولینی هیتلر رو راضی کرده ‫با چمبرلین و دالادیه کنفرانس بذاره.
‫فردا تو مونیخ.
‫می خوان سودتلند رو فدا کنن ‫که جلوی جنگ رو بگیرن.
‫- گندش بزنن! ‫- دارن دقیقاً همون کاری که می خواد رو می کنن.
‫- ورماخت علیهش کاری می کنه؟ ‫- بهتره فراموشش کنیم.
‫- امکان نداره. ‫ پس تموم شد؟
‫- خدا لعنتش کنه! ‫- خواهش می کنم آروم باش.
‫معذرت می خوام.
‫آقایون قصد دارین چی کار کنین؟
‫دیگه عملاً قطعی شده. ‫همچین کنفرانسی تشریفاتیه.
‫باید یه راهی پیدا کنی ‫که با چمبرلین حرف بزنی.
‫باید جلوی این توافق رو بگیری.
‫خدا رو شکر ‫که هنوز می تونی بخندی.
‫بهش مدرک رو نشون بده.
‫- کدوم مدرک؟ ‫- هیتلر کمر بسته با جنگ کشورگشایی کنه.
‫من یه سندی دارم.
‫چه جور سندی؟
‫لطفاً بهم اعتماد کنین.
‫- پاول. ‫- میشه من
‫یه لحظه
‫هیو لگت یکی از معاون های چمبرلینه.
‫می تونین ترتیب بدین وارد مونیخ شه؟ ‫کاری کنین تو هیئت نمایندگان انگلیس باشه؟
‫احتمالش هست، بله.
‫- انتظار داره... ‫ نه.
‫ولی کمکمون می کنه.
‫خیلی خوب.
‫باشه، هر کار بتونم می کنم.
‫آقایون.
‫می تونیم پاول رو هم ‫وارد کنفرانس کنیم؟
‫سعی می کنم تو رو ‫به عنوان مترجم بذارم.
‫من باید برگردم.
‫اینجا چه خبره؟
‫فکر کردی می تونی ‫اسناد غیرقانونی رو قاچاقی
‫...ببری تو یه کنفرانس بین المللی
‫...و جلوی چشم پیشوا، ‫با نخست وزیر بریتانیا
‫...مخفیانه ملاقات کنی؟
‫بله.
‫اُه، پاول؟
‫پس این رو داشته باش.
‫تا حالا از اینا استفاده کردی؟
‫بچه که بودیم، ‫خرگوش می زدیم.
‫این فرق داره.
‫اصولش یکین، نه؟
‫مرسی.
‫سر الکساندر؟ بهم گفتن ‫می خواین من رو ببینین.
‫آه، لگت. بله.
‫در رو ببند.
‫قضیه چیه، قربان؟
‫ایشون سرهنگ مینگس ‫از سرویس اطلاعات مخفین.
‫- سرهنگ؟ ‫ عصر بخیر.
‫فکر می کنم اسم پاول وون هارتمن رو بشناسین.
‫لگت؟
‫بله.
‫بله، قربان. تو آکسفورد ‫هم دانشگاهی بودیم.
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫آه، تابستون 1932. ‫تو مونیخ دیدمش.
‫همه چیز به مونیخ منتهی میشه.
‫- از اون موقع ارتباطی نداشتین؟ ‫- خیر.
‫- چرا؟ ‫ بحثمون شد.
‫- سر چی؟ سیاست.
‫و از اون موقع ‫ارتباط برقرار نکردین؟
‫خیر، قربان.
‫معذرت می خوایم ‫که سوال می پرسیم، لگت،
‫ولی باید بدونیم با این آلمانی خاص
‫...چه ارتباطی داری یا داشتی.
‫گویا دوستت عضو گروه سرّی ایه ‫که مخالف هیتلرن.
‫موقعیتش در وزارت امور خارجه باعث شده ‫به اسناد محرمانه دسترسی داشته باشه.
‫اسنادی که حاضره ‫با ما به اشتراک بذاره؛
‫یا به طور خاص...با تو.
‫چه حسی در این مورد داری؟
‫غافلگیر شده م.
‫ولی
‫حاضری از این جلوتر بری.
‫درک نمی کنم.
‫یه سند دستشه
‫...و ما خیلی دوست داریم ‫بدونیم چیه.
‫می خوایم فردا بری مونیخ،
‫وون هارتمن رو ببینی ‫و سند رو ازش بگیری.
‫معذرت می خوام؟
‫بی خطر نیست.
‫از نظر فنی، اقدام به جاسوسی ‫در خاک کشور غریبه میشه.
‫قربان، همچین چیزی...من
‫- من واقعاً... ‫- هیچ کس از اول ماهر نیست، ولی چیزیت نمیشه.
‫وقت انجام وظیفه ست، لگت.
‫- مطمئن نیستم کلورلی چه حسی... ‫- کلورلی رو بسپر به ما.
‫دقیقاً. ما اُسکار رو می شناسیم.
‫در ضمن لازم نیست ‫نخست وزیر خبردار بشه.
‫خب
‫موفق باشی، لگت.
‫رایش آلمان! ‫به رایش آلمان رأی بدین!
‫[سال 1932] ‫کدوم دولت حق داره؟ جواب
‫رأی مؤثرتون رو بدین!
‫بهم کافه ای به اسم «هوبرز» رو ‫پیشنهاد داده بودن.
‫- آره، می شناسیمش. ‫- آره، می شناسیمش.
‫- چی؟ ما هوبرز رو می شناسیم.
‫- عالیه! ‫ عالی نیست.
‫چرا، عالیه. آه!
‫نوشیدنی توش ارزونه ‫و ظاهراً موسیقی زنده دارن.
‫باور کن، موسیقیش وحشتناکه.
‫من نمی خوام برم...به این تجمع.
‫آره، ولی من می خوام برم.
‫- تو نمی تونی بری اونجا. جان؟
‫- زیادی خماری، لنا. ‫- که این طور...پس زیادی خمارم.
‫- من میرم. ‫- خب، من نمیام. با شما دو تا نمیام.
‫باشه، پس نیا.
‫هیو میاد.
‫مجبورم برم؟
‫باید طرف رو ببینی.
‫اگه این قدر مسخره ست، ‫چرا نادیده نمی گیریمش؟
‫نادیده بگیریمش؟ نمی تونیم ‫نادیده بگیریمش. طرف خطرناکه!
‫- نه، ولی این کار دامن زدن به آتیشه، لنا. ‫- اون
‫- اون هم همین رو می خواد. توجه! ‫- اون از چیزایی حرف می زنه که مهمن!
‫- اُه، بی خیال، پاول. ‫- دلیل داره که مردم به این تجمع ها میرن.
‫- پاول، اون متعصب و فاسده. ‫- دقیقاً!
‫کل مردم یه کشور فراموش کردن ‫چی باعث میشه یه «ملت» باشن
‫...و حالا که یه نفر ‫اومده رهبرشون باشه
‫...و بهشون یادآوری کنه ‫چه کشور بزرگی دارن
‫درک نمی کنم چطور کسی ‫می تونه به این یارو رأی بده.
‫رأی دادن به هیتلر ‫رأی دادن علیه یهودی ها نیست.
‫- علیه یهودی ها نیست؟ ‫- رأی دادن به...نه!
‫- رأی دادن به آینده ست. آینده؟
‫- آینده؟ بله! بله!
‫- کدوم آینده؟ نشونتون میدم!
‫هی، شماها! ‫می تونم یه سوالی ازتون بپرسم؟
‫- چی؟ چی می خوای؟
‫- به کی رأی میدین؟ ‫ چطور؟
‫نظرتون درباره هیتلر چیه؟
‫هیتلر باعث میشه دوباره ‫به آلمانی بودنمون افتخار کنیم!
‫- مرسی! خیلی ممنون. ‫- شماها به کی رأی میدین؟
‫پاول، باید مراقب باشی ‫چون مردم می ترسن.
‫بله، از تغییر می ترسن.
‫پاول، مردم دارن ‫کشور رو ترک می کنن.
‫خانواده ها دارن با قایق میرن آمریکا.
‫اگه تصمیمشون اینه، ‫مختارن که برن!
‫- بی دلیل که تصمیم نگرفته ن! ‫- چرته!
‫مردم دیگه نمی خوان ‫اینجا زندگی کنن.
‫از زندگی تو این کشور می ترسن! ‫اینا چرت و پرت نیستن!
‫آلمانی که تو داری میگی رو ‫دارن رو زیربنای
‫...رنج بقیه مردم می سازن.
‫تو با چه رویی حرف ‫از بهره کشی از بقیه می زنی،
‫- انگلیسی؟ اُه، باشه.
‫قبوله. من دوروئم، ولی ‫وقتی تعصب ببینم، می شناسم.
‫آدم متعصب.
‫به نظرت من متعصبم؟
‫فکر می کنم اون متعصبه
‫- ...و تو داری ازش دفاع می کنی. ‫- حتی شبیهش حرف می زنی!
‫برو بمیر!
‫- هی! ‫- چیه؟ حرفی داری به من بزنی؟
‫- دوست ندارم این طوری حرف بزنی. ‫- منم دوست ندارم جوری حرف بزنی انگار می دونی
‫- ...این قضایا چه حسی دارن! ‫- فکر نکنم احساسی که داری رو
‫- ...درک کرده... نه، نه، نه.
‫تو هیچی از من یا آلمان ‫سرت نمیشه!
‫حتی یه ثانیه هم
‫...پیروزیتون رو فراموش نمی کنی!
‫- ساکت! ‫ دقیقاً!
‫داری مثل بچه ها با تحقیر با من ‫حرف می زنی. انتظار داری قدردان باشم؟
‫از قدردانی خسته شده م! ‫از تو هم خسته شده م!
‫پاو
‫من...خیلی متأسفم.
‫لازم نیست متأسف باشی.
‫من...من درک نمی کنم.
‫همیشه از جوش آوردن هم دیگه ‫لذت می بردیم. این کار
‫خوش می گذشت، اما الان... ‫الان فرق داره. این طوری ندیده بودمش.
‫منم همین طور.
‫یعنی
‫بریم چند تا
‫...آدم متعصب و فاسد ببینیم؟
‫آره.
‫- خب؟ این هم اسنادت.
‫به زحمت وارد لیست کردنت.
‫حاضری؟
‫میای؟
‫یکی باید مطمئن بشه ‫کار احمقانه ای نمی کنی.
‫برو، بجنب. ‫تو مونیخ می بینمت.
‫این هم کوپه تون.
‫ممنون.
‫- شلوغه ولی راحته، نه؟ آره!
‫هلموت، ورود خانم ها ممنوعه.
‫البته، من رو که می شناسی.
‫این جای منه.
‫- داخل کسی هست. سلام؟ بله.
‫پاولی؟
‫سلام، فرانز.
‫اینجا چی کار می کنی؟
‫گویا برای ترجمه
‫- ...به کمکم نیاز دارن. ‫- که این طور.
‫- کسی به من نگفته بود. ‫- آره، تصمیم لحظه آخری بود.
‫هاه.
‫- این تخت توئه؟ ‫ آره.
‫پس هم اتاقی ایم.
‫آره.
‫مثل ایام قدیم!
‫- مثل ایام قدیم! ‫- آره، معرکه ست!
‫- عالیه، نه؟ ‫ عالیه.
‫عالیه.
‫- خیلی خوب، اجازه هست؟ یه لحظه. ‫- آره.
‫- یه کم دیگه می بینمت، من باید... ‫- می بینمت.
‫ممنون، لگت.
‫نخست وزیر، نذارین ‫دوباره وارد جنگ بشیم.
‫- موفق باشین، قربان. ‫- لطف دارین. به هیچ وجه اجازه نمیدم.
‫- قربان، از پسش بر میاین. ‫- صبح بخیر.
‫- باید فوراً سوار بشیم، جناب نخست وزیر. ‫- خیلی ممنون.
‫آقای چمبرلین!
‫- یه بیانیه بهمون بدین! ‫- نخست وزیر؟
‫- بهمون... بله.
‫- موفق باشین، قربان. ‫- بله، واقعاً.
‫جناب نخست وزیر، لطفاً.
‫- ممنون. ممنون. کافیه.
‫- من دو کلمه حرف می زنم. ‫- باید دیگه سوار بشیم، قربان.
‫بچه که بودم،
‫مکررا می گفتم:
‫«اگه در ابتدا موفق نشدین،
‫دوباره و دوباره و دوباره تلاش کنین.»
‫و الان دارم همین کار رو می کنم.
‫موفق باشید، آقای چمبرلین!
‫سفر به سلامت، قربان!
‫ازمون محافظت کنین، قربان!
‫- مچم رو گرفتی. ‫- می تونم کمکی بهت بکنم؟
‫می دونم به نظر ناجور میاد، ‫ولی مسئله شخصی نیست.
‫هر کسی دستوراتی داره.
‫خوشحالم که می تونم بهت ‫بگم همه چیز مرتبه.
‫دیگه می تونی بذاریش سر جاش.
‫خیلی ممنون.
‫بی خیال، پاولی. ‫از دستم ناراحتی؟
‫درست فهمیدم که از دستم ‫ناراحتی؟ پاولی ناراحته؟
‫پاولی کوچولوی ناراحت!
‫پاولی، یالا!
‫از خودت دفاع کن!
‫یالا، از خودت دفاع کن!
‫- وون هارتمن؟ بله.
‫دکتر اشمیت هستم، ‫سرپرست ترجمه. وقت داری؟
‫- البته. ‫- خیلی از آشناییت خوشوقتم.
‫خوشحالم که مجبور نیستم ‫تنهایی همه ش رو انجام بدم.
‫هر وقت به مونیخ رسیدیم، ‫من به پیشوا، موسولینی،
‫نخست وزیر انگلستان و فرانسه رسیدگی می کنم.
‫تو هم می تونی ‫به مسائل کوچیک تر رسیدگی کنی.
‫دیگه چه زبانی بلدی؟
‫فرانسوی، ایتالیایی و خیلی هم کم روسی
‫روس ها دعوت نیستن. ‫چکی ها هم همین طور.
‫نگران نباش. بعداً ‫جزئیات رو برات میگم.
‫در حال حاضر، پیشوا ‫منتظر خلاصه مطبوعات خارجیشونن.
‫می تونی بهش رسیدگی کنی؟
‫- همین الان؟ ‫ بله، همین الان.
‫آه
‫باید چی کار کنم؟
‫تو چشماشون نگاه کن.
‫تا وقتی باهات مستقیماً ‫حرف نزده ن، چیزی نگو.
‫بوی دود هم نده.
‫اگه بوی گند دود بدی، ‫پرتت می کنه بیرون.
‫- درود بر هیتلر. ‫- درود بر هیتلر.
‫وون هارتمنم، ‫خلاصه مطبوعات پیشوا رو آورده م.
‫کی این رو نوشته؟
‫سردبیر «لاندن تایمز»، پیشوای من.
‫یه مدت انگلستان بودی؟
‫دو سال آکسفورد بودم.
‫از حرف زدنت معلومه.
‫وون هارتمن.
‫جاه طلبی. خوبه.
‫باهوشی. این هم خوبه.
‫شاید فکر کردی ‫از من باهوش تری.
‫- من... ‫- من همون طور که اساتید اون دانشگاه ها
‫...کتاب می خونن، ‫می تونم آدما رو بخونم.
‫آکسفورد.
‫دارم می بینم کی هستی.
‫تو هم من رو می بینی؟
‫بله، پیشوای من.
‫تو انگلیسی ها رو می شناسی. ‫چه فکری تو سرشونه؟
‫شما رو دست کم می گیرن.
‫درسته.
‫نقشه ها، پیشوای من.
‫مسیر جدید مرز.
‫ما 40 لشکر داریم ‫که چکی ها رو باهاشون نابود کنیم.
‫می تونیم یه هفته ای انجامش بدیم.
‫بله، پیشوای من.
‫قطار داره جهت رو ‫اشتباه میره.
‫چرا از مسیر منحرف میشیم؟
‫خب، ممنون!
‫[مونیخ]
‫[صلح در اروپا]
‫[چمبرلین، خوش آمدی]
‫- پروازتون چطور بود؟ ‫- اُه! عذاب آور بود.
‫اُه.
‫کمردرد شدیدی دارم.
‫- اینجا رو نگاه. ‫- نوشیدنی میل دارین؟
‫آه...بله. یه کم شربت و آب.
‫شربت و آب.
‫خوش اومدین.
‫- سعادت بزرگیه. ‫- دوستمون، هرمان گورینگ.
‫- سلام. چطورین؟
‫خوش اومدین. ‫معذرت می خوام.
‫صبح بخیر.
‫- خوش اومدین. سلام.
‫توجه!
‫آه.
‫طبقه بالا حرف می زنیم. ‫همین رو بهش بگو.
‫فقط ما چهار تا و تو. ‫نفری یه مشاور هم می تونن بیارن.
‫بله، پیشوای من.
‫- واقعاً. ‫- میرم بقیه رو بهش بدم.
‫من ساعت نیاز دارم. ‫لطفاً ساعتت رو بهم قرض بده.
‫ظاهراً فکر می کنه ساعتش رو بهش ‫برنمی گردونم! فکر کرده پیشوا ساعت دزده!
‫فکر کرده زرنگه.
‫خب، بیاین تمومش کنیم.
‫بسیار خوب، قربان.
‫معذرت می خوام، بزرگان.
‫جناب نخست وزیران انگلیس و فرانسه،
‫پیشوا ازتون دعوت کرده ن ‫تو کتابخونه بهشون ملحق شید
‫- بسیار خوب. بیاین. ‫- ...که صحبت رو شروع کنین.
‫پیشنهاد می کنن فقط رهبران ‫و یکی از مشاورانشون باشن.
‫آهان.
‫خب. ببخشید، هندرسون. ‫هوراس، گویا بهتره تو بیای.
‫خب، لطفاً یه لحظه ‫من رو ببخشید.
‫اشتباه کردیم اصرار نکردیم ‫که چکی ها تو مذاکره باشن.
‫اونا دارن اونجا کشور کوفتی رو ‫تیکه تیکه می کنن و هیچ کس
‫لطفاً سعی کنین این قدر جم نخورین، ‫آقای لگت. صندلی رو خرد و خاکشیر می کنین.
‫- الو؟ ‫ بله، کلورلی هستم.
‫- قربان، لگتم. ‫- بله. نخست وزیر کجاست؟
‫همه یه ساعته تو کنفرانسن، قربان.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫قربان، سر هوراس ازم خواستن ‫اینجا بمونم، ولی واقعاً حس می کنم
‫حتماً این خط رو باز نگه دار.
‫با کمال احترام، حس می کنم اگه تو کنفرانس باشم، ‫بیشتر به درد نخست وزیر می خورم، قربان.
‫کارت رو بکن، لگت.
‫ولی حالا که این همه راه اومده م
‫به هیچ وجه!
‫دقیقاً همون جا که هستی می مونی.
‫الو؟ قربان؟
‫قربان؟
‫الو؟
‫اگه دوباره از لندن تماس گرفتن،
‫می تونم بهشون بگم دارین ‫با مدیر هتل سر و کله می زنین.
‫مطمئنم باورشون میشه.
‫برید.
‫- اُه، ببخشید! ‫ مراقب باشین!
‫کارت شناسایی، لطفاً.
‫آقا.
‫البته.
‫معذرت می خوام. سر نویل؟
‫- بله. ‫ من هیو لگتم.
‫آه، لگت. بله، البته. ‫اینجا چی کار می کنی؟
‫یکی دو تا سوال ‫از طرف لندن دارم.
‫سر هوراس داخلن؟
‫نه. نه، ایشون با نخست وزیر ‫و بقیه رهبرانه.
‫می تونی به من بگی؟
‫چیز حساسی نیست.
‫هارتمن، متوجه شدی گورینگ ‫امروز چند بار لباس عوض کرد؟
‫این سومین یونیفرمیه ‫که دیدم امروز تنش کرده،
‫ولی نذار... ‫اُه، اشمیت اومد. لازمت داره.
‫پیشوا مایلن سفیران ‫بهشون ملحق بشن.
‫فرانسوا پانسه و هندرسون رو ‫بیار اینجا. لطفاً سریع باش.
‫- چطور پیش میره؟ ‫- روحمون هم
‫- ...خبر نداره. ‫ آقای سفیر.
‫- چای میل داری؟ ‫ ممنون.
‫چای لطف کنید.
‫الساعه.
‫عالی جناب، لطف می کنید
‫...در کتابخونه به رهبران ملحق بشید؟
‫بالاخره.
‫من...بدون این که کسی ‫ببینه، دنبال من بیا.
‫کجا میری؟
‫سلام.
‫- چند لحظه وقت دارید؟ ‫- نه، شرمنده.
‫بازم ممنون.
‫لعنتی.
‫- کسی تعقیبت نکرد؟ نمی دونم.
‫به این چیزها عادت ندارم.
‫به آلمان نو خوش اومدی، «هیو».
‫در امانیم؟
‫امنیتمون در حد بقیه ی جاهاست.
‫نگران نباش. نوشیدنی هایی که سفارش میدم رو می خوریم،
‫موسیقی گوش میدیم و فقط به زبان آلمانی ‫حرف می زنیم.
‫ببخشید. نوشیدنی می خوری؟ ‫دو تا بیارید.
‫متأهلی؟
‫بله.
‫خوشحالی؟
‫هم آره، هم نه.
‫تو چی؟
‫نه.
‫داری پیر میشی.
‫تو هم که هنوز کارت به اصلاح ریش ‫هم نرسیده.
‫لنا کجاست؟
‫با هم حرف نمی زنیم.
‫هیو، من و تو،
‫آخرین سنگر متوقف کردن هیتلریم.
‫چی
‫می دونم. مشکل همینه.
‫چرا؟
‫اگه اون توافق صورت بگیره، ‫هیتلر قوی تر میشه.
‫داریم جلوی جنگ رو می گیریم.
‫نه، اشتباه می کنی. اشتباه می کنی!
‫می دونم خیلی واسه چکی ها بده که ‫مجبورن خاکشون رو بدن
‫ولی اگه فردا حمله کنید،
‫ده ها هزار بی گناه، کشته میشن.
‫آره. ولی اگه فردا حمله نکنیم، ‫میلیون ها آدم می میرن.
‫میلیون ها.
‫شماها نمی دونید اون چه آدمیه.
‫اگه می دونستید، نمیومدید.
‫ازم چی می خوای؟
‫یه قرار ملاقات با چمبرلین.
‫امشب.
‫کمکم کن، هیو. تو منشیش هستی. ‫کار منشی ها، تنظیم ملاقات هاست دیگه.
‫- ولی نه یه ملاقات مخفیانه با تو. ‫- غیر این راه، راه دیگه ای نیست.
‫غیرممکنه. می خوای چی بهش بگی؟
‫هوم؟
‫چی می خوای بهش بگی؟
‫می خوای بهش بگی، هیتلر آدم بدیه؟
‫باور کن، خودش میدونه.
‫من می تونم بهش ثابت کنم.
‫حرفم واسه ت خنده داره؟
‫فراموش کرده بودم که چه آدمی هستی.
‫- نمی خوای بهم کمک کنی. ‫- نمی تونم. نمی تونم.
‫نمی تونم قرار ملاقات مخفیانه تنظیم کنم.
‫ولی
‫ولی اگه اطلاعاتی که داری که می خوای ‫بهش بدی،
‫می تونم اون اطلاعات رو بدم دست نخست وزیر.
‫قبل از اینکه چیزی امضا کنه؟
‫تلاشم رو می کنم.
‫آره.
‫ببخشید، آقا.
‫اگه کارتون با روزنامه ی شتورمر تموم شد، ‫بی زحمت بدینش به من.
‫- چشم. ‫ میشه مال من باشه؟
‫- بله. ‫ مطمئنید؟
‫- بله. ‫ خیلی ممنونم.
‫[ یهودی ها مالک پراگ هستند ]
‫بهش نگاه نکن. بذارش زیر بغلت، لعنتی.
‫- باشه. ببخشید. ‫- به درد جاسوسی نمی خوری، هیو.
‫- ببخشید. ‫- الان باید خونه، پیش زنت نشسته باشی.
‫همین که پیش نیستم، خدا رو شکر می کنم.
‫بذار خودم حدس بزنم. ‫میگه ازش دوری.
‫میگه نمی ذاری بهت نزدیک بشه.
‫آره.
‫خب، درستش کن.
‫نوشیدنیت هم بخور.
‫بازم می بینمت؟
‫می دونی؟
‫اگه خواستی در بری، ‫بیا لندن. قدمت روی چشممون.
‫من هرگز آلمان رو ترک نمی کنم. ‫هرگز.
‫فوق محرمانه.
‫برلین، دهم نوامبر 1937
‫پیشوا، صحبت های خود را با تأکید درباره ی ‫مسئله ی مکان آغاز کرد.
‫جمعیت نژاد ژرمن، بیش از 85 میلیون نفر است.
‫جمعیت این نژاد از هر کشور دیگری ‫بیشتر است.
‫تنها راه چاره، استفاده از محل زندگی ست.
‫و تنها طریقه ی استفاده از آن، اجبار است.
‫بعد از ظهرتون چطور بود، ‫آقای وون هارتمن؟
‫دشوار، خانم وینتر. ‫شما چی؟
‫چون می گذرد، غمی نیست.
‫- دوست انگلیسیتون رو دیدید؟ ‫- بله.
‫- خب؟ ‫ ببینیم چی میشه.
‫بله، بگی نگی.
‫توافق کردیم.
‫تواقفمون سر تحویل فوری سودتنلند
‫تبریک میگم، اشمیت. ‫کارت عالی بود.
‫ممنونم.
‫به امپراتوری آلمان بود.
‫هر چی می خواستیم رو به دست آوردیم.
‫من که فکر می کردم، حداقل ‫یه روز، کار بر می داره.
‫بله، اگه به چمبرلین بود، همین طور میشد.
‫می خواست با جزئیات، پیشوا رو خسته کنه.
‫- این یارو، خیلی حسابگره. ‫- چیزی امضا کردن؟
‫چی؟ توافقنامه ها آماده شدن. ‫بعد از صرف شام، امضا میشن.
‫کرواتت هم صاف کن.
‫ما دوتا رو دعوت کردن که شاممون رو ‫با پیشوا سرو کنیم.
‫- یا خدا. ‫- یعنی چی «یا خدا»، وون هارتمن؟
‫آقای وون هارتمن، این افتخار بزرگیه.
‫- بله. ‫ دقیقاً، خانم
‫- خانم وینتر. ‫ خانم وینتر.
‫انگلیسی ها و فرانسوی ها، واسه شام نمی مونن.
‫اشتهاشون کور شد.
‫- گفتن ما جاشون بریم. ‫- دکتر اشمیت!
‫باهام کار دارن.
‫- نزدیک بود، ها. ممنونم.
‫پیشوا، گیاهخواره. اصرار داره که ‫گوشت سرو نشه.
‫- جدی؟ بله.
‫ناهار رو با صدارت عظمای آلمان و فرمانده هاشون خوردم.
‫ناهارشون، «شنرلی اشنتزلن» بود.
‫- «موسو» اگه بود، حال می کرد. ‫- آره، صد در صد. ‫[ رهبر حزب کمونیست اندونزی ]
‫بعدش، مستقیم رفتم قصابی.
‫- دو تا سوسیس گنده سفارش دادم. ‫- ممکن بود بدتر از این هم بشه.
‫آره. وقتی داشتم از قصابی می رفتم بیرون،
‫حدس بزنید کی اومد داخل؟ هرمان گورینگ. ‫[ فرمانده نیروی هوایی آلمان نازی ]
‫از چهره ش مشخص بود که خیلی گرسنشه.
‫- اونم عین من گرسنه ش بود. ‫- قربان، من
‫الان وقتش نیست، لگت.
‫زیاد نخور، وون هارتمن. ‫فقط لب هات رو خیس کن.
‫خیلی کار داریم.
‫فردا، دنیا، مونیخ و ترجمه های ما رو ‫خواهد دید.
‫صد در صد.
‫نباید اشتباه کنیم.
‫سرش میشه. مذاکره کننده ی بدی نیست.
‫جناب نخست وزیر، فردا صبح،
‫میلیون ها مادر دعاتون می کنن که جون پسرهاشون رو
‫از شر جنگ وحشتناک، نجات دادید.
‫- خیلی ضروریه. ‫- لگت!
‫قبل از امضا، برو یه چرتی بزن، نویل.
‫یه چرت بعد از ناهار بزنم، بد نیست.
‫- یه ساندویچ می فرستم اتاقت. ‫- خیلی ممنونم، هوراس.
‫لگت. می ذاری نفس بکشه؟
‫- چشم. خیلی خسته ست.
‫پونزده ساعت، شاید هم بیشتر، بیدار بوده.
‫چشم، قربان. ببخشید.
‫خیلی خب.
‫- ببخشید. ‫ وون هرتمن؟
‫کجا میری؟
‫ببخشید، پیشوای من. واسه ترجمه ی توافق، فرستادن دنبالم.
‫بیا اینجا.
‫من وظیفه ی شخصی رو هرگز فراموش نمی کنم.
‫برای آلمان،
‫حاضرم هزاران بار دروغ بگم.
‫ولی برای خودم، هرگز.
‫من دزد ساعت نیستم.
‫ممنونم، پیشوای من.
‫به افتخار سلامتی و دوستان عزیز ایتالیاییمون.
‫و به افتخار پیشوا.
‫به افتخار پیشوا.
‫یکی از نماینده های ایتالیا می گفت که
‫آشپزخونه ی اینجا، خیلی خوبه.
‫- بله، درست گفته. ‫- پیشنهاد شما چیه؟
‫- من «هاکسن» رو پیشنهاد میکنم. ‫- چی هست؟
‫گوشته. خیلی ترده.
‫- سر هوراس! ‫ بله؟
‫میشه چند لحظه دیگه بهتون ملحق شم؟
‫بله، بله.
‫- خوندیش؟ ‫ محرمانه ست.
‫- اگه بفهمن... ‫- با چمبرلین حرف زدی؟
‫- صدات رو بیار پایین!
‫- ملافه نیست. ملافه نیست. ‫- هنوز نه.
‫در جریانی که می خوان امضا کنن؟
‫نمیشه راحت این مسئله رو باهاش ‫در میون گذاشت.
‫- پس خودم بهش بگم. ‫- تو رو خدا، حماقت نکن.
‫دقیقه نوده. متوجهی؟
‫نمی خوام تا ابد حسرت اینو بخورم که ‫کاری نکردم.
‫- منم همین حس رو دارم. به محض اینکه... ‫- نه، نه.
‫- خودم باهاش حرف میزنم. ‫- به زودی نه، الان!
‫- با همدیگه. ‫ نه!
‫- چرا؟ رو لبه هستیم. ‫- اصلاً می دونی
‫رو لبه هستیم.
‫پاول.
‫- ببخشید. ‫ چت شده؟
‫باید تلاشمون رو بکنیم، هیو.
‫خواهش می کنم. باید تلاشمون رو بکنیم.
‫این شغلم رو به باد میده.
‫سند کجاست؟
‫توی اتاقمه.
‫زود باش.
‫هتلی، این نزدیکا نیست؟
‫مرکز شهر هست. خودم تماس می گیرم.
‫ممنونم، لطف می کنید.
‫فعلاً اگه ملافه ها رو آماده کنید،
‫ممنون میشم.
‫گوش کن.
‫هم پیره، هم خسته.
‫سند رو بهش میدم، ولی اگه قبول کرد ‫که ببینت،
‫تو رو خدا، بهش پند و اندرز نده.
‫- فقط از حقایق بگو باشه.
‫همین جا منتظر باش.
‫ببخشید، جناب نخست وزیر.
‫نه، نه، نه، نه. بیا داخل، لگت. ‫داشتم فشار خونم رو چک می کردم.
‫خوشبختانه، یه روز دیگه هم زنده می مونم.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، جوزف. ممنونم.
‫چیکار داری که نتونستی بذاریش واسه بعد؟
‫ما یه سند خیلی مهم دستمونه.
‫ما کیه؟
‫من یه سند مهم دارم.
‫چیه؟
‫دقایقی که هیتلر در ماه نوامبر با فرماندهان ارشدش، ‫جلسه داشت.
‫توی این جلسه، هیتلر، صراحتاً اعلام کرد که ‫قصد کشور گشایی داره.
‫طبعاً آلمانیه.
‫ولی من صحتش رو تضمین می کنم.
‫این سند چطور به دستمون رسید؟
‫یکی از دوستانم بهم اعتماد کرد ‫و دادش.
‫- دوست؟ ‫ یه دیپلمات آلمانی.
‫واسه چی به ما دادش؟
‫به نظر من، خودش توضیح بده، بهتره. ‫الان بیرون منتظره.
‫- آقای سر هوراس در جریانه؟ ‫- خیر، قربان.
‫هیچ کس نمی دونه.
‫به سلسله مراتب توجه نکردی، جوون.
‫نمی تونم یه دیپلمات آلمانی رو ببینم.
‫درک می کنم، ولی اون جونش رو گذاشته ‫کف دستش.
‫نه
‫کار خارج از عرفیه.
‫می دونم، قربان.
‫باشه.
‫سه دقیقه. یه ثانیه هم بیشتر نشه.
‫سه دقیقه وقت داری.
‫ایشون پاول وون هارتمن هستن از ‫وزارت خارجه ی آلمان.
‫- حال شما؟ ‫- ممنون که قبول کردید منو ببینید.
‫بعید می دونم این کار عقلانی باشه. ‫واسه هر دومون.
‫بفرما بشین. در رو ببند، لگت.
‫بیا کنارمون بشین، لگت. ‫زود باش.
‫خب، شروع کن.
‫این سند، اثبات می کنه هیتلر به دروغ گفته
‫قصد کشور گشایی نداره.
‫تازه بر عکس، ‫می خواد کشورش رو وسعت بده.
‫و همچنان به کشور گشاییش ادامه میده.
‫بنابراین، التماستون می کنم که امشب، ‫اون توافقنامه رو امضا نکنید.
‫چی؟
‫جناب نخست وزیر،
‫آدولف هیتلر یه هیولاست.
‫دیوونه ست.
‫نباید چیزی که می خواد رو بهش بدید. ‫چون باز هم به فتوحاتش ادامه میده.
‫تعداد آدم هایی که عذاب خواهند کشید هم ‫بیشتر خواهد شد.
‫اینم مدرک.
‫شجاعتت رو تحسین میکنم، جوون.
‫ولی بذار درس سیاست بهت بدم.
‫ مردم بریتانیای کبیر، سر یه اختلاف کوچیک مرزی، ‫دست به صلاح نمیشن.
‫- بحث، بیشتر از یه اختلاف کوچیک مرزی... ‫- و درمورد اقدامات هیتلر
‫باید صبر کنیم، ببینیم چی میشه.
‫- صبر کنیم و ببینیم که... ‫- هدف من اینه که
‫سریعاً جلوی جنگ رو بگیرم
‫که پایه های صلح پایدار رو بسازم.
‫- صلح پایداری در کار نخواهد بود! ‫- ولی من باید تلاشم رو بکنم!
‫بدترین کار ممکن، نرفتن به این کنفرانسه.
‫اگه نرید، یه سری از گنده های ارتش،
‫یه گروه مقاومت، ساقطش می کنن.
‫- خب، چرا تا حالا این کارو نکردن؟ ‫- اگه شما
‫نمی تونم روی یه گروه مقاومتی که به اعتقاد تو
‫در ارتش آلمان وجود داره، تکیه کنم.
‫منظورم اینه که
‫خب، به نظر من
‫این رو برگردون
‫به همون جا که آوردیش.
‫نه.
‫پیش خودتون باشه. بخونینش.
‫به این میگن سیاست.
‫دارید بی ادبی می کنید.
‫شما دارید با مردی دست می دید که ‫از هر چی بهش اعتقاد دارید، متنفره.
‫اون داره بهتون دروغ میگه. ‫باز هم دروغ خواهد گفت.
‫اون دست بر نمی داره، قربان. ‫شما هرگز
‫ممنون که وقت گذاشتید.
‫خواهش می کنم اون توافقنامه رو امضا نکنید.
‫اینو بنداز دور.
‫لگت، باید بگم که
‫خیلی ازت ناامید شدم.
‫بله، صد در صد.
‫جناب رئیس مجلس،
‫- بله؟ ‫ ممنون که همکاری کردید.
‫به نظر من، توافق خوبی بود.
‫خیلی ممنونم، آقا.
‫- جناب نخست وزیر. ‫- از ملاقات با شما خوشوقتم.
‫آقای دالادیه، شام خوردید؟
‫ایناهاشون.
‫اوناها آقای دالادیه. ‫می خوام
‫آقای دالادیه، شام چطور بود؟
‫- ببخشید. دو تامون داشتیم حرف می زدیم. ‫- ساندویچ؟
‫- لازمه. ‫ آقا.
‫به زودی می بینمتون.
‫اینجا نوشیدنی پیدا نمیشه؟
‫یعنی نوشیدنی بخوریم؟ ‫فکر خوبیه.
‫دنبال کسی می گردین؟
‫بله، ممنونم. ‫دنبال مسئول کنفرانس مطبوعاتی می گردم.
‫کی مسئولشه؟
‫از اقامتتون در مونیخ لذت ببرید، آقای لگت.
‫لعنتی.
‫چیکارش داشتی؟
‫میشه یه عکاس بریتانیایی هم توی ‫جلسه امضا باشه؟
‫عمراً.
‫فقط عکاس شخصی پیشوا اجازه ی ‫عکس گرفتن داره.
‫ببخشید که امشب، شرمنده ت کردم.
‫من باید عذرخواهی کنم.
‫سند رو چیکارش کردی؟
‫می برمش لندن و به یکی نشونش میدم که ‫مسئولیت پذیر باشه.
‫نمی ذارم هدر بره.
‫- آقایون ‫- دیگه حرف نزنیم، بهتره.
‫پیشوا، با افتخار
‫برای مراسم امضا، شما رو به کتابخونه ‫دعوت می کنند.
‫- جناب نخست وزیر. خوبه.
‫جناب رئیس مجلس. ‫احسنت به شما، آقایون.
‫از این طرف.
‫کیه؟
‫در رو باز کن.
‫می خوام یه چیزی رو بهت نشون بدم.
‫الان؟
‫فقط الان وقتشه.
‫دو دقیقه بهم وقت بده.
‫می تونی باهاش حرف بزنی.
‫جواب نمیده، ولی شاید بشنوه.
‫لنا؟
‫منم، هیو.
‫چی شد؟
‫جدا شدیم.
‫بعد از سفرت به مونیخ
‫چی شد که سر از اینجا در آورد؟
‫توی تظاهرات سال 1935 دستگیر شد.
‫بعدش هم فرستادنش مرینگن، اردوگاه زنان.
‫وقتی فهمیدن که یهودیه
‫حالش رو گرفتن.
‫گفتن که از پنجره پرت شد پایین.
‫صد در صد که همین طوره.
‫ولی قبلش ستاره داود رو روی کمرش ‫حک کردن.
‫می دونستم که نژادپرسته.
‫فکر می کردم نفرت از یهودی ها رو میشه کنار گذاشت.
‫چطور؟
‫ولی نمیشه کنارش گذاشت.
‫اگه این کار از عهدشون بر میاد، ‫هر کار دیگه ای هم ازش عهدشون بر میاد.
‫لنا اینو می دونست.
‫آره.
‫اجازه هست؟
‫با هم بکشیم؟
‫می خوای چیکار کنی؟
‫ادامه میدم.
‫چند ساعت دیگه، باید خلاصه ی اخبار ‫مطبوعات رو به هیتلر، گزارش کنم.
‫شنیدم که از من خوشش اومده.
‫شاید وقتشه که یه کاری کنم.
‫می خوای
‫- چطور؟ ‫ همه چی رو حل می کنه.
‫اگه بفهمن فکرش هم به مغزت خطور کرده، می کشنت.
‫یه کلت باهامه.
‫شاید یه لحظه باهاش تنها بشم.
‫بسه!
‫حماقت نکن.
‫سندی که بهم دادی رو میبرم لندن. ‫اونجا میشه باهاش یه کارهایی کرد.
‫گفتاری، شاید.
‫- بله، گفتاری. ‫ باید بجنگم.
‫نباید بجنگی!
‫انتخاب دورانی کی توش زندگی می کنیم ‫با ما نیست.
‫تنها انتخابی که می تونیم بکنیم، ‫نحوه ی واکنش نشون دادنمونه
‫- نباید بجنگی، پاول! لازم نیست! ‫- باید بجنگم!
‫- باید حرف بزنیم! باید بجنگم!
‫- نه، لازم نیست! نه! ‫- نه، وظیفه مه. می فهمی؟
‫- وظیفه ی توئه؟ ‫- اگه این کارو نکنم، مغز خودمو می ترکونم.
‫راه دیگه ای هم هست. ‫حرف، مذاکره
‫- هیچ راه دیگه ای نیست. ‫- همیشه امید هست.
‫امید، یعنی منتظر کسی دیگه ای بودن.
‫پس اگه نباشه، خیلی بهتره.
‫دلم واسه ت تنگ میشه.
‫خداحافظ.
‫[ هتل رجینا پالاس ]
‫- سلام. ‫ سلام.
‫یه کم واسه قدم زدن، زوده.
‫بله.
‫خوابم نمی برد. گفتم بیام یه هوایی بخورم.
‫حالتون خوبه؟
‫- شما اینجا چیکار می کنید؟ ‫- دنبالتون می گشتم.
‫نخست وزیر بیدار شده و می خواد ببینتتون.
‫- بهم گفتن که با من کار دارید، قربان. ‫- لگت، صبح بخیر.
‫فکر کنم روزنامه ی تایمز رو که سخنرانی هیتلر رو
‫چاپ کرده بود رو نیاوردی. درسته؟
‫آوردمش، قربان. توی جعبه تون گذاشتمش.
‫احسنت به تو. میشه واسه م بیاریش؟
‫دیشب باهاش حرف زدم.
‫گفتم اگه میشه، قبل از پروازش، ‫یه سر بهش بزنم.
‫- به کی گفتید؟ هیتلر.
‫قبول کرد؟
‫مگه می تونست قبول نکنه؟
‫دیشب، جوون گستاخی رو پیشم آوردی.
‫- شرمنده ام، قربان. ‫ ممنونم.
‫- به کسی هم گفتی؟ ‫ نه.
‫خوبه. منم نگفتم.
‫صحبت هاش، ساده لوحانه بودن.
‫ولی بی تأثیر نبودن.
‫اینجا رو.
‫اینو ببر پیش ویلسون.
‫بگو تبدیلش کنه به یه بیانیه ی کوتاه.
‫از اینجا تا اینجا.
‫قربان، متوجه نشدم.
‫شب دوشنبه، هیتلر در حضور عموم، تمایلش رو
‫به صلح دائمی بین آلمان و بریتانیای کبیر اعلام کرد.
‫- بله. ‫- می خوام بازنویسی بشه.
‫- در قالب یه بیانیه ی مشترک. ‫- بیانیه ی مشترک؟
‫امروز صبح، هر دومون امضاش می کنیم.
‫برو دیگه. انجامش بده.
‫قهوه هم بخور. خوابی.
‫«طبق توافقنامه ای که دیشب به امضا رساندیم
‫«عهد می بندیم که هرگز
‫با یک دیگر وارد جنگ نشویم».
‫امیدوارم نخست وزیر بدونه که این ‫هیچ التزام قانونی نداره.
‫- معلومه که می دونه. احمق نیست که. ‫- خب، برنامه ش چیه؟
‫نمی دونم. خودم هم نیم ساعت پیش خبردار شدم.
‫- آماده ست؟ ‫ بله.
‫- خوبه. ‫ یه مقدار طولانیه.
‫- اگه امضاش نکنه، چی؟ ‫- واسه چی امضاش نکنه؟
‫این صحبت ها رو خودش هم قبلاً کرده.
‫دلیل نمیشه که رو حرف هاش وایسه.
‫این نمادینه، هوراس.
‫توافق دیشب، فقط یه درگیری جزئی رو ‫تموم می کنه.
‫درگیری های دیگه ای هم در کار خواهد بود.
‫می خوام در حضور مردم، قول صلح بده.
‫لگت، واسه ساعت یازده، یه ماشین جور کن.
‫به ساختمون پیشوا؟
‫نه. اسم منو، بغل اسمش بذار. ‫ برعکسش کن.
‫بقیه ی چیزهاش خوبن.
‫بله، می خوام یه جلسه ی خصوصی باهاش داشته باشم.
‫رو در رو، بدون حضور مقامات.
‫- منو دعوت کرده آپارتمانش. ‫- چی؟
‫- بدون حضور مقامات؟ ‫- حتی تو هم نمیای، هوراس.
‫نمی تونید که تنها برید دیدن هیتلر.
‫می تونم و میرم.
‫آقایون، باید خودمون رو هماهنگ کنیم.
‫چی؟ آهای!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫توی مونیخ چه غلطی می کنی؟
‫توی مونیخ چیکار می کنی؟ ‫اینجا چه خبره؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫حرف بزن!
‫نمی دونم
‫حرف بزن. یالا. ‫با من حرف بزن.
‫پیشنهاد می کنم به همون جایی بری ‫که ازش اومدی.
‫لگت.
‫پاول.
‫نکته ی خاصی بود.
‫واقعاً زشته. واسه چی
‫با کمال احترام... همینه که هست. ‫بیشتر از این نمی تونم توضیح بدم.
‫- جناب نخست وزیر؟ ‫- بله؟
‫- فکر می کنم بهتره باهاتون بیام. ‫- نه.
‫خیلی واضح گفتم که بدون حضور مقامات.
‫نه به عنوان یک مقامدار، به عنوان مترجم.
‫می خوام حس کنه یه جلسه شخصیه.
‫باید یه کسی رو با خودتون ببرید که ‫از انتقال صحیح حرف هاتون مطمئن باشید.
‫یادتونه برشتس گادن که بودیم
‫- قبول نکرد، یه نسخه از... ‫- نه، اون
‫اطمینانی نیست که اشمیت پشتتون رو ‫داشته باشه.
‫به نظر منم، یه مترجم به دردتون می خوره.
‫- فقط منم که آلمانی بلدم. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫می تونی بیا، ولی محتاط باش.
‫نه توی دید اون باش، ‫نه توی دید من.
‫آقای چمبرلین!
‫- آقای چمبرلین! ‫- جناب نخست وزیر!
‫صبح بخیر، جناب نخست وزیر.
‫- از این طرف، قربان. صبح بخیر.
‫- جالباسیتون. مدرک پیششونه.
‫- صبح بخیر، جناب نخست وزیر. ‫- صبح بخیر.
‫- خوب خوابیدید؟ ‫ بله.
‫خوشحالم کردید، قربان.
‫پیشوای آلمان و نخست وزیر بریتانیا
‫با توافقنامه ی بین آلمان و انگلیس ‫موافقت کردند.
‫طبق توافقنامه ای که دیشب به امضا رساندیم
‫عهد می بندیم که هرگز
‫با یک دیگر وارد جنگ نشویم.
‫ما مصمم هستیم که به مسیر رفع اختلافات ادامه دهیم
‫و به صلح اروپا، کمک کنیم.
‫جناب نخست وزیر؟
‫جناب نخست وزیر، از صمیم قلب ‫ازتون ممنونم.
‫من تا هتلتون همراهیتون می کنم.
‫ممنونم، جناب هیتلر.
‫می خوام بگم که
‫هرگز به عزمتون در جهت
‫محافظت از آلمان، شک نداشتم، قربان.
‫خلاصه ی اخبار خارجی!
‫ممنونم. بیا، لگت.
‫[ سند افتاد دستشون. شرمنده ام. ]
‫ببخشید، پیشوا.
‫تشویق های هیتلر، غیر فکری و مؤدبانه بودند».
‫و تشویق های چمبرلین، از سر خوشحالی».
‫شما به عنوان یه آلمانی تحصیلکرده، نظرتون چیه؟ ‫به نظرتون درستن؟
‫نمی خوام کسی غیر فکری ازم تبعیت کنه.
‫من شرافت آلمان رو بهش برگردوندم.
‫نباید انتظار یه ذره قدردانی رو داشته باشم؟
‫غیر فکری.
‫قدردان این چمبرلین عوضین!
‫یعنی فقط من می دونم که یه وظیفه ی تاریخی داریم؟
‫فقط منم که می دونم، وقتش رسیده که ‫آلمان به آرزوهاش برسه؟
‫حرف بزن. جوابم رو بده.
‫واسه چی قدردانم نیستن؟
‫مردم جنگ رو دوست ندارن. می ترسن.
‫مردم صحیح رو از غلط تشخیص نمیدن.
‫بچه ان.
‫ولی راست میگی. می ترسن.
‫دور و بری هام همه شون بزدلن.
‫بله، پیشوای من.
‫بهت گفتم که. من مردم رو می شناسم.
‫زبانت میگه بله،
‫ولی چشم هات
‫میگن نه.
‫فقط من و تو اینجاییم.
‫خب
‫نظرت چیه، وون هارتمن؟
‫می خوای
‫به من چی بگی؟
‫هیچی.
‫درود بر پیشوای من.
‫شنیدم که یه توافقنامه ی دیگه رو ‫با چمبرلین امضا کردید.
‫زیاد جدیش نگیر. ‫یه تیکه کاغذه.
‫مشکل اصلی در بین مردم آلمانه.
‫حرف دیگه ای داری؟
‫ممنونم.
‫بابت
‫این.
‫ممنونم.
‫امیدوارم ناراحت شده باشید. ‫به من گفتن با شما بیام فرودگاه.
‫خوشحالم که با شما تنها میشم.
‫در کل، با شما روراست نبودم.
‫نه؟
‫نه. من یه چیزی تو مایه های ‫فرشته ی نگهبانم.
‫چی میگی؟
‫در لندن، فامیلم رو ازم پرسیدید.
‫فامیلیم مینگسه.
‫فکر کنم عموم رو می شناسید. ‫سرهنگ وزارت امور خارجه ست.
‫به من گفت، حواسم بهتون باشه.
‫منم همین کار رو کردم.
‫وقتی با دوستتون رفتید بیرون، ‫از اتاقتون برش داشتم.
‫فکر کنم حزب های دیگه، ‫امروز صبح، دنبالش بودن.
‫منتظر من بودی؟
‫نه.
‫نه؟
‫امروز نه، پاولی. ‫امروز نه، اما به زودی، آره.
‫باشه.
‫- درود... ‫- برو بیرون.
‫ممنونم.
‫ممنونم، ممنونم.
‫ممنونم، ممنونم، ممنونم.
‫- ممنون... !کافیه-
‫سیگار می کشید؟
‫بله.
‫قربان.
‫قربان، نیم ساعت دیگه می رسیم.
‫یا خدا... خوابم برد.
‫ظاهراً مردم جمع شدن.
‫پادشاه گفتن که یک راست برید به کاخ باکینگهام
‫که اعلیحضرت شخصاً ازتون تشکر کنن.
‫یا خدا.
‫باید با تلویزیون هم صحبت کنم.
‫دنیا، هنوز از بیانیه ی مشترک خبر نداره.
...‫جناب نخست وزیر، توصیه می کنم که
‫که نسبت به قول هیتلر
‫محتاطانه عمل کنید.
‫توافقی که در سودتنلند
‫- صورت گرفته، یه چیزه، اما سند دیگه... ‫- بله. می دونم، هوراس. ببین.
‫اگه قرار باشه یه چیز از معامله با هیتلر یاد گرفته باشم،
‫اینه که وقتی با یه گانگستر کارت بازی می کنی
‫باید چند تا کارت دیگه، توی آستینت مخفی کنی
‫اگه بزنه زیر قولش چی؟ ‫اون موقع، همه شما رو ابله می بینن.
‫اگه بزنه زیر قولش، دنیا، با شخصیت اصلیش آشنا می شه
‫همین متفقین رو متحد می کنه. ‫ شاید آمریکا هم باهاشون دست یاری بده.
‫اگه این وسط، همه منو کودن ببینن، ‫بهایی کوچیکیه که می پردازمش.
‫هوراس، فقط با کارت هایی که دارم، می تونم بازی کنم
‫نظر تو چیه، لگت؟ ‫به نظرت، این بازی رو عوض می کنه؟
‫به نظر من، احتمالش هست، جناب نخست وزیر.
‫خیلی ممنونم. حال شما؟
‫نگاه کن، لگت.
‫انگار که جنگ رو بردیم، نه اینکه صلح کردیم
‫هزاران نفر توی جاده ی «مال» جمع شدن.
‫خوش اومدید، قربان. تبریک می گم.
‫پادشاه می خواد در ایوان ازش پذیرایی کنه
‫حل مشکل چکسلواکی
‫که یک موفقیته
‫به نظر من
‫شروعی بر یه توافق بزرگتره.
‫توافقی که شاید صلح را برای اروپا
‫به ارمغان می آورد.
‫امروز صبح
‫امروز صبح، یک حرف دیگه
‫با صدراعظم آلمان، هیتلر داشتم.
‫این سندیه که اسم او
‫و اسم من درش درج شده.
‫- سلام. ‫ سلام.
‫آرتور کجاست؟
‫توی باغه. اگه ببینت، خیلی خوشحال می شه.
‫ببخشید که اون طور رفتم.
‫و
‫می خوام بگم که
‫حق با تو بود.
‫احساس نا امیدی می کردم.
‫تقصیر من هم بود. نه تو.
‫اما یه سری چیزها هستن که می خوام تغییرش بدم
‫گمونم استعفاء بدم.
‫می خوای جاش چیکار کنی؟
‫وقتی جنگ شروع شد، می خوام
‫به درد بخور باشم.
‫آره.
‫نخند. می خوام به نیروی هوایی ملحق شم.
‫توافق چی می شه پس؟ ‫اون که می گفت
‫فقط جنگ به تأخیر افتاد. نخست وزیر، احتمال ‫بردن جنگ رو برامون بیشتر کرد.
‫فکرش رو بکنی، لطف بزرگی بهمون کرد.
‫اما صد در صدیه.
‫دیر یا زود.
‫به زودی، باید بجنگیم. ‫باید هم برنده بشیم.
‫کار دیگه ای هم هست که بکنی.
‫راستش
‫- با صحبت و مذاکره... ‫ نمی شه -
‫این حرف رو نزن.
‫همیشه امید هست.
‫آره.
‫بیا اینجا. بیا تو بغلم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫می تونستم هیتلر رو بکشم.
‫خیلی بهش نزدیک بودم. ‫بوی نفس هاش هم حس می کردم.
‫تفنگ تو دستم بود.
‫می دونی چرا؟
‫چی این حق رو بهم می ده؟
‫می خوای ادامه بدی؟
‫مگه چاره ی دیگه ای هم داریم؟
‫اعدامت می کنن، ها.
‫می دونم.
‫صلح بین بریتانیا و آلمان ‫تنها 1سال، دوام داشت.
‫نویل چمبرلین به علت انتقادات زیادی که به وی شد، ‫از سمت خود، استعفاء کرد و چند ماه بعد، فوت کرد.
‫توافقنامه مونیخ، زمانی را برای بریتانیا و متحدانش ‫خرید که موجب آماده شدن آن ها و در نهایت شکست آلمان شد.