‫
‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫جه هوی بود.
‫اسم من «این جه هوی» بود.
‫تعداد کتک خوردن هام از تعداد ‫وعده هایی که غذا خوردم هم بیشتره.
‫بعد از مرگ پدرم، ‫فوراً یه خانواده ی دیگه، به سرپرستی قبولم کردن.
‫پدرت چه طور مُرد؟
‫سوخت.
‫اما شنیدم، اون روز این قدر کتکم زده بود که از خونه فرار کردم
‫هوی! عوضی!
‫روز مرگ پدرم...
‫و 6ماه قبل از فوتش رو
‫اصلاً به خاطر نمیارم.
‫نمی دونم چرا اون 6ماه رو به یاد نمیارم
‫چرا اون ماه ها رو فراموش کردم؟
‫علتش رو نمی دونم.
‫آقای ریو، نباید دور شید!
‫آقای ریو!
‫تو چه طور...
‫آقای ریو، می خوای اختلال ترس هم بگیری؟
‫وقتی داری هیپونیتزم می شی، نباید این طرف و اون طرف بری
‫خطرناکه. ممکنه کار دست خودت بدی.
‫اگه شوک روحیت تحریک بشه چی؟
‫اون موقع، بیا و جمعش کن.
‫اما آخه...
‫«کی»... «کی» اونجا چیکار می کرد؟
‫- چای بخور. ‫- باشه.
‫راستی،
‫به نظرت...
‫«کی»، یه ربطی به بچگی هام داره.
‫اگه نداره، پس برای چی، یه دفعه سر و کله ش پیدا شد؟
‫خودت گفتی توی ضمیر ناخودآگاهمه.
‫نمی دونم.
‫می ترسم وقتی با اون روانشناسه راجع به کودکیم صحبت کنم،
‫یه دفعه، سر و کله «کی» پیدا شه.
‫می دونی؟
‫بعضی از روانشناس ها، از بقیه بهترن.
‫بعیده که اون روانشناس، اندازه ی من سرش بشه
‫ای خدا. عجب گیری کردیم.
‫یارو، یه حس و حال عجیبی داشت.
‫- خیلی از تو بهتره. ‫- چی؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫خیلی تیز و باهوشه. ‫فکر کنم راحت فکر آدم رو می خونه.
‫ای وای. عجب گیری کردم، ها! ‫این...
‫آهای.
‫وقتی برای اولین بار یه روانشناس رو می بینی، ‫حس می کنی خیلی سرش می شه.
‫هممون، برای جذب مشتری همچین کاری می کنیم.
‫خیلی از تو بهتره.
‫اصلاً می دونی چیه؟
‫- روانشناس های فوق متخصص، ادای شمن ها رو در میارن. ‫- حالا چیکار کنم؟
‫- بیچاره شدم. ‫- بعضی هاشون هم زنگوله تکون می دن
‫و روی نی بر می ایستن.
‫- ای خدا. ‫- خیلی از تو بهتره.
‫چی؟
‫لیاقتت همونه!
‫عجب آدمیه، ها!
‫سو یول، سگرمه هات رو تو هم نده! ‫چیزی نمی شه، بابا.
‫ترسوندیم! یه خبر بده، بابا!
‫یعنی می گی در بزنم؟
‫نگران نباش.
‫به اون کمکی که کردی فکر کن.
‫بعید می دونه توی گزارش بنویسه، دیوونه ای.
‫کمک؟
‫مگه من کمک کردم؟
‫هوی گیوم که در امانه. ‫«کیم گیه سیک» هم گرفتیم.
‫برای چی دست از سرم بر نمی داری؟
‫مگه نشنیدی دکتر چی گفت؟
‫ظاهراً حتی اگه خودم هم بخوام، ‫نمی تونم ترکت کنم.
‫حالا تو سعیت رو بکن، عوضی!
‫اصلاً بیخیالش.
‫تازه، چرا اون طور شد؟
‫تازه؟ کی؟
‫وقتی توی حالت هیپنوتیزم بودم، چه طور وارد ناخودآگاهم شدی؟
‫مغزت کف دستمه.
‫اگه من نبودم، هنوز، با گریه و زاری
‫دنبال راه می گشتی.
‫«کی، بیا بیرون! بیا بیرون!»
‫پسر، تو خیلی قابل پیش بینی هستی.
‫ساکت باش دیگه.
‫ساکت.
‫چقدر از بچگیم رو یادته؟
‫بذار ببینم. کودکیت...
‫اون سری که حسابی ترسیده بودی.
‫اون بار که ربات «دونگ یول» رو خراب کردی و گردن نگرفتی
‫آره، همین چیزها رو می گم.
‫چی از قبل و بعد از مرگ پدرم یادته؟
‫الآن چی یادمه؟
‫آره، الآن.
‫هوی گیوم.
‫ای خدا. بیخیال این «هوی گیوم» نمی شی؟
‫الآن داری به چه فکر می کنی؟
‫چی؟ به چیزی فکر نمی کنم.
‫برای چی صورتت سرخ شده؟
‫کجا سرخ شده؟
‫حتی هم اگه سرخ شده باشه، ‫به خاطر عصبانیته.
‫دیگه ساکت باش. بذار رانندگیم رو بکنم.
‫برای چی حین رانندگی، حواسم رو پرت می کنی؟
‫[ پلیس ]
‫[ کلانتری سام گیونگ ]
‫پدرم مُرد.
‫چی گفتی؟
‫پدرم مُرد.
‫من کشتمش؟
‫- زنگ بزن اورژانس. ‫- چشم، قربان.
‫حالت خوبه؟
‫زنگ بزن اورژانس.
‫حالا چیکار کنم؟
‫- اینجا رو. بهش دست نزن. ‫- باشه.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫راحت بشینید.
‫بدن...
‫و ذهنتان را آرام کنید. ‫[ پلیس و شهروندان، برابر هستند ]
‫چیکار می کنی؟
‫مشاوره رفتی؟
‫آره.
‫به اون روانشناسه هم مراجعه کردم.
‫درک نمی کنه که سرم شلوغه. ‫میگه باید بازم برم
‫حالا حتماً لازمه؟
‫نمیشه بگی پیش مشاور رفتم و ‫توی مدارک هم ثبت...
‫باشه، میرم. ‫باید مشاوره بگیرم.
‫سلامتی ذهن هم مهمه.
‫وقتی احساس خشم می کنید، ‫خشم خود را سرکوب کنید.
‫می دونی کمیسر بهم چی گفت؟ ‫[ رئیس کلانتری: گواک بونگ پیل ]
‫«مسخره اش رو در آوردید»
‫ها؟
‫نقل محفل رسانه ها شدیم.
‫اون قاچاقچی که دستگیر کردیم،
‫توی روز روشن، از اتوبوسی که ‫داشت می بردش زندان، فرار کرد.
‫یه دختری هم، تحت تأثیر مواد، ‫پدرش رو کشت.
‫پدرش، قبلاً پلیس بود.
‫حالا رسانه ها روی همین مسئله ‫مانور میدن.
‫آره. جریان این پرونده رو شنیده بودم.
‫ولی در جریان جزئیاتش نیستم.
‫این یارویی که قبل پلیس بود، کیه؟
‫توی حوزه استحفاظی ما کار می کرد؟
‫چی؟
‫مثلاً اگه بفهمی کیه، می خوای برای عرض تسلیت، ‫واسه خانواده ش، گل و گیاه بفرستی؟
‫چرا این قدر داد می زنه؟ ‫امروز چشه؟
‫- سو یول. ‫- بله؟
‫چقدر طول می کشه تا خیابون های
‫مونیانگ رو از «چشم»، پاک کنیم؟
‫چی؟
‫این که وظیفه ی پلیس مبارزه با مواد مخدره.
‫چه ربطی به پلیس مبارزه با فساد داره؟
‫تموم مأمورهای پلیس می دونن که ‫پلیس مبارزه با مواد مخدر
‫نیست و نابود شده.
‫مگه کل گروهشون رو با «کیم گیم سیک» دستگیر نکردید؟
‫چطور روت میشه این حرف رو ‫بهم بزنی؟
‫آره، درست میگی. ‫ولی...
‫یعنی میگی باید از سر تقصیرهاشون می گذشتم؟
‫دستگیر کردن پلیس های فاسد، وظیفه ی ماست دیگه.
‫هنوز واحد جدید «لی هوی گیوم» رو مشخص نکردن.
‫فعلاً به عنوان نیروی پشتیبانی گروهمون، ‫مشغول به کار میشه.
‫چی؟
‫آخه چرا اون؟
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫چرا تعجب کردی؟
‫آغازگر این گند، تو و «هوی گیوم» بودید دیگه.
‫حالا هم جای غر زدن، ‫برو دست به کار شو
‫که باید از شر هر چی «چشم» و «تخم چشم» خلاصمون کنی.
‫باید تموم تلاشت رو کنی که ‫اون فراری، دستگیر بشه. خب؟
‫لعنتی.
‫اشکالی ندارد. اشکالی ندارد.
‫بازپرس لی، صبر کن.
‫این چیه؟
‫مال توئه.
‫[ پیک عجب ]
‫این چیه؟
‫[ ضد چروک ]
‫من که چروک ندارم.
‫سلام.
‫توی ماشین، منتظرم.
‫باشه.
‫چی؟ اینا چروکن؟
‫ازش استفاده می کنم.
‫ایول.
‫پوستم داره برق می زنه.
‫- یا خدا. ‫- بریم.
‫باشه. سوار شو.
‫خیلی خب.
‫فعلاً، نیروی پشتیبانی گروهتم.
‫یه چیزی، پرید تو گلوم.
‫حالت خوبه؟
‫می دونم. بهم گفتن.
‫مظنون هنوز بی هوشه؟
‫تا اون جایی که من می دونم، آره.
‫اون شب...
‫به سلامت رسیدی خونه؟
‫آره. اگه به سلامت نرسیده بودم، ‫اینجا چیکار می کردم؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- بلدم برم خونه. ‫- آها.
‫درسته.
‫آخه این چه سؤالی بود؟
‫گفتم یه سؤالی بپرسم دیگه. ‫نصفه شب بود دیگه.
‫آره. روی رانندگیت تمرکز کن. ‫حواست به جاده باشه.
‫- نگران نباش. مسیر درست رو داریم میریم. ‫- باشه.
‫ای بابا. ‫هوای امروز هم که گرد و غباره.
‫آره.
‫می دونم که یه قهرمان، این حرف رو نمی زنه،
‫ولی شما دو تا، یه کاسه ای، زیر نیم کاسه تونه. نه؟
‫زر مفت نزن، بابا!
‫ولم کن.
‫بذار یه هشداری بهت بدم.
‫قهرمان ها، توی بحث عدالت و عشق، ‫کم نمی ذارن.
‫- مفهومه؟ ‫- من که حرفی ندارم.
‫- ولم کن دیگه. می خوای بزنم... ‫- بیا دیگه.
‫باشه. یه لحظه یه چیزی ازم افتاد.
‫- زود باش. ‫- باشه.
‫[ پلیس ]
‫[ نوار پلیس، لطفاً رد نشوید ]
‫[ باک جونگ هاک ]
‫- همین خونه ست؟ ‫- آره. چطور مگه؟
‫این یارویی که مُرده، اسمش «باک جونگ هاک»ـه؟
‫می شناسیش؟
‫ولم کن.
‫به نفعته با ما همکاری کنی.
‫افسر ارشد، باک جونگ هاک، ‫تمامی مدارک، پیش ما هستن.
‫چی؟ کدوم مدارک؟
‫- دروغ نگو، بی شرف. ‫- بریم.
‫دستتو بکش!
‫به نظرت، عجیب نیست؟
‫به من گفتن که مظنون، یه دختر ‫حدوداً بیست ساله ست.
‫-ولی هیچ کدوم از وسایلش رو نمی بینم. ‫- چی؟
‫کمد و جا کفشی هم گشتم، ولی فقط ‫وسایل رو قربانی رو دیدم.
‫خانم «باک یونگ جو»، جواب آزمایش ‫مواد مخدر شما...
‫مثبته.
‫[ مدرک ]
‫اینو...
‫از کجا گیر آوردید؟
‫[ مدرک ]
‫نمی دونم.
‫یادم نیست.
‫فقط شما و پدرتون توی خونه بودید. درسته؟
‫آره، فکر کنم.
‫مرگ پدرتون، خاطرتون هست؟
‫نمی دونم.
‫واقعاً نمی دونم.
‫اینو یادته؟
‫همیشه همین قدر لاغر مردنی بود؟
‫باورم نمیشه که اون مظنون اصلی باشه.
‫معلم خصوصیش،
‫معلم خصوصیش، احتمال مورد آزار و اذیت قرار گرفتنش رو ‫به پلیس گزارش کرد.
‫ممکنه به این انگیزه، دست به قتل زده باشه؟
‫«باک جونگ هاک» عوضی.
‫یعنی واقعاً خشم ناشی از اخراجش رو ‫روی دخترش خالی کرد؟
‫بازم، این دلیل نمیشه که بکشش.
‫مادرش، خیلی وقت پیش، مهاجرت کرد به آمریکا. ‫گوشیش هم جواب نمیده.
‫[ باک یونگ جو ]
‫این چیه؟
‫این دفتر حسابیه که پدرم قایمش کرده بود.
‫بهم گفت که توی کمد مدرسه ام ‫قایمش کنم.
‫[ رستوران ماهی تن، دکتر کیم ]
‫این برای دستگیر کردنش، کفایت میکنه؟ ‫[ ساخت و ساز جونگ جین - باک یونگ جو ]
‫بعدش هم دیگه نمیاد خونه؟
‫ولی چرا فرار نکرد؟
‫دیگه بچه نبود که.
‫مطمئنم که بارها تلاش کرد که فرار کنه.
‫شاید فکر می کرد که...
‫جایی واسه رفتن نداره.
‫اون وقت، به معنای واقعی، بزرگ شد.
‫فکر نکنم با ما حرف بزنه.
‫ببین کجاها رفته. ‫آمار حساب بانکیش هم در بیار.
‫باید آمار جایی که ازش مواد گرفته رو ‫در بیاریم.
‫مشغول شو.
‫[ دفتر وکالت نام یوک سوک ]
‫مشتری داری!
‫- چی بهت گفتم؟ ‫- درد داره.
‫تلاش هامون جواب دادن.
‫- خواهش می کنم. ‫- بگیر اون مرد رو!
‫در رو واسه ش باز کن!
‫بیا، دعا کن.
‫- نه، نمی خوام. ‫- بیا دیگه.
‫خواهش می کنم.
‫دعا کن. همین وسط وایسا و دعا کن.
‫ممنونم.
‫- خواهش می کنم. ‫- خواهش می کنم.
‫- خواهش می کنم بهش کمک کن.
‫- دعا کن دیگه. ‫- آخه این چه کاریه؟ ‫[ اتاق کنفرانس ]
‫این چه کاریه؟
‫[ آرزوهای بهترین ها را برای شما دارم ]
‫مامانم نگران مجرد بودن و رکود کسب و کارم بود.
‫می خواست با این کار، خوش شانسی رو وارد زندگیم کنه.
‫بله، درک می کنم.
‫- اینو واسه ت آوردم. ‫- عالیه. قشنگه.
‫خیلی خب.
‫- سلام کن. این مادرمه. ‫- سلام.
‫چی؟ ایشون همون خانمیه که ‫تازه داشت دعا می کرد.
‫- آره. خودش بود. ‫- بله.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تعریفتون رو زیاد شنیدم. ‫- بله.
‫این کارو نکن. این کارو نکن.
‫چیکار می کنه؟
‫چه چهره ی فوق العاده ای دارید.
‫- دیگه تنهاتون می ذارم. ‫- ممنون.
‫- من دیگه برم. ‫- داری می ترسونیم.
‫- مراقب ماشین ها باش. ‫- بسه دیگه.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ. برو دیگه. باید به کارم برسم.
‫[ پرونده پدرکشی باک یونگ جو ]
‫این همون پرونده ایه که جریانش رو ‫واسه م تعریف کردی؟
‫- بله. ‫- یه نگاه بهش انداختم.
‫کارت خیلی درسته، ها.
‫تو همیشه خودت رو درگیر پرونده هایی ‫می کنی که بقیه بهشون توجهی ندارن.
‫نه، قصدم کمک نیست.
‫باهاش یه آشنایی دارم. ‫یه مقدار دلم واسه ش می سوزه.
‫خودم به عهده ش می گیرم. وظیفمه.
‫خودت می دونی که چقدر دوستت دارم. نه؟
‫ممنونم، آقای «نام».
‫- بیا تو. ‫- آقای «نام»، باهاتون کار دارن.
‫هوی گیوم.
‫درسته که «باک یونگ جو» پدرش رو کشت،
‫ولی بازم باید گفت که اون، سال ها ‫قربانی خشونت خانگی بود.
‫انگار هیچ کس رو در کنارش نداشت ‫که به دادش برسه.
‫می خواستم هر قضاوتی که در قبالش انجام بشه، ‫عادلانه باشه.
‫شاید آقای «نام»، عجیب و غریب باشه، ‫ولی کارش رو خوب بلده.
‫آره، کارش رو خوب بلده.
‫- با احتیاط رانندگی کن. ‫- باشه، خداحافظ.
‫سو یول.
‫جریانت با قربانی رو...
‫جه سون بهم گفت.
‫آها.
‫امیدوارم خودت رو
‫مسئول عذاب هایی که «باک یونگ جو» کشید، ندونی.
‫نباید اون موقع که اخراج شد، ‫پرونده ش رو می بستیم.
‫دخترش بهمون گفت که بفرستیمش هلفدونی.
‫ولی من فرستادمش خونه.
‫اون عوضی...
‫تو تمام تلاشت رو کردی.
‫لعنت به من. اگه اون موقع، بیشتر دقت می کردم،
‫می فهمیدم که
‫واسه چی می خواست آمار پدرش رو ‫به پلیس بده.
‫بله، بفرمایید.
‫«سین جو هیوک» هستم. روانشناس پناهگاه.
‫تشریف نیاوردید.
‫امروز رو نمی تونید بیاید؟
‫نه. می خواستم خبرتون کنم. ‫پاک یادم رفت.
‫فردا بعد از ظهر، وقت دارم.
‫زمانش مناسبه؟
‫فردا؟ ‫الان دارم روی یه پرونده کار می کنم.
‫بعید می دونم، بتونم.
‫که این طور.
‫پس هر موقع اومدید، قدمتون روی چشم.
‫چرا اینور اونور رو نگاه می کنید؟
‫کس دیگه ای هم می بینید؟
‫نه.
‫[ سوپرمارکت ] ‫[ سبزیجات و میوه ]
‫اینجا با ماشین، چهل دقیقه تا خونه اش فاصله داره.
‫آخه واسه چی این همه راه رو ‫واسه خرید همچین چیزی اومد؟
‫فکر کنم قبلش واسه قتل، برنامه ریزی کرده بود.
‫احتمالاً نمی خواسته بفهمیم از کجا خریدش.
‫ولی مواد باعث شد که بر خلاف نقشه اش، ‫خودش رو تحویل بده.
‫پس چرا از کارت بانکی خودش استفاده کرد؟
‫واسه چی تراکنش هاش...
‫فکر کردی به این سادگیا میشه مرتکب ‫یه قتل بی نقص شد؟
‫توی کار عملی، تجربه خیلی مهمه.
‫اصلاً ولش کن. ‫برو دوربین ها رو چک کن.
‫اینجا تنها جاییه که مطمئنیم بهش ‫مراجعه کرده.
‫بله.
‫لعنتی.
‫حس می کنم از این هم یه پرونده ی مشکل ‫در میاد.
‫خانم «باک»، توی پرونده ی شما، ‫یه سری چیزها هست که میشه روشون مانور داد.
‫شما در دوران بچگیتون، بارها مورد ‫آزار و اذیت قرار گرفتید.
‫تازه شم، می تونیم به دادگاه بگیم که ‫شما تحت تأثیر مواد، دست به قتل زدید.
‫یادشون باشه؛
‫باید به من اعتماد کنید.
‫فرمانده ریو از من خواست که ‫تمام و کمال در خدمتتون باشم.
‫هر چی هست رو می تونید به من بگید.
‫در نهایت آرامش، همه چی رو به من بگید.
‫هیچ رازی...
‫خانم باک؟
‫خانم باک یونگ جو؟
‫ببخشید.
‫امروز چه تاریخیه؟
‫بله؟
‫چی پیدا کردید؟
‫بیا اینو ببین.
‫- از اول بیارش. ‫- چشم، قربان.
‫دختره ی دیوونه!
‫یونگ جو.
‫نکن.
‫- بابا. ‫- دیوونه شدی؟
‫من باباتم. چطور دلت میاد...
‫نکن.
‫به من نزدیک نشو!
‫فکر کردی بیخیال میشم؟
‫کور خوندی.
‫من...
‫بیدار شدم.
‫کار رو به نحو احسن انجام دادم.
‫حس می کنم...
‫چشم هام باز شدن.
‫بعدش چی؟
‫اینو توی لپ تاپ «باک یونگ جو» پیدا کردی؟
‫آره. پاکش نکرده بود. ‫انگار می خواست ببینیمش.
‫ظاهراً ضبطش کرد و واسه کسی فرستادش.
‫سعیمون بر اینه که رد آی پی ـش رو بزنیم،
‫ولی ظاهراً از دارک وب استفاده کرده. ‫بنابراین، کار سختی در پیش داریم.
‫شاید همدستش بوده. ‫شاید داشته باهاش حرف می زده.
‫اگه همدستی در کار باشه...
‫به نظرتون، «چشم» رو از اون گرفته؟
‫ممکنه.
‫افسر «او گیونگ ته» از گروه دوم پلیس مبارزه ‫با فساد صحبت می کنه.
‫چی؟
‫چند روز صحبت نکرده بود،
‫ولی امروز، حاضر شد وکیلش رو ببینه ‫و حتی با پرستارها هم گپ زد.
‫ولی بعدش، یهو پنجره رو شکست و ‫رگ خودش رو زد.
‫خدا رو شکر، زود پیداش کردن. ‫زود به دادش رسیدن
‫و بهش آرامبخش زدن.
‫حواست بهش باشه.
‫من باید جایی برم.
‫کجا؟
‫واسه چی، من باید همچین چیزی رو ببینم؟
‫خواهش میکنم.
‫من از این جور چیزها بدم میاد.
‫حتی فیلم های این طوری هم نگاه نمی کنم.
‫چرا واسه اون یارو نمی بریش؟
‫مگه نمی گفتی یه روانشناس تیز ‫و باهوش رو دیدی؟
‫من از این جور چیزها نگاه نمی کنم.
‫نمی تونم پیش اون برم. پیچوندمش.
‫وجداناً یه بار نگاهش کن. ‫واقعاً نمی فهمم جریانش چیه.
‫خودت گفتی دیگه. ویدئوی یه قتل واقعیه.
‫میگم... چرا همچین بلایی سرم میاری؟
‫ای خدا. عجب آدمی هستی تو؟
‫نه. بذارش زمین.
‫نه، این کارو نکن. ‫بذارش زمین ببینم!
‫اگه اینو بزنی تو سرش، می میره.
‫- «سو یول»، دیوونه شدی؟ ‫- میگم این کارو نکن!
‫- آروم باش. ‫- چرا...
‫خودت دیگه می دونی وقتی می زنه به سرش، ‫چطور میشه.
‫ویدئو رو نگاه کن.
‫جدی جدی می خواد بزنت. ‫وای، نه!
‫نه.
‫نگاهش کن دیگه!
‫آروم باش.
‫نگاهش می کنه.
‫بعدش چی؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫گس لایتینگ؟
‫] نوعی دستکاری روان شناختی است که در آن یک شخص یا گروه، ‫بذر شک را در فرد یا گروه هدف کاشته، و با این کار موجب می گردد ‫که آن‍ها در مورد حافظه، ادراک یا قضاوت خود پرسش کنند. [
‫یه سری آدم ها هستن که
‫عزت نفس و اعتماد به نفس پایینی دارن.
‫کمبود محبت، مورد آزار قرار گرفتن و ‫کتک خوردن
‫در دوران بچگی، همچین بلایی سر آدم میاره.
‫معمولاً این آدم ها، اهداف خوبی هستن.
‫چرا؟
‫چون گس لایت کردنشون کار راحتیه.
‫ولی بخش ترسناکش اینه که...
‫قربانی، دیگه نمی تونه بد رو از خوب تشخیص بده.
‫و فکر می کنه، هر چی که
‫شخص گس لایت کننده می خواد، اونا هم می خوان.
‫چه درست باشه، چه غلط.
‫پس یعنی میگی...
‫یکی بهش گفته بود که مرتکب قتل بشه؟
‫واقعاً همچین روانی هایی وجود دارن؟
‫بله که وجود دارن.
‫به طرز عجیبی، اینجا هم هستن.
‫یعنی میگی، منم روانیم؟
‫شاید نه.
‫بگذریم.
‫اون شخصی که این دختر زرد پوش ‫خیلی بهش اطمینان داره رو پیدا کن.
‫کلید حل معما، همینه. ‫[ تسلی بخش قلب ]
‫حالش چطوره؟
‫شوکه شده بود.
‫بهش دو تا آرامبخش زدیم.
‫یه مقدار طول می کشه تا بیدار شه.
‫شاید چون تعداد ملاقاتی هاش زیاد بودن، ‫مضطرب شد.
‫مگه امروز، زیاد ملاقاتی داشت؟
‫می دونم وکیلش اومده بود.
‫ولی مگه غیر اون هم، کسی اومد؟
‫همه اش ساکت بود. به ندرت حرف می زد.
‫تا اون جایی که من یادمه، ‫رفیقی نداشت.
‫بیخیال رفیق هاش.
‫معلمی هست که خیلی دوستش داشته باشه؟
‫مگه یونگ جو گفت که ‫از من خوشش میاد؟
‫راستش نه.
‫در کل کسی بود که باهاش رابطه ی ‫خوبی داشته باشه؟
‫یه بار، «یونگ جو» از خونه فرار کرد.
‫- از خونه فرار کرد؟ ‫- بله.
‫فکر نمی کردم همچین کاری کنه.
‫ولی با یه زورگوی بدنام از خونه ‫فرار کرد.
‫اسمش چی بود؟
‫گا یونگ. ‫«کو گا یونگ»
‫کو گا یونگ.
‫آها.
‫راستی، اون دختره...
‫که بارونی زرد پوشیده بود، ‫جریانش چیه؟
‫اگه می دونستم که نمیومدم اینجا.
‫شاید اون گس لایت کننده بهش گفت ‫که همچین لباسی بپوشه.
‫- اون هم زردش رو. ‫- نمی دونم.
‫واسه چی همه اش افتادی دنبالم؟
‫چون کنجکاو شدم.
‫می خوام بدونم کی پشت این قضیه ست.
‫نشونمون بده!
‫هوی، در رو باز کن. یالا!
‫در رو باز کن. ‫باز کن.
‫تو کی هستی؟
‫سفارش آوردی؟
‫هوی! سفارش آوردن.
‫سیگار هم آوردی؟
‫چیه؟ واسه چی دست خالی اومدی؟
‫آخه مگه پیک، دست خالی میاد؟ ‫خیلی خوشگلی، ها.
‫شاید پیک نیستم که دست خالی اومد.
‫چرا این قدر بی تربیتی؟
‫این عوضی منو زد! ‫بکشش!
‫- بوتون کشتمون. ‫- هوی.
‫- دردش چیه؟ ‫- تو کی هستی؟
‫من...
‫بسپارش به من.
‫ای خدا.
‫بیا اینجا ببینم. تو هم بیا. ‫مرتیکه.
‫پدر و مادرتون می دونن چیکار می کنید، کثافت ها؟
‫واقعاً نگران آینده ی این کشورم.
‫عوضیا!
‫کارهای که «باک یونگ جو» انجام داد، ‫به این ترتیبن:
‫خونه رو ترک کرد،
‫به ایستگاه اتوبوس رفت، سوار اتوبوس شد،
‫بعد از پل «جونگ سو» پیاده شد،
‫یه بارونی خرید و به همون ایستگاهی که ‫ازش اومد، برگشت.
‫ظاهراً که آره.
‫واسه برگشتن به خونه، باید با همون اتوبوس...
‫نه.
‫مسئله ی اینکه با همون اتوبوس برگشت، ‫مهم نیست.
‫زمان!
‫برگشتن به پل «جونگ سو» و سوار اتوبوس شدن، ‫یه ساعت طول کشید.
‫بین پیاده شدن از اتوبوس و خریدن بارونی، دقیقاً...
‫47دقیقه فاصله ست.
‫پس قبل از خرید اون بارونی، ‫با یکی ملاقات داشته.
‫سؤالمون این بود که واسه چی، این همه راه رو ‫واسه خرید یه بارونی رفت.
‫هدف «باک یونگ جو» از رفتن به اونجا، ملاقات ‫با اون یارو بود، نه خرید بارونی.
‫فیلم ها رو جمع کردی؟
‫آره، حتی فیلم دوربین اون کافه ای که ‫بهش رفت هم در آوردم. همه چی حی و حاضره.
‫پسر، تو نعمته زندگی منی. ‫بریم. خداحافظ!
‫- بریم. ‫- می بینمتون.
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫♫ تولدت مبارک، «کو گا یونگ» عزیز ♫
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫تشویق!
‫از الان تا لحظه ی خاموش شدن شمع ها،
‫باید هر چی از «باک یونگ جو» می دونی رو بهم بگی.
‫تا لحظه ی خاموش شدن شمع ها.
‫بهت گفتم که. چیزی زیادی درباره ی ‫باک یونگ جون نمی دونم.
‫کی گفت، دوست منه؟
‫عجب گیری کردم، ها.
‫من که تا حالا ندیدمش.
‫میشه برم خونه؟
‫دروغگو.
‫آقا، اون یه بار از «یونگ جون»، اخاذی کرد.
‫کی؟ ‫خفه شو، بابا!
‫- دخترها، ساکت باشید. ‫- چی گفتی؟
‫- هوی! ‫- می خوای بکشمت؟
‫ولم کن!
‫ساکت!
‫♫ حرف نزنی، می بازی ♫
‫♫ خارج از ریتم بگی، باختی ♫
‫♫ حالا! برو! ♫
‫- بدبخت ‫- دبیرستان مونیانگ
‫- بیست ساله ‫- مطرود
‫- بیمارستان روانی ‫- چی؟
‫- خارج از ریتم که نگفتم. ‫- نه.
‫چی گفتی؟
‫قبلاً توی بیمارستان روانی بستری بود.
‫به اصرار معلم خصوصیش، اونجا بردنش. ‫شما هم دیدید دیگه. نه؟
‫بیمارستان روانی نبود که. ‫پناهگاه جوانان بود.
‫پیش یه روانشناسی در پناهگاه جوانان بردمش.
‫پناهگاه جوانان؟
‫اسم روانشناسش رو یادتونه؟
‫راستش، نه. ‫یه نفر بهم معرفیش کرد.
‫[ امور مدرسه ]
‫چند لحظه، گوشی دستتون باشه. ‫باید یه نگاه بندازم.
‫یونگ جو، روز حادثه، به ملاقات این یارو رفت.
‫ببینم می تونم آمارش رو در بیارم؟
‫الو؟
‫- بله؟ ‫- اسمش رو پیدا کردم.
‫«سین جو هیوک»
‫سین جو هیوک؟
‫می دونم که «یونگ جو» خیلی ازش خوشش میومد.
‫لعنتی.
‫بعدش دیگه تنهایی می رفت پناهگاه ‫که فقط اون یارو رو ببینه.
‫قبل از اینکه وکیل «نام» بیاد اینجا
‫یکی اومده بود، دیدنش.
‫اسمش سین جو هیوکه.
‫هویتش رو تأیید کردم. ‫اسمش، سین جو هیوکه.
‫اون روز،
‫بعد از اتمام ملاقات با اون، ‫رفت یه بارونی خرید
‫و به محض اینکه پاش رسید به خونه، کشتش.
‫همه ی انگشت ها، به سمت سین جو هیوکه.
‫چی شده که الان تشریف آوردید؟
‫یه مسئله ای فکرم رو مشغول کرده.
‫شنیدم که روانی ها...
‫اونایی که هیچ کس رو ندارن، تحریک میکنن.
‫شنیدم حتی ترغیبشون می کنن به آدم کشی.
‫اگه پلیس، شروع به کند و کاو کنه، ‫چی میشه؟
‫به نظر من، اون روانی، قربانی رو مجبور می کنه ‫که خودکشی کنه
‫و هر چی مدرک بر علیه اش هست رو ‫نیست و نابود کنه.
‫نظرت چیه؟
‫منظورتون «یونگ جو»ـه؟
‫بگو ببینم...
‫واسه چی «باک یونگ جو» به دیدنت اومد؟
‫روز قتل و حتی دقیقاً قبل از خودکشی ناکامش،
‫تو رو دید.
‫هر چی می گردم، بیشتر به اسم تو ‫بر می خورم.
‫پس طبیعیه که بهت شک کنم.
‫چی؟ خودکشی ناکام؟ ‫منظورتون چیه؟
‫شنیدم که فقط بله، قربان گوی تو بود.
‫فقط با تو حرف می زد. ‫فقط به تو اعتماد داشت. ولا غیر!
‫واسه همینم این کار رو کردی؟
‫بازی دادن یه دختر معصوم، واست لذت بخش بود؟
‫دلیل این دیوونه بازی هات چیه؟
‫دیوونه بازی ها؟ ‫چی میگی؟
‫تو رو مخش کار کردی که مرتکب قتل بشه ‫و همه چی هم فیلمبرداری کنه.
‫به نظرت این دیوونه بازی نیست؟
‫چی رو فیلمبرداری کنه؟
‫منظورتون اینه که قتل رو فیلمبرداری کرد؟
‫سین جو هیوک!
‫یونگ جو.
‫این روزها، همه اش خونه تنهایی؟
‫نمی خوام با تو حرف بزنم.
‫شاید صحبت کردن با من
‫آرامشت رو بهت برگردونه.
‫- آقای سین. ‫- بله؟
‫می دونم که تهش منو رها می کنی.
‫تهش، منو می فرستی خونه.
‫اگه کمکی از دستت بر نمیاد...
‫دهنت رو ببند و سرت به کار خودت باشه.
‫- یونگ جو. ‫- تو آرامشم رو بهم بر می گردونی؟
‫خواهشاً، زر مفت نزن.
‫یونگ جو. ‫یونگ جو!
‫آقای ریو،
‫شما اسم اینو می ذارید، گس لایتینگ؟
‫پس چرا رفتی بیمارستان؟
‫عذاب وجدان داشتم.
‫همه اش به این فکر می کردم که اگه
‫بیشتر مواظبش میبودم، همچین کاری نمی کرد.
‫می خواستم اگه بشه، کمکی بهش بکنم.
‫راستی،
‫به نظر شما، واسه چی صحنه ی قتل رو ‫فیلمبرداری کرد؟
‫واسه چی می خواست بقیه ویدئو رو ببینن؟
‫می خواست بقیه ویدئو رو ببینن؟
‫نظرت اینه؟
‫اگه اون شخص، موفق به گس لایت کردنش ‫شده باشه،
‫راحت هم می تونسته مجبورش کنه
‫ویدئو رو پاک کنه.
‫آقای ریو، احیاناً...
‫شما هم همچین چیزی رو تجربه کردید؟
‫چی گفتی؟
‫واسه چی از صحبت درباره ی بچگیتون ‫طفره رفتید؟
‫احیاناً...
‫همیشه وقتی یه پرونده رو بهتون میدن، ‫این قدر درگیرش میشید؟
‫چه نقشه ای تو سر داری؟
‫چرا یهو بحث رو آوردی سمت من؟
‫چهره تون سرخ و نفس کشیدن و حرف زدنتون هم ‫سریع شده.
‫دارید ناراحت میشید.
‫- نظرتون چیه بشینید که... ‫- نه، نه.
‫ببین، آقای سین جو هیوک،
‫می دونم که خیلی داری حال می کنی.
‫متأسفانه، ابداً موفق نشدی که ذره ای از ‫شکم رو برطرف کنی.
‫چرا؟
‫چون زیادی منطقی هستی. ‫بحث هات هم زیادی با دلیلن.
‫وقتی این چیزها رو می بینم، ‫بیشتر شک میکنم.
‫[ بیمارستان روانی مونیانگ ]
‫خب...
‫منو یادته؟
‫منو قبلاً دیدی.
‫می دونی چه اتفاقی...
‫یونگ جو، می دونی...
‫چیکار کردی؟
‫پدرم...
‫رو کشتم.
‫خب...
‫اون جنسی که علامت چشم روش بود رو...
‫از کجا آوردی؟
‫کی بهت دادش؟
‫اون آدم...
‫چشم هام رو باز کرد.
‫الان دیگه، همه چی درست میشه.
‫بدبختی تموم شد.
‫پس اون آدم...
‫اون آدم بهت مواد داد
‫و گفت پدرت رو بکشی؟
‫آره، می دونم که خیلی واسه ت سخت بود. ‫درک می کنم.
‫اگه همه چی رو بهم نگی، ‫نمی تونم بهت کمک کنم. خب؟
‫بگو ببینم... اون آدم کیه؟
‫سین جو هیوکه؟
‫روانشناس پناهگاه رو میگم.
‫یونگ جو، خودت رو جمع و جور کن. ‫باید بهم بگی.
‫وگرنه، نمی تونم بهت کمک کنم.
‫مطمئنم که اون یارو بهت گفت خودت رو بکشی.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫آمار «سین جو هیوک»، پاک پاکه.
‫هیچ رابطه ای با مواد نداشته.
‫داوطلبانه اومد اینجا و آزمایش اعتیاد داد.
‫واسه وکیل «نام»، یه مشت مقاله درمورد ‫گس لایتینگ فرستاد.
‫مِن جمله موارد مشابهی که خارج از کشور ‫اتفاق افتادن.
‫میگه حاضره هر کاری بکنه که ‫به «یونگ جو» کمک کنه.
‫شاید اتفاقی بوده.
‫بارها توی پرونده های دیگه هم ‫همچین چیزی دیدیم
‫چیزی هست که ما ازش خبر نداریم؟
‫واسه همینه که به این یارو شک داری؟
‫نه.
‫پس چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫شاید از سر ناچاریه.
‫گیونگ ته، دارک وب چی شد؟
‫ظاهراً پلیس مبارزه با جرم های سایبری هم ‫داره تقلا می کنه.
‫لعنتی. دارم دیوونه میشم.
‫واسه امروز کافیه.
‫بریم استراحت کنیم.
‫مامان، اینو نگاه.
‫باز چی آوردی خونه؟
‫یه نفر، یه گیاه سالم رو انداخته بود دور.
‫- قشنگه؟ ‫- ای خدا.
‫عجب آشغال جمع کنیه!
‫هر چی پیدا می کنه رو میاره خونه. ‫کی می خواد دست از این عادتش برداره؟
‫دارم از گرسنگی می میرم.
‫دست هات رو نشستی که.
‫مامان.
‫اون روزی که برای اولین بار دیدیم...
‫همون روی که «دونگ یول» آوردم خونه...
‫آره. من «سو یول» رو پیدا کردم.
‫جه یی بود؟ ‫نه. جه هوی.
‫اسمت، «جه هوی» بود.
‫یه نفر انداخته بودت توی کوچه.
‫شانس آوردی، من...
‫مامان!
‫«انداخته بود»؟ ‫مگه آشغاله؟
‫بگذریم، اون موقع...
‫- چه شکلی بودم؟ ‫- نذار شروع کنم.
‫داغون بودی.
‫زیر چشمت کبود بود. ‫غرق خون بودی.
‫بوی بدی هم می دادی.
‫من جونت رو نجات دادم.
‫مامان. یادته؟
‫وقتی داشتی حمومش می دادی، این قدر ‫دلت براش سوخت که زدی زیر گریه. مامان!
‫آخ!
‫این سؤال ها چیه می پرسی؟
‫بحث خیلی وقت پیشه!
‫باشه.
‫بیخیال من. ‫غذات رو بخور. تو هم غذات رو بخور.
‫باشه.
‫[ محله گوجین ]
‫آشغال!
‫- خاک تو سرت. ‫- ببخشید.
‫لعنتی.
‫چیکار می کنی؟
‫بازش نکن.
‫چرا؟
‫مگه می دونی اون داخل، چه خبره؟
‫چه خبره؟
‫چیز خاصی نیست. بریم.
‫تو یه چیزی می دونی.
‫برو کنار.
‫برو کنار، احمق! ‫میگم، برو کنار!
‫چی شد؟ ‫کجا رفت؟
‫بیا بیرون، عوضی.
‫بیا بیرون!
‫به من بگو، چی دیدی!
‫بیا بیرون!
‫کجا رفتی؟
‫[ این مکان اجرا داده می شود ]
‫مامانم می خواد مغازه اش رو ببنده؟
‫- دستت رو خوندم. ‫- مامان!
‫ای بابا. ‫بد شد که.
‫[ طولانی مدت ] ‫[ اجاره ماهانه ]
‫مامان، پول هات رو توی شرط بندی باختی ‫که می خوای مغازه ات رو ببندی؟
‫آره؟
‫دیوونه شدی؟
‫تو که پول این کارها رو نداری.
‫هر دو پسرت، مجردن.
‫کل پولت رو به باد دادی؟
‫پول رهن مغازه رو به باد دادی؟
‫چته؟ آبروم رو بردی!
‫من آبروت رو بردم؟
‫آبروی تو رفته یا آبروی من؟
‫خیلی خب.
‫پول تعمیر پیتزاییت در اومد که. ‫خیالت راحت شد؟
‫چی؟ گفتم پول اون رو، سو یول...
‫واسه چی اون باید پولش رو بده؟ ‫مگه تقصیر اونه؟
‫خیلی خب، باشه. ‫بقیه ی پول رو چیکار کردی؟
‫مامان، همه ش رو به باد دادی؟
‫من آلزایمر دارم.
‫چی؟
‫مامانت، آلزایمر داره.
‫بهم گفتن کارت بازی کردن، واسه مبارزه با آلزایمر ‫خیلی خوبه.
‫حالا راضی شدی؟
‫به «سو یول» نگی، ها. ‫خب؟
‫نمی خوام بیشتر از این زحمتش بدم.
‫نمی خوام مراقبم باشی.
‫به وقتش، با پای خودم میرم خانه ی سالمندان.
‫پولش رو واسه اون موقع می خوام.
‫[ انبار ]
‫«یونگ جو»، می خواسته به بهونه ی خودکشی ‫از اینجا فرار کنه.
‫باورم نمیشه.
‫- دوربین های بیرون رو چک کردی؟ ‫- آره.
‫دوربین های جاده ها هم چک کن. ‫نیروی پشتیبانی هم خبر کن.
‫باشه.
‫[ سین جو هیوک ]
‫سلام. می خواستم بهت زنگ بزنم. ‫کجایی؟
‫توی دفترم در پناهگاهم.
‫یه مورد ضروری هست که باید باهاتون ‫در میون بذارم.
‫شاید یه چیزی تو مایه های بازیه.
‫- ها؟ ‫- اون شخصی که داره «یانگ جو» رو کنترل می کنه
‫احتمالاً با ضبط اون ویدیو و به نمایشش گذاشتن
‫می خواسته یه پیغامی رو به ما برسونه.
‫ولی...
‫آخه کدوم روانی، به خاطر یه بازی ‫آدم رو مجبور به همچین کاری می کنه؟
‫- زر مفته. ‫- یونگ جو...
‫الو؟
‫یونگ جو.
‫الو؟ آقای سین، پشت خطی؟
‫یونگ جو، اونو بذار زمین.
‫- آقای سین. ‫- یونگ جو...
‫الو؟
‫اونجا چه خبره؟
‫آقای سین! الو؟
‫[ اتاق مشاوره ]
‫لعنتی.
‫[ پناهگاه رویای جوان، سین جو هیوک ]
‫[ پلیس ]
‫ایشون قربانی رو پیدا کردن.
‫تو پیداش کردی؟
‫اومده بودم بسکتبال بازی کنم
‫که دیدم کف زمین افتاده.
‫حال قربانی چطوره؟
‫زخمش خیلی عمیق بود.
‫ولی خدا رو شکر، زنده می مونه.
‫- خیلی خب. ممنونم. ‫- خواهش می کنم.
‫محله گوجین 1-14؟
‫یونگ جو.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫تا حالا شده...
‫یه چیزی، حالت رو بهم بزنه؟
‫مثل دیدن کرم ها تو دل تابستون.
‫وقتی وول می خورن، آدم می خواد ‫بالا بیاره.
‫همیشه این حس رو به خودم داشتم.
‫همیشه وقتی خودم رو توی آینه می دیدم،
‫حالم بهم می خورد.
‫ای خدا.
‫چرا اون کارو کردی، سین جو هیوک؟
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫چطور اومدی؟
‫این کارها، چیه می کنی؟
‫جاهای غلط رو داری می گردی.
‫به شخص اشتباهی داری نگاه می کنی.
‫اون شخص، الان عصبیه.
‫چی؟
‫کی؟ ها؟
‫اون آدم کیه؟
‫اون کیه؟
‫یونگ جو.
‫باشه. خیلی خب.
‫بذارش زمین.
‫قول میدم، هر جور شده اون آدمی که ‫این بلا رو سرت آورد
‫رو بگیرم.
‫خواهش می کنم، این کارو نکن.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫دو اکتبر.
‫وقتشه.
‫نه!
‫یونگ جو.
‫چرا...
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫حالت چطوره؟ بهتری؟
‫آره، خوبم.
‫هدف نهایی، قتل «باک جونگ هاک» نبود.
‫خودکشی «یونگ جو» هم نبود.
‫از همون اول، همه چی برنامه ریزی شده بود.
‫ولی چرا؟
‫فکر کنم...
‫هدف، منم.
‫هدف شمایید؟
‫جایی که «یونگ جو» رو توش پیدا کردم،
‫خونه ی دوران بچگیم بود.
‫فکر کنم عمداً رفته بود اونجا
‫که به محض سر رسیدنم، جلوی چشم هام ‫خودش رو بکشه.
‫فکر کنم می خواست یه چیزی رو بهم بگه.
‫ولی نمی دونم چی.
‫باید بفهمیم که این یارو، دنبال چیه.
‫کمکم می کنی؟
‫یونگ جو، به خاطر اون کثافت، به اون ‫حال و روز افتاد.
‫صد در صد. ‫کاش بتونم به دردت بخورم.
‫بسیار خب.
‫مطمئنم، خیلی از اونی که فکر می کنی، قوی تری.
‫به خودت باور داشته باش.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫این آیدی و رمز عبور دارک وب «باک یونگ جو»ـه.
‫ممنون.
‫[ ایکس، شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ ایکس: به به! ]
‫[ ایکس: به زودی همدیگه رو می بینیم ]
‫[ وایت زیرو ]
‫تو کی هستی؟
‫منتظرم،
‫جه هوی.
‫از کجا اسمم رو می دونه؟
‫آتش افروزی نبود، قتل بود.
‫باید حافظه مون رو بازیابی کنیم.
‫- ترمز بگیر! ترمز بگیر! ‫- وای، نه!
‫تو یه چیزی می دونی که من نمی دونم. ‫آره؟
‫داری یه چیزی رو ازم مخفی می کنی!
‫چرا ضمیر ناخودآگاه، ذهن رو گول می زنه؟
‫می خواستم یه نفر رو بکشم.
‫حالا کشتیش یا نه؟
‫دوربین رو که چک کردیم، ‫به یه مورد عجیب بر خوردیم.
‫به نظرتون، واسه خودش، یه عذری جور کرد؟
‫حس ششمم میگه، هنوز تموم نشده.
‫پیداش کردم.
‫ممنون. ‫به زودی از اینجا خارجت می کنم.
‫تو کی هستی، عوضی؟
‫حس می کنم دوباره شروع شده.
‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫جه هوی بود.
‫اسم من «این جه هوی» بود.
‫تعداد کتک خوردن هام از تعداد ‫وعده هایی که غذا خوردم هم بیشتره.
‫بعد از مرگ پدرم، ‫سریعاً یه خانواده ی دیگه، به سرپرستی قبولم کردن.
‫پدرت چطور مُرد؟
‫سوخت.
‫ولی شنیدم، اون روز این قدر کتکم زده بود ‫که از خونه فرار کردم.
‫هوی! کثافت!
‫روز مرگ پدرم...
‫و شش ماه قبل از فوتش رو
‫اصلاً به خاطر نمیارم.
‫نمی دونم چرا اون شش ماه رو ‫به یاد نمیارم.
‫چرا اون ماه ها رو فراموش کردم؟
‫دلیلش رو نمی دونم.
‫آقای ریو، نباید دور شید!
‫آقای ریو!
‫تو چطور...
‫آقای ریو، می خوای اختلال ترس هم بگیری؟
‫وقتی داری هیپونیتزم میشی، نباید ‫اینور اونور بری.
‫خطرناکه. ممکنه کار دست خودت بدی.
‫اگه شوک روحیت تحریک بشه چی؟
‫اون موقع، بیا و جمعش کن.
‫ولی آخه...
‫«کی»... «کی» اونجا چیکار می کرد؟
‫- چای بخور. ‫- باشه.
‫راستی،
‫به نظرت...
‫«کی»، یه ربطی به بچگی هام داره.
‫اگه نداره، پس واسه چی، یهو سر و کله ش ‫پیدا شد؟
‫خودت گفتی توی ضمیر ناخودآگاهمه.
‫نمی دونم.
‫می ترسم وقتی با اون روانشناسه در مورد ‫بچگی هام حرف بزنم،
‫یهو، سر و کله «کی» پیدا شه.
‫می دونی؟
‫بعضی از روانشناس ها، از بقیه بهترن.
‫بعیده که اون روانشناس، اندازه ی من ‫سرش بشه.
‫ای خدا. عجب گیری کردیم.
‫یارو، یه حس و حال عجیبی داشت.
‫- خیلی از تو بهتره. ‫- چی؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫خیلی تیز و باهوشه. ‫فکر کنم راحت فکر آدم رو می خونه.
‫ای وای. عجب گیری کردم، ها! ‫این...
‫آهای.
‫وقتی واسه اولین بار یه روانشناس رو می بینی، ‫حس می کنی خیلی سرش میشه.
‫همه مون، واسه جذب مشتری همچین کاری می کنیم.
‫خیلی از تو بهتره.
‫اصلاً می دونی چیه؟
‫- روانشناس های فوق متخصص، ادای شمن ها رو در میارن. ‫- حالا چیکار کنم؟
‫- بیچاره شدم. ‫- بعضی هاشون هم زنگوله تکون میدن
‫و روی نی بر می ایستن.
‫- ای خدا. ‫- خیلی از تو بهتره.
‫چی؟
‫لیاقتت همونه!
‫عجب آدمیه، ها!
‫سو یول، سگرمه هات رو تو هم نده. ‫چیزی نمیشه، بابا.
‫ترسوندیم! یه خبر بده، بابا!
‫یعنی میگی در بزنم؟
‫نگران نباش.
‫به اون کمکی که کردی فکر کن.
‫بعید می دونه توی گزارش بنویسه، دیوونه ای.
‫کمک؟
‫مگه من کمک کردم؟
‫هوی گیوم که در امانه. ‫«کیم گیه سیک» هم گرفتیم.
‫واسه چی دست از سرم بر نمی داری؟
‫مگه نشنیدی دکتر چی گفت؟
‫ظاهراً حتی اگه خودم هم بخوام، ‫نمی تونم ترکت کنم.
‫حالا تو تلاشت رو بکن، عوضی!
‫اصلاً بیخیالش.
‫تازه، چرا اون طور شد؟
‫تازه؟ کی؟
‫وقتی توی حالت هیپنوتیزم بودم، چطور وارد ‫ناخودآگاهم شدی؟
‫مغزت کف دستمه.
‫اگه من نبودم، هنوز، با گریه و زاری
‫دنبال راه می گشتی.
‫«کی، بیا بیرون! بیا بیرون!»
‫پسر، تو خیلی قابل پیش بینی هستی.
‫ساکت باش دیگه.
‫ساکت.
‫چقدر از بچگیم رو یادته؟
‫بذار ببینم. بچگیات...
‫اون سری که حسابی ترسیده بودی.
‫اون بار که ربات «دونگ یول» رو خراب کردی ‫و گردن نگرفتی.
‫آره، همین چیزها رو میگم.
‫چی از قبل و بعد از مرگ پدرم یادته؟
‫الان چی یادمه؟
‫آره، الان.
‫هوی گیوم.
‫ای خدا. بیخیال این «هوی گیوم» نمیشی؟
‫الان داری به چه فکر می کنی؟
‫چی؟ به چیزی فکر نمی کنم.
‫واسه چی صورتت سرخ شده؟
‫کجا سرخ شده؟
‫حتی هم اگه سرخ شده باشه، ‫به خاطر عصبانیته.
‫دیگه ساکت باش. بذار رانندگیم رو بکنم.
‫واسه چی حین رانندگی، حواسم رو پرت می کنی؟
‫[ پلیس ]
‫[ کلانتری سام گیونگ ]
‫پدرم مُرد.
‫چی گفتی؟
‫پدرم مُرد.
‫من کشتمش؟
‫- زنگ بزن اورژانس. ‫- چشم، قربان.
‫حالت خوبه؟
‫زنگ بزن اورژانس.
‫حالا چیکار کنم؟
‫- اینجا رو. بهش دست نزن. ‫- باشه.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫راحت بشینید.
‫بدن...
‫و ذهنتان را آرام کنید. ‫[ پلیس و شهروندان، برابر هستند ]
‫چیکار می کنی؟
‫مشاوره رفتی؟
‫آره.
‫به اون روانشناسه هم مراجعه کردم.
‫درک نمی کنه که سرم شلوغه. ‫میگه باید بازم برم
‫حالا حتماً لازمه؟
‫نمیشه بگی پیش مشاور رفتم و ‫توی مدارک هم ثبت...
‫باشه، میرم. ‫باید مشاوره بگیرم.
‫سلامتی ذهن هم مهمه.
‫وقتی احساس خشم می کنید، ‫خشم خود را سرکوب کنید.
‫می دونی کمیسر بهم چی گفت؟ ‫[ رئیس کلانتری: گواک بونگ پیل ]
‫«مسخره اش رو در آوردید»
‫ها؟
‫نقل محفل رسانه ها شدیم.
‫اون قاچاقچی که دستگیر کردیم،
‫توی روز روشن، از اتوبوسی که ‫داشت می بردش زندان، فرار کرد.
‫یه دختری هم، تحت تأثیر مواد، ‫پدرش رو کشت.
‫پدرش، قبلاً پلیس بود.
‫حالا رسانه ها روی همین مسئله ‫مانور میدن.
‫آره. جریان این پرونده رو شنیده بودم.
‫ولی در جریان جزئیاتش نیستم.
‫این یارویی که قبل پلیس بود، کیه؟
‫توی حوزه استحفاظی ما کار می کرد؟
‫چی؟
‫مثلاً اگه بفهمی کیه، می خوای برای عرض تسلیت، ‫واسه خانواده ش، گل و گیاه بفرستی؟
‫چرا این قدر داد می زنه؟ ‫امروز چشه؟
‫- سو یول. ‫- بله؟
‫چقدر طول می کشه تا خیابون های
‫مونیانگ رو از «چشم»، پاک کنیم؟
‫چی؟
‫این که وظیفه ی پلیس مبارزه با مواد مخدره.
‫چه ربطی به پلیس مبارزه با فساد داره؟
‫تموم مأمورهای پلیس می دونن که ‫پلیس مبارزه با مواد مخدر
‫نیست و نابود شده.
‫مگه کل گروهشون رو با «کیم گیم سیک» دستگیر نکردید؟
‫چطور روت میشه این حرف رو ‫بهم بزنی؟
‫آره، درست میگی. ‫ولی...
‫یعنی میگی باید از سر تقصیرهاشون می گذشتم؟
‫دستگیر کردن پلیس های فاسد، وظیفه ی ماست دیگه.
‫هنوز واحد جدید «لی هوی گیوم» رو مشخص نکردن.
‫فعلاً به عنوان نیروی پشتیبانی گروهمون، ‫مشغول به کار میشه.
‫چی؟
‫آخه چرا اون؟
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫چرا تعجب کردی؟
‫آغازگر این گند، تو و «هوی گیوم» بودید دیگه.
‫حالا هم جای غر زدن، ‫برو دست به کار شو
‫که باید از شر هر چی «چشم» و «تخم چشم» خلاصمون کنی.
‫باید تموم تلاشت رو کنی که ‫اون فراری، دستگیر بشه. خب؟
‫لعنتی.
‫اشکالی ندارد. اشکالی ندارد.
‫بازپرس لی، صبر کن.
‫این چیه؟
‫مال توئه.
‫[ پیک عجب ]
‫این چیه؟
‫[ ضد چروک ]
‫من که چروک ندارم.
‫سلام.
‫توی ماشین، منتظرم.
‫باشه.
‫چی؟ اینا چروکن؟
‫ازش استفاده می کنم.
‫ایول.
‫پوستم داره برق می زنه.
‫- یا خدا. ‫- بریم.
‫باشه. سوار شو.
‫خیلی خب.
‫فعلاً، نیروی پشتیبانی گروهتم.
‫یه چیزی، پرید تو گلوم.
‫حالت خوبه؟
‫می دونم. بهم گفتن.
‫مظنون هنوز بی هوشه؟
‫تا اون جایی که من می دونم، آره.
‫اون شب...
‫به سلامت رسیدی خونه؟
‫آره. اگه به سلامت نرسیده بودم، ‫اینجا چیکار می کردم؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- بلدم برم خونه. ‫- آها.
‫درسته.
‫آخه این چه سؤالی بود؟
‫گفتم یه سؤالی بپرسم دیگه. ‫نصفه شب بود دیگه.
‫آره. روی رانندگیت تمرکز کن. ‫حواست به جاده باشه.
‫- نگران نباش. مسیر درست رو داریم میریم. ‫- باشه.
‫ای بابا. ‫هوای امروز هم که گرد و غباره.
‫آره.
‫می دونم که یه قهرمان، این حرف رو نمی زنه،
‫ولی شما دو تا، یه کاسه ای، زیر نیم کاسه تونه. نه؟
‫زر مفت نزن، بابا!
‫ولم کن.
‫بذار یه هشداری بهت بدم.
‫قهرمان ها، توی بحث عدالت و عشق، ‫کم نمی ذارن.
‫- مفهومه؟ ‫- من که حرفی ندارم.
‫- ولم کن دیگه. می خوای بزنم... ‫- بیا دیگه.
‫باشه. یه لحظه یه چیزی ازم افتاد.
‫- زود باش. ‫- باشه.
‫[ پلیس ]
‫[ نوار پلیس، لطفاً رد نشوید ]
‫[ باک جونگ هاک ]
‫- همین خونه ست؟ ‫- آره. چطور مگه؟
‫این یارویی که مُرده، اسمش «باک جونگ هاک»ـه؟
‫می شناسیش؟
‫ولم کن.
‫به نفعته با ما همکاری کنی.
‫افسر ارشد، باک جونگ هاک، ‫تمامی مدارک، پیش ما هستن.
‫چی؟ کدوم مدارک؟
‫- دروغ نگو، بی شرف. ‫- بریم.
‫دستتو بکش!
‫به نظرت، عجیب نیست؟
‫به من گفتن که مظنون، یه دختر ‫حدوداً بیست ساله ست.
‫-ولی هیچ کدوم از وسایلش رو نمی بینم. ‫- چی؟
‫کمد و جا کفشی هم گشتم، ولی فقط ‫وسایل رو قربانی رو دیدم.
‫خانم «باک یونگ جو»، جواب آزمایش ‫مواد مخدر شما...
‫مثبته.
‫[ مدرک ]
‫اینو...
‫از کجا گیر آوردید؟
‫[ مدرک ]
‫نمی دونم.
‫یادم نیست.
‫فقط شما و پدرتون توی خونه بودید. درسته؟
‫آره، فکر کنم.
‫مرگ پدرتون، خاطرتون هست؟
‫نمی دونم.
‫واقعاً نمی دونم.
‫اینو یادته؟
‫همیشه همین قدر لاغر مردنی بود؟
‫باورم نمیشه که اون مظنون اصلی باشه.
‫معلم خصوصیش،
‫معلم خصوصیش، احتمال مورد آزار و اذیت قرار گرفتنش رو ‫به پلیس گزارش کرد.
‫ممکنه به این انگیزه، دست به قتل زده باشه؟
‫«باک جونگ هاک» عوضی.
‫یعنی واقعاً خشم ناشی از اخراجش رو ‫روی دخترش خالی کرد؟
‫بازم، این دلیل نمیشه که بکشش.
‫مادرش، خیلی وقت پیش، مهاجرت کرد به آمریکا. ‫گوشیش هم جواب نمیده.
‫[ باک یونگ جو ]
‫این چیه؟
‫این دفتر حسابیه که پدرم قایمش کرده بود.
‫بهم گفت که توی کمد مدرسه ام ‫قایمش کنم.
‫[ رستوران ماهی تن، دکتر کیم ]
‫این برای دستگیر کردنش، کفایت میکنه؟ ‫[ ساخت و ساز جونگ جین - باک یونگ جو ]
‫بعدش هم دیگه نمیاد خونه؟
‫ولی چرا فرار نکرد؟
‫دیگه بچه نبود که.
‫مطمئنم که بارها تلاش کرد که فرار کنه.
‫شاید فکر می کرد که...
‫جایی واسه رفتن نداره.
‫اون وقت، به معنای واقعی، بزرگ شد.
‫فکر نکنم با ما حرف بزنه.
‫ببین کجاها رفته. ‫آمار حساب بانکیش هم در بیار.
‫باید آمار جایی که ازش مواد گرفته رو ‫در بیاریم.
‫مشغول شو.
‫[ دفتر وکالت نام یوک سوک ]
‫مشتری داری!
‫- چی بهت گفتم؟ ‫- درد داره.
‫تلاش هامون جواب دادن.
‫- خواهش می کنم. ‫- بگیر اون مرد رو!
‫در رو واسه ش باز کن!
‫بیا، دعا کن.
‫- نه، نمی خوام. ‫- بیا دیگه.
‫خواهش می کنم.
‫دعا کن. همین وسط وایسا و دعا کن.
‫ممنونم.
‫- خواهش می کنم. ‫- خواهش می کنم.
‫- خواهش می کنم بهش کمک کن.
‫- دعا کن دیگه. ‫- آخه این چه کاریه؟ ‫[ اتاق کنفرانس ]
‫این چه کاریه؟
‫[ آرزوهای بهترین ها را برای شما دارم ]
‫مامانم نگران مجرد بودن و رکود کسب و کارم بود.
‫می خواست با این کار، خوش شانسی رو وارد زندگیم کنه.
‫بله، درک می کنم.
‫- اینو واسه ت آوردم. ‫- عالیه. قشنگه.
‫خیلی خب.
‫- سلام کن. این مادرمه. ‫- سلام.
‫چی؟ ایشون همون خانمیه که ‫تازه داشت دعا می کرد.
‫- آره. خودش بود. ‫- بله.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تعریفتون رو زیاد شنیدم. ‫- بله.
‫این کارو نکن. این کارو نکن.
‫چیکار می کنه؟
‫چه چهره ی فوق العاده ای دارید.
‫- دیگه تنهاتون می ذارم. ‫- ممنون.
‫- من دیگه برم. ‫- داری می ترسونیم.
‫- مراقب ماشین ها باش. ‫- بسه دیگه.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ. برو دیگه. باید به کارم برسم.
‫[ پرونده پدرکشی باک یونگ جو ]
‫این همون پرونده ایه که جریانش رو ‫واسه م تعریف کردی؟
‫- بله. ‫- یه نگاه بهش انداختم.
‫کارت خیلی درسته، ها.
‫تو همیشه خودت رو درگیر پرونده هایی ‫می کنی که بقیه بهشون توجهی ندارن.
‫نه، قصدم کمک نیست.
‫باهاش یه آشنایی دارم. ‫یه مقدار دلم واسه ش می سوزه.
‫خودم به عهده ش می گیرم. وظیفمه.
‫خودت می دونی که چقدر دوستت دارم. نه؟
‫ممنونم، آقای «نام».
‫- بیا تو. ‫- آقای «نام»، باهاتون کار دارن.
‫هوی گیوم.
‫درسته که «باک یونگ جو» پدرش رو کشت،
‫ولی بازم باید گفت که اون، سال ها ‫قربانی خشونت خانگی بود.
‫انگار هیچ کس رو در کنارش نداشت ‫که به دادش برسه.
‫می خواستم هر قضاوتی که در قبالش انجام بشه، ‫عادلانه باشه.
‫شاید آقای «نام»، عجیب و غریب باشه، ‫ولی کارش رو خوب بلده.
‫آره، کارش رو خوب بلده.
‫- با احتیاط رانندگی کن. ‫- باشه، خداحافظ.
‫سو یول.
‫جریانت با قربانی رو...
‫جه سون بهم گفت.
‫آها.
‫امیدوارم خودت رو
‫مسئول عذاب هایی که «باک یونگ جو» کشید، ندونی.
‫نباید اون موقع که اخراج شد، ‫پرونده ش رو می بستیم.
‫دخترش بهمون گفت که بفرستیمش هلفدونی.
‫ولی من فرستادمش خونه.
‫اون عوضی...
‫تو تمام تلاشت رو کردی.
‫لعنت به من. اگه اون موقع، بیشتر دقت می کردم،
‫می فهمیدم که
‫واسه چی می خواست آمار پدرش رو ‫به پلیس بده.
‫بله، بفرمایید.
‫«سین جو هیوک» هستم. روانشناس پناهگاه.
‫تشریف نیاوردید.
‫امروز رو نمی تونید بیاید؟
‫نه. می خواستم خبرتون کنم. ‫پاک یادم رفت.
‫فردا بعد از ظهر، وقت دارم.
‫زمانش مناسبه؟
‫فردا؟ ‫الان دارم روی یه پرونده کار می کنم.
‫بعید می دونم، بتونم.
‫که این طور.
‫پس هر موقعه اومدید، قدمتون روی چشم.
‫چرا اینور اونور رو نگاه می کنید؟
‫کس دیگه ای هم می بینید؟
‫نه.
‫[ سوپرمارکت ] ‫[ سبزیجات و میوه ]
‫اینجا با ماشین، چهل دقیقه تا خونه اش فاصله داره.
‫آخه واسه چی این همه راه رو ‫واسه خرید همچین چیزی اومد؟
‫فکر کنم قبلش واسه قتل، برنامه ریزی کرده بود.
‫احتمالاً نمی خواسته بفهمیم از کجا خریدش.
‫ولی مواد باعث شد که بر خلاف نقشه اش، ‫خودش رو تحویل بده.
‫پس چرا از کارت بانکی خودش استفاده کرد؟
‫واسه چی تراکنش هاش...
‫فکر کردی به این سادگیا میشه مرتکب ‫یه قتل بی نقص شد؟
‫توی کار عملی، تجربه خیلی مهمه.
‫اصلاً ولش کن. ‫برو دوربین ها رو چک کن.
‫اینجا تنها جاییه که مطمئنیم بهش ‫مراجعه کرده.
‫بله.
‫لعنتی.
‫حس می کنم از این هم یه پرونده ی مشکل ‫در میاد.
‫خانم «باک»، توی پرونده ی شما، ‫یه سری چیزها هست که میشه روشون مانور داد.
‫شما در دوران بچگیتون، بارها مورد ‫آزار و اذیت قرار گرفتید.
‫تازه شم، می تونیم به دادگاه بگیم که ‫شما تحت تأثیر مواد، دست به قتل زدید.
‫یادشون باشه؛
‫باید به من اعتماد کنید.
‫فرمانده ریو از من خواست که ‫تمام و کمال در خدمتتون باشم.
‫هر چی هست رو می تونید به من بگید.
‫در نهایت آرامش، همه چی رو به من بگید.
‫هیچ رازی...
‫خانم باک؟
‫خانم باک یونگ جو؟
‫ببخشید.
‫امروز چه تاریخیه؟
‫بله؟
‫چی پیدا کردید؟
‫بیا اینو ببین.
‫- از اول بیارش. ‫- چشم، قربان.
‫دختره ی دیوونه!
‫یونگ جو.
‫نکن.
‫- بابا. ‫- دیوونه شدی؟
‫من باباتم. چطور دلت میاد...
‫نکن.
‫به من نزدیک نشو!
‫فکر کردی بیخیال میشم؟
‫کور خوندی.
‫من...
‫بیدار شدم.
‫کار رو به نحو احسن انجام دادم.
‫حس می کنم...
‫چشم هام باز شدن.
‫بعدش چی؟
‫اینو توی لپ تاپ «باک یونگ جو» پیدا کردی؟
‫آره. پاکش نکرده بود. ‫انگار می خواست ببینیمش.
‫ظاهراً ضبطش کرد و واسه کسی فرستادش.
‫سعیمون بر اینه که رد آی پی ـش رو بزنیم،
‫ولی ظاهراً از دارک وب استفاده کرده. ‫بنابراین، کار سختی در پیش داریم.
‫شاید همدستش بوده. ‫شاید داشته باهاش حرف می زده.
‫اگه همدستی در کار باشه...
‫به نظرتون، «چشم» رو از اون گرفته؟
‫ممکنه.
‫افسر «او گیونگ ته» از گروه دوم پلیس مبارزه ‫با فساد صحبت می کنه.
‫چی؟
‫چند روز صحبت نکرده بود،
‫ولی امروز، حاضر شد وکیلش رو ببینه ‫و حتی با پرستارها هم گپ زد.
‫ولی بعدش، یهو پنجره رو شکست و ‫رگ خودش رو زد.
‫خدا رو شکر، زود پیداش کردن. ‫زود به دادش رسیدن
‫و بهش آرامبخش زدن.
‫حواست بهش باشه.
‫من باید جایی برم.
‫کجا؟
‫واسه چی، من باید همچین چیزی رو ببینم؟
‫خواهش میکنم.
‫من از این جور چیزها بدم میاد.
‫حتی فیلم های این طوری هم نگاه نمی کنم.
‫چرا واسه اون یارو نمی بریش؟
‫مگه نمی گفتی یه روانشناس تیز ‫و باهوش رو دیدی؟
‫من از این جور چیزها نگاه نمی کنم.
‫نمی تونم پیش اون برم. پیچوندمش.
‫وجداناً یه بار نگاهش کن. ‫واقعاً نمی فهمم جریانش چیه.
‫خودت گفتی دیگه. ویدئوی یه قتل واقعیه.
‫میگم... چرا همچین بلایی سرم میاری؟
‫ای خدا. عجب آدمی هستی تو؟
‫نه. بذارش زمین.
‫نه، این کارو نکن. ‫بذارش زمین ببینم!
‫اگه اینو بزنی تو سرش، می میره.
‫- «سو یول»، دیوونه شدی؟ ‫- میگم این کارو نکن!
‫- آروم باش. ‫- چرا...
‫خودت دیگه می دونی وقتی می زنه به سرش، ‫چطور میشه.
‫ویدئو رو نگاه کن.
‫جدی جدی می خواد بزنت. ‫وای، نه!
‫نه.
‫نگاهش کن دیگه!
‫آروم باش.
‫نگاهش می کنه.
‫بعدش چی؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫گس لایتینگ؟
‫] نوعی دستکاری روان شناختی است که در آن یک شخص یا گروه، ‫بذر شک را در فرد یا گروه هدف کاشته، و با این کار موجب می گردد ‫که آن‍ها در مورد حافظه، ادراک یا قضاوت خود پرسش کنند. [
‫یه سری آدم ها هستن که
‫عزت نفس و اعتماد به نفس پایینی دارن.
‫کمبود محبت، مورد آزار قرار گرفتن و ‫کتک خوردن
‫در دوران بچگی، همچین بلایی سر آدم میاره.
‫معمولاً این آدم ها، اهداف خوبی هستن.
‫چرا؟
‫چون گس لایت کردنشون کار راحتیه.
‫ولی بخش ترسناکش اینه که...
‫قربانی، دیگه نمی تونه بد رو از خوب تشخیص بده.
‫و فکر می کنه، هر چی که
‫شخص گس لایت کننده می خواد، اونا هم می خوان.
‫چه درست باشه، چه غلط.
‫پس یعنی میگی...
‫یکی بهش گفته بود که مرتکب قتل بشه؟
‫واقعاً همچین روانی هایی وجود دارن؟
‫بله که وجود دارن.
‫به طرز عجیبی، اینجا هم هستن.
‫یعنی میگی، منم روانیم؟
‫شاید نه.
‫بگذریم.
‫اون شخصی که این دختر زرد پوش ‫خیلی بهش اطمینان داره رو پیدا کن.
‫کلید حل معما، همینه. ‫[ تسلی بخش قلب ]
‫حالش چطوره؟
‫شوکه شده بود.
‫بهش دو تا آرامبخش زدیم.
‫یه مقدار طول می کشه تا بیدار شه.
‫شاید چون تعداد ملاقاتی هاش زیاد بودن، ‫مضطرب شد.
‫مگه امروز، زیاد ملاقاتی داشت؟
‫می دونم وکیلش اومده بود.
‫ولی مگه غیر اون هم، کسی اومد؟
‫همه اش ساکت بود. به ندرت حرف می زد.
‫تا اون جایی که من یادمه، ‫رفیقی نداشت.
‫بیخیال رفیق هاش.
‫معلمی هست که خیلی دوستش داشته باشه؟
‫مگه یونگ جو گفت که ‫از من خوشش میاد؟
‫راستش نه.
‫در کل کسی بود که باهاش رابطه ی ‫خوبی داشته باشه؟
‫یه بار، «یونگ جو» از خونه فرار کرد.
‫- از خونه فرار کرد؟ ‫- بله.
‫فکر نمی کردم همچین کاری کنه.
‫ولی با یه زورگوی بدنام از خونه ‫فرار کرد.
‫اسمش چی بود؟
‫گا یونگ. ‫«کو گا یونگ»
‫کو گا یونگ.
‫آها.
‫راستی، اون دختره...
‫که بارونی زرد پوشیده بود، ‫جریانش چیه؟
‫اگه می دونستم که نمیومدم اینجا.
‫شاید اون گس لایت کننده بهش گفت ‫که همچین لباسی بپوشه.
‫- اون هم زردش رو. ‫- نمی دونم.
‫واسه چی همه اش افتادی دنبالم؟
‫چون کنجکاو شدم.
‫می خوام بدونم کی پشت این قضیه ست.
‫نشونمون بده!
‫هوی، در رو باز کن. یالا!
‫در رو باز کن. ‫باز کن.
‫تو کی هستی؟
‫سفارش آوردی؟
‫هوی! سفارش آوردن.
‫سیگار هم آوردی؟
‫چیه؟ واسه چی دست خالی اومدی؟
‫آخه مگه پیک، دست خالی میاد؟ ‫خیلی خوشگلی، ها.
‫شاید پیک نیستم که دست خالی اومد.
‫چرا این قدر بی تربیتی؟
‫- بچه ها! ‫- لعنتی.
‫این عوضی منو زد! ‫بکشش!
‫- بوتون کشتمون. ‫- هوی.
‫- دردش چیه؟ ‫- تو کی هستی؟
‫من...
‫بسپارش به من.
‫ای خدا.
‫بیا اینجا ببینم. تو هم بیا. ‫مرتیکه.
‫پدر و مادرتون می دونن چیکار می کنید، کثافت ها؟
‫واقعاً نگران آینده ی این کشورم.
‫عوضیا!
‫کارهای که «باک یونگ جو» انجام داد، ‫به این ترتیبن:
‫خونه رو ترک کرد،
‫به ایستگاه اتوبوس رفت، سوار اتوبوس شد،
‫بعد از پل «جونگ سو» پیاده شد،
‫یه بارونی خرید و به همون ایستگاهی که ‫ازش اومد، برگشت.
‫ظاهراً که آره.
‫واسه برگشتن به خونه، باید با همون اتوبوس...
‫نه.
‫مسئله ی اینکه با همون اتوبوس برگشت، ‫مهم نیست.
‫زمان!
‫برگشتن به پل «جونگ سو» و سوار اتوبوس شدن، ‫یه ساعت طول کشید.
‫بین پیاده شدن از اتوبوس و خریدن بارونی، دقیقاً...
‫47دقیقه فاصله ست.
‫پس قبل از خرید اون بارونی، ‫با یکی ملاقات داشته.
‫سؤالمون این بود که واسه چی، این همه راه رو ‫واسه خرید یه بارونی رفت.
‫هدف «باک یونگ جو» از رفتن به اونجا، ملاقات ‫با اون یارو بود، نه خرید بارونی.
‫فیلم ها رو جمع کردی؟
‫آره، حتی فیلم دوربین اون کافه ای که ‫بهش رفت هم در آوردم. همه چی حی و حاضره.
‫پسر، تو نعمته زندگی منی. ‫بریم. خداحافظ!
‫- بریم. ‫- می بینمتون.
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫♫ تولدت مبارک، «کو گا یونگ» عزیز ♫
‫♫ تولدت مبارک ♫
‫تشویق!
‫از الان تا لحظه ی خاموش شدن شمع ها،
‫باید هر چی از «باک یونگ جو» می دونی رو بهم بگی.
‫تا لحظه ی خاموش شدن شمع ها.
‫بهت گفتم که. چیزی زیادی درباره ی ‫باک یونگ جون نمی دونم.
‫کی گفت، دوست منه؟
‫عجب گیری کردم، ها.
‫من که تا حالا ندیدمش.
‫میشه برم خونه؟
‫دروغگو.
‫آقا، اون یه بار از «یونگ جون»، اخاذی کرد.
‫کی؟ ‫خفه شو، بابا!
‫- دخترها، ساکت باشید. ‫- چی گفتی؟
‫- هوی! ‫- می خوای بکشمت؟
‫ولم کن!
‫ساکت!
‫♫ حرف نزنی، می بازی ♫
‫♫ خارج از ریتم بگی، باختی ♫
‫♫ حالا! برو! ♫
‫- بدبخت ‫- دبیرستان مونیانگ
‫- بیست ساله ‫- مطرود
‫- بیمارستان روانی ‫- چی؟
‫- خارج از ریتم که نگفتم. ‫- نه.
‫چی گفتی؟
‫قبلاً توی بیمارستان روانی بستری بود.
‫به اصرار معلم خصوصیش، اونجا بردنش. ‫شما هم دیدید دیگه. نه؟
‫بیمارستان روانی نبود که. ‫پناهگاه جوانان بود.
‫پیش یه روانشناسی در پناهگاه جوانان بردمش.
‫پناهگاه جوانان؟
‫اسم روانشناسش رو یادتونه؟
‫راستش، نه. ‫یه نفر بهم معرفیش کرد.
‫[ امور مدرسه ]
‫چند لحظه، گوشی دستتون باشه. ‫باید یه نگاه بندازم.
‫یونگ جو، روز حادثه، به ملاقات این یارو رفت.
‫ببینم می تونم آمارش رو در بیارم؟
‫الو؟
‫- بله؟ ‫- اسمش رو پیدا کردم.
‫«سین جو هیوک»
‫سین جو هیوک؟
‫می دونم که «یونگ جو» خیلی ازش خوشش میومد.
‫لعنتی.
‫بعدش دیگه تنهایی می رفت پناهگاه ‫که فقط اون یارو رو ببینه.
‫قبل از اینکه وکیل «نام» بیاد اینجا
‫یکی اومده بود، دیدنش.
‫اسمش سین جو هیوکه.
‫هویتش رو تأیید کردم. ‫اسمش، سین جو هیوکه.
‫اون روز،
‫بعد از اتمام ملاقات با اون، ‫رفت یه بارونی خرید
‫و به محض اینکه پاش رسید به خونه، کشتش.
‫همه ی انگشت ها، به سمت سین جو هیوکه.
‫چی شده که الان تشریف آوردید؟
‫یه مسئله ای فکرم رو مشغول کرده.
‫شنیدم که روانی ها...
‫اونایی که هیچ کس رو ندارن، تحریک میکنن.
‫شنیدم حتی ترغیبشون می کنن به آدم کشی.
‫اگه پلیس، شروع به کند و کو کنه، ‫چی میشه؟
‫به نظر من، اون روانی، قربانی رو مجبور می کنه ‫که خودکشی کنه
‫و هر چی مدرک بر علیه اش هست رو ‫نیست و نابود کنه.
‫نظرت چیه؟
‫منظورتون «یونگ جو»ـه؟
‫بگو ببینم...
‫واسه چی «باک یونگ جو» به دیدنت اومد؟
‫روز قتل و حتی دقیقاً قبل از خودکشی ناکامش،
‫تو رو دید.
‫هر چی می گردم، بیشتر به اسم تو ‫بر می خورم.
‫پس طبیعیه که بهت شک کنم.
‫چی؟ خودکشی ناکام؟ ‫منظورتون چیه؟
‫شنیدم که فقط بله، قربان گوی تو بود.
‫فقط با تو حرف می زد. ‫فقط به تو اعتماد داشت. ولا غیر!
‫واسه همینم این کار رو کردی؟
‫بازی دادن یه دختر معصوم، واسه لذت بخش بود؟
‫دلیل این دیوونه بازی هات چیه؟
‫دیوونه بازی ها؟ ‫چی میگی؟
‫تو رو مخش کار کردی که مرتکب قتل بشه ‫و همه چی هم فیلمبرداری کنه.
‫به نظرت این دیوونه بازی نیست؟
‫چی رو فیلمبرداری کنه؟
‫منظورتون اینه که قتل رو فیلمبرداری کرد؟
‫سین جو هیوک!
‫یونگ جو.
‫این روزها، همه اش خونه تنهایی؟
‫نمی خوام با تو حرف بزنم.
‫شاید صحبت کردن با من
‫آرامشت رو بهت برگردونه.
‫- آقای سین. ‫- بله؟
‫می دونم که تهش منو رها می کنی.
‫تهش، منو می فرستی خونه.
‫اگه کمکی از دستت بر نمیاد...
‫دهنت رو ببند و سرت به کار خودت باشه.
‫- یونگ جو. ‫- تو آرامشم رو بهم بر می گردونی؟
‫خواهشاً، زر مفت نزن.
‫یونگ جو. ‫یونگ جو!
‫آقای ریو،
‫شما اسم اینو می ذارید، گس لایتینگ؟
‫پس چرا رفتی بیمارستان؟
‫عذاب وجدان داشتم.
‫همه اش به این فکر می کردم که اگه
‫بیشتر مواظبش میبودم، همچین کاری نمی کرد.
‫می خواستم اگه بشه، کمکی بهش بکنم.
‫راستی،
‫به نظر شما، واسه چی صحنه ی قتل رو ‫فیلمبرداری کرد؟
‫واسه چی می خواست بقیه ویدئو رو ببینن؟
‫می خواست بقیه ویدئو رو ببینن؟
‫نظرت اینه؟
‫اگه اون شخص، موفق به گس لایت کردنش ‫شده باشه،
‫راحت هم می تونسته مجبورش کنه
‫ویدئو رو پاک کنه.
‫آقای ریو، احیاناً...
‫شما هم همچین چیزی رو تجربه کردید؟
‫چی گفتی؟
‫واسه چی از صحبت درباره ی بچگیتون ‫طفره رفتید؟
‫احیاناً...
‫همیشه وقتی یه پرونده رو بهتون میدن، ‫این قدر درگیرش میشید؟
‫چه نقشه ای تو سر داری؟
‫چرا یهو بحث رو آوردی سمت من؟
‫چهره تون سرخ و نفس کشیدن و حرف زدنتون هم ‫سریع شده.
‫دارید ناراحت میشید.
‫- نظرتون چیه بشینید که... ‫- نه، نه.
‫ببین، آقای سین جو هیوک،
‫می دونم که خیلی داری حال می کنی.
‫متأسفانه، ابداً موفق نشدی که ذره ای از ‫شکم رو برطرف کنی.
‫چرا؟
‫چون زیادی منطقی هستی. ‫بحث هات هم زیادی با دلیلن.
‫وقتی این چیزها رو می بینم، ‫بیشتر شک میکنم.
‫[ بیمارستان روانی مونیانگ ]
‫خب...
‫منو یادته؟
‫منو قبلاً دیدی.
‫می دونی چه اتفاقی...
‫یونگ جو، می دونی...
‫چیکار کردی؟
‫پدرم...
‫رو کشتم.
‫خب...
‫اون جنسی که علامت چشم روش بود رو...
‫از کجا آوردی؟
‫کی بهت دادش؟
‫اون آدم...
‫چشم هام رو باز کرد.
‫الان دیگه، همه چی درست میشه.
‫بدبختی تموم شد.
‫پس اون آدم...
‫اون آدم بهت مواد داد
‫و گفت پدرت رو بکشی؟
‫آره، می دونم که خیلی واسه ت سخت بود. ‫درک می کنم.
‫اگه همه چی رو بهم نگی، ‫نمی تونم بهت کمک کنم. خب؟
‫بگو ببینم... اون آدم کیه؟
‫سین جو هیوکه؟
‫روانشناس پناهگاه رو میگم.
‫یونگ جو، خودت رو جمع و جور کن. ‫باید بهم بگی.
‫وگرنه، نمی تونم بهت کمک کنم.
‫مطمئنم که اون یارو بهت گفت خودت رو بکشی.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫آمار «سین جو هیوک»، پاک پاکه.
‫هیچ رابطه ای با مواد نداشته.
‫داوطلبانه اومد اینجا و آزمایش اعتیاد داد.
‫واسه وکیل «نام»، یه مشت مقاله درمورد ‫گس لایتینگ فرستاد.
‫مِن جمله موارد مشابهی که خارج از کشور ‫اتفاق افتادن.
‫میگه حاضره هر کاری بکنه که ‫به «یونگ جو» کمک کنه.
‫شاید اتفاقی بوده.
‫بارها توی پرونده های دیگه هم ‫همچین چیزی دیدیم
‫چیزی هست که ما ازش خبر نداریم؟
‫واسه همینه که به این یارو شک داری؟
‫نه.
‫پس چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫شاید از سر ناچاریه.
‫گیونگ ته، دارک وب چی شد؟
‫ظاهراً پلیس مبارزه با جرم های سایبری هم ‫داره تقلا می کنه.
‫لعنتی. دارم دیوونه میشم.
‫واسه امروز کافیه.
‫بریم استراحت کنیم.
‫آقای ریو، احیاناً...
‫مامان، اینو نگاه.
‫باز چی آوردی خونه؟
‫یه نفر، یه گیاه سالم رو انداخته بود دور.
‫- قشنگه؟ ‫- ای خدا.
‫عجب آشغال جمع کنیه!
‫هر چی پیدا می کنه رو میاره خونه. ‫کی می خواد دست از این عادتش برداره؟
‫دارم از گرسنگی می میرم.
‫دست هات رو نشستی که.
‫مامان.
‫اون روزی که برای اولین بار دیدیم...
‫همون روی که «دونگ یول» آوردم خونه...
‫آره. من «سو یول» رو پیدا کردم.
‫جه یی بود؟ ‫نه. جه هوی.
‫اسمت، «جه هوی» بود.
‫یه نفر انداخته بودت توی کوچه.
‫شانس آوردی، من...
‫مامان!
‫«انداخته بود»؟ ‫مگه آشغاله؟
‫بگذریم، اون موقع...
‫- چه شکلی بودم؟ ‫- نذار شروع کنم.
‫داغون بودی.
‫زیر چشمت کبود بود. ‫غرق خون بودی.
‫بوی بدی هم می دادی.
‫من جونت رو نجات دادم.
‫مامان. یادته؟
‫وقتی داشتی حمومش می دادی، این قدر ‫دلت براش سوخت که زدی زیر گریه. مامان!
‫آخ!
‫این سؤال ها چیه می پرسی؟
‫بحث خیلی وقت پیشه!
‫باشه.
‫بیخیال من. ‫غذات رو بخور. تو هم غذات رو بخور.
‫باشه.
‫[ محله گوجین ]
‫آشغال!
‫- خاک تو سرت. ‫- ببخشید.
‫لعنتی.
‫چیکار می کنی؟
‫بازش نکن.
‫چرا؟
‫مگه می دونی اون داخل، چه خبره؟
‫چه خبره؟
‫چیز خاصی نیست. بریم.
‫تو یه چیزی می دونی.
‫برو کنار.
‫برو کنار، احمق! ‫میگم، برو کنار!
‫چی شد؟ ‫کجا رفت؟
‫بیا بیرون، عوضی.
‫بیا بیرون!
‫به من بگو، چی دیدی!
‫بیا بیرون!
‫کجا رفتی؟
‫[ این مکان اجرا داده می شود ]
‫مامانم می خواد مغازه اش رو ببنده؟
‫- دستت رو خوندم. ‫- مامان!
‫ای بابا. ‫بد شد که.
‫[ طولانی مدت ] ‫[ اجاره ماهانه ]
‫مامان، پول هات رو توی شرط بندی باختی ‫که می خوای مغازه ات رو ببندی؟
‫آره؟
‫دیوونه شدی؟
‫تو که پول این کارها رو نداری.
‫هر دو پسرت، مجردن.
‫کل پولت رو به باد دادی؟
‫پول رهن مغازه رو به باد دادی؟
‫چته؟ آبروم رو بردی!
‫من آبروت رو بردم؟
‫آبروی تو رفته یا آبروی من؟
‫خیلی خب.
‫پول تعمیر پیتزاییت در اومد که. ‫خیالت راحت شد؟
‫چی؟ گفتم پول اون رو، سو یول...
‫واسه چی اون باید پولش رو بده؟ ‫مگه تقصیر اونه؟
‫خیلی خب، باشه. ‫بقیه ی پول رو چیکار کردی؟
‫مامان، همه ش رو به باد دادی؟
‫من آلزایمر دارم.
‫چی؟
‫مامانت، آلزایمر داره.
‫بهم گفتن کارت بازی کردن، واسه مبارزه با آلزایمر ‫خیلی خوبه.
‫حالا راضی شدی؟
‫به «سو یول» نگی، ها. ‫خب؟
‫نمی خوام بیشتر از این زحمتش بدم.
‫نمی خوام مراقبم باشی.
‫به وقتش، با پای خودم میرم خانه ی سالمندان.
‫پولش رو واسه اون موقع می خوام.
‫[ انبار ]
‫«یونگ جو»، می خواسته به بهونه ی خودکشی ‫از اینجا فرار کنه.
‫باورم نمیشه.
‫- دوربین های بیرون رو چک کردی؟ ‫- آره.
‫دوربین های جاده ها هم چک کن. ‫نیروی پشتیبانی هم خبر کن.
‫باشه.
‫[ سین جو هیوک ]
‫سلام. می خواستم بهت زنگ بزنم. ‫کجایی؟
‫توی دفترم در پناهگاهم.
‫یه مورد ضروری هست که باید باهاتون ‫در میون بذارم.
‫شاید یه چیزی تو مایه های بازیه.
‫- ها؟ ‫- اون شخصی که داره «یانگ جو» رو کنترل می کنه
‫احتمالاً با ضبط اون ویدیو و به نمایشش گذاشتن
‫می خواسته یه پیغامی رو به ما برسونه.
‫ولی...
‫آخه کدوم روانی، به خاطر یه بازی ‫آدم رو مجبور به همچین کاری می کنه؟
‫- زر مفته. ‫- یونگ جو...
‫الو؟
‫یونگ جو.
‫الو؟ آقای سین، پشت خطی؟
‫یونگ جو، اونو بذار زمین.
‫- آقای سین. ‫- یونگ جو...
‫الو؟
‫اونجا چه خبره؟
‫آقای سین! الو؟
‫[ اتاق مشاوره ]
‫لعنتی!
‫[ پناهگاه رویای جوان، سین جو هیوک ]
‫[ پلیس ]
‫ایشون قربانی رو پیدا کردن.
‫تو پیداش کردی؟
‫اومده بودم بسکتبال بازی کنم
‫که دیدم کف زمین افتاده.
‫حال قربانی چطوره؟
‫زخمش خیلی عمیق بود.
‫اما خدا رو شکر، زنده می مونه.
‫- خیلی خب. ممنونم. ‫- خواهش می کنم.
‫محله گوجین 1-14؟
‫یونگ جو.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫تا حالا شده...
‫یه چیزی، حالت رو بهم بزنه؟
‫مثل دیدن کرم ها تو دل تابستون.
‫وقتی وول می خورن، آدم می خواد بالا بیاره
‫همیشه این حس رو به خودم داشتم.
‫همیشه وقتی خودم رو توی آینه می دیدم،
‫حالم بهم می خورد.
‫ای خدا.
‫چرا اون کار رو کردی، سین جو هیوک؟
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫چه طور اومدی؟
‫این کارها، چیه می کنی؟
‫جاهای غلط رو داری می گردی.
‫به شخص اشتباهی داری نگاه می کنی.
‫اون شخص، الآن عصبیه.
‫چی؟
‫کی؟ ها؟
‫اون آدم کیه؟
‫اون کیه؟
‫یونگ جو.
‫باشه. خیلی خب.
‫بذارش زمین.
‫قول می دم، هر جور شده اون آدمی که ‫این بلا رو سرت آورد
‫رو بگیرم.
‫خواهش می کنم، این کار رو نکن.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫2اکتبر.
‫وقتشه.
‫نه!
‫یونگ جو.
‫چرا...
‫چرا؟ آخه چرا؟
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫حالت چطوره؟ بهتری؟
‫آره، خوبم.
‫هدف نهایی، قتل «باک جونگ هاک» نبود.
‫خودکشی «یونگ جو» هم نبود.
‫از همون اول، همه چی برنامه ریزی شده بود.
‫اما چرا؟
‫فکر کنم...
‫هدف، منم.
‫هدف شمایید؟
‫جایی که «یونگ جو» رو توش پیدا کردم،
‫خونه ی دوران کودکیم بود.
‫فکر کنم عمداً رفته بود اونجا
‫که به محض سر رسیدنم، جلوی چشم هام خودش رو بکشه
‫فکر کنم می خواست یه چیزی رو بهم بگه.
‫اما نمی دونم چی.
‫باید بفهمیم که این یارو، دنبال چیه.
‫کمکم می کنی؟
‫یونگ جو، به خاطر اون عوضی، به اون حال و روز افتاد
‫صد در صد. ‫کاش بتونم به دردت بخورم.
‫بسیار خب.
‫مطمئنم، خیلی از اونی که فکر می کنی، قوی تری.
‫به خودت باور داشته باش.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫این آیدی و رمز عبور دارک وب «باک یونگ جو»ـه.
‫مرسی
‫[ ایکس، شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ ایکس: به به! ]
‫[ ایکس: به زودی همدیگه رو می بینیم ]
‫[ وایت زیرو ]
‫تو کی هستی؟
‫منتظرم،
‫جه هوی.
‫از کجا اسمم رو می دونه؟
‫آتش افروزی نبود، قتل بود.
‫باید حافظه مون رو بازیابی کنیم.
‫- ترمز بگیر! ترمز بگیر! ‫- وای، نه!
‫تو یه چیزی می دونی که من نمی دونم. ‫آره؟
‫داری یه چیزی رو ازم قایم می کنی!
‫چرا ضمیر ناخودآگاه، ذهن رو گول می زنه؟
‫می خواستم یه نفر رو بکشم.
‫حالا کشتیش یا نه؟
‫دوربین رو که بررسی کردیم، ‫به یه مورد عجیب بر خوردیم!
‫به نظرتون، برای خودش، یه عذری جور کرد؟
‫حس ششمم می گه، هنوز تموم نشده.
‫پیداش کردم.
‫مرسی ‫به زودی از اینجا خارجت می کنم.
‫تو کی هستی، کثافت؟
‫حس می کنم دوباره شروع شده.