‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫[ نام کاربری و گذر واژه خود را وارد کنید ]
‫[ ایکس، شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ ایکس: به به! ]
‫[ ایکس: به زودی همدیگه رو می بینیم ]
‫[ وایت زیرو: تو کی هستی؟ ]
‫منتظرم،
‫جه هوی.
‫از کجا اسمم رو می دونه؟
‫1، 0، 0، 2.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫دوم اُکتبر؟
‫یه تاریخ بود.
‫پدر؟
‫نه.
‫نه، نه.
‫محاله!
‫برای چی، من باید پدرم رو بکشم؟
‫نه!
‫نه، کار من نبود!
‫[ آتش سوزی در محله گوجین، در واقع برای پنهان کردن قتل بود ]
‫[ قربانی «این»، مورد اصابت دوازده ضربه چاقو قرار گرفته بود ]
‫[ پسر 13ساله وی، از شوک این حادثه، فراموشی گرفته است ]
‫[ خون قربانی روی یک بارانی زرد رنگ یافت شد ]
‫[ احتمال قتل بررسی شد ]
‫آتیش سوزی،
‫تبدیل به پرونده ی قتل شد.
‫چرا مامان اون حرف رو زد؟
‫مطمئنم، به من گفت که پدرم در آتیش سوخت.
‫[ مامان ]
‫ای خدا.
‫مامان، مامان، جواب بده دیگه.
‫لعنتی!
‫مامان.
‫مامان؟
‫مامان.
‫کجاست؟
‫ای بابا.
‫[ داروخانه مونیانگ]
‫[ بیمار سرپایی ]
‫[ جراحی مغز و اعصاب ]
‫آهای، آهای، دونگ یول.
‫ای بابا. ‫بیدار شو. بیدار شو دیگه.
‫- چیه؟ ‫- مامان کجاست؟
‫مامان کجاست؟ ‫مگه جایی رفته؟
‫توی اتاقش نبودش!
‫قبل از اینکه بخوابم، بودش.
‫چیه؟ چیه؟ چیه؟
‫چیه؟ چیه؟
‫- آهای. ‫- چیه؟
‫من، از این سمت، می رم کلانتری.
‫اگه پیداش کردی، بهم زنگ بزن. خب؟
‫باشه.
‫- چیکار می کنی، لامصب؟ ‫- چیکار می کنی؟
‫-کسی تماس نگرفت؟ ‫- اصلاً می دونی چیه؟
‫- هنوز نه. ‫- ساکت!
‫- بجنب! ‫- ساکت!
‫- هوی!
‫- ساکت باش. ‫- بیا اینجا ببینم.
‫[ کلانتری ]
‫- چی؟ ‫- پیداش کردی؟
‫- می خوای بریم بیرون، دعوا کنیم؟ ‫- هوی!
‫کجا؟
‫مامان، اینجا چیکار می کنی؟
‫دونگ یول،
‫مغازمون نیستش.
‫همین جا بود که.
‫مغازه مون اینجا بود.
‫برای چی کفش فروشی زدن...
‫چی می گی بابا؟
‫خیلی وقت پیش، اینجا مغازه داشتیم.
‫10سال پیش، مامان.
‫10سال پیش؟
‫چه زود، 10سال گذشت.
‫مامان، تازگی ها، چت شده؟
‫داری می ترسونیم!
‫مامان.
‫سو یول.
‫چی شده؟
‫سو یول، مامان...
‫مامان، عجیب و غریب شده!
‫مامان.
‫بریم خونه.
‫باشه، بریم.
‫آب گرم کن، دوباره خراب شده.
‫مامان، بعداً حمام رو برات آماده می کنم.
‫نیازی نبود. خودم انجامش می دادم.
‫نوشیدنی می خوای؟
‫می خوای آب گرم برات بیارم؟ ها؟
‫نه. پس، برات شیر میارم.
‫برای چی بیخودی شلوغش کردید؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫که مثلاً چیکار کنی؟
‫حالم خوبه.
‫دکتر چی گفت؟
‫- کی از این جریان خبردار شدی؟ ‫- همون موقع که بهت گفتم، باید از اینجا می رفتی.
‫اگه می رفتی، با این وضع نمی دیدیم.
‫فکرت رو مشغول من نکن. ‫زندگی خودت رو بکن.
‫زود واسه خودت، یه جایی رو پیدا کن.
‫چی...
‫واسه همین پیله کردی بودی که ‫زود از اینجا برم؟
‫واسه همین می خواستی زود دکم کنی؟
‫تو که می دونی من چقدر خودخواهم.
‫واسه چی این جریانت رو بهم نگفتی؟
‫- ها؟ ‫- نمی خوام دیگه...
‫واسه ت دست و پا گیر باشم.
‫- چی؟ ‫- به اندازه ی کافی واسه من زحمت کشیدی.
‫نمی خواستم وقتی بیای اینجا، ‫واسه ت غوز بالا غوز بشم.
‫من که واسه ت مادری نکردم.
‫خودت پسر باهوشی بودی.
‫- به خاطر من، دانشگاه هم نرفتی. ‫- ای خدا.
‫نمی خوام دیگه باری رو دوشت باشم.
‫تموم شد و رفت.
‫- مامان. ‫- یه مقدار پول پس انداز کردم.
‫برنامه دارم که برم خانه ی سالمندان.
‫به هیچ وجه، نمی خوام باری رو دوشت باشم.
‫نمی خوام.
‫تو هیچوقت باری رو دوشم نبودی.
‫تو بگو یه بار!
‫تو، با اینکه نمی دونستی من کی ام،
‫من رو به فرزندی قبول و بزرگم کردی.
‫ای خدا.
‫خیلی خب. استراحت کن.
‫- چی؟ ‫- سو یول.
‫باهات حرف دارم.
‫هر سؤالی که داری، ازم بپرس.
‫دارو مصرف می کنی؟
‫نوبت بعدی دکترت کیه؟
‫بذار سری بعدی، باهات بیام.
‫منظورم، در مورد بیماریم نبود. ‫در موردت خودت بود.
‫بچگیات، قبل از اینکه پیش ما بیای.
‫معلوم نیست تا کی، حافظه ام یاری کنه.
‫هر سؤالی که داری، ازم بپرس.
‫مامان.
‫نمی ترسیدی؟
‫ها؟
‫ممکن بود، خودم پدرم رو کشته باشم.
‫واسه چی قبول کردی که من رو بزرگ کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫مامان.
‫پدرم رو...
‫خودم کشتم؟
‫مامان! ‫مامان!
‫- چی شده؟ ‫- یه دقیقه، بیا اینجا.
‫این کیه؟
‫مامان، احیاناً نمُرده که؟
‫مُرده؟
‫دو روز کامل خوابیدی.
‫دکتر می گفت باید استراحت کنی.
‫خوشمزه ست. آره؟
‫پس هیچی یادت نمیاد؟
‫یعنی، یادت نیست که چطور، ‫سر از اینجا در آوردی؟
‫نه.
‫اسمت چی؟ اسمت رو خاطرت هست؟
‫اسمم...
‫این جه هویه.
‫این جه هوی.
‫خونه ت کجاست؟ ‫آدرس خونه ت رو یادته؟
‫واقعاً نمی دونستی که خونه تون آتیش گرفته؟
‫پدرت چی؟ می دونستی مُرده؟
‫مگه...
‫پدرم مُرده؟
‫واقعاً نمی دونستی؟
‫اگه دروغ بگی، ‫توی بد دردسری گیر می کنی، ها.
‫ای بابا. داری می ترسونیش که.
‫همسایه هات میگن که پدرت خیلی می زدت.
‫وقتی آتیش سوزی شد، کجا بودی؟
‫عیب نداره. می تونی بهم بگی. ‫کجا بودی؟ چیکار می کردی؟
‫پیش من بود.
‫ببخشید. ببخشید.
‫پیش من بود.
‫- پیش شما بود؟ ‫- بله.
‫احتمالاً این قدر کتک خورده بود که مجبور شد، فرار کنه. ‫این قدر خون ازش رفت که غش کرد.
‫پیش من بود.
‫نمی دونم جریان چیه.
‫شما، تحقیقاتتون رو انجام بدید.
‫الان هم حق ندارید بترسونیدش. ‫طفلک، حالش خوب نیست.
‫ممکنه بلایی سرش بیاد.
‫- من که نترسوندمش. چی شد؟ ‫- مامان!
‫- یهو، چش شد؟ ‫- جه هوی، پا شو.
‫- بعدش، یه هفته تب داشتی. ‫- چش شد؟ جه هوی.
‫ای خدا. ‫حالا چه خاکی تو سرمون کنیم؟
‫دکتر می گفت نباید هیچ آسیب دیگه ای ببینی.
‫و ممکنه یه روزی، حافظه ت برگرده.
‫منم گفتم هر وقت حافظه ات برگشت، ‫همه چی رو بهت بگم.
‫همین.
‫ممکن بود خودم پدرم رو کشته باشم.
‫- ممکن بود، من پدرم رو کشته... ‫- فکر کردی پلیس احمقه؟
‫اگه تو کشته بودیش که دستگیرت می کردن.
‫خب، هر چی مدرک بود، نابود شد.
‫آتیش، همه ش رو نابود کرد.
‫ریو سو یول، به من نگاه کن.
‫خوب گوش هات رو باز کن، ببین ‫چی میگم.
‫کم کم، حافظه ام رو از دست میدم.
‫ممکن حرف هایی بزنم که اصلاً ‫با عقل جور در نیان
‫ممکنه یهو ازت بپرسم، کی هستی.
‫پس، خوب گوش هات رو باز کن، ببین چی میگم.
‫توی تمام اون سال ها،
‫تو از ترس جون خودت، فرار می کردی.
‫پسری که من می شناختم، این بود.
‫ریو سو یولی که بیست سال پسرم بود
‫در بزرگسالیش هم هیچ تغییری نکرد.
‫هنوز هم...
‫بهت ایمان دارم.
‫تو هم به خودت ایمان داشته باش.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫منم همین کار رو می کنم.
‫[ گوکبان ]
‫سیم جونگ هون.
‫هر چی می دونستم رو بهتون گفتم.
‫چیز دیگه ای نمی دونم.
‫درک می کنم که تحقیقات ما، مزاحمتون شده. ‫شرمنده ام.
‫خیلی طول نمی کشه. ‫فقط می خوام اظهاراتتون رو تأیید کنم.
‫گفتید، واسه چی به مطب دکتر «سین جو هیوک» رفتید؟
‫خوابم نمی برد. ‫گفتم یه کم بسکتبال بازی کنم.
‫رفته بودم بسکتبال بازی کنم.
‫«باک یونگ جو» هم دیدید؟
‫توی راهرو دیدمش.
‫بعدش به مطب دکتر رفتم.
‫وقتی رسیدم، دیدم کف اتاق افتاده و ‫غرق خونه.
‫بعدش، در جا زنگ زدم، آمبولانس.
‫تا اون جایی که من می دونم، آدم وقتی همچین چیزی ‫رو برای اولین بار می بینه، شوکه میشه.
‫ولی شما خیلی آروم بودید.
‫ای خدا. بسه دیگه.
‫این زخم...
‫چته بابا؟
‫نمی دونم کی این طوریتون کرده. ‫چرا به پلیس نگفتید؟
‫چرا باید بگم؟
‫چرا نباید بگید؟
‫باهاش می سوزم و می سازم.
‫جونگ هون!
‫اومدم!
‫باید برم، بسته تحویل بدم.
‫یه لحظه.
‫زود باش.
‫بیا اینجا ببینم.
‫بیا دیگه.
‫نمیای؟ نمیای؟
‫وایسا ببینم، عوضی!
‫افتادی دنبالم، میگی وایسم؟
‫- عوضی! ‫- داری می ترسونیم!
‫وایسا ببینم!
‫عوضی، وایسا ببینم!
‫عوضی.
‫- ای بابا. ‫- ندو، بابا! عوضی!
‫سو یول، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫ای خدا.
‫چیزیت نشد.
‫واسه چی از دستم فرار کردی؟
‫تو یه چیزی می دونی. آره؟
‫داری یه چیزی رو از من قایم می کنی.
‫اشتباه می کنی.
‫پس واسه چی نمی ذاشتی اون در رو باز کنم؟
‫حتماً یه چیزی می دونی!
‫نه.
‫ترسیده بودم. همین.
‫از چی ترسیده بودی؟
‫بگو از چی ترسیده بودی؟
‫گفتم نکنه خودم کشته باشمش.
‫چی؟
‫ممکنه کار من بوده باشه.
‫ممکنه من پدرت رو کشته باشم.
‫چیکار می کنی؟
‫گزارش نکردن یه قتل احتمالی، خلاف قانون نیست؟
‫بیخیال، بابا. ‫از این خبرها نیست.
‫نه، همه ش چرت و پرته.
‫اگه دیدی که در دوران بچگی، خودت پدرت رو کشتی،
‫پس احتمالاً یا تو، یا «کی» قاتلید.
‫کار من بود. من کشتمش.
‫- باید خودم رو بکشم. باید عدالت رو اجرا کنم. ‫- وایسا بابا.
‫- باید خودم رو بکشم. ‫- زود قضاوت نکن.
‫اگه حس می کردم که باید این قضیه رو گزارش کنم، ‫حتماً خودم رو تحویل پلیس می دادم.
‫احتمالات به دردم نمی خورن. ‫نظر تخصصیت رو بده.
‫چرا یهو این یادم اومد؟
‫این چرا این قدر ترسیده؟
‫می خوای نظر تخصصیم رو بشنوی؟
‫خیلی خب. ‫درب های دیگه چی؟
‫درب های دیگه؟
‫می دونم که در ضمیر ناخودآگاهت، درب های ‫دیگه ای هم بودن.
‫بقیه ی درب ها اونجا چیکار می کردن؟
‫بقیه ی درب ها...
‫نمی دونم.
‫بقیه ی درب ها رو باز کردی؟
‫نمی خوام...
‫بقیه ی درب ها رو باز کنم.
‫نمی خوام...
‫نمی خوام.
‫وایسا ببینم.
‫جریان دوم اکتبر چیه؟
‫تا اون جایی که من می دونم، ‫تاریخ مرگ پدرم، بیست و سوم اکتبره.
‫ولی دربی که بازش کردم، روش نوشته بود ‫«دوم اکتبر»
‫همون تاریخی که «باک یونگ جو» هم بهش اشاره کرد.
‫ذهنت می خواد بعضی از خاطراتت رو
‫به دست فراموشی بسپاره و منحرفشون کنه.
‫- منحرفشون کنه؟ ‫- آره.
‫پس یعنی ممکنه اون چیزی که دیدیم، ‫حقیقت نداشته باشه.
‫احسنت.
‫ممکنه. ‫قطعاً همین طوره.
‫ولی این مسئله، همیشه چیز خوبی نیست.
‫چرا ضمیر ناخودآگاه، خاطرات رو تحریف می کنه؟
‫معمولاً...
‫زمانی این کار رو می کنه که می خواد حقیقت رو ‫قایم کنه. این به مراتب ترسناک تره.
‫قهوه بخور.
‫[ فرمانده ریو سو یول ]
‫میشه یه سؤالی ازت بپرسم؟
‫آره، میشه.
‫چرا یهو پیگیر پرونده ای شدی که ‫مربوط به بیست سال پیشه؟
‫جریان دوم اُکتبر چیه؟
‫توی اون تاریخ، چه اتفاقی افتاده که خیلی مهمه؟
‫همین یه سرنخ رو دارم.
‫سرنخ چی؟
‫سرنخ پیدا کردن اون عوضی که ‫باک یونگ جو رو گاس لایت کرده بود.
‫فقط این طوری می تونم پیداش کنم.
‫گمونم، فعلاً در همین حد می تونی توضیح بدی.
‫دوم اکتبر سال 1999
‫قتل در محله ی گوجین. ‫از اینجا شروع کنم. آره؟
‫و ببینم که آیا ارتباطی با پرونده ی ‫باک یونگ جو، داشته یا نه. درسته؟
‫ممن رون.
‫باید شام مهمونم کنی. ‫همیشه گرسنمه.
‫[ قتل مواد فروش محله گوجین ]
‫[ گزارش تحقیقات ]
‫[ قتل مواد فروش محله گوجین ]
‫قربانی، «جونگ گانگ جه».
‫اون زمان، مواد فروش معروفی بود.
‫هیچ کس با شما تماس نگرفت، ولی...
‫اون زمان، پسرش، «جونگ یون هو» مظنون اصلی بود.
‫ولی یه مدت بعدش، مردی به نام ‫«سونگ بوک جون» دستگیر شد.
‫چیکارم دارید؟
‫اولش، همه ی اتهامات رو رد کرد.
‫ولی وقتی آلت قتاله رو پیدا کردن، ‫پرونده بسته شد.
‫اون زمان، همراه با آلت قتاله، ‫یه بارونی زرد هم پیدا کردن.
‫یه بارونی زرد.
‫جدی میگم.
‫- باید موهام رو کوتاه کنم. ‫- منم همین طور.
‫نگاهش کن!
‫می خوام خوشتیپت کنم.
‫- ممن رونم. ‫- خواهش می کنم.
‫ببخشید، آقای «سونگ بوک جون»؟
‫شما دائماً می گفتید که بی گناهید.
‫واسه چی، وقتی حکمتون اومد، اعتراض نکردید؟
‫اولش که می گفتید، اصلاً این آلت قتاله ‫رو تا حالا به چشم ندیدید.
‫یه روز،
‫یهو، همه چی یادم اومد.
‫یهو یادتون اومد؟
‫اون زمان، ورشکست شده بودم.
‫به «گانگ جه» گفتم که یه مقدار مواد بهم بده. ‫بهش گفتم، بعداً باهاش حساب میکنم.
‫اونم یهو عصبانی شد و شروع کرد به بد ‫و بیراه گفتن.
‫اون زمان، جوون بودم و خام.
‫حدود ساعت هفت و نیم به کافه «امید» رفتم ‫و حسابی زیاده روی کردم.
‫بعدش به یه فروشگاهی رفتم، به نام «بورام» ‫که در تقاطع محله ی گوجین قرار داشت.
‫همون جا، یه بارونی صد وونی و ‫یه چاقوی آشپزخونه ی پنج هزار وونی خریدم.
‫بعدش، مستقیم رفتم سراغ گانگ جه.
‫درب خونه ش باز بود.
‫خواب بود.
‫کل قضیه از این قراره.
‫آها.
‫با وجود اینکه بحث 22 سال پیشه، ‫خوب یادتون مونده.
‫مگه میشه فراموش کنم؟
‫اون لحظه که بیخیال شدم
‫و همه چی رو اعتراف کردم،
‫وجدانم راحت شد.
‫[ آرایشگاه ]
‫چیز مشکوکی حس نکردم.
‫ولی انگار، یه متنی رو از حفظ ‫داشت می خوند.
‫از حفظ می خوند؟
‫یعنی میگی، کسی این حرف ها رو ‫گذاشته بود تو دهنش؟
‫نمی دونم.
‫بگذریم. الان کجاییم؟
‫اومدم دیدن وکیلی که
‫پرونده ی «سونگ بوک جون» رو به دست داشت.
‫باید ببینم چی دستگیرم میشه.
‫باشه. دمت گرم، هوی گیوم.
‫چیزی دستگیرت شد، خبرم کن.
‫- چی شده؟ ‫- یه قهرمان...
‫از گذشته ش نمی ترسه.
‫موتورت کجاست؟ فروختیش؟
‫- بریم، سو یول. ‫- کجا؟
‫باید حافظه مون رو برگردونیم.
‫از این لحظه به بعد،
‫این قهرمان، در خدمت توئه.
‫مراقب باش، بابا! ‫داغونم کردی.
‫توی جلسه ی هیپنوتیزمت، یادته
‫که یه بار، چرخ دوچرخه دیدی؟
‫ها؟
‫می دونم که از دوچرخه هم خاطره داری.
‫چی میگی، بابا؟
‫- این محله ی دوران بچگیته. ‫- ها؟
‫باید خاطراتت رو برگردونی.
‫چی میگی، بابا؟ ‫چه ربطی داره آخه؟
‫اصلاً گور پدر حافظه! ‫داغونم کردی.
‫الان نصف میشم.
‫نه، حرفم رو پس می گیرم. ‫الان چهار تیکه ام می کنی.
‫- پیش به سوی قدم دوم. ‫- چی؟
‫این آهنگ رو یادته؟
‫سو یول! همراهیم کن.
‫وقت گیر آوردی، منگل؟
‫مراقب باش!
‫- هوی، هوی! ترمز بگیر. ‫- وای، نه!
‫زندگی، ترمز نداره. ‫منم ترمز ندارم.
‫- چی میگی، روانی؟ ‫- بزن بریم!
‫هوی! هوی!
‫- وای، نه! ‫- هوی!
‫- گندش بزنن. ‫- کمک!
‫- کمکم کن، سو یول! ‫- روانی!
‫کمک! سو یول! کمکم کن.
‫بلند شو، بابا. ‫آب تا زانوت هم نیست که.
‫چی؟
‫سو یول.
‫قبلاً اینجا اومدی؟
‫- گفتید اسمش «سونگ بوک جون» بود؟ ‫- بله.
‫چند لحظه صبر کنید.
‫باید پرونده ش این اطراف باشه.
‫[ سونگ بوک جون ]
‫بذار ببینم.
‫بله، یادمه.
‫نامه های زیادی دریافت می کرد.
‫- نامه؟ ‫- بله، نامه.
‫واسه م عجیب بود که یه زندانی، این همه ‫نامه دریافت کنه.
‫نکته ی جالب تر اینه که
‫ده سال آزگار، همه ش یه نفر واسه ش نامه می فرستاد.
‫پس همه ش یه نفر
‫واسه ش نامه می فرستاد؟
‫[ آرایشگاه ]
‫آقای سونگ بوک جون؟
‫آقای سونگ بوک جون. هستید؟
‫آقای بوک جون، کجایی؟
‫- کجاست؟ ‫- بوک جون...
‫هوی، هوی. در رو باز نکن.
‫می خواستم ببینم هستش یا نه.
‫- نمی خواد. ‫- ببخشید.
‫حق نداری بری داخل.
‫هوی! بیا بیرون.
‫سو یول، مگه نمی دونی به طراحی خونه ‫علاقه دارم؟
‫زر مفت نزن. ‫بیا بیرون ببینم.
‫- زود باش دیگه. ‫- وایسا ببینم.
‫صدای نامه هایی رو می شنوم
‫که من رو خطاب می کنن.
‫ای بابا. نمی خواد خونه اش رو بگردی.
‫وقتی برگشت، خودم ازش می پرسم.
‫اگه برگشت و دیدت چی؟
‫بیا بیرون دیگه. ‫نمی خواد وسایلش رو بگردی.
‫ایناهاشون.
‫سو یول، پیداشون کردم.
‫پیداشون کردم. ‫ایناهاشون!
‫پیداشون کردی.
‫این کار اشتباهه.
‫[ برای سونگ بوک جون ]
‫چی؟
‫جونگ یون هو؟
‫[ از طرف جونگ یون هو ] ‫[ مونیانگ، منطقه گوجین، محله گوجین، مجتمع شماره 7، واحد شماره 32 ]
‫همه ی اینا رو، «جونگ یون هو» فرستاده.
‫اون زمان، پسرش، «جونگ یون هو» مظنون اصلی بود.
‫اون زمان، ورشکست بودم.
‫به «گانگ جه» گفتم که یه مقدار مواد بهم بده. ‫بهش گفتم، بعداً باهاش حساب میکنم.
‫اونم یهو عصبانی شد و شروع کرد به بد ‫و بیراه گفتن.
‫اون زمان، جوون بودم و خام.
‫حدود ساعت هفت و نیم به کافه «امید» رفتم ‫و حسابی زیاده روی کردم.
‫بعدش به یه فروشگاهی رفتم، به نام «بورام» ‫که در تقاطع محله ی گوجین قرار داشت.
‫همون جا، یه بارونی صد وونی و ‫یه چاقوی آشپزخونه ی پنج هزار وونی خریدم.
‫بعدش، مستقیم رفتم سراغ گانگ جه.
‫درب خونه ش باز بود.
‫خواب بود. ‫کلیت قضیه، همینه.
‫[ برای آقای سونگ بوک جون ]
‫اینجا که همینا نوشته شدن.
‫توی همه شون، همینا نوشته شدن.
‫جونگ یون هو...
‫فازش چیه؟
‫[ آرایشگاه ]
‫چیکار می کنی؟
‫اصل جریان چیه؟
‫مطمئنی که خودت «جونگ گانگ جه» رو کشتی؟
‫تو نکشتیش. ‫تو اصلاً...
‫چیزی یادت نمیاد.
‫گفتم خودم کشتمش.
‫گفتم خودم کشتمش!
‫من کشتمش. خودم کشتمش.
‫من کشتمش.
‫«یون هو» می دونست من چیکار کردم.
‫وقت گفتم اون روز به کافه «امید» رفتم، ‫دروغ نگفتم.
‫نه.
‫اینا خاطرات تو نیستن.
‫اون روز، تو توی حال خودت نبودی. ‫واسه همینم تونست رو مغزت تأثیر بذاره.
‫پس کی «جونگ گانگ جه» رو کشت؟
‫عمیق نیست که.
‫اگه توش راه هم بری، ‫چیزیت نمیشه.
‫اگه دوست داری زنده بمونی، ‫با من بیا.
‫جونگ یون هو.
‫دلیل این کارت چیه، کاراگاه؟
‫چی از جونم می خوای؟
‫خواهشاً خودت رو جمع و جور کن.
‫«جونگ یون هو» بهت دروغ گفت.
‫گیریم که من نکشتمش. ‫چه کاری از دستم بر میاد؟
‫بذار فکر کنم خودم کشتمش، کاراگاه.
‫خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم. التماست می کنم.
‫بگو خودم کشتمش.
‫خواهش می کنم.
‫جونگ یون هو.
‫[ پلیس مونیانگ]
‫[ ایکس شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ وایت زیرو: جونگ یون هو ]
‫[ ایکس: بالاخره من رو به خاطر آوردی ]
‫[ وایت زیرو: چه بلایی سرم آوردی؟ جریان چیه؟ ]
‫[ ایکس: ته و توش رو تو باید در بیاری. عجله ای نیست ]
‫روانی.
‫[ ایکس: بالاخره می فهمی که چه وجه مشترک خاصی داریم ]
‫[ پناهگاه رویای جوان ]
‫واقعاً می تونیم اینجا بمونیم؟
‫آره، ولی یه مدت کوتاهی.
‫اگه نفرات زیاد بودن، ‫باید زود از اینجا بریم.
‫بعدش چی؟
‫اگه مجبور شدیم از اینجا بریم، چی؟
‫اون وقت،
‫باید برگردیم
‫به همون مکان بدبختی.
‫تا وقتی که اونا هستن،
‫ما رنگ خوشی رو نمی بینیم.
‫[ ایکس: بالاخره می فهمی که چه وجه مشترک خاصی داریم ]
‫[ بازار مونیانگ]
‫ای بابا. کیه این وقت شب؟
‫آقای ریو؟ یا خدا.
‫آقای ریو، اینجا چیکار می کنی؟ ‫اومدی تیپت رو بهم نشون بدی؟
‫«کی»؟
‫پس یعنی میگی...
‫اولین خاطره ی «کی» رو به خاطر آوردی؟
‫چطور؟
‫به تو ربطی نداره.
‫ولی شاید...
‫این خاطره هم واقعیت نداشته باشه.
‫آها.
‫ممکنه.
‫ولی احتمالش زیاده، حسی که ‫اون لحظه بهت دست داد، واقعی بوده باشه.
‫حسی که اون لحظه بهم داد؟
‫وقتی اون خاطره ای قدیمی رو ‫به خاطر آوردی، چه حسی بهت دست داد؟
‫ذهن، اینو نمی تونه جعل کنه.
‫احساس شادی، ناراحتی و ترس.
‫همچین احساساتی.
‫کی، اون لحظه، چه حسی بهت دست داد؟
‫اون لحظه...
‫اون لحظه یادم اومد که
‫می خواستم یه نفر رو بکشم.
‫پس خاطرات فراموش شده ت رو ‫به خاطر آوردی؟
‫بخشیشون رو.
‫نه همه شون.
‫[ سوابق مشاوره ]
‫[ این جه هوی ]
‫[ بیست و یکم مه 1999 پذیرش شد ]
‫روزی که برای اولین بار ‫«جونگ یون هو» رو دیدم.
‫[ بیست و یکم مه 1999 پذیرش شد ]
‫بله.
‫حتماً، من و «جونگ یون هو» رابطه ی ‫خوبی با هم داشتیم.
‫[ پناهگاه رویای جوان ]
‫باز خوبه که الان می دونی ‫با کی سر و کار داری.
‫آره.
‫هر موقع با من کار داشتی، ‫در خدمتم.
‫رو کمکم حساب باز کن.
‫این کارو نکن.
‫خانم، واسه چی...
‫هر وقت این مسیر رو میام، ‫خسته میشم.
‫راستی، جونگ هون رو از کجا می شناسید؟
‫اخیراً، سر یه پرونده ای ‫ازش سؤال، جواب کردم.
‫وقتی داشتم ازش سؤال جواب می کردم ‫یه سری زخم ها و کبودی ها، نظرم رو جلب کردن.
‫به نظر من، اون کبودی ها، حاصل یه بار ‫درگیری نبودن.
‫مددکارهای اجتماعی، تموم تلاششون رو می کنن
‫ولی نمی تونن بدون گزارش، ‫دست به اقدامی بزنن.
‫نوجوان های این دوره و زمونه هم ‫که عین بزرگسال هان.
‫ولی اون یتیمه.
‫با برادرش زندگی می کنه. ‫برادرش، سابقه داره.
‫احتمالاً آمارش توی سیستممون هست.
‫سه ساله پیش، خانواده اش توی تصادف ‫کشته شدن.
‫لطفاً حواستون بهش باشه.
‫چشم.
‫بریم.
‫- ای بابا. ‫- وای، خدا.
‫سلام. از اداره محلی مزاحم میشم.
‫خونه ای، جونگ هون؟
‫بازه که.
‫سیم جونگ هون؟
‫سیم جونگ هون.
‫کسی خونه نیست؟
‫از اداره محلی مزاحم میشیم.
‫از جاتون تکون نخورید.
‫سیم جونگ هون.
‫قبلاً همدیگه رو دیدیم. درسته؟
‫روزی که «باک یونگ جو»، «سین جو هیوک» رو ‫کتک زد.
‫آره؟
‫واقعاً...
‫مُرده؟
‫برادرم رو میگم.
‫احمق دیوونه، این چی بود آوردی؟
‫واسه ام یه لیوان آب بیار، بدبخت.
‫واقعاً مُرده؟
‫واسه چی به پلیس گزارش نکردی؟
‫واسه چی به جسد برادرت زل زده بودی؟
‫می خواستم ببینم که واقعاً مرده یا نه.
‫چون گفتم شاید اون عوضی...
‫هنوز نمُرده.
‫تو کشتیش؟
‫اگه مُرده، بهتر.
‫اتفاقی بود؟
‫- یا... ‫- مگه مهمه؟
‫مهم اینه که دیگه بدبختی تموم شده.
‫بدبختی؟
‫گفتی «بدبختی»؟
‫فرمانده.
‫چند لحظه تشریف میارید؟
‫فرمانده، کار «جونگ هون» نیست.
‫یعنی چی؟
‫سیم جونگ هون، یه عذر موجه داره.
‫چی؟
‫جریانت چیه؟
‫تو که برادرت رو نکشتی.
‫زمان مرگ برادرت،
‫ داشتی از رستورانی که توش کار ‫می کنی، پول کش می رفتی.
‫دوربین گرفتت.
‫سیم جونگ هون، ‫به نفعته که حقیقت رو بهم بگی.
‫واسه چی اون کار رو کردی؟
‫چرا گفتی برادرت رو کشتی؟ ‫تو که نکشتیش.
‫من نگفتم کشتمش.
‫گفتم همون بهتر که مُرده.
‫چی؟
‫الان دیگه می تونم برم؟
‫وایسا.
‫تو گفتی بدبختی تموم شده.
‫کی این حرف رو گذاشت تو دهنت؟
‫«باک یونگ جو» رو می شناسی؟
‫دست کس دیگه ای توی کاره؟
‫بگو ببینم.
‫به کمک احتیاج داری. آره؟ ‫اگه کمک می خوای، من هستم.
‫کمک؟ برو بابا.
‫گفتی اون عوضی، صد در صد مُرده. آره؟
‫هر کی که اونو کشته، دمش گرم.
‫به دادم رسید.
‫[ پلیس ]
‫الان دیگه، همه چی درست میشه.
‫بدبختی تموم شد.
‫تا وقتی که اونا هستن،
‫ما از بدبختی خلاص نمیشیم.
‫فرمانده.
‫دوربین رو که چک کردم ‫به یه مورد عجیبی بر خوردم.
‫صاحب رستوران میگه
‫جونگ هون می دونسته که اونجا ‫دوربین هست.
‫زمان مرگ برادرش، عمداً رفته بود
‫اونجا واسه دزدی.
‫به نظرتون، «جونگ هون» عمداً واسه خودش ‫یه عذر موجه دست و پا کرد؟
‫حس بدی دارم.
‫حس ششمم میگه هنوز تموم نشده.
‫حس می کنم دوباره شروع شده.
‫جونگ هون...
‫اصلاً به نظر نمی رسه که ناراحت باشه.
‫به نظر من که هنوز هاج و واجه ‫و نمی دونه چیکار کنه.
‫کجا بودم؟
‫آها. عادی رفتار کردن.
‫مثلاً وقتی یکی رو تعقیب می کنی، ‫باید عادی رفتار کنی.
‫مثلاً الان تو، اصلاً عادی نیست. ‫خشک خشک وایسادی.
‫چون دفعه ی اولته.
‫من رو نگاه. ‫وقتی می خوای کسی رو تعقیب کنی،
‫باید خودت رو با محیط وفق بدی.
‫عین یه رهگذر رفتار کن.
‫کی فکر می کنه من کاراگاه باشم؟ ‫هیچکس.
‫عادی راه برو...
‫آها، بستنی. ‫وقتی بستنی دستت می گیری،
‫باید عین خریدار رفتار کنی. ‫من برم بستنی بخرم.
‫وایسید، قربان. ‫اگه «جونگ هون» ببینتتون، چی؟
‫اون که من رو نمی شناسه. ‫یه بستنی قیفی میخرم و میام.
‫- وایسید، قربان. ‫- الان برمی گردم.
‫میشه دوتا از اون بستنی ها که بیرون، ‫عکسش رو زدید...
‫شما همون کاراگاهه هستید. آره؟
‫چی؟ نه بابا. ‫کاراگاه کجا بود؟
‫هستید دیگه. ‫من رو یادتون نمیاد؟
‫من اون دختریم که آتیش سوزی ‫رو دیده بود.
‫همونی که بیرون سیگار می کشید ‫و منتظر جوکبالش بود.
‫نه بابا. ‫من نبودم.
‫حتماً من رو با یکی دیگه اشتباه گرفتید. ‫عین قیافه ی من زیاد هست.
‫راستی، کارتون چیه؟
‫دیدمتون که داشتید از اونجا ‫زل می زدید.
‫کسی رو دارید تعقیب می کنید؟
‫کی؟ کیه؟
‫میشه بستنیم رو بهم بدید؟
‫همونی که عکسش رو زدید.
‫بستنی می خواین؟ ‫در خدمتم.
‫کسی رو دارید تعقیب می کنید؟
‫نه.
‫- تو... تو اینجا چیکار می کنی؟ ‫- شما اینجا چیکار می کنید، کاراگاه؟
‫من؟ داشتم...
‫گیونگ ته.
‫ای خدا.
‫خلافکار محله مونمی.
‫شما به اتهام...
‫- دزدی و کلاهبرداری بازداشتید. ‫- چیکار می کنی؟
‫چته، با استعداد؟
‫خفه شو، عوضی.
‫چی شده؟
‫من افسر «او گیونگ ته» هستم ‫از پلیس مونیانگ.
‫این خلافکار محله مونمیه. ‫لقبش هم خرس قهوه ایه.
‫خیلی وقته که توی لیست تحت تعقیب هاست.
‫- نه، دروغ میگه. ‫- هوی!
‫می دونی چقدر عذاب کشیدم تا تو رو پیدا کردم؟
‫عوضی.
‫- قربان، قربان. ‫- چی؟
‫این خلافکار محله ی مونمیه؟
‫این مرد کاراگاهه...
‫قبلاً خلافکار محله مونمی بود.
‫حالا که پیر و چاق شده، ‫خرس صداش می کنن.
‫بلند شو، خرس خیکی.
‫- باید بیست سال آب خنک بخوری. ‫- لعنتی.
‫ساکت باش!
‫خفه شو!
‫[ پلیس مونیانگ]
‫- همین؟ ‫- آره.
‫- پس کسی رو ندیدید؟ ‫- نه.
‫گیونگ ته یکی رو دید.
‫دیروز یکی رو دید به نام خرس خلافکاره محله مونمی.
‫ببخشید.
‫ولی فکر کنم به موقع بود.
‫آره، به موقع بود.
ممنونم
‫- ممنونم بابت بستنی. ‫- سری بعدی، خودم واسه تون میخرم.
‫- لعنتی! ‫- یه لحظه صبر کن.
‫این زن...
‫این کارو نکن.
‫زن؟
‫کیه؟
‫چی شده؟ کیه؟
‫جریانش چیه؟
‫قبلاً دیدمش.
‫- کجا؟ ‫- توی پناهگاه.
‫همون پناهگاهه؟
‫شاید اون «سیم جونگ هون» رو می شناسه.
‫پریروز دیدمش.
‫- پریروز؟ ‫- پریروز؟
‫چند ساعت بعد از مرگ برادر سیم جونگ هون.
‫پس یه کاسه ای زیر نیم کاسشه.
‫اسمش «گی سو یون»ـه. ‫بیست و سه سالشه.
‫مددکار اجتماعیه.
‫از دوران دبیرستان تا حالا، به صورت داوطلبانه ‫توی پناهگاه کار می کنه.
‫فرمانده؟
‫- گیونگ ته. ‫- بله؟
‫- از اینجا چی می بینی؟ ‫- بله؟
‫باغچه و دریچه.
‫چیز غیرعادی نمی بینم.
‫آره. فقط باغچه و دریچه هست.
‫ولی... فرمانده...
‫از کجا فهمیدید؟
‫اون زنه...
‫نمی خواست خودش رو پرت کنه.
‫به اینجا خیره شده بود.
‫توی این دریچه، آلت قتاله ش رو ‫قایم کرده بود.
‫زود اینا رو بفرست واسه بچه های پزشکی قانونی.
‫به «جه سون» هم بگو، زود رد ‫«گی سو یون» رو بزنه.
‫- زود باش. ‫- چشم.
‫اجازه بدید رد شم. اجازه بدید رد شم ‫اجازه بدید رد شم.
‫خانم گی سو یون؟ ‫این «گی سو یون»ـه؟
‫حالش چطوره؟
‫نمی دونی که این بلا رو سرش آورده؟
‫گندش بزنن.
‫باشه. دارم میرم بیمارستان.
‫- از این طرف. ‫- حال «گی سو یون» چطوره؟
‫تازه بردنش اتاق عمل. ‫حالش خیلی بده.
‫هنوز نمی دونی کار کیه؟
‫نه. طبق بررسی های من، گی سو یون
‫واسه امروز، نوبت عمل جراحی داشت.
‫ظاهراً ضرباتی که بهش وارد شده بود
‫مشکل دیسکش رو به وجود آوردن.
‫پس این دفعه ی اولی نیست که کتک می خوره؟
‫هیچ ردی از «جونگ هون» نبود؟
‫گشتم، ولی چیزی پیدا نکردم.
‫تماس های، پیام ها و ایمیل هاش رو گشتم، ‫ولی هیچی پیدا نکردم.
‫می دونم که توی اون پناهگاه کار می کرده،
‫ولی بعید می دونم «جونگ هون» رو تا حالا ‫دیده باشه.
‫لعنتی.
‫از این طرف.
‫[ اتاق عمل شماره 2 ]
‫[ اتاق عمل ]
‫فرمانده، پزشکی قانونی، نتیجه رو فرستاده.
‫بله، شنیدم.
‫اون خون، مال برادر جونگ هونه.
‫بله. دی ان ای «گی سو یون» هم ‫روی دستکش ها بوده.
‫به نظرت، واسه چی همچین کاری کرد؟
‫فرمانده.
‫یه نگاه به این بندازید.
‫این «پارک سونگ گوان»ـه. ‫نامزد سابق گی سو یون.
‫ظاهراً، خلافکار بوده.
‫عاشق «گی سو یون» بود.
‫ظاهراً بارها نقل مکان کرد که ‫فقط از شرش خلاص بشه.
‫ظاهراً دو بار هم واسه ضربه و شتم ‫ازش شکایت کرده.
‫یعنی میگی این بار هم کار خودشه؟
‫احتمالش زیاده.
‫فرمانده، راستش...
‫بفرمایید.
‫ظاهراً جونگ هون هر جا می رفته ‫«پارک جونگ هون» دنبالش می رفته.
‫به نظرتون اتفاقیه؟
‫نه.
‫محاله اتفاقی بوده باشه.
‫«جونگ هون» دنبال «پارک سونگ گوان» افتاده بود.
‫«پارک سونگ گوان» هم «گی سو یون» رو اذیت می کرده.
‫دوربین رو که چک کردم ‫به یه مورد عجیبی بر خوردم.
‫صاحب رستوران میگه
‫جونگ هون می دونسته که اونجا ‫دوربین هست.
‫به نظرتون، «جونگ هون» عمداً واسه خودش ‫یه عذر موجه دست و پا کرد؟
‫«سیم جونگ هون» عمداً رفته بود اونجا ‫که واسه خودش، یه عذر موجه، دست و پا کنه.
‫تو کشتیش؟
‫اگه مُرده، چه بهتر.
‫اگه «گی سو یون» هنگام انجام اون عمل، ‫برادرش رو کشته باشه، چی؟
‫قرار بوده «گی سو یون»، امروز کمرش رو عمل کنه.
‫پس یعنی...
‫عذر «گی سو یون»...
‫[ گی سو یون ] ‫[ تحت عمل جراحی ]
‫اگه این عمل، عذرشه...
‫یعنی هنوز تموم نشده.
‫سیم جونگ هون و گی سو یون.
‫جای همدیگه قتل انجام دادن.
‫جونگ هون کجاست؟ ‫نه، پارک سونگ گوان.
‫الان «پارک سونگ گوان» در خطره.
‫فرمانده!
‫تاکسی! تاکسی! تاکسی!
‫مرتیکه!
‫بی شرف...
‫هوی، تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟ من رو از کجا می شناسی، کثافت؟
‫کی فرستادتت؟
‫کی اجیرت کرده؟ کی فرستادتت؟
‫نمی خوای جوابم رو بدی؟ ‫مرتیکه ی...
‫جوابم رو بده. ‫کی فرستادتت؟
‫عوضی!
‫«جونگ هون»، حالت خوبه؟
‫لعنتی.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫تو دخالت نکن، کثافت.
‫- مرتیکه ی... ‫- جونگ هون، دست نگه دار.
‫ولش کن.
‫این کارو نکن. ‫چاقوت رو بگیر پایین.
‫اگه نری کنار، می کشمت.
‫داری اشتباه می کنی. ‫با این کارها، چیزی حل نمیشه.
‫پس راه حل چیه؟
‫کی نجاتش میده؟
‫کی به دادش می رسه؟
‫خودم کمکش می کنم. خب؟
‫همه چی رو بسپار به من.
‫خودم کمکتون می کنم.
‫سیم جونگ هون!
‫نه!
‫جونگ هون!
‫وایسا، سیم جونگ هون!
‫جونگ هون!
‫جه هوی.
ممنون
‫تو پدرم رو واسه م کشتی.
‫یه مقدار صبر کنی، ‫واسه ت جبران می کنم.
‫سو یول، می خوای تا ابد توی هزارتو بمونی؟
‫نه.
‫نمی دونم چطور از اینجا ‫سر در آوردم.
‫مگه یادت رفته؟
‫چاقو خوردی.
‫چاقو خوردم؟
‫آره، درست میگی.
‫چاقو خوردم.
‫جونگ یون هو، پدرم رو کشت.
‫همه چی، یادم اومد. ‫من نکشتمش.
‫آره. تو نکشتیش.
‫تو هم به خاطر آوردی؟
‫آره.
‫جونگ یون هو کثافت، پدرت رو کشت.
‫بریم.
‫بریم «جونگ یون هو» رو بگیریم.
‫پس من چی؟
‫قصه ی من یادت اومد؟
‫چی؟ قصه ی تو؟ ‫منظورت چیه؟
‫تو...
‫این اولین...
‫خاطره ایه که از خودم به یاد دارم.
‫من...
‫یه نفر رو کشتم.
‫شرمنده ام،
‫ریو سو یول.
‫یک، دو شد ‫بعدش دو، دوباره یک شد.
‫یه نفر به «گی سو یون» زنگ زد ‫و حالش رو پرسید.
‫یه جوون بود.
‫از همون اول فکر می کردم ‫که یه جور بازیه.
‫داره از این کارها لذت میبره.
‫- برو بیرون! ‫- منم زیر نظر داشته.
‫یکی رو پیدا کردم که حاضر شده ‫بهاش رو بپردازه.
‫با همون برنامه پیش بریم.
‫آندری، کجایی؟
‫دنبال کی هستی؟
‫اون کثافت کیه؟
‫اگه برنامه اینه،
‫باید شیرفهمش کنیم که ‫با بد کسی در افتاده.
‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫[ نام کاربری و گذر واژه خود را وارد کنید ]
‫[ ایکس، شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ ایکس: به به! ]
‫[ ایکس: به زودی همدیگه رو می بینیم ]
‫[ وایت زیرو: تو کی هستی؟ ]
‫منتظرم،
‫جه هوی.
‫از کجا اسمم رو می دونه؟
‫یک، صفر، صفر، دو.
‫راستی،
‫امروز چه تاریخیه؟
‫دوم اُکتبر؟
‫یه تاریخ بود.
‫پدر؟
‫نه.
‫نه، نه.
‫غیر ممکنه.
‫واسه چی، من باید پدرم رو بکشم؟
‫نــــه!
‫نه، کار من نبود!
‫[ آتش سوزی در محله گوجین، در واقع برای مخفی کردن قتل بود ]
‫[ قربانی «این»، مورد اصابت دوازده ضربه چاقو قرار گرفته بود ]
‫[ پسر سیزده ساله وی، از شوک این حادثه، فراموشی گرفته است ]
‫[ خون قربانی روی یک بارانی زرد رنگ یافت شد ]
‫[ احتمال قتل بررسی شد ]
‫آتیش سوزی،
‫تبدیل به پرونده ی قتل شد.
‫چرا مامان اون حرف رو زد؟
‫مطمئنم، به من گفت که پدرم در آتیش سوخت.
‫[ مامان ]
‫ای خدا.
‫مامان، مامان، جواب بده دیگه.
‫لعنتی.
‫مامان.
‫مامان؟
‫مامان.
‫کجاست؟
‫ای بابا.
‫[ داروخانه مونیانگ]
‫[ بیمار سرپایی ]
‫[ جراحی مغز و اعصاب ]
‫آهای، آهای، دونگ یول.
‫ای بابا. ‫بیدار شو. بیدار شو دیگه.
‫- چیه؟ ‫- مامان کجاست؟
‫مامان کجاست؟ ‫مگه جایی رفته؟
‫توی اتاقش نبودش!
‫قبل از اینکه بخوابم، بودش.
‫چیه؟ چیه؟ چیه؟
‫چیه؟ چیه؟
‫- آهای. ‫- چیه؟
‫من، از این طرف، میرم کلانتری.
‫اگه پیداش کردی، بهم زنگ بزن. خب؟
‫باشه.
‫- چیکار می کنی، لعنتی؟ ‫- چیکار می کنی؟
‫-کسی تماس نگرفت؟ ‫- اصلاً می دونی چیه؟
‫- هنوز نه. ‫- ساکت!
‫- یالا! ‫- ساکت!
‫- هوی!
‫- ساکت باش. ‫- بیا اینجا ببینم.
‫[ کلانتری ]
‫- چی؟ ‫- پیداش کردی؟
‫- می خوای بریم بیرون، دعوا کنیم؟ ‫- هوی!
‫کجا؟
‫مامان، اینجا چیکار میکنی؟
‫دونگ یول،
‫مغازمون نیستش.
‫همین جا بود که.
‫مغازه مون اینجا بود.
‫واسه چی کفش فروشی زدن...
‫چی میگی بابا؟
‫خیلی وقت پیش، اینجا مغازه داشتیم.
‫ده سال پیش، مامان.
‫ده سال پیش؟
‫چه زود، ده سال گذشت.
‫مامان، تازگیا، چت شده؟
‫داری می ترسونیم!
‫مامان.
‫سو یول.
‫چی شده؟
‫سو یول، مامان...
‫مامان، عجیب و غریب شده.
‫مامان.
‫بریم خونه.
‫باشه، بریم.
‫[ قسمت نهم ]
‫آب گرم کن، دوباره خراب شده.
‫مامان، بعداً حمام رو واسه ت آماده می کنم.
‫نیازی نبود. خودم انجامش میدادم.
‫نوشیدنی می خوای؟
‫می خوای آب گرم واسه ت بیارم؟ ها؟
‫نه. پس، واسه ت شیر میارم.
‫واسه چی الکی شلوغش کردید؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫که مثلاً چیکار کنی؟
‫حالم خوبه.
‫دکتر چی گفت؟
‫- کی از این جریان خبردار شدی؟ ‫- همون موقع که بهت گفتم، باید از اینجا می رفتی.
‫اگه می رفتی، با این وضع نمی دیدیم.
‫فکرت رو مشغول من نکن. ‫زندگی خودت رو بکن.
‫زود واسه خودت، یه جایی رو پیدا کن.
‫چی...
‫واسه همین پیله کردی بودی که ‫زود از اینجا برم؟
‫واسه همین می خواستی زود دکم کنی؟
‫تو که می دونی من چقدر خودخواهم.
‫واسه چی این جریانت رو بهم نگفتی؟
‫- ها؟ ‫- نمی خوام دیگه...
‫واسه ت دست و پا گیر باشم.
‫- چی؟ ‫- به اندازه ی کافی واسه من زحمت کشیدی.
‫نمی خواستم وقتی بیای اینجا، ‫واسه ت غوز بالا غوز بشم.
‫من که واسه ت مادری نکردم.
‫خودت پسر باهوشی بودی.
‫- به خاطر من، دانشگاه هم نرفتی. ‫- ای خدا.
‫نمی خوام دیگه باری رو دوشت باشم.
‫تموم شد و رفت.
‫- مامان. ‫- یه مقدار پول پس انداز کردم.
‫برنامه دارم که برم خانه ی سالمندان.
‫به هیچ وجه، نمی خوام باری رو دوشت باشم.
‫نمی خوام.
‫تو هیچوقت باری رو دوشم نبودی.
‫تو بگو یه بار!
‫تو، با اینکه نمی دونستی من کی ام،
‫من رو به فرزندی قبول و بزرگم کردی.
‫ای خدا.
‫خیلی خب. استراحت کن.
‫- چی؟ ‫- سو یول.
‫باهات حرف دارم.
‫هر سؤالی که داری، ازم بپرس.
‫دارو مصرف می کنی؟
‫نوبت بعدی دکترت کیه؟
‫بذار سری بعدی، باهات بیام.
‫منظورم، در مورد بیماریم نبود. ‫در موردت خودت بود.
‫بچگیات، قبل از اینکه پیش ما بیای.
‫معلوم نیست تا کی، حافظه ام یاری کنه.
‫هر سؤالی که داری، ازم بپرس.
‫مامان.
‫نمی ترسیدی؟
‫ها؟
‫ممکن بود، خودم پدرم رو کشته باشم.
‫واسه چی قبول کردی که من رو بزرگ کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫مامان.
‫پدرم رو...
‫خودم کشتم؟
‫مامان! ‫مامان!
‫- چی شده؟ ‫- یه دقیقه، بیا اینجا.
‫این کیه؟
‫مامان، احیاناً نمُرده که؟
‫مُرده؟
‫دو روز کامل خوابیدی.
‫دکتر می گفت باید استراحت کنی.
‫خوشمزه ست. آره؟
‫پس هیچی یادت نمیاد؟
‫یعنی، یادت نیست که چطور، ‫سر از اینجا در آوردی؟
‫نه.
‫اسمت چی؟ اسمت رو خاطرت هست؟
‫اسمم...
‫این جه هویه.
‫این جه هوی.
‫خونه ت کجاست؟ ‫آدرس خونه ت رو یادته؟
‫واقعاً نمی دونستی که خونه تون آتیش گرفته؟
‫پدرت چی؟ می دونستی مُرده؟
‫مگه...
‫پدرم مُرده؟
‫واقعاً نمی دونستی؟
‫اگه دروغ بگی، ‫توی بد دردسری گیر می کنی، ها.
‫ای بابا. داری می ترسونیش که.
‫همسایه هات میگن که پدرت خیلی می زدت.
‫وقتی آتیش سوزی شد، کجا بودی؟
‫عیب نداره. می تونی بهم بگی. ‫کجا بودی؟ چیکار می کردی؟
‫پیش من بود.
‫ببخشید. ببخشید.
‫پیش من بود.
‫- پیش شما بود؟ ‫- بله.
‫احتمالاً این قدر کتک خورده بود که مجبور شد، فرار کنه. ‫این قدر خون ازش رفت که غش کرد.
‫پیش من بود.
‫نمی دونم جریان چیه.
‫شما، تحقیقاتتون رو انجام بدید.
‫الان هم حق ندارید بترسونیدش. ‫طفلک، حالش خوب نیست.
‫ممکنه بلایی سرش بیاد.
‫- من که نترسوندمش. چی شد؟ ‫- مامان!
‫- یهو، چش شد؟ ‫- جه هوی، پا شو.
‫- بعدش، یه هفته تب داشتی. ‫- چش شد؟ جه هوی.
‫ای خدا. ‫حالا چه خاکی تو سرمون کنیم؟
‫دکتر می گفت نباید هیچ آسیب دیگه ای ببینی.
‫و ممکنه یه روزی، حافظه ت برگرده.
‫منم گفتم هر وقت حافظه ات برگشت، ‫همه چی رو بهت بگم.
‫همین.
‫ممکن بود خودم پدرم رو کشته باشم.
‫- ممکن بود، من پدرم رو کشته... ‫- فکر کردی پلیس احمقه؟
‫اگه تو کشته بودیش که دستگیرت می کردن.
‫خب، هر چی مدرک بود، نابود شد.
‫آتیش، همه ش رو نابود کرد.
‫ریو سو یول، به من نگاه کن.
‫خوب گوش هات رو باز کن، ببین ‫چی میگم.
‫کم کم، حافظه ام رو از دست میدم.
‫ممکن حرف هایی بزنم که اصلاً ‫با عقل جور در نیان
‫ممکنه یهو ازت بپرسم، کی هستی.
‫پس، خوب گوش هات رو باز کن، ببین چی میگم.
‫توی تمام اون سال ها،
‫تو از ترس جون خودت، فرار می کردی.
‫پسری که من می شناختم، این بود.
‫ریو سو یولی که بیست سال پسرم بود
‫در بزرگسالیش هم هیچ تغییری نکرد.
‫هنوز هم...
‫بهت ایمان دارم.
‫پس...
‫تو هم به خودت ایمان داشته باش.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫منم همین کار رو می کنم.
‫[ گوکبان ]
‫سیم جونگ هون.
‫هر چی می دونستم رو بهتون گفتم.
‫چیز دیگه ای نمی دونم.
‫درک می کنم که تحقیقات ما، مزاحمتون شده. ‫شرمنده ام.
‫خیلی طول نمی کشه. ‫فقط می خوام اظهاراتتون رو تأیید کنم.
‫گفتید، واسه چی به مطب دکتر «سین جو هیوک» رفتید؟
‫خوابم نمی برد. ‫گفتم یه کم بسکتبال بازی کنم.
‫رفته بودم بسکتبال بازی کنم.
‫«باک یونگ جو» هم دیدید؟
‫توی راهرو دیدمش.
‫بعدش به مطب دکتر رفتم.
‫وقتی رسیدم، دیدم کف اتاق افتاده و ‫غرق خونه.
‫بعدش، در جا زنگ زدم، آمبولانس.
‫تا اون جایی که من می دونم، آدم وقتی همچین چیزی ‫رو برای اولین بار می بینه، شوکه میشه.
‫ولی شما خیلی آروم بودید.
‫ای خدا. بسه دیگه.
‫این زخم...
‫چته بابا؟
‫نمی دونم کی این طوریتون کرده. ‫چرا به پلیس نگفتید؟
‫چرا باید بگم؟
‫چرا نباید بگید؟
‫باهاش می سوزم و می سازم.
‫جونگ هون!
‫اومدم!
‫باید برم، بسته تحویل بدم.
‫یه لحظه.
‫زود باش.
‫بیا اینجا ببینم.
‫بیا دیگه.
‫نمیای؟ نمیای؟
‫وایسا ببینم، عوضی!
‫افتادی دنبالم، میگی وایسم؟
‫- عوضی! ‫- داری می ترسونیم!
‫وایسا ببینم!
‫عوضی، وایسا ببینم!
‫عوضی.
‫- ای بابا. ‫- ندو، بابا! عوضی!
‫سو یول، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫ای خدا.
‫چیزیت نشد.
‫واسه چی از دستم فرار کردی؟
‫تو یه چیزی می دونی. آره؟
‫داری یه چیزی رو از من قایم می کنی.
‫اشتباه می کنی.
‫پس واسه چی نمی ذاشتی اون در رو باز کنم؟
‫حتماً یه چیزی می دونی!
‫نه.
‫ترسیده بودم. همین.
‫از چی ترسیده بودم؟
‫بگو از چی ترسیده بودی؟
‫گفتم نکنه خودم کشته باشمش.
‫چی؟
‫ممکنه کار من بوده باشه.
‫ممکنه من پدرت رو کشته باشم.
‫چیکار می کنی؟
‫گزارش نکردن یه قتل احتمالی، خلاف قانون نیست؟
‫بیخیال، بابا. ‫از این خبرها نیست.
‫نه، همه ش چرت و پرته.
‫اگه دیدی که در دوران بچگی، خودت پدرت رو کشتی،
‫پس احتمالاً یا تو، یا «کی» قاتلید.
‫کار من بود. من کشتمش.
‫- باید خودم رو بکشم. باید عدالت رو اجرا کنم. ‫- وایسا بابا.
‫- باید خودم رو بکشم. ‫- زود قضاوت نکن.
‫اگه حس می کردم که باید این قضیه رو گزارش کنم، ‫حتماً خودم رو تحویل پلیس می دادم.
‫احتمالات به دردم نمی خورن. ‫نظر تخصصیت رو بده.
‫چرا یهو این یادم اومد؟
‫این چرا این قدر ترسیده؟
‫می خوای نظر تخصصیم رو بشنوی؟
‫خیلی خب. ‫درب های دیگه چی؟
‫درب های دیگه؟
‫می دونم که در ضمیر ناخودآگاهت، درب های ‫دیگه ای هم بودن.
‫بقیه ی درب ها اونجا چیکار می کردن؟
‫بقیه ی درب ها...
‫نمی دونم.
‫بقیه ی درب ها رو باز کردی؟
‫نمی خوام...
‫بقیه ی درب ها رو باز کنم.
‫نمی خوام...
‫نمی خوام.
‫وایسا ببینم.
‫جریان دوم اکتبر چیه؟
‫تا اون جایی که من می دونم، ‫تاریخ مرگ پدرم، بیست و سوم اکتبره.
‫ولی دربی که بازش کردم، روش نوشته بود ‫«دوم اکتبر»
‫همون تاریخی که «باک یونگ جو» هم بهش اشاره کرد.
‫ذهنت می خواد بعضی از خاطراتت رو
‫به دست فراموشی بسپاره و منحرفشون کنه.
‫- منحرفشون کنه؟ ‫- آره.
‫پس یعنی ممکنه اون چیزی که دیدیم، ‫حقیقت نداشته باشه.
‫احسنت.
‫ممکنه. ‫قطعاً همین طوره.
‫ولی این مسئله، همیشه چیز خوبی نیست.
‫چرا ضمیر ناخودآگاه، خاطرات رو تحریف می کنه؟
‫معمولاً...
‫زمانی این کار رو می کنه که می خواد حقیقت رو ‫قایم کنه. این به مراتب ترسناک تره.
‫قهوه بخور.
‫[ فرمانده ریو سو یول ]
‫میشه یه سؤالی ازت بپرسم؟
‫آره، میشه.
‫چرا یهو پیگیر پرونده ای شدی که ‫مربوط به بیست سال پیشه؟
‫جریان دوم اُکتبر چیه؟
‫توی اون تاریخ، چه اتفاقی افتاده که خیلی مهمه؟
‫همین یه سرنخ رو دارم.
‫سرنخ چی؟
‫سرنخ پیدا کردن اون عوضی که ‫باک یونگ جو رو گاس لایت کرده بود.
‫فقط این طوری می تونم پیداش کنم.
‫گمونم، فعلاً در همین حد می تونی توضیح بدی.
‫دوم اکتبر سال 1999
‫قتل در محله ی گوجین. ‫از اینجا شروع کنم. آره؟
‫و ببینم که آیا ارتباطی با پرونده ی ‫باک یونگ جو، داشته یا نه. درسته؟
‫ممن رون.
‫باید شام مهمونم کنی. ‫همیشه گرسنمه.
‫[ قتل مواد فروش محله گوجین ]
‫[ گزارش تحقیقات ]
‫[ قتل مواد فروش محله گوجین ]
‫قربانی، «جونگ گانگ جه».
‫اون زمان، مواد فروش معروفی بود.
‫هیچ کس با شما تماس نگرفت، ولی...
‫اون زمان، پسرش، «جونگ یون هو» مظنون اصلی بود.
‫ولی یه مدت بعدش، مردی به نام ‫«سونگ بوک جون» دستگیر شد.
‫چیکارم دارید؟
‫اولش، همه ی اتهامات رو رد کرد.
‫ولی وقتی آلت قتاله رو پیدا کردن، ‫پرونده بسته شد.
‫اون زمان، همراه با آلت قتاله، ‫یه بارونی زرد هم پیدا کردن.
‫یه بارونی زرد.
‫جدی میگم.
‫- باید موهام رو کوتاه کنم. ‫- منم همین طور.
‫نگاهش کن!
‫می خوام خوشتیپت کنم.
‫- ممن رونم. ‫- خواهش می کنم.
‫ببخشید، آقای «سونگ بوک جون»؟
‫شما دائماً می گفتید که بی گناهید.
‫واسه چی، وقتی حکمتون اومد، اعتراض نکردید؟
‫اولش که می گفتید، اصلاً این آلت قتاله ‫رو تا حالا به چشم ندیدید.
‫یه روز،
‫یهو، همه چی یادم اومد.
‫یهو یادتون اومد؟
‫اون زمان، ورشکست شده بودم.
‫به «گانگ جه» گفتم که یه مقدار مواد بهم بده. ‫بهش گفتم، بعداً باهاش حساب میکنم.
‫اونم یهو عصبانی شد و شروع کرد به بد ‫و بیراه گفتن.
‫اون زمان، جوون بودم و خام.
‫حدود ساعت هفت و نیم به کافه «امید» رفتم ‫و حسابی زیاده روی کردم.
‫بعدش به یه فروشگاهی رفتم، به نام «بورام» ‫که در تقاطع محله ی گوجین قرار داشت.
‫همون جا، یه بارونی صد وونی و ‫یه چاقوی آشپزخونه ی پنج هزار وونی خریدم.
‫بعدش، مستقیم رفتم سراغ گانگ جه.
‫درب خونه ش باز بود.
‫خواب بود.
‫کل قضیه از این قراره.
‫آها.
‫با وجود اینکه بحث 22 سال پیشه، ‫خوب یادتون مونده.
‫مگه میشه فراموش کنم؟
‫اون لحظه که بیخیال شدم
‫و همه چی رو اعتراف کردم،
‫وجدانم راحت شد.
‫[ آرایشگاه ]
‫چیز مشکوکی حس نکردم.
‫ولی انگار، یه متنی رو از حفظ ‫داشت می خوند.
‫از حفظ می خوند؟
‫یعنی میگی، کسی این حرف ها رو ‫گذاشته بود تو دهنش؟
‫نمی دونم.
‫بگذریم. الان کجاییم؟
‫اومدم دیدن وکیلی که
‫پرونده ی «سونگ بوک جون» رو به دست داشت.
‫باید ببینم چی دستگیرم میشه.
‫باشه. دمت گرم، هوی گیوم.
‫چیزی دستگیرت شد، خبرم کن.
‫- چی شده؟ ‫- یه قهرمان...
‫از گذشته ش نمی ترسه.
‫موتورت کجاست؟ فروختیش؟
‫- بریم، سو یول. ‫- کجا؟
‫باید حافظه مون رو برگردونیم.
‫از این لحظه به بعد،
‫این قهرمان، در خدمت توئه.
‫مراقب باش، بابا! ‫داغونم کردی.
‫توی جلسه ی هیپنوتیزمت، یادته
‫که یه بار، چرخ دوچرخه دیدی؟
‫ها؟
‫می دونم که از دوچرخه هم خاطره داری.
‫چی میگی، بابا؟
‫- این محله ی دوران بچگیته. ‫- ها؟
‫باید خاطراتت رو برگردونی.
‫چی میگی، بابا؟ ‫چه ربطی داره آخه؟
‫اصلاً گور پدر حافظه! ‫داغونم کردی.
‫الان نصف میشم.
‫نه، حرفم رو پس می گیرم. ‫الان چهار تیکه ام می کنی.
‫- پیش به سوی قدم دوم. ‫- چی؟
‫این آهنگ رو یادته؟
‫سو یول! همراهیم کن.
‫وقت گیر آوردی، منگل؟
‫مراقب باش!
‫- هوی، هوی! ترمز بگیر. ‫- وای، نه!
‫زندگی، ترمز نداره. ‫منم ترمز ندارم.
‫- چی میگی، روانی؟ ‫- بزن بریم!
‫هوی! هوی!
‫- وای، نه! ‫- هوی!
‫- گندش بزنن. ‫- کمک!
‫- کمکم کن، سو یول! ‫- روانی!
‫کمک! سو یول! کمکم کن.
‫بلند شو، بابا. ‫آب تا زانوت هم نیست که.
‫چی؟
‫سو یول.
‫قبلاً اینجا اومدی؟
‫- گفتید اسمش «سونگ بوک جون» بود؟ ‫- بله.
‫چند لحظه صبر کنید.
‫باید پرونده ش این اطراف باشه.
‫[ سونگ بوک جون ]
‫بذار ببینم.
‫بله، یادمه.
‫نامه های زیادی دریافت می کرد.
‫- نامه؟ ‫- بله، نامه.
‫واسه م عجیب بود که یه زندانی، این همه ‫نامه دریافت کنه.
‫نکته ی جالب تر اینه که
‫ده سال آزگار، همه ش یه نفر واسه ش نامه می فرستاد.
‫پس همه ش یه نفر
‫واسه ش نامه می فرستاد؟
‫[ آرایشگاه ]
‫آقای سونگ بوک جون؟
‫آقای سونگ بوک جون. هستید؟
‫آقای بوک جون، کجایی؟
‫- کجاست؟ ‫- بوک جون...
‫هوی، هوی. در رو باز نکن.
‫می خواستم ببینم هستش یا نه.
‫- نمی خواد. ‫- ببخشید.
‫حق نداری بری داخل.
‫هوی! بیا بیرون.
‫سو یول، مگه نمی دونی به طراحی خونه ‫علاقه دارم؟
‫زر مفت نزن. ‫بیا بیرون ببینم.
‫- زود باش دیگه. ‫- وایسا ببینم.
‫صدای نامه هایی رو می شنوم
‫که من رو خطاب می کنن.
‫ای بابا. نمی خواد خونه اش رو بگردی.
‫وقتی برگشت، خودم ازش می پرسم.
‫اگه برگشت و دیدت چی؟
‫بیا بیرون دیگه. ‫نمی خواد وسایلش رو بگردی.
‫ایناهاشون.
‫سو یول، پیداشون کردم.
‫پیداشون کردم. ‫ایناهاشون!
‫پیداشون کردی.
‫این کار اشتباهه.
‫[ برای سونگ بوک جون ]
‫چی؟
‫جونگ یون هو؟
‫[ از طرف جونگ یون هو ] ‫[ مونیانگ، منطقه گوجین، محله گوجین، مجتمع شماره 7، واحد شماره 32 ]
‫همه ی اینا رو، «جونگ یون هو» فرستاده.
‫اون زمان، پسرش، «جونگ یون هو» مظنون اصلی بود.
‫اون زمان، ورشکست بودم.
‫به «گانگ جه» گفتم که یه مقدار مواد بهم بده. ‫بهش گفتم، بعداً باهاش حساب میکنم.
‫اونم یهو عصبانی شد و شروع کرد به بد ‫و بیراه گفتن.
‫اون زمان، جوون بودم و خام.
‫حدود ساعت هفت و نیم به کافه «امید» رفتم ‫و حسابی زیاده روی کردم.
‫بعدش به یه فروشگاهی رفتم، به نام «بورام» ‫که در تقاطع محله ی گوجین قرار داشت.
‫همون جا، یه بارونی صد وونی و ‫یه چاقوی آشپزخونه ی پنج هزار وونی خریدم.
‫بعدش، مستقیم رفتم سراغ گانگ جه.
‫درب خونه ش باز بود.
‫خواب بود. ‫کلیت قضیه، همینه.
‫[ برای آقای سونگ بوک جون ]
‫اینجا که همینا نوشته شدن.
‫توی همه شون، همینا نوشته شدن.
‫جونگ یون هو...
‫فازش چیه؟
‫[ آرایشگاه ]
‫چیکار می کنی؟
‫اصل جریان چیه؟
‫مطمئنی که خودت «جونگ گانگ جه» رو کشتی؟
‫تو نکشتیش. ‫تو اصلاً...
‫چیزی یادت نمیاد.
‫گفتم خودم کشتمش.
‫گفتم خودم کشتمش!
‫من کشتمش. خودم کشتمش.
‫من کشتمش.
‫«یون هو» می دونست من چیکار کردم.
‫وقت گفتم اون روز به کافه «امید» رفتم، ‫دروغ نگفتم.
‫نه.
‫اینا خاطرات تو نیستن.
‫اون روز، تو توی حال خودت نبودی. ‫واسه همینم تونست رو مغزت تأثیر بذاره.
‫پس کی «جونگ گانگ جه» رو کشت؟
‫عمیق نیست که.
‫اگه توش راه هم بری، ‫چیزیت نمیشه.
‫اگه دوست داری زنده بمونی، ‫با من بیا.
‫جونگ یون هو.
‫دلیل این کارت چیه، کاراگاه؟
‫چی از جونم می خوای؟
‫خواهشاً خودت رو جمع و جور کن.
‫«جونگ یون هو» بهت دروغ گفت.
‫گیریم که من نکشتمش. ‫چه کاری از دستم بر میاد؟
‫بذار فکر کنم خودم کشتمش، کاراگاه.
‫خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم. التماست می کنم.
‫بگو خودم کشتمش.
‫خواهش می کنم.
‫جونگ یون هو.
‫[ پلیس مونیانگ]
‫[ ایکس شما را به چت دعوت کرد ]
‫[ وایت زیرو: جونگ یون هو ]
‫[ ایکس: بالاخره من رو به خاطر آوردی ]
‫[ وایت زیرو: چه بلایی سرم آوردی؟ جریان چیه؟ ]
‫[ ایکس: ته و توش رو تو باید در بیاری. عجله ای نیست ]
‫روانی.
‫[ ایکس: بالاخره می فهمی که چه وجه مشترک خاصی داریم ]
‫[ پناهگاه رویای جوان ]
‫واقعاً می تونیم اینجا بمونیم؟
‫آره، ولی یه مدت کوتاهی.
‫اگه نفرات زیاد بودن، ‫باید زود از اینجا بریم.
‫بعدش چی؟
‫اگه مجبور شدیم از اینجا بریم، چی؟
‫اون وقت،
‫باید برگردیم
‫به همون مکان بدبختی.
‫تا وقتی که اونا هستن،
‫ما رنگ خوشی رو نمی بینیم.
‫[ ایکس: بالاخره می فهمی که چه وجه مشترک خاصی داریم ]
‫[ بازار مونیانگ]
‫ای بابا. کیه این وقت شب؟
‫آقای ریو؟ یا خدا.
‫آقای ریو، اینجا چیکار می کنی؟ ‫اومدی تیپت رو بهم نشون بدی؟
‫«کی»؟
‫پس یعنی میگی...
‫اولین خاطره ی «کی» رو به خاطر آوردی؟
‫چطور؟
‫به تو ربطی نداره.
‫ولی شاید...
‫این خاطره هم واقعیت نداشته باشه.
‫آها.
‫ممکنه.
‫ولی احتمالش زیاده، حسی که ‫اون لحظه بهت دست داد، واقعی بوده باشه.
‫حسی که اون لحظه بهم داد؟
‫وقتی اون خاطره ای قدیمی رو ‫به خاطر آوردی، چه حسی بهت دست داد؟
‫ذهن، اینو نمی تونه جعل کنه.
‫احساس شادی، ناراحتی و ترس.
‫همچین احساساتی.
‫کی، اون لحظه، چه حسی بهت دست داد؟
‫اون لحظه...
‫اون لحظه یادم اومد که
‫می خواستم یه نفر رو بکشم.
‫پس خاطرات فراموش شده ت رو ‫به خاطر آوردی؟
‫بخشیشون رو.
‫نه همه شون.
‫[ سوابق مشاوره ]
‫[ این جه هوی ]
‫[ بیست و یکم مه 1999 پذیرش شد ]
‫روزی که برای اولین بار ‫«جونگ یون هو» رو دیدم.
‫[ بیست و یکم مه 1999 پذیرش شد ]
‫بله.
‫حتماً، من و «جونگ یون هو» رابطه ی ‫خوبی با هم داشتیم.
‫[ پناهگاه رویای جوان ]
‫باز خوبه که الان می دونی ‫با کی سر و کار داری.
‫آره.
‫هر موقع با من کار داشتی، ‫در خدمتم.
‫رو کمکم حساب باز کن.
‫این کارو نکن.
‫خانم، واسه چی...
‫هر وقت این مسیر رو میام، ‫خسته میشم.
‫راستی، جونگ هون رو از کجا می شناسید؟
‫اخیراً، سر یه پرونده ای ‫ازش سؤال، جواب کردم.
‫وقتی داشتم ازش سؤال جواب می کردم ‫یه سری زخم ها و کبودی ها، نظرم رو جلب کردن.
‫به نظر من، اون کبودی ها، حاصل یه بار ‫درگیری نبودن.
‫مددکارهای اجتماعی، تموم تلاششون رو می کنن
‫ولی نمی تونن بدون گزارش، ‫دست به اقدامی بزنن.
‫نوجوان های این دوره و زمونه هم ‫که عین بزرگسال هان.
‫ولی اون یتیمه.
‫با برادرش زندگی می کنه. ‫برادرش، سابقه داره.
‫احتمالاً آمارش توی سیستممون هست.
‫سه ساله پیش، خانواده اش توی تصادف ‫کشته شدن.
‫لطفاً حواستون بهش باشه.
‫چشم.
‫بریم.
‫- ای بابا. ‫- وای، خدا.
‫سلام. از اداره محلی مزاحم میشم.
‫خونه ای، جونگ هون؟
‫بازه که.
‫سیم جونگ هون؟
‫سیم جونگ هون.
‫کسی خونه نیست؟
‫از اداره محلی مزاحم میشیم.
‫حالتون خوبه؟
‫از جاتون تکون نخورید.
‫سیم جونگ هون.
‫قبلاً همدیگه رو دیدیم. درسته؟
‫روزی که «باک یونگ جو»، «سین جو هیوک» رو ‫کتک زد.
‫آره؟
‫واقعاً...
‫مُرده؟
‫برادرم رو میگم.
‫احمق دیوونه، این چی بود آوردی؟
‫واسه ام یه لیوان آب بیار، بدبخت.
‫واقعاً مُرده؟
‫واسه چی به پلیس گزارش نکردی؟
‫واسه چی به جسد برادرت زل زده بودی؟
‫می خواستم ببینم که واقعاً مرده یا نه.
‫چون گفتم شاید اون عوضی...
‫هنوز نمُرده.
‫تو کشتیش؟
‫اگه مُرده، بهتر.
‫اتفاقی بود؟
‫- یا... ‫- مگه مهمه؟
‫مهم اینه که دیگه بدبختی تموم شده.
‫بدبختی؟
‫گفتی «بدبختی»؟
‫فرمانده.
‫چند لحظه تشریف میارید؟
‫فرمانده، کار «جونگ هون» نیست.
‫یعنی چی؟
‫سیم جونگ هون، یه عذر موجه داره.
‫چی؟
‫جریانت چیه؟
‫تو که برادرت رو نکشتی.
‫زمان مرگ برادرت،
‫ داشتی از رستورانی که توش کار ‫می کنی، پول کش می رفتی.
‫دوربین گرفتت.
‫سیم جونگ هون، ‫به نفعته که حقیقت رو بهم بگی.
‫واسه چی اون کار رو کردی؟
‫چرا گفتی برادرت رو کشتی؟ ‫تو که نکشتیش.
‫من نگفتم کشتمش.
‫گفتم همون بهتر که مُرده.
‫چی؟
‫الان دیگه می تونم برم؟
‫وایسا.
‫تو گفتی بدبختی تموم شده.
‫کی این حرف رو گذاشت تو دهنت؟
‫«باک یونگ جو» رو می شناسی؟
‫دست کس دیگه ای توی کاره؟
‫بگو ببینم.
‫به کمک احتیاج داری. آره؟ ‫اگه کمک می خوای، من هستم.
‫کمک؟ برو بابا.
‫گفتی اون عوضی، صد در صد مُرده. آره؟
‫هر کی که اونو کشته، دمش گرم.
‫به دادم رسید.
‫[ پلیس ]
‫الان دیگه، همه چی درست میشه.
‫بدبختی تموم شد.
‫تا وقتی که اونا هستن،
‫ما از بدبختی خلاص نمیشیم.
‫فرمانده.
‫دوربین رو که چک کردم ‫به یه مورد عجیبی بر خوردم.
‫صاحب رستوران میگه
‫جونگ هون می دونسته که اونجا ‫دوربین هست.
‫زمان مرگ برادرش، عمداً رفته بود
‫اونجا واسه دزدی.
‫به نظرتون، «جونگ هون» عمداً واسه خودش ‫یه عذر موجه دست و پا کرد؟
‫حس بدی دارم.
‫حس ششمم میگه هنوز تموم نشده.
‫حس می کنم دوباره شروع شده.
‫جونگ هون...
‫اصلاً به نظر نمی رسه که ناراحت باشه.
‫به نظر من که هنوز هاج و واجه ‫و نمی دونه چیکار کنه.
‫کجا بودم؟
‫آها. عادی رفتار کردن.
‫مثلاً وقتی یکی رو تعقیب می کنی، ‫باید عادی رفتار کنی.
‫مثلاً الان تو، اصلاً عادی نیست. ‫خشک خشک وایسادی.
‫چون دفعه ی اولته.
‫من رو نگاه. ‫وقتی می خوای کسی رو تعقیب کنی،
‫باید خودت رو با محیط وفق بدی.
‫عین یه رهگذر رفتار کن.
‫کی فکر می کنه من کاراگاه باشم؟ ‫هیچکس.
‫عادی راه برو...
‫آها، بستنی. ‫وقتی بستنی دستت می گیری،
‫باید عین خریدار رفتار کنی. ‫من برم بستنی بخرم.
‫وایسید، قربان. ‫اگه «جونگ هون» ببینتتون، چی؟
‫اون که من رو نمی شناسه. ‫یه بستنی قیفی میخرم و میام.
‫- وایسید، قربان. ‫- الان برمی گردم.
‫میشه دوتا از اون بستنی ها که بیرون، ‫عکسش رو زدید...
‫شما همون کاراگاهه هستید. آره؟
‫چی؟ نه بابا. ‫کاراگاه کجا بود؟
‫هستید دیگه. ‫من رو یادتون نمیاد؟
‫من اون دختریم که آتیش سوزی ‫رو دیده بود.
‫همونی که بیرون سیگار می کشید ‫و منتظر جوکبالش بود.
‫نه بابا. ‫من نبودم.
‫حتماً من رو با یکی دیگه اشتباه گرفتید. ‫عین قیافه ی من زیاد هست.
‫راستی، کارتون چیه؟
‫دیدمتون که داشتید از اونجا ‫زل می زدید.
‫کسی رو دارید تعقیب می کنید؟
‫کی؟ کیه؟
‫میشه بستنیم رو بهم بدید؟
‫همونی که عکسش رو زدید.
‫بستنی می خواین؟ ‫در خدمتم.
‫کسی رو دارید تعقیب می کنید؟
‫نه.
‫- تو... تو اینجا چیکار می کنی؟ ‫- شما اینجا چیکار می کنید، کاراگاه؟
‫من؟ داشتم...
‫گیونگ ته.
‫ای خدا.
‫خلافکار محله مونمی.
‫شما به اتهام...
‫- دزدی و کلاهبرداری بازداشتید. ‫- چیکار می کنی؟
‫چته، با استعداد؟
‫خفه شو، عوضی.
‫چی شده؟
‫من افسر «او گیونگ ته» هستم ‫از پلیس مونیانگ.
‫این خلافکار محله مونمیه. ‫لقبش هم خرس قهوه ایه.
‫خیلی وقته که توی لیست تحت تعقیب هاست.
‫- نه، دروغ میگه. ‫- هوی!
‫می دونی چقدر عذاب کشیدم تا تو رو پیدا کردم؟
‫عوضی.
‫- قربان، قربان. ‫- چی؟
‫این خلافکار محله ی مونمیه؟
‫این مرد کاراگاهه...
‫قبلاً خلافکار محله مونمی بود.
‫حالا که پیر و چاق شده، ‫خرس صداش می کنن.
‫بلند شو، خرس خیکی.
‫- باید بیست سال آب خنک بخوری. ‫- لعنتی.
‫ساکت باش!
‫خفه شو!
‫[ پلیس مونیانگ]
‫- همین؟ ‫- آره.
‫- پس کسی رو ندیدید؟ ‫- نه.
‫گیونگ ته یکی رو دید.
‫دیروز یکی رو دید به نام خرس خلافکاره محله مونمی.
‫ببخشید.
‫ولی فکر کنم به موقع بود.
‫آره، به موقع بود.
‫ممن رونم.
‫- ممن رون بابت بستنی. ‫- سری بعدی، خودم واسه تون میخرم.
‫- لعنتی! ‫- یه لحظه صبر کن.
‫این زن...
‫این کارو نکن.
‫زن؟
‫کیه؟
‫چی شده؟ کیه؟
‫جریانش چیه؟
‫قبلاً دیدمش.
‫- کجا؟ ‫- توی پناهگاه.
‫همون پناهگاهه؟
‫شاید اون «سیم جونگ هون» رو می شناسه.
‫پریروز دیدمش.
‫- پریروز؟ ‫- پریروز؟
‫چند ساعت بعد از مرگ برادر سیم جونگ هون.
‫پس یه کاسه ای زیر نیم کاسشه.
‫اسمش «گی سو یون»ـه. ‫بیست و سه سالشه.
‫مددکار اجتماعیه.
‫از دوران دبیرستان تا حالا، به صورت داوطلبانه ‫توی پناهگاه کار می کنه.
‫فرمانده؟
‫- گیونگ ته. ‫- بله؟
‫- از اینجا چی می بینی؟ ‫- بله؟
‫باغچه و دریچه.
‫چیز غیرعادی نمی بینم.
‫آره. فقط باغچه و دریچه هست.
‫ولی... فرمانده...
‫از کجا فهمیدید؟
‫اون زنه...
‫نمی خواست خودش رو پرت کنه.
‫به اینجا خیره شده بود.
‫توی این دریچه، آلت قتاله ش رو ‫قایم کرده بود.
‫زود اینا رو بفرست واسه بچه های پزشکی قانونی.
‫به «جه سون» هم بگو، زود رد ‫«گی سو یون» رو بزنه.
‫- زود باش. ‫- چشم.
‫اجازه بدید رد شم. اجازه بدید رد شم ‫اجازه بدید رد شم.
‫خانم گی سو یون؟ ‫این «گی سو یون»ـه؟
‫حالش چطوره؟
‫نمی دونی که این بلا رو سرش آورده؟
‫گندش بزنن.
‫باشه. دارم میرم بیمارستان.
‫- از این طرف. ‫- حال «گی سو یون» چطوره؟
‫تازه بردنش اتاق عمل. ‫حالش خیلی بده.
‫هنوز نمی دونی کار کیه؟
‫نه. طبق بررسی های من، گی سو یون
‫واسه امروز، نوبت عمل جراحی داشت.
‫ظاهراً ضرباتی که بهش وارد شده بود
‫مشکل دیسکش رو به وجود آوردن.
‫پس این دفعه ی اولی نیست که کتک می خوره؟
‫هیچ ردی از «جونگ هون» نبود؟
‫گشتم، ولی چیزی پیدا نکردم.
‫تماس های، پیام ها و ایمیل هاش رو گشتم، ‫ولی هیچی پیدا نکردم.
‫می دونم که توی اون پناهگاه کار می کرده،
‫ولی بعید می دونم «جونگ هون» رو تا حالا ‫دیده باشه.
‫لعنتی.
‫از این طرف.
‫[ اتاق عمل شماره 2 ]
‫[ اتاق عمل ]
‫فرمانده، پزشکی قانونی، نتیجه رو فرستاده.
‫بله، شنیدم.
‫اون خون، مال برادر جونگ هونه.
‫بله. دی ان ای «گی سو یون» هم ‫روی دستکش ها بوده.
‫به نظرت، واسه چی همچین کاری کرد؟
‫فرمانده.
‫یه نگاه به این بندازید.
‫این «پارک سونگ گوان»ـه. ‫نامزد سابق گی سو یون.
‫ظاهراً، خلافکار بوده.
‫عاشق «گی سو یون» بود.
‫ظاهراً بارها نقل مکان کرد که ‫فقط از شرش خلاص بشه.
‫ظاهراً دو بار هم واسه ضربه و شتم ‫ازش شکایت کرده.
‫یعنی میگی این بار هم کار خودشه؟
‫احتمالش زیاده.
‫فرمانده، راستش...
‫بفرمائید.
‫ظاهراً جونگ هون هر جا می رفته ‫«پارک جونگ هون» دنبالش می رفته.
‫به نظرتون اتفاقیه؟
‫نه.
‫محاله اتفاقی بوده باشه.
‫«جونگ هون» دنبال «پارک سونگ گوان» افتاده بود.
‫«پارک سونگ گوان» هم «گی سو یون» رو اذیت می کرده.
،‫دوربین رو که بررسی کردم ‫به یه مورد عجیبی بر خوردم!
‫صاحب رستوران می گه
‫جونگ هون می دونسته که اونجا دوربینه
‫به نظرتون، «جونگ هون» عمداً برایخودش ‫یه عذر موجه دست و پا کرد؟
‫«سیم جونگ هون» عمداً رفته بود اونجا ‫که برای خودش، یه عذر موجه، دست و پا کنه.
‫تو کشتیش؟
‫اگه مُرده، چه بهتر.
‫اگه «گی سو یون» هنگام انجام اون عمل، ‫برادرش رو کشته باشه، چی؟
‫قرار بوده «گی سو یون»، امروز کمرش رو عمل کنه.
‫پس یعنی...
‫عذر «گی سو یون»...
‫[ گی سو یون ] ‫[ تحت عمل جراحی ]
‫اگه این عمل، عذرشه...
‫یعنی هنوز تموم نشده.
‫سیم جونگ هون و گی سو یون.
‫جای همدیگه قتل انجام دادن.
‫جونگ هون کجاست؟ ‫نه، پارک سونگ گوان.
‫الآن «پارک سونگ گوان» در خطره.
‫فرمانده!
‫تاکسی! تاکسی! تاکسی!
‫مرتیکه!
‫بی شرف...
‫هوی، تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟ من رو از کجا می شناسی، کثافت؟
‫کی فرستادتت؟
‫کی اجیرت کرده؟ کی فرستادتت؟
‫نمی خوای جوابم رو بدی؟ ‫مرتیکه ی...
‫جوابم رو بده. ‫کی فرستادتت؟
‫عوضی!
‫«جونگ هون»، حالت خوبه؟
‫لعنتی.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫تو دخالت نکن، آشغال!
‫- مرتیکه ی... ‫- جونگ هون، دست نگه دار.
‫ولش کن.
‫این کار رو نکن. ‫چاقوت رو بگیر پایین.
‫اگه نری کنار، می کشمت.
‫داری اشتباه می کنی. ‫با این کارها، چیزی حل نمی شه.
‫پس راه حل چیه؟
‫کی نجاتش می ده؟
‫کی به دادش می رسه؟
‫خودم کمکش می کنم. خب؟
‫همه چی رو بسپار به من.
‫خودم کمکتون می کنم.
‫سیم جونگ هون!
‫نه!
‫جونگ هون!
‫وایسا، سیم جونگ هون!
‫جونگ هون!
‫جه هوی.
‫ممن رون.
‫تو پدرم رو برام کشتی.
‫یه کم صبر کنی، ‫برات جبران می کنم.
‫سو یول، می خوای تا ابد توی هزارتو بمونی؟
‫نه.
‫نمی دونم چه طور از اینجا سر در آوردم!
‫مگه یادت رفته؟
‫چاقو خوردی.
‫چاقو خوردم؟
‫آره، درست میگی.
‫چاقو خوردم.
‫جونگ یون هو، پدرم رو کشت.
‫همه چی، یادم اومد. ‫من نکشتمش!
‫آره. تو نکشتیش.
‫تو هم به خاطر آوردی؟
‫آره.
‫جونگ یون هو آشغال، پدرت رو کشت.
‫بریم.
‫بریم «جونگ یون هو» رو بگیریم.
‫پس من چی؟
‫داستان من یادت اومد؟
‫چی؟ داستان تو؟ ‫منظورت چیه؟
‫تو...
‫این اولین...
‫خاطره ایه که از خودم به یاد دارم.
‫من...
‫یه نفر رو کشتم.
‫شرمنده ام،
‫ریو سو یول.
‫1، 2 شد ‫بعدش 2، دوباره 1شد.
‫یه نفر به «گی سو یون» زنگ زد و حالش رو پرسید
‫یه جوون بود.
‫از همون اول فکر می کردم که یه جور بازیه
‫داره از این کارها لذت می بره.
‫- برو بیرون! ‫- منم زیر نظر داشته.
‫یکی رو پیدا کردم که حاضر شده ‫بهاش رو بپردازه.
‫با همون برنامه پیش بریم.
‫آندری، کجایی؟
‫دنبال کی هستی؟
‫اون عوضی کیه؟
‫اگه برنامه اینه،
‫باید شیرفهمش کنیم که با بد کسی در افتاده!