‫[مارس 2020]
‫چقدر دیگه وقت می خوای؟
‫دیگه 7:30 شد. ‫دیرمون می شه.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫نمی تونی وسایل مدرسه ت رو ‫از شب قبلش آماده کنی؟
‫مجبورم هر روز ازت بخوام انجامش بدی.
‫از کلاس دهم به بعد، ‫هر روز همین آش و همین کاسه ست.
‫زودتر حاضر شدن این قدر مشکله!؟
‫کسی ازت نخواسته من رو برسونی
‫می تونم خودم برم.
‫خودت بری؟
‫فکر کردی اگه هر روز ‫دیر برسی، حس بهتری دارم؟
‫کافیه! صبح کله سحره.
‫زنگ اول امتحان زبان انگلیسی دارم.
‫به دوربین نگاه کنید. ‫چتری هاتون رو بزنید بالا.
‫هر دو طرف ضدعفونی کننده هست.
‫اگه چتری دارید، بزنیدش بالا ‫و مستقیم به دوربین نگاه کنین.
‫گزارشت رو کامل کردی؟
‫[موضوع: تعدیل حقوق]
‫چرا همچین ایمیلی فرستادی؟
‫متوجه نمی شم.
‫چرا ما باید تصمیم بگیریم ‫که حقوقمون 10 درصد کم بشه یا 20 درصد؟
‫- اگه کم کاهشش بدیم، شرکت... ‫- پین ون...پین ون!
‫چی شده؟
‫تازه 8صبحه.
‫منم امروز صبح ‫همین پیام رو گرفتم.
‫درست مثل تو، حقوق منم قراره کم بشه.
‫سزار در خانواده ای سلطنتی ‫و در حال سقوط به دنیا اومد.
‫تو تاریخ، به عنوان بنیان گذارِ ‫امپراطوری روم می شناسنش.
‫سال 48 قبل از میلاد مسیح، ‫پومپه رو شکست داد و به روم برگشت.
‫با این حال، بهترین دوستش، ‫بروتوس بدنام...
‫نقشه قتلش رو کشیده بود.
‫می دونید در نهایت ‫چند بار چاقو خورد؟
‫نه.
‫- اوه، سلام، جناب مدیر. ‫- خانم معلم.
‫می خوام با دانش آموزها صحبت کنم.
‫در مقایسه با پارسال، رشد شرکت...
‫کمتر از حد انتظار بوده.
‫برای همین امیدواریم ‫که عملکرد این جمع الگوی دیگران باشه،
‫در درجه اول، این دوران سخت رو ‫با کاهش حقوق با هم پشت سر می ذاریم.
‫[دخترم]
‫شرکت مبلغ خاصی ‫برای کسر از حقوق تعیین نکرده.
‫خودتون تصمیم می گیرید ‫چقدر از حقوقتون کم بشه.
‫من فکر می کنم...
‫فکر می کنم که بعد از این تعدیل حقوق،
‫می تونیم همه با هم کار کنیم...
‫پین ون، گوشیت رو جواب بده.
‫من وسط جلسه م. ‫بعداً باهات تماس می گیرم.
‫تست یکی تو کلاسمون مثبت شده.
‫- چی؟ ‫- می تونی بیای بیمارستان دنبالم؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫تست هم کلاسی دخترم ‫مثبت شده. باید برم دنبالش.
‫وانگ شو یینگ.
‫هی، شائو جینگ. ‫زود اومدی خونه.
‫آه، خانم جانگ، ‫می رید بیرون خرید؟
‫خب، خانم...خانم...
‫خانم لوئو.
‫الو؟
‫دخترت چطوره؟
‫هیچیش نمی شه.
‫الو؟ الو؟
‫مدیر چن، صدام رو می شنوی؟
‫یه مدت خونه بمون.
‫متوجه نمی شم. ‫منـ...منظورت چیه؟
‫دخترت باید تو خونه قرنطینه بشه
‫پیش اون باش.
‫شائو جینگ.
‫شائو جینگ، بیا بیرون. ‫می خوام باهات حرف بزنم.
‫- چیه؟ ‫- بیا بیرون دیگه. باید حرف بزنیم.
‫بگو چی می خوای دیگه.
‫- نیازی نیست برگردم سر کار. ‫- اما لازم نیست خونه پیش من بمونی.
‫شرکت گفت بمونم.
‫اما اگه چیزیت نیست، ‫لازم نیست قرنطینه بشی.
‫دیگه بهشون گفتم که تستِ ‫هم کلاسی دخترم مثبت شده.
‫چرا بهشون گفتی؟
‫بقیه روز رو مرخصی گرفتم، ‫برای همین باید یه دلیل واسه رئیسم می آوردم.
‫به نفعته به من نزدیک نشی.
‫اون هم کلاسیم پشت سرم می شینه.
‫شائو جینگ، بیا بیرون غذات رو بخور
‫تو بخور.
‫بیا بیرون سر غذا.
‫غذا حاضره. ‫نذار سرد بشه.
‫می شه تو اتاقم بخورم؟
‫چرا. نمی شه همین جا بخوری؟
‫قانون دوران قرنطینه اینه ‫که با اعضای خانواده سر میز نشینیم.
‫فقط خودمون 2تایی هستیم.
‫می تونیم از هم دورتر بشینیم.
‫اگه بعداً تستم مثبت بشه...
و تو بیمار بشی چی؟
[عوضی]
‫- سلام، خانم لوئو؟ ‫- بله.
‫این هم غذاتون.
‫- مرسی. ‫- مرسی.
‫شائو جینگ، ‫بیا بیرون سر غذا.
‫شنیدی چی گفتم؟ ‫بیا بیرون غذا بخور.
‫الو؟
‫شائو جینگ، مگه نشنیدی ‫همین الآن درت رو زدم؟
‫داشتم کتاب می خوندم.
‫کتاب خوندن که رو گوش هات تأثیری نمی ذاره.
‫هندزفری تو گوشم بود!
‫دفعه بعد برام پیامک بفرست. ‫لازم نیست در بزنی.
‫گمونم حالا که نمی تونم کار کنم، ‫باید تو رو لوس کنم.
‫خیال کردی اینجا هتله؟
‫تو بی دلیل قضیه من رو ‫برای رئیست تعریف کردی.
‫چطور می تونی بندازی گردن من؟
‫میشه دیگه بیای بیرون سر غذا؟ ‫غذا داره سرد میشه.
‫هنوز گشنه م نیست.
‫شائو جینگ.
‫چرا اینجا نشستی؟
‫خوبی؟
‫فکر کنم مریضم.
‫می خوای ببرمت دکتر؟
‫همچین اتفاقی خیلی سریع میفته.
‫آه، در واقع...سرعت پخش بیماری باورنکردنیه.
‫مثلاً فکر نمی کردیم ‫بهداشت پایه همگانی...
‫...و نظام درمانی تو اروپا...
‫...به این سرعت از هم بپاشن،
‫اما همون طور ‫که می بینیم، این اتفاق افتاد.
‫شائو جینگ کجاست؟
‫تو اتاقشه.
‫این پرده آبی از کی نصبه؟
‫تقریباً دو ماهی شده.
‫دیگه نمی تونم تمام روز ‫اینجا گیر افتادن رو تحمل کنم.
‫واقعاً نباید بهت زنگ می زدم،
‫ولی نمی دونم به جز تو ‫به کی زنگ بزنم.
‫چی شد؟
‫یه هفته شده که قرنطینه ایم.
‫کل روز تو اتاقش می مونه.
‫اون روز تو پذیرایی، ‫یهو گفت مریضه.
‫ازش پرسیدم چی شده، ‫ولی بهم نمی گفت.
‫حتی نگاهش هم فرق کرده.
‫مگه همه بچه های هم سنش ‫این طوری نیستن؟
‫مشکل اینه که مثل هم سن هاش ‫رفتار نمی کنه.
‫این یادداشت رو پیش پای تو...
‫...گذاشت دم در.
‫[فاصله ت رو حفظ کن]
‫می خوای باهاش حرف بزنم؟
‫نمی دونم.
‫اون روز که براش ‫برنج و کاری درست کردم،
‫بعد از تموم کردن غذاش،
‫با قاشق رو بشقاب نوشت «عوضی».
‫آروم باش، آروم باش.
‫چیزی نیست.
‫می ترسی ازم بگیری؟
‫اُه، درسته...تو دیگه ازدواج کردی.
‫نمی دونم چرا،
‫ولی بعد از این همه مدت جدایی...
‫...هنوز بی اختیار بهت حس دارم.
‫شائو جینگ ‫چیزیش نمیشه.
‫بعداً باهاش حرف می زنم. ‫نگران نباش.
‫شائو جینگ!
‫الو؟
‫منزل خانم لوئو پین ون؟
‫بله.
‫من افسر اداره پلیس سانمین هستم.
‫خانم لوئو تو اورژانسِ ‫بیمارستان عمومی چنگ سینه.
‫لطفاً تشریف بیارید.
‫معذرت می خوام، خانم. ‫کارت بیمه تون رو لطف کنین.
‫متأسفم.
‫پلیس با من تماس گرفت و گفت ‫مادرم رو آورده ن اورژانس اینجا.
‫برای همین سریع ‫خودم رو رسوندم.
‫عذر می خوام، ‫ولی وسط همه گیری هستیم.
‫اگه کارت بیمه تون رو ‫نشون ندین، نمی تونم بذارم بیاین تو.
‫پس باید چی کار کنم؟
‫برید خونه و کارت بیمه تون رو ‫بردارید. بعدش برگردید.
‫[اورژانس]
‫نمی تونی تو دوران قرنطینه ت ‫بیای بیمارستان.
‫می دونم قرنطینه م،
‫ولی تا اینجا حتی تاکسی هم نگرفتم.
‫نمی تونم خونه بمونم و بذارم ‫مامان تک و تنها تو بیمارستان بمونه.
‫اگه بلایی سرش بیاد چی؟
‫تونستی ببینیش؟
‫آره.
‫حالش چطوره؟
‫می دونم شب سختی داشتی. ‫بیا خونه من شام بخوریم.
‫تو راه حرف می زنیم.
‫من هنوز قرنطینه م.
‫در ضمن خاله معذب نمیشه؟
‫قبل از اینجا اومدنم ‫بهش گفتم. آمادگی داره.
‫راستی، قرنطینه ت کی تموم میشه؟
‫فردا آخرین روزه.
‫برای چی بردنش بیمارستان؟
‫دیدن کنار پل ایستاده ‫و خیلی احساساتیه.
‫کمی بعد، یکی به پلیس زنگ زد ‫و اونا بردنش بیمارستان.
‫الان چطوره؟
‫خوابه.
‫چند روز پیش اومدم خونه تون.
‫برای چی؟
‫مامانت ازم خواست بیام.
‫گفت خودت رو تو اتاقت حبس کردی...
‫...و اصلاً باهاش حرف نمی زنی.
‫چون تست هم کلاسیم مثبت شده بود...
‫...و درست پشت سر من می نشست.
‫مگه رو درت یه یادداشت برای مامانت ‫نذاشتی که می گفت «فاصله ت رو حفظ کن»؟
‫حالا گذاشته باشم چی میشه؟
‫می خواستم یادش بندازم ‫که شاید من گرفته باشم...
‫...و ممکنه اون هم بگیره.
‫فکر کنم مشکل ‫رفتارت بود.
‫عالی شد. باز مشکل رفتار منه؟ ‫من که ازش عذرخواهی کردم.
‫تو به مادرت نگفتی...
‫...عوضی؟
‫عوضی؟
‫بهم گفت اون شب ‫تو پذیرایی بودی...
‫...و بهش گفتی مریضی.
‫من فقط رفتم ‫دوش بگیرم و آب بخورم.
‫تمام مدت تو اتاقم بودم.
‫پذیرایی نرفتم.
‫تو باید شائو جینگ باشی.
‫از آشناییت خوشوقتم.
‫بیا تو. ‫بیا تو.
‫چیوِن، ناراحت نمیشی ‫خونه رو نشون شائو جینگ بدم؟
‫راحت باش.
‫شائو جینگ، بیا.
‫از اینجا بیشتر از همه استفاده می کنیم.
‫سه تامون اینجا صبحانه می خوریم.
‫فشارش بده.
‫محکم فشارش بده.
‫آه، چیون بهم گفت ‫چه اتفاقی برای مامانت افتاده.
‫خب، اگه مشکلی نداری،
‫می تونی چند روزی ‫همین جا بمونی.
‫آه...
‫آه، بیاین صبحانه بخوریم.
‫غذا سرد میشه.
‫هی، بچه جون.
‫بگو ببینم، مامان بابات کین؟
‫ببخشید، فقط می خوام ‫بدونم بچه خودتونه یا نه.
‫فرانک...
من و چیون، مامان بابای فرانکیم.
‫میشه من رو ببری بیمارستان؟
‫شائو جینگ،
‫این طوری رفتار نکن.
‫نگران نباش.
‫ازت نمی خوام ‫پیش مامان بمونی.
‫فقط می خوام من رو ‫برگردونی بیمارستان.
‫مامان خبر داره؟
‫از چی؟
‫اینکه پسری به اسم فرانک داری.
‫شائو جینگ،
‫می خواستم یه روز ‫برات توضیح بدم...
‫...و شما دو تا رو ‫با هم آشنا کنم.
‫وقتی کلاس نُهم بودم ‫از مامان طلاق گرفتی.
‫باورم نمیشه هیچی نشده ‫یه داداش با همون سن دارم.
‫به مامان گفتی یا نه؟
‫خبر داره یا نه؟
‫خبر داره؟
‫بهش نگفتم.
‫دچار فروپاشی روانی شده ‫چون زیادی تحت فشاره.
‫دکتر توصیه کرده یکی دو روز دیگه ‫همین جا زیر نظر بمونه.
‫اگه فقط برای نظارت میگه، ‫خونه هم می تونیم انجامش بدیم.
‫شائو جینگ، به نفع مامانته ‫که بیمارستان بمونه.
‫موندن به نفع مامانه؟
‫من حتی نمی تونم برم داخل. ‫چطوری ازش مراقبت کنم؟
‫حتماً داروهات رو ‫به موقع بخور.
‫زیادی خودت رو خسته نکن.
‫- من میرم. ‫- نمیای بالا؟
‫مامان...
‫سر بابا شلوغه.
‫باید بره.
‫یالا.
‫مامان، وقت غذاست.
‫بذارش همون جا.
‫خاله، چیزی لازم دارین؟
‫امروز آخرین روزمه.
‫چی شده؟
‫می دونم یه جوریه، ‫ولی سه ماهه حقوق نگرفته م.
‫اوضاع خانواده ت رو به راهه؟
‫معذرت می خوام.
‫می دونین، مامانم مریضه.
‫به زودی یه راهی پیدا می کنم ‫که پولتون رو پرداخت کنم.
‫نگرانش نباش.
‫من دیگه میرم.
‫- بعدی! ‫- هی، کمبوی مخصوص من کو؟
‫[بنتو]
‫- خیلی خوب، بعدی. ‫- مرسی.
‫خیلی خوب، یه کمبوی مخصوص. بعدی!
‫مرسی!
‫خیلی خوب، ‫یه کمبوی مخصوص.
‫- بعدی! ‫- ممنون.
‫مرسی. چی میل دارین؟
‫- کمبوی مخصوص. ‫- باشه. کمبوی مخصوص!
‫سلام، شائو جینگ.
‫خب...
‫- باز هم برای مادرت اخطارنامه پرداخت رسیده. ‫- اُه.
‫آه، چند باری بهش گفتم. ‫فکر نکنم رسیدگی کرده باشه.
‫تازه هزینه خدمات رو هم ‫چهار ماهه پرداخت نکردین.
‫خیلی خوب، ممنون، آقا. ‫به مامانم میگم.
‫باشه.
‫اُه، هی، شائو جینگ،
‫هر واحد باید 300 هزار دلار... ‫(دلار تایوان)
‫...برای بازسازی و آب بندی بیرون بده.
‫چند ماهه دارم بهتون میگم.
‫آه، باشه. من میرم ‫به مامانم میگم.
‫باشه.
‫مرسی. ممنون، آقا.
‫- آه، یادت نره ها! ‫- نمیره. مرسی.
‫- آه، خداحافظ. ‫- مم.
‫وو! آره!
‫یوهو!
‫چرا یهویی اومدین اینجا؟
‫دوره قرنطینه دیروز تموم شد. ‫برنگشتی مدرسه.
‫شائو ژن برگشته؟
‫فقط شما دو تا برنگشتین.
‫فکر کردیم تست تو هم مثبت شده.
‫با این حال باز هم اومدین؟
‫شائو ژن کیه؟
‫همون هم کلاسیمون ‫که تستش مثبت شده.
‫- که این طور. ‫- می خواستیم غافلگیرت کنیم.
‫چندین بار زنگ در رو زدیم، ‫ولی کسی جواب نداد.
‫بعد مامانت اومد ‫در رو باز کرد.
‫درسته. قبل از رسیدنت ‫شنیدیم مامانت مریضه.
‫فکر نمی کردیم به اون ‫بیشتر از ما خوش بگذره.
‫خانم لوئو، برای چی مریض شدین؟
‫آه، خانم لوئو،
‫معذرت می خوام. ‫نباید این سوال رو می پرسیدم.
‫اُه، عیب نداره.
‫به نظرم سوال زشتی نیست، خب؟
‫خداحافظ، خانم لوئو. حسابی مراقب خودتون باشین. ‫امیدواریم هر روز بتونیم یه سر بیایم اینجا.
‫باشه.
‫خیلی خوب، تو راه خونه مراقب باشین.
‫- خداحافظ. ‫- می بینمتون، خداحافظ!
‫خداحافظ.
‫- مراقب باشین. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫از من چی بهشون گفتی؟
‫فقط حرفت رو زدیم.
‫حرف چی؟
‫هر از چند گاهی به هم ‫زنگ می زنیم که حال و احوال کنیم.
‫حال و احوال چی؟
‫این طوری رفتار نکن، خب؟
‫فقط اومدن با تو وقت بگذرونن.
‫مشکلی پیش نیومد که!
‫راستش من تنهایی راحتم.
‫باورش واقعاً برام سخته.
‫اون شب برای چی دویدی بیرون؟
‫بارون نمیومد، ولی اصرار داشتی ‫خیس آب شدی.
‫حتی بردنت بیمارستان.
‫چی گفتی؟
‫داروت رو بخور.
‫شائو جینگ، حاضری؟
‫هفت و نیمه. دیرت میشه.
‫شائو جینگ.
‫هنوز پیژامه پاته؟
‫کجا داری میری؟
‫سر کار.
‫تو نمیری مدرسه؟
‫دیگه حالت خوب شده؟
‫چرا خوب نباشم؟
‫منتظرم باش، خب؟
‫باید صورتم رو بشورم.
‫ساعت هفت و نیمه. دیرم میشه. من میرم.
‫بازیش خیلی خوبه!
‫- ایول! ‫- مراقب باش.
‫آفرین!
‫مامان؟
‫چرا اینجا خوابیدی؟
‫منتظر تو بودم ‫که خوابم برد.
‫معذرت می خوام. ‫باید بهت خبر می دادم.
‫غذا خوردی؟
‫هنوز نه.
‫میشه یه کم دیگه صبر کنی؟ ‫میرم یه چیزی برات درست می کنم.
‫مامان؟
‫کمک لازم نداری؟
‫نه. برو به کارت برس.
‫خودم از پسش بر میام.
‫فکر می کنم مشکل تنوع محصولاته.
‫اگه تنوع کافی نباشه، خیلی...
‫چرا کامپیوترم قفله؟
‫لوئیس، بیرون منتظرم می مونی؟
‫پین ون، بیا. بریم تو دفترم حرف بزنیم.
‫پین ون، واقعاً فکر می کنم ‫باید یه مدت استراحت کنی.
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫دیروز تمام مدت ‫نشستی رو صندلیت...
‫...و دو سانت هم جا به جا نشدی.
‫همه وحشت کرده بودن.
‫واسه اینه که نمی تونستم ‫کاری با کامپیوترم بکنم.
‫یکی تنظیمات کی بردم رو عوض کرده.
‫کسی دست به کی بردت نزده.
‫مدتی که نبودی، کسی دست ‫به وسایل رو میزت نزد.
‫اگه به 60 درصد کاهش حقوق راضی باشم،
‫می تونم برگردم سر کار؟
‫شائو جینگ.
‫یالا، باید به اتوبوس برسیم.
‫زود از دفتر در اومدم، برای همین ‫اومدم ببینم می تونم دنبالت بیام یا نه.
‫ماشینت چی شد؟
‫صبح عجله داشتم.
‫زدم به تیرک پارکینگ شرکت.
‫می خوای بریم یه چیزی بخوریم؟ بیا.
اوضاع کنکورهای آزمایشیت چطوره؟
خوبه.
‫ثبت نام کی شروع میشه؟
‫من ثبت نام نمی کنم.
‫نتیجه آزمونم اون قدرا خوب نیست.
‫می دونی چیه؟
‫ممکنه بابات برگرده.
‫وقتی اومد دیدنم،
‫بهش گفتم اخیراً ‫خیلی سرم شلوغه،
‫ولی شاید بتونیم با صحبت ‫همه چیز رو حل کنیم.
‫مامان؟
‫واقعاً وسعمون به غذای گرون می رسه؟
‫مشکلی هست؟
‫مدیر ساختمون اون روز ‫بهم اخطارنامه دیرکرد پرداخت داد...
‫...و گفت چند ماهه هزینه خدمات رو ندادیم.
‫اُه، بهش محل نذار.
‫نمی دونم کچل خان چه شه.
‫با ما مشکل داره.
‫راستش رو بگم...
‫...چند ماه پیش تو یه صندوق ‫سرمایه گذاری کردم که مال آفریقای جنوبی بود.
‫یه مدت ارزشش سقوط کرد،
‫برای همین بازپرداخت واممون عقب افتاد،
‫ولی دیگه درست شده.
‫این روزها سر کار مشکلی نداری؟
‫اوضاعم عالیه. همه خوشحالن که برگشته م.
‫اینجا نیست.
‫اینجا هم نیست.
‫- مامان؟ ‫- اینجا نیست.
‫- دنبال چی می گردی؟ ‫- پس کجا گذاشتمش؟
‫اینجا هم نیست.
‫مامان؟
‫پس کجا گذاشتمش؟
‫مامان؟
‫مامان!
‫تو به وسایلم دست زدی؟
‫نه.
‫اعتراف نمی کنی؟
‫چرا دفترچه پس انداز ارز خارجیم سر جاش نیست؟
‫چرا طلاهام تو کمدم نیستن؟
‫اونا واسه تحصیل خارج کشورت بودن.
‫کجا بردیشون؟
‫من از کجا باید می دونستم ‫که همچین چیزهایی داری؟
‫عوضی!
‫کجا بردیشون؟
‫من برنداشتمشون.
‫به نظرم باید بری بیرون.
‫دیشب یه خوابی دیدم.
‫خواب یه ساختمون رو دیدم.
‫نرده محافظ نداشت.
‫داخلش خیلی ساکت بود.
‫رفت و آمد نداشت.
‫بعد از یه مدت، ‫صدای خنده یه بچه رو شنیدم.
‫بعد یه بچه دیدم که تازه ‫یاد گرفته بود راه بره.
‫شروع کرد تاتی کردن،
‫از یه ور ساختمون ‫تا بالکن بی نرده ش.
‫بعد صدای جیغ یه زن رو شنیدم.
‫مامانه فهمیده بود ‫که الانه که بچه ش از لبه بیفته.
‫بدو رفت طرف بچه.
‫بچه مستقیم رفت لبه ساختمون...
‫...و یهو ایستاد ‫که زنه رو نگاه کنه.
‫زنه چنان سریع می دوید ‫که نتونست وایسته...
‫...و افتاد پایین.
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش بیدار شدم.
‫بعد بیدار شدنت چی؟
‫اومدم اتاق تو.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫که بشینم و خوابیدنت رو تماشا کنم.
‫چرا ازم نمی پرسی...
‫...از کی اینجا نشسته م؟
‫از کی اینجایی؟
‫همین الان.
‫خیلی خوب، دیگه از تخت پا شو.
‫یه ربع دیگه می برمت مدرسه.
‫شام خونه باش.
‫آقا، معذرت می خوام. ‫میشه بزنین بغل؟
‫ببین چقدر ترسیدی!
‫از کی تا حالا شده م کابوس تو؟
‫پس می خوای با من ‫بیای سر کار؟
‫بذار از همین اول بهت بگم ‫که سرم خیلی شلوغه. وقت برای تو ندارم.
‫بیا.
‫با من نمیای سر کار؟
‫فکر کردی درباره سر کار رفتن دروغ میگم؟
‫همچین فکری نکردم.
‫پس چه فکری کردی؟
‫مدرسه ت دیر میشه. راه بیفت.
‫«مجذوب شدن.»
‫این عبارت رو یادتون باشه ‫چون مجهوله.
‫«مجذوب چی شدی؟»
‫«رفتار پرمهر مادرم.»
‫«پرمهر» صفته.
‫«دوست داشته شدن، ‫عمیقاً دوست داشته شدن.»
‫«دوست داشتن عمیق مادر...»
‫محله جونگ لون، پلاک دو. ‫دومین باره زنگ می زنم.
‫آتیش سوزی دیگه تحت کنترله.
‫- اونجا. ‫- متوجه نشده بودم.
‫- آقا؟ ‫- بله.
‫سلام، شائو جینگ.
‫واحدتون آتیش گرفت.
‫چی شد؟
‫نمی دونم. یهو آتیش سوزی شد.
‫مامانم کجاست؟
‫الان بیمارستانه.
‫فعلاً نرو بالا. ‫هنوز خیلی خطرناکه.
‫اول برو بیمارستان دیدن مادرت.
‫سلام. من دختر لوئو پین ونم.
‫مامانم چطوره؟
‫علائم حیاتی مادرت باثباتن،
‫ولی دست راستش سوختگی سطحی داره. ‫باید دقیق تر معاینه ش کنیم.
‫قبلاً مشکل فیزیکی ‫یا روانی نداشته؟
‫ماه قبل آورده بودنش بیمارستان.
‫همین بیمارستان بود؟
‫بله.
‫دکتر،
‫حالا می تونم برم دیدنش؟
‫بله، ولی زیاد نمون.
‫اگه لازم نبود، زیاد ‫تو بیمارستان نمون.
‫بذار اول استراحت کنه.
‫منتقلش می کنیم ‫بخش روان پزشکی.
‫مامان.
‫شائو لینگ، هر چی آب ‫اینجا هست باید جمع بشه.
‫آبی که اون سمت ریخته رو هم جمع کن.
‫شائو جینگ، بالاخره اومدی خونه.
خانواده ت با این وضع چی کار می کنن؟
‫- خیلی متأسفم. ‫- برق کل ساختمون قطعه.
‫حتی نمی تونیم از آسانسور استفاده کنیم. ‫چیزی هم نمی تونیم بپزیم.
‫وقتی جاکفشی هامون رو...
‫...دم در می ذاشتیم، مامانت ‫از ظاهرشون شکایت می کرد.
‫حالا ببین چه بلایی ‫سرمون آورده. خودش کجاست؟
‫الو؟
‫منزل خانم لوئو پین ون؟
‫بله.
‫- شما؟ ‫- من دخترشم.
‫آه. مامانت دو هفته پیش ‫از شرکت رفت.
‫می تونه یه سر بیاد ‫و کاغذبازی ها رو انجام بده؟
‫از شرکت رفته؟
‫چرا با در باز می خوابی؟
‫خیلی خسته بودم. ‫خوابم بُرد.
‫حال مامانت خوبه؟
‫نه زیاد.
‫خاله، اینجا چی کار می کنین؟
‫بعد از تموم کردن کارم ‫تو کوچه بغلی، از اینجا رد شدم.
‫همسایه هاتون گفتن ‫واحدتون آتیش گرفته،
‫برای همین اومدم ‫یه نگاه بندازم.
‫بالاخره برقتون وصل شد.
‫غذا خوردی؟
‫هنوز نه.
‫حتی قبل از ساعت 9 صبح، خیلی ها بیرون داروخانه...
‫...صف بسته بودند.
‫به محض باز شدن در، همه ‫برای خرید ماسک به داخل هجوم بردند.
‫بعضی ها حتی قبل از ساعت 8 ‫صف تشکیل دادند.
‫به بابات گفتی چی شد؟
‫نه.
‫من نباید از این سوال ها ازت بپرسم.
‫خاله،
‫من یه راهی پیدا می کنم ‫که بدهی مامانم رو بهتون بدم.
‫امروز نیومدم خونه تون ‫که ازت پول بخوام، شائو جینگ.
‫من بالغ بر ده سال ‫واسه خانواده ت کار کردم.
‫از اول همین جا بوده م.
‫اول که اومدین اینجا ‫خیلی بچه بودی.
‫شاید به خاطر بی سواد بودنمه،
‫ولی متوجه نمیشم که چرا...
‫...عاقبت خانواده به اون خوبی، این طوری شد.
‫امروز خیلی خسته م.
‫فردا صبح، کمکت می کنم نظافت کنی.
‫فردا قراره برم دفترش ‫و وسایلش رو بردارم.
‫ظهر نشده برمی گردم.
‫مم.
‫ایشون سرپرست بخشمون، مدیر چن هستن.
‫شائو جینگ، بابت اتفاقی ‫که برای مادرت افتاد، خیلی متأسفم.
‫واسه چی متأسفین؟
‫از کجا می دونستین ‫هنوز بیمارستانه؟
‫خبرش رو شنیدم. ‫دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
‫وقتی از مدرسه رسیدم خونه، ‫واحدمون آتیش گرفته بود.
‫آتیش؟
‫تو این دفتر چه بلایی سرش اومد؟
‫راستش رو بگم، از وقتی ‫مامانت شرکت رو ترک کرده،
‫هنوز هر روز میاد دفتر...
‫...و ماشینش رو تو پارکینگ مدیر می ذاره.
‫حتی چند روز پیش ‫زد به سپر ماشین کسی.
‫از این حرفا گذشته،
‫کارت ورود نداره.
‫وقتی می رسه اینجا، ‫تمام روز تو پذیرش می شینه.
‫چرا کاری نکردین؟
‫چی کار می تونستیم بکنیم؟
‫زنگ بزنیم پلیس؟
‫من و مامانت سال ها ‫کنار هم کار کردیم.
‫از اونجا که مامانت ‫دوازده سال تو شرکت کار کرده،
‫بقیه همکارهاش این هدیه رو براش گرفته ن.
‫مزایای پایان خدمتش رو ‫می ریزیم به حسابش.
‫چقدره؟
‫طبق سیاست شرکت، ‫حقوق شش ماهه.
‫میشه یه ماهش رو ‫نقداً بگیرم؟
‫بقیه ش رو به حسابش بریزین.
‫خاله؟
‫این پشتم.
‫آه.
‫خاله.
‫هر لباسی که مامانت رو زمین ‫انداخته بود رو شستم.
‫دیگه جایی نمونده بود. ‫همه رو از در و دیوار آویزون کردم.
‫واقعاً معذرت می خوام.
‫حقوقتون رو خیلی دیر دادیم.
‫مامانم اصرار کرد ‫که این رو بهتون بدم.
‫مگه مامانت هنوز بستری نیست؟
‫امروز صبح یه سر ‫رفتم بیمارستان.
‫اون هم بهم گفت ‫از حساب پول بردارم.
‫اگه الان سختتونه،
‫می تونی یه موقع دیگه بهم بدیش.
‫نه، مسئله ای نیست.
‫مرسی، خاله.
‫بدون شما، واقعاً نمی دونستم چی کار کنم.
‫مرسی.
‫حسابی مراقب خودت باش.
‫چشم.
‫آقایی که سر زده بود، باباته؟
‫چرا دیگه ندیدمش؟
‫مامان بابام طلاق گرفته ن.
‫اون روز فقط چون شرایط اضطراری بود ‫ازش خواستیم بیاد.
‫از وقتی مامانت مریض شده، ‫تو تنهایی ازش مراقبت می کردی؟
‫بله.
‫داروهاش رو طبق دستور ‫تو خونه مصرف می کنه؟
‫همیشه به موقع ‫بهش میدمشون.
‫به عینه دیدی که قورتشون بده؟
‫نه.
‫به موقع دارو خوردن...
‫...برای تثبیت وضعیت مادرت مهمه.
‫دکتر چن،
‫مامانم هنوز هم ‫می تونه بهتر بشه؟
‫می خوای ببینیش؟
‫راستش نمی تونم بهت بگم ‫کی حالش بهتر میشه.
‫ممکنه به زودی بهتر بشه...
‫...یا یه مدت طول بکشه،
‫ولی اگه همچین بیماری ای رو...
‫...با داروهای مناسبش درمان نکنیم،
‫ممکنه بدتر بشه.
‫علت آتش سوزی خونه تون...
‫...این بود که مامانت ‫اون لحظه دچار حمله شده بود.
‫حواسمون بهش هست...
‫...و امیدواریم حادثه دیگه ای پیش نیاد.
‫من باید چی کار کنم؟
‫بیشتر پیشش باش،
‫درکش کن،
‫مطمئن شو داروهاش رو می خوره...
‫...و فقط پشتش باش.
‫چطوری این کار رو بکنم؟
‫سعی کن خیلی بهش سخت نگیری.
‫خودت رو بذار جای اون...
‫...و با هم جور دیگه ای رفتار کنین، مم؟
‫می خوام برم بیرون!
‫بذارین برم!
‫دارن میان سراغم!
‫سال ها قبل،
‫این نقاشی رو تو یه موزه ‫خارج کشور دیده بودم.
‫نقاشی اصلی...
‫...یه نقاشی پاستلی پیچیده بود.
‫تو اصلیه...
‫...پرتوی آفتاب...
‫...به کوه های دور می تابید.
‫همه سوارکارها...
‫...لباس های رنگارنگ پوشیده بودن،
‫اما این نقاشی احتمالاً ‫خیلی وقته اینجا آویزونه.
‫رنگ هاش محو شده ن.
‫فقط سایه آبی رنگش مونده.
‫تو فرانسه قرن نوزده،
‫نقاش ها موقع نقاشی کردنِ...
‫...مسابقات سوارکاری ‫روی زیبایی تاختنشون تمرکز می کردن،
‫ولی دگا فرق داشت.
‫دگا رو می شناسی؟
‫بزرگ ترین نقاش اون عصر بود.
‫رقیب نداشت.
‫♪ گاهی وقت ها که ابرها دور هم ♪
‫♪ و قطرات بارون تو چاله های زمین جمع میشن ♪
‫♪ بین یه دریا چتر ♪
‫♪ می گردم و می گردم ♪
‫♪ دنبال سیمای تو می گردم ♪
‫♪ همونی که برام آشناست ♪
‫♪ اُه، این چه بازی احمقانه ایه ♪
‫♪ وقتی تو بارون دنبالت می گردم ♪
‫♪ می تونم دوباره ببینمت ♪
‫♪ وقتی هوا صاف میشه ♪
‫♪ شاید باید بذارم آسمون گریه کنه ♪
‫♪ چشمای اشک آلودم ♪
‫♪ بارون مه آلود ♪
‫♪ بارون و اشک ♪
‫♪ هر دو رو صورتم بخار می کنن ♪
‫♪ تو خیابون ایستاده م ♪
‫♪ تصمیمم رو گرفته م ♪
‫♪ با این حال نمی دونم ♪ ‫♪ می تونم بیدارت کنم یا نه ♪
‫می دونی، هفته پیش،
‫دوباره همون نقاشی رو اینجا دیدم.
‫باعث شد به خیلی چیزها فکر کنم.
‫کدوم نقاشی؟
‫نقاشی دگا از اسب ها ‫که امروز صبح بهت گفتم.
‫فراموش کردی؟
‫فراموش نکرده م.
‫فقط دیر متوجه شدم.
‫هفته پیش که دوباره نقاشیه رو دیدم،
‫خیلی احساساتی شدم.
‫دگا اون سوارکارها رو سوار ‫بر اسب های زیباشون تو دره کشیده بود.
‫از کجا اومده بودن؟
‫داشتن کجا می رفتن؟
‫دگا هیچ کدوم اینا رو...
‫...دقیق بهمون نگفت، نه؟
‫قبل از پرت کردن، ‫درست نشونه بگیرین. شروع.
‫خیلی خوب، بعدی.
‫گفتن بخشی از درمانمونه.
‫اصلاً این دیگه چیه؟
‫به نظرم حتی اگه از بلایی ‫که این خل و چل ها اینجا سرمون میارن،
‫جون سالم به در ببریم، ‫یا خل میشیم یا دیوونه!
‫محشره!
‫ولی گمونم آدم رو به فکر میندازه...
‫ممکنه مردم فقط با توپ پرت کردن خوب بشن؟
‫البته که نه،
‫- بعدی. ‫- بیا جلو.
ولی پرتاب توپ سرمون رو گرم می کنه که خیلی فکر نکنیم.
‫بعدی.
‫چند وقته اینجایی؟
‫- بعدی. ‫- تقریباً دو هفته.
‫- خوبه. ‫- فردا مرخص میشم.
‫- بعدی. ‫- بیا جلو.
‫دیشب صدای آوازت رو نشنیدم.
‫به خاطر اینه که من واسه کسایی ‫که اینجا حبس شده ن نمی خونم!
فقط وقتی دلتنگ یه نفر میشم، شروع می کنم به خوندن.
‫واسه شب بخیر گفتن ‫یا لالایی خوندن که نیست.
‫یالا.
‫بعدی.
طرف چه جور دوستیه؟
‫بیا جلو.
‫پین ون، نوبت توئه. ‫پین ون، یه توپ بردار.
‫خیلی خوب، بعدی.
‫- خب، پشت خط قرمز وایستا. ‫- خیلی خوب، نوبت توئه.
‫سطل رو هدف بگیر و بنداز.
‫- انداختی تو. معرکه بود. ‫- تو می تونی!
‫خیلی خوب، عیبی نداره. ‫دفعه بعد موفق میشی.
‫چطور می تونم کمکتون کنم، خانم؟
‫می خوام حساب بانکی مادرم رو چک کنم.
‫کارت شناساییش رو آورده م.
‫بگو ببینم، چند سالته؟
‫تازه هجده سالم شده.
‫کمتر از بیست سال ‫زیر سن قانون حساب میشه، می دونی که؟
‫مگر اینکه مامانت ‫شخصاً همراهت بیاد.
‫مامانم الان بیمارستانه.
‫نمی تونین کمکم کنین؟
‫ما تمام نامه های وصول بدهی ای ‫که فرستادین رو گرفتیم.
‫همونایی که می گفتن ‫سند رهن رو به اجرا می ذارن.
‫شاید بتونی یه وکیل پیدا کنی ‫که جای مادرت قیّمت باشه.
‫اون وقت می تونی با خودت ‫بیاریش اینجا.
‫فقط می خوام وضع مالیمون رو بدونم، همین.
‫چرا همه ش چیزهایی میگین ‫که من نمی تونم بفهمم؟
‫هنوز هم برمی گردی مدرسه؟
‫تا آخر ترم...
‫...اجازه غیبت گرفته م.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫به هر حال کلاسی نمونده که برم.
‫صرفاً داریم برای امتحان آماده میشیم.
‫اُه.
‫مامان؟
‫چی کار داری می کنی؟
‫چند تا آدم دم در خونه مونن.
‫چه جور آدمی؟
‫نگهبانن.
‫نگهبان؟
‫بیرون چی کار می کنن؟
زاغ سیاهمون رو چوب می زنن.
‫مامان؟ مامان؟
‫نگهبان هایی که میگی...
‫...فقط ایستاده ن...
‫...یا از اونان...
‫...که رژه میرن؟
‫ایستاده ن.
‫- ایستاده ن؟ ‫- ایستاده ن.
‫خیلی خوب، ‫همین جا منتظر باش.
‫چی کار دارین می کنین؟ ‫چرا اومدین اینجا؟
‫اینجا چیزی برای دیدن نیست. ‫دیگه می تونین برین.
‫چی؟ حرفم رو نمی فهمین؟
‫برید دیگه!
‫مامان.
‫دیگه رفتن.
‫ما رو به راهیم.
‫مم.
‫دیگه حتی نمی تونم ‫درست پوست تخم مرغ بکنم.
‫عیبی نداره.
‫تخم مرغ من رو ببین.
‫درست پوست کنده نشده.
‫چرا این همه لکه سیاه رو میز هست؟
‫بعد از آتیش سوزی خونه ‫این طوری شد.
‫اُه.
‫مامان؟
‫چطوره اینجا رو بفروشیم؟
‫شدنی نیست.
‫خیلی وقته اینجا زندگی می کنیم.
‫ولی سه ماهه هیچ کدوم ‫از قسط هامون رو ندادیم.
‫80 هزار دلار ‫واممونه،
‫با وام ماشینت رو هم رفته ‫میشه 120 هزار دلار.
‫تازه این شامل هزینه پارکینگ و خدمات نمیشه.
‫- بازسازی هم که... ‫- اینا رو از کجا می دونی؟
‫حساب بانکیت رو چک کردم.
‫به چه حقی این کار رو کردی؟
‫بانک چند تا اخطارنامه برامون فرستاد.
‫ماه دیگه سند رهنی اینجا رو به اجرا می ذارن.
‫دیگه پولمون به اینجا نمی رسه.
‫من اینجا رو نمی فروشم.
‫اگه اینجا رو بفروشم...
‫...و بابات برگرده چی؟
‫اون برنمی گرده.
‫مسخره نشو.
‫همین چند روز پیش ‫بهم گفت برمی گرده.
‫چند روز پیش؟
‫من این چند روز با تو بوده م.
‫فراموش کردی؟
‫من خیلی وقته ندیده مش.
‫اون برگشت، ولی تو ‫خبر نداشتی که اومده.
‫تازه تمام این چیزای مهم ‫هنوز همین جائن.
‫عکس های قدیمیش،
‫کتاب ها و آلبوم های موسیقیش.
‫دیر یا زود برمی گرده.
‫بابا سه ساله رفته.
‫دیگه اینا رو نمی خواد.
‫اون برگشت، ولی تو... ‫تو خبر نداشتی.
‫اون برگشت.
‫فقط تو خبر نداشتی.
‫اون برگشت.
‫برگشت.
‫اون برگشت، ولی تو نمی دونستی.
‫تو نمی دونستی.
‫اون برگشت.
‫- با بابا حرف بزن. ‫- برگشت.
‫ازش بپرس کی برمی گرده.
‫[پدر]
‫سلام، شائو جینگ. ‫حالت چطوره؟
‫میشه به مامان بگی...
‫...کی اسباب کشی می کنی اینجا؟
‫درست بغل دستمه.
‫بهش بگو.
‫چرا داری بابات رو ‫مجبور به این کار می کنی؟
‫نباید به کسی بگی ‫که داره برمی گرده،
‫چون اگه بگی،
‫نمی بخشمت.
‫باشه.
‫به کسی نمیگم.
‫صبحانه ت رو بخور. ‫بعد می برمت پیاده روی، خب؟
‫ممنون که هر روز ‫با من قدم می زنی.
‫- بابت امروز صبح متأسفم. ‫- آه!
‫نباید اون طوری ‫باهات حرف می زدم.
‫فراموشش کن.
‫نگران حساب کتاب خونه مون نباش.
‫من می تونم همه چیز رو حل کنم.
‫- فقط بهم وقت بده. ‫- آه!
‫چطور می خوای حلشون کنی؟
‫فردا کار پیدا می کنم.
‫چه جور کاری؟
‫چند روز پیش از کنار ‫یه سوپرمارکت رد شدم.
‫دیدم دم ورودیش اعلامیه زده بودن ‫که دنبال کارمندن.
‫به همچین شغلی راضی ای؟
‫ایرادی نداره که.
‫به هر حال کاره.
‫کار کنم، درآمد دارم.
‫مامان؟
‫فکر نکنم لازم باشه ‫واسه کار پیدا کردن عجله کنی.
‫باید تو خونه استراحت کنی.
‫من باید برم بیرون و کار کنم.
‫نمیشه هر روز خونه بمونم.
‫سابقه کار ندارین؟
‫یه مدت بعد از فارغ التحصیلی...
‫...کار کردم،
‫ولی وقتی بچه م به دنیا اومد،
‫دیگه...دیگه کار نکردم.
‫اگه این طوره، چرا ‫دوباره می خواین کار کنین؟
‫بچه م بزرگ شده،
‫برای همین خونه ‫حوصله م سر میره.
‫شغلی که براش درخواست دادین عملاً...
‫...جالب تر از خونه نشینی نیست.
‫من فقط می خوام...
‫...کار کنم و با آدمای بیشتری آشنا بشم.
‫مکالمه مون مضطربتون می کنه؟
‫نه.
‫نه، نمی کنه.
‫فکر کنم زیادی خونه مونده م.
‫بنابراین...
‫به روابط اجتماعی عادت ندارین؟
‫درسته.
‫خانواده تون مشکلی ‫با کار کردنتون ندارن؟
‫شوهرم...
‫شوهرم چند سال پیش فوت شد.
‫متأسفم.
‫نمی خواستم فضولی کنم.
‫آخه خیلی ها بعد از یه مدت کوتاه استعفا میدن...
‫...و مشکلات خانوادگی زیاد می بینیم.
‫مـُ...مُشکلی برای من پیش نمیاد.
‫بهتون نمی خوره اهلِ ‫کار کردن تو سوپرمارکت باشین.
‫من...واقعاً از پسش بر میام.
‫پس از هفته بعد ‫کارتون رو شروع کنین.
‫هر روز از 7 تا 7:30 صبح...
‫...تحویل بار شیر داریم.
‫میان تو محدوده بارگیریمون.
‫قبل از اینکه فروشگاه رو باز کنیم،
‫باید همه چیز رو حاضر و آماده کنیم.
‫می دونی مهم ترین نکته شیر چیه؟
‫نه.
‫دماش.
‫اولین روز کارته.
‫راه و چاه کار رو یادت میدم.
‫درست بعد از تعطیلی، ‫پرده ها رو می کشیم.
‫می دونی چرا از پرده استفاده می کنیم؟
‫نه.
‫خونه پرده دارین؟
‫اوهوم.
‫خب، پرده ها می تونن ‫دما رو کنترل کنن،
‫ولی در عین حال می تونن انرژی رو ‫نگه دارن و جونورهای موذی رو دور نگه دارن.
‫صبح ها که میای سر کار، ‫پرده ها رو بکش بالا،
‫بعد چراغ ها رو روشن کن...
‫...و دما رو چک کن.
‫دمای قفسه شیرهامون ‫بین 0 تا 3 درجه سانتی گراده.
‫اگه سوالی نداری، ‫فهرست قیمت ها رو چک کنیم.
‫یه املت صدف حاضره.
‫باشه.
‫- سرت شلوغه؟ ‫- آره.
‫به قول معروف، ‫مشغله داشتن چیز خوبیه.
‫زبان بدن غرفه دار ‫این حرف رو تأیید می کنه.
‫بعد از اتمام قرنطینه، مردم هم ‫یه نفسی تازه می کنن.
‫بعد از همه گیری ‫که پنج ماه پیش رخ داد،
‫این منظره پر جنب و جوش ‫در خیابان لوکانگِ چانگ هوا...
‫...مثل بارون بعد از یه خشکسالی طولانیه.
‫می خوای با ما غذا بخوری؟
‫حتی اگه باهامون حرف نزنی، ‫ایرادی نداره،
‫چون ما همیشه میگیم ‫تو خوشگل اینجایی.
‫حتماً مردها واسه ت صف کشیده ن.
‫لوئو پین ون.
‫نمی دونی من کیم؟
‫به زحمت شناختمت.
‫این خواهر کوچیک ترمه.
‫آبجی، من میرم بگردم ‫که تو بتونی با دوستت حرف بزنی.
‫چرا بعد از مرخص شدنت ‫نیومدی دیدن من؟
‫مگه شماره تلفنم رو بهت ندادم؟
‫من...
‫نتونستم بهونه ای ‫برای دیدنت پیدا کنم.
‫می تونیم مثل قدیما خوش و بش کنیم.
‫الان سرت گرم چیه؟
‫راستش یه نمایشگاه هنری کوچیک ‫با خواهرم باز کردیم.
‫نمایشگاه؟
‫بهت نگفته بودم، درسته؟
‫قبلاً تو یه مؤسسه مزایده کار می کردم.
‫به مرور زمان یه صدایی ‫می شنیدم که باهام حرف می زد.
‫همون موقع فهمیدم مریض شده م.
‫این چند سال،
‫خواهرم ازم مراقبت می کرد.
‫چه جور آدمی باهات حرف می زد؟
‫یه مرد که صداش ‫خیلی جوون می زد.
‫صداش همیشه مهربون بود.
‫اولین بار که حرف زدنش رو شنیدم،
‫بدجور جا خوردم. ‫خیلی جالب بود.
‫انگار یه نفر کل روز ‫باهات با مهربونی حرف بزنه،
‫ولی بعدتر...
‫...خیلی دردناک شد.
‫این قدری که دیگه ‫حتی نمی تونستم کار کنم.
‫برای همین یه روز...
‫...خواستم صداش رو با قدرت صدای خودم قطع کنم.
‫کل شب آواز خوندم...
‫...و اواسط شب،
‫صدایی که می شنیدم ‫ناگهان قطع شد.
‫یه مدت پیش...
‫...که بستری شده بودم،
‫دیگه صداش رو نمی شنیدم،
‫برای همین کم کم ‫دلم براش تنگ شد.
‫حالا هم...
‫...خوندنم فقط به خاطر دلتنگی اونه.
‫هنوز دلتنگشی؟
‫آره، هستم.
‫واقعاً خیلی دلتنگشم.
‫می خوای دوباره صداش رو بشنوی؟
‫نه.
‫اصلاً نمی خوام بشنومش.
‫مامان؟
‫امروز کار چطور بود؟
‫عالی بود.
‫امروز یه دوست رو دیدم.
‫یه همکار سابق؟
‫یکی که وقتی بیمارستان ‫بستری بودم، دیده بودم.
‫مامان؟
‫نگران نباش.
‫من خوبم.
‫فقط آرامش و سکوت می خوام.
‫این بسته بیسکوئیت کوچیک تر نشده؟
‫یادمه این قدر بود.
‫- فکر می کنم واقعاً کوچیک تر شده. ‫- از اول همون اندازه بوده.
‫همین هفته پیش یکی خریدم.
‫واقعاً فکر می کنم ‫کوچیک تر شده،
‫ولی قیمت روش هنوز یکیه.
‫لطفاً برید کنار. ‫می تونیم بعداً بحثش رو بکنیم.
‫من باید خرید بقیه مشتری ها رو حساب کنم.
‫اُه، پس ولش کن.
‫حتی اگه کوچیک تر باشه، عیبی نداره.
‫دیگه نمی خرمش.
‫این روزها تاجرها ‫از مواد اولیه می زنن...
‫...و قیمت رو مثل قبل ‫نگه می دارن. آخ!
‫آخ.
‫مگه نمی بینی پشت سرت ‫یه صف بلنده؟
‫خدا لعنتت کنه. ‫چرا مردم رو می زنی؟
‫پیرمرد،
‫من از تماشای بچه بازیت خسته شده م.
‫دیوونه ای؟
‫تویی که دیوونه ای. ‫حرف دهنت رو بفهم!
‫- خیلی خوب، دعوا بسه. ‫- دستیار هم داری، ها؟
‫من...
‫جلوم رو نگیرین.
‫- بهت لگد می زنم. ‫- میشه 80 دلار.
‫می زنمت.
‫داری فرار می کنی؟
‫کجا میری؟ هی! ‫ولم کنین!
‫برگردین اینجا!
‫به نفعتونه فرار کنین!
‫حواستون به خودتون باشه!
‫مامان؟
‫امروز صبح داروت رو خوردی؟
‫آره.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط واقعاً از کار الانت خوشم اومد.
‫قبلاً که حلزون هایی ‫مثل اون رو می دیدم،
‫همیشه تو صف وایمیستادم و تحمل می کردم.
‫دیگه نمی خوام تحمل کنم.
‫مامان؟
‫بالاخره برداشتنش.
‫بالغ بر ده سال پیش...
‫...که برای اولین بار ‫با بابات اومدم اینجا،
‫آفتاب به اینجا هم می زد.
‫بیا چند روز دیگه ‫یه مشاور املاک پیدا کنیم...
‫...و ببینیم اینجا رو ‫چقدر می تونیم بفروشیم.
‫سعی کن زیاد فکر نکنی.
‫من فردا میرم مشاور املاک. ‫تو رو کارت تمرکز کن.
‫- اُه، مدیر چن، من انجامش میدم. ‫- اُه، لازم نیست. لازم نیست.
‫من دوست دارم همه چی رو جا به جا کنم.
‫دو هفته ست اینجایی.
‫تا اینجا اوضاع چطور بوده؟
‫عالی.
‫خیلی ممنون، مدیر چن.
‫تو استراحتت می تونی ‫با همکارهات گپ بزنی.
‫می دونی، وقتی اینجا کار می کنی،
‫خیلی مهمه که با همکارهات ‫دوست بشی که کارت راحت تر بشه.
‫من هیچ کدومشون رو نمی شناسم.
‫مطمئن نیستم چی باید بگم.
‫خب، اول باید باهاشون ‫حرف بزنی، درسته؟
‫پیش قدم شدن ‫ضرری برات نداره.
‫پین ون.
‫چیه؟
‫این شنبه...
‫...بیکاری؟
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫می خواستم بدونم...
‫...افتخار میدی ‫شام ببرمت بیرون یا نه.
‫من رفتم مشاور املاک.
‫اومدن خونه رو دیدن،
‫ولی بازار تعریفی نداره.
‫ارزش اینجا ممکنه ‫فقط 32 میلیون باشه.
‫با کم کردن کمیسیون و مالیات،
‫حول و حوش 30 میلیون می مونه.
‫نه. این خیلی کمه!
‫یادمه بابات اینجا رو ‫45 میلیون دلار خرید.
‫مامان، من حساب کتاب کردم.
‫حتی اگه فقط 30 میلیون بگیریم،
‫بعد از پرداخت 16 میلیون وام،
‫هنوز 14 میلیون می مونه.
‫اگه بتونیم زود پول رو ‫تو حساب بخوابونیم،
‫با سودی که می گیریم...
‫...و حقوق الانت،
‫ماهی تقریباً 40 هزار دلار در میاریم.
‫بیا یه جای ارزون تر اجاره کنیم.
‫حتی اگه اجاره 15 هزار دلار باشه،
‫هنوز 25 هزار دلار داریم ‫که باهاش سر کنیم.
‫به نظرم بهتره با یه مشاور املاک دیگه چک کنی.
‫قیمتشون خوب نیست.
‫نگران نباش، مامان.
‫این مشاور املاکه واقعاً مهربونه.
‫حتی قول داد بعد از فروش اینجا ‫کمکمون کنه...
‫...یه جای اجاره ای پیدا کنیم.
‫باشه.
‫خوشحالم که هم فروشنده و هم خریدار ‫سر جلسه عقد قرارداد حاضر شده ن.
‫قیمت ملک 32 میلیون دلاره.
‫بعد از کسر مخارج، کمیسیون و مالیات،
‫فروشنده 30 میلیون ‫و 600 هزار دلار می گیره...
‫...و چون قبلاً تو ملک ‫آتیش سوزی رخ داده،
‫مالک حاضره با مبله فروختنش ‫جبران خسارت کنه.
‫همه راضین؟
‫بله، خوبه.
‫- اُه، سلام به همگی. ‫- آقای ژائو.
‫ایشون مدیرمون، آقای ژائو هستن.
‫سلام به همگی. بشین. ‫بشینین. همگی بشینین.
‫خدایا، چه روز خوبی.
‫به نظرم همه تون ‫تصمیم فوق العاده ای گرفتین.
‫میگم، آقا، خانم...میشه بپرسم ‫این ملک رو برای خودتون می خرین یا نه؟
‫نه، برای بچه مونه.
‫اُه، چه عالی.
‫- ژائو یانگ. ‫- بله؟
‫- ملک کجاست؟ ‫- گوشه کوچه 9.
‫آه، ساختمونی که روش روکش آبی ‫کشیده بودن و داشتن بازسازیش می کردن.
‫اُه! فهمیدم. جاش تو محله خوبه.
‫شانس آوردین. وای! ‫حالا که بازسازی شده...
‫...حتی بهتر هم هست.
‫آه، ببخشید، ببخشید. شرمنده ‫که مزاحمتون شدم. ادامه بدین. خیلی خوب.
‫فقط اومدم سلام کنم...
‫...و تو خوشی هاتون شریک باشم، خب؟
‫خوبه. یه لحظه.
‫- می تونین امضاش کنین. بدینش به ایشون. ‫- باشه.
‫- تبریک میگم. ‫- مرسی.
‫خیلی خوب، خانم لوئو، ‫می تونین اونجا رو مهر بزنین.
‫آه...
‫اگه ناراحت نمیشین، میشه ‫آقا و خانم چن صداتون کنم؟
‫- ناراحت نمیشیم. ‫- آقای چن،
‫شما این واحد 165 متر مربعی رو ‫32 میلیون دلار خریداری کردین.
‫این یعنی...خدایا.
‫واقعاً قیمت خوبیه.
‫پارسال واحد همکف همین ساختمون...
‫...متری 920 فروش رفت.
‫می دونین از کجا می دونم؟
‫چون خودم فروختمش.
‫آقا و خانم چن،
‫تو این مدت ملک زیاد دیدین.
‫فکر می کنین 32 میلیون منطقیه؟
‫مم؟
‫ها؟
‫- ژائو یانگ. ‫- بله؟
‫منطقیه؟
‫آه، خب...از اونجا که ملک ‫قبلاً آتیش گرفته،
‫فکر می کنم ارزشش ‫به خاطر همین کم بشه.
‫- کسی تو آتیش سوزی آسیب دید؟ ‫- خب، فکر کنم...
‫- خب... ‫- هر دوی ما خوبیم.
‫میشه بپرسم شما دو تا قیمت رو ‫با قیمت مشاورین املاک دیگه مقایسه کردین یا نه؟
‫نه.
‫خانم جوون،
‫اگه این ملک رو 32 میلیون می فروختی،
‫حتی اگه مجبور می شدم ‫پول نزول کنم...
‫...و جونم رو به خطر بندازم،
‫یه جوری اینجا رو می خریدم.
‫متأسفم، خانم.
‫اگه پول لازم نیستین،
‫لطفاً به من اعتماد کنین.
‫من می تونم یه خریدار بسیار بهتر ‫پیدا کنم و کمکتون کنم همین هفته...
‫...اینجا رو 42 میلیون دلار بفروشین.
‫ژائو یانگ، چقدر بهت پول دادن؟
‫پونصد هزار؟
‫یه میلیون؟
‫چرا ازم خواستی امروز ‫هم دیگه رو ببینیم؟
‫داریم اسباب کشی می کنیم.
‫چرا؟ اونجا راحت نیستین؟
‫مامان از شرکتش در اومد.
‫دیگه وسعمون به بازپرداخت وام نمی رسه.
‫اگه مشکل داشتین، ‫چرا پیش من نیومدین؟
‫راستش می خواستیم ‫اونجا رو سریع بفروشیم...
‫...چون دیگه نمی خوایم ‫اونجا زندگی کنیم.
‫تا خرخره پر از خاطره ست.
‫یادته بهت زنگ زدم؟
‫جلوی مامان زنگ زدم.
‫ازت پرسیدم برمی گردی یا نه.
‫متأسفم.
‫اون روز سرم خیلی شلوغ بود.
‫یادم رفت بهت زنگ بزنم.
‫دقیقاً چی شد؟
‫از وقتی مامان مریض شد، اون...
‫همیشه فکر می کرد برمی گردی.
‫هر چی می گفتم ‫نمی تونستم قانعش کنم،
‫ولی می دونم جای تو پیش اون...
‫...یا من نیست.
‫هنوز به خاطر فرانک ‫از دستم عصبانی ای؟
‫مشکلات آدم بزرگ ها از چیزی که بتونی ‫تصورش رو بکنی پیچیده تر و اعصاب خرد کن ترن.
‫بابا، میشه دیگه برام ‫بهونه های رقت انگیز نیاری؟
‫من چرا باید به خاطر ‫ازدواج شکست خورده تو عذاب بکشم؟
‫چرا باید با مامانی ‫که نمی شناسم تا کنم؟
‫برای چی باید برادری رو ‫قبول کنم که از وجودش خبر نداشتم؟
‫چرا باید دروغ هات رو تحمل کنم؟ ‫چرا؟ چرا من؟
‫پس می خوای چی کار کنم؟
‫چند روز دیگه...
‫...اسباب کشی می کنیم.
‫وسایلت رو اونجا می ذارم.
‫یه روز خودت بیا ببرشون.
‫در ضمن بابا...
‫مراقب خودت باش.
‫من اومده م دنبال لوئو پین ون.
‫لطفاً بیاین تو.
‫لازم نیست. ‫دم در منتظر می مونم.
‫آه، نه. عیبی نداره. عیبی نداره.
‫لطفاً بیاین تو.
‫مامان؟
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫- دوستت اومده. ‫- باشه.
‫سلیقه ت خیلی خاصه. ‫پس مرد ایدئالت اینه؟
‫هیس. چرت نگو، بچه.
‫فقط شام دعوتم کرده بیرون.
‫این طور نیست. ‫خیلی عجیب غریبه.
‫کت و شلوار پوشیده ‫و موهاش رو زده عقب...
‫...و دسته گل دستشه.
‫می خواد بیاد تو، ولی نمیاد.
‫می تونی مراقب خودت باشی؟
‫آره، می تونم.
‫پس اگه چیزی لازم داشتی ‫به من زنگ بزن، خب؟
‫باشه.
‫آم...
‫پین ون، این برای توئه.
‫خیلی خوب.
‫ما دیگه میریم.
‫- مراقب باشین. ‫- باشه.
‫این خانه استیک ‫رستوران محبوب زنم بود.
‫ماهی یه بار میاوردمش اینجا.
‫به خاطر محیط ‫و موسیقی اینجاست.
‫مالک کلی پول خرج ‫سیستم صوتی کرده.
‫این کیفیت صدا رو ‫جای دیگه پیدا نمی کنی.
‫زنت کجاست؟
‫درست مثل شوهر تو،
‫فوت شده.
‫فقط مدت بیشتری ازش گذشته.
‫پونزده سال.
‫بچه هات چی؟
‫ما بچه نداشتیم.
‫مدت زیادی تو بیمارستان بستری بود،
‫برای همین من ‫ازش مراقبت کردم.
‫اونی که اومدم دنبالت دیدم، دخترت بود؟
‫اوهوم. شائو جینگ.
‫به نظر بچه عاقلی میاد.
‫بچه خوبیه.
‫بعد از مرگ باباش ‫خیلی تغییر کرد؟
‫معذرت می خوام.
‫نه، من باید عذر بخوام. ‫نباید درباره خانواده ت فضولی کنم.
‫منم که باید ازت عذر بخوام.
‫نباید دروغ می گفتم.
‫شوهرم فوت نشده.
‫ما طلاق گرفتیم. ‫سه سالی میشه.
‫راستش من بیشتر از ده سال...
‫...تو یه شرکت چندملیتی کار می کردم.
‫چند وقت پیش...
‫...اخراج شدم.
‫برای چی؟
‫گمونم چون...
‫...همین چند ماه پیش،
‫تشخیص دادن روان پریشم.
‫دیگه خوب شدی؟
‫دارم با کمک... ‫برای کنترلش دارو مصرف می کنم.
‫پس اتفاقی که برای دستت افتاده هم ‫به بیماریت ربط داره؟
‫نمی خوام فضولی کنم،
‫ولی اولین روزی ‫که برای کار اومدی...
‫...متوجه شدم آتل به دستت بستی.
‫دستم وقتی مریض بودم...
‫...آسیب دید،
‫چون می خواستم برای دخترم شام درست کنم.
‫شعله خیلی زیاد بود ‫و قابلمه آتیش گرفت.
‫نزدیک بود خونه رو ‫خاکستر کنم.
‫شوهر سابقت چی؟
‫ازش کمک نخواستی؟
‫اون دیگه ازدواج کرده.
‫بچه داره.
‫مدیر چن،
‫من این شغل رو خیلی می خواستم،
‫برای همین دروغ گفتم.
‫اگه برات قابل قبول نیست، ‫می تونم از هفته بعد نیام سر کار.
‫مشکلی نیست.
‫همه گذشته دردناکی دارن.
‫فقط میزان دردش فرق داره.
‫در ضمن،
‫هیچ کس نمی دونه ‫در آینده چی میشه.
‫مامان؟
‫چرا به این زودی پا شدی؟
‫هیس.
‫صدات رو بیار پایین.
‫چی شده؟
‫یه مار پشت تلویزیونه.
‫مار؟
‫دیشب نتونستم بخوابم،
‫برای همین اومدم اینجا بشینم ‫و درهای شیشه ای رو باز کردم.
‫بعد یه مار اومد تو.
‫از اون موقع اینجا نشستی؟
‫آره.
‫نگران بودم. اگه میومد اتاق تو چی؟
‫چرا بیدارم نکردی؟
‫ماره.
‫نمی تونم بذارم ‫تو باهاش رو به رو بشی.
‫هی.
‫نرو اونجا.
‫خیلی خطرناکه.
‫پس چی کار کنیم؟
‫به آتش نشانی زنگ بزن.
‫سعی کن مزاحم همسایه ها نشی.
‫باز چی شده؟
‫اول آتیش سوزی، حالا هم مار.
‫آتش نشانی ماهی دو بار میاد اینجا.
‫این طوری چه جوری زندگی کنیم؟
‫ماره خودش اومد تو. ‫تقصیر ما نیست.
‫اصلاً شما چرا اومدین بالا؟
‫شائو جینگ، من از طرف ‫همه ساکنین اومده م.
‫دیگه نمی تونن تحمل کنن.
‫در ضمن، اصلاً چطوری ‫ممکنه مار بیاد این تو؟
‫آقا.
‫- اُه. ‫- دیدمش.
‫هاه.
‫برای بازسازی داربست استفاده کردین؟
‫بله، واسه بازسازی بیرون.
‫از داربست اومده بالا.
‫مدتی میشه اینجاست.
‫داربست ها رو جمع کرده ن.
‫فقط می تونست بیاد داخل.
‫ممنون.
‫آه، عذر می خوام.
‫به نظرتون ممکنه ‫این مارها باز بیان بالا...
‫...و تو ساختمون پنهان بشن؟
‫قاعدتاً نباید بیان.
‫اگه باز پیش اومد، ‫خبرمون کنین.
‫باشه.
‫گفتم که ماره.
‫- معذرت می خوام. معذرت می خوام. ‫- چقدر طول می کشه؟
‫- داریم وسیله جا به جا می کنیم. ‫- خیابون ارث باباته؟
‫نه، داریم اسباب کشی می کنیم.
‫پسر، هنوز سد معبر کردی؟
‫داریم اسباب کشی می کنیم. ‫نه، همه ش یه دقیقه طول می کشه.
‫از سر راهم برید کنار! ‫من چطوری برسم سر کار؟
‫همه ش یه دقیقه طول می کشه. ‫بیشتر طول نمی کشه.
‫- راه بیفتین، دیر شد. ‫- ببخشید. واقعاً معذرت می خوام.
‫هی. می خوای چی کار کنیم؟
‫داریم اسباب کشی می کنیم. ‫بیست دقیقه طول می کشه.
‫بیست دقیقه دیر می رسم سر کار.
‫- نمی تونی خیابون رو دنده عقب برگردی؟ ‫- چرا باید این کار رو بکنم؟
‫پس چی می خوای؟ ‫نمی تونی از خیابون بری بیرون؟
‫- کی این طوری رفتار می کنه؟ ‫- مگه آزمون رانندگی قبول نشدی؟
‫بهت دنده عقب رفتن یاد ندادن؟
‫اُه، مراقب باشین. ‫یواش. یواش، لطفاً.
‫مراقب باشین، خب؟ ‫یه کم سنگینه. بیاین بالا. خیلی خوب.
‫بالا. مراقب باشین. ‫یالا دیگه.
‫مراقب باشین. چیزی نمونده. ‫خیلی خوب، بیاین. بالا.
‫مراقب باشین. خودشه. ‫بله، بیاین، بیاین.
‫خیلی خوب. ‫وو. آره.
‫بذارین کمکتون کنم. ‫صبر کنین. خیلی خوب.
‫اینجا. اینجا می تونین... ‫آه، یه کم بالاتر.
‫خیلی خوب. یه کم اون وری.
‫خیلی خوب. چیزی نمونده. ‫یواش. یالا.
‫بگید ببینم، کمک دیگه ای ‫از دستم بر میاد؟
‫مدیر چن، بابت امروز ‫واقعاً شرمنده م.
‫اگه کمکمون نمی کردی،
‫من و شائو جینگ ‫از پسش بر نمیومدیم.
‫خیالی نیست. ‫وظیفه م بود.
‫تمام روز سرت شلوغ بود.
‫باید استراحت کنی.
‫شائو جینگ، من رفتم.
‫- مرسی، چن. ‫- خداحافظ.
‫«خانم لوئو، کمک دیگه ای ‫از دستم بر میاد؟»
‫«مدیر چن، ممنون ‫برای کمک امروزت.»
‫«اگه کمکمون نمی کردی، ‫از پسش بر نمیومدیم.»
‫«خیالی نیست. ‫وظیفه م بود.»
‫«تمام روز سرت شلوغ...»
‫میگم، پین ون...
‫به نظرم باید امروز ‫و حتی فردا رو استراحت کنی.
‫- لازم نیست، من... ‫- فردا برات مرخصی می زنم.
‫- می تونم فردا بیام سر کار، چیزی نیست. ‫- باید تو خونه استراحت کنی.
‫فردا زنگ می زنم...
‫...که ببینم دیگه چه کمکی ‫می تونم بهت بکنم.
‫باشه؟
‫- مرسی، چن. ‫- خیالی نیست.
‫- در رو برات می بندم. ‫- آه، باشه، باشه.
‫مرسی.
‫مامان؟
‫واقعاً فکر می کنم مدیر چن...
‫...قصدش جدیه.
‫دیگه چرت و پرت نگو.
‫راست میگم.
‫مرد خیلی خوبیه.
‫به نظر آدم جالبی میاد.
‫مگه نگفتم حرف نزنی؟
‫وایستا...به بابات زنگ زدی؟
‫آره.
‫وقتی گفتی داریم اسباب کشی ‫می کنیم، چیزی نگفت؟
‫چه فرقی داره چیزی گفته یا نه؟
‫اون نمی خواد کاری ‫به کار ما داشته باشه.
‫چرا این حرف رو می زنی؟
‫بالاخره باباته.
‫فقط از نظر بیولوژیک بابامه.
‫این جوری حرف زدن رو ‫از کجا یاد گرفتی؟
‫از تو یاد گرفتم.
‫بچه که بودم،
‫تو و بابا دعواهای طولانی ‫و وحشتناکی می کردین.
‫حتی می گفتی اون بی مسئولیته...
‫...و فقط از نظر بیولوژیک بابامه.
‫یادته؟
‫فکر کنم اون زمان ‫کلاس دوم بودم.
‫وقتی دوباره با بابا دعوات شد،
‫بابا من رو برد بیرون و گفت...
‫...میریم شهر بازی،
‫اما وقتی رسیدیم، ‫ساعت 4 عصر بود.
‫داشتن پارک رو می بستن.
‫تازه اون موقع فهمیدیم...
‫...که شهر بازی ها ساعت 5 عصر می بندن.
‫یادمه بابا اون روز زیاد حرف نزد.
‫حتی نمی دونستیم کجا بریم.
‫مدت ها بیرون سرگردان بودیم.
‫تو مک دونالد غذا خوردیم...
‫...و یه خرس تدی خریدیم.
‫دیگه تقریباً 10 شده بود.
‫مامان؟
‫همین الان فهمیدم اون صدا چیه.
‫کدوم صدا؟
‫صدایی که تو گوشم می شنوم.
‫غرش.
‫هر بار این صدا رو می شنوم...
‫...انگار یه ماشین پر سر و صدا ‫رفته تو گوش هام.
‫گاهی وقت ها ‫خود به خود محو میشه،
‫ولی بیشتر وقت ها ‫صداش ادامه داره.
‫بدجوری میره رو مُخم.
‫می خوام وسایل رو ‫پرت کنم این ور اون ور...
‫...یا به خودم آسیب بزنم.
‫تازه یه کم پیش...
‫...فهمیدم صدای چیه.
‫چی، مامان؟
‫صدای آبشار.
‫آبشار؟
‫الان که داشتی ‫از بابات حرف می زدی...
‫...صدائه برگشت.
‫به خودم گفتم...
‫...این بار، باید ازش دور بشم.
‫دوست دارم این کار رو بکنم،
‫ولی انگار هیچ وقت نمی تونم.
‫در کمال تعجب،
‫اون صدای غرش...
‫...یهو از بین رفت.
‫صدای رودخونه و جوی شنیدم.
‫فکر می کردم صدای غرش یه ماشینه،
‫ولی نبود.
‫صدای آبشار بود.
‫مامان؟
‫خوبی؟
‫شائو جینگ، می تونی ‫یه قولی بهم بدی؟
‫چی؟
‫دیگه ازم نپرس خوبم یا نه.
‫یه راهی پیدا می کنم که خوب بشم...
‫و زندگی خوبی با تو داشته باشم.
[کنکور مباحث پیشرفته 2020]
‫در 6ماه اخیر، به خاطر من ‫نتونستی درست و حسابی درس بخونی.
‫واقعاً متأسفم.
‫هنوز هم می تونم برم دانشگاه دولتی،
‫اما نه دانشگاه های برتر.
‫باید رشته ای که می خوای بخونی رو، مد نظر بگیری
‫مهم نیست دانشگاه ‫دولتی باشه یا آزاد.
‫ولی هنوز هم امیدوارم ‫یه دانشگاه دولتی قبول شم،
‫مخصوصاً تو تایپه.
‫اون وقت می تونم خونه بمونم
‫حتی می تونم ‫تو اجاره صرفه جویی کنم.
‫کار پاره وقت پیدا کردن ‫تو تایپه آسون تره.
‫حاضری رشته ای که دوست نداری بخونی؟
‫- این هم پن کیک دریاییتون. ‫- باشه.
‫- نوش جون. ‫- ممنون.
‫راستش مطمئن نیستم ‫می خوام چیکار کنم.
‫وقت دارم. هر رشته ای ‫مسیر خودش رو داره.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مامان؟
‫این شنبه...
‫با دوستام می رم اردو.
‫تو می ری سر کار؟
‫آره، می رم.
‫مشکلی نیست.
‫می تونی بری.
‫قبل از تاریک شدن هوا میام خونه.
‫بیا بعدش شام بخوریم.
‫کارت مترو و کیف پولت همراهتن؟
‫بله.
‫ماسک چی؟
‫تو جیبمه.
‫گوشیت رو آوردی؟
‫تو کیفمه.
‫خیلی خوب.
‫دانش آموزهای مدرسه پسرونه هم هستن؟
‫پسر باهامون نیست.
‫فقط هم کلاسی هام ‫و چند تا از معلم ها هستن.
‫کارت مترو و کیف پولت باهاته؟
‫بله.
‫گوشی و ماسکم هم همراهمن.
‫باشه.
‫هی.
‫مامان؟
‫اگه چیزی لازم داشتی، یادت نره زنگ بزنی
‫مواظب باشید. ‫مواظب باشید!
‫جریان آب خیلی تنده
‫- مواظب باشید. ‫- همه با هم.
‫سلام! خانم لوئو!
‫خانم لوئو!
‫دوستتون داریم!
‫سلام!
‫دخترها، وقت رفتنه. ‫وسایلتون رو جمع کنید. بیایید بریم خونه.
‫الو؟
‫- شما مامان شائو جینگین؟ ‫- بله، خودمم.
‫من معلم شائو جینگم.
‫بعد از اردو، وقتی ‫داشتیم آماده رفتن می شدیم،
‫رود یهو طغیان کرد...
‫...و چند تا از دانش آموزها رو برد.
‫آه، شائو جینگ رو هم برد؟
‫فعلاً نگران نباشید.
‫کلی خبرنگار تلویزیون ‫و رسانه ها سر صحنه هستن،
‫برای همین خیلی شلوغ پلوغه.
‫متأسفم، خانم لوئو.
‫شاید دیگه نتونم باهاتون تماس بگیرم.
‫باید به بقیه والدین زنگ بزنم.
‫اگه خبری شد، باهاتون تماس می گیرم.
‫بیش از 30 نفر از دانش آموزان ‫و کادر مدرسه، در کناره رود اردو بر پا کرده بودند...
که تبدیل به تراژدی ای برگشت ناپذیر شد
‫علت این واقعه، برداشتنِ بدون اخطار سد بود
‫این اولین حادثه مربوط به امنیت عموم نیست...
‫که جان بی گناهان بسیاری رو گرفته.
‫علت خطای انسانیه یا خطای مکانیکی؟
‫بیننده گزارش ویژه ما ‫از محل وقوع حادثه هستید.
‫همین حالا خبر گرفتیم ‫که تیم جستجو و نجات...
‫چند تا از اجساد رو پیدا کرده.
‫این تراژدی بدون اخطار اتفاق افتاد.
‫امدادگرها دختری که در حال غرق شدن بود رو نجات دادن...
‫و فوراً برای کمک های اولیه به ساحل رسوندن.
‫امدادگران امیدشون رو از دست ندادن ‫و روی برانکارد احیای قلبی انجام دادن...
‫- و دختر رو تا آمبولانس بردن. ‫- آروم آروم.
‫تقریباً 200 نفر از اعضای ‫تیم جستجو و نجات با قایق بادی...
وارد محل شدن تا قبل ‫از تاریک شدن هوا، هر چند نفری...
‫که می تونن نجات بدن.
‫فاجعه بزرگ غرق این بچه ها ‫امروز بعد از ظهر رخ داده.
‫35 دانش آموز و کادر مدرسه ‫کنار رود اردو بر پا کرده بودن.
‫آب پشت سد به شکل غیرمنتظره ‫و بدون هشدار قبلی آزاد شد...
و بسیاری از دانش آموزان ‫و کادر مدرسه رو گرفتار کرد.
‫چرا معلم ها بچه ها رو ‫بدون دونستن خطرش...
برای آبتنی اینجا آوردن؟
‫طبق آخرین تصاویر دریافتی،
‫گویا تیم نجات بعضی از دانش آموزان رو پیدا کردن.
‫بیاید با هم ببینیم.
‫- خیلی خوب. ‫- یکی اینجاست.
‫- بیا بیرون. ‫- ببریدش آمبولانس.
‫از این سمت
‫- برید کنار! ‫- با ما بیا.
‫- زود باشید! ‫- با ما بیا. از این سمت
‫شائو جینگ!
‫[آبشار]