داستان الهام بخش یک پدر و دختر
«منزل ساسای»
مگه اینجا ننوشته «هر جعبه لیموناد خامه ای تخفیف خورده «و به قیمت 2980 ین به فروش می ره؟
دارم می پرسم جریان این چیه
«.جناب، متوجه ام. این یک مورد خاص در حراجه» (راوی شینوسوکه تاتکاوا)
برای همین تصمیم گرفتیم که جعبه ها رو تا» «.جایی که می تونیم، روی همدیگه بذاریم ببریم بالا (راوی شینوسوکه تاتکاوا)
«.و تعدادی جعبه افتادن پایین»
«...اول نوشته روی جعبه پوشونده شده»
«...اولش نوشته :تقو»
...آه، نوشیدنی تقویت کننده
با خودم گفتم چه عجیبه
،اگه نوشیدنی عصاره صدف یا جنسینگ کُره ای بود
،بعد می شد گفت تا حدی سالم و مقویه اما آخه لیموناد خامه ای؟
مگه نوشیدنی برای شما بد نیست؟
ببخشید، استاد
«.ما یک جعبه بهتون می دیم»
نه، نه، نه مرسی
هیچ کس نمیاد، مگه نه؟
،حتی اگه به همدیگه زل هم بزنیم» «.کس سعی نمی کنه بیاد اینجا
«...اون ها مِن مِن می کنن»
«.آخر سر، تو ظاهر می شی»
،و درست اون لحظه که فکر می کردم بیای» «.حتی تو هم راهت رو میکشی و می ری
،خیال کردم که گفتگوی مهمی داریم می کنیم» «.اما تو فقط یک نادون هستی
من نادونم؟
ببخشید که سرزده اومدم
خیلی خب
«.عذر می خوام، جناب»
«.مغازه ما، دارویی برای درمان نادون بودن نداره»
مگه نه؟
همم؟ منظورتون از «مگه نه»، چیه؟
ساکت شو
چقدر خسته کننده ای.
منظور من از این حرف، خیلی چیزها بود
فهمیدی؟
نمی خوام بعد از دیدن نمایش راکوگو .حرف ساده و بی هنری مثل «سرگرم کننده بود»، بزنم (راکوگو: اجرای سنتی داستان سرایی در ژاپن)
ارزششون رو کم می کنه.
فقط موجب خنده من نشد. چیزهای عمیق تری از این رو هم با دیدنش احساس کردم
،اما لحظه ای که بگم سرگرم کننده بود .انگار که فقط من رو به خنده آورده
«پس من «مگه نه؟» رو از «سرگرم کننده بود، مگه نه؟ و همه معانی مختلفش، جدا کردم
در این حرکت دلالت های ضمنی شامل شده
فهمیدی؟
به اینجور مکالمه ها می گیم گفتگوی بزرگسالانه
که این طور
به «مگه نه؟» چه جوابی باید داد؟
«گمونم باید گفت، «آره» یا «درسته
،وقتی که جملات رو کوتاه می کنی .یک عمقی به منظورت اضافه می کنی
به خودت می گی ویراستار؟
برای همین همیشه این جوری می مونی
چه جوری؟
آه، باید برم کم کم مقدمات شام رو مهیا کنم، مگه نه؟
غذا می خوری دیگه، مگه نه؟
چی دارید می گید؟
می خوام شیرای و ماهی قرل آلای کبابی درست کنم .از صبح داره توی آب خیس می خوره (شیرای: کشک لوبیا له شده با سبزیجات)
خوشمزه می شه
دیروز توی کلاس آشپزی یاد گرفتم
همم؟ صبر کنید یک لحظه
مگه دیروز نگفتید که تب دارید و نمی تونید تکون بخورید؟
استاد؟ مگه همچین حرف نزدی؟
دیگه بهتره برم سر وقت غذا
...این که نشد جواب
!استاد! استاد
!ساکت شو
«شیرای»
می خوایید کمکتون بکنم؟
می دونی، فقط کسانی که کاربلدن باید پیشنهاد کمک بدن
فقط ساکت باش و تماشا کن
بله
خیلی خب
ببخشید که سرزده اومدم
و سلام آقای نومورا
سلام.
میتسویو، چی می خوای؟
چرا با ترشرویی می پرسی؟
مگه نمیشه بدون دلیل خاصی بیام سر بزنم؟
معمولاً مردم بدون علت خاصی، به آدم سر نمی زنن
،خب، زن مرحومت به من گفت
«لطفاً مراقب شوهرم باش و حواست بهش باشه»
برای اینکه مطمئن بشم حالت خوبه، بهت سر می زنم
از دورادور هم می تونستی مواظبم باشی
نه، نمی تونستم
اینجوری نمی تونستم بیام ببینمت
به نظرم حق با توئه
...اما چیزی که همسرشون فکر می کرد، این بود که
آقای ساسای تنهایی نمی تونه آشپزی کنه یا اینکه کارهای خونه رو انجام بده
تصورش رو هم نمی کرد که یک روز اینجور کارها رو انجام بده
برای همین نمی دونم واقعاً لازمه که شما سر بزنی یا نه
اما زنش از من این درخواست رو کرده بود
برای همین باید انجامش بدم
شاید هم خیلی بیکاری؟
چیزی گفتی؟
تو که حتی نتونستی دل دخترش رو به دست بیاری
اوه، می خوای این بحث رو وسط بکشی؟ می خوای حرفش رو بزنیم؟
مگه خودت برنامه نمی چینی که به دام بندازیش؟
!نخیر! همچین قصدی ندارم
در هر صورت، من زندگی خوبی دارم
چقدر هم که چیزی رو عوض می کنه
منظورت چیه؟
من زودتر از تو اومدم اینجا که کار کنم
حالا نیازه که تو هم اینجا باشی؟
می خوام آقای ساسای روی کارش تمرکز کنه.
هر روز، بدون هیچ دلیل خاصی میای...
منم زندگی پر مشغله ای دارم، خبر داری؟
ولی با این وجود، به خاطر وظیفه ای که دارم، میام اینجا.
من که گفتم...
می دونی،
آقای ساسای از نظر ظاهری جوون به نظر می رسه .ولی داره پیر میشه،
نمی دونی که هر لحظه چه اتفاقی ممکنه بیفته.
واسه همین ازت می خوام که هر روز بیای بهش سر بزنی.
اگه یک وقت خدای نکرده بدون اینکه کسی بفهمه بیفته زمین و بمیره، چی؟
بازم این حقیقت رو تغییر نمیده که...
اگه بیفته زمین، چی؟
بازم این حقیقت رو تغییر نمیده که...
مشکلی نیست. من تقریباً هر روز واسه کار میام اینجا.
تویی که اصلاً کمک نمی کنی.
ساکت بشین!
می خوام تمرکز کنم.
بشینین و ساکت باشین.
عصر بخیر.
خیلی خب.
مبارزه! مبارزه! مبارزه!
چی شده، یوری؟
خسته نباشی.
ممنون...
بریم.
باشه.
بذار این کار رو بکنم.
خواهش می کنم.
ولی...
می خوام این کار رو بکنم.
می دونم احمقانه و خودخواهانه است.
خواهش می کنم.
می فهمم.
چی؟
می فهمم.
مرسی.
قسمت ویژه سال نو «بزرگ ترین هدیه زندگی»
«قبر خانوادگی ساسای»
اوه خدا جون، سلام.
سلام.
چقدر آزاردهنده ان...
چرا همیشه اینجور وقت ها که من تنهام، میان؟
واقعاً فقط وقت هایی که بهشون احتیاجی ندارم، میان اینجا.
باشه، باشه، باشه...
لازم نیست اینقدر زنگ بزنی.
دارم میام.
ها؟
چقدر کندی.
یوریکو؟
سلام.
چه خبر شده؟
هیچی.
هیچی؟
مگه کلید نداری؟
لازم نیست زنگ در رو بزنی.
با خودم گفتم عجیبه بچه ای که از خونه رفته بیرون و ازدواج کرده، خودش بیاد داخل خونه.
که اینطور، ها؟
بله.
خب، چیه؟
یهویی چی شده؟
گفتم که چیزی نشده.
هیچی نیست؟
میشه بیام تو؟
ببخشید.
خودم می برمش.
اوه، جدی؟
اتفاقی افتاده؟
مثلاً چی؟
با تابوچی اتفاقی افتاده؟
یا بهتره بگم، شیگیوکی.
مثلاً چه اتفاقی؟
مراوده ای، الکلی، شرط بندی ای، چیزی...
چی؟ اون که از اینجور آدم ها نیست.
خودت می دونی.
مگه شاگردت نبود؟
آره، راست میگی.
از اینجور مردها نیست که همچین کار دیوونه واری بکنه.
خیلی خب، پس چی شده؟
هیچی.
کی رو داری گول می زنی؟
ترجیح میدی که اتفاقی افتاده باشه؟
مگه من این حرف رو زدم؟
ولی باز هم...
یک دختر نمی تونه بدون هیچ دلیل خاصی برگرده خونه؟
مشکلی پیش اومده که بی خبر اومدم اینجا؟
حرف های مسخره نزن.
ولی به نظر اذیت شدی.
مگه این حرف رو زدم؟
کدوم پدر رو دیدی که از دیدن دخترش خوشحال نشه؟
مگه وجود ندارن؟
چی؟
خونواده های زیادی اینجوری هستن.
شاید به زبون نیارن که از همدیگه خوششون نمیاد یا از هم متنفر هستن...
ولی مگه پدر و مادر و بچه هایی وجود ندارن که نمی تونن همدیگه رو تحمل کنن؟
تو هم تحمل من رو نداری.
منظورم من این نبود...
حقیقت داره.
خودت چطور؟
یک جورایی...
می دونی؟
همم؟
چقدر اینجا تمیزه.
آره گمونم.
مور مور میشم.
چرا آخه تمیز بودن اینجا، تو رو مور مور می کنه؟
قضیه اینها چیه؟
اه...
حال بهم زنه.
حال بهم زنه؟
یک نفر رو داری، مگه نه؟
مثلاً چه کسی؟
دخترت رو مجبور می کنی که به زبون بیاره؟
ها؟
منظورت چیه؟
یک زن که هر روز اینجا آشپزی می کنه.
کجاش خنده داره؟
حال آدم بهم می خوره.
منم. کار منه.
من اینجا آشپزی می کنم.
چی؟
به من دروغ نگو.
با یک نگاه می تونم بگم.
یک نفر هر روز میاد اینجا آشپزی می کنه.
اینجا آشپزخونه کسیه که عاشق آشپزیه.
بهت که گفتم، کار خودمه.
اون منم که آشپزی رو دوست داره.
الان به من خندیدی؟
آخه...
واقعاً؟
مگه بهت نگفتم؟
ببین.
«ساسای»
چیش خنده داره؟
ولی...
ولی چی؟
خنده دار نیست.
خیلی خنده داره.
اونقدر خنده داره که شکمم درد گرفت.
گرسنه امه.
که چی؟
می خوام یک چیزی بخورم.
لطفاً یک چیزی واسم درست کن.
گرسنه امه.
از گشنگی دارم میمیرم.
می خوام دست پخت تو رو بخورم.
چی می خوای؟
یک چیز خوشمزه؟
خیلی خب. صبر کن.
ببخشید.
بفرما.
اووه، این چیه؟
شروع کنیم.
خیلی خب.
چرا می خندی؟
آخه...
خوشمزه است.
چرا خوشمزه بودنش واست خنده داره؟
گریه ام گرفت.
خوبه.
چه مرگته؟
ببخشید با اجازه.
اوه، یوری!
چه خبر شده؟
مونده بودم که کیه داره می خنده.
خیلی وقته ندیدمت.
اتفاقی افتاده؟
نه، چیزی نیست.
بعضی وقت ها، دختر آدم بدون هیچ دلیل خاصی برمیگرده خونه که به آدم سر بزنه.
اوخ.
نه، مگه میشه، بچه ها سر می زنن؟
فکر کردی کی داره می خنده، میتسویو؟
اوه، می دونی توی کلاس آشپزیش .بین خانم های جوون محبوبیت زیادی داره،
غافلگیرکننده است، مگه نه؟
ساکت بشین!
ببخشید.
بی خیال، قبلاً توی خونه هیچ کاری نمی تونستی بکنی.
راست میگه.
اونجوری نبود که نتونم.
فقط انجام نمی دادم.
مگه اینجوری بدتر نبوده؟
چرا؟
من به زحمات مادرت احترام میذاشتم.
اگه من همه کارها رو انجام می دادم، ناراحت نمیشد؟
یک خرده تصور کردنش واسم سخته که ناراحت بشه.
درسته؟
ولی می دونی...
این حرف ها مال قدیم هاست.
خب، عذر می خوام.
میگم این یک خرده...
چیه؟
همم، فکر کنم میگو یک خرده سفت شده. ببخشید.
چی؟ غیرممکنه.
بذار ببینم...
هنوز خیلی مونده حرفه ای بشی.
باید کلاس آشپزیت رو ادامه بدی.
چقدر پررویی.
به بابام رفتم.
که اینطور.
من میرم چای بیارم.
هی.
چیه؟
فکر می کنی چی شده؟
اوه، یوری رو میگی؟
از هم جدا شدن؟
ولی آخه چرا؟
فکر کردی من دلیلش رو می دونم؟
گفت که سر الکل یا شرطبندی نیست.
دلایل زیادی وجود داره که یک زن خونه دار .خونه اش رو ترک می کنه،
مثل چی؟
زنت هیچوقت از خونه بیرون نرفت؟
نه، هیچوقت.
چه روح صبوری داشته.
ها؟ منظورت از این حرف چیه؟
چرا مستقیماً از خود یوری نمی پرسی؟
سعی کردم بپرسم، ولی عصبانی شد.
پس نظرت چیه از شیگیوکی بپرسی؟
ازش بپرسم که دلیلی داره دخترم برگشته خونه؟
نمی تونم همچین کار بی شرمانه ای بکنم.
چه دردسری...
میشه تو بپرسی و یک چیزی سر در بیاری؟
مگه زنم همچین کارهایی رو بهت نسپرده بود؟
نخیر، همچین کاری به من نسپرده بود.
چی؟
خیلی خب پس، در اون مورد...
ازت ممنونم که همچین کاری واسم می کنی، میتسویو.
ها؟
بابا.
بله؟
صبحونه فردا چیه؟
همم؟
منتظرم ببینم که دیگه چی توی کلاس آشپزی یاد گرفتی.
حالا میرم یک دوشی بگیرم.
نگران نباش. انگار یک چند وقتی می خواد اینجا بمونه.
یوری، شب بخیر.
شب بخیر.
صبر کن...
فردا می بینمت.
ازت خواهش کردم...
اووف.
هی... صبر کن!
همین باید درست باشه.
خیلی خب.
صبح بخیر.
بفرما.
خوشمزه به نظر میاد.
این چیه؟
تخم مرغ بندیکت (تخم مرغی آب پز روی مافین برشته شده).
یک صبحونه امریکایی.
حیرت آوره.
شروع کنیم.
خوشمزه است.
جدی؟
قهوه هم هست.
پس یک کم بریز بخورم.
اوه، باشه.
صبح بخیر.
یوریکو؟
کِی اومدی اینجا؟
اتفاقی افتاده؟
با شوهرت دعوا کردی یا طلاق گرفتی؟
نه.
اه، ببخشید.
قهوه.
ها؟
برو قهوه بریز، بیار.
اگه خودت هم می خوری، سه تا فنجون بریز بیار.
باشه.
اوه، استاد.
پیش نویس چطور پیش میره؟
الان وقت این حرف ها نیست.
جانم؟
فقط زود باش، کارت رو بکن.
چشم...
هی.
بله؟
در مورد... می دونی...
چی؟
مشکلی نداره که یک مدت اینجا بمونی؟
نه.
از شنیدنش خوشحال شدم.
خب، تا کِی؟
می خوای بدونی که کِی از اینجا میرم؟
منظورم این نبود.
هنوز تصمیم نگرفتم.
تابوچی با این قضیه مشکلی نداره؟
نه.
خوبه.
آره.
بابا.
همم؟
چیه؟
فکر می کنی ناهار کِی حاضر میشه؟
می خوای ناهار هم درست کنم؟
آره.
هی، پس این قهوه چی شد؟
الان میارم.
آره.
می فهمم.
اوه، مشکلی نیست.
آره.
ممنون.
آره.
خیلی خب، شب بخیر.
خوش اومدین.
اوه، همون همیشگی رو بیار.
چشم.
عوض شدی.
از موقعی که زنت فوت کرد، عوض شدی.
فکر نمی کردم که به این روز بیفتی.
جدی؟
زنم همه کارهای خونه رو می کرد.
خونه همیشه تمیز بود.
و غذا همیشه خوشمزه بود.
ولی با خودم فکر می کردم که این چیزها، همیشگیه.
می دونی، منظورم زمانی که زنده بود.
بعدش که فوت کرد...
و توی خونه تک و تنها شدم.
با خودم فکر کردم.
از اینکه توی خونه میموند، چه حسی داشت؟
وقتی کارهای خونه رو انجام میداد، چه احساسی داشت؟
وقتی که توی آشپزخونه بود...
موقع آشپزی به چی فکر می کرد؟
از اینجور فکرها به سرم میزد.
بعد انگیزه پیدا کردم که آشپزی رو امتحان کنم.
انگیزه گرفتم که منم تجربه اش کنم.
شما مترجم ها واقعاً خوب بلدین چطور از کلمات استفاده کنین.
ساکت شو.
و...
و می دونی،
به محض اینکه شروع به آشپزی کردم .به نظرم جالب اومد،
چیزیه که مردها می تونن واردش بشن، می فهمی؟
ابزارهایی که استفاده میشه و اینجور چیزها رو میگم.
آره، می فهمم.
مردها عاشق ابزارآلات هستن.
مگه نه؟
تغییری نکرده.
بعدش چی؟
یوریکو بهت نمیگه که چرا برگشته؟
نه، بهم نمیگه.
میتسویو رو می شناسی؟
آره.
حتی اگه اون زن هم یوریکو رو سوال بارون کنه،
باز هم یوریکو نَم پس نمیده.
و پسر، میتسویو واقعاً می تونه پاپیچش بشه.
گمونم چیزهایی وجود داره که گفتنشون واسه منم سخته.
اگرچه می تونستم هر حرفی رو به زنم بگم.
ریوکو تا حالا به شما سر زده؟
نمیشه اسمشون رو گذاشت سر زدن.
می دونم که خونه هامون نزدیکه، ولی اومدنش تمومی نداره.
باید بگم، میاد دزدی.
دزدی؟
همیشه فقط واسه خوردن سر و کله اش پیدا میشه .بعدش هم فرار می کنه،
تازه اشم، وقتی که واسه جشن های تابستونی و زمستونی میاد پیش ما، خیلی خب؟
همه چی رو با خودش می بره.
همه چی رو! کُل خونه رو جارو می کنه می بره!
و هر چیزی که به دستش بیاد...
«.مثلاً میگه، «این رو با خودم می برم
«نه اینکه بگه، «میشه این رو بردارم؟
«.من این رو با خودم می برم»
«،میگه، «مامان، بابا
«.الان دیگه پیر شدین»
«پس دیگه زیاد نمی تونین بخورین، درسته؟»
«.حیف میشه اینها رو بریزیم دور»
واقعاً چه ربطی به اون داره آخه.
می دونی، چیزهای خوب رو قایم کردم.
مثل کنسرو خرچنگ، شاه خرچنگ آلاسکا.
ولی آره.
یوریکو شبیه دختر ما نیست.
نگران کننده است، هاه.
آره.
چی کار کنم؟
شاید بهتر باشه با زنم مشورت کنم.
چی؟
اوه.
خوش برگشتی.
خوشحالم برگشتم.
حال آقای تانابه چطور بود؟
حالش خوبه، آره.
بیا.
این رو با خودت بُرده بودی اونجا؟
آره.
شما دو نفر حواستون هست قرارمون چیه دیگه، آره؟
روی شما حساب می کنم.
به هیچ وجه نذارین از این قضیه بویی ببره.
یکی از همکارهای قدیمیم، ناگهانی توی بیمارستان بستری شده، واسه همین رفتم ملاقاتش.
شب رو هم اونجا میمونم، خیلی خب؟
باشه. فهمیدم.
خیلی خب.
ولی مسئله اینه که...
چیه؟
خب، امم، دلم نمی خواد بگم، ولی...
کارمون چی میشه؟
اگه نتونم جوابی در مورد دخترم پیدا کنم، نمی تونم کار کنم.
می فهمم.
لطفاً جوابشون رو پیدا کنین.
باشه، پیدا می کنم.
خیلی خب، به شما می سپارمش.
باشه.
خیلی خب.
آره.
خدا کنه چیز خاصی نباشه.
خدا کنه.
موندم آخر سر اتفاقی چیزی بوده یا اینکه موضوع سر چیز دیگه ایه...
غیرممکنه.
راست میگی.
شیگیوکی آدمی نیست که از اینجور کارها بکنه.
منظورم این نبود.
همم؟ پس چی؟
منظورم اینه هیچکس با داشتن چنین زن دوست داشتنی ای، فکر بد به سرش نمی زنه.
چیه؟
هیچی.
کجاش انقدر خنده داره؟
چیزی نیست.
چی شده؟
اومدم خونه.
خودت رو جمع و جور کن.
آره.
خوش برگشتی.
هاه؟ بابام کجاست؟
اه، یکی از همکارهای قدیمیش خیلی ناگهانی توی بیمارستان بستری شده.
واسه همین رفت ملاقاتش.
درسته؟
آره، درسته.
اوه، کدوم همکارش؟
در اون حد به ما نگفت.
نگفت؟
نه، نگفت.
که اینطور.
البته این رو گفت که احتمالاً شب رو همونجا میمونه.
به نظر اینطور میاد.
متوجه ام.
بله.
امم...؟
چیه؟
سوالی داری؟
اوه، فقط...
چرا شما دو نفر اینجایین؟
چی؟
امم...
که...
خیلی عجله داشت، به ما گفت که بهت بگیم.
مگه نه؟
درسته، واسه همین منتظرت موندیم.
خیلی ازتون ممنونم.
چه جای قشنگی.
پس هر روز، همچین منظره ای رو می بینه.
سلام.
استاد.
مگه خودت اینجا معلم نیستی؟
من خیلی وقت پیش از دانشگاه استعفا دادم.
به علاوه، نباید «پدر جان» صدام کنی؟
آره، گمونم، پدر جان.
خسته نباشی.
ممنونم.
چه مشکلی پیش اومده؟
خب...
میشه یک خرده با هم حرف بزنیم؟
چه جای قشنگی.
اینجا زیاد میای؟
بله.
یوریکو از اینجا خوشش میاد.
جدی؟
بله.
از قیافه ات معلومه که می دونی چرا سرزده اومدم دیدنت.
یوریکو بی خبر برگشته.
با یک چمدون پُر.
و میگه یک مدت می خواد اونجا بمونه.
البته، واسه من هیچ مشکلی نیست.
ولی بهم نمیگه که چه خبر شده.
هیچی نمیگه.
ولی... به نظر میاد که یک چیزی شده.
بغیر از این، فکر دیگه ای به ذهنم نمی رسه.
واسه همین...
تصمیم گرفتم که بیام از تو بپرسم.
در ضمن، به یوریکو نگفتم که اومدم دیدنت.
اتفاقی افتاده؟
چی شده؟
میشه بهم بگی؟
چیزی نشده.
من هنوز پدرشم.
من و دخترم شاید رابطه نزدیکی نداشته باشیم.
شاید تربیت بچه رو به زنم سپرده بودم.
و شاید فقط روی خودم تمرکز کرده بودم.
می دونی، بهم گفت که من نمی تونم تحملش کنم.
نه.
این حرف اصلاً درست نیست.
فکر نکنم هیچ پدری از دخترش، بدش بیاد.
نه.
من نگرانشم.
واقعاً خوشحال میشم بدونم که مشکلی پیش نیومده.
ولی...
یک چیزی هست.
از چهره ات مشخصه که یک چیزی هست.
اگه چیزی هست،
میشه بهم بگی چی شده؟
ببین، ازت خواهش می کنم.
لطفاً بس کنین.
بهم میگی؟
متاسفم.
زن و شوهر خوبی هستین، مگه نه؟
خیالم راحت شد.
شرمنده ام.
بدون دعوت اومدم.
تا همینجا خوبه.
مراقب خودت باش.
استاد.
به خودت فشار نیار.
میشه بیاین خونه ما؟
می خوام در خلوت باهاتون حرف بزنم.
«منزل شیگیوکی و یوریکو تابوچی»
حرفی که الان می خوام بزنم...
نذارین یوریکو بفهمه که شما خبردار شدین.
میشه قول بدین؟
میشه قول بدین که مثل سابق باهاش رفتار می کنین؟
آره.
قول میدم.
یوریکو...
سرطان داره.
زمانی که واسش مونده...
خیلی کمه.
این که...
متاسفم.
در حالی که با من زندگی می کرد .اجازه دادم که مریض بشه،
تقصیر منه.
تقصیر تو نیست!
نیمی از زمان باقیمونده رو می خواست که...
خودش این حرف رو بهم زد.
نیمی؟
بله.
می خواست نیمی از اون رو با شما سپری کنه.
من و مامانم...
زمان زیادی رو با هم گذروندیم.
خاطرات خیلی زیادی با مامانم دارم.
ولی خاطرات کمی با بابام دارم.
قبل از اینکه بمیرم...
می خوام چند تا خاطره با بابام بسازم.
بابای من...
می خوام خاطراتی از بودن کنار همدیگه رو بهش بدم.
مامانم که فوت کرده.
و منم قبل از بابام می میرم.
دلم واسه بابام میسوزه.
آره.
نمی خوام از وضعیتم چیزی بهش بگم.
فقط می خوام یک مدتی رو با بابام بگذرونم.
اگه بفهمه...
بعد فقط خاطرات بودن کنار دختر بیچاره اش، نصیبش میشه.
نمی خوام اینجوری بشه.
می خوام با هم بحث کنیم.
به چیزهای احمقونه بخندیم.
و با هم غذا بخوریم.
می خوام زمانِ بودن کنار بابام رو اینجوری بگذرونم.
آخه...
ما همیشه از دست هم ناراحت بودیم.
اگه کاری نکنم،
تموم خاطرات ما کنار همدیگه، خاطرات ناراحت کننده میشه.
ولی یوری...
خواهش می کنم.
وقتی به نیمه راه برسم،
برمیگردم همینجا.
بذار در آخر، کنار هم باشیم.
خواهش می کنم.
بذار این کار رو بکنم.
خواهش می کنم.
ای دختر نادون...
من...
تصمیم گرفتم که به احساساتش احترام بذارم.
وقتی این تصمیم رو گرفت، پر از انرژی شد.
فکر کنم الان روحیه خوبی داره.
و اگه فکر کنه که انرژیش به حد خودش رسیده،
برمیگرده پیش خودم.
برای من...
یک افتخاره.
که اینطور.
ما تازه کارهای درمان باروری رو شروع کرده بودیم.
چی؟
و در حالی که داشت این تست ها رو انجام میداد...
متوجه این قضیه شدن.
همیشه عصبانی به نظر میاد.
خب، شاید منم همینطورم.
بفرمایید.
این که...
فکر کنم همه اشون رو داره.
همم؟
«.این قسمت قدیمی شده و درک کردنش، یک خرده سخته»
«!عاشق این قسمتم! ترجمه اش عالیه»
پدر جان.
همم؟
وقتی یوریکو مدرسه دوره راهنمایی می رفت،
گفت که یک بار یواشکی وارد اتاق مطالعه شما شده بود،
و یکی از کارهایی که شروع کرده بودین رو نگاه می کرد.
ولی...
شما برگشتین توی اتاق.
ازش پرسیدین که نظرش چیه، خیلی خب؟
در اصل فکر می کرد که خیلی داستان گیرا و هیجان انگیزیه.
«ولی در عوض بهتون گفت «بدک نیست» یا «چمیدونم.
آره، یادمه.
و آخر سر، اون کار رو رد کردین.
چی؟
نه، اه، ببین...
البته، هیچوقت به این فکر نکرد که چون از داستان تمجید و تعریف نکرد، شما هم رد کردین.
ولی همیشه پشیمون بود که نکنه این رفتارش .یک بخش کوچکی از دلیل رد شدن کار بود،
کتاب پرفروشی شد، مگه نه؟
اون داستانی که رد کردین رو میگم.
همچین فکری می کرد؟
چه پدر بدی هستم.
یوریکو...
فکر کنم دختر جون بابایی باشه.
چی؟
دختریه که باباش رو خیلی دوست داره ولی مستقیم چیزی نمیگه.
سخت گیره.
و همین سخت گیری رو...
از پدرش به ارث برده، ها؟
اون حسرت های عجیب...
انگار حسرت های زیادی به دل داره.
بازم مگه هست؟
یک دسته کامل.
یک دسته؟
آره.
و توی دوره راهنمایی، من عضو تئاتر بودم.
با اینکه من تازه وارد بودم .یک نقش خیلی بزرگ بهم دادن،
ولی من هیچ اعتماد به نفسی نداشتم.
«همش با خودم می گفتم، «چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ ...توی خونه دور می زدم و می گفتم،
«.من نمی تونم. نمی تونم»
«.من نمی تونم انجامش بدم. فقط نمی تونم. نمی تونم»
مدام توی خونه دور می زدم و این حرف ها رو می زدم.
ولی در حالی که واقعاً ترسیده و مضطرب بودم...
با خودم نمی گفتم که نمی خوام انجامش بدم، می دونی؟
خوشحال بودم که انتخاب شده بودم.
می خواستم که نقشم رو خوب بازی کنم.
واسه همین...
فقط می خواستم یک نفر بهم بگه «.چیزی نیست. تو می تونی این کار رو بکنی»،
آره، می فهمم.
جدی؟
ولی بابای من...
ساکت شو! اگه نمی تونی انجامش بدی، ولش کن» «!قبولش نکن!
واقعاً عصبانیم کرد.
الان هم فکر کردن در موردش، من رو عصبانی می کنه.
اگه پدری بگه،
«.تو می تونی انجامش بدی. نهایت تلاشت رو بکن»
بعد بچه ها احساس می کنن که واقعاً می تونن همه تلاششون رو بکنن، می دونی؟
اون قضیه رو یادم نمیاد.
چقدر رقت انگیزم.
پدر جان، حالتون خوبه؟
اینجوری نمیشه.
با این قیافه نمی تونین برگردین.
بهم قول دادین، یادتونه؟
برای امشب، نوشیدنی بخوریم؟
تا کِی؟
چی؟
تا کِی...
یوریکو پیش من میمونه؟
اون...
زمان زیادی نداره.
ایستگاه بعدی، تودن-زوشیگایا.
لعنتی!
حتماً شوخیت گرفته.
چقدر سخته.
این کارت عادلانه نیست.
همه چیز روی دوش منه.
ولی...
دختر خیلی خوبی رو بزرگ کردی.
ازت ممنونم.
می تونم...
از الان به بعد می تونم پدر خوبی باشم؟
هی... چی کار کنم؟
ساکت شو!
نه، اینجوری نمیگه.
نگاه کنین.
ساکت شو!
آفرین!
حرف نداشت!
نه، احتمالاً به خاطر اینکه زیاد به من این حرف رو می زنه.
که زیاد از این بابت خوشحال نیستم.
دوباره، دوباره!
آره، لطفاً، لطفاً!
دوباره؟
شماها...
ساکت بشین!
قضیه چیه؟ مثل یک مشت احمق دارین می خندین.
مردم از بیرون می تونن صداتون رو بشنون.
نمی تونم، نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم!
ساکت بشین!
خوش برگشتی.
آره.
باید آروم بگیرین.
هی.
چیه؟
معلومه که چی کار داریم.
درسته. چطور پیش رفت؟
همم؟
اوه.
چیزی نبود.
خدا رو شکر.
آره خدا رو شکر.
استاد، حالا می تونین روی کار تمرکز کنین، درسته؟
الان نه.
چی؟
قبلاً که همچین حرفی نزدین.
حق با توئه.
باشه، فهمیدم.
ولی خبر خوبیه. خیالم راحت شد.
ببخشید که نگرانتون کردم.
خب پس... گمونم باید برم شام رو حاضر کنم.
هی، خجالت بکش.
فکر کردی کی هستی، شاهدخت؟
چی؟
بیا کمک کن.
باشه.
چیه؟
چقدر شلخته ای.
متاسفم.
خانم های خونه دار خیلی وقت سر آشپزی صرف می کنن،
واسه همین نمی تونن راحت وقت بگذرونن.
که اینطور.
هنوز داری اونها رو خُرد می کنی؟
هنوز تموم نکردی؟
ساکت شو. الان تموم میشه.
می خوای کمکت کنم؟
آره، لطفاً.
خیلی خب.
پس اینجوری باید انجامش داد...
اوه، آخ، آه...
من برمیدارم.
شروع کنیم.
خوشمزه است.
خوب شده.
جایی هست...
جایی هست که بخوای بری؟
جایی که بخوام برم؟ با تو؟
همم؟ آره.
یا، خب، بدون من.
دلم می خواد سوار ترن هوایی بشم.
ها؟
شوخی می کنم.
یک رستورانی هست که دوست دارم اونجا مهمونم کنی.
واقعاً دلم می خواست بیام اینجا.
اوه، جدی؟
خوش اومدید.
یک نگاهی بندازید.
من سفارش میدم.
باشه.
خب برای دخترم...
این رو بیارین.
بله.
خودم هم...
سلام، یوری؟
آره.
چی؟
احیاناً بابام اونجا نیومده بود؟
اه، نه، نیومد.
اوه، که اینطور.
باشه، می فهمم.
نه، چیزی نیست.
من خوبم.
آره.
اوهوم، بعداً بازم باهات حرف می زنم.
خیلی خب، شب بخیر.
چه دروغگوی بدی...
ببخشید.
خوب می فهمی کِی آدم خسته میشه.
خودم هم می خواستم یک چیزی بخورم.
که اینطور.
بفرمایید.
ممنون.
امم، اینکه کارم رو جدی گرفتم، واست خنده داره؟
اوه، ببخشید...
واقعاً متاسفم.
عذرخواهی کردنت، حرفم رو تایید نمی کنه؟
متاسفم.
هی.
نظرت درباره این چیه؟
اون روز گفتین که این کار رو انجام نمیدین.
مجموعه داستان های کوتاه یک خانم جوانه.
از اون دست کتاب ها نیست که معمولاً واسه من بفرستن.
ولی دختر یک نویسنده است که خیلی وقت پیش کارش رو ترجمه کرده بودم.
به نظر میاد اولین کارش باشه.
که اینطور.
نظرت چیه؟
میشه برم قهوه بیارم؟
آره، برو.
معذرت می خوام، استاد.
مطمئن نیستم که با سطح سواد انگلیسیم ...چقدر از داستان رو فهمیده باشم،
درسته.
خب.
ولی به نظر جالب میاد.
به این فکر فرو رفتم که چقدر دوست دارم ترجمه ریوسوکه ساسای این کتاب رو بخونم.
واقعاً؟
بذار یک امتحانی بکنیم.
صبر کن. استاد؟
فقط...
انگیزه گرفتم که امتحانش کنم.
که اینطور.
به هر حال...
بذار با انتشار یکی از داستان های کوتاه تر در مجله کارمون رو شروع کنیم.
چطوره، نومورا؟
خب، موافقم.
پس حل و فصل شد.
بذار کارش رو شروع کنیم.
چند روزی مشغولش میشیم.
تو هم شروع به کار کن.
مسئول این کار، خودتی.
باشه.
«منزل ساسای»
خیلی ممنونم.
حالا این رو مستقیماً برای ناشر می فرستم.
خوبه.
یوریکو.
بله؟
خیلی ممنونم.
ممنون.
بالاخره کارمون تموم شد.
نخوابیدی، مگه نه؟
نه.
فکر کنم برم یک چرت کوچیکی تا عصر بزنم.
آره برو.
عصر بخیر.
الو؟
اوه، پس تموم شد.
خسته نباشین.
واقعاً متاسفم که اینقدر خودخواهم.
ممنون.
یوری؟
میشه کم کم بیام خونه؟
که اینطور.
آره. منتظر میمونم.
خیلی خب.
خداحافظ.
خیلی خب.
یوری.
اوه، میتسویو.
میری خرید؟
چی می خوای درست می کنی؟
میتسویو.
بله؟
لطفاً مراقب پدرم باش.
چی؟ اوه، آره، باشه. داری میری؟
آره.
باز یک خواهش دیگه...
بابات نمی تونه از دست من فرار کنه.
چقدر زود گذشت.
اوه.
هر از گاهی آشپزی می کنم، می دونی...
درسته.
صبر کن، این...
این غذای مورد علاقه ام بود که مامان می پخت.
منم دوستش داشتم.
چطور درستش می کنی؟
نکته اصلی در سرخ کردن با روغن کنجده.
اوه، روغن کنجد؟
آره.
و این هم از ماده سری غذا.
عسل...
وای، پس واسه همین بود که هیچوقت نتونستم مثل این رو دوباره بپزم.
مامان این رو اختراع کرد.
به خاطر سپردی؟
آره، حفظ کردم.
خوبه.
خوشحالم که تونستم بهت یاد بدم.
خب پس...
می تونی شیرای که مامانت می پخت رو درست کنی؟
همم؟
غیرممکنه که بتونی.
امتحان می کنم.
بی خیالش شو. غیرممکنه.
نمیشه فقط بهم بگی که نهایت تلاشم رو بکنم؟
می دونی، وقتی پدر و مادر به بچه اشون میگن که همه تلاششون رو بکنن، انگیزه می گیرن.
غیرممکنه.
امتحانش می کنم.
بیا کمکم کن.
خیلی خب.
بابا.
همم؟ چیه؟
من...
من فردا از اینجا میرم.
که اینطور؟
بله.
باشه.
فردا...
فردا می خوای بریم یک کم راکوگو ببینیم؟
اوه، صبر کن، تازه یادم اومد.
تو از راکوگو خوشت نمیاد، مگه نه؟
چرا همچین حرفی می زنی؟
مگه خودت یک روز همین حرف رو نزدی؟
شاید زمانی که دبیرستان بودی، گفتی.
ازت پرسیدم که می خوای بریم راکوگو ببینیم یا نه.
یک قیافه ترسناک به خودت گرفتی.
«!علاقه ای ندارم»
من همچین حرفی نزدم، و اون قیافه رو هم در نیاوردم.
چرا، در آوردی.
«!علاقه ای ندارم»
من اون قیافه رو در نیاوردم.
چرا در آوردی.
پس میای؟
آره میام!
پس قرارمون همین شد.
درسته.
«!علاقه ای ندارم»
داری اذیت می کنی...
دوست دارم ببینمش.
در ضمن، در مورد اون...
اون چمدون بزرگ.
من از...
خدمات حمل بار استفاده می کنم.
واست می فرستمش.
چی؟
فهمیدی؟
یک خانم نباید همچین چیزی رو با خودش اینور اونور حمل کنه.
شایسته نیست.
باشه.
شروع کنیم.
عشق و علاقه ما به فرزندان هیچوقت تغییر نمی کنه، مگه نه؟،
مردم میگن، «توی این دنیای پُر از دروغ «.ناز بودن یک بچه، تنها حقیقت محضه،
عشقی که ما نسبت به فرزندانمون داریم .در برابر تغییر زمان، بدون تغییر باقی میمونه،
قبلاً دو بار در سال می تونستین به خونه برگردین.
«به اون دو بار در سال می گفتن «یابویری (تعطیلات خدمتکاران روز شونزدهم ماه اول و هفتم هر سال).
شونزده ژانویه و شونزده جولای.
بعد از تعطیلات سال جدید و تعطیلات بون (بون: جشن بودایی ها به احترام اجداد و پیشینیان).
زمانی که جشن های مختلف به پایان می رسه.
دو روز در سال بودن که پدر و مادر می تونستن کنار فرزندانشون باشن.
اون دو روز فقط مخصوص استراحت بودن، می دونین؟
گمونم بعد از یابویری، اشک ها سرازیر میشدن.
«.عزیزم. عزیزم»
«چیه؟»
«ساعت چنده؟»
«.مهم نیست چند بار بخوای بپرسی، جوابش یکیه»
«.دارم ازت می پرسم که ساعت چنده»
«.چند دقیقه از ده رد شده»
«مگه قبلاً همین رو نگفتی؟»
«.به خاطر اینکه دست از پرسیدن، برنداشتی»
«.بگیر بخواب»
«.خوابم نمی بره»
«از قبل بزرگ تر شده، مگه نه؟»
معلومه که بزرگ شده. اگه بچه ها» «.کوچیک تر بشن که ناپدید میشن
«.منظورم این نبود»
«.واقعاً بزرگ شده»
«.بهتره واسه یک غذای گرم، برگرده»
«.می دونم»
«.اون از ناتو خوشش میومد، مگه نه؟ ای آدم پست» (ناتو: سویای تخمیر شده که به عنوان صبحانه صرف میشه)
«ناتو خریدی؟»
«.همه چی داریم»
«تخم مرغ چی؟»
«.اونم داریم»
خوش گذشت.
واقعاً.
آره.
تا همینجا خوبه.
تا ایستگاه نیام؟
که اینطور.
آره.
بابا.
همم؟
ممنون بابت همه چی.
چی داری میگی؟
نه...
من ازت ممنونم.
باشه.
اوه، وقتی کار کتاب تموم شد، واست می فرستم.
منتظر میمونم.
پس...
خیلی خب...
یوریکو.
بله؟
حتماً اون غذا رو درست کنی.
همون غذایی که بهت یاد دادم.
شیرای.
درست کن شوهرت یک مزه ای بکنه.
حتماً.
یوریکو.
چیزی نیست.
تو از پسش بر میای.
همه تلاشت رو بکن.
حتماً.
همه سعی ام رو می کنم.
خوش برگشتی.
خوشحالم که برگشتم.
خوش گذشت.
اوهوم.
از حالا به بعد در اختیار تو هستم.
و منم مراقبت هستم.
خب پس.
تا انتها، همه سعی ام رو بکنم؟
همه تلاشت رو بکن.
یوری، مشکلی نیست؟
نه، مشکلی نیست.
من خوبم.
پدرت؟
آره، بابام این رو درست کرد.
وای.
مزه اش همینجوری بود.
خوشمزه است.
جدی؟
چطوره؟
خوبه؟
خوبه، مگه نه؟
خوب شده!
خوشمزه است.
بی خیال...
با این ظرف ها نیا اینجا.
ساکت شو.
فقط امتحانش کن.
خوشمزه است.
مگه منم همین رو نگفتم؟
داستان الهام بخش یک پدر و دختر
«منزل ساسای»
مگه اینجا ننوشته «هر جعبه لیموناد خامه ای تخفیف خورده «و به قیمت 2980 ین به فروش میره؟
دارم می پرسم قضیه این چیه.
«.جناب، متوجه ام. این یک مورد خاص در حراجه» (راوی شینوسوکه تاتکاوا)
واسه همین تصمیم گرفتیم که جعبه ها رو تا» «.جایی که می تونیم، روی همدیگه بذاریم ببریم بالا (راوی شینوسوکه تاتکاوا)
«.و چندتا جعبه افتادن پایین»
«...اول نوشته روی جعبه پوشونده شده»
«...اولش نوشته :تقو»
اه، نوشیدنی تقویت کننده...
با خودم گفتم چه عجیبه.
اگه نوشیدنی عصاره صدف یا جنسینگ کُره ای بود،
بعد میشد گفت تا حدی سالم و مقویه ولی آخه لیموناد خامه ای؟،
مگه نوشیدنی واسه شما بد نیست؟
ببخشید، استاد.
«.ما یک جعبه بهتون میدیم»
نه، نه، نه مرسی.
هیچکس نمیاد، مگه نه؟
حتی اگه به همدیگه زل هم بزنیم» «.کس سعی نمی کنه بیاد اینجا،
«...اونها مِن مِن می کنن»
«.آخر سر، تو ظاهر میشی»
و درست اون لحظه که فکر می کردم بیای» «.حتی تو هم راهت رو میکشی و میری،
فکر کردم که گفتگوی مهمی داریم می کنیم» «.ولی تو فقط یک نادون هستی،
من نادونم؟
ببخشید که سرزده اومدم.
خیلی خب.
«.عذر می خوام، جناب»
«.مغازه ما، دارویی برای درمان نادون بودن نداره»
مگه نه؟
همم؟ منظورتون از «مگه نه»، چیه؟
ساکت شو.
چقدر کسل کننده ای.
منظور من از این حرف، خیلی چیزها بود.
فهمیدی؟
نمی خوام بعد از دیدن نمایش راکوگو .حرف ساده و بی هنری مثل «سرگرم کننده بود»، بزنم (راکوگو: اجرای سنتی داستان سرایی در ژاپن)،
ارزششون رو کم می کنه.
فقط باعث خنده من نشد. چیزهای عمیق تری از این رو هم با دیدنش حس کردم.
ولی لحظه ای که بگم سرگرم کننده بود .انگار که فقط من رو به خنده آورده،
«پس من «مگه نه؟» رو از «سرگرم کننده بود، مگه نه؟ و همه معانی مختلفش، جدا کردم.
در این حرکت دلالت های ضمنی شامل شده.
فهمیدی؟
به اینجور مکالمه ها میگیم گفتگوی بزرگسالانه.
که اینطور.
به «مگه نه؟» چه جوابی باید داد؟
«گمونم باید گفت، «آره» یا «درسته.
وقتی که جملات رو کوتاه می کنی .یک عمقی به منظورت اضافه می کنی،
به خودت میگی ویراستار؟
واسه همین همیشه اینجوری میمونی.
چه جوری؟
آه، باید برم کم کم مقدمات شام رو آماده کنم، مگه نه؟
غذا می خوری دیگه، مگه نه؟
چی دارین میگین؟
می خوام شیرای و ماهی قرل آلای کبابی درست کنم .از صبح داره توی آب خیس می خوره (شیرای: کشک لوبیا له شده با سبزیجات).
خوشمزه میشه.
دیروز توی کلاس آشپزی یاد گرفتم.
همم؟ صبر کنین یک لحظه.
مگه دیروز نگفتین که تب دارین و نمی تونین تکون بخورین؟
استاد؟ مگه همچین حرف نزدی؟
دیگه بهتره برم سر وقت غذا.
این که نشد جواب...
استاد! استاد!
ساکت شو!
«شیرای»
می خواین کمکتون بکنم؟
می دونی، فقط کسایی که کاربلدن باید پیشنهاد کمک بدن.
فقط ساکت باش و تماشا کن.
بله.
خیلی خب.
ببخشید که سرزده اومدم.
و سلام آقای نومورا.
سلام.
میتسویو، چی می خوای؟
چرا با ترشرویی می پرسی؟
مگه نمیشه بدون دلیل خاصی بیام سر بزنم؟
معمولاً مردم بدون دلیل خاصی، به آدم سر نمی زنن.
خب، زن مرحومت به من گفت،
«.لطفاً مراقب شوهرم باش و حواست بهش باشه»
واسه اینکه مطمئن بشم حالت خوبه، بهت سر می زنم.
از دورادور هم می تونستی مراقبم باشی.
نه، نمی تونستم.
اینجوری نمی تونستم بیام ببینمت.
گمونم حق با توئه.
ولی چیزی که همسرشون فکر می کرد، این بود که...
آقای ساسای تنهایی نمی تونه آشپزی کنه یا اینکه کارهای خونه رو انجام بده.
تصورش رو هم نمی کرد که یک روز اینجور کارها رو انجام بده.
واسه همین نمی دونم واقعاً لازمه که شما سر بزنی یا نه.
ولی زنش از من این درخواست رو کرده بود.
واسه همین باید انجامش بدم.
شاید هم خیلی بیکاری؟
چیزی گفتی؟
تو که حتی نتونستی دل دخترش رو به دست بیاری.
اوه، می خوای این بحث رو وسط بکشی؟ می خوای حرفش رو بزنیم؟
مگه خودت برنامه نمی چینی که به دام بندازیش؟
نخیر! همچین قصدی ندارم!
به هر حال، من زندگی خوبی دارم.
چقدر هم که چیزی رو تغییر میده.
منظورت چیه؟
من زودتر از تو اومدم اینجا که کار کنم.
حالا لازمه که تو هم اینجا باشی؟
می خوام آقای ساسای روی کارش تمرکز کنه.
هر روز، بدون هیچ دلیل خاصی میای...
منم زندگی پر مشغله ای دارم، خبر داری؟
ولی با این وجود، به خاطر وظیفه ای که دارم، میام اینجا.
من که گفتم...
می دونی،
آقای ساسای از نظر ظاهری جوون به نظر می رسه .ولی داره پیر میشه،
نمی دونی که هر لحظه چه اتفاقی ممکنه بیفته.
واسه همین ازت می خوام که هر روز بیای بهش سر بزنی.
اگه یک وقت خدای نکرده بدون اینکه کسی بفهمه بیفته زمین و بمیره، چی؟
بازم این حقیقت رو تغییر نمیده که...
اگه بیفته زمین، چی؟
بازم این حقیقت رو تغییر نمیده که...
مشکلی نیست. من تقریباً هر روز واسه کار میام اینجا.
تویی که اصلاً کمک نمی کنی.
ساکت بشین!
می خوام تمرکز کنم.
بشینین و ساکت باشین.
عصر بخیر.
خیلی خب.
مبارزه! مبارزه! مبارزه!
چی شده، یوری؟
خسته نباشی.
ممنون...
بریم.
باشه.
بذار این کار رو بکنم.
خواهش می کنم.
ولی...
می خوام این کار رو بکنم.
می دونم احمقانه و خودخواهانه است.
خواهش می کنم.
می فهمم.
چی؟
می فهمم.
مرسی.
قسمت ویژه سال نو «بزرگ ترین هدیه زندگی»
«قبر خانوادگی ساسای»
اوه خدا جون، سلام.
سلام.
چقدر آزاردهنده ان...
چرا همیشه اینجور وقت ها که من تنهام، میان؟
واقعاً فقط وقت هایی که بهشون احتیاجی ندارم، میان اینجا.
باشه، باشه، باشه...
لازم نیست اینقدر زنگ بزنی.
دارم میام.
ها؟
چقدر کندی.
یوریکو؟
سلام.
چه خبر شده؟
هیچی.
هیچی؟
مگه کلید نداری؟
لازم نیست زنگ در رو بزنی.
با خودم گفتم عجیبه بچه ای که از خونه رفته بیرون و ازدواج کرده، خودش بیاد داخل خونه.
که اینطور، ها؟
بله.
خب، چیه؟
یهویی چی شده؟
گفتم که چیزی نشده.
هیچی نیست؟
میشه بیام تو؟
ببخشید.
خودم می برمش.
اوه، جدی؟
اتفاقی افتاده؟
مثلاً چی؟
با تابوچی اتفاقی افتاده؟
یا بهتره بگم، شیگیوکی.
مثلاً چه اتفاقی؟
مراوده ای، الکلی، شرط بندی ای، چیزی...
چی؟ اون که از اینجور آدم ها نیست.
خودت می دونی.
مگه شاگردت نبود؟
آره، راست میگی.
از اینجور مردها نیست که همچین کار دیوونه واری بکنه.
خیلی خب، پس چی شده؟
هیچی.
کی رو داری گول می زنی؟
ترجیح میدی که اتفاقی افتاده باشه؟
مگه من این حرف رو زدم؟
ولی باز هم...
یک دختر نمی تونه بدون هیچ دلیل خاصی برگرده خونه؟
مشکلی پیش اومده که بی خبر اومدم اینجا؟
حرف های مسخره نزن.
ولی به نظر اذیت شدی.
مگه این حرف رو زدم؟
کدوم پدر رو دیدی که از دیدن دخترش خوشحال نشه؟
مگه وجود ندارن؟
چی؟
خونواده های زیادی اینجوری هستن.
شاید به زبون نیارن که از همدیگه خوششون نمیاد یا از هم متنفر هستن...
ولی مگه پدر و مادر و بچه هایی وجود ندارن که نمی تونن همدیگه رو تحمل کنن؟
تو هم تحمل من رو نداری.
منظورم من این نبود...
حقیقت داره.
خودت چطور؟
یک جورایی...
می دونی؟
همم؟
چقدر اینجا تمیزه.
آره گمونم.
مور مور میشم.
چرا آخه تمیز بودن اینجا، تو رو مور مور می کنه؟
قضیه اینها چیه؟
اه...
حال بهم زنه.
حال بهم زنه؟
یک نفر رو داری، مگه نه؟
مثلاً چه کسی؟
دخترت رو مجبور می کنی که به زبون بیاره؟
ها؟
منظورت چیه؟
یک زن که هر روز اینجا آشپزی می کنه.
کجاش خنده داره؟
حال آدم بهم می خوره.
منم. کار منه.
من اینجا آشپزی می کنم.
چی؟
به من دروغ نگو.
با یک نگاه می تونم بگم.
یک نفر هر روز میاد اینجا آشپزی می کنه.
اینجا آشپزخونه کسیه که عاشق آشپزیه.
بهت که گفتم، کار خودمه.
اون منم که آشپزی رو دوست داره.
الان به من خندیدی؟
آخه...
واقعاً؟
مگه بهت نگفتم؟
ببین.
«ساسای»
چیش خنده داره؟
ولی...
ولی چی؟
خنده دار نیست.
خیلی خنده داره.
اونقدر خنده داره که شکمم درد گرفت.
گرسنه امه.
که چی؟
می خوام یک چیزی بخورم.
لطفاً یک چیزی واسم درست کن.
گرسنه امه.
از گشنگی دارم میمیرم.
می خوام دست پخت تو رو بخورم.
چی می خوای؟
یک چیز خوشمزه؟
خیلی خب. صبر کن.
ببخشید.
بفرما.
اووه، این چیه؟
شروع کنیم.
خیلی خب.
چرا می خندی؟
آخه...
خوشمزه است.
چرا خوشمزه بودنش واست خنده داره؟
گریه ام گرفت.
خوبه.
چه مرگته؟
ببخشید با اجازه.
اوه، یوری!
چه خبر شده؟
مونده بودم که کیه داره می خنده.
خیلی وقته ندیدمت.
اتفاقی افتاده؟
نه، چیزی نیست.
بعضی وقت ها، دختر آدم بدون هیچ دلیل خاصی برمیگرده خونه که به آدم سر بزنه.
اوخ.
نه، مگه میشه، بچه ها سر می زنن؟
فکر کردی کی داره می خنده، میتسویو؟
اوه، می دونی توی کلاس آشپزیش .بین خانم های جوون محبوبیت زیادی داره،
اون روز کُلی از همون خانم ها اینجا بودن، مگه نه؟
لازم نیست اطلاعات غیر ضروری رو بهش بگی.
کلاس آشپزی...
غافلگیرکننده است، مگه نه؟
ساکت بشین!
ببخشید.
بی خیال، قبلاً توی خونه هیچ کاری نمی تونستی بکنی.
راست میگه.
اونجوری نبود که نتونم.
فقط انجام نمی دادم.
مگه اینجوری بدتر نبوده؟
چرا؟
من به زحمات مادرت احترام میذاشتم.
اگه من همه کارها رو انجام می دادم، ناراحت نمیشد؟
یک خرده تصور کردنش واسم سخته که ناراحت بشه.
درسته؟
ولی می دونی...
این حرف ها مال قدیم هاست.
خب، عذر می خوام.
میگم این یک خرده...
چیه؟
همم، فکر کنم میگو یک خرده سفت شده. ببخشید.
چی؟ غیرممکنه.
بذار ببینم...
هنوز خیلی مونده حرفه ای بشی.
باید کلاس آشپزیت رو ادامه بدی.
چقدر پررویی.
به بابام رفتم.
که اینطور.
من میرم چای بیارم.
هی.
چیه؟
فکر می کنی چی شده؟
اوه، یوری رو میگی؟
از هم جدا شدن؟
ولی آخه چرا؟
فکر کردی من دلیلش رو می دونم؟
گفت که سر الکل یا شرطبندی نیست.
دلایل زیادی وجود داره که یک زن خونه دار .خونه اش رو ترک می کنه،
مثل چی؟
زنت هیچوقت از خونه بیرون نرفت؟
نه، هیچوقت.
چه روح صبوری داشته.
ها؟ منظورت از این حرف چیه؟
چرا مستقیماً از خود یوری نمی پرسی؟
سعی کردم بپرسم، ولی عصبانی شد.
پس نظرت چیه از شیگیوکی بپرسی؟
ازش بپرسم که دلیلی داره دخترم برگشته خونه؟
نمی تونم همچین کار بی شرمانه ای بکنم.
چه دردسری...
صبر کن، صبر کن، صبر کن.
چیه؟
میشه تو بپرسی و یک چیزی سر در بیاری؟
مگه زنم همچین کارهایی رو بهت نسپرده بود؟
نخیر، همچین کاری به من نسپرده بود.
چی؟
خیلی خب پس، در اون مورد...
ازت ممنونم که همچین کاری واسم می کنی، میتسویو.
ها؟
بابا.
بله؟
صبحونه فردا چیه؟
همم؟
منتظرم ببینم که دیگه چی توی کلاس آشپزی یاد گرفتی.
حالا میرم یک دوشی بگیرم.
نگران نباش. انگار یک چند وقتی می خواد اینجا بمونه.
یوری، شب بخیر.
شب بخیر.
صبر کن...
فردا می بینمت.
ازت خواهش کردم...
اووف.
هی... صبر کن!
همین باید درست باشه.
خیلی خب.
صبح بخیر.
بفرما.
خوشمزه به نظر میاد.
این چیه؟
تخم مرغ بندیکت (تخم مرغی آب پز روی مافین برشته شده).
یک صبحونه امریکایی.
حیرت آوره.
شروع کنیم.
خوشمزه است.
جدی؟
قهوه هم هست.
پس یک کم بریز بخورم.
اوه، باشه.
صبح بخیر.
یوریکو؟
کِی اومدی اینجا؟
اتفاقی افتاده؟
با شوهرت دعوا کردی یا طلاق گرفتی؟
نه.
اه، ببخشید.
قهوه.
ها؟
برو قهوه بریز، بیار.
اگه خودت هم می خوری، سه تا فنجون بریز بیار.
باشه.
اوه، استاد.
پیش نویس چطور پیش میره؟
الان وقت این حرف ها نیست.
جانم؟
فقط زود باش، کارت رو بکن.
چشم...
هی.
بله؟
در مورد... می دونی...
چی؟
مشکلی نداره که یک مدت اینجا بمونی؟
نه.
از شنیدنش خوشحال شدم.
خب، تا کِی؟
می خوای بدونی که کِی از اینجا میرم؟
منظورم این نبود.
هنوز تصمیم نگرفتم.
تابوچی با این قضیه مشکلی نداره؟
نه.
خوبه.
آره.
بابا.
همم؟
چیه؟
فکر می کنی ناهار کِی حاضر میشه؟
می خوای ناهار هم درست کنم؟
آره.
هی، پس این قهوه چی شد؟
الان میارم.
آره.
می فهمم.
اوه، مشکلی نیست.
آره.
ممنون.
آره.
خیلی خب، شب بخیر.
خوش اومدین.
سلام.
اون چیه دیگه؟
با کبسه های خواربار که نمیان اینجا...
می خواستی چی کار کنم؟
سوپرمارکتی که ازش خوشم میاد، ساعت 8 می بنده.
چی؟
سبزیجات کلاً قضیه اشون فرق می کنه.
مگه نه؟
اوه، همون همیشگی رو بیار.
چشم.
عوض شدی.
از موقعی که زنت فوت کرد، عوض شدی.
فکر نمی کردم که به این روز بیفتی.
جدی؟
زنم همه کارهای خونه رو می کرد.
خونه همیشه تمیز بود.
و غذا همیشه خوشمزه بود.
ولی با خودم فکر می کردم که این چیزها، همیشگیه.
می دونی، منظورم زمانی که زنده بود.
بعدش که فوت کرد...
و توی خونه تک و تنها شدم.
با خودم فکر کردم.
از اینکه توی خونه میموند، چه حسی داشت؟
وقتی کارهای خونه رو انجام میداد، چه احساسی داشت؟
وقتی که توی آشپزخونه بود...
موقع آشپزی به چی فکر می کرد؟
از اینجور فکرها به سرم میزد.
بعد انگیزه پیدا کردم که آشپزی رو امتحان کنم.
انگیزه گرفتم که منم تجربه اش کنم.
شما مترجم ها واقعاً خوب بلدین چطور از کلمات استفاده کنین.
ساکت شو.
و...
و می دونی،
به محض اینکه شروع به آشپزی کردم .به نظرم جالب اومد،
چیزیه که مردها می تونن واردش بشن، می فهمی؟
ابزارهایی که استفاده میشه و اینجور چیزها رو میگم.
آره، می فهمم.
مردها عاشق ابزارآلات هستن.
مگه نه؟
تغییری نکرده.
بعدش چی؟
یوریکو بهت نمیگه که چرا برگشته؟
نه، بهم نمیگه.
میتسویو رو می شناسی؟
آره.
حتی اگه اون زن هم یوریکو رو سوال بارون کنه،
باز هم یوریکو نَم پس نمیده.
و پسر، میتسویو واقعاً می تونه پاپیچش بشه.
گمونم چیزهایی وجود داره که گفتنشون واسه منم سخته.
اگرچه می تونستم هر حرفی رو به زنم بگم.
آره، گمونم.
ریوکو تا حالا به شما سر زده؟
نمیشه اسمشون رو گذاشت سر زدن.
می دونم که خونه هامون نزدیکه، ولی اومدنش تمومی نداره.
باید بگم، میاد دزدی.
دزدی؟
همیشه فقط واسه خوردن سر و کله اش پیدا میشه .بعدش هم فرار می کنه،
تازه اشم، وقتی که واسه جشن های تابستونی و زمستونی میاد پیش ما، خیلی خب؟
همه چی رو با خودش می بره.
همه چی رو! کُل خونه رو جارو می کنه می بره!
و هر چیزی که به دستش بیاد...
«.مثلاً میگه، «این رو با خودم می برم
«نه اینکه بگه، «میشه این رو بردارم؟
«.من این رو با خودم می برم»
«،میگه، «مامان، بابا
«.الان دیگه پیر شدین»
«پس دیگه زیاد نمی تونین بخورین، درسته؟»
«.حیف میشه اینها رو بریزیم دور»
واقعاً چه ربطی به اون داره آخه.
می دونی، چیزهای خوب رو قایم کردم.
مثل کنسرو خرچنگ، شاه خرچنگ آلاسکا.
ولی آره.
یوریکو شبیه دختر ما نیست.
نگران کننده است، هاه.
آره.
چی کار کنم؟
شاید بهتر باشه با زنم مشورت کنم.
چی؟
اوه.
خوش برگشتی.
خوشحالم برگشتم.
حال آقای تانابه چطور بود؟
حالش خوبه، آره.
بیا.
این رو با خودت بُرده بودی اونجا؟
آره.
شما دو نفر حواستون هست قرارمون چیه دیگه، آره؟
روی شما حساب می کنم.
به هیچ وجه نذارین از این قضیه بویی ببره.
یکی از همکارهای قدیمیم، ناگهانی توی بیمارستان بستری شده، واسه همین رفتم ملاقاتش.
شب رو هم اونجا میمونم، خیلی خب؟
باشه. فهمیدم.
خیلی خب.
ولی مسئله اینه که...
چیه؟
خب، امم، دلم نمی خواد بگم، ولی...
کارمون چی میشه؟
اگه نتونم جوابی در مورد دخترم پیدا کنم، نمی تونم کار کنم.
می فهمم.
لطفاً جوابشون رو پیدا کنین.
باشه، پیدا می کنم.
خیلی خب، به شما می سپارمش.
باشه.
خیلی خب.
آره.
خدا کنه چیز خاصی نباشه.
خدا کنه.
موندم آخر سر اتفاقی چیزی بوده یا اینکه موضوع سر چیز دیگه ایه...
غیرممکنه.
راست میگی.
شیگیوکی آدمی نیست که از اینجور کارها بکنه.
منظورم این نبود.
همم؟ پس چی؟
منظورم اینه هیچکس با داشتن چنین زن دوست داشتنی ای، فکر بد به سرش نمی زنه.
چیه؟
هیچی.
کجاش انقدر خنده داره؟
چیزی نیست.
چی شده؟
اومدم خونه.
خودت رو جمع و جور کن.
آره.
خوش برگشتی.
هاه؟ بابام کجاست؟
اه، یکی از همکارهای قدیمیش خیلی ناگهانی توی بیمارستان بستری شده.
واسه همین رفت ملاقاتش.
درسته؟
آره، درسته.
اوه، کدوم همکارش؟
در اون حد به ما نگفت.
نگفت؟
نه، نگفت.
که اینطور.
البته این رو گفت که احتمالاً شب رو همونجا میمونه.
به نظر اینطور میاد.
متوجه ام.
بله.
امم...؟
چیه؟
سوالی داری؟
اوه، فقط...
چرا شما دو نفر اینجایین؟
چی؟
امم...
که...
خیلی عجله داشت، به ما گفت که بهت بگیم.
مگه نه؟
درسته، واسه همین منتظرت موندیم.
خیلی ازتون ممنونم.
چه جای قشنگی.
پس هر روز، همچین منظره ای رو می بینه.
سلام.
استاد.
مگه خودت اینجا معلم نیستی؟
من خیلی وقت پیش از دانشگاه استعفا دادم.
به علاوه، نباید «پدر جان» صدام کنی؟
آره، گمونم، پدر جان.
خسته نباشی.
ممنونم.
چه مشکلی پیش اومده؟
خب...
میشه یک خرده با هم حرف بزنیم؟
چه جای قشنگی.
اینجا زیاد میای؟
بله.
یوریکو از اینجا خوشش میاد.
جدی؟
بله.
از قیافه ات معلومه که می دونی چرا سرزده اومدم دیدنت.
یوریکو بی خبر برگشته.
با یک چمدون پُر.
و میگه یک مدت می خواد اونجا بمونه.
البته، واسه من هیچ مشکلی نیست.
ولی بهم نمیگه که چه خبر شده.
هیچی نمیگه.
ولی... به نظر میاد که یک چیزی شده.
بغیر از این، فکر دیگه ای به ذهنم نمی رسه.
واسه همین...
تصمیم گرفتم که بیام از تو بپرسم.
در ضمن، به یوریکو نگفتم که اومدم دیدنت.
اتفاقی افتاده؟
چی شده؟
میشه بهم بگی؟
چیزی نشده.
من هنوز پدرشم.
من و دخترم شاید رابطه نزدیکی نداشته باشیم.
شاید تربیت بچه رو به زنم سپرده بودم.
و شاید فقط روی خودم تمرکز کرده بودم.
می دونی، بهم گفت که من نمی تونم تحملش کنم.
نه.
این حرف اصلاً درست نیست.
فکر نکنم هیچ پدری از دخترش، بدش بیاد.
نه.
من نگرانشم.
واقعاً خوشحال میشم بدونم که مشکلی پیش نیومده.
ولی...
یک چیزی هست.
از چهره ات مشخصه که یک چیزی هست.
اگه چیزی هست،
میشه بهم بگی چی شده؟
ببین، ازت خواهش می کنم.
لطفاً بس کنین.
بهم میگی؟
متاسفم.
زن و شوهر خوبی هستین، مگه نه؟
خیالم راحت شد.
شرمنده ام.
بدون دعوت اومدم.
تا همینجا خوبه.
مراقب خودت باش.
استاد.
به خودت فشار نیار.
میشه بیاین خونه ما؟
می خوام در خلوت باهاتون حرف بزنم.
«منزل شیگیوکی و یوریکو تابوچی»
حرفی که الان می خوام بزنم...
نذارین یوریکو بفهمه که شما خبردار شدین.
میشه قول بدین؟
میشه قول بدین که مثل سابق باهاش رفتار می کنین؟
آره.
قول میدم.
یوریکو...
سرطان داره.
زمانی که واسش مونده...
خیلی کمه.
این که...
متاسفم.
در حالی که با من زندگی می کرد .اجازه دادم که مریض بشه،
تقصیر منه.
تقصیر تو نیست!
نیمی از زمان باقیمونده رو می خواست که...
خودش این حرف رو بهم زد.
نیمی؟
بله.
می خواست نیمی از اون رو با شما سپری کنه.
من و مامانم...
زمان زیادی رو با هم گذروندیم.
خاطرات خیلی زیادی با مامانم دارم.
ولی خاطرات کمی با بابام دارم.
قبل از اینکه بمیرم...
می خوام چند تا خاطره با بابام بسازم.
بابای من...
می خوام خاطراتی از بودن کنار همدیگه رو بهش بدم.
مامانم که فوت کرده.
و منم قبل از بابام می میرم.
دلم واسه بابام میسوزه.
آره.
نمی خوام از وضعیتم چیزی بهش بگم.
فقط می خوام یک مدتی رو با بابام بگذرونم.
اگه بفهمه...
بعد فقط خاطرات بودن کنار دختر بیچاره اش، نصیبش میشه.
نمی خوام اینجوری بشه.
می خوام با هم بحث کنیم.
به چیزهای احمقونه بخندیم.
و با هم غذا بخوریم.
می خوام زمانِ بودن کنار بابام رو اینجوری بگذرونم.
آخه...
ما همیشه از دست هم ناراحت بودیم.
اگه کاری نکنم،
تموم خاطرات ما کنار همدیگه، خاطرات ناراحت کننده میشه.
ولی یوری...
خواهش می کنم.
وقتی به نیمه راه برسم،
برمیگردم همینجا.
بذار در آخر، کنار هم باشیم.
خواهش می کنم.
بذار این کار رو بکنم.
خواهش می کنم.
ای دختر نادون...
من...
تصمیم گرفتم که به احساساتش احترام بذارم.
وقتی این تصمیم رو گرفت، پر از انرژی شد.
فکر کنم الان روحیه خوبی داره.
و اگه فکر کنه که انرژیش به حد خودش رسیده،
برمیگرده پیش خودم.
برای من...
یک افتخاره.
که اینطور.
ما تازه کارهای درمان باروری رو شروع کرده بودیم.
چی؟
و در حالی که داشت این تست ها رو انجام میداد...
متوجه این قضیه شدن.
همیشه عصبانی به نظر میاد.
خب، شاید منم همینطورم.
بفرمایید.
این که...
فکر کنم همه اشون رو داره.
همم؟
«.این قسمت قدیمی شده و درک کردنش، یک خرده سخته»
«!عاشق این قسمتم! ترجمه اش عالیه»
پدر جان.
همم؟
بفرمایید.
ممنون.
وقتی یوریکو مدرسه دوره راهنمایی می رفت،
گفت که یک بار یواشکی وارد اتاق مطالعه شما شده بود،
و یکی از کارهایی که شروع کرده بودین رو نگاه می کرد.
ولی...
شما برگشتین توی اتاق.
ازش پرسیدین که نظرش چیه، خیلی خب؟
در اصل فکر می کرد که خیلی داستان گیرا و هیجان انگیزیه.
«ولی در عوض بهتون گفت «بدک نیست» یا «چمیدونم.
آره، یادمه.
و آخر سر، اون کار رو رد کردین.
چی؟
نه، اه، ببین...
البته، هیچوقت به این فکر نکرد که چون از داستان تمجید و تعریف نکرد، شما هم رد کردین.
ولی همیشه پشیمون بود که نکنه این رفتارش .یک بخش کوچکی از دلیل رد شدن کار بود،
کتاب پرفروشی شد، مگه نه؟
اون داستانی که رد کردین رو میگم.
همچین فکری می کرد؟
چه پدر بدی هستم.
یوریکو...
فکر کنم دختر جون بابایی باشه.
چی؟
دختریه که باباش رو خیلی دوست داره ولی مستقیم چیزی نمیگه.
سخت گیره.
و همین سخت گیری رو...
از پدرش به ارث برده، ها؟
اون حسرت های عجیب...
انگار حسرت های زیادی به دل داره.
بازم مگه هست؟
یک دسته کامل.
یک دسته؟
آره.
و توی دوره راهنمایی، من عضو تئاتر بودم.
با اینکه من تازه وارد بودم .یک نقش خیلی بزرگ بهم دادن،
ولی من هیچ اعتماد به نفسی نداشتم.
«همش با خودم می گفتم، «چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ ...توی خونه دور می زدم و می گفتم،
«.من نمی تونم. نمی تونم»
«.من نمی تونم انجامش بدم. فقط نمی تونم. نمی تونم»
مدام توی خونه دور می زدم و این حرف ها رو می زدم.
ولی در حالی که واقعاً ترسیده و مضطرب بودم...
با خودم نمی گفتم که نمی خوام انجامش بدم، می دونی؟
خوشحال بودم که انتخاب شده بودم.
می خواستم که نقشم رو خوب بازی کنم.
واسه همین...
فقط می خواستم یک نفر بهم بگه «.چیزی نیست. تو می تونی این کار رو بکنی»،
آره، می فهمم.
جدی؟
ولی بابای من...
ساکت شو! اگه نمی تونی انجامش بدی، ولش کن» «!قبولش نکن!
واقعاً عصبانیم کرد.
الان هم فکر کردن در موردش، من رو عصبانی می کنه.
اگه پدری بگه،
«.تو می تونی انجامش بدی. نهایت تلاشت رو بکن»
بعد بچه ها احساس می کنن که واقعاً می تونن همه تلاششون رو بکنن، می دونی؟
اون قضیه رو یادم نمیاد.
چقدر رقت انگیزم.
پدر جان، حالتون خوبه؟
اینجوری نمیشه.
با این قیافه نمی تونین برگردین.
بهم قول دادین، یادتونه؟
برای امشب، نوشیدنی بخوریم؟
تا کِی؟
چی؟
تا کِی...
یوریکو پیش من میمونه؟
اون...
زمان زیادی نداره.
ایستگاه بعدی، تودن-زوشیگایا.
لعنتی!
حتماً شوخیت گرفته.
چقدر سخته.
این کارت عادلانه نیست.
همه چیز روی دوش منه.
ولی...
دختر خیلی خوبی رو بزرگ کردی.
ازت ممنونم.
می تونم...
از الان به بعد می تونم پدر خوبی باشم؟
هی... چی کار کنم؟
ساکت شو!
نه، اینجوری نمیگه.
نگاه کنین.
ساکت شو!
آفرین!
حرف نداشت!
نه، احتمالاً به خاطر اینکه زیاد به من این حرف رو می زنه.
که زیاد از این بابت خوشحال نیستم.
دوباره، دوباره!
آره، لطفاً، لطفاً!
دوباره؟
شماها...
ساکت بشین!
قضیه چیه؟ مثل یک مشت احمق دارین می خندین.
مردم از بیرون می تونن صداتون رو بشنون.
نمی تونم، نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم!
ساکت بشین!
خوش برگشتی.
آره.
باید آروم بگیرین.
هی.
چیه؟
معلومه که چی کار داریم.
درسته. چطور پیش رفت؟
همم؟
اوه.
چیزی نبود.
خدا رو شکر.
آره خدا رو شکر.
استاد، حالا می تونین روی کار تمرکز کنین، درسته؟
الان نه.
چی؟
قبلاً که همچین حرفی نزدین.
حق با توئه.
باشه، فهمیدم.
ولی خبر خوبیه. خیالم راحت شد.
ببخشید که نگرانتون کردم.
خب پس... گمونم باید برم شام رو حاضر کنم.
هی، خجالت بکش.
فکر کردی کی هستی، شاهدخت؟
چی؟
بیا کمک کن.
باشه.
چیه؟
چقدر شلخته ای.
متاسفم.
خانم های خونه دار خیلی وقت سر آشپزی صرف می کنن،
واسه همین نمی تونن راحت وقت بگذرونن.
که اینطور.
هنوز داری اونها رو خُرد می کنی؟
هنوز تموم نکردی؟
ساکت شو. الان تموم میشه.
می خوای کمکت کنم؟
آره، لطفاً.
خیلی خب.
پس اینجوری باید انجامش داد...
اوه، آخ، آه...
من برمیدارم.
شروع کنیم.
خوشمزه است.
خوب شده.
جایی هست...
جایی هست که بخوای بری؟
جایی که بخوام برم؟ با تو؟
همم؟ آره.
یا، خب، بدون من.
دلم می خواد سوار ترن هوایی بشم.
ها؟
شوخی می کنم.
یک رستورانی هست که دوست دارم اونجا مهمونم کنی.
واقعاً دلم می خواست بیام اینجا.
اوه، جدی؟
چی کار می کنی؟ بیا دیگه.
اومدم.
خوش اومدید.
یک نگاهی بندازید.
من سفارش میدم.
باشه.
خب برای دخترم...
این رو بیارین.
بله.
خودم هم...
سلام، یوری؟
آره.
چی؟
احیاناً بابام اونجا نیومده بود؟
اه، نه، نیومد.
اوه، که اینطور.
باشه، می فهمم.
نه، چیزی نیست.
من خوبم.
آره.
اوهوم، بعداً بازم باهات حرف می زنم.
خیلی خب، شب بخیر.
چه دروغگوی بدی...
ببخشید.
خوب می فهمی کِی آدم خسته میشه.
خودم هم می خواستم یک چیزی بخورم.
که اینطور.
بفرمایید.
ممنون.
امم، اینکه کارم رو جدی گرفتم، واست خنده داره؟
اوه، ببخشید...
واقعاً متاسفم.
عذرخواهی کردنت، حرفم رو تایید نمی کنه؟
متاسفم.
هی.
نظرت درباره این چیه؟
اون روز گفتین که این کار رو انجام نمیدین.
مجموعه داستان های کوتاه یک خانم جوانه.
از اون دست کتاب ها نیست که معمولاً واسه من بفرستن.
ولی دختر یک نویسنده است که خیلی وقت پیش کارش رو ترجمه کرده بودم.
به نظر میاد اولین کارش باشه.
که اینطور.
نظرت چیه؟
میشه برم قهوه بیارم؟
آره، برو.
معذرت می خوام، استاد.
مطمئن نیستم که با سطح سواد انگلیسیم ...چقدر از داستان رو فهمیده باشم،
درسته.
خب.
ولی به نظر جالب میاد.
به این فکر فرو رفتم که چقدر دوست دارم ترجمه ریوسوکه ساسای این کتاب رو بخونم.
واقعاً؟
بذار یک امتحانی بکنیم.
صبر کن. استاد؟
فقط...
انگیزه گرفتم که امتحانش کنم.
که اینطور.
به هر حال...
بذار با انتشار یکی از داستان های کوتاه تر در مجله کارمون رو شروع کنیم.
چطوره، نومورا؟
خب، موافقم.
پس حل و فصل شد.
بذار کارش رو شروع کنیم.
چند روزی مشغولش میشیم.
تو هم شروع به کار کن.
مسئول این کار، خودتی.
باشه.
«منزل ساسای»
خیلی ممنونم.
حالا این رو مستقیماً برای ناشر می فرستم.
خوبه.
یوریکو.
بله؟
خیلی ممنونم.
ممنون.
بالاخره کارمون تموم شد.
نخوابیدی، مگه نه؟
نه.
فکر کنم برم یک چرت کوچیکی تا عصر بزنم.
آره برو.
هی.
همم؟
عصر بخیر.
الو؟
اوه، پس تموم شد.
خسته نباشین.
واقعاً متاسفم که اینقدر خودخواهم.
ممنون.
یوری؟
میشه کم کم بیام خونه؟
که اینطور.
آره. منتظر میمونم.
خیلی خب.
خداحافظ.
خیلی خب.
یوری.
اوه، میتسویو.
میری خرید؟
چی می خوای درست می کنی؟
میتسویو.
بله؟
لطفاً مراقب پدرم باش.
چی؟ اوه، آره، باشه. داری میری؟
آره.
باز یک خواهش دیگه...
بابات نمی تونه از دست من فرار کنه.
چقدر زود گذشت.
اوه.
هر از گاهی آشپزی می کنم، می دونی...
درسته.
صبر کن، این...
این غذای مورد علاقه ام بود که مامان می پخت.
منم دوستش داشتم.
چطور درستش می کنی؟
نکته اصلی در سرخ کردن با روغن کنجده.
اوه، روغن کنجد؟
آره.
و این هم از ماده سری غذا.
عسل...
وای، پس واسه همین بود که هیچوقت نتونستم مثل این رو دوباره بپزم.
مامان این رو اختراع کرد.
به خاطر سپردی؟
آره، حفظ کردم.
خوبه.
خوشحالم که تونستم بهت یاد بدم.
خب پس...
می تونی شیرای که مامانت می پخت رو درست کنی؟
همم؟
غیرممکنه که بتونی.
امتحان می کنم.
بی خیالش شو. غیرممکنه.
نمیشه فقط بهم بگی که نهایت تلاشم رو بکنم؟
می دونی، وقتی پدر و مادر به بچه اشون میگن که همه تلاششون رو بکنن، انگیزه می گیرن.
غیرممکنه.
امتحانش می کنم.
بیا کمکم کن.
خیلی خب.
بابا.
همم؟ چیه؟
من...
من فردا از اینجا میرم.
که اینطور؟
بله.
باشه.
فردا...
فردا می خوای بریم یک کم راکوگو ببینیم؟
اوه، صبر کن، تازه یادم اومد.
تو از راکوگو خوشت نمیاد، مگه نه؟
چرا همچین حرفی می زنی؟
مگه خودت یک روز همین حرف رو نزدی؟
شاید زمانی که دبیرستان بودی، گفتی.
ازت پرسیدم که می خوای بریم راکوگو ببینیم یا نه.
یک قیافه ترسناک به خودت گرفتی.
«!علاقه ای ندارم»
من همچین حرفی نزدم، و اون قیافه رو هم در نیاوردم.
چرا، در آوردی.
«!علاقه ای ندارم»
من اون قیافه رو در نیاوردم.
چرا در آوردی.
پس میای؟
آره میام!
پس قرارمون همین شد.
درسته.
«!علاقه ای ندارم»
داری اذیت می کنی...
دوست دارم ببینمش.
در ضمن، در مورد اون...
اون چمدون بزرگ.
من از...
خدمات حمل بار استفاده می کنم.
واست می فرستمش.
چی؟
فهمیدی؟
یک خانم نباید همچین چیزی رو با خودش اینور اونور حمل کنه.
شایسته نیست.
باشه.
شروع کنیم.
عشق و علاقه ما به فرزندان هیچوقت تغییر نمی کنه، مگه نه؟،
مردم میگن، «توی این دنیای پُر از دروغ «.ناز بودن یک بچه، تنها حقیقت محضه،
،عشقی که ما نسبت به فرزندانمون داریم .در برابر تغییر زمان، بدون تغییر باقی می مونه
قبلاً 2بار در سال می تونستید به خونه برگردید
«به اون 2بار در سال می گفتن «یابویری (تعطیلات خدمتکاران روز 16ام ماه اول و 7ام هر سال)
16ژانویه و 16جولای
بعد از تعطیلات سال جدید و تعطیلات بون (بون: جشن بودایی ها به احترام اجداد و پیشینیان)
زمانی که جشن های مختلف به پایان می رسه
2روز در سال بودن که پدر و مادر می تونستن کنار فرزندانشون باشن
اون 2روز فقط مخصوص استراحت بودن، می دونید؟
به نظرم بعد از یابویری، اشک ها سرازیر می شدن
«.عزیزم. عزیزم»
«چیه؟»
«ساعت چنده؟»
«.مهم نیست چند بار بخوای بپرسی، جوابش یکیه»
«.دارم ازت می پرسم که ساعت چنده»
«.چند دقیقه از 10 گذشته»
«مگه قبلاً همین رو نگفتی؟»
«.به خاطر اینکه دست از پرسیدن، برنداشتی»
«.بگیر بخواب»
«.خوابم نمی بره»
«از قبل بزرگتر شده، مگه نه؟»
مشخصه که بزرگ شده. اگه بچه ها» «.کوچیکتر بشن که ناپدید می شن
«.منظورم این نبود»
«.واقعاً بزرگ شده»
«.بهتره برای یک غذای گرم، برگرده»
«.می دونم»
«.اون از ناتو خوشش می اومد، مگه نه؟ ای آدم پست» (ناتو: سویای تخمیر شده که به عنوان صبحانه صرف می شه)
«ناتو خریدی؟»
«.همه چی داریم»
«تخم مرغ چی؟»
«.اونم داریم»
هی، حواست باشه با چی پاک می کنی
...اما
خوش گذشت
واقعاً
آره
تا همین جا خوبه
تا ایستگاه نیام؟
که این طور
آره
بابا
همم؟
بابت همه چی ممنون
چی داری می گی؟
...نه
من ازت ممنونم
باشه
اوه، وقتی کار کتاب تموم شد، برات می فرستم
منتظر می مونم
...پس
...خیلی خب
یوریکو
بله؟
حتماً اون غذا رو درست کنی
همون غذایی که بهت یاد دادم
شیرای
درست کن شوهرت یک مزه ای بکنه
حتماً
یوریکو
هیچی نیست
تو از پسش بر میای
همه سعیت رو بکن
حتماً.
همه تلاشم رو می کنم
خوش برگشتی
خوشحالم که برگشتم
خوش گذشت
اوهوم
از حالا به بعد در اختیار تو هستم
و منم مراقبت هستم
...خب پس
تا انتها، تمام تلاشم رو بکنم؟
تمام سعیت رو بکن
یوری، مشکلی نیست؟
نه، مشکلی نیست
من خوبم
پدرت؟
آره، پدرم این رو درست کرد
وای.
طعمش همین جوری بود
خوشمزه است
جدی؟
چطوره؟
خوبه؟
خوبه، مگه نه؟
!خوب شده
خوشمزه است
...بیخیال
با این ظرف ها نیا اینجا
ساکت شو
فقط امتحانش کن
خوشمزه است
مگه منم همین رو نگفتم؟
خیلی خب، وقتشه بنوشیم
ها؟
به افتخار دخترهامون
چی؟
فقط همراهی کن
زود باش
به افتخارشون