‫سخته که احساس خوش شانسی نکنم.
‫گرچه بابا می گه چیزی به اسم شانس وجود نداره.
‫آدم ها 2 دسته هستن: ‫یه عده برای فرصت ها و شکست ها حاضرند...
‫و یه عده حاضر نیستن.
‫بعد از جنگ ها، خیلی واضح بود...
‫که کی حاضره و کی نیست.
‫بشریت از ریشه های اصیل خودش خیلی فاصله گرفت.
‫یادمون رفت چه طور ابتدایی ترین کارها رو انجام بدیم.
‫مثلاً تأمین غذا!
‫هنوز نمی دونم یعنی چی،
‫اما ظاهراً همه چی توی پلاستیک پیچیده شده بود...
‫و آماده مصرف بود.
‫[رمانِ خانواده سوئیسی رابینسون]
‫بابا عاشق این عبارت بود. ‫(آماده مصرف)
‫ما تقریباً در مورد چیزی اختلاف نظر نداریم.
‫حس می کنم خیلی خوش شانسم ‫که همچین پدری دارم.
‫جیکی؟
‫اوضاع چه طور بود؟
‫برای اواخر فصل، بد نبود!
‫6تا ماهی کوهو، دوتا سگ.
‫- توی اجاقه؟ ‫- آره.
‫محفظه یخ، خیلی نشتی داره.
‫نشتیش رو گرفتم ‫اما به نظرم باید یه تعمیر اساسی بشه.
‫توی لیست بنویسش.
‫آره نوشتم.
‫غذای توی فر داره گرم می شه.
‫یه کم دیگه میام تو.
‫چیزی نیست. همه چی درست می شه.
‫بذار بیام داخل ‫بذار بیام داخل
‫بهش نگاه نکن. ‫بهش نگاه نکن. بیا اینجا!
‫جیک!
‫چیزی نیست. درست می شه.
‫خوبی، جیکی؟
‫خواب...
‫جنگ ها مال گذشته ها بودن.
‫باید یه کاری کنیم تا این خاطرات رو پاک کنیم.
‫روی آینده تمرکز کن...
‫و گذشته رو خاک کن.
‫باشه؟
‫کمک می خوای، پیرمرد؟
‫نمی خواد.
‫مطمئنی؟
‫شرط می بندم تا برسی خونه ‫می تونم نصف هیزم ها رو بشکنم.
‫خواب دیدی خیر باشه!
‫بازنده باید آشپزی و نظافت کنه.
‫قبول!
‫این تبر خیلی تیزه. ‫باریکلا!
‫برو توی خونه.
‫تو همین جا بمون. هر کی جز من از اون در اومد داخل...
‫- شلیک کن تو صورتش. ‫- بابا، منم می تونم کمک کنم!
‫می تونم این کثافت ها رو بزنم!
‫تو همین جا می مونی...
‫و از داشته هامون محافظت می کنی.
‫یه گشت تو محوطه می زنم.
‫اگه تا 30 دقیقه دیگه برنگشتم، ‫خودت می دونی باید چیکار کنی.
‫بیخیال بابا!
‫خوبی؟
‫آره. آره.
‫یه چند تا گلوله زد ولی تیرانداز خوبی نبود.
‫زود رسیدی.
‫صدای تیرها رو شنیدم. ‫گفتم بیام کمک کنم.
‫وقِ آدم کشتنِ تو هم می رسه.
‫اما همون قدر که این کار مهمه،
‫حفظ امنیت خونه امون هم مهمه.
‫من دیگه حاضرم.
‫می دونم.
‫و فکر می کنم زیادی خیالمون راحت شده.
‫داشت می اومد سمت کلبه مون.
‫وقتی حاضر نباشیم، ‫تا به خودمون بیاییم، می بینیم دارن دفنمون می کنن.
‫حالا تو ترتیب جنازه این آشغال رو بده.
‫من برمی گردم توی کلبه ‫و خودم رو تر و تمیز می کنم.
‫بابا!
‫- چیه؟ ‫- خونریزی داری.
‫لعنتی.
‫چیزی نیست بابا. نگران نباش.
‫کارِت که اینجا تموم شد ‫برگرد بیا داخل کلبه پیشم.
‫برو دیگه! اینجا دموکراسی حاکم نیست.
‫کثافت عوضی!
‫به دخترم بگو...
‫دوستش دارم.
‫حالت چطوره؟
‫گفتم انقدر نگران نباش.
‫انقدر هم نپرس!
‫چیز خاصی نیست.
‫فقط یه گلوله 9میلی متریه.
‫بابا، توی رمان «خانواده سوئیسی رابینسون»...
‫پدرشون دعا کرد که خدا ببرتشون یه جای امن...
‫و بعدش جزیره رو پیدا کردن.
‫اونجا رو که خدا بهشون نشون نداد، نه؟
‫نه، جیک.
‫هدف نویسنده این بود ‫که نشون بده اون ها چقدر درمونده بودن.
‫برای بقا، متوسل به خدا می شه.
‫در ضمن، صرفاً یه داستانه.
‫قصه ای راجع به...
‫پیدا کردن شهری بی عیب...
‫به دور از بشریت و تمام شرارت هاش.
‫چرا داری اون رو می کِشی؟
‫اون مَرده، این طرح رو روی سینه اش داشت.
‫خب؟
‫خارجی ها هنوز به دین و مذهب اعتقاد دارن؟
‫مطمئنم آدمای فقیر و درمونده ‫هنوز اعتقادشون رو فراموش نکردن.
‫چطور می تونن بعد از این جنگ ها، ‫هنوزم اعتقاد داشته باشن؟
‫باید اینطور فکر کنی که مردم...
‫بجز این چیزا، چیزی براشون نمونده.
‫امیدی برای افراد ناامید! ‫همین!
‫آهای، جیکی، بیا اینجا.
‫نترس.
‫این مرد دیگه نمی تونه بهمون آسیب بزنه.
‫اگه بازم مَردهای بد بیان چی؟
‫خب، پس باید آماده باشیم.
‫ولی نباید بترسی، جیکی، ‫وگرنه می گیرنت!
‫اونا مثل ما نیستن.
‫فقط باهاشون چشم تو چشم نشو...
‫- تا به مشکل نخوری. ‫- چرا؟
‫چون اگه باهاشون چشم تو چشم بشی...
‫گولت می زنن تا فکر کنی هنوز انسان هستن.
‫هیچوقت اینو فراموش نکن.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫گفتم انقدر این سؤال رو نپرس.
‫امروز چند تا تله کار گذاشتی؟
‫هفت تا.
‫تا آخر روز، سعی کن ‫یه ده دوازده تا دیگه بذاری، خب؟
‫بابا؟
‫بابا!
‫بیا ببینم، بیا ببینم.
‫چیکار کنم؟
‫یه کم آب جوش بیار ‫و برام نوشیدنی بریز.
‫از جعبۀ کمک های اولیه، نوار پانسمان بیار.
‫همه ـشون تموم شدن.
‫تمیزترین پارچه ای که پیدا می کنی رو بیار...
‫و بندازش توی آب جوش.
‫هر چی لازم داریم رو داریم.
‫دیگه اینجا تا ابد خونۀ ماست.
‫مامان چی میشه؟
‫هیچوقت برنمی گرده؟
‫جیکی...
‫مامان مُرده.
‫اون برنمی گرده.
‫اونا کُشتنش.
‫می فهمی؟
‫ازشون متنفرم.
‫قلبت رو با تنفر پُر نکن، پسرم.
‫ما همدیگه رو داریم.
‫تا روزی که بمیرم ازت محافظت می کنم.
‫وضعش چطوره؟
‫جیکی...
‫باید قشنگ گوش کنی.
‫آنتی بیوتیک ها خیلی قدیمی ان.
‫بیا، این کلیدها رو بگیر.
‫برو سراغ انبار مخفی.
‫جیکی، اگه خیلی ضعیف شده بودم...
‫و خارجی ها اومدن...
‫باید به قصد کُشت، شلیک کنی.
‫هر کی پاش رو توی زمینمون بذاره ‫می زنم می کُشمش.
‫بر سراغ انبار مخفیِ کنار صنوبر بزرگ...
‫و کتاب خانوادهٔ سوئیسی رابینسون رو بردار.
‫پنج، شش، هفت، هشت، نُه، ده.
‫[خ، س، ر] ‫(مخفف خانوادهٔ سوئیسی رابینسون)
‫[داروهای خارجی]
‫برای این کار حاضری؟
‫آره.
‫باید حتماً بدونی که حاضری.
‫باید با تمام وجود، حسش کنی.
‫می دونم، بابا.
‫تو از بابات تیرانداز بهتری هستی.
‫باید آماده باشی تا...
‫به هر کی برخوردی، بکُشیش و خاکش کنی.
‫برای همچین کاری حاضری؟
‫بابا، حاضرم. از پسش برمیام.
‫پس بگو، یه گلوله بین چشم های...
‫هر کسی که دیدی خالی می کنی.
‫- هر مَردی که ببینم! ‫- مَرد، زن یا بچه.
‫فرقی نمی کنه، همه ـشون می کُشنت.
‫دست کم نگیرشون ‫وگرنه زنده برنمی گردی.
‫نذار حرکت اول رو اونا بزنن.
‫بابا، از پسش برمیام.
‫حالت خوب می شه، قول می دم.
‫برو.
‫این واقعاً مهمه، جیکی.
‫این اولین خط دفاعی ـمونه.
‫دنیای خارجی پُر از...
‫آدمای کثافت و درمونده ـست...
‫که به محض اینکه ببینَنِمون، ‫تیر می زنن می کُشنمون.
‫یه سِری گروه های غارتگر هستن...
‫که توی وسایل نقلیۀ بنزین خور ‫اینور و اونور می رن،
‫و برای بُردنِ هر کسی آماده ان.
‫حتی بچه ها رو؟
‫مخصوصاً بچه ها رو!
‫شهرها و شهرک های مهمی هستن...
‫که به آتیش کشیده شدن...
‫و زن ها و بچه ها، زنده زنده سوختن.
‫- چرا؟ ‫- چون مردم درمونده ان...
‫و آماده نیستن.
‫خونه ـمون رو با مایی که توش باشیم می سوزونن...
‫اونم فقط برای یه تفنگ یا یه تیکه غذا!
‫برای همین گفتم بیایم این بالا.
‫تا یه مدت خیلی طولانی، در امان می مونیم.
‫هممم.
‫آهای!
‫آنتی بیوتیک ها و استروئیدها رو آوردم.
‫جیکی؟
‫بیا.
‫سلام.
‫کسی ندیدت؟
‫نه، کسی منو ندید.
‫خارجی ای دیدی؟
‫آره.
‫خب؟
‫کُشتمشون.
‫چندتا بودن؟
‫کجا بودن؟
‫فقط یه خانم.
‫توی خونه ای که دارو داره.
‫مَردی ندیدی؟
‫کس دیگه ای نبود؟
‫رد پای تازه و غذا بود.
‫اگه کسی هم بوده، ‫احتمالاً رفتن شکار. بیا.
‫قبل از اینکه زنه رو بکُشم...
‫و وارد بشم، ‫یک روز منطقه رو با دوربین بررسی کردم.
‫مطمئنی کسی دنبالت نیومد؟
‫آره، قبل از اینکه برف بیاد، دو بار چک کردم. ‫مطمئنم!
‫تا یه مدت خیلی خطرناکه که برگردی اونجا.
‫آذوقه ای ندیدی؟
‫نه، چیز باارزشی ندیدم.
‫محدودۀ دفاعی ـشون در حد صفر بود.
‫حتی فکر کنم تفنگ هم نداشتن.
‫همه تفنگ دارن.
‫ببین، جیکی.
‫کارِت واقعاً خوب بود.
‫ولی غیرممکنه.
‫باید 15 16 تا گوشت دندۀ خشک شده ‫باقی مونده باشه.
‫فقط قزل آلایی هایی هستن ‫که اون روز گرفتیمشون.
‫همین الان چک کردم.
‫ولی می دونم 15 16تا گوشت دندۀ خشک شده اونجا بود
‫شاید گرگ ها اومدن تو.
‫- بهت گفتم سوراخش رو ببندی. ‫- بستم!
‫شاید دوباره ازمون باهوش تر عمل کردن.
‫لعنتی!
‫باید یه کم گوشت قرمز برای زمستون، به دست بیاریم.
‫خودم میرم.
‫بابا، از پسش برمیام.
‫آنتی بیوتیک ها رو آوردم، مگه نه؟
‫فقط دلم نمی خواد الان که من زخمی ام...
‫- ریسک های غیرضروری دیگه ای بکنیم. ‫- بابا...
‫من می تونم!
‫قبل از اینکه برم، ‫سوراخ سرداب رو می بندم.
‫حق با توئه.
‫بعضی وقتا یادم میره یه مرد بالغ شدی.
‫ولی نزدیک اون مزرعه نشو!
‫حتماً دنبال آدمایی که ازشون دزدی کردن می گردن.
‫نمی رم اونجا. ‫می رم سمتِ شمال!
‫کسِ دیگه ای هم اینجاست؟
‫توی خونۀ من چیکار می کنی؟
‫کس دیگه ای هم اینجاست؟
‫- لطفاً منو نکُش. ‫- پرسیدم کس دیگه ای هم اینجاست؟
‫نه.
‫دروغ که نمیگی؟
‫نه.
‫به بقیه قضیۀ منو گفتی؟
‫دنبالم اومدی؟
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫نمی دونم.
‫پس چرا نمی ذاری بری؟
‫از کُشتنت نمی ترسم.
‫چی می خوای؟
‫اومدم ببینمت.
‫اسمی هم داری؟
‫جیک.
‫من هنریتا هستم.
‫می خوای اون لباس هات رو خشک کنم؟
‫یا مثلاً بری یه دوش آب داغ بگیری؟
‫وقتی غذام رو پختم، اگه میشه بهم بگو که...
‫چرا توی خونه ام وایستادی ‫و یه تفنگ به سمتم نشونه گرفتی.
‫نه!
‫آخ! خیلی داغه!
‫درستش کن وگرنه می زنم داغونش می کنم.
‫دستگیره ـش رو به سمت راست چرخوندی؟
‫با تفنگم چیکار کردی؟
‫- قایمش کردم. ‫- چرا همچین کاری کردی؟
‫لطفاً تو رو خدا فقط از اینجا برو.
‫با این چاقو هم خیلی راحت می تونم بکُشمت.
‫اگه می خوای بکُشی، تمومش کن بره.
‫تموم شد؟
‫دیگه هیچوقت به تفنگم دست نزن.
‫وقتی خواستی بری، بهت می دمش.
‫- حالا چاقو رو رد کن بیاد. ‫- چطور می تونم بهت اعتماد کنم؟
‫در حقیقت من دارم بهت اعتماد می کنم ‫که گذاشتم توی خونه ام باشی.
‫حالا تو هم همینطور بهم احترام بذار.
‫تو آدمکُش نیستی، مگه نه؟
‫اگه لازم باشه، می تونم باشم!
‫خیلی خب.
‫هممم.
‫مَرد بدون تفنگ، هیچی نیست.
‫خب، من دوست ندارم تفنگ بیاد توی خونه ام...
‫مخصوصاً اونایی که به سمت صورتم نشون گرفته شدن.
‫وقتی خواستی بری، بهت پسش می دم.
‫- اون پلاستیکه؟ ‫- آره.
‫سلفون ـه.
‫آمادۀ مصرفه؟
‫هممم...
‫آمادۀ رفتن توی یخچاله!
‫می بینی؟
‫اونی که هفتۀ پیش داشت اینجا فضولی می کرد تو بودی؟
‫نمی خوای دلیلش رو بهم بگی؟
‫دارو!
‫خب، برای چی؟
‫بابام یه عفونت نسبتاً بد گرفته بود...
‫و تدارکاتمون کم بودن.
‫خب، چرا نیومدی قشنگ از خودم بخوای؟
‫چون نمی دونستم خطرناکی یا نه.
‫پس الان از کجا می دونی که خطرناک نیستم؟
‫چطور اینجا بدون اسلحه جون سالم به در می بری؟
‫در واقع خیلی راحت!
‫اگه خارجی ها بیان بهت حمله کنن چیکار می کنی؟
‫خب، تو اولین کسی هستی که تو کل زندگیم...
‫یه تفنگ به سمتم نشونه گرفته.
‫تا حالا همچین سوپی نخورده بودم.
‫هممم.
‫فلفل قرمزهای محصولِ خودم!
‫دلیل خوشمزه شدنش اینه.
‫فکر کنم هوای سرد و مرطوبِ این بالا ‫شیرین تَرشون می کنه.
‫البته باید توی گلخونه پرورششون داد.
‫یه جورایی انگار گولشون می زنیم ‫که جاشون امنه و گرمن!
‫فکر کنم مزه ـش رو می فهمم.
‫- مزۀ چیو؟ ‫- اینکه گولشون زدی!
‫که حس کنن جاشون امنه و گرمن!
‫فوق العاده ـست.
‫یعنی فقط خودت و باباتید؟
‫خانواده یا مهمون ندارید؟
‫نه. نه. مهمونِ مثل خودمون نداریم.
‫فقط خارجی ها میان.
‫بیشتر در مورد سبک زندگیتون توضیح بده.
‫دیگه واقعاً باید برم.
‫صبر کن، جیک، می تونی امشب رو همینجا بمونی.
‫صبح علی الطلوع برو.
‫می دونی، بذار لباس هات خشک بشن.
‫نه، باید گوشت آهو تهیه کنم. ‫گوشت خشکمون رو قایم کردم.
‫چی؟ چرا؟
‫بابا نمی خواد با خارجی ها ارتباط برقرار کنه.
‫می خواستم از این راه، ‫بدونِ اینکه شک کنه برای شکار برم بیرون.
‫چرا بابات نمی خواد با خارجی ها ارتباط برقرار کنه؟
‫چون خارجی ها خطرناکن.
‫این چه جوره؟
‫منجمد شده.
‫آمادۀ مصرفه!
‫خب، اگه بخوای، مال خودته.
‫هممم، می تونی شب رو اینجا بمونی...
‫و صبر کنی طوفان تموم بشه...
‫و بذاری لباس هات خشک بشن. ‫البته اگه خواستی!
‫باید برم.
‫جیک.
‫تفنگت توی کابینتِ آشپزخونه ـست.
‫پیداش کردم.
‫امیدوارم حال بابات خوب شه.
‫ممنون.
‫امیدوارم دوباره ببینمت.
‫خب، خونه ام رو که دیگه بلدی.
‫چرا انقدر طولش دادی؟
‫طول کشید دیگه.
‫سه روز طول کشید تا بری کنار رود ‫و یه آهو بگیری؟
‫کنار رود، آهویی نبود.
‫مجبور شدم برم سمتِ علفزارها.
‫اینو از اونجا آوردی؟
‫آره.
‫بقیه ـش کجاست؟
‫تیری که زدم متلاشیش کرد. ‫بقیه ـش رو گرگ ها خوردن.
‫فقط همینا رو تونستم بیارم.
‫چطور تونستی انقدر قشنگ گوشتش رو بُرش بدی؟
‫با ارّه!
‫از اون مزرعه دزدیمش.
‫می خوای شکایت کنی؟
‫نه، نمی خوام شکایت کنم.
‫می خوام بدونم کیه.
‫از خودش نپرسیدی؟
‫ببین، منظورم اینه که می خوام بدونم ‫حالش خوبه یا نه.
‫- گفتی یه مرد بالغه. ‫- آره.
‫راستش رو بخوای، ‫این اداره اون قدر نیروی انسانی نداره...
‫که به خاطر یه حسِ بد ‫بره کل جنگل رو بگرده.
‫توی شعاع 15 کیلومتریِ اینجا...
‫72تا دکل حفاری نفت داریم ‫که یه مُشت خلافکار باهاش کار می کنن...
‫که حتی نمی تونن توی پمپ بنزین کار کنن!
‫به خاطر همین، خودمون چهارتا...
‫باید حواسمون به یه مُشت آدم معتاد و ‫پسرای عصبانی ای باشه...
‫که یک ماه دیگه با تموم شدنِ فصل، از اینجا میرن.
‫می دونی، من...
‫پروندۀ ضرب و شتم، حمله و قتل دارم.
‫پس از نظرِ من...
‫این رفیقِ جاسوست توی دستۀ آدم خوباست.
‫- جیک! ‫- چی؟
‫اسمش جیک ـه.
‫اسم پدرش تروی ـه.
‫شماره ام رو می دم بهت.
‫درک می کنم که سرت شلوغه ولی...
‫اگه چیزی شنیدی بهم بگو.
‫بابت گزارش پر از جزئیاتت ممنون!
‫- ممنون. روز خوبی داشته باشی. ‫- برای خدمتگزاری حاضریم!
‫این چیه؟
‫بهش فلفل قرمز اضافه کردم.
‫اونا برای اینن که حیوون ها به باغچه نزدیک نشن.
‫- خودت می دونی دیگه جیک. ‫- آره، می دونم.
‫ولی مزه ـش رو خیلی بهتر می کنه.
‫آخ!
‫چیکار میکنی؟
‫می خواستم یه حرکت جدید بزنم.
‫تو چِت شده، جیک؟
‫چه خبره؟
‫خانوادۀ سوئیسی رابینسون، با گوشماهی...
‫صدف سیاه می خوردن ‫و گوشت خرچنگ رو با بیسکویت می خوردن.
‫با امتحان کردنِ چیزای جدید خوش می گذروندن ‫و جشن می گرفتن. چرا ما نتونیم؟
‫ما غذا می خوریم تا زنده بمونیم.
‫برای غذا خوردن زندگی نمی کنیم، جیک.
‫داری شورش رو در میاری.
‫توی مجلۀ «نشنال جئوگرافیک» ‫خانواده ها میزهای پُر از غذا دارن...
‫و همه جور لبنیاتی دارن.
‫چی گفتی؟
‫یه بار اینا رو یه جا دیدم.
‫کجا؟
‫یه چند تا کتاب جدید خوندم.
‫- چه کتاب هایی؟ ‫- یه سری چیزا که خودم پیدا کردم.
‫چیزایی که از خارجی هایی که...
‫این سال ها بهشون شلیک کردی برداشتم.
‫نشونم بده.
‫گفتم نشونم بده.
‫اینکه این چیزا رو بهم نشون ندادی ‫بهت حس خوبی می داد؟
‫- خودتم ازم یه چیزایی رو مخفی می کنی. ‫- نه، نمی کنم.
‫هیچوقت بهت دروغ نگفتم.
‫نه، بعید می دونم.
‫خب، بعید ندون!
‫از کجا می دونی اون خانمه حقش بود بمیره؟
‫یه خارجی بود.
‫ولی از کجا می دونی حقش بود بمیره؟
‫جیک، می دونم حتماً حس بَدی...
‫به خاطر کُشتنِ اون خانمه داری،
‫ولی باید بدونی این به صلاحه.
‫کاری که مجبور بودی رو کردی. تردید به دلت راه نده.
‫اینجوری فقط وقت ارزشمندت رو هدر میدی.
‫مطمئن نیستم باید حتماً می کُشتمش.
‫چرا همچین حرفی می زنی؟
‫فکر می کنم آزارش بهمون نمی رسید.
‫فکر می کنم شاید می تونست کمکمون کنه.
‫جیکی، باید بفهمی...
‫که چون صرفاً یه زن بوده...
‫چیزی عوض نمیشه.
‫خارجی ها خارجی ان.
‫اونا آفت هایی هستن که دنیامون رو نابود می کنن.
‫به نظرم می تونستم با خودم بیارمش اینجا...
‫و مثل خانوادۀ سوئیسی رابینسون ‫یه خانواده تشکیل بدم.
‫جدی میگی؟
‫اگه بمیری چی، بابا؟
‫باید کاری که اینجا شروع کردیم رو تموم کنم.
‫مثل تو و مامان که منو به دنیا آوردین ‫یه خانواده تشکیل بدم.
‫خب، شاید حق با تو باشه.
‫اگه تو نبودی، هیچی نداشتم.
‫شاید بهتر باشه شروع کنیم برای آینده ای بدونِ من ‫آماده ـت کنیم.
‫نمی خوام ناراحتت کنم، بابا.
‫فقط می خوام همونطور که یادم دادی آماده شم.
‫وقتی حالم بهتر شد، می تونیم با هم...
‫بریم نگاه کنیم.
‫اصلاً نمی فهمی داری به چی نگاه می کنی.
‫تازه نمی خوام الکی دلت خوش باشه.
‫همه ـشون کثافت های دروغگوئن.
‫گوشت خشکِ گُم شده ـمون رو پیدا کردم.
‫عه جدی؟ کجا بود؟
‫اون طرفِ رود بود.
‫حتماً یه راکون خاکش کرده، تا کسی پیداش نکنه.
‫- راکون ها غذاشون رو خاک نمی کنن. ‫- نه، واقعاً نمی کنن.
‫نمی خوای بهم بگی قضیه چیه؟
‫انقدر اینجا رو تمیز می کنی...
‫تا بفهمم شرمنده ای که بهم دروغ گفتی.
‫- حالا حالاها از این خبرا نیست. ‫- آخه تو چِت شده؟
‫هیچی.
‫واقعاً هیچی.
‫رفتارت به کل عوض شده.
‫مطمئنی چیزی نیست که دلت می خواد...
‫اعتراف کنی؟
‫نخیر!
‫خارجی ها رو دیدی؟
‫- نه. ‫- جیک.
‫- خارجی ها رو دیدی؟ ‫- نه.
‫فقط اونی که بهم گفتی ‫بهش شلیک کنم و بکُشمش رو دیدم.
‫100 درصد مطمئنی که مُرده؟
‫مُرده، بابا.
‫مثل مامان مُرده.
‫چه اتفاقی داره برات می افته؟
‫موضوع اتفاقی نیست که داره برای من می افته.
‫موضوع اون چیزاییه که گفتی اون بیرون دیدی.
‫- چی؟ خب چی شده؟ ‫- یه سِری آدم و خونه دیدم،
‫ولی خبری از اون هرج و مرج و غارتگری ای نیست ‫که همیشه توصیف می کردی.
‫جیکی، تو هیچی ندیدی.
‫ما چندین کیلومتر تا چیزای مزخرف فاصله داریم.
‫فکر می کنی چرا این همه راه، تا این بالا آوردمت؟
‫می خواستم امنیتت رو تأمین کنم.
‫به دور از هرج و مرج.
‫می خوای همۀ دستاوردهای اینجامون رو خراب کنی؟
‫- به نظرم سخت در اشتباهی. ‫- کدوم گوری می ری؟
‫- تا برش گردونم. ‫- کیو برگردونی؟
‫می خوام بهت نشون بدم، بابا. ‫اون بی آزاره.
‫صبر کن، صبر کن. ‫اونی که سخت در اشتباهه، خودتی جیک!
‫فقط نمی خوام چیزیت بشه.
‫بابا، اگه قراره یه روز بهم اعتماد کنی...
‫پس باید ولم کنی برم.
‫من یه مرد بالغم.
‫جیکی؟
‫صدف سیاهِ آب شیرین.
‫بدون لباس غواصی رفتی زیر آب اونا رو گرفتی؟
‫آره.
‫از جایی آوردمشون که اسمش رو گذاشتم «دیوار».
‫یخ زده بودی؟
‫یه کم سردم بود ‫ولی قبلش آتیش روشن کرده بودم.
‫داشت برف می اومد.
‫چطور زیر برف، آتیش درست کردی؟
‫پوست درخت سرو زرد، آتیش درست می کنه،
‫حتی وقتی بارون شدیدی می باره!
‫یه فندک برای مواقع اورژانسی دارم ولی...
‫دوست ندارم ازش استفاده کنم.
‫نه تا وقتی که هر چی می خوام رو ‫می تونم پیدا کنم.
‫آتیش درست کردیم!
‫در ضمن، چوبش می تونه جونت رو نجات بده.
‫چوبش؟
‫برای تله گذاری.
‫آماده بودن بهتر از آماده نبودنه!
‫من نیازی به تله ندارم.
‫محض احتیاط!
‫دوست دارم بدونم توی منطقۀ حفاظت شده ای.
‫صدف های سیاهِ آب شیرین.
‫بابا می گه پختنشون روی آتیش ‫خیلی زحمت داره ولی...
‫من خوشم میاد.
‫آره.
‫آره!
‫عه.
‫یه جوری کارها رو انجام می دی ‫که انگار خیلی آسونن.
‫منظورت چیه؟
‫خب...
‫با بودنم توی این منطقه...
‫دیدم که یه توازن و یه زیبایی خاصی توش وجود داره.
‫الان چند وقتی میشه که اینجا هستم...
‫ولی فکر می کنم تو حتی اگه...
‫دست هات رو پشتت ببندن، ‫بازم بهتر از من عمل می کنی.
‫خب، فقط همین چیزا رو می دونم.
‫اوهوم.
‫دیگه می خوای چیو بدونی؟
‫چیزایی که هیچکس نمی تونه جواب بده.
‫خب؟ مثل چی؟
‫مثلاً...
‫وقتی می میریم کجا میریم؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫خب، بابا میگه می ریم زیرِ خاک و همونجا می مونیم.
‫خانوادهٔ سوئیسی رابینسون به مسیح اعتقاد داشتن.
‫حالا نظر خودت چیه؟
‫خب، من فکر می کنم می ریم زیر خاک ‫و گیاهان می خورنمون.
‫مثل درخت های بزرگ!
‫و سرو زردی که امروز پوستش رو تراشیدم.
‫بعدش می تونیم خیلی جاها بریم.
‫یه روز ممکنه برگ های بالای درخت های جنگل بشیم...
‫و دوباره بیفتیم روی زمین و ‫این چرخه رو تکرار کنیم.
‫یا شایدم توت شدیم...
‫که یه پرنده می خورتش...
‫و می برتمون یه جایی به دور از اینجا.
‫چرخۀ ثابتِ حیات.
‫یعنی فکر می کنی مامانت هم اونجاست؟
‫اون بالای بالای...
‫بلندترین صنوبر طلاییِ جنگلـه.
‫درختی که انقدر خوشگله که وقتی می بینیش،
‫صاف سر جات خشکت می زنه.
‫ممنونم، جیک.
‫برای چی؟
‫فقط برای اینکه خودتی!
‫دلم می خواد باهام بیای خونه.
‫به نظرم خیلی خوشت میاد.
‫اگه بیام، چه وجهه ای داره، جیک؟
‫میشه مثل یه نقاشی رنگ روغنِ قدیمی.
‫میشه مثل خانواده ای ‫که در توازن با طبیعت زندگی می کنن.
‫بیشتر از اونی که از طبیعت بهره برداری کنیم ‫بهش خدمت می کنیم.
‫آروم آروم با بلندترین درخت رشد می کنیم.
‫مثل یه بهشت!
‫ولی یه بهشت واقعی!
‫همینجا.
‫چون سنّم بیشتره، بیشتر می دونم،
‫پس خیلی راحت این حرف رو بهت می گم:
‫خیلی فوق العاده ـست.
‫ولی نمی خوام با عجله پیش برم.
‫فکر نمی کنم عجله برای هیچ کدوم ـمون خوب باشه.
‫نمی خوای با من باشی؟
‫نه!
‫نمی دونم. آخه...
‫تازه با هم آشنا شدیم.
‫منم الان توی زندگیم در وضعیتی نیستم...
‫که همچین تصمیمات بزرگی بگیرم.
‫یه سری کارها هستن که باید امروز ‫بهشون رسیدگی کنم...
‫و فکر کنم بهتر باشه از اینجا بری. ‫شرمنده!
‫می تونم کمکت کنم.
‫کار شخصیه.
‫ولی به زودی می بینمت، خب؟ قول می دم.
‫- کِی؟ ‫- نمی دونم.
‫شاید تا چند روز دیگه!
‫می دونی کجا زندگی می کنن؟
‫جیک هر از گاهی بهم سر می زنه.
‫بهت سر می زنه؟ ‫خانم، تو خطر افتادی؟
‫چی پیدا کردی؟
‫این مکان ها یا تاریخ ها برات معنای خاصی دارن؟
‫نه.
‫جیک چند سالشه؟
‫- به گمونم... 25؟ ‫- هممم.
‫یازده دسامبرِ 2002 توی شیکاگو...
‫تروی بلستر پسر خودشو دزدیده...
‫و اقدام به قتلِ خانم «چاندری» کرده.
‫خونه ـشون آتیش گرفته ‫و احتمال میره آتش افروزی باشه.
‫- آخه مگه میشه؟ ‫- تنها چیزی که از این عوضی داریم...
‫گواهینامه ایه که توی ایلینوى داشته.
‫خب، من تا حالا بابای جیک رو ندیدم.
‫شبیه پسرش می مونه؟
‫نمی دونم.
‫مطمئنی؟
‫[گُمشده: جف ویلیامز]
‫دیگه اینجا شده خونه ـت، آره؟
‫شهرک؟
‫بیشتر شبیهِ دهاته!
‫بعد از دوتا هواپیما، سوار قایق شدم...
‫و بعدش سوار یه هواپیمای دیگه شدم ‫که نزدیک بود به کُشتنم بده...
‫و آخرش به کَرَجی پارویی رسیدم.
‫به نظرم راحت میشه گفت ‫که اینجا شهرک نیست.
‫حالشون چطوره؟
‫خوبن.
‫همون جایی هستن که می خواستن باشن: خونه!
‫عوضی بازی در نیار، اندی.
‫در نیاوردم. دارم حقیقت رو میگم.
‫ممنون.
‫خودت چطوری؟
‫بد نیستم.
‫این مدت تقریباً سخت گذشته...
‫ولی فکر کنم کم کم ‫دارم چیزی که دنبالش بودم رو پیدا می کنم.
‫هممم.
‫اون وقت دقیقاً دنبال چی بودی؟
‫می خوام شفاف سازی بشه.
‫توازن...
‫- در طبیعت! ‫- اوهوم.
‫همین؟ طبیعت؟
‫هنوزم درک نمی کنی؟ ‫ حتی یه ذره؟
‫نه، به گمونم درک نمی کنم.
‫وقتی با هم آشنا شدیم، خیلی جَوون بودیم.
‫فکر کنم اون موقع حتی نمی دونستیم کی هستیم.
‫منم هیچوقت دلم نمی خواست توی شهر زندگی کنم.
‫شاید برای مسئولیت بچه داری حاضر نبودم.
‫بعدش بچه دار شدیم و از طرفی هم کارِت اونجا بود...
‫و انگار گیر افتاده بودیم.
‫هر روز از روز قبلی بدتر بود.
‫و شهر و مردم...
‫انگار داشتن منو زنده زنده می خوردن.
‫واقعاً فکر می کنم...
‫شهر باعث میشه خلوصی که ‫مردم باید داشته باشن مسموم بشه...
‫ولی در حالت توازن، ‫یه سِری چیزا از پول مهم تر هستن.
‫هممم.
‫می دونی نظر من چیه؟
‫نظر من اینه که داری بحران اوایل میانسالی رو ‫پشت سر می ذاری...
‫و الان نمی دونی دقیقاً چی لازم داری.
‫می تونستی بری دنبال یه شغل دیگه.
‫می تونستی هر از گاهی از خونه بزنی بیرون.
‫ولی به جاش چیکار کردی؟
‫اومدی اینجا!
‫عین این می موند که منتظر مرگ بودم.
‫سعی کردم به تو و بچه ها بگم...
‫که چیزی لازم دارم ‫ولی کسی گوشش بدهکار نبود.
‫بهم بی محلی می شد.
‫ازم بدتون میاد.
‫جوری که انگار این موضوع، ‫یه واقعیتِ دست نیافتنی بود.
‫یه نگاه به خودت بنداز.
‫اومدی این بالا و از دنیای واقعی قایم شدی.
‫قایم نشدم.
‫نمی تونم دوباره همون آدم سابق بشم.
‫بچه ها زندگیِ شهری رو دوست دارن، هنریتا.
‫اونجا دوست پیدا کردن و مدرسه میرن.
‫چون چیز دیگه ای نمی دونن.
‫فکر می کنم باید حضانت کامل بچه ها رو بگیرم.
‫چی؟
‫تو تصمیم گرفتی بیای این بالا،
‫بدونِ اونا، بدونِ ما!
‫بارها و بارها، به تو و اونا التماس کردم...
‫که همراهم بیاید.
‫هیچ فایده ای جز این نداشت ‫که خانواده ام منو از خودشون روندن.
‫آخه باید چیکار می کردم؟
‫هنریتا، تو تنها کسی بودی ‫ که همچین زندگی ای می خواستی.
‫- فقط خودت. ‫- نمی تونم بچه هام رو ببینم، اندی.
‫تا حالا فکر کردی که شاید اونا نمی خوان ببیننت؟
‫اینجوری فقط اونا و خودت رو...
‫عذاب میدی.
‫بیا روراست باشیم،
‫اونا حاضر نمی شن این همه راه رو سفر کنن ‫تا بیان توی این خراب شده که تو رو ببینن.
‫لعنت بهت اندی.
‫برگرد سراغ همون شهرنشینیِ آرامش بخشت!
‫یه وکیل می گیرم و این وضع رو درست می کنم.
‫- یه وکیل می گیرم تا این وضع رو درست کنم. ‫- موفق باشی!
‫یادت نره خودت اینو می خواستی، نه من.
‫- اینجوری نمی خواستم. انصاف نیست. ‫- نه، این انصاف نیست که خانواده رو ول کنی...
‫و بعداً فکر کنی همون حقوقی رو داری ‫که یه پدرِ مسئولیت پذیر داره!
‫- عه! ‫- لعنتی.
‫داری چه غلطی می کنی؟
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫عجبا! اون اصلاً به سن قانونی رسیده؟
‫اونطور که فکر می کنی نیست، اندی.
‫صبر کن تا بچه ها بفهمن مامانشون ‫داره با یه پسر بچه ازدواج می کنه.
‫توی این قبرستونِ بی صاحاب ‫عمراً اگه وکیل پیدا کنی.
‫ولم کن به حال خودم.
‫چرا دنبالم میای؟
‫چه کوفتی می خوای؟
‫- اون مَرده کی بود؟ ‫- شوهرم بود.
‫فضولیش به تو نیومده!
‫شوهرت؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- به ماشینِ من نزدیک نشو.
‫از اینجا بلد نیستم برم خونه.
‫ای خدا!
‫جیک، باید همین الان بری خونه.
‫- کی هستی؟ ‫- باید از اینجا بری.
‫چطور تونستی این کار رو باهام بکنی؟
‫آره، جیک، من قبلاً شوهر داشتم.
‫دوتا بچه هم دارم. ‫تو هم چیزی از این قضیه نمی دونی.
‫لازم نیست چیزی از این قضیه بدونی.
‫و حق نداری منو قضاوت کنی.
‫یعنی برای هیچ و پوچ، به پدرم خیانت کردم؟
‫آدما زمانِ جنگ ها، کارهای وحشتناکی کردن...
‫ولی من هیچوقت حاضر نمی شم خانواده ام رو ول کنم ‫یا از زنم طلاق بگیرم.
‫چه جنگ هایی؟
‫جنگ جهانی سوم. ‫آخرین اشتباه بشریت!
‫جنگ جهانی سوم؟
‫11 دسامبر 2002
‫دسامبر...
‫وای خدا. می دونم چه تاریخیه.
‫آره، تاریخ رو از سر نوشت.
‫نه.
‫جنگ جهانی سومی در کار نبود.
‫اتفاقی که اون روز برای تو و مامانت افتاد ‫خیلی بَد بود...
‫ولی جنگ جهانی ای در کار نبود.
‫چی می گی؟
‫چرا دروغ می گی؟
‫جیک.
‫خیلی متأسفم، جیک.
‫نمی دونم پدرت موقعی که توی اون جنگل...
‫زندانیت کرده بوده، چه مزخرفاتی به خوردت داده...
‫ولی جنگ جهانی سومی در کار نبوده.
‫تو رو دزدیده و سعی کرده مادرت رو بکُشه.
‫- انقدر بهم دروغ نگو. ‫- خیلی خب. وقت برای این چیزا ندارم.
‫باید به مشکلات خودم برسم.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫می دونی اون مرد کجاست؟
‫این چیه؟
‫باید بدونم این مرد کیه.
‫دیگه نیا اینجا.
‫می بینم که تصمیم گرفتی برگردی.
‫دنبال حقیقتم.
‫- در مورد چی؟ ‫- در مورد همه چی.
‫هیچوقت در مورد هیچی بهت دروغ نگفتم.
‫در مورد جنگ ها چی؟
‫هیچ غارتگری در کار نبوده،
‫آدمای قطع عضو شده...
‫و روانی هایی که می خواستن همدیگه رو بکُشن ‫در کار نبوده.
‫باید بری یه جای دورتر، جیک.
‫اون وقت دنیای درب و داغون رو می بینی.
‫جنگ جهانی سوم اتفاق افتاد؟
‫جنگ ها اتفاق افتادن؟
‫- آره. ‫- دروغ میگی.
‫یازده دسامبر 2002
‫روزی که بشریت مُرد، اوضاع قاراشمیش شد.
‫پس جنگ واقعی ای در کار نبود؟
‫یه جنگ سنّتی که نه، ‫ولی بازم جنگ بود.
‫به زور فرار کردیم.
‫چرا این مرد رو کُشتیم؟
‫به همون دلیلی که بقیۀ مردها رو می کُشیم. ‫اگه نکُشیم، می کُشنمون!
‫یه خانواده هست که دنبال این مرد می گرده. ‫یه دختر کوچولو!
‫بابا، چرا اونو کُشتیمش؟
‫اون می خواست ما رو بکُشه، جیک.
‫آخه چه مرگته؟
‫بابا، اون مرد قبل از اینکه بمیره ‫یه چیزی بهم گفت.
‫داشت می مُرد و خودش هم می دونست ‫ولی تنها چیزی که بهم گفت این بود که:
‫«به دخترم بگو دوستش دارم.»
‫توی وضعیتی قرار گرفتی ‫که نمی تونی درکش کنی، پسرم.
‫گونۀ انسانی دیگه وجود خارجی نداره.
‫اونا دیگه درست و غلط حالیشون نیست.
‫اون زنه چی شد؟
‫نمی خوام در موردش حرف بزنم.
‫می خوام بدونم این زنیکۀ دروغگو...
‫ذهنت رو با چی پُر کرده.
‫هیچی. اون...
‫من فقط دنبال حقیقتم، بابا.
‫تو دنبال حقیقتی؟
‫من می خوام بدونم اون کیه؟
‫- کیه؟ ‫- مهم نیست.
‫همون زنیه که گفتی کُشتیش؟
‫بهش دل بستی؟
‫آره، بابا.
‫شرط می بندم حس کردی که در اون لحظه...
‫بهترین حس دنیا رو داری!
‫بعدش پیچوندت، مگه نه؟
‫بهم دروغ گفت.
‫یه خانواده داره.
‫خانواده ـش رو ول کرده.
‫می دونم این مسئله چقدر دردناکه، پسرم.
‫این دنیای کثیف اومده شکارت کرده.
‫همیشه بهت می گفتم اینجوری میشه.
‫آدما به نظر خوب میان...
‫ولی خوب نیستن.
‫سعی کردم در برابر این چیزا ازت محافظت کنم.
‫واقعاً حس می کردم میشه بهش اعتماد کرد.
‫اشکالی نداره، پسرم. ‫بعضی وقتا باید با تجربه کردن درس گرفت!
‫اونا همه ـشون دروغگوئن.
‫هزار بار اینو بهت گفتم.
‫می دونم.
‫پس چرا حرفم رو باور نمی کنی؟
‫نمی دونم.
‫بهم اعتماد نداری؟
‫تصورت اینه که اون بیرون آدمای خوبی هم هستن، بابا؟
‫همه ـشون یه مُشت متقلبِ طمع کارِ کثیفِ دروغگوئن.
‫طول می کشه تا بعضی هاشون ‫خودِ واقعیشون رو نشون بدن...
‫ولی حتی به یه دونه ـشون هم نمیشه اعتماد کرد.
‫از کجا میشه به قطعِ یقین دونست؟
‫وقتی بزرگتر و عاقل تر شدی، ‫مهارتِ قضاوت کردن پیدا می کنی.
‫اینو اون بهت داده؟
‫خودش پیداش کرده.
‫خبرداره که اون یارو رو می شناختی؟
‫زنه باید بمیره، جیک.
‫لازمه؟
‫می خوای همه چی رو ازمون بگیرن؟
‫که ما رو از همدیگه بگیرن؟
‫چرا باید ما رو از همدیگه بگیرن؟
‫برای محافظت کردن از خودمون در برابر اونا...
‫مجبور شدم کارهایی بکنم ‫که به نظرِ اونا اشتباه بودن...
‫ولی خودم می دونم درست بودن.
‫می فهمی؟
‫باید برم بقیۀ گوشتِ اون آهوئه رو پاک کنم.
‫وسایلمون رو بردار.
‫قبلِ غروب، از اینجا می ریم.
‫چشم.
‫[گُمشده: جف ویلیامز]
‫چیکار می کنی؟
‫نباید بکُشیمش، بابا.
‫احتمالاً اونم مثل ماست.
‫اونم مثل ما اشتباه کرده.
‫ولی کسی رو به خاطر همچین چیزی نمی کُشن.
‫نمیشه با اطمینان گفت، جیک.
‫ولی من می تونم با اطمینان اینو بگم که...
‫وقتی بمیره، دیگه برامون خطرناک نیست.
‫مطمئن نیستم،
‫ولی حاضرم سر جونم ریسک کنم ‫ولی اونو نکُشم.
‫اینو از صمیم قلب گفتی؟
‫به خاطر جفتمون هم که شده، ‫امیدوارم اشتباه نکرده باشی.
‫بابا، بذار برم پیشش.
‫می تونم گولش بزنم،
‫و کاری کنم حس کنه جاش امن و گرمه...
‫و اینجوری دیگه هیچوقت برامون دردسر درست نمی کنه.
‫توی این قضیه بهت اعتماد می کنم.
‫می خوام یه چیزی رو نشونت بدم...
‫که خیلی وقت پیش باید نشونت می دادم.
‫بیا.
‫برو.
‫قشنگ برو تو.
‫اون پشتِ پشته!
‫بعضی وقتا کارهایی که توی زندگی می کنیم...
‫در لحظه برامون منطقی به نظر نمیان،
‫ولی به مرور زمان منطقی می شن.
‫شرمنده، جیک.
‫ولی تو نمی فهمی جریان چیه.
‫اون زن توی دنیای ما، مثل سَم می مونه.
‫بذار بیام بیرون!
‫نباید در مورد کُشتنش دروغ می گفتی.
‫بابا! بابا، گوش کن.
‫بهت قول می دم اون کاری باهامون نداره. خب؟
‫تو شاید حاضر باشی جونت رو به خاطرش به خطر بندازی ‫ولی من نیستم!
‫می دونم چه کارهایی از زن هایی مثل اون برمیاد.
‫بابا. بابا، بابا. گوش کن. گوش کن چی می گم.
‫اون کاری باهامون نداره. بهت قول می دم!
‫کاری باهامون نداره.
‫من دیگه می رم.
‫می خوام گندی که زدی رو تمیز کنم.
‫دروغگوی لعنتی.
‫گفتی تا حالا پدره رو ندیدی.
‫- ندیدم. ‫- پسره هم که هیچوقت حرفی از...
‫- شکارچی گمشده نزد؟ ‫- هممم...
‫- پس امکان داره کار جیک بوده باشه. ‫- نه.
‫نه؟ گفتی به شوهرت حمله کرده.
‫- اون... یه سوء تفاهم بود. ‫- یه سوء تفاهمِ خشونت آمیز بوده.
‫جیک آدمکش نیست.
‫یعنی بعد از اون جریان اعلامیه هه...
‫رفت تو جنگل و ناپدید شد؟
‫خیلی ناراحت بود و رفت توی جنگل. آره.
‫خب، من و یکی از بچه ها برای حفظ امنیتت ‫تا اونجا اسکورتت می کنیم.
‫چون در حال حاضر فقط یه گشت دیگه داریم ‫که 4ساعت تا اینجا فاصلشه.
‫نه، نه، نه. ‫لازم نیست.
‫اما ممنون.
‫چیزی نیست.
‫همه چی درست می شه.
‫بذار اون بره. بذار اون بره.
‫نگاش نکن. ‫دست از سرش بردار.
‫دست از سرش بردار، لعنتی! ‫تروی...
‫چیزی نیست. درست می شه.
‫هنریتا؟
‫- فقط می خوایم یه نگاه اجمالی بندازیم. ‫- واقعاً نیازه؟
‫ایست!
‫جیک! نه، اون ها پلیسن.
‫تفنگ رو بنداز زمین. ‫اون ها برای کمک اومدن!
‫تفنگ رو بنداز زمین و زانو بزن.
‫نه، نه، نه، اون بی آزاره.
‫چیزی نیست. ‫اون نمی دونست. نمی دونه!
‫هنریتا، باید بری کنار.
‫اون نمیـ... ‫نمی خواست به کسی صدمه برسونه. باور کن!
‫تفنگ رو بنداز زمین.
‫آهای!
‫طاقت بیار.
‫- خوبی؟ ‫- نه، اصلاً خوب نیستم.
‫کار پدرمه.
‫اومده تو رو بکشه.
‫وای خدا.
‫باید ببرمت یه جای امن.
‫نه، یه فکری دارم: ‫تله هایی که حاضر کردیم!
‫خیلی خب. دیگه باید برم.
‫یادت باشه، از همون راهی که اومدیم برنگرد.
‫بابا!
‫می دونم اینجایی.
‫اون کجاست؟
‫نه.
‫این اتفاق باید بیفته، جیک.
‫نه، نباید بیفته.
‫اون آدم خوبیه.
‫اون نباید به این علت که تو آدم خوبی نیستی بمیره.
‫یک روز بالآخره درک می کنی.
‫خیلی خب. خواهش می کنم، کمک، خواهش می کنم کمک کنید.
‫لعنتی!
‫نباید خانواده ات رو ترک می کردی...
‫و در ازاش، خانواده من رو به فنا می دادی.
‫شما زن ها...
‫خیال می کنید می تونید گند بزنید به زندگی مردها...
‫و براتون عواقبی هم نداره.
‫خب، یه خبری برات دارم!
‫من نمی ذارم.
‫شما بچه ها می تونید بازم دنیا رو به گند بکشونید،
‫اما نمی ذارم پسرم رو فاسد کنید.
‫مارهای خوش خط و خالی مثل تو هستن...
‫که دارن بشریت رو نابود می کنن.
‫مسموم کردن ذهنِ پسرم...
‫آخرین اشتباهی می شه...
‫که می کنی.
‫بیا.
‫دوستت دارم، پسر.
‫همش از روی عشق و علاقه بود.
‫حالا...
‫تمومش کن.
‫نه.
‫- نه، بابا. ‫- تمومش کن.
‫ببین...
‫ اینجا دموکراسی حاکم نیست.
‫اونجا فوراً متوجه نشدم...
‫اما منم تقریباً مثل پدرت...
‫امیدی به بشریت نداشتم.
‫واقعاً از این می ترسم که ممکن بود دقیقا مثل اون بشم،
‫به دور از دنیا و ناراحت از دست مردم!
‫اون موقع که نزدیک بود ما رو بکشه، تازه فهمیدم...
‫که چقدر بیخیالِ همه چی شده بودم.
‫گرچه گاهی اوقات، هنوزم توی دنیایی که...
‫توش زندگی می کنیم، ‫با مشکلات دسته پنجه نرم می کنم...
‫تو بهم چیزی رو دادی که از دست داده بودمش:
‫باور به اینکه هنوز خوبی توی دنیا هست.
‫ازت به خاطرش ممنونم، جیک.
‫این بهترین هدیه ایه که آدم می تونه بده.
‫مامان؟
‫آماده ای؟
‫این یکی رو نمی دونستم.
‫بیرونِ محدوده ست.
‫بابا به این منطقه می گفت «ناکجا آباد».
‫نمی دونم این روزها چه حسی نسبت به شانس دارم.
‫می دونم که حتی برای بدترین اتفاق ممکن...
‫اگه قرار باشه اتفاق بیفته، حاضرم.
‫اما واقعاً...
‫فقط امیدوارم.
‫به آینده امیدوارم.
‫به این دنیا امیدوارم.
‫امیدوارم خونه ت همین جا باشه.