‫میای یا نه؟
‫خیلی خب، الآن میارمش تو
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫«دکتر کلیزینسکی فورا به اورژانس.» ‫«دکتر کلیزینسکی فورا به اورژانس.»
‫- سلام، ببخشید. ‫- بله، 1دقیقه صبر کن، باشه؟
‫این فرم رو برام پر کن و اونجا منتظر باش.
‫نه، من...من دکتر فورستر هستم.
‫بهم گفتن اینجا خودم رو معرفی کنم.
‫امروز 22 بیمار رو به نوبت پوشش می دی...
‫در این طبقه و بعدی.
‫- 22 بیمار؟ ‫- صبح خیلی شلوغی نیست.
‫ولی اگه با مشکلی مواجهه شدی، خبرم کن...
‫ولی خب برات عادت نشه.
‫دانشجوهای پزشکی، در کارهای جزئی ‫و کسل کننده کمکت می کنن.
‫ایشون اینجا چیکار می کنه؟ ‫من گفتم فورا ام.آر.آی انجام بشه.
‫از بخش انتقالِ بیمار گفتن که حدودا ‫4ساعت دیگه می برنش.
‫تا 4ساعت دیگه امکان داره بمیره.
‫بیخیال، دکتر فورستر، ایشون رو ببر بخش ام.آر.آی.
‫سمت راست، 2بار سمت چپ، ‫آسانسور به طبقه ی دوم.
‫خیلی خب.
‫نشانه های راهنما رو دنبال کن. ‫بعدش فورا برای دیدن بیمارها بیا اینجا.
‫اوم، دکتر کلیـ...
‫من رو داری جایی می بری؟
‫همین طوره قربان.
‫امروز حالتون چطوره؟
‫من...من زنده می مونم؟
‫آه، آره.
‫قطعا.
‫الکس!
‫اون پای اسفناج معروفم رو درست کردم، ‫داخل تریلر به نظر خوب و دنج میاد.
‫نمی تونم بیام.
‫ببین، اینجا خیلی سرده.
‫یه وقت مریض نشی من رو تو دردسر بندازی!
‫من هرگز بیمار نمی شم.
‫شنیدم خونه خریدی...
‫و ظاهرا من آخرین نفری هستم که ‫از این موضوع با خبر شده.
‫فکر کردم بهت گفتم!
‫صبر کن.
‫کجا؟
‫خارج از شهر، یه کم بالاتر از ساحل.
‫بالای ساحل؟ ‫اونجا که هیچ خونه ای نیست...
‫اوه، خدایا!
‫نکنه منظورت همون خونه ایه ‫که پایه های چوبی داره و...؟
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫دیوونه ای؟
‫چرا اون خونه رو خریدی الکس؟
‫از شیشه ساخته شده، ‫هیچ حریم خصوصی ای نداره.
‫- مونا؟ ‫- هان؟
‫برو یه جفت پوتین برای خودت بخر.
‫آهای گونزالس!
‫430!
‫گم شدی؟
‫آره.
‫یه مدت طول می کشه تا مسیریابی ‫اینجا دستت بیاد.
‫- من مدوی هستم. ‫- سلام، کیت فورستر هستم.
‫اوه، طبقه رو اشتباه اومدی.
‫دوره ی رزیدنسیت رو کجا گذروندی؟
‫یه بیمارستان همگانی کوچیک در ساحل شمالی
‫مستأجر جدید، به خونه ی جدیدت خوش اومدی
‫به عنوان مستاجر قبلی، بذار بگم که...
‫امیدوارم به اندازه ی من زندگی در ‫اینجا رو دوست داشته باشی.
‫من در دفتر پست تغییر آدرس رو ثبت کردم...
‫ولی می دونی که چقدر بی ثبات و غیر قابل ‫پیش بینی می تونه باشه، پس...
‫اگه چیزی برای من اومد...
‫می شه یه لطفی کنی و به آدرس جدیدم بفرستیش؟
‫واقعا ممنون می شم. ‫آدرس جدیدم رو این زیر برات نوشتم.
‫از پیش ممنونم.
‫پی نوشت.
‫«بابت رد پنجه ی سگ که جلوی در ورودیـه متاسفم.»
‫«وقتی به این خونه اومدم از قبل اونجا بودن.»
‫«جعبه ی تو اتاق زیر شیروانی هم همین طور.»
‫رد پنجه؟
‫در مورد چی داره صحبت می کنه؟
‫سلام دختر کوچولو، سلام.
‫باید چراغ رو تعمیر کنم.
‫باید غذای سگ بخرم، هان؟
‫و همچنین غذای انسان.
‫هی، هی.
‫هی، بیا اینجا.
‫روز ولنتاینه و دمای هوا 60 درجه ست.
‫اینجا نمی تونه شیکاگو باشه!
‫تو تلویزیون می گن به خاطر ‫گرم شدن زمینه.
‫کوه های یخ دارن آب می شن، ‫آب همه جای زمین رو می پوشونه.
‫خدا رو شکر که اونقدر عمر نمی کنیم ‫چنین چیزی رو ببینیم.
‫این چیه دیگه؟
‫هوم؟ اوه، چیز خاصی نیست.
‫یکی از کتاب های پدرته.
‫- داستایوسكى ؟ ‫- اوه، آره.
‫راجع به مردیه که گردن...
‫یه زن بیچاره رو با تبر می شکونه...
‫و تا به امروز سرگردانه و افسوس ‫اون کار رو می خوره.
‫اوم.
‫این خیلی خوبه.
‫- واقعا؟ ‫- آره، خیلی خوشمزه ست.
‫اوم.
‫اونجا می بینمت.
‫به چی داری فکر می کنی؟
‫پدر و مادرم دارن میان به شهر.
‫هیچی.
‫وقتی پدرت فوت کرد...
‫سخت بود، هنوز هم سخته.
‫با نگه داشتن کتاب هاش...
‫حس می کنم که یه جوری کنارمـه.
‫اینکه می دونم یه زمانی دقیقا ‫همون صفحات...
‫و همون کلمات رو خونده.
‫یا خدای بزرگ.
‫خدای من! یه نفر زنگ بزنـه اورژانس!
‫در خیابان دیلی پلازا ‫آمبولانس لازم داریم.
‫یه اتوبوس با یه مرد برخورد کرده. تیم تکنسین ‫فوریت های پزشکی رو بفرستید اینجا، قربان...
‫از خیابون خارج بشید، ‫برید به پیاده رو.
‫- برید به پیاده رو، از خیابون خارج بشید. ‫- قربان؟ قربان؟
‫- برید به پیاده رو! ‫- برید به پیاده رو!
‫می خوام زیرسازی شماره ی 17 امروز ‫انجام بشه.
‫ببین، می دونم که اینجا یه جورایی ‫تازه کار هستی بچه جون.
‫چی؟
‫حداقل تا هفته ی دیگه نمی تونم ‫شماره ی 17 رو انجام بدم.
‫بیخیال مالهرن، این چرنده و خودت هم ‫می دونی.
‫کلمنز و رودریگز رو از بخش ساخت ‫بام بیار به این بخش.
‫یورگ می تونه ماشین حفاری ای که در شماره ی 14 ‫ازش استفاده نمی کنن رو راه بندازه.
‫و چهار یا پنج نفر دیگه از افرادی که...
‫در بخش 7 و 10 نشستن و ‫کاری نمی کنن رو انتخاب کن.
‫پائولی، کارلوس، فرنک، دنی...
‫و اون یارو قد بلنده، اسمش چیه؟
‫- رافائل. ‫- رافائل.
‫- بزن بریم. ‫- خیلی خب.
‫- آماده ای؟ ‫- آره.
‫تنها چیزی که لازم دارم شماره ی 10 و 11 هستش.
‫هی!
‫«پرسنل بخش خدمات اورژانس به اتاق بخیه، لطفا.»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- در مورد اتفاق دیلی پلازا شنیدم. ‫- اوهوم.
‫تیم تکنسین فوریت های پزشکی میگه ‫واسه نجات طرف خیلی تلاش کردی.
‫اوهوم، آره، تمام تلاشم رو کردم.
‫کیت، اون چیزی که به هر دکتر جوانی ‫میگم رو می خوام بهت بگم.
‫امیدوارم تو اولین نفری باشی که ‫به حرفم گوش می کنه.
‫روزی که شیفت نیستی...
‫تا جایی که می تونی از اینجا دور شو.
‫برو جایی که بیشتر از همه ‫حس می کنی خودتی.
‫خانم فورستر عزیز...
‫نامه تون رو دریافت کردم...
‫و متاسفانه یه سوتفاهمی پیش اومده.
‫تا جایی که من می دونم...
‫چندین ساله که خونه ی روی برکـه خالیه.
‫شاید می خواستید نامه تون رو...
‫به خونه ی سندبرگ در پایین ساحل ‫بفرستید...
‫...از اونجایی که چندین ساله کسی ‫داخل این خونه زندگی نکرده.
‫اما در مورد رد پنجه کنجکاو هستم.
‫آقای وایلر عزیز...
‫من کلبه ی سندبرگ رو خیلی خوب ‫می شناسم...
‫و می تونم تضمین کنم که هرگز ‫اونجا زندگی نکردم.
‫من خیلی امروزی نیستم...
‫اما بعید می دونم یه کلبه...
‫باید بیشتر از 557 متر مربع باشه.
‫پس بذار دوباره بگم.
‫من یه زمان در خونه ی روی برکه ‫زندگی می کردم.
‫بعدش از اونجا رفتم.
‫الان در خیابان شماره ی 1620، رسین شمالی، ‫در شیکاگو زندگی می کنم.
‫واقعا ممنون میشم اگه چیزی واسه من ‫فرستادن به آدرس جدیدم ارسال کنید.
‫اوه راستی، الان سال 2006 هستیم.
‫تمام سال همینطور بوده، ‫از هر کسی که می خواید بپرسید.
‫سال 2006؟
‫منظورش از سال 2006 چیه؟
‫خدایا!
‫خدای من.
‫- صبح بخیر آقای وایلر. ‫- صبح بخیر آقای وایلر.
‫- صبح بخیر قربان. ‫- صبح بخیر، صبح بخیر.
‫سلام آقای وایلر.
‫آقای وایلر.
‫قربان.
‫خب...
‫مشخصا الهام من برای استعاره ی...
‫فوگ و حلقـه ناشی شده از...
‫آره.
‫دو ساعت چرت و پرت. ‫شوخیش گرفته؟
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟ ‫اون حتی یه کلمه هم نگفت.
‫پیر مرد تلخ و مردم آزار.
‫به نظرم یه مقدار زیادی داری ‫دراماتیک رفتار می کنی.
‫کجا داری میری؟
‫اوه، من عاشق اونجام.
‫باورم نمیشه اون ماشین هنوز کار می کنه.
‫آره.
‫به نظر داغون میای.
‫من هم دلم برات تنگ شده بود.
‫هی، اون رو فراموش کن.
‫آپارتمان کوچیک.
‫شهرک ریویرا.
‫داری شوخی می کنی.
‫باورم نمیشه.
‫بعد از چهار سال برگشتم...
‫- و با این روبرو میشم. ‫- با چی؟
‫برادر کوچولوم فکر می کنه ‫فرنک لوید هستش.
‫اوه بیخیال.
‫بابا تو رو در اون...
‫کارخونه ی اسطوره سازی کوچیکش ‫گروگان نگه می داره...
‫در حالی که تو هنوز حتی یه ‫کیوسک تلفن...
‫یا قفس همستر هم نساختی.
‫واقعا خنده داره که تو این حرف رو می زنی.
‫راستش، طرح یه قفس همستر رو تو ذهنم دارم. ‫یه شهرک کامل.
‫بناى پیش ساخته ، بدون زیرسازی.
‫نظرت چیه؟
‫می بینی، این چیزیـه که دارم ‫در موردش حرف می زنم.
‫- تو از خلاقیت و بینش خیلی خوبی برخورداری. ‫- آه.
‫حالا که حرفش شد...
‫می خوام بدونی که...یه خونـه خریدم.
‫- کجا؟ ‫- روی برکه.
‫یه خونه روی برکه خریدی؟ ‫پس پول خوبی داری درمیاری.
‫خب، آشغال دونیـه، چند ساله که ‫کسی داخلش زندگی نکرده اما...
‫اوه، پس یعنی یه خونه ی متروکـه ‫و روح زده روی برکه خریدی...
‫گمونم...آره، این دلیل خوبیـه...
‫واسه فروش همه چی و ملحق شدن ‫به انجمن بساز بفروش های به درد نخور.
‫نظرت در مورد این چیه؟ ‫حتی یه سگ هم دارم.
‫سگ داری؟
‫یهویی از وسط ناکجا آباد ‫جلوی خونـه ظاهر شد.
‫اینجا چیکار می کنیم؟
‫باید یه نامه رو تحویل بدم.
‫باید همینجا باشه، ‫خیابان شماره ی 1620، رسین شمالی.
‫اما...
‫اینجا که هیچی نیست!
‫قراره کسی رو ببینیم؟ ‫کسی اینجا زندگی می کنه؟ چیه؟
‫آره.
‫اینطور فکر می کردم.
‫باید زنگش رو بزنیم؟
‫خانم فورستر عزیز...
‫من به خیابان شماره ی 1620، رسین شمالی ‫رفتم و خونه ای اونجا نبود.
‫فقط محل ساخت و ساز هستش.
‫با توجه به عکس هایی که ازش دیدم، ‫خوشگل به نظر میاد...
‫اما خب 18 ماه دیگه تکمیل میشه.
‫من اینجا چی رو دارم از قلم میندازم؟
‫شاید آدرس رو اشتباه دادید...
‫به خاطر اینکه متوجه شدم تاریخ رو ‫هم اشتباه گفتید.
‫واقعا می خوای این بازی رو انجام بدی؟!
‫اگه واقعا در سال 2004 هستی...
‫پس...
‫از پیش بهت هشدار میدم.
‫اون روز رو یادت میاد؟
‫خوشحال نبودی، یادتـه؟
‫می دونم.
‫خیلی خب نامه نویس مرموز من. ‫متوجه ام.
‫محض احتیاط اگه واقعا...
‫در مکان و زمانی هستی که ‫فکر می کنی...
‫به این نیاز پیدا می کنی.
‫اون سال بهار یه برف عجیب و دیرهنگام بارید...
‫و همه مریض شدن.
‫پس، استراحت زیاد و ‫مایعات فراوان.
‫این دستور دکتر بود.
‫برف، درسته!
‫آره، بیا پیش بابا.
‫«آیا واقعا ممکنه چنین اتفاقی در حال رخ دادن باشه؟»
‫«چرا که نه؟»
‫جکی.
‫جک.
‫جک، بجنب، بجنب دختر، بجنب جک.
‫امکان نداره، می دونم، ‫غیر ممکنـه...
‫اما واقعا داره اتفاق میفته!
‫خیلی خب.
‫من کجام؟
‫چقدر هوشمندانه!
‫خونه ی روی برکه.
‫خونه ی روی برکـه. ‫آره، همانطور که می بینی...
‫من هم جلوی خونه ی روی برکه هستم...
‫اما دیگه از این بازی ها دارم ‫خسته میشم...
‫پس از اینجا میرم، باشه؟ ‫خدانگهدار.
‫ممنونم، خدانگهدار.
‫شاید باید درست و مناسب ‫خودمون رو به هم معرفی کنیم.
‫من دکتر هستم، خودم رو وقف ‫درمان بیماران کردم.
‫حداقل، سعی دارم این کار رو کنم.
‫من معمارم، ساخت و ساز رو دوست دارم.
‫نمیگم پروژه ی فعلیم ایده آلـه...
‫اما هر چی هست اجازه میده اینجا ‫باشم، در این مکان...
‫و همین فعلا برام کافیه.
‫اما یه چیزی رو بهم بگو.
‫اگه الان داری داخل یه بیمارستان ‫در شیکاگو زندگی می کنی...
‫قبلا، در زمان من کجا بودی؟
‫دو سال پیش، در زمان تو...
‫من در بخش پزشکی داخلی در ‫مدیسون مشغول به کار بودم.
‫در مورد آینده بهم بگو.
‫سال 2006 چطوریـه؟
‫هوم، متاسفانه دنیا تا حد زیادی ‫همونطوریه.
‫البته، همگی لباس یک تکه ی فلزی ‫و براق می پوشیم...
‫و ماشین های پرنده می رونیم و ‫دیگه کسی حرف نمی زنه.
‫به خاطر اینکه می تونیم ذهن ‫همدیگه رو بخونیم.
‫شوخی می کنم، حقیقت اینه که...
‫چیز خیلی زیادی در سال 2006 تغییر نکرده ‫مردی که از گذشته هستی.
‫حالا که صحبت از گذشته شد...
‫یه مدته دارم به رد پنجه ها فکر می کنم.
‫چطور چنین چیزی ممکنه؟
‫خب، به نظرم سگمون یکیـه.
‫واقعا؟ سگ تو چه شکلیه؟
‫طبق چیزی که دامپزشک گفته، ‫سگ من در زمان خودم 8 سالشـه...
‫و الان در زمان تو 6 سالشه.
‫لاغره، چشم های غمگین داره...
‫خر و پف می کنه و مثل آدم می خوابه.
‫نمی دونم چرا اما بهش میگم جک.
‫سلام جک.
‫اینجا خیلی قشنگـه.
‫بیا واسه شام بیرون نریم، ‫همینجا بمونیم.
‫هی.
‫باید غذا بخوریم.
‫چیکار داری می کنی؟ ‫باید بخوابی.
‫خودم آشپزی می کنم.
‫باهاش ازدواج می کنه؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫نمی دونم، مرده یه جورایی پیره.
‫خیلی خب، اونقدرا هم پیر نیست.
‫آخرین نامزد مادرم کچل بود.
‫مرد مهربونی بود...
‫اما مادرم باهاش ازدواج نکرد.
‫- نکرد؟ ‫- همیشه یه چیز بهتر...
‫برامون اتفاق میفته.
‫این چیزیـه که مادرم میگه.
‫شاید.
‫اما اگه مراقب نباشه...
‫ممکنه کل عمرش در انتظار بگذره.
‫می خوای چیزی با خودم بیارم؟
‫آره، یه بطری نوشیدنی...
‫خوشحالم که ازت می شنوم. ‫فکر کردم من رو ترک کردی.
‫باید بدونی که تو تنها ارتباط من...
‫با آینده هستی.
‫چطوریـه که هرگز در مورد ‫علایقمون صحبت نکردیم؟
‫هوم، خب، بذار ببینم. ‫خوندن داستان های کلاسیک برای جک.
‫شخصیت مورد علاقه ش کیه؟
‫داستایوسكى.
‫برای من، این شهر...
‫روزی که هوا کاملا صافـه...
‫و نور به قدری واضحـه که می تونم ‫تمام جزئیات رو لمس کنم...
‫تمام آجرها و پنجره های ساختمان هایی ‫که دوستشون دارم.
‫بجنب، بیا همین شنبه یه قدمی با هم ‫بزنیم، بذار نشونت بدم.
‫تو دیوونه ای!
‫چرا به خاطر من این همه دردسر ‫به خودت میدی؟
‫دردسر نیست، تابستون اومده.
‫از کجا شروع کنم؟ خیلی خب.
‫وقتی که گل ها رو قبل از اینکه ببینمشون ‫بو می کنم.
‫وقتی که پیک نیک داره تموم میشه و ‫یهویی بارون میاد.
‫و بوی پنجه ی جک رو دوست دارم.
‫یادت رفت چیزی در مورد شوهرت بگی، مگه نه؟
‫اوه، خب، البته که عاشق شوهرم هستم.
‫اون هم دکتره.
‫جراح پلاستیک واسه حیوانات ‫کوچیک مزرعـه.
‫خوبه، من هم متاهل هستم.
‫8تا بچـه دارم که
بخاطرشون نگرانم
‫من هم جات بودم نگران می شدم.
‫من مجردم.
‫من هم همینطور.
‫اوه، وای!
‫شماره ی 27.
‫خیلی قشنگـه. ‫پدرم یه زمان بهم می گفت...
‫اون خونه مادر بزرگ تمام خونه های ‫داخل شهره.
‫من رو می برد پیاده روی مثل ‫الان که تو رو بردم.
‫الکس؟
‫کیت؟
‫ای کاش می تونستیم این پیاده روی رو ‫با هم انجام بدیم.
‫«کیت، من اینجا کنارتم، بابت این شنبه ی ‫دوست داشتنی که کنار هم بودیم ممنونم.»
‫خب، نظرت چیه؟
‫به نظر پسر خوب و مهربونی میاد.
‫به نظر پسر خوب و مهربونی میاد، ‫دیگه چی؟
‫دستخطش محشره.
‫مادر...
‫تاریخ روی نامه رو نگاه کن.
‫تاریخ.
‫- اوه، منظورت زمانشـه؟ ‫- آره.
‫- اون فقط جزئیات کاره. ‫- جزئیات؟
‫در مورد...اون روز...
‫زمان خوبی نبود، خیلی عجله داشتم.
‫البته.
‫آهنگ های خوبی اینجا داری.
‫اوه آره.
‫موسیقی خوبه، به آدم کمک می کنه.
‫مثل چیزی که فردریك نیچه گفته، ‫زندگی بی معنی خواهد بود...
‫بدون موسیقی.
‫گمونم خودم بهت گفتم، آره؟
‫یه لیوان نوشیدنی واسه خودت بریز.
‫الان دیگه می تونی قدر یه نوشیدنی ‫خوب رو بدونی؟
‫قطعا.
‫می دونی، کنجکاوی پدرت رو ببخش...
‫اما تمام این سال ها کجا بودی؟
‫فکر می کردم دیگه دوران جک کرواکی رو ‫پشت سر گذاشتی.
‫- ببخشید، چی؟ ‫- چی؟
‫اوه، اگه بخوای می تونی بیای این بالا.
‫روی چی داری کار می کنی؟
‫اوه، من فقط...دارم یه سری چیزها رو ‫به خاطر میارم.
‫کار آسونی نیست، بذار بهت بگم.
‫به خصوص اینکه در مورد من ‫بی گناه هم نیست.
‫پدرت داره زندگی نامه ش رو می نویسه.
‫ما هم داخلش هستیم؟
‫خودت چی فکر می کنی؟ ‫می خوای باشی؟
‫تو می خوای؟
‫البته، شماها همگی قسمتی ‫از زندگی پدرتون بودید.
‫چرا به صورت سوم شخص ‫داری با من حرف می زنی؟
‫خب، من...
‫گمونم به خاطر اینکه دارم ‫در مورد خودم می نویسم.
‫چطور، شایسته ی تو نیست؟
‫فکر کردم شاید از اینا خوشت بیاد.
‫اینا دیگه چی هستن؟ ‫روشون کار می کردی؟
‫نه، اینا...اینا واسه تو هستن.
‫از خونه ای که خریدمش، ‫روی برکه.
‫اوه آره، شنیدم.
‫گفتن یه بساز بفروش پست که ‫تو کار آپارتمان های کوچیکـه...
‫اون خونه رو خریده.
‫اوه بیخیال، به پدرت سخت نگیر.
‫به خاطر خدا، یعنی نمی تونی یه ‫شوخی ساده رو تحمل کنی؟
‫بیخیال.
‫بهم بگو، این مدت کجا بودی؟
‫واقعا می خوام بدونم.
‫سعی داشتم تو رو فراموش کنم.
‫یا اینکه ببخشمت.
‫موفق شدی؟
‫نه.
‫اگه در به خاطر آوردن چیزی ‫کمک لازم داشتی خبرم کن.
‫اوه آره، حتما.
‫شارژ 360، 1 میلی گرم اپی نفرین.
‫300 میلی گرم آمیودارون رو هم آماده کن ‫محض احتیاط اگه لازم شد.
‫- همه برید کنار. ‫- رفتیم.
‫فشار رو نگه دار، باد کردن رو شروع کن.
‫ضربان داره ولی کُنده.
‫نبض داره؟
‫نبض داره، ضعیفـه اما داره ‫قوی تر میشه.
‫این روزها خیلی سخت و طولانی هستن.
‫30 ساعت پشت سر هم کار کردم.
‫هر بار که میرم یه نفسی تازه کنم...
‫می فهمم که چقدر خودم رو ‫منزوی کردم.
‫باور کن، ممکنه یه مقدار ناامید بشی.
‫اون یکی؟ ‫خیلی خب، بفرما.
‫حرکت خوبی بود، ‫خیلی خوب بود.
‫نگران نباش کیت، ما به وقتش ‫با هم خواهیم بود.
‫حتی اگه از هم دور باشیم...
‫یه راهی واسه نزدیک شدن ‫بهت پیدا می کنم...
‫و ازت مراقبت می کنم.
‫اوه، اوه، اوه.
‫کاترینا.
‫این رو بگیر.
‫باید بیشتر غذا بخوری.
‫- خیلی لاغر شدی. ‫- اینطور نیست.
‫یادت میاد وقتی بچه بودی ‫چقدر غذا می خوردی؟
‫لقمـه پشت لقمـه.
‫- با دست هات. ‫- آره، یادمـه.
‫حالا، واسه هم نامه می نوشتید یا نه؟
‫واسه پدرت؟
‫نه، واسه کلارک گیبل.
‫خب واسه پدر دیگه!
‫من...
‫چیه مامان؟
‫قبل از پدرت...
‫خب؟
‫یه پسری بود.
‫عاشقش بودی؟
‫آره.
‫خب...
‫چرا...چرا با اون ازدواج نکردی؟
‫واسه اینکه تو بتونی یه روز ‫این سوال رو ازم بپرسی.
‫به نظر کوچیک تر میاد.
‫کِی ساختش رو تموم کرد؟
‫تو هنوز به دنیا نیومده بودی و ‫من هم 8 سالم بود.
‫خدایا.
‫کوربوزیه با فرنک لوید رایت ‫ملاقات می کنه.
‫می دونی، پدر با هردوشون ‫بازی می کرده.
‫به خونه ی هم می رفتن.
‫آره، خب...
‫نمی تونم شنا کنم.
‫باید یه راه پله به سمت آب باشه...
‫یه ایوان، یه عرشه.
‫اینجا داخل...داخل یه جعبه ای.
‫یه جعبه ی شیشه ای با منظره ی ‫هر چیزی که اطرافتـه.
‫اما نمی تونی لمسش کنی.
‫هیچ ارتباط متقابلی بین تو و چیزی ‫که بهش نگاه می کنی نیست.
‫نمی دونم، می دونی...
‫این درخت افرای بزرگ رو...
‫وسط خونه پرورش داده.
‫بازداری.
‫بازداری و کنترل.
‫این خونه در مورد مالکیتـه نه ارتباط.
‫قشنگـه، حتی فریبنده ست.
‫اما ناقصـه.
‫همه ش در مورد اون بود.
‫پدر می دونست چطوری یه خونه بسازه اما ‫در مورد ساختن خانواده هیچی نمی دونست.
‫اما می دونی...
‫به نظرم می خواد ما کاری که خودش ‫نتونسته رو انجام بدیم.
‫اما اعتراف کردن به این موضوع...
‫یعنی اعتراف به این که یه جایی تو این ‫مسیر کم آورده و شکست خورده...
‫و اینکه می تونسته بیشتر تلاش کنـه.
‫و این عذابش میده.
‫بودن در اینجا کنار مادر رو ‫به خاطر میاری؟
‫یادمـه تمام تلاشش رو کرد تا در اینجا ‫یه خانواده ی موفق باشیم...
‫با ما...
‫با اون.
‫پیشگام رویایی چطور؟
‫چی چطور؟
‫بیخیال.
‫نمی تونی منو مجاب کنی که با ساختن...
‫خونه هاى كژبام برای توریست ها ‫خوشحال خواهی بود.
‫کسی تو رو واسه چنین چیزی ‫تحسین نمی کنه.
‫تحسینم نمی کنن؟
‫آره، پیشگام رویایی.
‫این ایده ی توئـه.
‫نمی تونم، اما تو می تونی ‫اسمش رو نگاه کنی.
‫نه، بیخیال، من و تو باید با هم ‫این شرکت رو تاسیس کنیم.
‫هنری، متاسفم، نمی تونم...
‫من فقط...
‫چیه؟
‫من برنامه های دیگه ای دارم.
‫نامزد داری؟
‫نه...اوم...نه.
‫اون دیگه چی بود؟ ‫تو جواب دادن تردید کردی.
‫نه، تردید نکردم.
‫بیخیال، منظورم اینه که واسه ‫اون کار وقت ندارم.
‫زمان چه ربطی به این قضیه داره؟
‫اوه، اگه تعریف کنم فکر می کنی دیوونه ام!
‫آقای وایلر عزیزم...
‫می خوای یه بازی ای با من انجام بدی؟
‫دو سال پیش در همین تاریخ...
‫داشتم با قطار شماره ی 145...
‫از ایستگاه ریورساید به مدیسون می رفتم ‫که یه چیزی رو اونجا جا گذاشتم.
‫یه هدیه از طرف پدرم بود.
‫اگه پیداش کردی...
‫میشه لطفا بذاریش داخل ‫صندوق پست؟
‫این خیلی برام ارزش داره.
‫ارادتمند شما، کیت.
‫آخرین اعلام برای سوار شدن به قطار ‫ساعت 5:46 به مقصد مدیسون.
‫- همگی سوار بشید. ‫- خیلی خب.
‫باهات تماس می گیرم.
‫کیت، پیداش کردم. ‫الان پیشمـه.
‫یه روز بهت می دمش. ‫بهم اعتماد کن.
‫می دونم چقدر برات مهمـه.
‫شاید یادت نیاد اما ما همدیگه رو دیدیم.
‫حداقل، من تو رو دیدم.
‫هرگز بهم نگفته بودی چقدر زیبایی.
‫خب، شاید یه نفر دیگه رو دیدی.
‫اون سال خیلی جذاب نبودم.
‫موهای خرمایی بلند، چشم های ‫مهربان و بدون حیله.
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫من رو دیدی.
‫اما هنوز نمی دونم تو چه شکلی هستی.
‫خب، نظرت چیه در آینده همدیگه رو ببینیم...
‫و بهم بگی نظرت در مورد ظاهرم چیه.
‫یه قرار ملاقات.
‫خیلی خب.
‫نظرت چیه دهم جولای سال 2006 ساعت...
‫9:05 شب بهم زنگ بزنی؟
‫الو.
‫کیت؟
‫بله.
‫مورگانم.
‫مورگان.
‫آره، اومدم اینجا به شیکاگو.
‫یه جلسه داشتم که کنسل شد...
‫واسه همین فکر کردم یه تماسی ‫باهات بگیرم.
‫سلام.
‫یه لحظه.
‫میشه یه لحظه پشت خط باشی لطفا؟
‫یه میز برای دو نفر.
‫به اسم؟
‫اوه، ما از قبل رزرو نکردیم.
‫متاسفم آقا، همه ی میزها رو...
‫تا اکتبر رزرو کردن.
‫اکتبر؟
‫خب...
‫پس بعدا باهاتون تماس می گیرم.
‫اینجا بهترین رستورانِ شهره.
‫کسی نمی تونه به راحتی ‫اینجا میز رزرو کنه.
‫نه، قضیه این نیست.
‫خب، پس چیه؟
‫این کار رو درست انجام ندادم.
‫جلسه ای در کار نبوده، مگه نه؟
‫ما فقط واسه یک هفته داشتیم با هم آشنا می شدیم.
‫و تو کل آینده مون رو برنامه ریزی کرده بودی؟
‫هنوز داشتم دوره ی رزیدنسیم رو...
‫می گذروندم ولی تو داشتی خونه ‫انتخاب می کردی.
‫واسه آخر هفته اومدم خونه ت...
‫اما کل شهر رو دعوت کرده بودی ‫تا با من آشنا بشن.
‫می دونی، یادمـه که...
‫با یکیشون خیلی زود دوست شدی.
‫در مورد چی داری حرف می زنی؟
‫اوه، خودت خوب می دونی.
‫- همون یارو. ‫- کدوم یارو؟
‫همونی که دیدم داری باهاش ‫حرف می زنی.
‫قضیه اونطور که فکر می کنی نبود.
‫مگه ما الان...
‫بچه مدرسه ای هستیم؟
‫خب تو اسمش رو چی می ذاری؟
‫یه سلام علیک ساده.
‫یه سلام علیک ساده با یه ‫شخص تصادفی که فقط...
‫سال ها...می دونی چیه؟
‫آقایون...
‫واحد 381 در شهرک ریویرا کامل شد.
‫بهتون تبریک میگم. ‫کارتون عالی بود.
‫آه...
‫یکی رو ساختیم...
‫44تا مونده.
‫اصلا به طرز وحشتناکی از برنامه عقب نیستیم...
‫فقط یه مقدار به طرز نگران کننده ای از ‫برنامه عقبیم.
‫همه چی ردیف میشه.
‫بچه ها دارن با کارشون ‫آشنا میشن...
‫اما می تونیم از یه ماشین حفاری دیگه ‫استفاده کنیم.
‫آب شماره ی 14 دوباره باید بسته بشه.
‫خفه شو.
‫چیه؟
‫یه جورایی ازت ناامید شدم.
‫چرا؟
‫به خاطر اینکه باید به تمام چیزهای ‫اینجا تسلط و کنترل داشته باشی.
‫فکر می کردم همینطوره.
‫یادت نمیاد؟ ‫خودت بهم گفتی بخرم.
‫خوشت میاد؟
‫آره.
‫به نظرم باید بریم بیرون، ‫امشب.
‫اگه کار خاصی نداری...
‫جک؟ جک!
‫هی جک.
‫جک!
‫بجنب جک!
‫الکس، صبر کن منم بیام!
‫جک!
‫گمونم سگ توئـه؟
‫آره، آره، ‫ببخشید، ممنونم.
‫بیا اینجا جک.
‫به چی داشتی فکر می کردی، هان دختر؟
‫به چی داشتی فکر می کردی؟
‫اولین باره یهویی فرار می کنه.
‫باید مراقبشون باشی.
‫اسم این پسر چیه؟
‫دختره، جک!
‫جک، اسم خوبی واسه یه دختره.
‫باید یکی مثل تو واسه نامزدم بخرم.
‫اون عاشق سگ هاست.
‫هی، ما قبلا همدیگه رو ندیدیم؟
‫نه، بعید می دونم.
‫مورگان پرایس هستم.
‫الکس وایلر.
‫هی رفیق، می خوای کمکت کنم؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫خیلی وقته اینجا زندگی می کنی؟
‫چند ماهی میشه، یه خونه روی برکه دارم.
‫برکه؟ واقعا؟ ‫من هم داشتم فکر می کردم که...
‫الکس، خوبه.
‫خدا رو شکر که پیداش کردی.
‫آره.
‫مونا، مورگان. ‫مورگان، مونا.
‫خب، سلام.
‫سلام.
‫از آشنایی باهات خوشوقتم.
‫من هم همینطور.
‫چه پوتین های قشنگی.
‫گوش کن، واسه اینکه فکر نکنید...
‫قراره تمام این نوشیدنی ها رو ‫خودم تنهایی بخورم...
‫امشب یه سری از دوست هام رو ‫واسه مهمونی دعوت کردم.
‫شما دو نفر هم می تونید بیاید.
‫اوه، هی، الکس.
‫کارتم رو بگیر. ‫ممکنه دنبال...
‫اجاره ی یه خونه روی برکه ‫واسه خودم باشم.
‫خیلی خب.
‫قضیه به کیت مربوط میشه، نامزدم.
‫راستش اینجا رو دوست نداره...
‫و بهش قول دادم که دنبال یه ‫جای جدید بگردیم...
‫به محض اینکه دوره ی رزیدنسیش رو ‫در مدیسون تموم کنه.
‫پس اگه مورد خاصی به گوشت خورد...
‫البته، نامزدت دکتره؟
‫آره.
‫الکس.
‫از آشنایی باهات خوشوقتم مورگان.
‫- منم همینطور. ‫- خیلی خب.
‫هی مورگان، این مهمونی ساعت چنده؟
‫ساعت 8، تولد کیت هستش.
‫تولد کیت هستش. ‫بجنب بیا جک.
‫طبق بیشتر هنجارهای اجتماعی ‫پذیرفته شده...
‫کسی نباید بعد از ساعت 10 شب ‫تنهایی نوشیدنی مصرف کنه.
‫مگه اینکه بهونه ی خوبی داشته باشن.
‫بهونه ی تو چیه؟
‫خدایا، بهونه ای ندارم.
‫اما من دارم.
‫جوان ترین بچه م امروز صبح ‫واسه کالج از این شهر رفت.
‫ماری.
‫انگار همین دیروز بود که با پوشک ‫تو استخر کودکان آب بازی می کرد...
‫اما امروز ماشین ولووش رو بار زد ‫و رفت کالیفرنیا.
‫امیدوارم بدونه که داره وارد ‫چه دنیایی میشه.
‫نگو که خوب می دونم.
‫- دوره ی پیش پزشکی؟ ‫- خودشه.
‫- هی، حالت چطوره؟ ‫- خوبم ممنون.
‫از دیدنت خوشحالم. ‫حالت چطوره؟
‫می خوام با یه سری از دوست هام ‫آشنا بشی.
‫الکس، مونا، ایشون ووچ هستن.
‫- سوزان، جانی. ‫- سلام.
‫بیاید نوشیدنی بهتون بدم.
‫بجبنید، این پشت. ‫کافه این پشتـه.
‫بجنب. ‫هی، ایشون مارجوری هستن.
‫چرا نگفتی امروز بوده؟
‫کیکی چیزی برات می خریدیم.
‫اوه، فقط گذر زمانـه.
‫اصلا دوست ندارم بزرگش کنم.
‫خیلی از خودت نمیگی.
‫هیچ ایرادی هم نداره.
‫اما گاهی اوقات کنجکاو میشم...
‫که علاوه بر کار، دیگه چه چیزهایی ‫تو زندگیت داری.
‫خانواده؟ نامزد؟
‫خب، یه بار داشتم.
‫اسمش مورگان بود.
‫- مورگان؟ ‫- اوهوم.
‫مورگان، اسم جذابیـه.
‫سورپرایز!
‫تولدت مبارک کیت!
‫تولدت مبارک!
‫حسابی غافلگیرت کردیم!
‫مشخصا ایشون کیت هستن.
‫سلام کیت.
‫الکس و مونا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این آقا قراره تو پیدا کردن خونه ‫روی برکه کمکمون کنـه.
‫- اوه. ‫- درست میگم؟
‫تو کیک نخوردی.
‫به هر حال، تمومش کردم.
‫و الان خوشحالم.
‫کار درست همین بود.
‫خب پس واسه کی نامـه می نویسی؟
‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم...
‫هر سری که تو بیمارستان ‫میری استراحت کنی...
‫یه چیزی می نویسی.
‫یه نفر هست.
‫یه دوستی راه دوره.
‫چطوری همدیگه رو دیدید؟
‫هنوز ندیدیم.
‫- چی؟ ‫- نه.
‫داستان زندگی منـه دیگه.
‫شوخی می کنی!
‫همه چی رو دور نگه می دارم.
‫همه رو.
‫مردی که دقیقا جلوم ایستاده...
‫مردی که می خواست با من ازدواج کنه، ‫اون رو ردش کردم.
‫ازش فرار کردم.
‫در همین حین...
‫مردی که هرگز نمی تونم ببینم رو...
‫دوست دارم تمام قلبم رو ‫بهش تقدیم کنم.
‫احتمالا نامه های خیلی ‫خفنی می نویسه.
‫اوهوم.
‫قشنگه.
‫امنـه.
‫- یا خدا، تو زندانـه، آره؟ ‫- نه!
‫تو یکی از اون زن هایی، مگه نه؟
‫نه، نه، مردیـه که روی برکه ‫زندگی می کنه.
‫معماره.
‫خدای من.
‫تولدت مبارک.
‫ممنون.
‫امیدوارم سال عالی ای برات باشه.
‫ممنونم.
‫الکس هستم.
‫همونی که روی برکه زندگی می کنه.
‫اوه آره، حالت چطوره؟
‫می تونم بشینم؟
‫پس تو...
‫تو می خوای یه خونه روی برکه ‫واسه ما پیدا کنی، هان؟
‫- امیدوارم. ‫- آره.
‫اگه بتونم.
‫تو املاک کار می کنی؟
‫نه، من...
‫من فقط یه خونه روی برکه دارم.
‫اوه، قشنگـه؟
‫آره، عاشقش می شی.
‫بعد از اینکه از اونجا برم اجاره ش می کنی.
‫اوه واقعا؟
‫کیت، تا حالا...
‫رمان ترغیب رو خوندی؟
‫چی؟
‫اثر جین آستن.
‫می دونم اثر کیه.
‫آره، اون...
‫اون کتاب مورد علاقه ی منه.
‫چرا...؟ چرا یهویی چنین بحثی رو ‫مطرح کردی؟
‫چرا این رو گفتی؟
‫من فقط...اخیرا یکی از دوست هام ‫این رمان رو بهم داده...
‫و کنجکاو بودم که...در مورد چیـه.
‫محشره.
‫- آره. ‫- آره.
‫در مورد، اوم...
‫در مورد صبر کردن و انتظاره.
‫دو نفر هستن که با هم آشنا میشن.
‫تقریبا عاشق هم میشن اما زمان مناسبی نیست.
‫مجبورن از هم جدا بشن.
‫و بعدش...
‫چند سال بعد، دوباره همدیگه رو می بینن.
‫یه فرصت دیگه پیدا می کنن.
‫می دونی، اما نمی دونن که آیا زمان ‫زیادی گذشته یا نه.
‫که آیا مدت زیادی رو صبر کردن...
‫می دونی...
‫اینکه آیا واسه به نتیجه رسیدن ‫این عشق خیلی دیره یا نه.
‫چرا این رمان رو دوست داری؟
‫نمی دونم.
‫نه، اشتباه برداشت نکن، ‫زیباست...
‫نه، افتضاحـه.
‫- افتضاحـه. ‫- همینطوره.
‫افتضاحـه.
‫آره.
‫این رمان...
‫آره...واقعا افتضاحـه.
‫یه سوال شخصیـه...
‫اما تا حالا چنین چیزی رو تجربه کردی؟
‫- من؟ نه، نه، نه. ‫- نه.
‫وقتی...
‫وقتی 16 سالم بود...
‫بدجوری عاشق یه پسر شدم.
‫گیتار میزد و...
‫از خونه فرار کردم...
‫و رفتم سانفرانسیسکو تا باهاش ‫ازدواج کنم.
‫آره، من رو مجاب کرده بود که ‫صدای قشنگی دارم...
‫و رویای خواننده شدن رو داشتم.
‫من سانفرانسیسکو رو دوست دارم.
‫آره، اون...اولین عشقم بود.
‫و احتمالا تنها عشقم.
‫احتمالا پسر خیلی خوبی بوده.
‫نمی دونم...من...
‫شاید همینطور بوده، آشنایی ما ‫اونقدر دوام نداشت که این رو بفهمم.
‫آره، حقیقت اینه که...
‫من حتی یادم نمیاد چه شکلی بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خیلی بده.
‫پدرم....راستش پدرم اومد اونجا.
‫پس تو دردسر افتادی.
‫آره، اومدش.
‫آره، تو دردسر افتادم.
‫من رو برگردوند به شیکاگو.
‫آره.
‫و مریض بود...
‫رویای...
‫رویای دکتر شدن من رو داشت، می دونی؟
‫و در نهایت، رویای من هم ‫همین شد.
‫حق با اون بود.
‫می دونی...من از کمک به مردم ‫حس خوبی می گیرم.
‫بعدش پدرم مُرد.
‫کیت.
‫چیه؟
‫من...
‫تو...؟
‫من فقط...
‫چیه؟
‫این آهنگ رو می شناسی؟
‫آره.
‫می خونی؟
‫نه.
‫کسی نمی خواد آواز خوندن ‫من رو بشنوه.
‫تو هم قطعا خوندن من رو ‫دوست نخواهی داشت.
‫من...منظورم این نبود که...
‫اما آره...
‫هی...الکس داشت...
‫الکس داشت در مورد خونه ی ‫روی برکه بهم می گفت.
‫آره، به نظر...به نظر عالی میاد.
‫عالیه.
‫الکس، دیر شده.
‫آره.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫تو بودی!
‫«فردا شب کار می کنی؟»
‫خب چرا هیچی نگفتی؟
‫اگه می گفتم فکر می کردی دیوونه ام ‫یا خمارم یا جفتش.
‫آره اما...
‫ازت خوشم میومد، ‫باید یه چیزی می گفتی.
‫چطوری؟ تو پیش نامزدت بودی.
‫می دونی چیه؟ ‫اینا فقط بهونه ست.
‫تو بزدلی.
‫بزدل نیستم.
‫اوه واقعا؟ خب نامزد خودت چی؟
‫چی؟ من که قبلا بهت گفتم...
‫اون نامزد من نیست.
‫خب مورگان هم نامزد من نیست.
‫اوه واقعا؟ خب پس چیه؟
‫برادرتـه؟
‫آه، یه کمدین اینجا داریم!
‫چی داری، واسه صبحانه ی امروز صبح ‫دلقک آوردی؟
‫عالیه، اولین دعوامون.
‫می تونی یه آهنگ در موردش بنویسی ‫و بری سانفرانسیسکو بخونیش.
‫چیه؟
‫الو.
‫سلام هنری.
‫چی؟
‫من رو خبر می کنی دیگه، درسته؟
‫آره، حتما.
‫- سلام. ‫- بعد از ظهر بخیر.
‫دنبال پدرم می گردم.
‫نمی دونم تو کدوم اتاقـه.
‫سایمون وایلر؟
‫آقای وایلر، همون معمار معروف؟
‫آره.
‫من آنا کلیزینسکی هستم.
‫پزشک پدرتون هستم.
‫سلام، چه اتفاقی افتاده؟ ‫حالش چطوره؟
‫حالش خوبه، دچار حمله ی قلبی شده بوده.
‫خوشبختانه، نسبتا جزئی بوده.
‫اندام های حیاتیش خوبن و ‫الان شرایطش پایدار و ثابتـه.
‫اما باید رگ های قلبش رو باز کنیم.
‫قبول کرده که واسه فردا ‫برنامه ریزیش کنیم.
‫خوبه که می بینم قضیه رو ‫جدی نگرفتی.
‫خب، مجبور نبودی بیای.
‫من کاملا خوبم.
‫کاملا خوب.
‫خب، دچار حمله ی قلبی شده بودی پدر.
‫فقط یه حادثه ی ساده بود، ‫به خاطر خدا!
‫چیزی فراتر از این نبود.
‫به هر حال ممنونم اگه همه چی رو ‫مد نظر قرار دادی.
‫خب پس می خوام بدونی که...
‫اگه چیزی نیاز داشتی من اینجام.
‫قهوه.
‫چی؟
‫شنیدی چی گفتم.
‫قهوه.
‫یه چیزی هست که هرگز بهت نگفتم کیت.
‫می دونی، پدرم اون خونه ی روی ‫برکه رو ساختـه.
‫با دست های خودش.
‫واسه خیلی وقت پیشـه، قبل از اینکه معروف باشه...
‫وقتی که خانواده ای داشته و ‫عاشق مادرم بوده.
‫اسم مادرم ماری بود.
‫خونه، هدیه ای برای مادرم بود.
‫زن باهوش و بامزه ای بود.
‫هر کاری می تونست انجام بده...
‫اما تصمیم گرفت از من و برادرم ‫مراقبت کنه...
‫و به پدرم کمک کنه تا حرفه ش رو بسازه.
‫می دونی، پدرم هر چی بیشتر موفق می شد...
‫بیشتر زندگی کردن در کنارش ‫غیرممکن می شد.
‫بالاخره، مادرم دیگه نتونست ‫کنارش زندگی کنه.
‫ترکش کرد.
‫طی یک سال، مریض شد.
‫متاسفانه، هرگز یاد نگرفت چطوری ‫دست از دوست داشتن پدرم برداره.
‫پدرم به خاک سپاریش نیومد.
‫وقتی دلیلش رو ازش پرسیدم...
‫ادامه بده الکس، چی گفت؟
‫گفتش که، «مادرت همون لحظه که...
‫پاش رو از خونه گذاشت بیرون برای من مُرد.»
‫بعدش یکی از اون نیشخندهای ‫معروفش...
‫به عنوان معمار برتر سال رو بهم زد.
‫امیدوارم قدرش رو بدونی.
‫مجبور شدم یواشکی از سه تا ‫پرستار و پزشکت رد بشم.
‫یا خدا، چقدر داغـه.
‫بدون کافئین که نیست، هان؟
‫باید باشه ولی خب نیست.
‫آه...اوم.
‫بد نیست، ممنونم.
‫پسرم.
‫خواهش می کنم!
‫برادرت کجاست؟
‫فرستادمش خونه، حالش خوب نبود.
‫می دونی که چطوریـه، ‫نگران میشه.
‫آره، می دونم.
‫متاسفانه این رو از مادرت به ارث برده.
‫اون هم همیشه زیادی نگران می شد.
‫به چی داری نگاه می کنی؟
‫هوم؟
‫اوه آره، اینجا، یه نگاهی بهش بنداز.
‫یه طرح واسه موزه ست.
‫کیه؟
‫یکی از بچه های جدید.
‫دالان هاش رو دوست دارم، ‫جایی که نور میفته.
‫از چه مصالحی استفاده شده؟
‫گرانیت، آلومینیوم.
‫قاب های سفید به سبک ‫ریچارد مایر هستن...
‫اما رنگ داخلی که از پنجره های ‫جلویی وارد میشه...
‫اون فرق می کنه.
‫جدید نیست اما تمیز و مرتبـه.
‫خوشم میاد.
‫آخرین باری که رفتی بارسلون کِی بود؟
‫چندین سال پیش، با تو، مامان و هنری.
‫یادتـه رفتیم کازا دلا کاریتات؟
‫- دارالمساكین ؟ ‫- اوهوم.
‫درسته. ‫به ریچارد مایر اشاره کردی.
‫موزه ای که تو بارسلون ساخته ‫تحت عنوان...
‫کازا دلا کاریتات در همون منطقه ست.
‫همون مقدار نور رو جذب می کنه.
‫مایر چندتا پنجره ی کرکره ای رو به آسمان ‫طراحی کرد...
‫تا اون نور رو جذب کنه...
‫و به سمت داخل بفرستـه تا هنر داخلی رو ‫منور کنـه...
‫اما به صورت غیر مستقیم.
‫و این خیلی مهم بود...
‫به خاطر اینکه اگرچـه نور ‫هنر رو بهتر می کنه...
‫اما همچنین می تونـه اون رو ‫بی ارزش جلوه بده.
‫اما خودت این رو می دونی...
‫حالا این...
‫فکر می کنی این کجا قراره ساخته بشه؟
‫نمی دونم.
‫اوه، اما گفتی ازش خوشت میاد.
‫از نظر مفهومی.
‫بیخیال.
‫تو هم به اندازه ی من می دونی که ‫نور داخل بارسلون...
‫با نور داخل توکیو خیلی فرق می کنه...
‫و نور داخل توکیو با نوری که ‫در پراگ هست فرق می کنه.
‫یه سازه ی واقعا عالی...
‫سازه ای که می تونه در طول زمان ‫همچنان مهم و با ارزش باقی بمونه...
‫هرگز محیط اطرافش رو نادیده نمی گیره.
‫یه معمار جدی چنین چیزی رو ‫در نظر می گیره.
‫می دونـه که اگه بخواد حضور داشته باشه...
‫باید با طبیعت مشورت کنه.
‫باید شیفتـه و اسیر...
‫نور بشه.
‫همیشه نور، همیشه.
‫هی، یه شرایط اضطراری برام پیش اومده، ‫لطفا جای من شیفت بده.
‫سلام.
‫آقای وایلر؟
‫بله.
‫دکتر کلیزینسکی هستم از ‫بیمارستان شیکاگو.
‫متاسفانه خبر بدی براتون دارم.
‫خیلی متاسفم الکس.
‫ای کاش یه جوری می تونستم اونجا ‫کنارت باشم...
‫تا بتونیم کنار هم بشینیم...
‫و به آب و نور خیره بشیم...
‫داخل این خونه ای که پدرت ساخته.
‫می تونستم سنگ صبورت باشم، ‫همانطور که تو برای من بودی.
‫و بهت بگم که همه چی روبراه میشه.
‫اگه امروز بتونم یه کار برات...
‫از اینجا انجام بدم...
‫یه کار ساده و کوچیک از آینده...
‫امیدوارم همین باشه.
‫تا چند سال آینده چاپ نمیشه...
‫اما بعید می دونم باید اونقدر ‫صبر کنی.
‫امیدوارم کمکت کنه بفهمی که ‫چقدر دوستت داشتن.
‫«سایمون وایلر به همراه پسرش الکس در ‫پروژه ی خانه ی روی برکـه»
‫آه!
‫«این سری می خوام به صورت واقعی ببینمت!»
‫یه مکان رو انتخاب کن، ‫قول میدم که بیام.
‫فردا، نظرت چیه؟
‫اما الکس، واسه تو که فردا نیست!
‫باید دو سال صبر کنی.
‫می دونم، برام مهم نیست، صبر می کنم.
‫مطمئنی؟ ‫من بعید می دونم.
‫آره، تا حالا تو زندگیم در مورد هیچی ‫تا این حد مطمئن نبودم.
‫خیلی خب، پس دو سال دیگه ‫می بینمت.
‫فردا می بینمت.
‫کیت.
‫کجا دوست داری بری؟
‫ایل ماری.
‫کِی می خواید در رستوران ‫ما غذا بخورید؟
‫دو سال دیگه از فردا.
‫دو سال دیگه از فردا؟
‫آره.
‫- دو سال دیگه؟ ‫- از فردا.
‫آهان.
‫- سلام. ‫- سلام، اسمتون؟
‫فورستر.
‫- میشه اسمتون رو بگید؟ ‫- وایلر.
‫یا شاید وایلر، خیلی مطمئن نیستم.
‫فکر می کنم می تونیم ازتون پذیرایی کنیم قربان.
‫عالیه.
‫- وایلر؟ ‫- اوهوم.
‫وایلر!
‫عصر بخیر خانم.
‫این نوشیدنی رایگان از طرف ماست.
‫- ممنونم. ‫- موفق باشید.
‫اونجا نبودی.
‫نیومدی.
‫متوجـه نمیشم.
‫احتمالا یه اتفاقی افتاده، متاسفم.
‫من دو سال وقت دارم کیت، ‫می تونیم دوباره امتحان کنیم.
‫نه الکس.
‫خیلی دیره.
‫اتفاق افتاد ولی نتیجه ای نداد.
‫از من ناامید نشو کیت.
‫پس رمان ترغیب چی میشه؟
‫خودت بهم گفتی، اونا برای هم صبر کردن.
‫دوباره همدیگه رو دیدن، ‫یه فرصت دیگه داشتن.
‫زندگی که کتاب نیست الکس.
‫و تو یه ثانیه می تونه تموم بشه.
‫با مادرم در دیلی پلازا داشتم ناهار می خوردم...
‫که یه مرد دقیقا جلوی من جونش رو ‫از دست داد.
‫دقیقا جلوی چشمم از دنیا رفت!
‫و به خودم گفتم...
‫زندگی نباید اینطوری تو روز ولنتاین ‫به پایان برسه.
‫و به تمام افرادی فکر کردم...
‫که عاشقش بودن، تو خونه ‫منتظرش بودن...
‫افرادی که دیگه هرگز این شخص رو ‫نمی دیدن.
‫و بعدش به خودم گفتم...
‫اگه کسی وجود نداشته باشه چی؟
‫اگه کل زندگیمون رو بگذرونیم...
‫و کسی منتظرمون نباشه چی؟
‫پس به خونه ی روی برکه رفتم تا ‫دنبال جواب بگردم.
‫و اونجا تو رو پیدا کردم.
‫و به خودم اجازه دادم گم بشم.
‫اجازه دادم تو این فانتزی زیبا ‫گم بشم...
‫جایی که زمان ثابت بود.
‫اما این واقعی نیست الکس.
‫باید یاد بگیرم زندگی ای رو ‫انجام بدم...
‫که دارم.
‫لطفا دیگه نامه ای ننویس.
‫سعی نکن من رو پیدا کنی.
‫بذار بیخیالت بشم.
‫سلام.
‫تا کِی اینجا می مونی؟
‫من با دوست هام اومدم کافه.
‫بجنب.
‫خب، خیلی هیجان زده نشو.
‫باور کردنش برام سخته.
‫اوم، این خوبه.
‫همچنین از شنیدن صدات خوشحال شدم.
‫واقعا از این بابت متعجب شدم.
‫خب جلسه ت چطور بود؟
‫خوب بود.
‫واقعا؟
‫آره، شغل رو گرفتم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫- خب، تبریک میگم. ‫- تصور کن.
‫آره، یه شرکت مخابراتی.
‫مشاور داخلی خواهم بود. ‫حقوقش هم خوبه.
‫و همینجاست...
‫در شیکاگو.
‫خب...
‫خبر خیلی خوبی بود.
‫هی.
‫جک.
‫هی جک.
‫جک.
‫این آخر هفته میای؟
‫هوم؟
‫دلت واسم تنگ نشده؟
‫اوه، فقط یه مقدار نه زیاد، هان؟
‫خیلی خب، نه، شنیدم چی گفتی. ‫آره.
‫کیت، من باهات تماس می گیرم، باشه؟
‫هنوز هم می خوای یه خونه روی برکه ‫اجاره کنی؟
‫این چیزیـه که کیت می خواد.
‫از کجا می دونی کیت چی می خواد؟
‫بهم اعتماد کن.
‫هی تو.
‫تو رو می شناسم.
‫نظرت چیه؟
‫ذهنت بیش از حد درگیر این شده، می دونی؟
‫چرا مدام خونه ی روی برکه رو ‫تغییر میدی؟
‫چرا کار خودت رو انجام نمیدی؟
‫به خاطر اینکه این واسه اونـه.
‫داری در مورد دختری که از آینده ست ‫صحبت می کنی؟
‫کیت.
‫و هنوز برای کیت نامه می نویسی؟
‫نه.
‫چرا؟
‫خودش گفت دیگه ننویسم.
‫چرا؟
‫زمان.
‫هی، بیخیال.
‫این که خوبه.
‫می دونی، تو به یه زن واقعی نیاز داری.
‫یه زن...
‫هنری، گوش کن.
‫گوش کن.
‫اون زمان که با کیت در تماس بودم...
‫از هر چیزی برام واقعی تر بود.
‫از هر چیزی که تا حالا شناختم برام ‫واقعی تر بود.
‫من دیدمش.
‫بهش ابراز محبت کردم.
‫عاشقشم.
‫و الان دیگه نیست.
‫رفتـه.
‫«داکت با تمام توان به جلو میره.»
‫«اول از همه...»
‫«این دستگاه ورزشی چطور می تونه در چهار دقیقه...»
‫«...و سیب زمینی ها در این بالا پخته میشن.»
‫اینجا خیلی قشنگه.
‫نه، دوست ندارم.
‫اما تو یخچال یه مرغ دارم....
‫و تو اون رو می خوری.
‫شستن ظرف ها بعد از غذا چی؟
‫خب با دست هامون می خوریم تا ‫ظرفی کثیف نشه.
‫عزیزم میشه یه مقدار صداش رو کم کنی؟
‫هیچ دو قلبی انقدر صاف و رو راست...
‫هیچ سلیقه ای انقدر شبیه به هم...
‫و هیچ احساسی هرگز انقدر هماهنگ ‫نمی تونست وجود داشته باشه.
‫ده، نه، هشت، هفت، شش...
‫پنج، چهار، سه، دو، یک!
‫سال نو مبارک!
‫بیا داخل.
‫سلام.
‫نظرت چیه؟
‫این چیزیـه که به خاطرش ‫ناهارم رو نخوردم؟
‫می دونم که تعمیرات لازم داره.
‫تعمیرات؟ به نظر من که کلا باید تخریب ‫و بعد از نو ساخته بشه.
‫یه معمار پیدا کردم که تو بازسازی ‫خونه ها تخصص داره.
‫برای فردا باهاش قرار ملاقات گذاشتم.
‫اوه.
‫غافلگیری.
‫بیخیال.
‫نمی تونیم تو آپارتمان من بمونیم. ‫بیش از 1ساله که اونجاییم.
‫می خوام رو به جلو حرکت کنم ‫و پیشرفت داشته باشم.
‫یه شرکت جدیده.
‫جدید به معنی بی تجربه؟
‫نه، جدید به معنی ارزان.
‫آهان.
‫- سلام. ‫- سلام، دکتر فورستر.
‫یه کم دیگه خدمت می رسیم.
‫عالیه، مرسی.
‫اوه، راستی...
‫ولنتاینت مبارک.
‫اوه، خدایا، کیتی، من برات چیزی نخریدم
‫متأسفم، انقدر سرم شلوغ بود که...
‫مهم نیست.
‫وای.
‫این دیگه چیه؟
‫گرم شدن زمین.
‫دکتر فورستر؟
‫سلام، متأسفم که شما رو منتظر گذاشتم.
‫- سلام، از دیدن شما خوشحالم. ‫- دکتر فورستر هستم.
‫سلام، من مورگان هستم.
‫سلام مورگان، ونسا واندربک هستم.
‫وای.
‫خب، مشخصا اولین چیزی که می بینید...
‫همون چیزیه که راجع بهش حرف زدیم. ‫تالار اصلی که تاقش شیشه ایه.
‫وای، عالیه
‫پس یعنی این کار با تمام...
‫قاب های شیشه ای در ساختار فلزی انجام شده؟
‫- آره. ‫- من می تونم...؟
‫هی، می خوای بعد از کار نوشیدنی بخوریم؟
‫متأسفم، نمی تونم.
‫می خوام ونسا رو برای ولنتاین ببرم بیرون.
‫صبر کن.
‫دوباره بگو!
‫امروز روز ولنتاینه!
‫ونسا، نامزدم رو قراره ببرم بیرون.
‫نوشیدنی خنک، صدف خوراکی، ‫شاید هم یه مقدار شکلات.
‫امروز چه تاریخیه؟
‫14فوریه.
‫14فوریه ی سال 2006.
‫آره.
‫عالیه، خیلی ممنونم.
‫- باعث خرسندیه. ‫- ممنون.
‫- خیلی ممنونم. ‫- ممنون.
‫هنری مطمئن می شه که هر چی ‫می خوایید، فراهم بشه.
‫عالیه، واقعا زیبا بودن، من...
‫ممنونم.
‫چیه؟
‫کیتی.
‫من باید برگردم سر کار.
‫کی این نقاشی رو کشیده؟
‫اوم، برادرم کشیده.
‫برادرتون کیه؟
‫الکس وایلر.
‫ایشون رو می شناختید؟
‫آره.
‫می شناسمش.
‫شما می دونی چه طوری می تونم ‫باهاش تماس داشته باشم؟
‫اون...اون جایی هست که بتونم...؟
‫اوم...
‫متأسفم.
‫برادرم...
‫فوت کرده.
‫2سال پیش در چنین روزی.
‫یه تصادف اتفاق افتاد و...
‫کجا؟
‫کیت!
‫صبر کن، وایستا، وایستا.
‫لعنتی، جوابم رو بده.
‫چی شده؟
‫کیت!
‫روز ولنتاینه و هوا 60 درجه ست!
‫اینجا نمی تونه شیکاگو باشه!
‫تلویزیون می گه به خاطر گرم شدن زمینه.
‫هیچ اشکالی نداره.
‫خیلی خطرناکه.
‫الکس.
‫می دونم چرا اون شب نیومدی رستوران.
‫تو بودی که اون روز در دیلی پلازا تصادف کرد
‫تو بودی.
‫لطفا نرو.
‫فقط صبر کن، لطفا.
‫دنبال من نگرد.
‫سعی نکن من رو پیدا کنی.
‫دوستت دارم.
‫تمام این مدت طول کشید تا این جمله رو ‫بگم، ولی واقعا دوستت دارم.
‫و اگه هنوز به من اهمیت میدی...
‫منتظرم باش.
‫با من صبر کن.
‫فقط صبر کن، صبر کن.
‫2سال صبر کن الکس.
‫بیا به خونه ی روی برکه.
‫من اینجام.
‫صبر کردی!