‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫[ پلکان ]
‫کجا رفت؟
‫هوی!
‫چی؟ کجا داره می ره؟
‫هوی! هوی! هوی!
‫دو یو گون!
‫هنوز نفهمیدی؟
‫حالا فهمیدی که...
‫من کی هستم؟
‫دیوانه!
‫هوی.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- کافیه یا بازم می خوای؟
‫قاتل.
‫[ گواک بونگ پیل ]
‫چیکار می کنی؟
‫عوضی، چیکار می کنی؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- حالتون خوبه، قربان؟
‫حالتون خوبه، قربان؟
‫دیوونه شدی؟ روانی!
‫- ای خدا. ‫- هوی!
‫حالتون خوبه، قربان؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- قربان.
‫مرتیکه...
‫- یا خدا. ‫- ریو سو یول!
‫اون! کار اون عوضی بود!
‫کی رو می گی، عوضی؟
‫ببخشید.
‫- هوی. ‫- آهای.
‫برای چی همین طور ایستادید؟
‫عجله کنید! بگیریدش!
‫اون عوضی رو بگیرید. ‫بگیریدش.
‫عوضی...
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- وایسا!
‫- لعنتی. ‫- وایسا ببینم!
‫دیوونه ی آشغال
‫- لعنتی. ‫- ای خدا.
‫لعنتی.
‫کجا رفت؟
‫ای بابا!
‫- دنبال من می گردی؟ ‫- چیکار کردی؟
‫چه بلایی سرم آوردی؟
‫حالا فهمیدی کی هستم؟
‫آره. یکی عین تو، باید هم دستگیر شه.
‫- کجاست؟ ‫- کجا رفت؟
‫اوناهاش!
‫- اوناهاش. ‫- ریو سو یول!
‫- لعنتی. ‫- عوضی.
‫آهای!
‫- آهای! ‫- ریو سو یول!
‫- بگیریدش! ‫- بگیریدش!
‫شماها به درد لای جرز دیوار هم نمی خورید.
‫[ پلیس ]
‫این همه آدم، نتونستید بگیریدش؟ ‫خاک تو سرتون!
‫- احمق ها. ‫- در حال حاضر، مشترک مورد نظر، پاسخگو نمی باشد.
‫بازم بهش زنگ بزن!
‫- جواب نمی ده. ‫- دوباره بهش زنگ بزن!
‫یالا.
‫- در حال حاضر، مشترک مورد نظر... ‫- جواب نمی ده!
‫دوباره بهش زنگ بزن!
‫الو؟
‫دو یو گون!
‫کافیه یا بازم می خوای؟ ‫قاتل.
‫نه.
‫چرا هنوز اون عوضی دیوونه رو نگرفتید؟
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫ای خدا. ‫قربان...
‫باید برید بیمارستان.
‫من تموم سعیم رو می کنم که اون ‫آشغال دیوونه رو بگیرم.
‫برای چی، یک دفعه...
‫سرپرست «ریو» بهم حمله کرد؟
‫واقعاً نمی دونی؟
‫واقعاً نمی دونم. خودم هم مثل شما شوکه شدم
‫تا حالا کسی رو ندیدم که ‫این قدر دیوونه باشه.
‫ببخشید، قربان.
‫انتخابات، تازه تموم شده.
‫آدم هایی هستن که می خوان ‫خواری منو ببینن.
‫بخواییم زیاد پیگیر این موضوع بشیم،
‫نه به نفع شماست، نه من.
‫بله.
‫اگه این جریان، سر از مطبوعات در بیاره،
‫من بیخیال نمی شم.
‫بله.
‫[ دستگاه پرداخت هزینه پارکینگ ]
‫آهای، هوی گیوم!
‫زود باش. بیا.
‫تکون نخور. ‫کی بهت دست بند زد؟
‫- درد داره. ‫- چه طور یه دفعه این طور شدی؟
‫اوضاع خیلی ناجوره. آره؟
‫- می خواستی نباشه؟ برای چی اون کار رو کردی؟ ‫- لعنتی.
‫برای چی زدیش؟
‫- به خاطر گردن بنده. ‫- چی؟ کدوم گردن بنده؟
‫همون گردن بندی که جریانش رو بهم گفتی
‫- پیداش کردی؟ ‫- وایسا. آره.
‫کجا پیداش کردی؟
‫گوش کن. اون گردن بنده...
‫همه چی رو ضبط کرد.
‫«دو یو گون»، مادر «این سون»،
‫- رو به قتل رسوند. ‫- چی میگی بابا؟
‫دو یو گون... واسه چی باید بکشش؟
‫گردن بنده کجاست؟
‫پیشم نیست.
‫منظورت چیه؟ ‫مگه نگفتی که ویدئوش رو نگاه کردی؟
‫آره. نگاه کردم...
‫ولی اون یارو ازم بردش، بعدش هم خودش رو ‫پرت کرد تو رودخونه.
‫ولی اون عوضی، همه ش می گفت که...
‫نه. خودمم که.
‫به اون عوضی، دست بند زدم.
‫نگاه مچم چقدر سرخ شده. ‫خیلی درد داره.
‫منو دست می ندازی؟ ‫بسه دیگه.
‫- گردن بنده رو بهم بده ببینم! ‫- نمی دونم کجاست!
‫آهای!
‫خیلی خب. «سو یول»...
‫نه، آقای ریو.
‫در جریانی که اگه دستت به اون گردن بند نرسه، ‫باید با شغلت خداحافظی کنی؟
‫پس با زبون خوش، بهم بدش.
‫کجاست؟
‫می دونم.
‫وایسا ببینم.
‫خیلی خب. گیریم که اون عوضی، من بودم.
‫اگه من اون بودم...
‫وایسا ببینم. ماشینت کجاست؟
‫ماشینت رو کجا پارک کردی؟ ‫بریم.
‫- می خوای کجا بری؟ ‫- خونه! زود باش. بریم دیگه.
‫گندش رو در آورده. ‫این یارو، دردسر رو واسه خودش می خره.
‫بارها این قضیه رو تو ذهنم مرور کردم، ‫ولی بازم نفهمیدم.
‫حتماً یه دلیلی داشت که یهو ‫همچین کاری کرد.
‫«ریو سو یول» روانی.
‫عوضی.
‫بله، کمیسر.
‫فکر نمی کنم که از اینجا، نقل مکان کرده باشه.
‫چشم. بله، قربان.
‫دیوونه شدی؟
‫انگار هنوز نفهمیدی که توی چه مخمصه ای ‫گیر کردی.
‫آره. من فراریم.
‫آره. راست میگی.
‫ای بابا. آخه چطور نمی دونی کجا گذاشتیش؟
‫سرپرست «ریو»، نکنه نمی خوای دستم بهش برسه؟
‫چی؟
‫- آخه چرا یادم نیست کجا گذاشتمش؟ ‫- از من می پرسی؟
‫اینجاست؟
‫این چیه؟ آهای. ‫این چیه؟
‫اینجا رو.
‫- اومدم، اومدم. ‫- چطور بازش میکنی؟ زود باش.
‫شاید داخل گاوصندوق باشه.
‫چی؟ رمزش، تاریخ تولد منه؟
‫برو کنار.
‫اینا چی ان؟
‫اینا توی گاو صندوقت چیکار می کنن؟
‫از کی تا حالا موتور سوار شدی؟
‫از کی تا حالا موتور سوار شدم؟
‫ما اینجا چیکار می کنیم؟
‫راستش... من...
‫حالا چیکار کنیم؟
‫احتمالاً ریو سو یول، اینجا قایم شده. ‫همه جا رو بگردید.
‫- چشم، قربان. ‫- اونجا رو بگرد.
‫آره. تو اونجا رو بگرد. ‫تو با من بیا.
‫ای خدا.
‫مطمئنم که یه نوری توی این واحد دیدم.
‫سروان، بریم. ‫بعید می دونم اینجا باشه.
‫خدا لعنتت کنه، «ریو سو یول»! ‫این روانی، کارم رو واسه م زهرمار کرده.
‫آهای. بریم.
‫- ولم کن دیگه. ‫- چی؟
‫عمراً بتونیم اینجا پیداش کنیم.
‫می دونی چیه؟ اگه بهم می گفتی جریان چیه ‫این اتفاقات نمی فتادن.
‫اصلاً... با خودت چی فکر کرده بودی؟
‫می خواستی چشمت رو به این جرم ببندی؟
‫آره. همین قصد رو داشتم.
‫می خواستم خودم رو بزنم به اون راه.
‫نمی خواستم این پرونده، زندگیم رو ‫از این رو، به اون رو کنه.
‫واسه همینم انداختمش تو رودخونه. ‫حالا راضی شدی؟
‫آره! اینو بگو!
‫بهت می خوره. تو آشغالی بیش نیستی.
‫جواب این سؤالم رو بده. ‫چرا توی آشغال...
‫«دو یو گون» رو زدی؟
‫کجا میری؟
‫هوی! کجا میری؟
‫هوی!
‫ریو سو یول!
‫دیوونه شده؟
‫چرا پیراهنش رو در آورد؟
‫لعنتی. ‫ای بابا.
‫نمی تونی یه کار رو درست انجام بدی؟
‫لعنتی.
‫ای خدا.
‫من که چیزی نمی بینم. ‫حالا چطور پیداش کنم؟
‫عجب دیوونه ای شده.
‫زندگیم به پایان رسید.
‫کارم تمومه
‫زندگیم نابود شد. ‫ای لعنت به من!
‫[ مخلفات ]
‫این وقت شب، اینجا چیکار می کنی؟
‫یعنی پسرت حق نداره بهت سر بزنه؟
‫مامان، گوش کن.
‫هر اتفاقی که واسه م افتاد،
‫شوکه نشو. خب؟
‫بدهی هامون رو دادیم. آره؟
‫وقتی اوضاع زیادی آرومه، استرس می گیرم.
‫باز چی شده؟
‫باز «دونگ یول» دسته گل به آب داده؟
‫نه، ربطی به اون نداره.
‫پس چی شده؟
‫- مامان. ‫- بله؟
‫«دونگ یول» بهم دادش. چطور مگه؟
‫پسره ی عوضی. دزدیدش. آره؟
‫می دونستم که دزدیه. ‫پسره ی لوس.
‫چته؟
‫عوضی! زهر ترکم کردی!
‫تقصیر خودته.
‫به نظر نماینده مجلس «دو»ـه.
‫ولی خیلی تاره.
‫خیلی خب. یه مقدار فیلمش مشکل داره.
‫ولی قبول کن که مشخصه
‫دو یو گونه.
‫آهای... این عملش رو نشون نداده.
‫اگه بگه خودش نیست و یه نفره که شبیهشه، ‫هیچ کاری نمی تونیم کنیم.
‫شانس بیاریم، دادستان پرونده رو نبنده.
‫می خوای با این نابودش کنی؟ ‫طرف، ممکنه رئیس جمهور شه.
‫دقیقاً. این مدرک ضمنی،
‫نشون میده که «دو یو گون» که احتمالاً ‫رئیس جمهور هم میشه
‫یه زنی رو به قتل رسونده.
‫اگه گروه ما، حقیقت رو کشف کنه، ‫حسابی معروف میشیم.
‫«واحد مبارزه با فساد مونیانگ، انجام قتل کاندیدای
‫انتخابات آتی ریاست جمهوری را اثبات کرد».
‫همین الانش هم «لی هوی گیوم» از ‫واحد مبارزه با مواد مخدر، دنبال این پرونده ست.
‫اگه بذاریم دست گروه های دیگه ‫به این پرونده برسه، حماقت محض کردیم.
‫من طعمه رو گرفتم، به قلاب چسبوندمش و ‫تازه شم، خودم هم قلاب رو پرت کردم.
‫منتظر موندم تا یه ماهی گنده، بهش ‫گاز بزنه.
‫این صید رو نگاه.
‫اگه بقیه این ماهی رو ببرن، ‫تو عصبانی نمیشی؟
‫اگه صیدت کوسه باشه،
‫هم طعمه رو می خوره، ‫هم قایقی که توشی رو غرق می کنه.
‫نمی دونستی؟
‫فقط کافیه طرفی که جسد «جونگ یو نا» رو سوزوند ‫رو پیدا کنیم.
‫بعدش، من به حرفش میارم که کی ‫بهش این دستور رو داده.
‫اینو گفت.
‫نظر خودت چیه؟
‫با توجه به این اتفاقات غیر مترقبه
‫به نظرم، ریش و قیچی رو بسپاریم به خودش.
‫اگه «ریو سو یول»، بتونه پرونده رو حل کنه،
‫دیگه همه شما رو به این پرونده می شناسن.
‫اگه نتونست، خودش مسئولیتش رو گردن می گیره ‫و استعفا میده.
‫مطمئنم که خودت می تونی راست و ریستش کنی.
‫منم می شینم و تماشا می کنم.
‫خیلی خب. من دیگه باید برم.
‫تعلیق، بعد از حمله به نماینده مجلس؟
‫این احمقا، خودشون هم بیخیال نمیشن.
‫تو به کجا رسیدی؟ ‫هنوز هیچی.
‫بله. هیچی.
‫اون یارویی که جسدش رو سوزوند، چی؟
‫گوشیش رو جواب نمیده. ‫فکر کنم از کشور خارج شد.
‫هوی.
‫هوی. تو قاتلی.
‫تو قاتلی.
‫اون آشغال به من گفت قاتل.
‫عصبانی نیستی که به من گفت قاتل؟ ‫ها؟
‫عصبانی نیستی؟
‫اون کثافت، چطور بو برد؟
‫به زودی ته و توش رو در میارم...
‫چی؟ «به زودی»؟
‫این بوم.
‫این بوم!
‫آخه چطور دیگه می تونم بهت اطمینان کنم؟
‫هیچ کاری نکن.
‫تو فعلاً دهنت رو ببند
‫تا خودم قال قضیه رو نکندم، ‫حق نداری کاری کنی.
‫سرت رو بکن تو برف و هیچ کاری نکن.
‫فهمیدی؟
‫لعنتی!
‫همه تون رو می کشم.
‫لعنتی.
‫[ هان گوک گوان ]
‫[ لی هوی گیوم ]
‫ای خدا.
‫[ لی هوی گیوم ]
‫[ تماس از دست رفته از لی هوی گیوم ]
‫من...
‫بهت گفتم که خواب نبوده.
‫آها.
‫پس اون روانی، خودت بودی.
‫آره. ‫این روانی، یهو از ناکجا آباد پیداش میشه.
‫داره زندگیم رو نابود می کنه.
‫اختلال ذهنی همینه. ‫هیچ وقت، آدم کامل خوب نمیشه.
‫احتمال عود کردنش هم بالاست.
‫بچه که بودی،
‫حادثه ی غم انگیزی واسه ت رخ نداد؟
‫احیاناً...
‫بهت حمله نشد؟ ‫تصادفی نکردی؟
‫نه بابا.
‫اصلاً ولش کن. نیومدم که قصه ی زندگیم ‫رو واسه م بنویسی.
‫می تونی درمونم کنی یا نه؟
‫می دونم که تو هم دوست نداری همه ش ریخت منو ببینی.
‫ای خدا.
‫خوابیدی؟
‫ای خدا. باورم نمیشه.
‫ای خدا. هوی!
‫- هوی! بیدار شو. ‫- نه!
‫- نزدیک بود، ها! ‫- چیکار می کنی؟
‫- خب، چی شد؟ ‫- هیچی نشد.
‫در برابر هیپنوتیزم مقاومت می کردی.
‫فکر کردی اومدم کنارت بخوابم؟
‫منم همینو میگم!
‫پس این چیزهایی که توی خواب دیدم، ‫چی بودن؟
‫واسه چی کابوس می بینم؟
‫هم زادت... یعنی اون روانی... اسمی هم داره؟
‫یعنی میگی اسم اون عوضی رو ‫ازش می پرسیدم؟
‫مثل می پرسیدم «چطوری؟ اسمت چیه؟»؟ ‫ها؟
‫خیلی خب. لطفاً آروم باش.
‫معمولاً شخصیت های چندگانه، دوست دارن که ‫به رسمیت شناخته بشن.
‫باید به اسم صداش کنی.
‫این خیلی مهمه.
‫سری بعدی که دیدیش، ‫قبولش کن.
‫- بعدش، آرومش کن... ‫- یعنی میگی
‫منتظر باشم که دوباره پیداش بشه؟ ‫آره؟
‫اول، سعی کن که استرس نداشته باشی...
‫استرس نداشته باشم؟ دارم از استرس می میرم.
‫گفتم باید آروم باشی!
‫چطور آروم باشم؟ ‫ترسی که از این یارو دارم، داره می کشم.
‫قبولش کنم؟ چی میگی تو؟ ‫می خوام سر به تنش نباشه.
‫ای خدا!
‫چطور می تونی وسط هیپنوتیزمم بخوابی؟
‫بیا، بیا، بیا.
‫این خیلی قویه.
‫یکی بیشتر نخور.
‫باید یاد بگیری که افکارت رو کنترل کنی. ‫این خیلی مهمه.
‫باید این کارو بکنی. ‫نگاه کن.
‫اون عوضی، واقعی نیست.
‫من واقعیم. فقط من واقعیم. ‫اون واقعی نیست.
‫این کارو بکنم؟
‫جدی میگم. ‫باید این کارو بکنی.
‫یه بار دیگه.
‫اون عوضی، واقعی نیست.
‫من واقعیم.
‫اون واقعی نیست.
‫اون واقعی نیست!
‫درو باز کن!
‫در! درو باز کن!
‫اون واقعی نیست. ‫من واقعیم. فقط من واقعیم.
‫- درو باز کن! ‫- اون واقعی نیست.
‫[ ماشین های دیزل، از این طرف ]
‫ای خدا.
‫هوی.
‫نه! نخور!
‫از این قرص ها نخور!
‫اون واقعی نیست.
‫خیلی خسته م.
‫داغونم.
‫چه خوبه. چه حس خوبی.
‫سلام.
‫ای بابا. لعنتی!
‫اون عوضی، واقعی نیست. ‫اون واقعی نیست.
‫من واقعیم. فقط من واقعیم.
‫این طور که می میری.
‫هوی!
‫- هوی! ‫- احمق!
‫- نفسم بالا نمیاد. ‫- بخور.
‫اگه می خوای بمیری، باید همه ش رو بخوری.
‫روانی...
‫هوی...
‫اسمت چیه؟
‫اسم من؟
‫چطور مگه؟
‫مرتیکه... اسمت...
‫اسمت چیه؟
‫کی؟
‫- کی؟ ‫- کی!
‫مثل، ایچ، آی، جی، کی!
‫آها، کی!
‫لامصب، آخه این چه اسمیه؟
‫سو یول! باز کن.
‫سو یول! ‫درو باز کن، عوضی!
‫همیشه عصبانیم می کنی.
‫وای نه.
‫آروم باش. خونسردیت رو حفظ کن.
‫خیلی خب. شانسم رو امتحان می کنم.
‫سو یول!
‫ای بابا.
‫ای خدا.
‫بازپرس ارشد، سرپرست، هر چی که هستی.
‫هوی! بیدار شو!
‫بیدار شو دیگه.
‫هوی.
‫بیدار شو!
‫نزنم، روانی!
‫پس غیر منم، کس دیگه ای هست که ‫دوست داشته باشه، بزنت.
‫اون عوضی کجا رفت؟
‫عوضی؟ کی رو میگی؟
‫بیدار شو، بابا.
‫سرم گیج میره.
‫- سرم گیج میره... ‫- التماسم می کردی که کمکت کنم.
‫خودت رو نزن به اون راه.
‫وایسا ببینم. ‫چطور اومدی داخل؟
‫خودت چی فکر میکنی؟
‫رمز درب، 881025ـه. ‫واسه چی عوضش نکردی؟
‫چرا باید عوضش کنم؟
‫- چرا؟ واسه چی باید عوضش کنم؟ ‫- چون تولد منه.
‫- به تو ربطی نداره. خونه ی خودمه. ‫- چی؟ تولد منه، ها!
‫واسه چی هنوز رمز درت اینه؟
‫اصلاً ولش کن.
‫کمیسر همه ش می گفت باید تو رو دستگیر کنیم،
‫ولی الان بیخیال شده.
‫بنابراین، گمونم اون گردن بند رو پیدا کردی.
‫تقصیر خودته. فهمیدی؟
‫مستحق مرگ بودی!
‫لعنتی.
‫واسه چی مُردی؟
‫آخه آدم...
‫پس «مین سو» قبل از اینکه بمیره،
‫دنبال «دو یو گون» عوضی بود.
‫- ولم کن. ‫- کجا میری؟
‫گفتم ولم کن!
‫که چی بشه؟
‫که تو هم بری بزنیش؟
‫نمی بینی من توی چه هچلی گیر کردم؟
‫این کسی که باهاش طرفیم، «دو یو گون»ـه.
‫ای خدا. خسته شدم.
‫لعنتی.
‫- حالا می خوای چیکار کنی؟ ‫- به تو نمیگم.
‫این مسئله به گروه من مربوطه، ‫نه گروه تو.
‫تو خیلی آدم فضولی هستی.
‫نمی دونم چقدر می تونم اطلاعات بهت...
‫هنوز به «جه سون» هم...
‫باشه. حالا یه ذره فضولی هم کنی، ‫عیب نداره.
‫- همین کارو می کنیم. ‫- باشه، باشه.
‫[ انبار تحویل بار ]
‫رئیس، حالا خوب شد؟
‫امروز نمی تونم بهت پول بدم.
‫پس...
‫به من می خندی؟ مگه من مسخره تم؟
‫[ کاراگاه دو این بوم ]
‫الو؟
‫آهای، فکر کردی به این راحتیا ‫از شرش خلاص میشی؟
‫- هوی! ‫- به من زنگ نزن!
‫به من زنگ نزن، لجن!
‫کثافت! به من زنگ نزن!
‫رئیس!
‫سو جان، چی شد؟
‫داریم دنبال همون کلاه ایمنی و موتور می گردیم،
‫ولی عین گشتن دنبال سوزن ‫در انبار کاهه.
‫سو جان.
‫یه ذره فکر کن، رئیس. آدم ریسکی نمی کنه که ‫ضررش خیلی بیشتر از منفعتش باشه.
‫الان، پلیس داره شهر رو زیر و رو می کنه
‫و می خواد اونایی که جسدو سوزوندن ‫رو پیدا کنه.
‫اشتباه کردیم اون ماشین رو دزدیدیم.
‫فعلاً باید آفتابی نشیم که...
‫می دونی پول اون چقدره؟
‫برو پیداش کن.
‫هر جور شده، پیداش کن.
‫من پوست اون عوضی رو قلفتی می کنم.
‫خب؟
‫نه!
‫چیه؟ چی شده؟
‫ترسوندیم!
‫زهر ترک شدم!
‫بابا، هر چی صدات کردم، جواب ندادی.
‫- خب، چه خبر؟ ‫- می خواستی چه خبر باشه؟
‫چون به «گیونگ ته» کمک نکردم، ‫عین آشغال، دورم انداختی.
‫کی عین آشغال، دورت انداختم؟
‫- تو اون قدرها هم بد نیستی. ‫- یعنی قابل بازیافتم؟
‫اون کثافته، «ما»، چیزی درباره ش پیدا کردی؟
‫آمارش رو گرفتم. اون عوضی...
‫- سالمی؟ ‫- مراقب باش. لیزه.
‫ای بابا.
‫گوشی و کارت های بانکیش رو سوزونده. ‫انگار آب شده، رفته تو زمین.
‫ولی در کل، خلافکار بوده.
‫سری قبلی، خودت دیدی چه خبر بود.
‫معمولاً کالا قاچاق می کرده، ولی آدم هم قاچاق می کرده. ‫گهگاهی هم جنازه...
‫کلاً واسه پول، هر کاری میکنه.
‫این چیه؟
‫باید هر جور شده، دستگیرش کنیم. ‫فهمیدی؟
‫«دو یو گون»، مدرک غیر مستقیم ‫قبول نمی کنه.
‫باید رد اونو بزنیم که
‫به «دو یو گون» و «دو این بوم» برسیم. خب؟
‫باشه.
‫لعنتی. همه چی رو بردن.
‫به واحد پشتیبانی بگو که
‫- یه لیست از دلال های بازار سیاه، آماده کنن. ‫- باشه.
‫بریم که باید بیشتر درمورد «ما»، اطلاعات ‫جمع کنیم.
‫باشه.
‫- بریم دیگه. ‫- می خواستم...
‫- می دونم. ‫- ولی موندم چرا...
‫برید یه چی بخورید. ‫من اینجا هستم.
‫- ممنونم، قربان. ‫- بریم.
‫ظاهراً خیلی فکرت مشغوله.
‫از نگاهی که به «گیونگ ته» انداختی، مشخص بود.
‫عذاب وجدان داری؟
‫یا ترسیدی؟ ‫نکنه هردوئه؟
‫مگه تعلیق نشده بودی؟
‫آره، شدم.
‫از اون جایی که می بینم به این پرونده ‫علاقه داری، بذار یه نصیحتی بهت کنم.
‫خودت رو تحویل بده و همه چی رو ‫به پلیس بگو.
‫وگرنه، خودت قاتل میشی.
‫چیه؟ مگه همین نیست؟
‫من می دونم که تو قاتل نیستی.
‫فقط داری گند قاتل رو جمع می کنی.
‫به نظر من، قضیه از این قراره.
‫پس راست می گفتن که دیوونه شدی.
‫آره واقعاً. آخه کی با عقل سلیم
‫با لگد می زنه تو صورت نماینده ی مجلس؟
‫راستی...
‫اونی که جسد «جونگ یو نا» رو سوزوند، ‫اسمش آقای «ما» بود؟
‫نوچه ی خودته؟
‫دیوونه ی آشغال.
‫شاید نماینده مجلس «دو» بتونه از این قضیه ‫قسر در بره،
‫ولی تو نمی تونی.
‫خودت هم اینو می دونی.
‫عاقلانه تصمیم بگیر.
‫صلاح نیست که توی قایقی بمونی ‫که سوراخه.
‫قایقی که تو توشی چی؟ ‫اون امنه؟
‫خواهیم دید که قایق کی غرق میشه.
‫سورپرایز!
‫ترسوندیم!
‫- برو خدا رو شکر کن تفنگ باهام نیست. ‫- بیخیال.
‫این چیه؟
‫امروز، تولد داداش کوچیکمه دیگه. ‫بیا. اینجا بشین.
‫واسه ت سوپ جلبک دریایی درست کردم.
‫تولد توئه، نه من.
‫ریو دونگ یول، متولد هجدهم آوریل 1984.
‫ریو سو یول، متولد هجدهم آوریل 1984.
‫می دونم که بچه ی سر راهی هستم،
‫ولی آخه چرا روز تولد تو رو ‫واسه منم انتخاب کرد؟
‫مامانت اصلاً واسه ش مهم نیست. نه؟
‫اتفاقاً مامان خیلی باهوشه.
‫می خواست با یه جشن تولد، هر دو پسرش رو ‫راضی کنه.
‫بخور.
‫- این چیه؟ زرده ی تخم مرغه؟ ‫- سورپرایز!
‫یه زرده ی تخم مرغ انداختم توش که ‫فقط مخصوص خودت باشه.
‫من یه پا نابغه ام. نه؟
‫- برو بیرون. میگم برو بیرون. ‫- چی؟ اول غذاتو بخور.
‫- برو بیرون. ‫- نه، اول غذاتو بخور.
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫مامان. این مال منه. آره؟
‫- این مال منه. ‫- آهای.
‫مال منه. چه قشنگه.
‫سو یول، یه آرزو کن، بعدش شمع ها رو ‫فوت کن.
‫سو یول، به مامان بگو واسه تو هم ‫ربات بخره.
‫مگه نمی گفتی ربات دوست داری؟
‫خب...
‫میشه...
‫نگاه.
‫میشه مامان صدات کنم؟
‫آره، می تونی مامان صداش کنی.
‫معلومه که می تونی.
‫بیا. این واسه توئه. ‫حالا دیگه می تونی مامان صدام کنی.
‫خب...
‫مامان.
‫جانم، پسر عزیزم؟ ‫الان دیگه یه پسر کوچیک تر هم دارم.
‫ممنون که عضو خانواده مون شدی. ‫تولدت مبارک.
‫شمع ها رو فوت کن.
‫زود باش. ‫شمع ها رو فوت کن.
‫خیلی خب. یک، دو، سه.
‫ممنون بابت سوپ جلبک.
‫«من کره ای هستم. کره...
‫[ در یک ماه، عین بلبل، انگلیسی حرف بزن ]
‫می دونی کلمه ی «کره»، ریشه ش چیه؟
‫ریشه ش، هر چی که هست، واسه من ‫مهم نیست.
‫واسه چی می خوای انگلیسی یاد بگیری؟
‫اگه انگلیسی رو یاد بگیرم، ‫هر جایی که دلم بخواد، می تونم برم.
‫«دو یو گون» این روزها، چیکار می کنه؟
‫اون موادی که بهش دادیم رو مصرف کرد ‫و دسته گل به آب داد.
‫بهش زنگ بزنم؟
‫سلام.
‫باشه.
‫اونایی که گذاشته بودیم اونجا، ‫دوباره دزدیده شدن.
‫به نظر من که اون موش ها دزدیدنشون.
‫واسه شون مرگ موش بذاریم؟
‫ای خدا.
‫اگه بیدار شدی، برو خونه.
‫این چیه؟
‫چیه؟ مگه نگفتی اگه واسه ت نخرم، می کشیم؟
‫کی گفتم؟ ‫خواب دیدی؟
‫چی میگی بابا؟ ‫دیشب همه ش بهم پیام می دادی.
‫گفتی باید به قولم عمل کنم. ‫چرا این قدر به من توهین می کنی؟
‫- بدش به من. ‫- رباته رو بهت دادم دیگه.
‫نه بابا. گوشیت رو میگم! ‫بدش به من.
‫ای خدا. یه لحظه وایسا.
‫- پیام ها رو بهم نشون بده. ‫- یه لحظه صبر کن. چته، بابا؟
‫- نگاه کن. ‫- واسه تولدم، کادو خریدی؟
‫ربات می خوام!
‫یه مدل جدیدش رو بخر، وگرنه می کشمت
‫ریو دونگ یول، خوابیدی؟
‫عوضی لاشخور! بیدار شو!
‫همین الان باید بری واسه م ربات بخری!!
‫لعنتی.
‫چیه؟ چی شده؟
‫آخه این روانی، چقدر از من اطلاعات داره؟
‫راستی،
‫اونا رو می خوای چیکار کنی؟
‫چیا رو میگی؟
‫چی؟
‫همون هایی که توی مغازه ان دیگه.
‫یکیشون گردن بند مامان بود دیگه.
‫نشونم بده ببینم.
‫- زود باش! ‫- ای خدا.
‫- چیه؟ کجاست؟ ‫- صبر کن.
‫[ پیتزای یول یول ]
‫باور کن که به هیچی دست نزدم. فقط اون گردن بنده رو ‫به مامان دادم.
‫جه سون.
‫لیست دلال های بازار سیاه رو در آوردی؟
‫لعنتی! واسه چی این قدر طولش میدی؟
‫بگو زود باشن دیگه.
‫باشه.
‫- به نظرت اینا دزدین؟ ‫- ساکت باش، بابا.
‫برادر، آخه کی دیگه سراغ دلال های بازار سیاه میره؟
‫مگه هنوز وجود دارن؟
‫[ سنجاق سینه و گوشواره یاقوت کبود ]
‫توی دارک وب
‫تموم مبادلات غیر قانونی
‫انجام میشن.
‫ولی ورود به دارک وب، خیلی سخته.
‫می دونی برادرت کیه؟ ‫ریو دونگ یول.
‫ملقب به «آتش شرقی».
‫آتش شرقی، این روزها حسابی اسمی شده.
‫روحت هم خبر نداره.
‫مطمئنی اشتباهی نکردی؟
‫می خوای زنگ بزنم به واحد پشتیبانی...
‫بیخیال، بابا. بارها این کارو انجام دادم. ‫آروم باش.
‫نباید این عوضیا رو دست کم بگیری.
‫نگران نباش. نگران نباش.
‫بله؟ «ریو سو یول» صحبت می کنه.
‫چی؟
‫[ اداره دادستانی مونیانگ ]
‫خیلی خب.
‫بفرمایید.
‫الاناست که خود دادستان هم تشریف بیارن. ‫چند لحظه صبر کنید.
‫چایتون رو بخورید. تشریف آوردن.
‫مامان، کار دارم. ‫بعداً می بینمت.
‫خیلی خب.
‫سلام، من «نام یون سوک» هستم. ‫چه قد بلندید شما!
‫بفرمایید.
‫یون سوک، الان داره دوره ی کارآموزیش رو سپری می کنه.
‫سرپرستش، دادستان «جونگ»ـه. ‫کسی که هم دوره ای «دو یو گون» بود.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫- من پلیس واحد مبارزه با فساد... ‫- می دونم.
‫ببخشید، شما چه سالی فارغ التحصیل...
‫به تو ربطی نداره.
‫مدرک من حسابداریه. کم پیش میاد یه دادستان
‫همچین مدرکی داشته باشه.
‫ولی متأسفانه، مجردم.
‫اگه خواهری داری که...
‫ای بابا. فقط یه برادر داری که. ‫آقای ریو دونگ یول.
‫یه مامان مجرد هم داری که اغذیه فروشی داره. ‫درسته؟
‫آره.
‫دستیار بازپرس «مین گانگ جونگ»، ‫بازپرس «کیم جو هیونگ»،
‫دستیار بازپرس «بیون گوانگ بوم»، ‫بازپرس ارشد «چوی مو چول» و غیره.
‫به نظرت، اینا چه ویژگی مشترکی دارن؟
‫خب...
‫ظاهراً آماده اید.
‫درک می کنم که باید از دستور بالادستی هاتون ‫اطاعت کنید...
‫بله. اگه می بینی به اینجا رسیدم، به خاطر ‫اینه که گوش کردم، اطاعت کردم و حسابی هم درس خوندم
‫خوب شناختیم.
‫اینا کسانی هستن که بهت رشوه دادن.
‫بهتره بگم، کسانی که به حساب برادرت ‫پول می فرستادن.
‫حتماً با خودت فکر کرده بودی که اگه پول رو
‫توی دو تا حساب بذاری، هیچ کس ‫مچت رو نمی گیره.
‫شرمنده که ناامیدت می کنم، ‫ولی باید بدونی که توی دردسر بزرگی افتادی.
‫من مدرک حسابداری دارم و ‫شدیداً هم سخت کوشم.
‫ولی هنوز مجردم!
‫ببخشید، الان عصبی نیستم، ها! ‫یهو حالتم عوض میشه!
‫بگذریم. می خوام حسابی درمورد این قضیه ‫تحقیق کنم
‫که تهش ترفیع بگیرم و ازدواج کنم.
‫متوجه ای چی میگم؟
‫می خوام بهم کمک کنی.
‫باشه، سرپرست ریو سو یول؟
‫مگه بهت نگفتن که می خوام ببینمت؟
‫خودت گفتی که قاچاقچی ها باید بی سر و صدا ‫عمل کنن که کسی مچشون رو نگیره.
‫یه زن معتاد، پیش من مُرد.
‫فکر کنم پلیس یه چیزهایی می دونه.
‫ولی نمی دونم به کجا رسیده.
‫مگه خودت همیشه نمی گفتی که آدم باید مشکلاتش رو ‫خودش حل کنه؟
‫بکشش. بی سر و صدا.
‫تو جونت رو به خطر انداختی که ‫به وطنت برگردی.
‫پس اگه می خوای زندگی خوبی داشته باشی، ‫باید حسابی هم مواد بفروشی.
‫خب؟
‫اگه بگیرنت و دیپورتت کنن چی؟
‫اون وقت باید توی اون سرما، ‫از گرسنگی بمیری.
‫شوخیت گرفته؟
‫هنوز حرف هام تموم نشدن.
‫چی؟
‫اگه می خوای این آشغال رو بکشم،
‫باید یه شرکت خدمات توزیع واسه مون ‫دست و پا کنی.
‫خدمات توزیع؟
‫یه عده موش کثیف هستن که دارن
‫از مکان قبلیمون، جنس می دزدن.
‫پس یعنی می خوای...
‫راحت، واسه خودت مواد پخش کنی؟
‫فکر کردی نمی تونم؟
‫موش کثیف.
‫کره ای حرف بزن.
‫حتی وقتی اینجا هستم هم
‫گرسنه و سردمه.
‫رئیس! پیداش کردم!
‫برو اونور.
‫برید اونور!
‫می تونی زومش کنی؟
‫[ پیتزای یول یول ]
‫پیتزای یول یول؟
‫[ پیتزای یول یول ]
‫می بینمتون دزدها.
‫[ اداره دادستانی مونیانگ ]
‫توی بد دردسری افتادی.
‫چی؟
‫پنج سال؟
‫آره! هر چی مدرک از پنج سال پیش تا حالا ‫وجود داره.
‫یعنی از همون موقع که بازپرس ارشد شدم؟
‫آره. هر چی از روز اول هست ‫بررسی می کنن.
‫یه نماینده ی مجلس، قدرت زیادی داره. ‫ای خدا.
‫لعنتی.
‫حالا می خوای چیکار کنی؟
‫راه حلت چیه؟
‫جه سون... مرتیکه.
‫[ ریو دونگ یول ]
‫جه سون.
‫این شماره تلفنی که بهت میگم... ای بابا. ‫گوشی دستت.
‫[ ریو دونگ یول ]
‫دونگ یول، الان نمی تونم حرف...
‫برادر.
‫به این پسر خوشتیپه بگو، اونی که دنبالشه
‫من نیستم، تویی.
‫تو دزد اون جواهراتی.
‫بگو که تو دزدیدبشون. ‫تو رو خدا بهش بگو.
‫هوی! تو همون روانی هستی که ‫خرت و پرت های ما رو دزدیدی؟
‫چی میگه؟ اصلاً تو کی هستی؟
‫میرم دستشویی، بعد واسه ت قهوه درست میکنم.
‫بی ادب نباش.
‫حس می کنم داری کوچیکم می کنی.
‫تو همون خارجیه هستی. آره؟
‫- همونی که بهم گفتی «بی ادب نباش». ‫- آره، خودشم!
‫تا اون روی سگم بالا نیومده، ‫خودت رو برسون اینجا.
‫روانی، تیکه بزرگت، گوشته.
‫- بده من باهاش حرف بزنم. ‫- قطع کردم.
‫واسه چی قطع کردی، لامصب؟
‫باید به همون پیتزا فروختنت راضی می بودی. ‫آدم، نباید طماع باشه.
‫- رئیس! ‫- ها؟
‫- جامپونگ رسید. ‫- خیلی خب. اول غذامون رو می خوریم.
‫از رستوران خوبی سفارش دادی؟
‫آره. 4.7 ستاره گرفته بود.
‫واقعاً؟ 4.7 ستاره گرفته بود؟
‫برید نوش جان کنید.
‫ولی میشه قبلش من برم دستشویی؟
‫چیکار می کنی؟ چی نگاه می کنی؟
‫لعنتی. چرا «جه سون» نرسید؟
‫لامصب، ترسوندیم. ‫چرا نرسیدی؟
‫چی؟
‫تصادف کردی؟
‫پاهام خواب رفتن.
‫پاهای تو چرا خوابیدن؟
‫آخه کدوم پلیسی، حین انجام وظیفه، ‫تصادف می کنه؟
‫دیوونه م کردی.
‫اصلاً ولش کن.
‫به گروه پشتیبانی بگو زود ‫خودشون رو برسونن.
‫آژیر هم بزنن. خب؟
‫جه سون، این آخرین فرصتمونه.
‫باید موفق بشیم. خب؟
‫بگو بی سر و صدا بیان. خواهشاً...
‫وای! تو همون پلیسه ای!
‫آهای! پلیسه اومده!
‫- زود باش! ‫- عوضی! بیا بیرون!
‫بیا بیرون!
‫- لعنتی! ‫- بیا بیرون!
‫روانی ها!
‫مرتیکه...
‫- هوی! ‫- بگیرش!
‫پلیسه رو بگیرید!
‫چه سریعه، لامصب!
‫بگیرش!
‫وایسا ببینم! بگیرش!
‫وایسا ببینم!
‫- پخش شید که زود بگیریمش. ‫- برید!
‫به خشکی شانس.
‫ترسوندیم. برو ببینم!
‫یالا، کی. الان بهت نیاز دارم.
‫تو رو خدا، «کی». ‫الان وقتشه.
‫یالا، «کی».
‫بیا بیرون.
‫پلیسه، یکیمون رو زد.
‫ایناهاش!
‫برو سراغش!
‫به درد لای جرز دیوار هم نمی خورید!
‫لامصب، ترسوندیم.
‫گندش بزنن.
‫لاشخورها.
‫عصبانی بشم، اون روی سگم میاد بالا.
‫اون کلاه ایمنی پوشه که کانکستون رو
‫لت و پار کرد رو یادتون رفته؟
‫اون خودم بودم، خنگ خدا!
‫خب. رو کن، ببینم چی ها بلدی!
‫اگه خیلی روانی هستی،
‫با این کار، با یه تیر، دو نشون می زنی.
‫چرا این قدر خوب کره ای حرف می زنی؟
‫بگیریدش!
‫لامصب... خدا لعنتت کنه.
‫می خوری؟
‫تو که می خواستی بیای بیرون، واسه چی ‫گذاشتی بزننم؟
‫خاک تو سرت. واسه چی بلد نیستی ‫دعوا کنی؟
‫ولش کن...
‫«ما» رو بگیر. هر جور شده باید بگیریش. ‫خب؟
‫چرا؟
‫مگه خودت نمی گفتی باید «دو یو گون» رو ‫دستگیر کنیم؟
‫- رئیس! ‫- لعنتی!
‫مگه اینجا زلزله اومده؟
‫اصلاً بلد نیستن یه کار تمیز انجام بدین. ‫هر جا میرید، گند می زنید.
‫- سو جان! ‫- بله؟
‫اینجا چه خبره؟
‫رئیس، این همون پلیسه ست.
‫همون دزده!
‫چی؟
‫همون کلاه ایمنی پوشیده بود دیگه!
‫چی شد؟
‫چیکار می کنه؟ سو جان!
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫از اون جایی که قبلاً با هم آشنا شدیم، ‫باهاتون راحت حرف می زنم.
‫هوی.
‫وایسید. یه لحظه صبر کنید.
‫خوک های کثیف.
‫کثافت...
‫بازی تموم شد؟
‫نه، هنوز مونده.
‫می خوام بازم بازی کنم
‫ببند نیشتو!
‫به من نگو، چیکار کنم، چیکار نکنم!
‫آشغال!
‫حالت خوبه؟
‫اجازه بده.
‫- آروم بابا. ‫- تکون نخور.
‫باید جلوی خونریزیت گرفته شه.
‫واسه چی...
‫خودشه؟
‫- زود باش. ‫- ای خدا.
‫[ خوش آمدید ]
‫حکم بگیر.
‫- کمرم درد می کنه. ‫- راه بیفت.
‫- گفتم کمرم درد می کنه. ‫- برو تو.
‫- کمرم درد می کنه، بابا. ‫- ای بابا.
‫دهنت رو ببند. ‫سوار شو.
‫تو که این قدر ترسویی...
‫واسه چی چاقو گرفتی دستت؟
‫این...
‫ولش کن بابا.
‫راستی، «دونگ یول» کجاست؟
‫- وای، وای! باید برم! ‫- کجا؟
‫نه، صبر کن.
‫دونگ یول!
‫گندش بزنن!
‫- واسه چی... ‫- وای نه.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- گندش بزنن.
‫تکون نخور. تکون نخور.
‫- دونگ یول، تکون نخور. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫دونگ یول!
‫- مراقب باش. ‫- بیارم پایین...
‫زود باش دیگه.
‫خیلی خب. صبر کن.
‫یه لحظه صبر کن. خب؟
‫- ای بابا. ‫- روشنش کرد.
‫- چند لحظه صبر کن. الان میاریمت بیرون. ‫- الان می میرم.
‫- لعنتی. ‫- بیارم پایین...
‫یا خدا!
‫واسه چی داره بالا میره؟
‫- نگهش دار. ‫- هوی!
‫داره میره بالا! بیارش پایین!
‫میگم بیارش پایین!
‫- باشه. ‫- یه کاری کن!
‫- بیا پایین. ‫- تا حالا با این وسیله کار نکردم.
‫یه لحظه صبر کن. خب؟
‫دونگ یول.
‫- خیلی خب. داره میاد پایین. ‫- درست شد.
‫- آروم. ‫- یالا.
‫آروم.
‫- تموم شد. ‫- نه، دیر شده.
‫- خیلی خب. درست شد. ‫- آخ!
‫ای خدا!
‫اومدم، دونگ یول!
‫- حالت خوبه؟ ‫- گندش بزنن. خیسه!
‫واسه چی این قدر عرق کردی؟ ‫ای بابا.
‫تک پوشم هم خیس شده.
‫- واسه چی بو می کنی؟ آبروم رفت! ‫- عقل نداری تو؟
‫یعنی نمی تونستی جلوی خودت رو بگیری؟
‫وقتی بردیم بالا، خودم رو خیس کردم.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫فقط کافیه این کثافت، اسم «دو این بوم» رو ‫به زبون بیاره. آره؟
‫بله. اون وقت، بازی تموم میشه.
‫به محض اینکه اسمش رو بیاره ‫«دو این بوم» رو دستگیر می کنم
‫و از اونم اعتراف می گیرم که دست ‫«دو یو گون» هم تو کار بوده.
‫مطمئنی که می تونی؟
‫بیخیال بابا. مگه منو نمی شناسی؟
‫من کلاغ رو جای قناری می فروشم.
‫خیلی خب. بریم تو کار همه شون.
‫احداث کوره ی غیر قانونی، مختل کردن ‫روند تحقیقات قتل،
‫قاچاق، نگهداری از کالای دزدی،
‫قاچاق کارگران خارجی،
‫خرید و فروش مواد غذایی که در قانون...
‫نفسم بالا نمیاد.
‫این لیست هنوز ادامه داره. ‫هر کدوم، واسه خودش، یه چیز جداگانه ست.
‫گوش کن، رئیس... یعنی کاراگاه.
‫می خوام بدونم که...
‫روز بیست و پنجم مارس، کی واسه ت ‫جنازه ی «جونگ یو نا» رو آورد؟
‫واسه چی از من می پرسی؟
‫پس می خوای خنگ بازی در بیاری.
‫از همون اولش هم نمی خواستم با ‫کثافتی عین تو حرف بزنم.
‫- پس قتل هم به لیست اضافه میکنم. ‫- نه، صبر کن. تو رو خدا، کاراگاه.
‫چطور جرئت می کنی، به من دست بزنی؟
‫دست نزدم. بفرما بشین.
‫واسه چی؟ ‫حالا حرف می زنی؟
‫بله.
‫خیلی خب. پس همه چی رو از اول ‫واسه م تعریف کن.
‫اگه اعتراف کنم، بیخیال چند تا از...
‫- جواب سؤالم رو بده. ‫- چشم.
‫روز بیست و پنجم مارس، کی جسد «جونگ یو نا» رو
‫واسه ت آورد؟
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫جه سون! آخرش شد! ‫آژیر رو بزن.
‫- سوار شو. زود باش. ‫- بریم.
‫کارتون خلاصه، کثافت ها.
‫چیه؟ اینجا چیکار می کنی؟
‫بکشش. بی سر و صدا.
‫لعنتی. باورم نمیشه
‫سلام. چی؟
‫خیلی خب. نگهشون دار. ‫الان میایم.
‫باید برگردیم اداره.
‫وایسا ببینم! چی توی این جعبه ست؟
‫- بندازشون تو خرد کن! ‫- نه، وایسا!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- هوی!
‫- کجا می بریشون؟ ‫- اینجا چه خبره؟
‫- چیکار... ‫- چته؟
‫- شما بازرسید؟ ‫- بله.
‫من «ریو سو یول» هستم. جریان چیه؟
‫- باورم نمیشه. ‫- وایسا ببینم.
‫عوضی، چیکار می کنی؟
‫- همه چی رو ببرید. ‫- وایسا ببینم.
‫- برو بیرون. ‫- واسه چی می برینشون؟
‫- وایسا ببینم. ‫- هوی.
‫الو؟ مامان؟
‫چه خبر شده؟
‫چند نفر اومدن که دفترچه بانکیم رو ببرن.
‫چرا این مصیبت رو سرم آوردی؟
‫جریان چیه؟
‫چیکار کردی؟
‫واسه چی یهو اومدن تو مغازه ام ‫و همه چی رو بردن؟
‫مامان...
‫- بذار واسه ت توضیح بدم. ‫- «دونگ یول» کجاست؟
‫صد بار بهش زنگ زدم، ولی جواب نمیده.
‫سو یول.
‫چیزی شده؟
‫نه، چیزی نشده.
‫ای خدا.
‫[ نماینده مجلس دو یو گون ]
‫بفرمایید.
‫پلیس همین یه مدرک رو ازتون داره.
‫فیلمش آسیب دیده. ‫به هیچ وجه، دادگاه قبولش نمی کنه.
‫نباید پام رو از گلیمم درازتر می کردم. ‫خریت منو ببخشید.
‫قول میدم دیگه تکرار نشه. ‫منو ببخشید.
‫تموم تلاشم رو می کنم که ‫رضایتتون رو جلب کنم.
‫می دونی؟
‫همه اشتباه میکنن. موافقی؟
‫ممنونم. ممنونم، قربان.
‫خیلی خب. ‫باید بری یه جای دیگه، مشغول به کار شی.
‫یه شرکت بزرگ چطوره؟
‫یعنی می گید دیگه پلیس نباشم؟
‫ای خدا.
‫خب که چی؟
‫مگه می خواستی پلیس بمونی؟
‫خیر، قربان.
‫همون شرکت بزرگ خوبه. ‫خیلی ممنونم، قربان.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫می خوای؟
‫هوی! برو کتم رو بیار.
‫چطوره؟ بهم میاد؟
‫صداش رو بلند کن.
‫جونگ این سون!
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫♫ تولدت مبارک، دخترم ♫
‫این عروسک خرس، خیلی خوشگله. نه؟
‫دیگه نمی خواد از اون اسباب بازی های ‫زشت بخری.
‫از این به بعد، بیشتر مراقب رفتارت باش.
‫دیگه همه ش زیر نظرت می گیرم.
‫فهمیدی، عزیزم؟
‫درست ضبط کرد؟
‫هوی.
‫باشه واسه خودت.
‫هدیه ی بازنشستگیته.
‫لعنتی. پاهام خیس شدن.
‫چرا این قدر جدی؟
‫مگه تلویزیون داره نشونمون میده؟
‫چه حال میده. ‫بیاید که می خواید بترکونیم.
‫هر وقت اینو می بینم، ‫چشم هام خیس میشن.
‫بهتون گفتم که.
‫طاقتش رو دارم.
‫دیگه...
‫دنبال مامانم نمی گردم.
‫- ای خدا! ‫- نگاهش کن. چه حال می کنه.
‫گندش بزنن.
‫الو؟
‫بازپرس ارشد «ریو»، به کمکتون احتیاج دارم.
‫شما؟
‫منم، «او گیونگ ته».
‫دارن تعقیبم می کنن.
‫تو رو خدا به دادم برسید.
‫او گیونگ ته؟
‫با این شرایط، نمی تونی بی گناهیت رو ‫ثابت کنی.
‫هر کاری هم کنی، بازم نمیشه.
‫چطور دلت اومد این بلا رو سرم بیاری؟
‫تا تهش می جنگم که ته و توی قضیه ‫رو در بیارم.
‫به خاطر تو، اینجا آشغالدونی شده.
‫میشه به حریم خصوصی همدیگه احترام بذاریم؟
‫کل گروه مُردن.
‫تنها بازمانده، بازپرس «لی هوی گیوم»ـه.
‫از همون اول، هدفشون من بودم؟
‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫[ پلکان ]
‫کجا رفت؟
‫هوی!
‫چی؟ کجا داره میره؟
‫هوی! هوی! هوی!
‫دو یو گون!
‫هنوز نفهمیدی؟
‫حالا فهمیدی که...
‫من کی ام؟
‫روانی!
‫هوی.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- بسه یا بازم می خوای؟
‫قاتل.
‫[ گواک بونگ پیل ]
‫چیکار می کنی؟
‫عوضی، چیکار میکنی؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- حالتون خوبه، قربان؟
‫حالتون خوبه، قربان؟
‫دیوونه شدی؟ روانی!
‫- ای خدا. ‫- هوی!
‫حالتون خوبه، قربان؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- قربان.
‫مرتیکه...
‫- یا خدا. ‫- ریو سو یول!
‫اون! کار اون عوضی بود!
‫کی رو میگی، عوضی؟
‫ببخشید.
‫- هوی. ‫- آهای.
‫واسه چی همین طور ایستادید؟
‫زود باشید! بگیریدش!
‫اون عوضی رو بگیرید. ‫بگیریدش.
‫عوضی...
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- وایسا!
‫- لعنتی. ‫- وایسا ببینم!
‫دیوونه ی عوضی.
‫- لعنتی. ‫- ای خدا.
‫لعنتی.
‫کجا رفت؟
‫ای بابا!
‫- دنبال من می گردی؟ ‫- چیکار کردی؟
‫چه بلایی سرم آوردی؟
‫حالا فهمیدی کی ام؟
‫آره. یکی عین تو، باید هم دستگیر شه.
‫- کجاست؟ ‫- کجا رفت؟
‫اوناهاش!
‫- اوناهاش. ‫- ریو سو یول!
‫- لعنتی. ‫- عوضی.
‫آهای!
‫- آهای! ‫- ریو سو یول!
‫- بگیریدش! ‫- بگیریدش!
‫شماها به درد لای جرز دیوار هم نمی خورید.
‫[ پلیس ]
‫این همه آدم، نتونستید بگیریدش؟ ‫خاک تو سرتون!
‫- احمق ها. ‫- در حال حاضر، مشترک مورد نظر، پاسخگو نمی باشد.
‫بازم بهش زنگ بزن!
‫- جواب نمیده. ‫- دوباره بهش زنگ بزن!
‫یالا.
‫- در حال حاضر، مشترک مورد نظر... ‫- جواب نمیده!
‫دوباره بهش زنگ بزن!
‫الو؟
‫دو یو گون!
‫بسه یا بازم می خوای؟ ‫قاتل.
‫نه.
‫چرا هنوز اون عوضی دیوونه رو نگرفتید؟
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫ای خدا. ‫قربان...
‫باید برید بیمارستان.
‫من تموم تلاشم رو می کنم که اون ‫عوضی دیوونه رو بگیرم.
‫واسه چی، یهو...
‫سرپرست «ریو» بهم حمله کرد؟
‫واقعاً نمی دونی؟
‫واقعاً نمی دونم. خودم هم عین شما ‫شوکه شدم.
‫تا حالا کسی رو ندیدم که ‫این قدر دیوونه باشه.
‫ببخشید، قربان.
‫انتخابات، تازه تموم شده.
‫آدم هایی هستن که می خوان ‫خواری منو ببینن.
‫بخوایم زیاد پیگیر این قضیه بشیم،
‫نه به نفع شماست، نه من.
‫بله.
‫اگه این قضیه، سر از مطبوعات در بیاره،
‫من بیخیال نمیشم.
‫بله.
‫[ قسمت سوم ]
‫[ دستگاه پرداخت هزینه پارکینگ ]
‫آهای، هوی گیوم!
‫زود باش. بیا.
‫تکون نخور. ‫کی بهت دست بند زد؟
‫- درد داره. ‫- چطور یهو این طور شدی؟
‫اوضاع خیلی ناجوره. آره؟
‫- می خواستی نباشه؟ واسه چی اون کارو کردی؟ ‫- لعنتی.
‫واسه چی زدیش؟
‫- به خاطر گردن بنده. ‫- چی؟ کدوم گردن بنده؟
‫همون گردن بندی که قضیه ش رو ‫بهم گفتی.
‫- پیداش کردی؟ ‫- وایسا. آره.
‫کجا پیداش کردی؟
‫گوش کن. اون گردن بنده...
‫همه چی رو ضبط کرد.
‫«دو یو گون»، مادر «این سون»،
‫- رو به قتل رسوند. ‫- چی میگی بابا؟
‫دو یو گون... واسه چی باید بکشش؟
‫گردن بنده کجاست؟
‫پیشم نیست.
‫منظورت چیه؟ ‫مگه نگفتی که ویدئوش رو نگاه کردی؟
‫آره. نگاه کردم...
‫ولی اون یارو ازم بردش، بعدش هم خودش رو ‫پرت کرد تو رودخونه.
‫ولی اون عوضی، همه ش می گفت که...
‫نه. خودمم که.
‫به اون عوضی، دست بند زدم.
‫نگاه مچم چقدر سرخ شده. ‫خیلی درد داره.
‫منو دست می ندازی؟ ‫بسه دیگه.
‫- گردن بنده رو بهم بده ببینم! ‫- نمی دونم کجاست!
‫آهای!
‫خیلی خب. «سو یول»...
‫نه، آقای ریو.
‫در جریانی که اگه دستت به اون گردن بند نرسه، ‫باید با شغلت خداحافظی کنی؟
‫پس با زبون خوش، بهم بدش.
‫کجاست؟
‫می دونم.
‫- ای خدا. دیوونه شدم. ‫- الان وقت دیوونه شدن نیست.
‫وایسا ببینم.
‫خیلی خب. گیریم که اون عوضی، من بودم.
‫اگه من اون بودم...
‫وایسا ببینم. ماشینت کجاست؟
‫- چطور مگه؟ ‫- کجاست؟
‫ماشینت رو کجا پارک کردی؟ ‫بریم.
‫- می خوای کجا بری؟ ‫- خونه! زود باش. بریم دیگه.
‫گندش رو در آورده. ‫این یارو، دردسر رو واسه خودش می خره.
‫بارها این قضیه رو تو ذهنم مرور کردم، ‫ولی بازم نفهمیدم.
‫حتماً یه دلیلی داشت که یهو ‫همچین کاری کرد.
‫«ریو سو یول» روانی.
‫عوضی.
‫بله، کمیسر.
‫فکر نمی کنم که از اینجا، نقل مکان کرده باشه.
‫چشم. بله، قربان.
‫دیوونه شدی؟
‫انگار هنوز نفهمیدی که توی چه مخمصه ای ‫گیر کردی.
‫آره. من فراریم.
‫آره. راست میگی.
‫ای بابا. آخه چطور نمی دونی کجا گذاشتیش؟
‫سرپرست «ریو»، نکنه نمی خوای دستم بهش برسه؟
‫چی؟
‫- آخه چرا یادم نیست کجا گذاشتمش؟ ‫- از من می پرسی؟
‫اینجاست؟
‫این چیه؟ آهای. ‫این چیه؟
‫اینجا رو.
‫- اومدم، اومدم. ‫- چطور بازش میکنی؟ زود باش.
‫شاید داخل گاوصندوق باشه.
‫چی؟ رمزش، تاریخ تولد منه؟
‫برو کنار.
‫اینا چی ان؟
‫اینا توی گاو صندوقت چیکار می کنن؟
‫از کی تا حالا موتور سوار شدی؟
‫از کی تا حالا موتور سوار شدم؟
‫واسه چی، این عکس رو اینجا گذاشتی؟
‫واسه چی، این عکس رو اینجا گذاشتم؟
‫ما اینجا چیکار می کنیم؟
‫راستش... من...
‫حالا چیکار کنیم؟
‫احتمالاً ریو سو یول، اینجا قایم شده. ‫همه جا رو بگردید.
‫- چشم، قربان. ‫- اونجا رو بگرد.
‫آره. تو اونجا رو بگرد. ‫تو با من بیا.
‫ای خدا.
‫مطمئنم که یه نوری توی این واحد دیدم.
‫سروان، بریم. ‫بعید می دونم اینجا باشه.
‫خدا لعنتت کنه، «ریو سو یول»! ‫این روانی، کارم رو واسه م زهرمار کرده.
‫آهای. بریم.
‫- ولم کن دیگه. ‫- چی؟
‫عمراً بتونیم اینجا پیداش کنیم.
‫می دونی چیه؟ اگه بهم می گفتی جریان چیه ‫این اتفاقات نمی فتادن.
‫اصلاً... با خودت چی فکر کرده بودی؟
‫می خواستی چشمت رو به این جرم ببندی؟
‫آره. همین قصد رو داشتم.
‫می خواستم خودم رو بزنم به اون راه.
‫نمی خواستم این پرونده، زندگیم رو ‫از این رو، به اون رو کنه.
‫واسه همینم انداختمش تو رودخونه. ‫حالا راضی شدی؟
‫آره! اینو بگو!
‫بهت می خوره. تو آشغالی بیش نیستی.
‫جواب این سؤالم رو بده. ‫چرا توی آشغال...
‫«دو یو گون» رو زدی؟
‫کجا میری؟
‫هوی! کجا میری؟
‫هوی!
‫ریو سو یول!
‫دیوونه شده؟
‫چرا پیراهنش رو در آورد؟
‫لعنتی. ‫ای بابا.
‫نمی تونی یه کار رو درست انجام بدی؟
‫لعنتی.
‫ای خدا.
‫من که چیزی نمی بینم. ‫حالا چطور پیداش کنم؟
‫عجب دیوونه ای شده.
‫زندگیم به پایان رسید.
‫کارم خلاصه.
‫زندگیم نابود شد. ‫ای لعنت به من!
‫[ مخلفات ]
‫این وقت شب، اینجا چیکار می کنی؟
‫یعنی پسرت حق نداره بهت سر بزنه؟
‫مامان، گوش کن.
‫هر اتفاقی که واسه م افتاد،
‫شوکه نشو. خب؟
‫بدهی هامون رو دادیم. آره؟
‫وقتی اوضاع زیادی آرومه، استرس می گیرم.
‫باز چی شده؟
‫باز «دونگ یول» دسته گل به آب داده؟
‫نه، ربطی به اون نداره.
‫پس چی شده؟
‫- مامان. ‫- بله؟
‫اینو از کجا آوردی؟
‫«دونگ یول» بهم دادش. چطور مگه؟
‫پسره ی عوضی. دزدیدش. آره؟
‫می دونستم که دزدیه. ‫پسره ی لوس.
‫چته؟
‫- چت شده؟ ‫- مامان.
‫- یهو چت شد؟ ‫- خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر.
‫- چت شده؟ ‫- خدا رو شکر.
‫چی میگی؟ جریان چیه؟
‫عوضی! زهر ترکم کردی!
‫تقصیر خودته.
‫به نظر نماینده مجلس «دو»ـه.
‫ولی خیلی تاره.
‫خیلی خب. یه مقدار فیلمش مشکل داره.
‫ولی قبول کن که مشخصه
‫دو یو گونه.
‫آهای... این عملش رو نشون نداده.
‫اگه بگه خودش نیست و یه نفره که شبیهشه، ‫هیچ کاری نمی تونیم کنیم.
‫شانس بیاریم، دادستان پرونده رو نبنده.
‫می خوای با این نابودش کنی؟ ‫طرف، ممکنه رئیس جمهور شه.
‫دقیقاً. این مدرک ضمنی،
‫نشون میده که «دو یو گون» که احتمالاً ‫رئیس جمهور هم میشه
‫یه زنی رو به قتل رسونده.
‫اگه گروه ما، حقیقت رو کشف کنه، ‫حسابی معروف میشیم.
‫«واحد مبارزه با فساد مونیانگ، انجام قتل کاندیدای
‫انتخابات آتی ریاست جمهوری را اثبات کرد».
‫همین الانش هم «لی هوی گیوم» از ‫واحد مبارزه با مواد مخدر، دنبال این پرونده ست.
‫اگه بذاریم دست گروه های دیگه ‫به این پرونده برسه، حماقت محض کردیم.
‫من طعمه رو گرفتم، به قلاب چسبوندمش و ‫تازه شم، خودم هم قلاب رو پرت کردم.
‫منتظر موندم تا یه ماهی گنده، بهش ‫گاز بزنه.
‫این صید رو نگاه.
‫اگه بقیه این ماهی رو ببرن، ‫تو عصبانی نمیشی؟
‫اگه صیدت کوسه باشه،
‫هم طعمه رو می خوره، ‫هم قایقی که توشی رو غرق می کنه.
‫نمی دونستی؟
‫فقط کافیه طرفی که جسد «جونگ یو نا» رو سوزوند ‫رو پیدا کنیم.
‫بعدش، من به حرفش میارم که کی ‫بهش این دستور رو داده.
‫اینو گفت.
‫نظر خودت چیه؟
‫با توجه به این اتفاقات غیر مترقبه
‫به نظرم، ریش و قیچی رو بسپاریم به خودش.
‫اگه «ریو سو یول»، بتونه پرونده رو حل کنه،
‫دیگه همه شما رو به این پرونده می شناسن.
‫اگه نتونست، خودش مسئولیتش رو گردن می گیره ‫و استعفا میده.
‫مطمئنم که خودت می تونی راست و ریستش کنی.
‫منم می شینم و تماشا می کنم.
‫خیلی خب. من دیگه باید برم.
‫تعلیق، بعد از حمله به نماینده مجلس؟
‫این احمقا، خودشون هم بیخیال نمیشن.
‫تو به کجا رسیدی؟ ‫هنوز هیچی.
‫بله. هیچی.
‫اون یارویی که جسدش رو سوزوند، چی؟
‫گوشیش رو جواب نمیده. ‫فکر کنم از کشور خارج شد.
‫هوی.
‫هوی. تو قاتلی.
‫تو قاتلی.
‫اون آشغال به من گفت قاتل.
‫عصبانی نیستی که به من گفت قاتل؟ ‫ها؟
‫عصبانی نیستی؟
‫اون کثافت، چطور بو برد؟
‫به زودی ته و توش رو در میارم...
‫چی؟ «به زودی»؟
‫این بوم.
‫این بوم!
‫آخه چطور دیگه می تونم بهت اطمینان کنم؟
‫هیچ کاری نکن.
‫تو فعلاً دهنت رو ببند
‫تا خودم قال قضیه رو نکندم، ‫حق نداری کاری کنی.
‫سرت رو بکن تو برف و هیچ کاری نکن.
‫فهمیدی؟
‫لعنتی!
‫همه تون رو می کشم.
‫لعنتی.
‫[ هان گوک گوان ]
‫[ لی هوی گیوم ]
‫ای خدا.
‫[ لی هوی گیوم ]
‫[ تماس از دست رفته از لی هوی گیوم ]
‫من...
‫بهت گفتم که خواب نبوده.
‫آها.
‫پس اون روانی، خودت بودی.
‫آره. ‫این روانی، یهو از ناکجا آباد پیداش میشه.
‫داره زندگیم رو نابود می کنه.
‫اختلال ذهنی همینه. ‫هیچ وقت، آدم کامل خوب نمیشه.
‫احتمال عود کردنش هم بالاست.
‫بچه که بودی،
‫حادثه ی غم انگیزی واسه ت رخ نداد؟
‫احیاناً...
‫بهت حمله نشد؟ ‫تصادفی نکردی؟
‫نه بابا.
‫اصلاً ولش کن. نیومدم که قصه ی زندگیم ‫رو واسه م بنویسی.
‫می تونی درمونم کنی یا نه؟
‫می دونم که تو هم دوست نداری همه ش ریخت منو ببینی.
‫ای خدا.
‫خوابیدی؟
‫ای خدا. باورم نمیشه.
‫ای خدا. هوی!
‫- هوی! بیدار شو. ‫- نه!
‫- نزدیک بود، ها! ‫- چیکار می کنی؟
‫- خب، چی شد؟ ‫- هیچی نشد.
‫در برابر هیپنوتیزم مقاومت می کردی.
‫فکر کردی اومدم کنارت بخوابم؟
‫منم همینو میگم!
‫پس این چیزهایی که توی خواب دیدم، ‫چی بودن؟
‫واسه چی کابوس می بینم؟
‫هم زادت... یعنی اون روانی... اسمی هم داره؟
‫یعنی میگی اسم اون عوضی رو ‫ازش می پرسیدم؟
‫مثل می پرسیدم «چطوری؟ اسمت چیه؟»؟ ‫ها؟
‫خیلی خب. لطفاً آروم باش.
‫معمولاً شخصیت های چندگانه، دوست دارن که ‫به رسمیت شناخته بشن.
‫باید به اسم صداش کنی.
‫این خیلی مهمه.
‫سری بعدی که دیدیش، ‫قبولش کن.
‫- بعدش، آرومش کن... ‫- یعنی میگی
‫منتظر باشم که دوباره پیداش بشه؟ ‫آره؟
‫اول، سعی کن که استرس نداشته باشی...
‫استرس نداشته باشم؟ دارم از استرس می میرم.
‫گفتم باید آروم باشی!
‫چطور آروم باشم؟ ‫ترسی که از این یارو دارم، داره می کشم.
‫قبولش کنم؟ چی میگی تو؟ ‫می خوام سر به تنش نباشه.
‫ای خدا!
‫چطور می تونی وسط هیپنوتیزمم بخوابی؟
‫بیا، بیا، بیا.
‫این خیلی قویه.
‫یکی بیشتر نخور.
‫باید یاد بگیری که افکارت رو کنترل کنی. ‫این خیلی مهمه.
‫باید این کارو بکنی. ‫نگاه کن.
‫اون عوضی، واقعی نیست.
‫من واقعیم. فقط من واقعیم. ‫اون واقعی نیست.
‫این کارو بکنم؟
‫جدی میگم. ‫باید این کارو بکنی.
‫یه بار دیگه.
‫اون عوضی، واقعی نیست.
‫من واقعیم.
‫اون واقعی نیست.
‫اون واقعی نیست!
‫درو باز کن!
‫در! درو باز کن!
‫اون واقعی نیست. ‫من واقعیم. فقط من واقعیم.
‫- درو باز کن! ‫- اون واقعی نیست.
‫[ ماشین های دیزل، از این طرف ]
‫ای خدا.
‫هوی.
‫نه! نخور!
‫از این قرص ها نخور!
‫اون واقعی نیست.
‫خیلی خسته م.
‫داغونم.
‫چه خوبه. چه حس خوبی.
‫سلام.
‫ای بابا. لعنتی!
‫اون عوضی، واقعی نیست. ‫اون واقعی نیست.
‫من واقعیم. فقط من واقعیم.
‫این طور که می میری.
‫هوی!
‫- هوی! ‫- احمق!
‫- نفسم بالا نمیاد. ‫- بخور.
‫اگه می خوای بمیری، باید همه ش رو بخوری.
‫روانی...
‫هوی...
‫اسمت چیه؟
‫اسم من؟
‫چطور مگه؟
‫مرتیکه... اسمت...
‫اسمت چیه؟
‫کی؟
‫- کی؟ ‫- کی!
‫مثل، ایچ، آی، جی، کی!
‫آها، کی!
‫لامصب، آخه این چه اسمیه؟
‫سو یول! باز کن.
‫سو یول! ‫درو باز کن، عوضی!
‫همیشه عصبانیم می کنی.
‫وای نه.
‫آروم باش. خونسردیت رو حفظ کن.
‫خیلی خب. شانسم رو امتحان می کنم.
‫سو یول!
‫ای بابا.
‫ای خدا.
‫بازپرس ارشد، سرپرست، هر چی که هستی.
‫هوی! بیدار شو!
‫بیدار شو دیگه.
‫هوی.
‫بیدار شو!
‫نزنم، روانی!
‫پس غیر منم، کس دیگه ای هست که ‫دوست داشته باشه، بزنت.
‫اون عوضی کجا رفت؟
‫عوضی؟ کی رو میگی؟
‫بیدار شو، بابا.
‫سرم گیج میره.
‫- سرم گیج میره... ‫- التماسم می کردی که کمکت کنم.
‫خودت رو نزن به اون راه.
‫وایسا ببینم. ‫چطور اومدی داخل؟
‫خودت چی فکر میکنی؟
‫رمز درب، 881025ـه. ‫واسه چی عوضش نکردی؟
‫چرا باید عوضش کنم؟
‫- چرا؟ واسه چی باید عوضش کنم؟ ‫- چون تولد منه.
‫- به تو ربطی نداره. خونه ی خودمه. ‫- چی؟ تولد منه، ها!
‫واسه چی هنوز رمز درت اینه؟
‫اصلاً ولش کن.
‫کمیسر همه ش می گفت باید تو رو دستگیر کنیم،
‫ولی الان بیخیال شده.
‫بنابراین، گمونم اون گردن بند رو پیدا کردی.
‫تقصیر خودته. فهمیدی؟
‫مستحق مرگ بودی!
‫لعنتی.
‫واسه چی مُردی؟
‫آخه آدم...
‫پس «مین سو» قبل از اینکه بمیره،
‫دنبال «دو یو گون» عوضی بود.
‫- ولم کن. ‫- کجا میری؟
‫گفتم ولم کن!
‫که چی بشه؟
‫که تو هم بری بزنیش؟
‫نمی بینی من توی چه هچلی گیر کردم؟
‫این کسی که باهاش طرفیم، «دو یو گون»ـه.
‫ای خدا. خسته شدم.
‫لعنتی.
‫- حالا می خوای چیکار کنی؟ ‫- به تو نمیگم.
‫این مسئله به گروه من مربوطه، ‫نه گروه تو.
‫تو خیلی آدم فضولی هستی.
‫نمی دونم چقدر می تونم اطلاعات بهت...
‫هنوز به «جه سون» هم...
‫باشه. حالا یه ذره فضولی هم کنی، ‫عیب نداره.
‫باشه، باشه. ‫با همدیگه تحقیق می کنیم.
‫- همین کارو می کنیم. ‫- باشه، باشه.
‫[ انبار تحویل بار ]
‫رئیس، حالا خوب شد؟
‫امروز نمی تونم بهت پول بدم.
‫پس...
‫به من می خندی؟ مگه من مسخره تم؟
‫[ کاراگاه دو این بوم ]
‫الو؟
‫آهای، فکر کردی به این راحتیا ‫از شرش خلاص میشی؟
‫- هوی! ‫- به من زنگ نزن!
‫به من زنگ نزن، لجن!
‫کثافت! به من زنگ نزن!
‫رئیس!
‫سو جان، چی شد؟
‫داریم دنبال همون کلاه ایمنی و موتور می گردیم،
‫ولی عین گشتن دنبال سوزن ‫در انبار کاهه.
‫سو جان.
‫یه ذره فکر کن، رئیس. آدم ریسکی نمی کنه که ‫ضررش خیلی بیشتر از منفعتش باشه.
‫الان، پلیس داره شهر رو زیر و رو می کنه
‫و می خواد اونایی که جسدو سوزوندن ‫رو پیدا کنه.
‫اشتباه کردیم اون ماشین رو دزدیدیم.
‫فعلاً باید آفتابی نشیم که...
‫می دونی پول اون چقدره؟
‫برو پیداش کن.
‫هر جور شده، پیداش کن.
‫من پوست اون عوضی رو قلفتی می کنم.
‫خب؟
‫نه!
‫چیه؟ چی شده؟
‫ترسوندیم!
‫زهر ترک شدم!
‫بابا، هر چی صدات کردم، جواب ندادی.
‫- خب، چه خبر؟ ‫- می خواستی چه خبر باشه؟
‫چون به «گیونگ ته» کمک نکردم، ‫عین آشغال، دورم انداختی.
‫کی عین آشغال، دورت انداختم؟
‫- تو اون قدرها هم بد نیستی. ‫- یعنی قابل بازیافتم؟
‫اون کثافته، «ما»، چیزی درباره ش پیدا کردی؟
‫آمارش رو گرفتم. اون عوضی...
‫- سالمی؟ ‫- مراقب باش. لیزه.
‫ای بابا.
‫گوشی و کارت های بانکیش رو سوزونده. ‫انگار آب شده، رفته تو زمین.
‫ولی در کل، خلافکار بوده.
‫سری قبلی، خودت دیدی چه خبر بود.
‫معمولاً کالا قاچاق می کرده، ولی آدم هم قاچاق می کرده. ‫گهگاهی هم جنازه...
‫کلاً واسه پول، هر کاری میکنه.
‫این چیه؟
‫باید هر جور شده، دستگیرش کنیم. ‫فهمیدی؟
‫«دو یو گون»، مدرک غیر مستقیم ‫قبول نمی کنه.
‫باید رد اونو بزنیم که
‫به «دو یو گون» و «دو این بوم» برسیم. خب؟
‫باشه.
‫لعنتی. همه چی رو بردن.
‫به واحد پشتیبانی بگو که
‫- یه لیست از دلال های بازار سیاه، آماده کنن. ‫- باشه.
‫بریم که باید بیشتر درمورد «ما»، اطلاعات ‫جمع کنیم.
‫باشه.
‫- بریم دیگه. ‫- می خواستم...
‫- می دونم. ‫- ولی موندم چرا...
‫برید یه چی بخورید. ‫من اینجا هستم.
‫- ممنونم، قربان. ‫- بریم.
‫ظاهراً خیلی فکرت مشغوله.
‫از نگاهی که به «گیونگ ته» انداختی، مشخص بود.
‫عذاب وجدان داری؟
‫یا ترسیدی؟ ‫نکنه هردوئه؟
‫مگه تعلیق نشده بودی؟
‫آره، شدم.
‫از اون جایی که می بینم به این پرونده ‫علاقه داری، بذار یه نصیحتی بهت کنم.
‫خودت رو تحویل بده و همه چی رو ‫به پلیس بگو.
‫وگرنه، خودت قاتل میشی.
‫چیه؟ مگه همین نیست؟
‫من می دونم که تو قاتل نیستی.
‫فقط داری گند قاتل رو جمع می کنی.
‫به نظر من، قضیه از این قراره.
‫پس راست می گفتن که دیوونه شدی.
‫آره واقعاً. آخه کی با عقل سلیم
‫با لگد می زنه تو صورت نماینده ی مجلس؟
‫راستی...
‫اونی که جسد «جونگ یو نا» رو سوزوند، ‫اسمش آقای «ما» بود؟
‫نوچه ی خودته؟
‫دیوونه ی آشغال.
‫شاید نماینده مجلس «دو» بتونه از این قضیه ‫قسر در بره،
‫ولی تو نمی تونی.
‫خودت هم اینو می دونی.
‫عاقلانه تصمیم بگیر.
‫صلاح نیست که توی قایقی بمونی ‫که سوراخه.
‫قایقی که تو توشی چی؟ ‫اون امنه؟
‫خواهیم دید که قایق کی غرق میشه.
‫سورپرایز!
‫ترسوندیم!
‫- برو خدا رو شکر کن تفنگ باهام نیست. ‫- بیخیال.
‫این چیه؟
‫امروز، تولد داداش کوچیکمه دیگه. ‫بیا. اینجا بشین.
‫واسه ت سوپ جلبک دریایی درست کردم.
‫تولد توئه، نه من.
‫ریو دونگ یول، متولد هجدهم آوریل 1984.
‫ریو سو یول، متولد هجدهم آوریل 1984.
‫می دونم که بچه ی سر راهی هستم،
‫ولی آخه چرا روز تولد تو رو ‫واسه منم انتخاب کرد؟
‫مامانت اصلاً واسه ش مهم نیست. نه؟
‫اتفاقاً مامان خیلی باهوشه.
‫می خواست با یه جشن تولد، هر دو پسرش رو ‫راضی کنه.
‫بخور.
‫- این چیه؟ زرده ی تخم مرغه؟ ‫- سورپرایز!
‫یه زرده ی تخم مرغ انداختم توش که ‫فقط مخصوص خودت باشه.
‫من یه پا نابغه ام. نه؟
‫- برو بیرون. میگم برو بیرون. ‫- چی؟ اول غذاتو بخور.
‫- برو بیرون. ‫- نه، اول غذاتو بخور.
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫مامان. این مال منه. آره؟
‫- این مال منه. ‫- آهای.
‫مال منه. چه قشنگه.
‫سو یول، یه آرزو کن، بعدش شمع ها رو ‫فوت کن.
‫سو یول، به مامان بگو واسه تو هم ‫ربات بخره.
‫مگه نمی گفتی ربات دوست داری؟
‫خب...
‫میشه...
‫نگاه.
‫میشه مامان صدات کنم؟
‫آره، می تونی مامان صداش کنی.
‫معلومه که می تونی.
‫بیا. این واسه توئه. ‫حالا دیگه می تونی مامان صدام کنی.
‫خب...
‫مامان.
‫جانم، پسر عزیزم؟ ‫الان دیگه یه پسر کوچیک تر هم دارم.
‫ممنون که عضو خانواده مون شدی. ‫تولدت مبارک.
‫شمع ها رو فوت کن.
‫زود باش. ‫شمع ها رو فوت کن.
‫خیلی خب. یک، دو، سه.
‫ممنون بابت سوپ جلبک.
‫«من کره ای هستم. کره...
‫[ در یک ماه، عین بلبل، انگلیسی حرف بزن ]
‫می دونی کلمه ی «کره»، ریشه ش چیه؟
‫ریشه ش، هر چی که هست، واسه من ‫مهم نیست.
‫واسه چی می خوای انگلیسی یاد بگیری؟
‫اگه انگلیسی رو یاد بگیرم، ‫هر جایی که دلم بخواد، می تونم برم.
‫«دو یو گون» این روزها، چیکار می کنه؟
‫اون موادی که بهش دادیم رو مصرف کرد ‫و دسته گل به آب داد.
‫بهش زنگ بزنم؟
‫سلام.
‫باشه.
‫اونایی که گذاشته بودیم اونجا، ‫دوباره دزدیده شدن.
‫به نظر من که اون موش ها دزدیدنشون.
‫واسه شون مرگ موش بذاریم؟
‫ای خدا.
‫اگه بیدار شدی، برو خونه.
‫این چیه؟
‫چیه؟ مگه نگفتی اگه واسه ت نخرم، می کشیم؟
‫کی گفتم؟ ‫خواب دیدی؟
‫چی میگی بابا؟ ‫دیشب همه ش بهم پیام می دادی.
‫گفتی باید به قولم عمل کنم. ‫چرا این قدر به من توهین می کنی؟
‫- بدش به من. ‫- رباته رو بهت دادم دیگه.
‫نه بابا. گوشیت رو میگم! ‫بدش به من.
‫ای خدا. یه لحظه وایسا.
‫- پیام ها رو بهم نشون بده. ‫- یه لحظه صبر کن. چته، بابا؟
‫- نگاه کن. ‫- واسه تولدم، کادو خریدی؟
‫ربات می خوام!
‫یه مدل جدیدش رو بخر، وگرنه می کشمت
‫ریو دونگ یول، خوابیدی؟
‫عوضی لاشخور! بیدار شو!
‫همین الان باید بری واسه م ربات بخری!!
‫لعنتی.
‫چیه؟ چی شده؟
‫آخه این روانی، چقدر از من اطلاعات داره؟
‫راستی،
‫اونا رو می خوای چیکار کنی؟
‫چیا رو میگی؟
‫چی؟
‫همون هایی که توی مغازه ان دیگه.
‫یکیشون گردن بند مامان بود دیگه.
‫نشونم بده ببینم.
‫- زود باش! ‫- ای خدا.
‫- چیه؟ کجاست؟ ‫- صبر کن.
‫[ پیتزای یول یول ]
‫باور کن که به هیچی دست نزدم. فقط اون گردن بنده رو ‫به مامان دادم.
‫جه سون.
‫لیست دلال های بازار سیاه رو در آوردی؟
‫لعنتی! واسه چی این قدر طولش میدی؟
‫بگو زود باشن دیگه.
‫باشه.
‫- به نظرت اینا دزدین؟ ‫- ساکت باش، بابا.
‫برادر، آخه کی دیگه سراغ دلال های بازار سیاه میره؟
‫مگه هنوز وجود دارن؟
‫[ سنجاق سینه و گوشواره یاقوت کبود ]
‫توی دارک وب
‫تموم مبادلات غیر قانونی
‫انجام میشن.
‫ولی ورود به دارک وب، خیلی سخته.
‫می دونی برادرت کیه؟ ‫ریو دونگ یول.
‫ملقب به «آتش شرقی».
‫آتش شرقی، این روزها حسابی اسمی شده.
‫روحت هم خبر نداره.
‫مطمئنی اشتباهی نکردی؟
‫می خوای زنگ بزنم به واحد پشتیبانی...
‫بیخیال، بابا. بارها این کارو انجام دادم. ‫آروم باش.
‫نباید این عوضیا رو دست کم بگیری.
‫نگران نباش. نگران نباش.
‫بله؟ «ریو سو یول» صحبت می کنه.
‫چی؟
‫[ اداره دادستانی مونیانگ ]
‫خیلی خب.
‫بفرمایید.
‫الاناست که خود دادستان هم تشریف بیارن. ‫چند لحظه صبر کنید.
‫چایتون رو بخورید. تشریف آوردن.
‫مامان، کار دارم. ‫بعداً می بینمت.
‫خیلی خب.
‫سلام، من «نام یون سوک» هستم. ‫چه قد بلندید شما!
‫بفرمایید.
‫یون سوک، الان داره دوره ی کارآموزیش رو سپری می کنه.
‫سرپرستش، دادستان «جونگ»ـه. ‫کسی که هم دوره ای «دو یو گون» بود.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫- من پلیس واحد مبارزه با فساد... ‫- می دونم.
‫ببخشید، شما چه سالی فارغ التحصیل...
‫به تو ربطی نداره.
‫مدرک من حسابداریه. کم پیش میاد یه دادستان
‫همچین مدرکی داشته باشه.
‫ولی متأسفانه، مجردم.
‫اگه خواهری داری که...
‫ای بابا. فقط یه برادر داری که. ‫آقای ریو دونگ یول.
‫یه مامان مجرد هم داری که اغذیه فروشی داره. ‫درسته؟
‫آره.
‫دستیار بازپرس «مین گانگ جونگ»، ‫بازپرس «کیم جو هیونگ»،
‫دستیار بازپرس «بیون گوانگ بوم»، ‫بازپرس ارشد «چوی مو چول» و غیره.
‫به نظرت، اینا چه ویژگی مشترکی دارن؟
‫خب...
‫ظاهراً آماده اید.
‫درک می کنم که باید از دستور بالادستی هاتون ‫اطاعت کنید...
‫بله. اگه می بینی به اینجا رسیدم، به خاطر ‫اینه که گوش کردم، اطاعت کردم و حسابی هم درس خوندم
‫خوب شناختیم.
‫اینا کسانی هستن که بهت رشوه دادن.
‫بهتره بگم، کسانی که به حساب برادرت ‫پول می فرستادن.
‫حتماً با خودت فکر کرده بودی که اگه پول رو
‫توی دو تا حساب بذاری، هیچ کس ‫مچت رو نمی گیره.
‫شرمنده که ناامیدت می کنم، ‫ولی باید بدونی که توی دردسر بزرگی افتادی.
‫من مدرک حسابداری دارم و ‫شدیداً هم سخت کوشم.
‫ولی هنوز مجردم!
‫ببخشید، الان عصبی نیستم، ها! ‫یهو حالتم عوض میشه!
‫بگذریم. می خوام حسابی درمورد این قضیه ‫تحقیق کنم
‫که تهش ترفیع بگیرم و ازدواج کنم.
‫متوجه ای چی میگم؟
‫می خوام بهم کمک کنی.
‫باشه، سرپرست ریو سو یول؟
‫مگه بهت نگفتن که می خوام ببینمت؟
‫خودت گفتی که قاچاقچی ها باید بی سر و صدا ‫عمل کنن که کسی مچشون رو نگیره.
‫یه زن معتاد، پیش من مُرد.
‫فکر کنم پلیس یه چیزهایی می دونه.
‫ولی نمی دونم به کجا رسیده.
‫مگه خودت همیشه نمی گفتی که آدم باید مشکلاتش رو ‫خودش حل کنه؟
‫بکشش. بی سر و صدا.
‫تو جونت رو به خطر انداختی که ‫به وطنت برگردی.
‫پس اگه می خوای زندگی خوبی داشته باشی، ‫باید حسابی هم مواد بفروشی.
‫خب؟
‫اگه بگیرنت و دیپورتت کنن چی؟
‫اون وقت باید توی اون سرما، ‫از گرسنگی بمیری.
‫شوخیت گرفته؟
‫هنوز حرف هام تموم نشدن.
‫چی؟
‫اگه می خوای این آشغال رو بکشم،
‫باید یه شرکت خدمات توزیع واسه مون ‫دست و پا کنی.
‫خدمات توزیع؟
‫یه عده موش کثیف هستن که دارن
‫از مکان قبلیمون، جنس می دزدن.
‫پس یعنی می خوای...
‫راحت، واسه خودت مواد پخش کنی؟
‫فکر کردی نمی تونم؟
‫موش کثیف.
‫کره ای حرف بزن.
‫حتی وقتی اینجا هستم هم
‫گرسنه و سردمه.
‫رئیس! پیداش کردم!
‫برو اونور.
‫برید اونور!
‫می تونی زومش کنی؟
‫[ پیتزای یول یول ]
‫پیتزای یول یول؟
‫[ پیتزای یول یول ]
‫می بینمتون دزدها.
‫[ اداره دادستانی مونیانگ ]
‫توی بد دردسری افتادی.
‫چی؟
‫پنج سال؟
‫آره! هر چی مدرک از پنج سال پیش تا حالا ‫وجود داره.
‫یعنی از همون موقع که بازپرس ارشد شدم؟
‫آره. هر چی از روز اول هست ‫بررسی می کنن.
‫یه نماینده ی مجلس، قدرت زیادی داره. ‫ای خدا.
‫لعنتی.
‫حالا می خوای چیکار کنی؟
‫راه حلت چیه؟
‫جه سون... مرتیکه.
‫[ ریو دونگ یول ]
‫جه سون.
‫این شماره تلفنی که بهت میگم... ای بابا. ‫گوشی دستت.
‫[ ریو دونگ یول ]
‫دونگ یول، الان نمی تونم حرف...
‫برادر.
‫به این پسر خوشتیپه بگو، اونی که دنبالشه
‫من نیستم، تویی.
‫تو دزد اون جواهراتی.
‫بگو که تو دزدیدشون. ‫تو رو خدا بهش بگو.
‫هوی! تو همون روانی هستی که ‫خرت و پرت های ما رو دزدیدی؟
‫چی میگه؟ اصلاً تو کی هستی؟
‫میرم دستشویی، بعد واسه ت قهوه درست میکنم.
‫بی ادب نباش.
‫حس می کنم داری کوچیکم می کنی.
‫تو همون خارجیه هستی. آره؟
‫- همونی که بهم گفتی «بی ادب نباش». ‫- آره، خودشم!
‫تا اون روی سگم بالا نیومده، ‫خودت رو برسون اینجا.
‫روانی، تیکه بزرگت، گوشته.
‫- بده من باهاش حرف بزنم. ‫- قطع کردم.
‫واسه چی قطع کردی، لامصب؟
‫باید به همون پیتزا فروختنت راضی می بودی. ‫آدم، نباید طماع باشه.
‫- رئیس! ‫- ها؟
‫- جامپونگ رسید. ‫- خیلی خب. اول غذامون رو می خوریم.
‫از رستوران خوبی سفارش دادی؟
‫آره. 4.7 ستاره گرفته بود.
‫واقعاً؟ 4.7 ستاره گرفته بود؟
‫برید نوش جان کنید.
‫ولی میشه قبلش من برم دستشویی؟
‫چیکار می کنی؟ چی نگاه می کنی؟
‫لعنتی. چرا «جه سون» نرسید؟
‫لامصب، ترسوندیم. ‫چرا نرسیدی؟
‫چی؟
‫تصادف کردی؟
‫پاهام خواب رفتن.
‫پاهای تو چرا خوابیدن؟
‫آخه کدوم پلیسی، حین انجام وظیفه، ‫تصادف می کنه؟
‫دیوونه م کردی.
‫اصلاً ولش کن.
‫به گروه پشتیبانی بگو زود ‫خودشون رو برسونن.
‫آژیر هم بزنن. خب؟
‫جه سون، این آخرین فرصتمونه.
‫باید موفق بشیم. خب؟
‫بگو بی سر و صدا بیان. خواهشاً...
‫وای! تو همون پلیسه ای!
‫آهای! پلیسه اومده!
‫- زود باش! ‫- عوضی! بیا بیرون!
‫بیا بیرون!
‫- لعنتی! ‫- بیا بیرون!
‫روانی ها!
‫مرتیکه...
‫- هوی! ‫- بگیرش!
‫پلیسه رو بگیرید!
‫چه سریعه، لامصب!
‫بگیرش!
‫وایسا ببینم! بگیرش!
‫وایسا ببینم!
‫- پخش شید که زود بگیریمش. ‫- برید!
‫به خشکی شانس.
‫ترسوندیم. برو ببینم!
‫یالا، کی. الان بهت نیاز دارم.
‫تو رو خدا، «کی». ‫الان وقتشه.
‫یالا، «کی».
‫بیا بیرون.
‫پلیسه، یکیمون رو زد.
‫ایناهاش!
‫برو سراغش!
‫به درد لای جرز دیوار هم نمی خورید!
‫لامصب، ترسوندیم.
‫گندش بزنن.
‫لاشخورها.
‫عصبانی بشم، اون روی سگم میاد بالا.
‫اون کلاه ایمنی پوشه که کانکستون رو
‫لت و پار کرد رو یادتون رفته؟
‫اون خودم بودم، خنگ خدا!
‫خب. رو کن، ببینم چی ها بلدی!
‫اگه خیلی روانی هستی،
‫با این کار، با یه تیر، دو نشون می زنی.
‫چرا این قدر خوب کره ای حرف می زنی؟
‫بگیریدش!
‫لامصب... خدا لعنتت کنه.
‫می خوری؟
‫تو که می خواستی بیای بیرون، واسه چی ‫گذاشتی بزننم؟
‫خاک تو سرت. واسه چی بلد نیستی ‫دعوا کنی؟
‫ولش کن...
‫«ما» رو بگیر. هر جور شده باید بگیریش. ‫خب؟
‫چرا؟
‫مگه خودت نمی گفتی باید «دو یو گون» رو ‫دستگیر کنیم؟
‫- رئیس! ‫- لعنتی!
‫مگه اینجا زلزله اومده؟
‫اصلاً بلد نیستن یه کار تمیز انجام بدین. ‫هر جا میرید، گند می زنید.
‫- سو جان! ‫- بله؟
‫اینجا چه خبره؟
‫رئیس، این همون پلیسه ست.
‫همون دزده!
‫چی؟
‫همون کلاه ایمنی پوشیده بود دیگه!
‫چی شد؟
‫چیکار می کنه؟ سو جان!
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫از اون جایی که قبلاً با هم آشنا شدیم، ‫باهاتون راحت حرف می زنم.
‫هوی.
‫وایسید. یه لحظه صبر کنید.
‫خوک های کثیف.
‫کثافت...
‫بازی تموم شد؟
‫نه، هنوز مونده.
‫می خوام بازم بازی کنم
‫ببند نیشتو!
‫به من نگو، چیکار کنم، چیکار نکنم!
‫آشغال!
‫حالت خوبه؟
‫اجازه بده.
‫- آروم بابا. ‫- تکون نخور.
‫باید جلوی خونریزیت گرفته شه.
‫واسه چی...
‫خودشه؟
‫- زود باش. ‫- ای خدا.
‫[ خوش آمدید ]
‫حکم بگیر.
‫- کمرم درد می کنه. ‫- راه بیفت.
‫- گفتم کمرم درد می کنه. ‫- برو تو.
‫- کمرم درد می کنه، بابا. ‫- ای بابا.
‫دهنت رو ببند. ‫سوار شو.
‫تو که این قدر ترسویی...
‫واسه چی چاقو گرفتی دستت؟
‫این...
‫ولش کن بابا.
‫راستی، «دونگ یول» کجاست؟
‫- وای، وای! باید برم! ‫- کجا؟
‫نه، صبر کن.
‫دونگ یول!
‫گندش بزنن!
‫- واسه چی... ‫- وای نه.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- گندش بزنن.
‫تکون نخور. تکون نخور.
‫- دونگ یول، تکون نخور. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫دونگ یول!
‫- مراقب باش. ‫- بیارم پایین...
‫زود باش دیگه.
‫خیلی خب. صبر کن.
‫یه لحظه صبر کن. خب؟
‫- ای بابا. ‫- روشنش کرد.
‫- چند لحظه صبر کن. الان میاریمت بیرون. ‫- الان می میرم.
‫- لعنتی. ‫- بیارم پایین...
‫یا خدا!
‫واسه چی داره بالا میره؟
‫- نگهش دار. ‫- هوی!
‫داره میره بالا! بیارش پایین!
‫میگم بیارش پایین!
‫- باشه. ‫- یه کاری کن!
‫- بیا پایین. ‫- تا حالا با این وسیله کار نکردم.
‫یه لحظه صبر کن. خب؟
‫دونگ یول.
‫- خیلی خب. داره میاد پایین. ‫- درست شد.
‫- آروم. ‫- یالا.
‫آروم.
‫- تموم شد. ‫- نه، دیر شده.
‫این چیه؟ این آبه چیه داره میاد پایین؟
‫- خیلی خب. درست شد. ‫- آخ!
‫ای خدا!
‫اومدم، دونگ یول!
‫- حالت خوبه؟ ‫- گندش بزنن. خیسه!
‫واسه چی این قدر عرق کردی؟ ‫ای بابا.
‫تک پوشم هم خیس شده.
‫- واسه چی بو می کنی؟ آبروم رفت! ‫- عقل نداری تو؟
‫یعنی نمی تونستی جلوی خودت رو بگیری؟
‫وقتی بردیم بالا، خودم رو خیس کردم.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫فقط کافیه این کثافت، اسم «دو این بوم» رو ‫به زبون بیاره. آره؟
‫بله. اون وقت، بازی تموم میشه.
‫به محض اینکه اسمش رو بیاره ‫«دو این بوم» رو دستگیر می کنم
‫و از اونم اعتراف می گیرم که دست ‫«دو یو گون» هم تو کار بوده.
‫مطمئنی که می تونی؟
‫بیخیال بابا. مگه منو نمی شناسی؟
‫من کلاغ رو جای قناری می فروشم.
‫خیلی خب. بریم تو کار همه شون.
‫احداث کوره ی غیر قانونی، مختل کردن ‫روند تحقیقات قتل،
‫قاچاق، نگهداری از کالای دزدی،
‫قاچاق کارگران خارجی،
‫خرید و فروش مواد غذایی که در قانون...
‫نفسم بالا نمیاد.
‫این لیست هنوز ادامه داره. ‫هر کدوم، واسه خودش، یه چیز جداگانه ست.
‫گوش کن، رئیس... یعنی کاراگاه.
‫می خوام بدونم که...
‫روز بیست و پنجم مارس، کی واسه ت ‫جنازه ی «جونگ یو نا» رو آورد؟
‫واسه چی از من می پرسی؟
‫پس می خوای خنگ بازی در بیاری.
‫از همون اولش هم نمی خواستم با ‫کثافتی عین تو حرف بزنم.
‫- پس قتل هم به لیست اضافه میکنم. ‫- نه، صبر کن. تو رو خدا، کاراگاه.
‫چطور جرئت می کنی، به من دست بزنی؟
‫دست نزدم. بفرما بشین.
‫واسه چی؟ ‫حالا حرف می زنی؟
‫بله.
‫خیلی خب. پس همه چی رو از اول ‫واسه م تعریف کن.
‫اگه اعتراف کنم، بیخیال چند تا از...
‫- جواب سؤالم رو بده. ‫- چشم.
‫روز بیست و پنجم مارس، کی جسد «جونگ یو نا» رو
‫واسه ت آورد؟
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫جه سون! آخرش شد! ‫آژیر رو بزن.
‫- سوار شو. زود باش. ‫- بریم.
‫کارتون خلاصه، کثافت ها.
‫چیه؟ اینجا چیکار می کنی؟
‫بکشش. بی سر و صدا.
‫لعنتی. باورم نمیشه
‫سلام. چی؟
‫خیلی خب. نگهشون دار. ‫الان میایم.
‫باید برگردیم اداره.
‫وایسا ببینم! چی توی این جعبه ست؟
‫- بندازشون تو خرد کن! ‫- نه، وایسا!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- هوی!
‫- کجا می بریشون؟ ‫- اینجا چه خبره؟
‫- چیکار... ‫- چته؟
‫- شما بازرسید؟ ‫- بله.
‫من «ریو سو یول» هستم. قضیه چیه؟
‫- باورم نمی شه. ‫- وایسا ببینم.
‫عوضی، چیکار می کنی؟
‫- همه چی رو ببرید. ‫- وایسا ببینم.
‫- برو بیرون. ‫- برای چی می برینشون؟
‫- وایسا ببینم. ‫- هوی.
‫الو؟ مامان؟
‫چه خبر شده؟
‫چند نفر اومدن که دفترچه بانکیم رو ببرن.
‫چرا این مصیبت رو سرم آوردی؟
‫موضوع چیه؟
‫چیکار کردی؟
‫برای چی یهو اومدن تو مغازه ام ‫و همه چی رو بردن؟
‫مامان...
‫- بذار برات توضیح بدم. ‫- «دونگ یول» کجاست؟
‫100بار بهش زنگ زدم، اما جواب نمی ده.
‫سو یول.
‫چیزی شده؟
‫نه، چیزی نشده.
‫ای خدا.
‫[ نماینده مجلس دو یو گون ]
‫بفرمائید.
‫ببخشید، قربان.
‫تو رو خدا منو ببخشید.
‫چرا؟ مگه چی شده؟
‫خریت کردم. خیلی ببخشید، قربان.
‫هر چقدر دلتون می خواد، منو بزنید...
‫بزنمت؟ چی می گی اصلاً؟
‫مگه من خلافکارم؟
‫نه.
‫به من می خوره خلافکار باشم؟ ‫به می خوره بقیه رو کتک بزنم؟
‫- نه بابا. ‫- ها؟
‫فکر کنم هنوز منو نشناخته.
‫عوضی.
‫پلیس همین یه مدرک رو ازتون داره.
‫فیلمش صدمه دیده. ‫به هیچ وجه، دادگاه قبولش نمی کنه.
‫نباید پام رو از گلیمم درازتر می کردم. ‫خریت منو ببخشید.
‫قول می دم دیگه تکرار نشه. ‫منو ببخشید.
‫تموم سعیم رو می کنم که ‫رضایتتون رو جلب کنم.
‫می دونی؟
‫همه اشتباه می کنن. موافقی؟
‫ممنونم. ممنونم، قربان.
‫خیلی خب. ‫باید بری یه جای دیگه، مشغول به کار شی.
‫یه شرکت بزرگ چه طوره؟
‫یعنی می گید دیگه پلیس نباشم؟
‫ای خدا.
‫خب که چی؟
‫مگه می خواستی پلیس بمونی؟
‫خیر، قربان.
‫همون شرکت بزرگ خوبه. ‫خیلی ممنونم، قربان.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫می خوای؟
‫هوی! برو کتم رو بیار.
‫چه طوره؟ بهم میاد؟
‫ممنون.
‫اینو وصل کن به پروژکتور.
‫صداش رو بلند کن.
‫جونگ این سون!
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫♫ تولدت مبارک، دخترم ♫
‫این عروسک خرس، خیلی قشنگه. نه؟
‫دیگه نمی خواد از اون اسباب بازی های زشت بخری
‫از این به بعد، بیشتر مراقب رفتارت باش.
‫دیگه دائم زیر نظرت می گیرم.
‫فهمیدی، عزیزم؟
‫درست ضبط کرد؟
‫هوی.
‫باشه برای خودت.
‫کادوی بازنشستگیته.
‫لعنتی. پاهام خیس شدن.
‫چرا این قدر جدی؟
‫مگه تلویزیون داره نشونمون می ده؟
‫چه حال می ده. ‫بیایید که می خواید بترکونیم.
‫هر وقت این رو می بینم، ‫چشم هام خیس می شن.
‫بهتون گفتم که.
‫تحملش رو دارم.
‫دیگه...
‫دنبال مادرم نمی گردم.
‫- ای خدا! ‫- نگاهش کن. چه حال می کنه.
‫گندش بزنن.
‫الو؟
‫بازپرس ارشد «ریو»، به کمکتون احتیاج دارم.
‫شما؟
‫منم، «او گیونگ ته».
‫دارن تعقیبم می کنن.
‫تو رو خدا به دادم برسید.
‫او گیونگ ته؟
‫با این شرایط، نمی تونی بیگناهیت رو ثابت کنی
‫هر کاری هم کنی، بازم نمی شه.
‫چه طور دلت اومد این بلا رو سرم بیاری؟
‫تا تهش می جنگم که ته و توی ماجرا رو در بیارم
‫به خاطر تو، اینجا آشغالدونی شده.
‫می شه به حریم خصوصی همدیگه احترام بذاریم؟
‫همه گروه مُردن.
‫تنها بازمانده، بازپرس «لی هوی گیوم» است
‫از همون اول، هدفشون من بودم؟