‫«تمامی شخصیت ها و وقایع در این سریال ‫ساختگی می باشند»
‫ولی این...
‫این رو خواهرت داده بهت.
‫به نظرم فقط زمانی می تونم با خیال راحت...
‫و بدون نگرانی در موردت از اینجا برم...
‫که مطمئن بشم این گردنته.
‫ولی برای اینکه در امان باشی خودت ‫باید این رو بندازی گردنت!
‫اون کسی که افتادن دنبالش تویی نه من!
‫نگهش دار.
‫این تنها چیزیه که می تونم بهت بدم.
‫لیم سو هو...
‫پس چرا اومدنشون انقدر طول کشید؟
‫الآن از دست می دنش!
‫لعنتی!
‫گوانگ تائی، نگو که با پلیس ها تماس گرفتی!
‫اگه بدونی اون شخص واقعا کیه...
‫اگه دستگیر بشه من رو هم بازداشت می کنن!
‫چرا تو رو باید بازداشت کنن؟ ‫تو که هیچ ارتباطی با اون یارو نداری!
‫هم اتاقی هام...
‫اون رو مخفی کرده بودن!
‫اومد به اتاق ما...
‫برای همین قایمش کردیم.
‫لعنتی!
‫خائن!
‫یونگ رو!
‫گوانگ تائی دیدتش!
‫زود باش، همین حالا برو!
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫نه، تو برو.
‫همین حالا برو.
‫- چه طور این اتفاق افتاد؟ ‫- بزن بریم!
‫تو راه برات توضیح می دم! ‫یالا، یالا!
‫«53امین مهمانی همگانی خوابگاه ‫دانشگاه دخترانه ی هوسو»
‫هی!
‫یه مرد دوچرخه سوار رو اینجا ندیدید؟
‫- نه، ندیدم. ‫- یه مرد با کت و شلوار سوار بر دوچرخه.
‫- ندیدم. ‫- مطمئنید؟
‫مبادا دروغ بگیدا!
‫ما مدتی می شه که اینجاییم ولی ‫چنین شخصی رو ندیدیم.
‫از کِی اینجایید؟
‫- از حدود 20دقیقه پیش، درسته؟ ‫- آره.
‫همین نزدیکی تئوکبوکی خوردیم، چه طور؟
‫لعنتی، اون پسر عوضی!
‫شاید اشتباه دیده.
‫بیا اول ازش بازجویی کنیم!
‫فکر می کنم...
‫از آخرین باری که اینجا بودم...
‫حسابی ضربه ی روحی خوردم.
‫کارآگاه هایی مثل شما رو ‫اونقدر تحسین می کنم...
‫که مصمم بودم اون کثافت رو ‫به خاطر مردم و کشورم بگیرم.
‫پس احتمالا همه در نظرم شبیه اون بودن
‫پس یعنی فکر کردی یه نفر...
‫که با کت و شلوار سوار دوچرخه شده ‫لیم سو هو هستش...
‫ولی در واقع اشتباه می کردی؟
‫خیلی متأسفم قربان.
‫ما داشتیم تو کوه اوگونگ دنبال...
‫محل تبادل اطلاعات و آیتم های جاسوسی ‫کمونیست ها می گشتیم...
‫که تو یک دفعه باهامون تماس گرفتی ‫و گفتی سو هو رو دیدی!
‫خیلی متأسفم.
‫نمی دونستم سرتون خیلی شلوغـه.
‫من خیلی یهویی...
‫شک کردم که تو طرف کی هستی.
‫ممکنه طرف ما باشی...
‫طرف سو هو باشی...
‫یا طرف شخصی باشی که داره ‫ازش محافظت می کنه.
‫تو واقعا طرف کی هستی؟
‫- به حرف بیاریدش. ‫- بله قربان.
‫دردم گرفت!
‫دنده هام!
‫خیلی متأسفم!
‫لطفا من رو نکشید!
‫تو چه اشتباهی مرتکب شدی؟
‫راستش...
‫«نوشیدنی بکها»
‫سئول هوی دختر رئیس شرکت ‫نوشیدنی سازی بکهائه.
‫الآن بهترین فرصت برای اینه که دلش رو به دست بیارم!
‫گوانگ تائی!
‫راستش...؟
‫راستش چی؟
‫چی می خوای بگی کودن؟
‫از این به بعد خیلی احتیاط می کنم.
،‫دیگه تا وقتی که مطمئن نشدم ‫باهاتون تماس نمی گیرم.
‫خیلی متأسفم، من رو کتک نزنید!
‫خیلی متأسفم!
‫«برای به فعلیت رساندن آرمان های ‫المپیک سئول...»
‫چرا انقدر دیر کردی؟
‫- متاسفم. ‫- «المپیک سئول...
‫- فستیوالی جهانی خواهد بود.» ‫- برو تو
‫«برای اینکه تمام مردم دنیا ازش لذت ببرن ‫و فقط یه رقابت ورزشی نیست.»
‫«پس برای اولین بار، کره میزبان بزرگترین...»
‫هم رزمی!
‫گئوم چئول کجاست؟
‫اطلاعاتی دریافت کردیم مبنی بر اینکه ‫با مصرف سیانور خودکشی کرده.
‫من مسئولیتش رو برعهده می گیرم. ‫باید بیشتر مواظبش می بودم...
‫من رهبر تیم هستم، همش مقصر منم.
‫خودم گزارش می دم، تو سکوت کن.
‫اول باید گزارش بدم.
‫تمام مدت حسابی تحت نظر بگیرش...
‫و اگه حس کردی که ایدئولوژیش ‫تغییر کرده...
‫برای کُشتنش...
‫ذره ای تردید نکن.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫وقتی افتاده بودن دنبالم زخمی شدم. ‫نمی تونستم کاری کنم.
‫الان دیگه برگشتم، پس باید ‫عملیات رو ادامـه بدیم.
‫تیمی که حزب فرستاده به زودی می رسه.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫من خودم شخصا هماهنگ می کنم ‫هان آی سئوپ به کره ی شمالی بره.
‫احتمال موفقیت زیاد نیست.
‫الان دیگه چهره ت رو خیلی خوب ‫می شناسن...
‫سازمان ملی برنامه ریزی امنیت از هان ‫محافظت می کنه، چطور می خوای...
‫فقط محل اقامت هان رو دقیق ‫بررسی کن، فورا!
‫«اون یونگ یو»
‫اینا کفش ها و کت و شلواری ‫هستن که فردا باید بپوشی.
‫واسه برادرم هستن.
‫نمی دونم اندازه ت میشن یا نه.
‫چرا الان امتحانشون نمی کنی؟
‫خدایا، یونگ رو. ‫همراهت تو مهمونی خیلی خوشتیپ بود.
‫خیلی جذاب بود!
‫اینطوری فکر می کنید؟ ‫یه مقدار کند ذهن به نظر میومد.
‫اجازه داد همراه های ریونگ ‫خیلی بد باهاش رفتار کنـه.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫ندیدی چطوری شلیک کرد؟ ‫خیلی باحال به نظر میومد.
‫خیلی مردونه بود.
‫رشته ش چیه؟
‫- کدوم کالج؟ ‫- چطوری با هم آشنا شدید؟
‫وقتی رقصیدن بلد نیست، ماهر بودن ‫در تیراندازی چه فایده ای داره؟
‫به نظرم فقط زمانی می تونم با خیال راحت...
‫و بدون نگرانی در موردت از اینجا برم ‫که مطمئن بشم این گردنتـه.
‫«اون یونگ رو»
‫بون اوک.
‫باید حرف بزنیم.
‫چند وقتـه؟
‫- ببخشید؟ ‫- شما دو نفر کِی با هم...
‫احتمالا حسابی من رو مسخره کردی.
‫متوجه منظورت نمیشم.
‫من چقدر احمقم! ‫چطور نفهمیدم که اون پسر همراه تو هستش؟
‫شنیدی که بهت گفتم رفته برلین...
‫و بهم گفته چون دلش برام تنگ شده ‫من هم باید برم اونجا پیشش...
‫احتمالا این حرف هام برات مضحک بودن ‫و حسابی تو دلت مسخره م کردی.
‫خیلی متاسفم.
‫احتمالا اونقدر من رو خوار و حقیر دونستی...
‫که وقتی مشغول کار در خوابگاه بودم ‫دعوتش کردی اینجا...
‫و باهاش دقیقا جلوی من قدم زدی و خوش بودی.
‫تو اول باهاش تماس گرفتی؟
‫- تو اولش بهش ابراز احساسات کردی؟ ‫- نه!
‫روزی که همگی رفتیم کافی شاپ، ‫تو مغازه ی نوار کاست فروشی...
‫اتفاقی باهاش روبرو شدم.
‫تو مغازه ی نوار کاست فروشی؟
‫خیلی متاسفم.
‫من برنامه های دیگه ای دارم، ‫متاسفانه نمی تونم باهات به کنسرت بیام.
‫اون عوضی...
‫گفتش که برنامه های دیگه ای داره.
‫بهش گفتی دانشجوی کالج نیستم...
‫مگه نه؟
‫نه، هرگز نگفتم.
‫چرا باید بهش بگم؟
‫درسته، تو کار اشتباهی انجام ندادی.
‫یه دختر مثل من که حتی دانشجوی کالج هم نیست، ‫جرئت پیدا کرد تا به شما ملحق بشه...
‫و رویای پسری از برلین رو داشت که خیلی ‫از خودش با کلاس تر و بالاتر بود.
‫از الان به بعد دیگه جایگاه خودم رو می دونم.
‫ممنونم.
‫لعنتی.
‫«مهمانی همگانی خوابگاه دانشگاه دخترانه ی هوسو»
‫«هیچکس بدون دعوتنامه اجازه ی ورود نداره»
‫«لیست مهمان های جشن همگانی»
‫اتاق 207...
‫«اتاق 207، اون یونگ رو»
‫از بخشی که بلیت ها رو چک می کردم وارد نشده!
‫درسته!
‫شاید...
‫جاسوس اونجا مخفی شده!
‫بیخیال، من که شک دارم.
‫«ورود ممنوع»
‫احتمالا در طبقه ی چهارم مخفی شده بوده. ‫درسته.
‫صبر کن.
‫این یعنی اینکه اون پسر...
‫جاسوسه؟
‫صبر کن.
‫پس پسری که در طبقه ی چهارم ‫مخفی شده بوده جاسوس بوده.
‫پسری که در طبقه ی چهارم مخفی شده بوده ‫جاسوس بوده.
‫احتمالا خیلی عصبانی شده.
‫اونطوری که سنگدون قضیه رو می بینه...
‫تو یواشکی بدون اطلاعش با شخص ‫مورد علاقه ش آشنا شدی.
‫احتمالا داره به این فکر می کنه که ‫باید یه درس حسابی بهت بده.
‫لعنتی.
‫صبر کن!
‫بون اوک دعوتنامه ها رو بررسی می کرد!
‫پس یعنی پسری رو دیده که هرگز ‫بهش اجازه ی ورود نداده!
‫به این قضیه شک می کنه!
‫اگه بفهمـه چی؟
‫هرگز ساده از کنار این قضیه نمی گذره.
‫این داره من رو دیوونه می کنه!
‫مطمئنم که به خانم پی میگه.
‫دلم واسه بون اوک می سوزه ‫اما راه دیگه ای نداریم!
‫باید خودمون رو بزنیم به اون راه، ‫حتما باید این کار رو بکنیم، باشه؟
‫به هر حال...
‫اون پسر از اینجا رفتـه!
‫هیچ مدرکی هم نیست که نشون بده ‫ما مخفیش کردیم.
‫- جئونگ مین، لباس هاش رو کجا گذاشتی؟ ‫- بله؟
‫شب بخیر بگید.
‫- شب بخیر خانم. ‫- شب بخیر خانم.
‫یونگ رو.
‫بله؟
‫چرا انقدر ترسیدی؟
‫کار اشتباهی کردی؟
‫نه خانم.
‫من کاری نکردم.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫یه انتخاب اشتباه می تونـه زندگیت رو نابود کنه.
‫مهمانی همگانی تمام شد.
‫دیگه به خودتون بیاید...
‫وگرنـه ممکنه امتحانتون رو خراب کنید.
‫فهمیدید؟
‫- بله خانم. ‫- بله خانم.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫شب بخیر بگید.
‫- شب بخیر خانم. ‫- شب بخیر خانم.
‫به نظر میاد بون اوک چیزی بهش نگفته.
‫مطمئنم که فهمیده.
‫اون دختری نیست که ساده از کنار ‫این قضیه بگذره.
‫مطمئنم که یه نقشه هایی داره می کشه.
‫داشت یادم می رفت، لباس های ‫سو هو کجان؟
‫اوه، اون قضیه!
‫نگه داشتن این لباس ها در اینجا ‫خیلی خطرناکـه.
‫واقعا؟
‫به نظرت امن ترین جا کجاست؟
‫منم پسرم، چطور پیش رفت؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫اندام های حیاتی بدنم رو به عنوان ‫وثیقه گذاشتم.
‫یکی از کلیه هام رو بهشون میدم.
‫و اگه کافی نباشه، تمام اندام هام رو ‫بهشون میدم و می میرم.
‫چطور می تونی این رو بگی پسره ی لوس؟
‫چطور می تونی چنین حرفی رو به ‫پدرت بزنی؟
‫آخـه چرا معتاد شرط بندی شدی؟
‫دوباره غر زدن هات رو شروع کردی!
‫دو روز دیگه میام اونجا می بینمت...
‫پس پول رو آماده کن.
‫خیلی خب، با کلی پول برگشتم به بازی.
‫برگرد داخل، مشکلی برام پیش نمیاد.
‫بند 32 از قانون اساسی...
‫دستمزدهای بهینـه از طریق منابع اجتماعی و اقتصادی.
‫تمامی شهروندها حق کار کردن دارن.
‫دولت باید برای ترویج اشتغال کارگران ‫و تضمین...
‫دستمزد بهینه تلاش کنه...
‫تمامی شهروندها حق کار کردن دارن.
‫تو باید تو اتاقت بخوابی!
‫دولت باید برای ترویج...
‫اشتغال کارگران و تضمین دستمزد بهینه...
‫از طریق منابع اجتماعی و اقتصادی تلاش کنه...
‫هی تو!
‫ندو!
‫خدایا، خیلی ترسیدم.
‫چه خبر شده؟
‫خدای من، اینا...
‫لباس های اون پسره هستن که ‫اینجا جا گذاشته؟
‫نمی تونستم اینا رو تو اتاقم نگه دارم.
‫خودم می برمشون خشک شویی...
‫پس فقط امشب اینا رو نگه دار. ‫فردا صبح میام ازت می گیرمشون.
‫آره، بیا همین کار رو کنیم.
‫سرپرست خوابگاه هرگز نمیاد این پایین...
‫پس نگران نباش، برگرد به اتاقت.
‫خیلی ممنونم.
‫اون دیگه چیه؟
‫سیب زمینی شیرین!
‫خدایا، واقعا نیازی نبود بیاری!
‫می ذارمشون اینجا، بعدا بخور.
‫خیلی خب، ممنونم.
‫خیلی خب.
‫اوه، سو هو بهم گفت که ‫ازت تشکر کنم.
‫بالاخره تونست در امان ‫از اینجا خارج بشه...
‫و همه ش به لطف تو بود.
‫جدی میگم.
‫بیخیال، من کار زیادی نکردم.
‫نگران نباش، الان دیگه برگرد.
‫خیلی خب.
‫«بدون اسم»
‫«گئوم چئول.»
‫«کشور ما هرگز کاری که کردی رو فراموش نمی کنه.»
‫«تحقیقات ضد کمونیستی 1» ‫«رهبر تیم»
‫احتمالا یه دلیلی داره که به کوه ‫اوگونگ فرار کردن.
‫اما تمام قبرهایی که مشکوک به نظر ‫میومدن رو بررسی کردیم.
‫اگه محل تبادل اطلاعات و آیتم های جاسوسی رو ‫پیدا کنیم، دیر یا زود خودش رو هم دستگیر می کنیم.
‫بگیرش.
‫اینا دیگه چی هستن؟
‫هنوز چیزی نخوردید، درسته؟
‫تئوکبوکی، کیمباپ، کیک ماهی...
‫هیچکس قدردان زحمات ما نیست حتی اگه ‫از وعده های غذاییمون صرف نظر کنیم.
‫اون گل ارکیده دیگه چیه؟
‫رفته بودم بازار، نظرم رو جلب کرد.
‫- برو سئونگ جون رو بیار. ‫- بله خانم.
‫فکر کردم از تیمم خارج شدی.
‫من فقط واسه یه دلیل به سازمان ملی...
‫برنامه ریزی امنیت ملحق شدم.
‫اون مردی که یهویی من رو ترک کرد...
‫مردی که یهویی بعد از اینکه بهم قول ‫ازدواج داد ناپدید شد...
‫من به این خاطر به تیم ملحق شدم ‫که دلیل این کارش رو ازش بپرسم.
‫حتی دو بار تا آلمان تعقیبش کردم اما ‫هرگز ندیدمش، و من...
‫شش ساله که منتظرشم.
‫- پس چرا باید تیم رو ترک کنم؟ ‫- تاسف آوره که...
‫به خاطر این دلیل شخصی عضو ‫سازمان شدی.
‫تظاهر می کنم چیزی که گفتی رو نشنیدم.
‫چرا...
‫آخـه چرا تو...
‫بهمون میگن بیخیال پرونده ی هان بشیم؟
‫مامورهامون رو فرستادم تا پنهانی ‫هر جا میره تعقیبش کنن.
‫پس تو دخالت نکن.
‫مامورهامون؟
‫فکر می کنی اونا به تو وفادار هستن؟
‫فکر می کنی اونا کاری که مقامات گفتن ‫انجام ندیم رو انجام میدن؟
‫من خودم شخصا هان رو تحت نظر می گیرم.
‫داری میری؟ چیزی نمی خوری؟
‫جدی میگم، کلی غذا برامون خریده، ببین!
‫خیلی بخشنده ست، مگه نه؟
‫الو؟
‫تماس گرفتم تا یه چیزی بپرسم.
‫شما گفتی که...
‫اگه اطلاعاتی در مورد اون جاسوس بهتون ‫بدم 50 میلیون ون بهم جایزه میدید.
‫اگه در مورد کسی که بهش پناه ‫داده اطلاعات بدم...
‫اونوقت چقدر جایزه می گیرم؟
‫همون مقدار؟
‫چرا در مورد این قضیه کنجکاو شدی؟
‫ببخشید؟
‫چرا می خوای بدونی در ازای دادن...
‫اطلاعاتی در مورد کسی که به اون جاسوس ‫پناه داده، چقدر جایزه می گیری؟
‫گی بون اوک.
‫به خاطر اینکه یه نفر رو تحویل پلیس میدم.
‫چی؟
‫تحویل میدی؟
‫دخترهای اتاق 207 اون جاسوس رو مخفی کردن.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫می دونستم چنین اتفاقی میفته واسه ‫همین مدرک نگه داشتم.
‫بیخیال!
‫چرا دارید اون داخل رو بررسی می کنید؟
‫چه خبر شده؟
‫اون...
‫ببخشید.
‫خب، این...
‫منظورم اینه که...
‫اتفاقی که افتاده اینه که...
‫- آقای کیم. ‫- بله خانم؟
‫بابت همه چی ازت ممنونم.
‫ببخشید؟ متوجه منظورتون نمیشم.
‫جانشین تو رو تا چند روز آینده استخدام می کنم، ‫پس مطمئن شو که خیلی خوب بهش آموزش میدی.
‫خانم، خیلی متاسفم.
‫بی فکری کردم!
‫- این یک بار من رو ببخشید. ‫- این وسایل رو بردار و دنبالم بیا.
‫اوه نه!
‫خانم، خانم پی؟
‫خیلی متاسفم، فقط این یک بار من رو ‫ببخشید.
‫خدای من.
‫پسری که مخفی کردن...
‫جاسوس نیست، دانشجوی معترضـه.
‫اما تمام افراد سازمان ملی برنامه ریزی امنیت ‫میگن که طرف جاسوس کره ی شمالیـه.
‫باشه، بیا فرض کنیم همینطوره.
‫فکر می کنی فراهم کردن سقف و غذا ‫پناه دادن محسوب میشه؟
‫اگه دادگاه تشخیص نده که این کار پناه دادن به ‫یک جاسوسه، هیچ جایزه ای دریافت نمی کنی.
‫من این کار رو به خاطر پول انجام نمیدم.
‫ما باید هر کسی که به جاسوس ها ‫پناه میده رو گزارش کنیم.
‫این وظیفه ی ماست.
‫وظیفه؟ خب اگه این کار رو کنی چی میشه؟
‫فکر می کنی از تو بازجویی نمی کنن؟
‫واسه اینکه به نتیجـه برسن در جاسوس کردن ‫آدم های بی گناه ذره ای تردید نمی کنن.
‫فکر نمی کنی طعمـه ی ساده و راحتی هستی؟
‫منظورم اینه که...
‫به هر حال تو خواهر یه کمونیست هستی!
‫اینطور نیست.
‫خواهرم جاسوس کره ی شمالی نیست!
‫به خاطر اون، یه خانواده ی کاملا عالی نابود شد، ‫می خوای دوباره چنین چیزی رو ببینی؟
‫50 میلیون ون؟
‫اگه خیلی خوش شانس باشی نهایت ‫شکنجـه یا زندانی نمیشی!
‫کار احمقانه ای نکن و دهنت رو ببند!
‫یادت رفتـه حتی کارخونه ها هم ‫تو رو استخدام نمی کنن؟
‫اگه به خاطر استاد سابقم نبود...
‫هرگز تو رو استخدام نمی کردم.
‫اگه فهمیدی چی گفتم...
‫برو به بچه های اتاق 207 بگو ‫بیان به دفترم.
‫شما اون رو در طبقه ی چهارم ‫مخفی کرده بودید؟
‫همه ش تقصیر منـه.
‫من ازشون خواهش کردم که مخفیش کنن.
‫سئول هوی و بقیـه کار اشتباهی نکردن.
‫جئونگ مین، تو باید جلوی این قضیه رو می گرفتی.
‫اون یه معترض بود که پلیس ها ‫افتاده بودن دنبالش.
‫نمی تونستم نادیده بگیرمش.
‫اگه معترض نباشه و واقعا جاسوس باشه چی؟
‫نه، اینطور نیست، نمی تونـه جاسوس باشه!
‫- من یه بار تو کافی شاپ... ‫- اونا اومده بودن اینجا تا یه جاسوس رو دستگیر کنن!
‫خیلی راحت می تونن به شما ‫اتهام جاسوسی بزنن!
‫نه، حتی خیلی راحت می تونن تمام...
‫افراد این خوابگاه رو جاسوس های ‫کره ی شمالی معرفی کنن.
‫اتاق 207.
‫می دونید که یه اشتباه دیگه به معنی ‫اخراج شدنتون بود، درسته؟
‫خیلی متاسفم خانم.
‫اونا گفتن که باید با پلیس تماس بگیریم...
‫اما من اصرار کردم که فقط یه شب ‫اون شخص رو مخفی کنیم.
‫نمی دونستن در طبقه ی چهارم ‫مخفیش کردم.
‫لطفا فقط من رو تنبیـه کنید.
‫لطفا فقط من رو مسئول این قضیه بدونید!
‫باشه، اگه خودت میگی قبولـه.
‫وسایلت رو جمع کن و فردا صبح از ‫خوابگاه برو، اون یونگ رو.
‫خانم، یونگ رو دانشجوی سال اولـه.
‫من به جاش میرم.
‫من هم به اون پسر کمک کردم...
‫البته...
‫خودش تنهایی از پس این کار ‫برنمیومده!
‫اما...
‫مطمئنم که یونگ رو کسیـه که ‫این قضیه رو رهبری کرده.
‫اون پسر...
‫همراه تو در مهمانی بود، درسته؟
‫می دونی که نباید چنین کاری کنی.
‫پدرت واقعا ازت ناامید میشه.
‫بقیـه، یو جئونگ مین، کو های ریونگ و ‫یون سئول هوی.
‫اگه یه بار دیگه تخطی کنید، همه تون رو ‫اخراج می کنم.
‫از الان به بعد...
‫شما سه نفر اجازه ی دریافت تماس ‫از خارج از خوابگاه رو ندارید.
‫ببخشید؟
‫حتی یه تماس تلفنی ساده؟
‫برید بیرون!
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫خودت دیدی؟
‫آره؟
‫چون متصدی تلفن هستم ‫با تحقیر نگاهم می کنی؟
‫فکر می کنی کی هستی؟
‫تو اصلا بهتر از من نیستی جز اینکه ‫تو یه خانواده ی پولدار به دنیا اومدی!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- های ریونگ!
‫به خاطر همین تظاهر کردی دانشجوی ‫کالجی و با ما اومدی کافی شاپ؟
‫احتمالا خیلی ناراحت شدی که به خاطر ‫یه دختر احمق...
‫که تظاهر می کنه دانشجوی کالجه، ‫دیگه تماسی دریافت نمی کنی.
‫خب، به لطف این قضیه، کار من ‫کمتر شد.
‫بس کن.
‫بیا بریم.
‫مشکلش چیه؟
‫دختره ی عوضی!
‫- هی. ‫- های ریونگ!
‫می دونم چیکار کردی، انقدر دروغ نگو دهاتی!
‫آرزوی مرگت چیه؟
‫- عوضی! ‫- بس کنید!
‫چه اتفاقی افتاد؟ ‫می دونستم اینطوری میشه.
‫اما دلم واسش می سوزه.
‫بیاید بریم.
‫خوابگاه دانشگاه هوسو.
‫زخمم خوب شده.
‫واسه عملیات آماده ام.
‫خیالم راحت شد.
‫می دونی چقدر نگران بودم؟
‫انقدر نگرانت بودم که نمی تونستم بخوابم.
‫من باید برگردم پیونگ یانگ ...
‫اما در پکن منتظر بودم تا تماس بگیری.
‫ببخشید که نگرانت کردم پدر.
‫سو هیوک.
‫باید این ماموریت رو به هر قیمتی که شده...
‫با موفقیت به اتمام برسونی، باشه؟
‫یادم می مونـه.
‫اونایی که به لطف نام خانوادگیشون ‫صاحب قدرت هستن...
‫تفنگ هاشون رو به سمت من ‫هدف گرفتن.
‫تو آخرین سلاح من برای کُشتن اونا هستی.
‫این رو یادت نره.
‫هرگز این رو فراموش نکردم.
‫بعد از اینکه ماموریت رو با موفقیت ‫به اتمام رسوندم برمی گردم.
‫بهت چی گفتم؟
‫نگفتم پسرم قطعا زنده ست؟
‫به هر حال...
‫خوشحالم که زنده ست.
‫پسرم طبق برنامـه ماموریت رو ‫به اتمام می رسونه.
‫اما هم رزمی...
‫ما تصمیم گرفتیم که یه تیم جدید رو بفرستیم.
‫تیمی که تو فرستادی، در اتمام ‫ماموریت به پسرم کمک می کنه.
‫از الان به بعد، تو مذاکراتمون با ‫کره ی جنوبی دخالت نکن.
‫«چین، پکن»
‫حالا دیگه موافق و طرف هم هستیم.
‫الان حس می کنم که همگی از یک کره هستیم.
‫البته که همینطوره. ‫داری به احساساتم ضربه می زنی!
‫400 میلیون دلار؟
‫شاید ملیت های ما متفاوت باشه...
‫اما چیزی که مهمـه...
‫اینه که قلب هامون یکیـه.
‫کاملا باهات موافقم.
‫خیلی خب، فکر کنم وقتشـه که...
‫با هم نوشیدنی بخوریم.
‫نه فقط این بار...
‫بلکه برای انتخابات آینده هم باید ‫اینطوری با هم کار کنیم.
‫در این مورد، می خوام یه چیزی بگم.
‫- چی؟ ‫- می تونی حرفت رو بزنی.
‫همانطور که می دونی، الان فصل انتخاباتـه، ‫واسه همین پول اضافی زیادی نداریم.
‫پس آماده کردن چهار برابر پولی که ‫اول قول دادیم خیلی سختـه.
‫خدایا، آقای اون.
‫زیادی نگران خودت هستی.
‫ما به زودی پیروز جنگ انتخاباتی می شیم، ‫پس چرا نگران اینی که چقدر پول می تونیم فراهم کنیم؟
‫درست میگم؟
‫من یه لحظه میرم دستشویی.
‫ایجاد یه دولت جدید آسون نیست، مگه نه؟
‫چرا داری...
‫کاری که تقریبا انجام شده رو ‫خراب می کنی؟
‫چیزی که می خواد 4 برابر بیشتره.
‫پیروز جنگ انتخاباتی شدن...
‫وقتی قراره پولی برامون باقی نمونـه ‫چه فایده ای داره؟
‫فکر می کنی کد 1 چنین چیزی رو ‫دوست داره؟
‫تو چت شده؟
‫احمقی یا اینکه به خاطر پیری ‫مغزت کار نمی کنه؟
‫چی؟
‫متوجه ام.
‫متوجه منظورت هستم.
‫اما اگه در این انتخابات شکست بخوریم...
‫کد 1، کد 2...
‫و من و تو کارمون تمومـه!
‫همه اینطوری پیش بینی می کنن ‫که ما پیروز این انتخابات هستیم.
‫این کار فقط واسه تضمین پیروزیـه.
‫تا انتخابات به پایان نرسه هیچکس ‫از برد مطمئن نیست.
‫اگه شکست بخوریم همگی می میریم، ‫به معنای واقعی کلمه.
‫همگی.
‫به خزانـه دستبرد می زنیم.
‫خزانه؟
‫پول های گمشده ای که حتی کد 1...
‫و مجلس هم نمی دونن چقدره.
‫بودجـه ی مخفی سازمان ملی برنامه ریزی امنیت ‫که به هیچ رسیدی نیاز نداره.
‫خیلی خوشحالم که به ما ملحق شدی دکتر کانگ.
‫سخت ترین قسمت بازی ماجون ‫جور کردن 4تا بازیکن هستش.
‫پونگ!
‫اجازه بدید بیشتر وقت ها به جمعتون ‫ملحق بشم.
‫هر وقت که باهام تماس بگیرید میام.
‫من بعد از این دست میرم.
‫اوه خدای من، گمونم امروز ‫خیلی سرحال نیستی.
‫چیزی که در مورد 13 دختر جوان گفت ‫داره اذیتت می کنه؟
‫نه؟
‫درسته، گمونم درست میگی.
‫اگه 13 دختر جوان نمیرن...
‫بس کن.
‫باید مراقب حرفی که می زنی باشی.
‫قضیه چیه؟
‫اگه 13 دختر جوان نمیرن...
‫ظاهرا اتفاق خیلی بدی برای ‫شوهرش میفتـه.
‫ممنونم که نگران حالم هستید...
‫اما راستش رو بخواید، به نظرم ‫این موضوع چیزی نیست که...
‫باید بهش توجهی کنم.
‫چطور می تونی این رو بگی؟
‫می دونی که اون طالع بین چقدر ماهره.
‫اینکه باورش داشته باشی یا نداشته باشی ‫به خودت بستگی داره.
‫اما فقط زمانی می تونی 13 دختر جوان رو بکُشی...
‫که جنگی چیزی بشه.
‫علاوه بر این، قبلا هم یک بار ازدواج کردی.
‫اگه شوهرت بمیره...
‫در شرایط اسف باری قرار می گیری ‫خانم هونگ.
‫آینده ی ما چیزیـه که خودمون می سازیم.
‫حتی یی سئونگ گی، کف دستش رو ‫برید تا خطوطش تغییر کنن...
‫و پادشاه بشه...
‫وقتی که داشت ارتشش رو از ‫جزیره ی ویهوا برمی گردوند.
‫دقیقا، همه چی به ذهن آدم بستگی داره.
‫آینده ی ما چیزیـه که خودمون می سازیم.
‫متاسفم یونگ رو.
‫متاسفم که باید بری ولی ما ‫اینجا می مونیم.
‫متاسف نباش های ریونگ، ‫اونی که باید متاسف باشه منم.
‫به خاطر من، دیگه تماسی دریافت نمی کنید.
‫تصمیم گرفتی کجا بری؟
‫خونه ی دختر عموت؟
‫خونه ی پدرم.
‫پدرت؟
‫پدرت تو سئول زندگی می کنه؟
‫بعد از اینکه مادرم 10 سال پیش ‫از دنیا رفت...
‫با یه زن آزار دهنده ازدواج کرد.
‫از اون موقع به بعد، خارج از شهر ‫با مادر بزرگم زندگی کردم.
‫خیلی دلم واست می سوزه یونگ رو!
‫بیخیال، من خوبم.
‫خیلی هم خوشحال میشم اگه به خاطر ‫محتاط بودن در رفتار و گفتارم وزن کم کنم.
‫یونگ رو...
‫گریه نکن.
‫بس کن.
‫از وقتی که اومدم به خوابگاه...
‫دوست های جدیدی پیدا کردم، ‫و شما دو نفر...
‫مثل خواهرهای بزرگ من هستید.
‫واقعا از زندگی در اینجا کنار ‫شما خوشحال بودم.
‫بابت همه چی ازتون ممنونم.
‫جدی میگم.
‫- یونگ رو... ‫- های ریونگ.
‫- یونگ رو... ‫- یونگ رو...
‫- هی، گریه نکنید!
‫زیاد میام بهتون سر می زنم.
‫«یون سئول هوی، اون یونگ رو، ‫یو جئونگ مین، کو های ریونگ»
‫الان چیکار کنم؟
‫دارم از خوابگاه اخراج میشم.
‫قبل از اینکه برم...
‫میشه لطفا آرزوی من رو برآورده کنی؟
‫لطفا یه کاری کن سو هو باهام تماس بگیره.
‫لطفا، فقط یک بار.
‫لطفا؟
‫«ابزار فروشی تاگئوک»
‫در امان باشی.
‫حالا...
‫تکالیف فیزیک رو...
‫برای شصت و هفتمین گروه اعزامی ‫دوره ی آموزش از راه دور اعلام می کنم.
‫صفحـه ی 913، شماره ی 35.
‫صفحه ی 135، شماره ی 55.
‫صفحه ی 245، شماره ی 41.
‫صفحه ی 712، شماره ی 22.
‫صفحه ی 369، شماره ی 91.
‫صفحه ی 179، شماره ی 13.
‫صفحه ی 293، شماره ی 80.
‫صفحه ی 276، شماره ی 19.
‫از آخرین اعتراف من بیش از یک ماه می گذره، پدر.
‫مدتی میشه همدیگه رو ندیدیم.
‫پروفسور هان آی سئوپ.
‫بررسی کردی ببینی از 6 ماه پیش که ‫پسرت گم شده، کجا بوده؟
‫نه! پسرم نمی تونه در پیونگ یانگ باشه!
‫همانطور که می دونی، دختری که موقع ‫تحصیل در آمریکا باهاش آشنا شد...
‫یه کره ای - آمریکایی بود که با ‫کره ی شمالی فعالیت می کرد.
‫و البته، قبلا اون رو به سمت خودمون ‫جذب کرده بودیم.
‫شش ماه پیش، پسرت با اون دختر از ‫آمریکا به اتریش رفت.
‫مطمئنم که قضیه رو بررسی کردی.
‫من خودم شخصا اون دو نفر رو ‫از اتریش...
‫به پیونگ یانگ بردم.
‫می تونم نامه ای که پسرت فرستاده رو ‫بهت نشون بدم.
‫مین جائه نامه فرستاده؟
‫حتی سازمان سیا هم هنوز نمی دونه که...
‫پسرت در پیونگ یانگ هستش.
‫اما مطمئنم زیاد طول نمی کشه ‫تا بفهمن.
‫و به محض اینکه این قضیه رو بفهمن...
‫دیر یا زود سازمان ملی برنامه ریزی ‫امنیت هم متوجه میشه.
‫همانطور که چندین بار بهت گفتم...
‫پسرت با میل خودش به کره ی شمالی رفته.
‫موضوع اینه که کشور من هنوز این رو...
‫به خاطر شما اعلام نکرده پروفسور.
‫پسرت...
‫خیلی دلش واسه پدرش تنگ شده...
‫پروفسور هان.
‫«تاکسی»
‫بزن بریم.
‫چی؟ چرا داری از این مسیر میری؟
‫آهای راننده!
‫راننده!
‫هی!
‫لعنتی!
‫- لعنتی! ‫- واقعا مسخره ست!
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- بکش کنار؟
‫بکشم کنار؟
‫ببین، تمام میوه هام رو داغون کردی، ‫نباید اول عذرخواهی کنی؟
‫قبل از اینکه خسارت بدی نباید جایی بری، فهمیدی؟
‫گوش می کنی؟ نباید جایی بری!
‫گمشون کردم!
‫اگه بخوای جایی بری باید قبلش من رو بکُشی!
‫چطوری می خوای خسارت بدی؟
‫- چطوری؟ ‫- خدای من.
‫- گلکسی، گلکسی. ‫- دارم با تو حرف می زنم!
‫خدای من، به نظر اصلا به حرفم اهمیتی نمیده.
‫گلکسی هستم.
‫از شنود یه سری اطلاعات دریافت کردیم.
‫خیلی خب.
‫اگه سرد بشه دیگه خوشمزه نیست. ‫اگه نمی خوای بخوری، من...
‫مدام غذا می خوره و همون حرف ها رو تکرار می کنـه!
‫- واسه همین من... ‫- بهت گفتم ازش بازجویی کن نه اینکه کتکش بزنی!
‫من دارم حقیقت رو میگم، یه نفر دیگه رو ‫با سو هو اشتباه گرفتم.
‫مادرم به تنهایی من رو بزرگ کرده.
‫به خاطر مادرم در خارج از شهر که ‫روی من حساب می کنه...
‫باید موفق بشم.
‫چرا باید به یه کمونیست کمک کنم؟
‫- کار احمقانه ای نکن! ‫- البته!
‫دیگه محتاط هستم...
‫و مطمئن میشم که کار رو درست انجام بدم.
‫آزادش کنید.
‫بله قربان.
‫یه روز این لطفتون رو جبران می کنم.
‫قربان!
‫تیم استراق سمع گفتش که از شنود ‫یه سری اطلاعات دریافت کردن.
‫اگه بتونیم رمز گشاییش کنیم...
‫به حومه ای ساکت و آروم نقل مکان کرده.
‫این یعنی چی؟
‫«منظره ش انقدر قشنگـه که...
‫حسابی دلتنگت میشم پدر.» ‫این یعنی چی؟
‫چیکار داری می کنی؟
‫پروفسور.
‫برای کسی که در نیویورک زندگی کرده، ‫سختـه که اونجا ساکن بشه.
‫از وقتی که پسرت به پیونگ یانگ رفتـه...
‫سعی داشته از اونجا فرار کنه.
‫واسه اینکه از اونجا خارجش کنم ‫چیکار باید بکنم؟
‫باید بری کره ی شمالی...
‫و با پسرت از اونجا خارج بشی.
‫چی؟
‫کمکت می کنیم تا صحیح و سالم...
‫و مخفیانـه، قبل از اینکه سازمان سیا...
‫چیزی بفهمـه، با پسرت از اونجا خارج بشی.
‫در ازاش باید چیکار کنم؟
‫این رو نمی دونم، اما چیزی که ‫می دونم اینه که...
‫اگه کاری که کره ی شمالی می خواد رو ‫انجام بدی...
‫می تونی با پسرت صحیح و سالم ‫از اونجا خارج بشی.
‫این رو بهت قول میدم.
‫یه مقدار اینجا استراحت کن.
‫شماها اول با پروفسور هان برید.
‫تو با ما نمیای؟
‫حزب بهم دستور داده تا از کوه اوگونگ ‫سلاح و پول بردارم.
‫امشب ساعت 10...
‫باید با قایقمون در اینجا تماس بگیریم.
‫قبل از ساعت 10 میام اونجا.
‫تمام مدت تحت نظر بگیرش...
‫و اگه حس کردی که ایدئولوژیش ‫تغییر کرده...
‫تو کُشتنش...
‫ذره ای تردید نکن.
‫اگه این کار رو انجام ندیم...
‫اونوقت گئوم چئول واسه هیچی مُرده!
‫باید این ماموریت رو با موفقیت ‫به پایان برسونیم.
‫فهمیدید؟
‫- برای مردم و کشورمون! ‫- برای مردم و کشورمون!
‫«اسباب بازی های کازموس»
‫خوابگاه...دانشگاه دخترانه ی هوسو...
‫من رو بررسی کردن.
‫خطر بالای لو رفتن.
‫امیدوارم به کره ی شمالی برم.
‫هر چه سریع تر!
‫پس این مدت واقعا تو خوابگاه بوده!
‫بزن بریم.
‫اوه راستی، پشت تلفن با کی حرف می زدی؟
‫چی؟ پشت تلفن؟
‫از تلفن عمومی نزدیک خوابگاه ‫با یه نفر تماس گرفتی.
‫اوه اون رو میگی؟ دوستم بود.
‫می خواست موقع استراحت بیاد دیدنم، ‫واسه همین...
‫یونگ رو، کمک می خوای؟
‫راستی، چطوری می خواد تمام ‫این وسایل رو ببره؟
‫با بیونگ تائی تماس گرفتم.
‫اون ماشین داره، همه ی این وسایل رو ‫با ماشینش می بره.
‫ممنونم، به لطف تو دیگه سفر آسونی ‫خواهد بود.
‫نمی دونستم نامزدت تا این حد مفیده.
‫اون چیه؟ اون رو از کجا آوردی؟
‫چیزی نیست.
‫مگه سو هو اون رو نخریده بود؟
‫به خاطر اون داری از خوابگاه اخراج میشی. ‫چطوریـه که هنوز باهات تماس نگرفته؟
‫چطور می تونه تماس بگیره؟ ‫تحت تعقیبـه.
‫اتاق 207، اتاق 207.
‫دانشجو اون یونگ رو. ‫تلفن داری.
‫الو؟
‫از سرپرست خوابگاه شنیدم.
‫تو و برادرت چتون شده؟
‫بابات مدیر سازمان ملی برنامه ریزی امنیت هستش. ‫چطور تونستی یه معترض رو در خوابگاه مخفی کنی؟
‫یه ماشین می فرستم دنبالت، ‫مستقیم بیا خونه.
‫مثل برادرت دردسر ساز نباش.
‫بهت گفتم باهام تماس بگیر.
‫اما جوابی ندادی.
‫امروز دارم از خوابگاه اخراج میشم.
‫نه اینکه...
‫دلم برات تنگ شده باشه.
‫محض احتیاط اگه یه وقت رفت ‫سمت کوه اوگونگ...
‫تو و دونگ جائه...
‫باید برید سمت خوابگاه.
‫بله قربان.
‫باید دستگیرش کنیم.
‫اما اگه داشت از دستتون فرار می کرد...
‫اجازه دارید بکُشیدش، تمام.
‫خیلی خب.
‫بهت حسودیم میشه، آخه دیگه از ‫ساعت منع عبور و مرور راحت شدی.
‫- من هم حسودیم میشه! ‫- الان دیگه آزاد شدی!
‫خدانگهدار یونگ رو.
‫نظرتون چیه ما هم از اینجا بریم؟
‫- باورم نمیشه این رو گفتی! ‫- چی؟
‫راستی، تا حالا کسی به کافی شاپ ‫مونوا رفته؟
‫- کافی شاپ مونوا؟ ‫- من رفتم!
‫یه بار اونجا با یه نفر قرار ملاقات داشتم، ‫بچه هایی که اونجا بودن...
‫همه شون خوشتیپ به نظر میومدن.
‫من رو دعوت کرد بیرون!
‫یونگ رو!
‫یونگ رو...
‫اون که جای دوری نمیره!
‫گریه نکن.
‫«بهت گفتم باهام تماس بگیر اما ‫جوابی ندادی.»
‫«امروز دارم از خوابگاه اخراج میشم.»
‫«نه اینکه دلم واست تنگ شده باشه اما ‫می خوام یک بار دیگه ببینمت.»
‫هی!
‫عجب آدم منحرفی!
‫اونجا چیکار داری می کنی؟
‫عوضی.
‫اومدی اینجا به چی خیره شدی منحرف؟
‫عوضی، ازت سوال پرسیدم. ‫چرا جواب نمیدی؟
‫چرا اونطوری نگاه می کنی عوضی؟
‫کجا داری میری؟
‫عوضی، بیا اینجا.
‫ترسیدی؟ بیا اینجا، مشکلی نیست.
‫لعنتی!
‫لعنتی، پلیس اومده اینجا چیکار؟
‫اومدن دنبال من؟
‫چه خبر شده؟
‫نباید دستگیر بشم!
‫خدایا، واقعا باید ورزش کنم! ‫چرا اونا انقدر سریع هستن؟
‫دردم گرفت! ‫لعنتی!
‫خیلی خب، باید برم اون داخل.
‫از کوه اوگونگ داریم به خوابگاه ‫نزدیک می شیم.
‫لعنتی!
‫خدایا، پهلوم!
‫«وسط کوهستان یه کلبه پیدا کردیم!»
‫«واسه پشتیبانی داریم میایم اونجا!»
‫باید همین نزدیکی باشن.
‫درخواست نیروی پشتیبانی کن ‫و همینجا آماده و منتظر باش.
‫همگی در حالت آماده باش.
‫اونا کی هستن؟ افتادن دنبال کی؟
‫واسه اندام های حیاتی من اومدن؟
‫عوضی ها، من که هنوز یه مقدار زمان دارم!
‫عوضی های سنگدل!
‫صبر کن، چرا واسه گرفتن من این همه آدم اومده؟
‫شاید اومدن تو رو دستگیر کنن!
‫هی، داستان تو چیه؟
‫یه دقیقه صبر کن!
‫چطور جرئت کردی دنبالم بیای اینجا؟
‫من رو زدی؟
‫حالا دیگه یه عوضی منحرف هم با تحقیر ‫من رو نگاه می کنه؟
‫بیا اینجا.
‫یه درس حسابی بهت میدم!
‫خدای من.
‫گوانگ تائی، حالت خوبه؟
‫سئول هوی!
‫من هیچی بهشون نگفتم!
‫واسه محافظت از تو، سئول هوی...
‫هر جور شکنجه ای رو تحمل کردم...
‫و...
‫من، اوه گوانگ تائی، خائن نیستم!
‫گریه نکن!
‫هی، صبر کن! چیکار داری می کنی؟ ‫همونجا وایستا! هی!
‫بابا.
‫سعی نکن بشینی، بلند شو.
‫چه خبر شده؟
‫اگه های ریونگ ما رو ببینه چی؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- های ریونگ؟
‫هی رفیق.
‫تو اوه گوانگ تائی هستی؟
‫- آره، مشکلت چیه؟ ‫- چی؟
‫- هی، کلاهم رو پس بده! ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫آهای!
‫شماها چیکار دارید می کنید؟
‫طبقه ی بالا رو بررسی کن.
‫لیم سو هو!
‫تفنگ هاتون رو بندازید!
‫نزدیک نشید!
‫سه ثانیه زمان میدم تا تفنگ هاتون رو ‫بندازید وگرنه این دختر می میره!
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫یعنی داری میگی بچه های خوابگاه رو ‫گروگان گرفتن؟
‫وسط سئول؟
‫مطمئنی رودخانه ی تائدونگ 1 هستش؟
‫بدون اینکه کسی چیزی بفهمـه نابودش کن.
‫اولویت اول در این عملیات، نجات دختر ‫رئیس هستش.
‫با دقت گوش کن.
‫یکی از گروگان ها الان کُشته میشه.
‫الان نقشه ی B تنها گزینه ی ماست.
‫اگه نیاز بود همه شون رو بکُشید.
‫پس تو واقعا...
‫جاسوس کره ی شمالی هستی؟ ‫من واقعا...
‫جون یه جاسوس رو نجات دادم؟
‫دارم بهت هشدار میدم.
‫یونگ رو.
‫- بجنب یونگ رو! ‫- عجله کن یونگ رو!
‫خیلی خب، شونه هاتون رو بچرخونید.
‫حواستون باشه چهره تون معلوم باشه.
‫- نزدیک تر. ‫- خیلی خب.
‫- بجنب. ‫- لبخند بزنید.
‫خیلی خب، الان می گیره. ‫یک، دو، سـه!
‫«تمامی شخصیت ها و رویدادها در این سریال ‫ساختگی می باشند»
‫«قسمت چهارم»
‫اما این...
‫این رو خواهرت داده بهت.
‫به نظرم فقط زمانی می تونم با خیال راحت...
‫و بدون نگرانی در موردت از اینجا برم...
‫که مطمئن بشم این گردنتـه.
‫اما واسه اینکه در امان باشی خودت ‫باید این رو بندازی گردنت!
‫اون کسی که افتادن دنبالش تویی نه من!
‫نگهش دار.
‫این تنها چیزیـه که می تونم بهت بدم.
‫لیم سو هو...
‫پس چرا اومدنشون انقدر طول کشید؟
‫الان از دست میدنش!
‫لعنتی!
‫گوانگ تائی، نگو که با پلیس ها تماس گرفتی!
‫اگه بدونی اون شخص واقعا کیه...
‫اگه دستگیر بشه من رو هم بازداشت می کنن!
‫چرا تو رو باید بازداشت کنن؟ ‫تو که هیچ ارتباطی با اون یارو نداری!
‫هم اتاقی هام...
‫اون رو مخفی کرده بودن!
‫اومد به اتاق ما...
‫واسه همین مخفیش کردیم.
‫لعنتی!
‫خائن!
‫یونگ رو!
‫گوانگ تائی دیدتش!
‫بجنب، همین الان برو!
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫نه، تو برو.
‫همین الان برو.
‫- چطور این اتفاق افتاد؟ ‫- بزن بریم!
‫تو راه برات توضیح میدم! ‫بجنب، بجنب!
‫«پنجاه و سومین مهمانی همگانی خوابگاه ‫دانشگاه دخترانه ی هوسو»
‫هی!
‫یه مرد سوار بر دوچرخـه اینجا ندیدید؟
‫- نه، ندیدم. ‫- یه مرد با کت و شلوار سوار بر دوچرخـه.
‫- ندیدم. ‫- مطمئنید؟
‫مبادا دروغ بگیدا!
‫ما مدتی میشه که اینجاییم اما ‫چنین شخصی رو ندیدیم.
‫از کِی اینجایید؟
‫- از حدود 20 دقیقه پیش، درسته؟ ‫- آره.
‫همین نزدیکی تئوکبوکی خوردیم، چطور؟
‫لعنتی، اون پسر عوضی!
‫شاید اشتباه دیده.
‫بیا اول ازش بازجویی کنیم!
‫فکر می کنم...
‫از آخرین باری که اینجا بودم...
‫حسابی ضربه ی روحی خوردم.
‫کارآگاه هایی مثل شما رو ‫اونقدر تحسین می کنم...
‫که مصمم بودم اون عوضی رو ‫به خاطر مردم و کشورم بگیرم.
‫پس احتمالا همه در نظرم ‫شبیـه اون بودن.
‫پس یعنی فکر کردی یه نفر...
‫که با کت و شلوار سوار دوچرخه شده ‫لیم سو هو هستش...
‫اما در اصل اشتباه می کردی؟
‫خیلی متاسفم قربان.
‫ما داشتیم تو کوه اوگونگ دنبال...
‫محل تبادل اطلاعات و آیتم های جاسوسی ‫کمونیست ها می گشتیم...
‫که تو یهویی باهامون تماس گرفتی ‫و گفتی سو هو رو دیدی.
‫خیلی متاسفم.
‫نمی دونستم سرتون خیلی شلوغـه.
‫من خیلی یهویی...
‫شک کردم که تو طرف کی هستی.
‫ممکنه طرف ما باشی...
‫طرف سو هو باشی...
‫یا طرف شخصی باشی که داره ‫ازش محافظت می کنه.
‫تو واقعا طرف کی هستی؟
‫- به حرف بیاریدش. ‫- بله قربان.
‫دردم گرفت!
‫دنده هام!
‫خیلی متاسفم!
‫لطفا من رو نکُشید!
‫تو چه اشتباهی مرتکب شدی؟
‫راستش...
‫«نوشیدنی بکها»
‫سئول هوی دختر رئیس شرکت ‫نوشیدنی سازی بکها هستش.
‫الان بهترین فرصت واسه اینه که دلش رو به دست بیارم!
‫گوانگ تائی!
‫راستش...؟
‫راستش چی؟
‫چی می خوای بگی احمق؟
‫از این به بعد خیلی احتیاط می کنم.
‫دیگه تا وقتی که مطمئن نشدم ‫باهاتون تماس نمی گیرم.
‫خیلی متاسفم، من رو کتک نزنید!
‫خیلی متاسفم!
‫«برای به فعلیت رساندن آرمان های ‫المپیک سئول...»
‫چرا انقدر دیر کردی؟
‫- متاسفم. ‫- «المپیک سئول...
‫- فستیوالی جهانی خواهد بود.» ‫- برو داخل.
‫«...برای اینکه کل مردم دنیا ازش لذت ببرن ‫و فقط یه رقابت ورزشی نیست.»
‫«پس برای اولین بار، کره میزبان بزرگ ترین...»
‫هم رزمی!
‫گئوم چئول کجاست؟
‫اطلاعاتی دریافت کردیم مبنی بر اینکه ‫با مصرف سیانور خودکُشی کرده.
‫من مسئولیتش رو برعهده می گیرم. ‫باید بیشتر مراقب می بودم...
‫من رهبر تیم هستم، همه ش تقصیر منـه.
‫خودم گزارش میدم، تو سکوت کن.
‫اول باید گزارش بدم.
‫تمام مدت حسابی تحت نظر بگیرش...
‫و اگه حس کردی که ایدئولوژیش ‫تغییر کرده...
‫برای کُشتنش...
‫ذره ای تردید نکن.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫وقتی افتاده بودن دنبالم زخمی شدم. ‫نمی تونستم کاری کنم.
‫الان دیگه برگشتم، پس باید ‫عملیات رو ادامـه بدیم.
‫تیمی که حزب فرستاده به زودی می رسه.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫من خودم شخصا هماهنگ می کنم ‫هان آی سئوپ به کره ی شمالی بره.
‫احتمال موفقیت زیاد نیست.
‫الان دیگه چهره ت رو خیلی خوب ‫می شناسن...
‫سازمان ملی برنامه ریزی امنیت از هان ‫محافظت می کنه، چطور می خوای...
‫فقط محل اقامت هان رو دقیق ‫بررسی کن، فورا!
‫«اون یونگ یو»
‫اینا کفش ها و کت و شلواری ‫هستن که فردا باید بپوشی.
‫واسه برادرم هستن.
‫نمی دونم اندازه ت میشن یا نه.
‫چرا الان امتحانشون نمی کنی؟
‫خدایا، یونگ رو. ‫همراهت تو مهمونی خیلی خوشتیپ بود.
‫خیلی جذاب بود!
‫اینطوری فکر می کنید؟ ‫یه مقدار کند ذهن به نظر میومد.
‫اجازه داد همراه های ریونگ ‫خیلی بد باهاش رفتار کنـه.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫ندیدی چطوری شلیک کرد؟ ‫خیلی باحال به نظر میومد.
‫خیلی مردونه بود.
‫رشته ش چیه؟
‫- کدوم کالج؟ ‫- چطوری با هم آشنا شدید؟
‫وقتی رقصیدن بلد نیست، ماهر بودن ‫در تیراندازی چه فایده ای داره؟
‫- بس کن! ‫- کی اهمیت میده؟
‫- در اون مورد فقط کافیـه یه کم شونه هاش رو تکون بده. ‫- درسته.
‫به نظرم فقط زمانی می تونم با خیال راحت...
‫و بدون نگرانی در موردت از اینجا برم ‫که مطمئن بشم این گردنتـه.
‫«اون یونگ رو»
‫بون اوک.
‫باید حرف بزنیم.
‫چند وقتـه؟
‫- ببخشید؟ ‫- شما دو نفر کِی با هم...
‫احتمالا حسابی من رو مسخره کردی.
‫متوجه منظورت نمیشم.
‫من چقدر احمقم! ‫چطور نفهمیدم که اون پسر همراه تو هستش؟
‫شنیدی که بهت گفتم رفته برلین...
‫و بهم گفته چون دلش برام تنگ شده ‫من هم باید برم اونجا پیشش...
‫احتمالا این حرف هام برات مضحک بودن ‫و حسابی تو دلت مسخره م کردی.
‫خیلی متاسفم.
‫احتمالا اونقدر من رو خوار و حقیر دونستی...
‫که وقتی مشغول کار در خوابگاه بودم ‫دعوتش کردی اینجا...
‫و باهاش دقیقا جلوی من قدم زدی و خوش بودی.
‫تو اول باهاش تماس گرفتی؟
‫- تو اولش بهش ابراز احساسات کردی؟ ‫- نه!
‫روزی که همگی رفتیم کافی شاپ، ‫تو مغازه ی نوار کاست فروشی...
‫اتفاقی باهاش روبرو شدم.
‫تو مغازه ی نوار کاست فروشی؟
‫خیلی متاسفم.
‫من برنامه های دیگه ای دارم، ‫متاسفانه نمی تونم باهات به کنسرت بیام.
‫اون عوضی...
‫گفتش که برنامه های دیگه ای داره.
‫بهش گفتی دانشجوی کالج نیستم...
‫مگه نه؟
‫نه، هرگز نگفتم.
‫چرا باید بهش بگم؟
‫درسته، تو کار اشتباهی انجام ندادی.
‫یه دختر مثل من که حتی دانشجوی کالج هم نیست، ‫جرئت پیدا کرد تا به شما ملحق بشه...
‫و رویای پسری از برلین رو داشت که خیلی ‫از خودش با کلاس تر و بالاتر بود.
‫از الان به بعد دیگه جایگاه خودم رو می دونم.
‫ممنونم.
‫لعنتی.
‫«مهمانی همگانی خوابگاه دانشگاه دخترانه ی هوسو»
‫«هیچکس بدون دعوتنامه اجازه ی ورود نداره»
‫«لیست مهمان های جشن همگانی»
‫اتاق 207...
‫«اتاق 207، اون یونگ رو»
‫از بخشی که بلیت ها رو چک می کردم وارد نشده!
‫درسته!
‫شاید...
‫جاسوس اونجا مخفی شده!
‫بیخیال، من که شک دارم.
‫«ورود ممنوع»
‫احتمالا در طبقه ی چهارم مخفی شده بوده. ‫درسته.
‫صبر کن.
‫این یعنی اینکه اون پسر...
‫جاسوسه؟
‫صبر کن.
‫پس پسری که در طبقه ی چهارم ‫مخفی شده بوده جاسوس بوده.
‫پسری که در طبقه ی چهارم مخفی شده بوده ‫جاسوس بوده.
‫احتمالا خیلی عصبانی شده.
‫اونطوری که سنگدون قضیه رو می بینه...
‫تو یواشکی بدون اطلاعش با شخص ‫مورد علاقه ش آشنا شدی.
‫احتمالا داره به این فکر می کنه که ‫باید یه درس حسابی بهت بده.
‫لعنتی.
‫صبر کن!
‫بون اوک دعوتنامه ها رو بررسی می کرد!
‫پس یعنی پسری رو دیده که هرگز ‫بهش اجازه ی ورود نداده!
‫به این قضیه شک می کنه!
‫اگه بفهمـه چی؟
‫هرگز ساده از کنار این قضیه نمی گذره.
‫این داره من رو دیوونه می کنه!
‫مطمئنم که به خانم پی میگه.
‫دلم واسه بون اوک می سوزه ‫اما راه دیگه ای نداریم!
‫باید خودمون رو بزنیم به اون راه، ‫حتما باید این کار رو بکنیم، باشه؟
‫به هر حال...
‫اون پسر از اینجا رفتـه!
‫هیچ مدرکی هم نیست که نشون بده ‫ما مخفیش کردیم.
‫- جئونگ مین، لباس هاش رو کجا گذاشتی؟ ‫- بله؟
‫شب بخیر بگید.
‫- شب بخیر خانم. ‫- شب بخیر خانم.
‫یونگ رو.
‫بله؟
‫چرا انقدر ترسیدی؟
‫کار اشتباهی کردی؟
‫نه خانم.
‫من کاری نکردم.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫یه انتخاب اشتباه می تونـه زندگیت رو نابود کنه.
‫مهمانی همگانی تمام شد.
‫دیگه به خودتون بیاید...
‫وگرنـه ممکنه امتحانتون رو خراب کنید.
‫فهمیدید؟
‫- بله خانم. ‫- بله خانم.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫شب بخیر بگید.
‫- شب بخیر خانم. ‫- شب بخیر خانم.
‫به نظر میاد بون اوک چیزی بهش نگفته.
‫مطمئنم که فهمیده.
‫اون دختری نیست که ساده از کنار ‫این قضیه بگذره.
‫مطمئنم که یه نقشه هایی داره می کشه.
‫داشت یادم می رفت، لباس های ‫سو هو کجان؟
‫اوه، اون قضیه!
‫نگه داشتن این لباس ها در اینجا ‫خیلی خطرناکـه.
‫واقعا؟
‫به نظرت امن ترین جا کجاست؟
‫منم پسرم، چطور پیش رفت؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫اندام های حیاتی بدنم رو به عنوان ‫وثیقه گذاشتم.
‫یکی از کلیه هام رو بهشون میدم.
‫و اگه کافی نباشه، تمام اندام هام رو ‫بهشون میدم و می میرم.
‫چطور می تونی این رو بگی پسره ی لوس؟
‫چطور می تونی چنین حرفی رو به ‫پدرت بزنی؟
‫آخـه چرا معتاد شرط بندی شدی؟
‫دوباره غر زدن هات رو شروع کردی!
‫دو روز دیگه میام اونجا می بینمت...
‫پس پول رو آماده کن.
‫خیلی خب، با کلی پول برگشتم به بازی.
‫برگرد داخل، مشکلی برام پیش نمیاد.
‫بند 32 از قانون اساسی...
‫دستمزدهای بهینـه از طریق منابع اجتماعی و اقتصادی.
‫تمامی شهروندها حق کار کردن دارن.
‫دولت باید برای ترویج اشتغال کارگران ‫و تضمین...
‫دستمزد بهینه تلاش کنه...
‫تمامی شهروندها حق کار کردن دارن.
‫تو باید تو اتاقت بخوابی!
‫دولت باید برای ترویج...
‫اشتغال کارگران و تضمین دستمزد بهینه...
‫از طریق منابع اجتماعی و اقتصادی تلاش کنه...
‫هی تو!
‫ندو!
‫خدایا، خیلی ترسیدم.
‫چه خبر شده؟
‫خدای من، اینا...
‫لباس های اون پسره هستن که ‫اینجا جا گذاشته؟
‫نمی تونستم اینا رو تو اتاقم نگه دارم.
‫خودم می برمشون خشک شویی...
‫پس فقط امشب اینا رو نگه دار. ‫فردا صبح میام ازت می گیرمشون.
‫آره، بیا همین کار رو کنیم.
‫سرپرست خوابگاه هرگز نمیاد این پایین...
‫پس نگران نباش، برگرد به اتاقت.
‫خیلی ممنونم.
‫اون دیگه چیه؟
‫سیب زمینی شیرین!
‫خدایا، واقعا نیازی نبود بیاری!
‫می ذارمشون اینجا، بعدا بخور.
‫خیلی خب، ممنونم.
‫خیلی خب.
‫اوه، سو هو بهم گفت که ‫ازت تشکر کنم.
‫بالاخره تونست در امان ‫از اینجا خارج بشه...
‫و همه ش به لطف تو بود.
‫جدی میگم.
‫بیخیال، من کار زیادی نکردم.
‫نگران نباش، الان دیگه برگرد.
‫خیلی خب.
‫«بدون اسم»
‫«گئوم چئول.»
‫«کشور ما هرگز کاری که کردی رو فراموش نمی کنه.»
‫«تحقیقات ضد کمونیستی 1» ‫«رهبر تیم»
‫احتمالا یه دلیلی داره که به کوه ‫اوگونگ فرار کردن.
‫اما تمام قبرهایی که مشکوک به نظر ‫میومدن رو بررسی کردیم.
‫اگه محل تبادل اطلاعات و آیتم های جاسوسی رو ‫پیدا کنیم، دیر یا زود خودش رو هم دستگیر می کنیم.
‫بگیرش.
‫اینا دیگه چی هستن؟
‫هنوز چیزی نخوردید، درسته؟
‫تئوکبوکی، کیمباپ، کیک ماهی...
‫هیچکس قدردان زحمات ما نیست حتی اگه ‫از وعده های غذاییمون صرف نظر کنیم.
‫اون گل ارکیده دیگه چیه؟
‫رفته بودم بازار، نظرم رو جلب کرد.
‫- برو سئونگ جون رو بیار. ‫- بله خانم.
‫فکر کردم از تیمم خارج شدی.
‫من فقط واسه یه دلیل به سازمان ملی...
‫برنامه ریزی امنیت ملحق شدم.
‫اون مردی که یهویی من رو ترک کرد...
‫مردی که یهویی بعد از اینکه بهم قول ‫ازدواج داد ناپدید شد...
‫من به این خاطر به تیم ملحق شدم ‫که دلیل این کارش رو ازش بپرسم.
‫حتی دو بار تا آلمان تعقیبش کردم اما ‫هرگز ندیدمش، و من...
‫شش ساله که منتظرشم.
‫- پس چرا باید تیم رو ترک کنم؟ ‫- تاسف آوره که...
‫به خاطر این دلیل شخصی عضو ‫سازمان شدی.
‫تظاهر می کنم چیزی که گفتی رو نشنیدم.
‫چرا...
‫آخـه چرا تو...
‫بهمون میگن بیخیال پرونده ی هان بشیم؟
‫مامورهامون رو فرستادم تا پنهانی ‫هر جا میره تعقیبش کنن.
‫پس تو دخالت نکن.
‫مامورهامون؟
‫فکر می کنی اونا به تو وفادار هستن؟
‫فکر می کنی اونا کاری که مقامات گفتن ‫انجام ندیم رو انجام میدن؟
‫من خودم شخصا هان رو تحت نظر می گیرم.
‫داری میری؟ چیزی نمی خوری؟
‫جدی میگم، کلی غذا برامون خریده، ببین!
‫خیلی بخشنده ست، مگه نه؟
‫الو؟
‫تماس گرفتم تا یه چیزی بپرسم.
‫شما گفتی که...
‫اگه اطلاعاتی در مورد اون جاسوس بهتون ‫بدم 50 میلیون ون بهم جایزه میدید.
‫اگه در مورد کسی که بهش پناه ‫داده اطلاعات بدم...
‫اونوقت چقدر جایزه می گیرم؟
‫همون مقدار؟
‫چرا در مورد این قضیه کنجکاو شدی؟
‫ببخشید؟
‫چرا می خوای بدونی در ازای دادن...
‫اطلاعاتی در مورد کسی که به اون جاسوس ‫پناه داده، چقدر جایزه می گیری؟
‫گی بون اوک.
‫به خاطر اینکه یه نفر رو تحویل پلیس میدم.
‫چی؟
‫تحویل میدی؟
‫دخترهای اتاق 207 اون جاسوس رو مخفی کردن.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫می دونستم چنین اتفاقی میفته واسه ‫همین مدرک نگه داشتم.
‫بیخیال!
‫چرا دارید اون داخل رو بررسی می کنید؟
‫چه خبر شده؟
‫اون...
‫ببخشید.
‫خب، این...
‫منظورم اینه که...
‫اتفاقی که افتاده اینه که...
‫- آقای کیم. ‫- بله خانم؟
‫بابت همه چی ازت ممنونم.
‫ببخشید؟ متوجه منظورتون نمیشم.
‫جانشین تو رو تا چند روز آینده استخدام می کنم، ‫پس مطمئن شو که خیلی خوب بهش آموزش میدی.
‫خانم، خیلی متاسفم.
‫بی فکری کردم!
‫- این یک بار من رو ببخشید. ‫- این وسایل رو بردار و دنبالم بیا.
‫اوه نه!
‫خانم، خانم پی؟
‫خیلی متاسفم، فقط این یک بار من رو ‫ببخشید.
‫خدای من.
‫پسری که مخفی کردن...
‫جاسوس نیست، دانشجوی معترضـه.
‫اما تمام افراد سازمان ملی برنامه ریزی امنیت ‫میگن که طرف جاسوس کره ی شمالیـه.
‫باشه، بیا فرض کنیم همینطوره.
‫فکر می کنی فراهم کردن سقف و غذا ‫پناه دادن محسوب میشه؟
‫اگه دادگاه تشخیص نده که این کار پناه دادن به ‫یک جاسوسه، هیچ جایزه ای دریافت نمی کنی.
‫من این کار رو به خاطر پول انجام نمیدم.
‫ما باید هر کسی که به جاسوس ها ‫پناه میده رو گزارش کنیم.
‫این وظیفه ی ماست.
‫وظیفه؟ خب اگه این کار رو کنی چی میشه؟
‫فکر می کنی از تو بازجویی نمی کنن؟
‫واسه اینکه به نتیجـه برسن در جاسوس کردن ‫آدم های بی گناه ذره ای تردید نمی کنن.
‫فکر نمی کنی طعمـه ی ساده و راحتی هستی؟
‫منظورم اینه که...
‫به هر حال تو خواهر یه کمونیست هستی!
‫اینطور نیست.
‫خواهرم جاسوس کره ی شمالی نیست!
‫به خاطر اون، یه خانواده ی کاملا عالی نابود شد، ‫می خوای دوباره چنین چیزی رو ببینی؟
‫50 میلیون ون؟
‫اگه خیلی خوش شانس باشی نهایت ‫شکنجـه یا زندانی نمیشی!
‫کار احمقانه ای نکن و دهنت رو ببند!
‫یادت رفتـه حتی کارخونه ها هم ‫تو رو استخدام نمی کنن؟
‫اگه به خاطر استاد سابقم نبود...
‫هرگز تو رو استخدام نمی کردم.
‫اگه فهمیدی چی گفتم...
‫برو به بچه های اتاق 207 بگو ‫بیان به دفترم.
‫شما اون رو در طبقه ی چهارم ‫مخفی کرده بودید؟
‫همه ش تقصیر منـه.
‫من ازشون خواهش کردم که مخفیش کنن.
‫سئول هوی و بقیـه کار اشتباهی نکردن.
‫جئونگ مین، تو باید جلوی این قضیه رو می گرفتی.
‫اون یه معترض بود که پلیس ها ‫افتاده بودن دنبالش.
‫نمی تونستم نادیده بگیرمش.
‫اگه معترض نباشه و واقعا جاسوس باشه چی؟
‫نه، اینطور نیست، نمی تونـه جاسوس باشه!
‫- من یه بار تو کافی شاپ... ‫- اونا اومده بودن اینجا تا یه جاسوس رو دستگیر کنن!
‫خیلی راحت می تونن به شما ‫اتهام جاسوسی بزنن!
‫نه، حتی خیلی راحت می تونن تمام...
‫افراد این خوابگاه رو جاسوس های ‫کره ی شمالی معرفی کنن.
‫اتاق 207.
‫می دونید که یه اشتباه دیگه به معنی ‫اخراج شدنتون بود، درسته؟
‫خیلی متاسفم خانم.
‫اونا گفتن که باید با پلیس تماس بگیریم...
‫اما من اصرار کردم که فقط یه شب ‫اون شخص رو مخفی کنیم.
‫نمی دونستن در طبقه ی چهارم ‫مخفیش کردم.
‫لطفا فقط من رو تنبیـه کنید.
‫لطفا فقط من رو مسئول این قضیه بدونید!
‫باشه، اگه خودت میگی قبولـه.
‫وسایلت رو جمع کن و فردا صبح از ‫خوابگاه برو، اون یونگ رو.
‫خانم، یونگ رو دانشجوی سال اولـه.
‫من به جاش میرم.
‫من هم به اون پسر کمک کردم...
‫البته...
‫خودش تنهایی از پس این کار ‫برنمیومده!
‫اما...
‫مطمئنم که یونگ رو کسیـه که ‫این قضیه رو رهبری کرده.
‫اون پسر...
‫همراه تو در مهمانی بود، درسته؟
‫می دونی که نباید چنین کاری کنی.
‫پدرت واقعا ازت ناامید میشه.
‫بقیـه، یو جئونگ مین، کو های ریونگ و ‫یون سئول هوی.
‫اگه یه بار دیگه تخطی کنید، همه تون رو ‫اخراج می کنم.
‫از الان به بعد...
‫شما سه نفر اجازه ی دریافت تماس ‫از خارج از خوابگاه رو ندارید.
‫ببخشید؟
‫حتی یه تماس تلفنی ساده؟
‫برید بیرون!
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫خودت دیدی؟
‫آره؟
‫چون متصدی تلفن هستم ‫با تحقیر نگاهم می کنی؟
‫فکر می کنی کی هستی؟
‫تو اصلا بهتر از من نیستی جز اینکه ‫تو یه خانواده ی پولدار به دنیا اومدی!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- های ریونگ!
‫به خاطر همین تظاهر کردی دانشجوی ‫کالجی و با ما اومدی کافی شاپ؟
‫احتمالا خیلی ناراحت شدی که به خاطر ‫یه دختر احمق...
‫که تظاهر می کنه دانشجوی کالجه، ‫دیگه تماسی دریافت نمی کنی.
‫خب، به لطف این قضیه، کار من ‫کمتر شد.
‫بس کن.
‫بیا بریم.
‫مشکلش چیه؟
‫دختره ی عوضی!
‫- هی. ‫- های ریونگ!
‫می دونم چیکار کردی، انقدر دروغ نگو دهاتی!
‫آرزوی مرگت چیه؟
‫- عوضی! ‫- بس کنید!
‫چه اتفاقی افتاد؟ ‫می دونستم اینطوری میشه.
‫اما دلم واسش می سوزه.
‫بیاید بریم.
‫خوابگاه دانشگاه هوسو.
‫زخمم خوب شده.
‫واسه عملیات آماده ام.
‫خیالم راحت شد.
‫می دونی چقدر نگران بودم؟
‫انقدر نگرانت بودم که نمی تونستم بخوابم.
‫من باید برگردم پیونگ یانگ ...
‫اما در پکن منتظر بودم تا تماس بگیری.
‫ببخشید که نگرانت کردم پدر.
‫سو هیوک.
‫باید این ماموریت رو به هر قیمتی که شده...
‫با موفقیت به اتمام برسونی، باشه؟
‫یادم می مونـه.
‫اونایی که به لطف نام خانوادگیشون ‫صاحب قدرت هستن...
‫تفنگ هاشون رو به سمت من ‫هدف گرفتن.
‫تو آخرین سلاح من برای کُشتن اونا هستی.
‫این رو یادت نره.
‫هرگز این رو فراموش نکردم.
‫بعد از اینکه ماموریت رو با موفقیت ‫به اتمام رسوندم برمی گردم.
‫بهت چی گفتم؟
‫نگفتم پسرم قطعا زنده ست؟
‫به هر حال...
‫خوشحالم که زنده ست.
‫پسرم طبق برنامـه ماموریت رو ‫به اتمام می رسونه.
‫اما هم رزمی...
‫ما تصمیم گرفتیم که یه تیم جدید رو بفرستیم.
‫تیمی که تو فرستادی، در اتمام ‫ماموریت به پسرم کمک می کنه.
‫از الان به بعد، تو مذاکراتمون با ‫کره ی جنوبی دخالت نکن.
‫«چین، پکن»
‫حالا دیگه موافق و طرف هم هستیم.
‫الان حس می کنم که همگی از یک کره هستیم.
‫البته که همینطوره. ‫داری به احساساتم ضربه می زنی!
‫400 میلیون دلار؟
‫شاید ملیت های ما متفاوت باشه...
‫اما چیزی که مهمـه...
‫اینه که قلب هامون یکیـه.
‫کاملا باهات موافقم.
‫خیلی خب، فکر کنم وقتشـه که...
‫با هم نوشیدنی بخوریم.
‫نه فقط این بار...
‫بلکه برای انتخابات آینده هم باید ‫اینطوری با هم کار کنیم.
‫در این مورد، می خوام یه چیزی بگم.
‫- چی؟ ‫- می تونی حرفت رو بزنی.
‫همانطور که می دونی، الان فصل انتخاباتـه، ‫واسه همین پول اضافی زیادی نداریم.
‫پس آماده کردن چهار برابر پولی که ‫اول قول دادیم خیلی سختـه.
‫خدایا، آقای اون.
‫زیادی نگران خودت هستی.
‫ما به زودی پیروز جنگ انتخاباتی می شیم، ‫پس چرا نگران اینی که چقدر پول می تونیم فراهم کنیم؟
‫درست میگم؟
‫من یه لحظه میرم دستشویی.
‫ایجاد یه دولت جدید آسون نیست، مگه نه؟
‫چرا داری...
‫کاری که تقریبا انجام شده رو ‫خراب می کنی؟
‫چیزی که می خواد 4 برابر بیشتره.
‫پیروز جنگ انتخاباتی شدن...
‫وقتی قراره پولی برامون باقی نمونـه ‫چه فایده ای داره؟
‫فکر می کنی کد 1 چنین چیزی رو ‫دوست داره؟
‫تو چت شده؟
‫احمقی یا اینکه به خاطر پیری ‫مغزت کار نمی کنه؟
‫چی؟
‫متوجه ام.
‫متوجه منظورت هستم.
‫اما اگه در این انتخابات شکست بخوریم...
‫کد 1، کد 2...
‫و من و تو کارمون تمومـه!
‫همه اینطوری پیش بینی می کنن ‫که ما پیروز این انتخابات هستیم.
‫این کار فقط واسه تضمین پیروزیـه.
‫تا انتخابات به پایان نرسه هیچکس ‫از برد مطمئن نیست.
‫اگه شکست بخوریم همگی می میریم، ‫به معنای واقعی کلمه.
‫همگی.
‫به خزانـه دستبرد می زنیم.
‫خزانه؟
‫پول های گمشده ای که حتی کد 1...
‫و مجلس هم نمی دونن چقدره.
‫بودجـه ی مخفی سازمان ملی برنامه ریزی امنیت ‫که به هیچ رسیدی نیاز نداره.
‫خیلی خوشحالم که به ما ملحق شدی دکتر کانگ.
‫سخت ترین قسمت بازی ماجون ‫جور کردن 4تا بازیکن هستش.
‫پونگ!
‫اجازه بدید بیشتر وقت ها به جمعتون ‫ملحق بشم.
‫هر وقت که باهام تماس بگیرید میام.
‫من بعد از این دست میرم.
‫اوه خدای من، گمونم امروز ‫خیلی سرحال نیستی.
‫چیزی که در مورد 13 دختر جوان گفت ‫داره اذیتت می کنه؟
‫نه؟
‫درسته، گمونم درست میگی.
‫اگه 13 دختر جوان نمیرن...
‫بس کن.
‫باید مراقب حرفی که می زنی باشی.
‫قضیه چیه؟
‫اگه 13 دختر جوان نمیرن...
‫ظاهرا اتفاق خیلی بدی برای ‫شوهرش میفتـه.
‫ممنونم که نگران حالم هستید...
‫اما راستش رو بخواید، به نظرم ‫این موضوع چیزی نیست که...
‫باید بهش توجهی کنم.
‫چطور می تونی این رو بگی؟
‫می دونی که اون طالع بین چقدر ماهره.
‫اینکه باورش داشته باشی یا نداشته باشی ‫به خودت بستگی داره.
‫اما فقط زمانی می تونی 13 دختر جوان رو بکُشی...
‫که جنگی چیزی بشه.
‫علاوه بر این، قبلا هم یک بار ازدواج کردی.
‫اگه شوهرت بمیره...
‫در شرایط اسف باری قرار می گیری ‫خانم هونگ.
‫آینده ی ما چیزیـه که خودمون می سازیم.
‫حتی یی سئونگ گی، کف دستش رو ‫برید تا خطوطش تغییر کنن...
‫و پادشاه بشه...
‫وقتی که داشت ارتشش رو از ‫جزیره ی ویهوا برمی گردوند.
‫دقیقا، همه چی به ذهن آدم بستگی داره.
‫آینده ی ما چیزیـه که خودمون می سازیم.
‫- به افتخار هم. ‫- به افتخار هم.
‫متاسفم یونگ رو.
‫متاسفم که باید بری ولی ما ‫اینجا می مونیم.
‫متاسف نباش های ریونگ، ‫اونی که باید متاسف باشه منم.
‫به خاطر من، دیگه تماسی دریافت نمی کنید.
‫تصمیم گرفتی کجا بری؟
‫خونه ی دختر عموت؟
‫خونه ی پدرم.
‫پدرت؟
‫پدرت تو سئول زندگی می کنه؟
‫بعد از اینکه مادرم 10 سال پیش ‫از دنیا رفت...
‫با یه زن آزار دهنده ازدواج کرد.
‫از اون موقع به بعد، خارج از شهر ‫با مادر بزرگم زندگی کردم.
‫خیلی دلم واست می سوزه یونگ رو!
‫بیخیال، من خوبم.
‫خیلی هم خوشحال میشم اگه به خاطر ‫محتاط بودن در رفتار و گفتارم وزن کم کنم.
‫به افتخار هم.
‫خدایا.
‫یونگ رو...
‫گریه نکن.
‫بس کن.
‫از وقتی که اومدم به خوابگاه...
‫دوست های جدیدی پیدا کردم، ‫و شما دو نفر...
‫مثل خواهرهای بزرگ من هستید.
‫واقعا از زندگی در اینجا کنار ‫شما خوشحال بودم.
‫بابت همه چی ازتون ممنونم.
‫جدی میگم.
‫- یونگ رو... ‫- های ریونگ.
‫- یونگ رو... ‫- یونگ رو...
‫- هی، گریه نکنید!
‫زیاد میام بهتون سر می زنم.
‫«یون سئول هوی، اون یونگ رو، ‫یو جئونگ مین، کو های ریونگ»
‫الان چیکار کنم؟
‫دارم از خوابگاه اخراج میشم.
‫قبل از اینکه برم...
‫میشه لطفا آرزوی من رو برآورده کنی؟
‫لطفا یه کاری کن سو هو باهام تماس بگیره.
‫لطفا، فقط یک بار.
‫لطفا؟
‫«ابزار فروشی تاگئوک»
‫در امان باشی.
‫حالا...
‫تکالیف فیزیک رو...
‫برای شصت و هفتمین گروه اعزامی ‫دوره ی آموزش از راه دور اعلام می کنم.
‫صفحـه ی 913، شماره ی 35.
‫صفحه ی 135، شماره ی 55.
‫صفحه ی 245، شماره ی 41.
‫صفحه ی 712، شماره ی 22.
‫صفحه ی 369، شماره ی 91.
‫صفحه ی 179، شماره ی 13.
‫صفحه ی 293، شماره ی 80.
‫صفحه ی 276، شماره ی 19.
‫از آخرین اعتراف من بیش از یک ماه می گذره، پدر.
‫مدتی میشه همدیگه رو ندیدیم.
‫پروفسور هان آی سئوپ.
‫بررسی کردی ببینی از 6 ماه پیش که ‫پسرت گم شده، کجا بوده؟
‫نه! پسرم نمی تونه در پیونگ یانگ باشه!
‫همانطور که می دونی، دختری که موقع ‫تحصیل در آمریکا باهاش آشنا شد...
‫یه کره ای - آمریکایی بود که با ‫کره ی شمالی فعالیت می کرد.
‫و البته، قبلا اون رو به سمت خودمون ‫جذب کرده بودیم.
‫شش ماه پیش، پسرت با اون دختر از ‫آمریکا به اتریش رفت.
‫مطمئنم که قضیه رو بررسی کردی.
‫من خودم شخصا اون دو نفر رو ‫از اتریش...
‫به پیونگ یانگ بردم.
‫می تونم نامه ای که پسرت فرستاده رو ‫بهت نشون بدم.
‫مین جائه نامه فرستاده؟
‫حتی سازمان سیا هم هنوز نمی دونه که...
‫پسرت در پیونگ یانگ هستش.
‫اما مطمئنم زیاد طول نمی کشه ‫تا بفهمن.
‫و به محض اینکه این قضیه رو بفهمن...
‫دیر یا زود سازمان ملی برنامه ریزی ‫امنیت هم متوجه میشه.
‫همانطور که چندین بار بهت گفتم...
‫پسرت با میل خودش به کره ی شمالی رفته.
‫موضوع اینه که کشور من هنوز این رو...
‫به خاطر شما اعلام نکرده پروفسور.
‫پسرت...
‫خیلی دلش واسه پدرش تنگ شده...
‫پروفسور هان.
‫«تاکسی»
‫بزن بریم.
‫چی؟ چرا داری از این مسیر میری؟
‫آهای راننده!
‫راننده!
‫هی!
‫لعنتی!
‫- لعنتی! ‫- واقعا مسخره ست!
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- بکش کنار؟
‫بکشم کنار؟
‫ببین، تمام میوه هام رو داغون کردی، ‫نباید اول عذرخواهی کنی؟
‫قبل از اینکه خسارت بدی نباید جایی بری، فهمیدی؟
‫گوش می کنی؟ نباید جایی بری!
‫گمشون کردم!
‫اگه بخوای جایی بری باید قبلش من رو بکُشی!
‫چطوری می خوای خسارت بدی؟
‫- چطوری؟ ‫- خدای من.
‫- گلکسی، گلکسی. ‫- دارم با تو حرف می زنم!
‫خدای من، به نظر اصلا به حرفم اهمیتی نمیده.
‫گلکسی هستم.
‫از شنود یه سری اطلاعات دریافت کردیم.
‫خیلی خب.
‫اگه سرد بشه دیگه خوشمزه نیست. ‫اگه نمی خوای بخوری، من...
‫مدام غذا می خوره و همون حرف ها رو تکرار می کنـه!
‫- واسه همین من... ‫- بهت گفتم ازش بازجویی کن نه اینکه کتکش بزنی!
‫من دارم حقیقت رو میگم، یه نفر دیگه رو ‫با سو هو اشتباه گرفتم.
‫مادرم به تنهایی من رو بزرگ کرده.
‫به خاطر مادرم در خارج از شهر که ‫روی من حساب می کنه...
‫باید موفق بشم.
‫چرا باید به یه کمونیست کمک کنم؟
‫- کار احمقانه ای نکن! ‫- البته!
‫دیگه محتاط هستم...
‫و مطمئن میشم که کار رو درست انجام بدم.
‫آزادش کنید.
‫بله قربان.
‫یه روز این لطفتون رو جبران می کنم.
‫قربان!
‫تیم استراق سمع گفتش که از شنود ‫یه سری اطلاعات دریافت کردن.
‫اگه بتونیم رمز گشاییش کنیم...
‫به حومه ای ساکت و آروم نقل مکان کرده.
‫این یعنی چی؟
‫«منظره ش انقدر قشنگـه که...
‫حسابی دلتنگت میشم پدر.» ‫این یعنی چی؟
‫چیکار داری می کنی؟
‫پروفسور.
‫برای کسی که در نیویورک زندگی کرده، ‫سختـه که اونجا ساکن بشه.
‫از وقتی که پسرت به پیونگ یانگ رفتـه...
‫سعی داشته از اونجا فرار کنه.
‫واسه اینکه از اونجا خارجش کنم ‫چیکار باید بکنم؟
‫باید بری کره ی شمالی...
‫و با پسرت از اونجا خارج بشی.
‫چی؟
‫کمکت می کنیم تا صحیح و سالم...
‫و مخفیانـه، قبل از اینکه سازمان سیا...
‫چیزی بفهمـه، با پسرت از اونجا خارج بشی.
‫در ازاش باید چیکار کنم؟
‫این رو نمی دونم، اما چیزی که ‫می دونم اینه که...
‫اگه کاری که کره ی شمالی می خواد رو ‫انجام بدی...
‫می تونی با پسرت صحیح و سالم ‫از اونجا خارج بشی.
‫این رو بهت قول میدم.
‫یه مقدار اینجا استراحت کن.
‫شماها اول با پروفسور هان برید.
‫تو با ما نمیای؟
‫حزب بهم دستور داده تا از کوه اوگونگ ‫سلاح و پول بردارم.
‫امشب ساعت 10...
‫باید با قایقمون در اینجا تماس بگیریم.
‫قبل از ساعت 10 میام اونجا.
‫تمام مدت تحت نظر بگیرش...
‫و اگه حس کردی که ایدئولوژیش ‫تغییر کرده...
‫تو کُشتنش...
‫ذره ای تردید نکن.
‫اگه این کار رو انجام ندیم...
‫اونوقت گئوم چئول واسه هیچی مُرده!
‫باید این ماموریت رو با موفقیت ‫به پایان برسونیم.
‫فهمیدید؟
‫- برای مردم و کشورمون! ‫- برای مردم و کشورمون!
‫«اسباب بازی های کازموس»
‫خوابگاه...دانشگاه دخترانه ی هوسو...
‫من رو بررسی کردن.
‫خطر بالای لو رفتن.
‫امیدوارم به کره ی شمالی برم.
‫هر چه سریع تر!
‫پس این مدت واقعا تو خوابگاه بوده!
‫بزن بریم.
‫اوه راستی، پشت تلفن با کی حرف می زدی؟
‫چی؟ پشت تلفن؟
‫از تلفن عمومی نزدیک خوابگاه ‫با یه نفر تماس گرفتی.
‫اوه اون رو میگی؟ دوستم بود.
‫می خواست موقع استراحت بیاد دیدنم، ‫واسه همین...
‫یونگ رو، کمک می خوای؟
‫راستی، چطوری می خواد تمام ‫این وسایل رو ببره؟
‫با بیونگ تائی تماس گرفتم.
‫اون ماشین داره، همه ی این وسایل رو ‫با ماشینش می بره.
‫ممنونم، به لطف تو دیگه سفر آسونی ‫خواهد بود.
‫نمی دونستم نامزدت تا این حد مفیده.
‫اون چیه؟ اون رو از کجا آوردی؟
‫چیزی نیست.
‫مگه سو هو اون رو نخریده بود؟
‫به خاطر اون داری از خوابگاه اخراج میشی. ‫چطوریـه که هنوز باهات تماس نگرفته؟
‫چطور می تونه تماس بگیره؟ ‫تحت تعقیبـه.
‫اتاق 207، اتاق 207.
‫دانشجو اون یونگ رو. ‫تلفن داری.
‫الو؟
‫از سرپرست خوابگاه شنیدم.
‫تو و برادرت چتون شده؟
‫بابات مدیر سازمان ملی برنامه ریزی امنیت هستش. ‫چطور تونستی یه معترض رو در خوابگاه مخفی کنی؟
‫یه ماشین می فرستم دنبالت، ‫مستقیم بیا خونه.
‫مثل برادرت دردسر ساز نباش.
‫بهت گفتم باهام تماس بگیر.
‫اما جوابی ندادی.
‫امروز دارم از خوابگاه اخراج میشم.
‫نه اینکه...
‫دلم برات تنگ شده باشه.
‫محض احتیاط اگه یه وقت رفت ‫سمت کوه اوگونگ...
‫تو و دونگ جائه...
‫باید برید سمت خوابگاه.
‫بله قربان.
‫باید دستگیرش کنیم.
‫اما اگه داشت از دستتون فرار می کرد...
‫اجازه دارید بکُشیدش، تمام.
‫خیلی خب.
‫- همگی لیوان هاتون رو پُر کردید؟ ‫- بله!
‫به افتخار آینده ی یونگ رو!
‫- به افتخار آینده ش! ‫- به افتخار آینده ش!
‫خدای من، یونگ رو.
‫بهت حسودیم میشه، آخه دیگه از ‫ساعت منع عبور و مرور راحت شدی.
‫- من هم حسودیم میشه! ‫- الان دیگه آزاد شدی!
‫خدانگهدار یونگ رو.
‫نظرتون چیه ما هم از اینجا بریم؟
‫- باورم نمیشه این رو گفتی! ‫- چی؟
‫راستی، تا حالا کسی به کافی شاپ ‫مونوا رفته؟
‫- کافی شاپ مونوا؟ ‫- من رفتم!
‫یه بار اونجا با یه نفر قرار ملاقات داشتم، ‫بچه هایی که اونجا بودن...
‫همه شون خوشتیپ به نظر میومدن.
‫من رو دعوت کرد بیرون!
‫یونگ رو!
‫یونگ رو...
‫اون که جای دوری نمی ره!
‫گریه نکن.
‫«بهت گفتم باهام تماس بگیر، ولی ‫جوابی ندادی.»
‫«امروز دارم از خوابگاه اخراج می شم.»
‫«نه اینکه دلم برات تنگ شده باشه، ولی ‫می خوام یک بار دیگه ببینمت.»
‫هی!
‫عجب آدم منحرفی!
‫اونجا چیکار داری می کنی؟
‫کثافت!
‫اومدی اینجا به چی زل زدی منحرف؟
‫آشغال، ازت سئوال پرسیدم. ‫چرا جواب نمی دی؟
‫چرا اون طوری نگاه می کنی عوضی؟
‫کجا داری می ری؟
‫عوضی، بیا اینجا.
‫ترسیدی؟ بیا اینجا، مشکلی نیست.
‫لعنتی!
‫لعنتی، پلیس اومده اینجا چیکار؟
‫اومدن دنبال من؟
‫چه خبر شده؟
‫نباید دستگیر بشم!
‫خدایا، واقعا باید ورزش کنم! ‫چرا اون ها انقدر تند هستن؟
‫دردم گرفت! ‫لعنتی!
‫خیلی خب، باید برم اون تو
‫از کوه اوگونگ داریم به خوابگاه نزدیک می شیم.
‫لعنتی!
‫خدایا، پهلوم!
‫«وسط کوهستان یه کلبه پیدا کردیم!»
‫«برای پشتیبانی داریم می آییم اونجا!»
‫باید همین نزدیکی باشن.
‫درخواست نیروی پشتیبانی کن ‫و همین جا حاضر و منتظر باش.
‫همگی در حالت آماده باش.
‫اونا کی هستن؟ افتادن دنبال کی؟
‫برای اندام های حیاتی من اومدن؟
‫عوضی ها، من که هنوز یه مقدار زمان دارم!
‫آشغال های سنگدل!
‫صبر کن، چرا برای گرفتن من این همه آدم اومده؟
‫شاید اومدن تو رو دستگیر کنن!
‫هی، قضیه تو چیه؟
‫1دقیقه صبر کن!
‫چه طور جرأت کردی دنبالم بیای اینجا؟
‫من رو زدی؟
‫حالا دیگه یه عوضی منحرف هم با تحقیر ‫من رو نگاه می کنه؟
‫بیا اینجا.
‫یه درس حسابی بهت می دم!
‫خدای من.
‫گوانگ تائی، حالت خوبه؟
‫سئول هوی!
‫من هیچی بهشون نگفتم!
‫برای حفاظت از تو، سئول هوی...
‫هر جور شکنجه ای رو تحمل کردم...
‫و...
‫من، اوه گوانگ تائی، خائن نیستم!
‫گریه نکن!
‫هی، صبر کن! چیکار داری می کنی؟ ‫همون جا وایستا! هی!
‫بابا.
‫سعی نکن بشینی، بلند شو.
‫چه خبر شده؟
‫اگه های ریونگ ما رو ببینه چی؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- های ریونگ؟
‫هی رفیق.
‫تو اوه گوانگ تائی هستی؟
‫- آره، مشکلت چیه؟ ‫- چی؟
‫- هی، کلاهم رو پس بده! ‫- 1دقیقه صبر کن.
‫آهای!
‫شماها چیکار دارید می کنید؟
‫طبقه ی بالا رو چک کن.
‫لیم سو هو!
‫تفنگ هاتون رو بندازید!
‫نزدیک نشید!
‫3ثانیه زمان میدم تا تفنگ هاتون رو ‫بندازید وگرنه این دختر می میره!
‫1
‫2
‫3
‫یعنی داری می گی بچه های خوابگاه رو گروگان گرفتن؟
‫وسط سئول؟
‫مطمئنی رودخانه ی تائدونگ 1 هستش؟
‫بدون اینکه کسی چیزی بفهمه، از بین ببرش.
‫اولویت اول در این عملیات، نجات دختر رئیسه
‫امکان داره همگی بمیریم.
‫با دقت گوش کن.
‫یکی از گروگان ها الآن کشته می شه.
‫الآن نقشه ی (بی) تنها گزینه ی ماست.
‫اگه لازم بود همشون رو بکشید.
‫پس تو واقعا...
‫جاسوس کره ی شمالی هستی؟ ‫من واقعا...
‫جون یه جاسوس رو نجات دادم؟
‫دارم بهت هشدار می دم!
‫«صحنه ی اضافی»
‫یونگ رو.
‫همه حاضرن.
‫- یالا یونگ رو! ‫- زود باش یونگ رو!
‫خیلی خب، شونه هاتون رو بچرخونید.
‫حواستون باشه قیافه اتون مشخص باشه.
‫- نزدیک تر. ‫- خیلی خب.
‫- یالا. ‫- لبخند بزنید.
‫خیلی خب، الآن می گیره. ‫1، 2، 3!