‫سلام، مامان! چه خبر؟
‫سلام، کیت عزیزم.
‫فقط می خواستم چک کنم.
‫هنوز مربای توت فرنگیم رو تموم نکردی؟
‫چون خوشحال می شم ‫باز هم بفرستم.
‫هنوز دارم روی 2تا شیشه ‫قبلی که برام فرستادی کار می کنم،
‫ولی ممنون.
‫خب، هفته ت چطور بوده؟
‫خب، می دونی، داشتیم روی باغچه کار می کردیم
‫باید گوجه فرنگی های پدرت رو ‫ببینی، رسیده و آماده!
‫فکر می کنی به زودی ‫مرخصی می گیری؟
‫دلمون برات تنگ شده!
‫آه، من هم دلتنگ شمام.
‫ولی به احتمال کم،
‫من به زودی میام پیشتون.
‫- واقعا؟ ‫- اون داستانی که...
‫داشتم برات تعریف می کردم رو یادته؟
‫آهان.
‫خب، به پاتریشا نشونش دادم...
،و امیدوارم که بذاره بنویسمش
‫که یعنی برای تحقیق کردن...
‫میام خونه.
‫اوه، عالی می شه، عزیزم!
‫آره، اون دیشب به من پیام داد، ‫چون خونده بودش.
‫تا حالا هیچ کدوم از ‫داستان هام رو نخونده بود،
‫چه برسه به این که ‫بخواد جدیشون بگیره.
‫اوه، محشر می شه.
‫ممکنه همین شانس نوشتنت باشه
‫خب، موفق باشی، به فکرت هستیم.
‫ممنون، مامان.
‫باید برم، تقریبا رسیدم به کافه.
‫هی، شاید خیلی طول نکشه که ‫از دختر قهوه چی دفتر بودن در بیای!
‫بعدا بهم زنگ بزن، ‫دوستت دارم!
‫دوستت دارم. خدانگهدار!
‫صبح بخیر، کیت.
‫سلام.
‫سفارش همیشگیم تقریبا حاضره؟
‫ولی برای من با آیس موکای بزرگ.
‫- الآن می رسه. ‫- عالیه، ممنون.
‫سلام. آم...
‫من یه آیس لاته می خواستم،
‫و می بینم که اینجا یه کم شیرینی دارید
‫کدومشون به طور خاص بهتره؟
‫باید کروسان بادومی رو امتحان کنید
‫معرکه اند
‫همیشه تازه از فر در اومده اند.
‫عالیه، آره، یکی از همون ها می گیرم
‫کافی شاپ خوبیه.
‫بهترینه.
‫من هر روز میام اینجا.
‫- بفرمائید. ‫- ممنون.
‫- هفته بعد می بینمت! ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫ممنون.
‫دستمال!
‫وای!
‫- اوه، خیلی متأسفم! اوه، خدای من. ‫- سرده، سرده، سرده!
‫- اوه، من خیلی متأسفم. ‫- اوه، اشکالی نداره.
‫نه، ایرادی نداره. می دونی چیه؟
‫- چیکار می تونم بکنم؟ ‫- هیچی. هیچی. پیش میاد.
‫فقط خوشحالم که یخ بود.
‫احساس بدی برای هر کسی که ‫قهوه ش رو از دست داده دارم.
‫مال من بود اما برام مهم نیست
‫می شه لطفا هزینه خشکشویی رو بدم؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫ولی این طرف ها هیچ فروشگاه ‫لباسی نمی شناسی؟
‫راستش چرا، فروشگاه استنلی هست
‫یه کم جلوتر، سمت چپه.
‫اون طرف خیابون روبروی رستوران سوشیه،
‫می دونی اونی که پشت ‫پنجره گربه متحرک داره؟
‫- نمی دونم، ولی مطمئنم پیداش می کنم. ‫- باشه.
‫محل کار من ته همین خیابونه، ‫برای کار دیرم شده!
‫خیلی متأسفم.
‫مطمئنی که هیچ کاری از ‫دستم بر نمیاد؟
‫نه، فقط یه حادثه بود.
‫می دونی چیه؟
‫تو دیگه برو...
‫همین اطراف می بینمت.
‫در مورد پیراهنت متأسفم.
‫صبح همگی بخیر.
‫یه هفته معرکه دیگه تو ‫سیاتل سیتی نیوز داشتیم.
‫آخر هفته داره می رسه که ‫یعنی یه فرصت دیگه...
که بریم اون بیرون و ‫آدم های جدیدی رو پیدا کنیم...
‫که داستانی برای تعریف کردن دارن.
‫همون طور که می دونید، همیشه ‫دنبال ایده های تازه و روزنامه نگاری...
‫خلاقانه هستیم.
‫به عنوان سردبیر، کار منه که...
‫بهتون کمک کنم رشد کنید و بسازید.
‫باید یه مورد مهمی رو اعلام کنم
‫امروز ورود یه عضو جدید ‫به تیم مقالات ویژه...
‫و مردم پسند رو خوش آمد می گیم
‫و این هم از ایشون.
‫لطفا همگی برای خوشامدگویی به...
درو هاتن به تیم من ملحق شید
‫وایسا، هاتن؟
‫مثل هاتن هایی که صاحب روزنامه هستن؟
‫سلام به همگی.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫من با بد آیس لاته ای دعوام شد و باختم!
‫ولی واقعا هیجان زده م که اینجام...
‫...و چشم به راه کار کردن ‫کنار همه تون هستم.
‫- بیا، درو. ‫- اُه، ممنون.
‫درو اخیرا به سیاتل ‫اسباب کشی کرده...
‫...بعد از یه مدت سفرنامه نویسی.
‫اون قراره وارد بخش مقالات ‫مردم پسندمون بشه...
‫...به عنوان روزنامه نگار ‫ارشد جدیدمون.
‫و درو، من اولین مأموریتت رو دارم.
‫اُه، البته، بده ببینم.
‫زندگی نامه یکی به ‫اسم الیویا کلاین...
‫...از شهر سان فلاور ولی.
‫داستان شیرینیه، یه چیز ‫آسون که باهاش شروع کنی.
‫اون داستان من بود.
‫- چی؟ ‫- عالیه.
‫خب، الیویا کلاین کیه...
‫...و سان فلاور ولی کجاست؟ ‫به نظر عجیب و جالب میاد.
‫دستیارم کیت می تونه تمام ‫جزئیاتش رو بهت بگه.
‫باید دوشنبه بری اون جا.
‫خیلی خوب، همگی.
‫لطفا جوری از درو استقبال ‫کنین انگار این جا خونه شه.
‫به باعث افتخارم شدن ‫ادامه بدین، بچه ها.
‫خوشحالم که دوباره به این ‫زودی می بینمت.
‫آره، خوشحالم که یه پیراهن ‫جدید گرفتی.
‫ببین، من باید برم دنبال...
‫بعدا می بینمت.
‫هی.
‫از دیدن همگی خوشحالم.
‫خیلی خوب، من چند دقیقه دیگه ‫باید با گرنت تماس بگیرم.
‫میشه نجاتم بدی و یه سر ‫به سفارش خشک شوییم بزنی؟
‫اون پیراهن رو برای مراسم ‫نیاز دارم.
‫چیزی شده؟
‫من فقط...خب...
‫چون من همه تحقیقات رو کردم...
‫...و داستان الیویا کلاین رو ‫بهت پیشنهاد دادم،
‫تو فکر بودم که شاید شانس ‫نوشتنش رو بهم بدی.
‫تو می خوای داستان رو بنویسی؟
‫بله، البته، خیلی دوست دارم.
‫می دونی که همیشه ‫رویام همین بوده.
‫گوش کن کیت، ما قبلا هم ‫در این مورد صحبت کردیم،
‫من شک ندارم که یه روز تو ‫نویسنده خیلی خوبی میشی،
‫اما بدون هیچ مدرک و ‫هیچ تجربه قبلی ای...
‫من عاشق پروپوزالتم،
‫اما به عنوان سردبیر نمی تونم ‫الان اعتماد کنم و به تو بسپرمش.
‫ضمنا کیت،
‫می دونی چه قدر این جا ‫لازمت دارم.
‫نه، البته، می فهمم.
‫اما گوش بده چی میگم.
‫من تو سان فلاور ولی ‫بزرگ شده م.
‫آدمای اون جا رو می شناسم.
‫حتی خانواده الیویا کلاین رو می شناسم.
‫نه، متأسفم، فقط الان ‫خیلی سرمون شلوغه.
‫هنوز باید گزارش برآمدم انجام بشه...
‫...و چهارشنبه بعد تولد مادر دانه،
‫یه هدیه لازم دارم...
‫...و از نوسازی آشپزخونه م هم ‫که اصلا نگم برات.
‫مشکلی نیست،
‫می دونین که من چه طور ‫کارا رو انجام میدم.
‫اما این برای من فرصت...
‫...نوشتن داستانی بود که ‫خیلی برام مهمه.
‫می شنوم چی میگی.
‫باشه، پس، اگه بتونی ‫به همه کارای دیگه ت برسی،
‫دلیلی نمی بینم که منعت کنم.
‫می ذاری داستان رو بنویسم؟
‫نه، می ذارم با درو بری،
‫اما فقط به عنوان یه محقق و ‫دستیارش.
‫می تونی اصطلاحا بهش نشون ‫بدی چه رازهایی کجا دفن شده ن.
‫تو هر چی لازم داشت ‫کمکش کنی.
‫اما اون نویسنده شه. ‫فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫مرسی. ممنون.
‫سعی کن یه چیزی ازش یاد بگیری.
‫پس قراره فقط خودم و ‫خودش بریم؟
‫دوشنبه صبح با همون ‫پرواز برو.
‫هر روز گزارش می خوام...
‫...و هنوز لازم دارم که 24 ساعت ‫هر روز هفته در دسترس باشی.
‫حتما.
‫ممنون، پاتریشا، واقعا ‫قدرش رو می دونم.
‫هاه، پس این جا ‫سان فلاور ولیه؟
‫پس آفتاب گردون هاش کجان؟ ‫(سان فلاور: آفتاب گردان)
‫ما تو فرودگاهیم.
‫این جا با کیلومترها مزرعه ‫آفتاب گردون احاطه شده.
‫درسته، که این طور. ‫آره، البته.
‫من تا حالا فقط به مزرعه ‫اسطوخودوس رفته م.
‫اون جنوب فرانسه بود.
‫اما گردشگر خیلی زیاد بود.
‫مطمئنم این جا خیلی ‫ساکت تره.
‫ما هم گردشگر داریم.
‫درسته، آره.
‫البته که دارین.
‫اونا...همین وران.
‫خب، گوش کن، تاکسیت ‫چند دقیقه دیگه می رسه.
‫در این مورد متأسفم، فقط ‫یه شرکت تاکسیرانی تو شهر هست.
‫اُه، نه.
‫راستش، خانواده م می تونن ‫تو رو برسونن به هتلت.
‫تو راه خونه مونه، ‫زحمتی نیست.
‫می دونی چیه، نمی خوام ‫اونا رو تو زحمت بندازم.
‫باید بگم، خیلی باحاله که ‫تو واقعا اهل این جایی،
‫انگار راهنمای تور ‫شخصی خودم رو دارم!
‫به گمونم.
‫به گمونم انتظار نداشتی ‫مجبور به راننده م بودن بشی...
‫والدینم.
‫سلام، کیت!
‫- اُه، خدای من! ‫- سلام!
‫- مامان! ‫- دلمون...
‫...خیلی برات تنگ شده بود.
‫- همه ش چند ماه شده. ‫- می دونم،
‫- فقط خیلی هیجان زده م. ‫- بابا!
‫باورم نمیشه کل هفته رو ‫قراره بمونی!
‫اشاره نکردی که یکی رو ‫داری همراهت میاری!
‫کیت هیچ وقت هیچ کس رو ‫نمیاره خونه!
‫مامان. ایشون...
‫...درو هستش، همکارمه.
‫دارم کمکش می کنم ‫یه داستان بنویسه.
‫به گمونم من دستیارشم.
‫ببخشید، وقت نداشتم که ‫پای تلفن بهت بگم.
‫دستیارش؟
‫اُه، باشه.
‫از آشناییت خوشوقتم، درو. ‫به سان فلاور ولی خوش اومدی!
‫می دونی، من یه پسرخاله ‫دور به اسم درو داشتم،
‫اون حتی نصف تو ‫خوش قیافه نبود.
‫ممنون، به گمونم!
‫من هم از آشناییتون ‫خوشوقت شدم.
‫بذار کمکت کنم اون ‫کیف رو ببری.
‫اُه، می دونین چیه؟
‫تاکسیم ممکنه هر لحظه برسه، پس...
‫اگه منتظر یکی از تاکسی های ‫لری هستی،
‫ممکنه یه هفته منتظر بمونی.
‫کجا می مونی، پسرم؟
‫خوشحال میشیم با ‫وانت ببریمت.
‫آره، ممنون، عالیه.
‫فکر کنم قراره تو ‫بورلی بمونم.
‫- آره. ‫- بورلی؟
‫اُه، نه. به هیچ وجه.
‫بابا، نه. عیبی نداره.
‫سیاتل سیتی نیوز ‫داره پولش رو میده.
‫بی معنیه، عزیزم!
‫آدم اون همه راه از ‫سیاتل نمیاد...
‫...که تو یه هتل شرکتی ‫بی روح بمونه!
‫نه وقتی این همه گزینه ‫خوشگل این جا داریم.
‫می دونی چیه؟
‫اون می تونه تو مهمون خونه ‫ما بمونه. نظرت چیه، عزیزم؟
‫اُه، البته. خوشحال میشیم ‫میزبانت باشیم.
‫پیشنهاد خیلی مهربونانه ایه.
‫نمی خوام مزاحمتون بشم، پس...
‫می بینین، درو می خواد ‫فضای خودش رو داشته باشه...
‫...و هتل شرکتی...
‫...احتمالا خیلی بیشتر با ‫سلیقه ش جوره.
‫می دونی چیه، حالا که ‫فکرش رو می کنم،
‫مهمون خونه به نظر ‫عالی میاد.
‫یعنی همون کاری که محلی ها ‫می کنن رو باید کرد دیگه، نه؟
‫باور کنین من تو هتل های ‫زیادی مونده م،
‫خیلی دلتنگشون نیستم.
‫عالیه.
‫گل گفتی.
‫- من برات می برمش. ‫- ممنون.
‫بیا، من این رو می گیرم.
‫اتفاقا ما چند سال پیش ‫مهمون خونه رو نوسازی کردیم.
‫من یه جور تم توسکانی ‫ایتالیایی بهش دادم.
‫- درسته، جو؟ ‫- درسته، عزیزم.
‫خیلی خوب، درو. ‫این ماییم.
‫و مهمون خونه یه کم جلوتر ‫تو همین مسیره.
‫- جو بهت نشون میده. ‫- عالیه.
‫خیلی ممنونم، ‫از جفتتون.
‫چه نعمتی که تو همچین ‫جای راحتی می مونم.
‫زحمتی نیست...و اگه چیزی...
‫...لازم داشتی، فقط ‫خبرمون کن...
‫...و به جو میگم یه بشقاب ‫تنقلات بعدا برات بیاره.
‫وای، باز هم ممنون.
‫کیت، صبح اول وقت ‫می بینمت.
‫فردا می بینمت.
‫بیا، بهت نشون میدم ‫کجا مستقر میشی.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫به خونه خوش اومدی.
‫بیا، بریم جات رو ‫درست کنیم.
‫چه پسر خوبیه! ‫خیلی هم خونگرمه.
‫آره اما لازم نبود تو و بابا...
‫...براش فرش قرمز ‫پهن کنین.
‫اون فقط یه همکاره و من ‫تازه دیدمش.
‫عزیزم، این ورا ما خیلی ‫به مهمون نوازیمون افتخار می کنیم.
‫تو که می دونی.
‫اون به نظر مهربون میاد و ‫اتفاقا خیلی خیلی خوش قیافه ست.
‫اون قدرا هم خوش قیافه نیست.
‫خب به هر حال، باید ‫انتظاراتت رو تنظیم کنم.
‫این جا از این خبرا نیست!
‫اون فقط یه مرد دیگه ست که ‫داره کار رویایی من رو می کنه!
‫اُه، متأسفم که خبری که ‫می خواستی بهت نرسید.
‫چی شد؟
‫خب، اون پروپوزالم رو خوند.
‫بعد داستان رو به این یارو داد.
‫من عملا التماس کردم که ‫فرصت نوشتن...
‫...این داستان رو داشته باشم، ‫اما چه می دونم.
‫اون تازه وارده و پسر یه ‫مدیرعاملی چیزیه.
‫اُه، واقعا؟ پسر صاحب اون جا؟
‫آره، که چی؟
‫اون می تونه داستان من، ‫داستان ما رو بنویسه...
‫...درباره شهرمون، میراثمون.
‫چرا اون؟
‫انگار پاتریشا پتانسیل من ‫به عنوان یه نویسنده رو نمی بینه.
‫اون فقط من رو به عنوان ‫یه پادویی چیزی می بینه.
‫تو یه پادو نیستی، تو ‫دختر خوشگل منی.
‫باید این رو به عنوان یه ‫فرصت ببینی.
‫نوبت تو هم می رسه.
‫ممنون، مامان.
‫دقیقا یکی نیستن، اما ‫می دونم درست میگی.
‫باشه، خب...این هم ‫برنامه سفر.
‫وای، برنامه سفر؟
‫واقعا لازم داریم؟
‫هر سفری برنامه سفر ‫لازم داره.
‫به علاوه، من عاشق ‫برنامه م، پس...
‫ببخشید، این چند صفحه ست؟
‫امیدوارم که این وسط یه کم ‫وقت آزاد هم برامون برنامه ریزی کرده باشی.
‫خواهش می کنم.
‫اصلا چه طور وقت کردی ‫تمام اینا رو بنویسی؟
‫آخر هفته برای همینه دیگه.
‫یادم بنداز که هیچ وقت ‫آخر هفته رو با تو نگذرونم.
‫به هر حال، گفتم با ‫خونه قدیمی دم دریاچه...
‫...الیویا شروع کنیم، ببینیم ‫از کجا اومده...
‫ببخشید، وایسا، میشه...
‫...یه قدم کوچولو به عقب برداریم؟
‫الیویا کیه و چرا داریم ‫درباره ش می نویسیم؟
‫خلاصه من رو نخوندی، مگه نه؟
‫نه.
‫خب...
‫الیویا کلاین.
‫اون در سال 1900 به ‫دنیا اومده این جا در سان فلاور...
‫وای، این یعنی حتما...
‫وایسا، چند سالشه؟
‫وای، واقعا خلاصه م رو نخوندی.
‫بالغ بر 40 ساله که ‫فوت کرده.
‫درسته، این بیشتر با ‫عقل جور در میاد.
‫باشه و چی چیِ این الیویا ‫کلاین این قدر خاصه؟
‫خب، اخیرا یکی از ‫اعضای خانواده ش...
‫...یکی از دفترهای خاطرات ‫قدیمیش رو پیدا کرده،
‫که پر از ده ها داستان از ‫کمک اون در...
‫...مسائل دِلی به آدمای ‫سراسر سان فلاوره.
‫خانواده ش واقعا چیزی ‫درباره ش نمی دونستن،
‫برای همین گفتم واقعا ‫جالب میشه که عمیق تر روش کار بشه.
‫مسائل دِلی؟
‫این اسمیه که رو «عشق» گذاشتی؟
‫به هر حال، تمام زندگیش،
‫اون یه جورایی مردم رو با هم ‫جور کرده، مثل یه دلال ازدواج.
‫و طبق این دفترای خاطرات،
‫داستان های موفق زیادی ‫وجود داشته.
‫بعضی از آدمایی که بهشون ‫کمک کرده هنوز زنده ن.
‫به نظر میاد طرفدار پر و پا قرص ‫این زنی، نه؟
‫آره، فکر می کنم با هم ‫خوب کنار میومدیم.
‫باشه، خب...نقشه چیه؟
‫خب، من پرس و جو کردم...
‫...و تونستم چند تا از ‫زوج های داخل...
‫...دفترها رو پیدا کنم، پس...
‫...برنامه چیدم که تو باهاشون ‫مصاحبه کنی،
‫و بعد گفتم بین مصاحبه ها...
‫...می تونم مناظر سان فلاور ولی رو ‫نشونت بدم.
‫این باید برای این که بتونی ‫بنویسی کافی باشه.
‫چی شده؟
‫نمی دونم.
‫فقط واقعا انتظار همچین چیزی رو نداشتم.
‫وقتی پاتریشا گفت ‫مقاله مردم پسند،
‫فکر کردم شاید این الیویا...
‫...یه کار خارق العاده کرده.
‫چی می تونه خارق العاده تر ‫از عشق باشه؟
‫کجاش خنده داشت؟
‫ببخشید، می تونی بهم ‫بگی «بدبین»،
‫اما واقعا به این چیزا باور ‫نداری که، داری؟
‫به چی باور دارم، عشق؟
‫آره، البته که دارم.
‫و وای...الحق که بدبینی.
‫دلالی ازدواج؟ ‫چه می دونم،
‫فقط مطمئن نیستم ‫به درد این کار بخورم.
‫بعضی ها برای نوشتن این ‫داستان آدم می کشتن.
‫برای من خیلی ارزش داره.
‫واقعا می خوام که ما...
‫که تو حق مطلب رو ‫ادا کنی.
‫حتما، آره.
‫خب اولین قدم چیه؟
‫باشه.
‫گفتم از خونه قدیمی الیویا ‫دم دریاچه شروع کنیم.
‫خونه دریاچه ای الیویا، باشه.
‫و چه طور بریم اون جا، تاکسی؟
‫ممکنه روزها طول بکشه.
‫نه، من یه سورپرایز ‫کوچولو آماده کرده م.
‫خیلی خوب، میشه از ‫این بالا مزارع...
‫...آفتاب گردون رو خیلی بهتر دید.
‫آره، بعضی هاشون. ‫قشنگه، مگه نه؟
‫من قبلا تو این زمین ها ‫قایم باشک بازی می کردم.
‫سان فلاور ولی ‫واقعا قشنگه.
‫آره.
‫جلوتر سمت چپ ‫یه نهر کوچیک هست،
‫یه دقیقه دیگه ازش ‫رد میشیم.
‫واقعا خوش شانسی که ‫اهل همچین...
‫...قسمت قشنگی از دنیایی.
‫ببین، کیت...
‫میشه از اول شروع کنیم؟
‫حس می کنم شروع ‫خوبی نداشتیم.
‫وقتی قهوه روت ریختم رو میگی...
‫...یا وقتی یهویی با هم ‫فرستادنمون سان فلاور ولی؟
‫به نظر میاد این مأموریت ‫واقعا برات مهمه.
‫پاتریشا گفت که تو ‫یه ربطی بهش داری.
‫بیشتر از ربط.
‫داستان ایده من بود.
‫واقعا؟
‫من حتی...
‫پس من این جا چی کار می کنم؟
‫خب، من فقط دستیار شخصی ‫پاتریشام.
‫من داستان نمی نویسم، ‫فقط...
‫...هر از چند گاهی ایده پردازی می کنم.
‫و خیلی برام عزیزه.
‫اما مهم ترین چیز برای من...
‫...اینه که حق مطلب رو برای الیویا ‫ادا کنیم و درست داستانش رو تعریف کنیم.
‫آره، موافقم.
‫من پایه م.
‫به نظرم تیم خوبی میشیم.
‫خیلی خوب، بریم.
‫این خونه الیویاست.
‫نظرت چیه؟
‫قشنگه.
‫گشت و گذار 50 سنتی ‫هم برام می ذاری؟
‫حتما! و...
‫...برای تو تخفیف وی آی پی هم داریم.
‫اُه...
‫پس هیچ کس این جا ‫زندگی نمی کنه؟
‫در حال حاضر که نه.
‫خانواده داره یه نوسازی ‫بزرگ می کنه.
‫چه خوب.
‫و خانواده شون مشکلی ‫با مأموریت ما نداره؟
‫به هیچ وجه، اجازه ‫کاملشون رو داریم.
‫اونا خیلی مشتاقن که بدونن ‫چی پیدا می کنیم.
‫باشه.
‫اُه و...اون دفتر خاطراتی که ‫درباره ش حرف می زدی رو داری؟
‫- احتمالا باید یه نگاه بهش بندازم. ‫- آره.
‫اما خونه جا گذاشتمش، ‫بعدا نشونت میدم.
‫باشه.
‫دیگه سوال نمی پرسم ‫چون می تونم ببینم...
‫...که فکر همه جاش رو کردی.
‫خب، الیویا این جا با ‫شوهرش گوردون زندگی می کرده،
‫و سه تا فرزندشون.
‫و وقتی الیویا و گوردون ‫فوت کردن،
‫خانواده تصمیم گرفت ‫خونه رو نگه داره...
‫...به عنوان یه جور خونه ‫خانوادگی دوم،
‫که بتونن از خودش و ‫مناظرش لذت ببرن.
‫آره، می تونم ببینم چرا.
‫و اینا الیویا و گوردون تو ‫روز عروسیشون هستن.
‫همین جا دم دریاچه ‫ازدواج کردن.
‫ظاهرا یه روز قشنگ ‫تابستونی بوده.
‫بی نقص.
‫همیشه فکر می کردم ‫سحرآمیز میشه.
‫آدم خاصی تو سیاتل ‫هست که باهاشی؟
‫خوشحال میشم برات ‫چند تا راهنمایی بکنمش.
‫نه.
‫فقط یه رویای کوچیکه که دارم.
‫دریاچه رو نشونت میدم.
‫عالیه.
‫وای. چه منظره ای.
‫می دونم.
‫این جا یه تیکه کوچیک ‫از بهشته.
‫یه جای بی نقص برای ‫جور کردن موذیانه مردم با هم!
‫می تونم تشخیص بدم ‫این جا برات ارزش داره.
‫خب، کیه که از این جا ‫خوشش نیاد؟
‫به علاوه، هوای حومه شهر ‫مثل غذای روحه.
‫مامانم همیشه همین رو میگه.
‫و این جا ازش زیاد هست.
‫حاضری اولین زوج رو ببینی؟
‫کاملا، بریم تو کارش.
‫سلام.
‫شما باید فردی باشین.
‫خوشحالم که حضوری ‫می بینمتون.
‫ما تلفنی حرف زدیم. ‫من کیت فرانسیسم.
‫این همکارم درو هاتنه.
‫اون درباره الیویا ‫می نویسه.
‫راستش، کیت مصاحبه مون رو ‫جلو می بره.
‫- من؟ ‫- آره.
‫من می برم.
‫عزیزم، کارمندای روزنامه این جان.
‫خیلی از دیدنتون ‫خوشوقتم.
‫ما هم از آشنایی با شما خوشوقتیم.
‫سلام، چه طوره این جا ‫تو حیاط بشینیم...
‫...و من برم برامون یه ‫شربت توت سیاه خونگی بیارم؟
‫شربت توت سیاه؟
‫بتی، داری به زبون ‫من حرف می زنی!
‫برای چی بهشون گفتی ‫من قراره مصاحبه کنم؟
‫قرار نبود من بکنم.
‫پاتریشا گفت که ‫من نویسنده م،
‫اما هیچ وقت حرفی از ‫این که...
‫...کی می تونه سوالا رو ‫بپرسه نزد.
‫بیا با هم انجامش بدیم.
‫این هم از این!
‫شربت توت سیاه تازه!
‫یه ذره به شیرینی می زنه.
‫درست مثل خودت، عزیزم.
‫اُه، بس کن، فردی!
‫چه عالی، ممنون.
‫اُه، بتی، واقعا شیرینه!
‫عالیه.
‫حالا...دوست دارین ‫چی کار کنیم؟
‫تا حالا با ما مصاحبه نکرده ن،
‫خیلی هیجان انگیزه!
‫اما یه ذره عصبی هستیم.
‫خب، اول همه، آم...
‫خیلی ممنون که با ‫ما صحبت می کنین.
‫همون طور که براتون ‫نوشتیم، داریم...
‫...بر اساس دفترای خاطرات ‫الیویا کلاین که...
‫...بچه هاش جدیدا کشف ‫کرده ن یه داستان می نویسیم.
‫اُه، الیویا خیلی معرکه بود.
‫اون دلیل اصلی اینه که ‫من و فردی امروز...
‫...این جا با هم نشستیم!
‫خب، بیشتر برام بگین که ‫چه طور الیویا رو می شناختین.
‫خب، یه دقیقه صبر کنین.
‫بتی، من باید دستور این ‫شربت توت سیاه رو بگیرم.
‫اُه، خیلی آسونه.
‫فقط یه ذره تخمیر و ‫یه عالمه شکر!
‫درسته.
‫فردی، حس می کنم اون...
‫...خیلی این طوری لوست ‫می کنه، مگه نه؟
‫کاملا.
‫بتی آشپز معرکه ای هم هست.
‫اُه، خب یادمون بندازین که ‫یه بار برای غذا برگردیم.
‫من تو نیویورک به دنیا ‫اومده م و بزرگ شده م،
‫اما خانواده م تابستون هر سال رو ‫تو سان فلاور سپری می کردن...
‫...و بتی این جا تو گل فروشی ‫محلی کار می کرد.
‫باید بهتون بگم،
‫اولین باری که چشمم تو ‫اون گل فروشی بهش خورد،
‫فکر کردم یه فرشته دیده م.
‫اُه، دست بردار، فردی.
‫خودش هم خیلی بد نبود.
‫اما اون از یه خانواده ‫خیلی مایه دار بود...
‫...و اونا فقط تابستون ها ‫این جا بودن.
‫برای همین خیلی ‫امید نداشتم.
‫اما من داشتم!
‫نمی تونستیم از هم دیگه ‫سیر بشیم.
‫سحرآمیزترین تابستون بود.
‫اما وقتی خانواده فردی ‫فهمیدن که...
‫...اون داره با من جدی میشه،
‫آخرین تابستونی شد که ‫این جا سپری کردن.
‫وقتی بهشون گفتم که ‫عاشق بتیم،
‫و می خوام یه روز باهاش ‫ازدواج کنم،
‫اونا مطمئن شدن که ‫دیگه هیچ وقت نمی بینمش.
‫من خیلی ناراحت بودم.
‫اما مامانم بهم گفت که ‫اگه تقدیرمون باشه،
‫اون نامه می نویسه.
‫من براش نامه می نوشتم.
‫چند دوجین نامه براش ‫نوشتم.
‫اما در نهایت دست برداشتم، ‫چون هیچ نامه ای در جواب نگرفتم.
‫وحشتناکه، حتما خیلی ‫سخت بوده.
‫همون موقع بود که ‫الیویا رو دیدی؟
‫دقیقا.
‫اون یه روز اومده بود به مغازه...
‫...و فورا نسبت به حال من ‫حساس شد...
‫...و ازم درباره ش پرسید.
‫من بهش کل داستان رو ‫درباره خودم و فردی...
‫...گفتم و این که چه طور ‫از وقتی رفته، یه کلمه هم ازش...
‫...خبر نگرفتم.
‫اون چی کار کرد؟
‫باورش برای من سخت بود،
‫اما بعد از این که همه چیز رو ‫براش تعریف کردم، بدون این که بدونم...
‫...خودش دست به کار شد و ‫به نیویورک سفر کرد...
‫...و با والدین فردی تماس گرفت.
‫براش کلی خرج برداشت،
‫و اون فقط من رو به عنوان ‫دختر گل فروش می شناخت.
‫خب وقتی اون اومد به ‫آپارتمانمون من اون جا بودم.
‫جلوی خانواده م، ازم پرسید...
‫...بتیِ سان فلاور رو می شناسم یا نه...
‫...و سعی کردم باهاش ‫تماس بگیرم یا نه؟
‫الیویا می دونست یه ‫کاسه ای زیر نیم کاسه ست.
‫پس بالاخره خانواده فردی رو ‫مجبور کرد که اعتراف کنن...
‫...که به پست چی باج داده بودن که ‫نامه هاش رو نفرسته...
‫...و مطمئن شه که اون هم ‫هیچ وقت نامه های من رو نمی بینه.
‫یه جوری، اونا رو راضی کرد.
‫تابستون بعدی، اونا برگشتن...
‫...و فردی من به سان فلاور برگشت.
‫و الان هم که این جاییم، ‫بالغ بر 50 سال بعد!
‫خب...
‫فکر می کنین چرا الیویا ‫این قدر درگیر شد؟
‫به نظر میاد واقعا ‫از جون و دل مایه گذاشته.
‫اُه، قطعا.
‫اون می گفت که همه لایق ‫دوست داشتن و دوست داشته شدنن.
‫اُه، ردی، گل آفتاب گردون رو ‫نشونشون بده!
‫کی می تونه با این ‫فلسفه مخالفت کنه؟
‫اون زندگی ما رو ‫عوض کرد.
‫این چیه؟
‫این هدیه عروسی الیویا به ما بود.
‫اُه، یه آفتاب گردون؟
‫می دونی، آفتاب گردون ها ‫تو سنت ها نمادِ...
‫....پایداری و خوشحالی تا ‫آخر عمر هستن.
‫هر روز بهمون یادآوری می کنه...
‫...که چه قدر خوش شانسیم که ‫هم دیگه رو پیدا کردیم...
‫...و چه قدر از الیویا ممنونیم.
‫واقعا داستان قشنگیه!
‫می دونین، راستش رو بگم،
‫به نظر من عشقی مثل عشق ‫شما ممکنه دیگه وجود نداشته باشه.
‫اُه، من خیلی درباره ش ‫مطمئن نیستم.
‫خیلی ممنون که با ما ‫صحبت کردین.
‫خواهش می کنم.
‫و ممنون برای این ‫شربت.
‫من باید این دستور رو ‫امتحان کنم.
‫اُه، پاتریشاست.
‫اُه، خب...می ذارم جواب بدی.
‫- آره. ‫- ممنون.
‫سلام، پاتریشا. ‫همه چی رو به راهه؟
‫نه واقعا، پیراهنم برای ‫مراسم خیریه امشب...
‫...هیچ وقت از خشک شویی برنگشت!
‫برنگشته.
‫اُه، خیلی متأسفم.
‫بذار بهشون زنگ بزنم و ‫ببینم چه اتفاقی افتاده.
‫باشه، من امشب لازمش دارم.
‫داستان درو در چه حاله؟
‫داره درست میشه.
‫تازه با دوست داشتنی ترین ‫زوج ممکن مصاحبه کردیم.
‫ارتباط شما دو تا چه طوره؟
‫دارم کمکش می کنم ‫کار رو انجام بده.
‫عالیه، زود برگردین.
‫باشه، خداحافظ.
‫همه چی مرتبه؟
‫اُه، آره، چیزی نیست که ‫تو کار بهش عادت نداشته باشم.
‫گاهی وقتا کار من می تونه ‫یه ذره...کسل کننده بشه.
‫اما نباید گله کنم.
‫می خوای زنگ بزنم تاکسی؟
‫خب، هوا که هنوز...
‫...خوبه. حالش رو داری ‫پیاده برگردیم؟
‫چرا که نه.
‫عالیه.
‫عجب داستانی بود، نه؟
‫آره، خیلی شیرین بود.
‫به نظر میاد واقعا ‫شانس آوردن.
‫شاید فقط شانس نبوده باشه.
‫شاید تقدیر بوده.
‫درسته، قضیه ‫نیمه گم شده! آره.
‫برای چی این قدر ‫مخالف این فکری؟
‫مخالفش نیستم، فقط...
‫فکر می کنم...چه می دونم، یه جور ‫نظم پیدا کردن تو یه خوشبختی غیرمترقبه ست!
‫شاید من خیلی عمل گرام.
‫به گمونم هستی.
‫ببین، اگه فردی و بتی ‫مقدر بود که با هم باشن،
‫بدون الیویا به هم نمی رسیدن؟
‫شاید الیویا وسیله ‫دست تقدیر بوده باشه!
‫زیرکانه بود.
‫ممنون که اون جا تو ‫شروعش کمکم کردی.
‫فکر کنم یه جورایی ‫قبل از این که...
‫...آماده شن پریدم وسط بحث.
‫نه، نه، تو خوب بودی.
‫فقط فکر می کنم ‫میشه بیشتر از مردم حرف کشید...
‫...اگه از اول بهشون ‫حس راحتی بدی.
‫اگه به چیزای کوچیک ‫اشاره کنی.
‫واقعا به نظر جواب داد.
‫ممنون.
‫خب، چند وقته که تو ‫سیاتل سیتی نیوز هستی؟
‫پنج سال.
‫وای!
‫خب قدم بعدی برات چیه؟
‫خب، روزنامه نگار تازه کار ‫هدف حرفه ای بعدیمه.
‫سعی داشتم تو کلاس های ‫آنلاین ثبت نام کنم.
‫چه طور پیش میره؟
‫وقت ندارم.
‫پاتریشا من رو 24 ساعت ‫هر روز هفته به کار می گیره.
‫خب، من بودم ناامید نمی شدم.
‫ممنون، من هم نمیشم.
‫خب تو رو نمی دونم، ‫اما من خیلی گرسنه م.
‫تو اون برنامه کوچولوت...
‫...نقشه ای برای شام داری؟
‫دارم، مامانم داره ‫شام درست می کنه.
‫- چه خوب. ‫- آره.
‫می تونم تو شهر ژوانی رو ‫پیشنهاد کنم.
‫اونا پیتزای نازک واقعا خوبی دارن.
‫اُه، آره. درسته.
‫میرم اون جا.
‫خب، امروز چه طور ‫پیش رفت؟
‫منظورم با دروئه.
‫می دونی، خیلی بد نبود.
‫اون خیلی قبلش تحقیق نکرده بود، اما...
‫...وقتی مصاحبه شروع شد، ‫واقعا کارش خوب بود.
‫چند تا چیز بهم یاد داد.
‫اون بلده با مردم دوست شه.
‫درست مثل خودت.
‫دیدی؟ این عالیه.
‫می دونستم شما دو تا مثل ‫خونه شعله ور با هم می سازین!
‫دیگه این طوریا هم نیست!
‫عزیزم، دستمال لازم داریم!
‫و یه بشقاب دیگه.
‫چرا یه بشقاب دیگه ‫می خوای؟
‫فکر کردم امشب فقط ‫قراره ما سه تا شام بخوریم؟
‫و البته درو.
‫تو درو رو دعوت کردی؟
‫البته، دیگه کجا بره ‫غذا بخوره، ژوانی؟
‫آره، دقیقا.
‫مامان، ما با هم کار می کنیم.
‫اون عملا الان رئیسمه.
‫می خوام زندگی شخصیمون رو ‫جدا نگه دارم.
‫اُه، این چه حرفیه، عزیزم،
‫ما این جا تو سان فلاور ‫این طوری نیستیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اینا برای شمان.
‫گفتم شماها به اندازه کافی ‫گل آفتاب گردون می بینین،
‫برای همین گفتم...لاله!
‫ممنون.
‫ممنون، چه باملاحظه!
‫آره، واقعا باملاحظه بود!
‫می دونستم یه نقشه ای داره!
‫دید که من دارم میرم ‫شهر و دعوتم کرد.
‫امیدوارم که ناراحت نشی ‫بهتون ملحق شده م.
‫نه، البته که نه.
‫سورپرایز قشنگیه.
‫ضمنا گفتی می خوای سان فلاور رو ‫کامل تجربه کنی.
‫آماده باش، خوراک مرغ ‫مامانم شُهره شَهره!
‫من اون جا بودم، با ‫قدمای بلند از در اومدم بیرون...
‫...با این فکر که دنیا ‫پیش رومه و بنگ!
‫کیت با 12 فنجون ‫قهوه از راه رسید...
‫...و صاف خورد به من!
‫و دقیقا همین طوری با ‫دخترتون آشنا شدم.
‫شروع یه رابطه کاری عالی!
‫نه، وحشتناک بود. ‫من احساس خیلی بدی داشتم!
‫خب، عزیزم، به نظر میاد وقار و ‫ظرافت من رو به ارث بردی.
‫ببخشید، معلم باله قبلیم ‫اگه بود مخالفت می کرد!
‫تو همیشه تو همه چیز ‫بی نقص بودی.
‫وای! مرسی مامان.
‫خوشحالم که همچین ‫احساسی داری.
‫شرط می بندم همه تون ‫داستانای خیلی خوبی از...
‫...بزرگ شدن در این جا دارین.
‫تو سان فلاور ولی ‫هیچ لحظه کسل کننده ای نیست،
‫از اینش مطمئن باش.
‫کیت قبلا هر روز تو ‫مزارع آفتاب گردون نزدیکمون...
‫...بازی می کرد.
‫تو کجا بزرگ شدی، درو؟
‫من؟
‫من یه پسر شهریم، کامل.
‫تو حومه سیاتل بزرگ شده م.
‫من، والدینم و برادر ‫بزرگم، تیم.
‫دوران کودکی واقعا ‫خوبی داشتیم.
‫بابای درو خیلی آدم مهمیه.
‫گرنت هاتن صاحب ‫سیاتل سیتی نیوزه.
‫شرکت مادر.
‫خانواده ت سال هاست که ‫صاحبشن، درسته؟
‫آره.
‫پدربزرگم اولین روزنامه ش رو...
‫...سال 47 تو اسپوکن خرید.
‫حالا خیلی بزرگ شدیم.
‫بابام بعد از فوت بابابزرگم ‫کار رو دست گرفت...
‫...و برادر بزرگترم تیم تو ‫کار املاکه.
‫پس همه چیز یه جورایی ‫میفته گردن من.
‫تو کی قصد داری کار رو ‫دست بگیری؟
‫مطمئن نیستم.
‫باید ببینیم.
‫من دوازده سال اخیر رو ‫سفرنامه نویسی کرده م.
‫یه جورایی فراخوان رو شنیدم...
‫...که باید بیشتر درگیر کارهای ‫خانوادگی بشم،
‫برای همین این جام.
‫سفرنامه نویس؟
‫به نظر زندگی هیجان انگیزی میاد.
‫مرد دنیا.
‫اما برای پسر یه تاجر ‫شغل جالبیه.
‫خیلی شبیه اون دنیای ‫عصا قورت داده ای که انتظار داشتم نیست.
‫آره، خب، من همیشه مسیرهای ‫کمتر پیموده شده رو می رفتم.
‫اما حالا که این جام.
‫خب...اولین روز کامل ‫در سان فلاور ولی.
‫حکم چیست؟
‫خب، بذارین ببینم.
‫کالسکه ای که با اسب ‫کشیده میشه،
‫زوج سالخورده بانمکی که ‫هنوز پاک عاشق همن.
‫کلی آفتاب گردون.
‫در نهایت هم بهترین خوراک ‫مرغی که تا حالا چشیده م.
‫به نظر من که شروع ‫خیلی خوبی داشتیم.
‫هوای حومه شهر ‫غذای روحه.
‫باید بگم موافقم.
‫و با همین حرف، من ‫دیگه رفع زحمت می کنم.
‫باشه.
‫باز هم خیلی ممنون، ‫خانم فرانسیس،
‫برای این غذای محشر.
‫لطفا، لیندا صدام کن،
‫و خیلی ممنون برای ‫گل ها.
‫آره، باید از مادرم تشکر ‫کنم که درست تربیتم کرده.
‫- شب خوش. ‫- شب خوش.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، درو.
‫خوش قیافه و نجیب.
‫مامان، بس می کنی؟
‫سلام.
‫آه...به نظر برای رفتن ‫آماده نیستی.
‫نیستم، همین الان از ‫حموم اومدم بیرون.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫وای، چه خوب شدی.
‫ممنون!
‫فکر نمی کردم به این زودی ‫هم رو ببینیم.
‫خب، اگه برنامه سفر مطمئنت رو ‫چک کرده بودی،
‫می دونستی که الان ‫با هم قرار داریم.
‫که این طور. باز هم ‫مقصرم، آره.
‫می خوای بیای تو؟ فقط ‫چند دقیقه طول می کشه.
‫اُه، لازم نیست. بیرون ‫منتظر می مونم.
‫حتما.
‫دفترهای خاطرات رو ‫با خودم آوردم.
‫گفتم می تونیم یه پیک نیک ‫کوچولو بگیریم...
‫...و بخونیمشون.
‫خوندن نوشته های قدیمی رو ‫خیلی جذاب تر می کنه!
‫به نظر خوب میاد، ‫کجا میریم؟
‫یه جایی کنار دریاچه ‫اصلی هست که عاشقشم.
‫همیشه خیلی ساکته.
‫من بهش میگم پاتوق فکرم.
‫عالیه.
‫اُه...و با دوچرخه ‫میریم اون جا.
‫درسته.
‫عاشقش میشی.
‫یادم رفته بودم چه قدر ‫دلم برای این تنگ میشه.
‫نسیم حومه شهر و آفتاب ‫روی پشتمون.
‫هیچی شبیهش نیست.
‫آره، خوبه.
‫بی خیال، درو. سخت نگیر و ‫از سواری لذت ببر!
‫من خوبم، مرسی.
‫فقط خیلی وقته دوچرخه ‫سوار نشده م.
‫وایسا، چی؟
‫تو یه سفرنامه نویس بودی!
‫منظورت چیه؟
‫هر از چند گاهی ‫نمی پریدی رو دوچرخه؟
‫نه واقعا، نه.
‫اما یه بار تو تایلند ‫سوار توک توک شدم.
‫اما اون...همون کافی بود که ‫یه عمر بترسم.
‫غیر از اون، همه ش ‫هواپیما و اتوبوس بود.
‫باز هم به نظر هیجان انگیز میاد.
‫آره.
‫خب، این انبار غله...
‫...در واقع یه جورایی داستان ‫غم انگیزی داره.
‫الان فقط یه انبار غله بزرگه،
‫اما قبلا مرکز جوانان بود.
‫جاش عالیه.
‫چه جور مرکز جوانانی بود؟
‫فقط یه جایی که بچه ها ‫با همه جور پیشینه ای...
‫...می تونستن بیان و با هم ‫معاشرت کنن.
‫می دونم باورش سخته،
‫اما اوضاع تو سان فلاور ‫برای همه خوب نیست.
‫بعضی از بچه های محلی ‫بهشون سخت تر گذشته...
‫...و این جا یه ناجی واقعی ‫براشون بود.
‫داوطلب هایی داشتن که ‫همه جور برنامه ای اداره می کردن.
‫فعالیت ها و ورزش ها و ‫قایقرانی رو دریاچه.
‫همه جور چیزی.
‫حتی از سراسر جهان...
‫...سخنران های انگیزشی ‫دعوت می کردن.
‫کارآفرین ها، دانشمندها، ‫همه جور.
‫برای این که بهشون ‫انگیزه بدن...
‫...که می تونن هر کسی می خوان باشن.
‫به نظر واقعا خوب میاد.
‫دقیقا.
‫آره، من هم چند باری ‫این جا داوطلب شدم.
‫خیلی لذت بخش بود.
‫خب چه اتفاقی براش افتاد؟
‫سرمایه ش تموم شد.
‫حیف شد.
‫واقعا یه نفر باید ‫احیاش کنه.
‫یالا، بیا بریم.
‫پیک نیک منتظر ‫هیچ کس نمی مونه!
‫باشه، آقای بدبین.
‫باید خودت رو آماده کنی.
‫اینا یه سری گلچین از ‫دفترهای الیویا هستن.
‫لطفا در نظر داشته باش...
‫...که ممکنه محتوای عاشقانه و ‫احساساتی داشته باشن.
‫باشه.
‫فکر کنم می تونم ‫از پسش بر بیام.
‫«من از رسوندن فردی و ‫بتی به هم...
‫...احساس شادی غیرمنتظره ای کردم.
‫می دونستم که غرایزم ‫درستن.
‫هر دوی اونا آدمایی هستن که ‫لایق هم دیگه ن.
‫یه لحظه مطمئن نبودم که ‫بتونم به بتی بیچاره کمک کنم.
‫اما می دونستم که باید ‫تلاشم رو بکنم.
‫و نمی تونم وانمود کنم که از ‫ماجراجوییم در نیویورک لذت نبردم.
‫و صورت فردی وقتی من رو دید،
‫یه آدم 80 و خرده ای ساله که ‫دم در خونه ش پیداش شده بود.
‫همه چیز ارزش دیدن ‫رسیدنشون به هم رو داشت.
‫و وقتی داشتم تا خونه،
‫بازو به بازوی عشق زندگیم، ‫گوردون، قدم می زدم،
‫یه درخشش درونی ‫گرم رو احساس کردم...
‫...با این دانش که حالا ‫تو دنیا...
‫...دو قلب تنها کمتر شده.»
‫چه قشنگ.
‫باشه.
‫فکر می کنم یه خوبش رو داریم.
‫«عشق می تونه یه چیز ترسناک و ‫دلهره آور باشه و زندگی رو متحول کنه.
‫همه از اول این قدری ‫شجاع نیستن که...
‫...از پس چیزی با این قدرت ‫بر بیان.
‫اما اگه بتونی تو اون ‫طوفان دووم بیاری،
‫و به خودت اجازه دیده شدن و ‫آسیب پذیر بودن بدی،
‫هیچ احساسی شبیهش نیست.
‫نیمه گمشده یکی از اسامیشه.
‫اما ظاهرا این حق مطلب رو ‫ادا نمی کنه.
‫تقسیم کردن صبح هاست،
‫تمیزکاری بعد از مهمونی شام با هم،
‫کنار هم بودن جلوی تلویزیون،
‫این که واقعا نفر دیگه ‫آدم رو بفهمه.
‫داشتن یه دوست واقعی ‫برای حرف زدن باهاشه.
‫همراهی که کمک کنه و ‫از آزمون ها و...
‫...مصائب زندگی حفظت کنه.
‫دوست داشتن و دوست ‫داشته شدن بزرگترین ماجراجوییه.
‫همه لایقشیم.»
‫واقعا همه ش رو ‫باور داشت، نه؟
‫آره.
‫می دونی، خانواده الیویا ‫به من گفتن که...
‫...والدینش می خواستن اون ‫با پسر شهردار ازدواج کنه.
‫اما اون به ندای قلبش گوش ‫داد و به جاش با گوردون ازدواج کرد.
‫با این که اون مناسب نبود،
‫اون بود که واقعا خوشحالش می کرد.
‫حتما خیلی سخت بوده.
‫فکر می کنم بعد از ‫این اتفاق،
‫تمام تلاشش رو کرد که از ‫چنین شرایطی جلوگیری کنه.
‫این که مردم به نیمه ‫گمشده شون نرسن.
‫آفرین بهش!
‫اما تکلیف من هنوز ‫مشخص نیست.
‫اولا، درباره این که تو ‫عشق کمک کنه مطمئن نیستم.
‫دوما، قانع نشده م که...
‫...فقط یه نفر اون بیرون ‫برای هر کسی باشه.
‫یعنی، این فکر یه ذره ‫دلهره آور نیست؟
‫اگه هیچ وقت پیداش نکنی چی؟
‫به نظر من سرنوشت ‫نیمه گمشده آدم رو میاره پیشش.
‫حس می کنم برای ‫والدینم این کار رو کرد.
‫شاید تو هم همچین حسی ‫درباره والدینت داشته باشی.
‫چی داری می نویسی؟
‫اُه، هیچی.
‫فقط هر از چند گاهی ‫یادداشت برمیدارم.
‫من خیلی می نویسم.
‫اما باید تو اوقات فراغتم ‫انجامش بدم.
‫چون پاتریشا خیلی سرم رو ‫شلوغ نگه می داره...
‫میتونم یه کم از نوشته هات رو بخونم؟
‫نمی دونم.
‫مطمئن نیستم که تعریفی داشته باشن.
‫باشه.
‫خب، یعنی، اگه نظرت رو ‫عوض کردی،
‫فقط بدون خوشحال میشم.
‫ممنون.
‫باشه.
‫خب، می بینی...این جا...
‫جنیفر و مایکل؟
‫اونا یه فروشگاه کیک سفارشی ‫تو شهر دارن.
‫تو سان فلاور هر کی عروسی،
‫تولد، مهمونی افشای ‫جنسیت بچه و هر چی فکرش رو بکنی...
‫...می گیره، میره سراغ ‫اونا و اونا می پزنش.
‫به گمونم اگه اون موقع ‫الیویا رو...
‫...می شناختن، مدتی میشه ‫دستشون تو کاره.
‫آره، سال های سال.
‫همیشه یکی از کیک های ‫شیک اونا رو می خواستم،
‫اما مامانم رو دیدی دیگه،
‫خونه ما یا همه چی ‫خونگی بود یا هیچی.
‫اُه، می تونم کمکتون کنم؟
‫سلام، من کیت فرانسیسم.
‫تلفنی صحبت کردیم.
‫کیت، به قنادی ‫سانی اسمایلز خوش اومدی.
‫منتظرتون بودیم.
‫نمی دونم چه طور قبلا ‫گذرمون به هم نیفتاده.
‫می دونم!
‫من بیشتر بزرگسالیم رو ‫تو سیاتل سپری کرده م،
‫پس فکر می کنم واسه همینه.
‫اما خوشحالم که الان ‫می بینمتون.
‫این دروست، اون داره ‫مقاله رو می نویسه...
‫...و من هم...
‫نویسنده همکارمه، جفتمون ‫روزنامه نگاریم.
‫واقعا از آشناییتون ‫خوشوقت شدم.
‫همچنین.
‫مایکل زود برمیگرده، باید ‫یه سفارش رو تحویل می داد.
‫ممنون که این همه راه اومدین.
‫می دونین، باید بهتون بگم،
‫ما خیلی هیجان زده شدیم که ‫شنیدیم الیویا...
‫...این طور داره بزرگداشت میشه.
‫همه چیز رو مدیونشیم.
‫خب، به نظر میاد ‫تم اصلیمون همینه.
‫البته!
‫خیلی خوب، شما دو تا ‫پیشبند بپوشین!
‫پیشبند؟
‫پیشبند لازممون میشه؟
‫برنامه سفر؟
‫درسته، این بار چیه؟
‫گفتم می تونیم کاپ کیک های ‫مخصوص آفتاب گردونیمون رو بپزیم.
‫خوشگل و آسونه.
‫با طعم وانیل و روکش کرم کره.
‫عالیه.
‫به نظر معرکه میاد.
‫این هم از این.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خب، بالغ بر 40 سال پیش بود.
‫پیش جفتتون اعتراف می کنم،
‫هنوز هم حس می کنم تو ‫این داستان احمقه منم.
‫اُه، به هیچ وجه، عزیزم.
‫راستش من و مایکل ‫از بچگی...
‫...هم دیگه رو می شناسیم.
‫با هم بزرگ شدیم.
‫اون تو مزرعه کناریمون ‫زندگی می کرد.
‫ما از ساختن خونه درختی ‫با هم رسیدیم به...
‫...ساختن پروژه های علمی با هم.
‫غالبا اون من رو کمک می کرد.
‫و پسر من چه قدر ‫کمک لازم داشتم.
‫اُه، بی خیال، مایکل.
‫اما خلاصه ش میشه ما ‫جدانشدنی بودیم.
‫و وقتی یه ذره بزرگتر شدیم،
‫کم کم احساس کردیم ‫بیشتر از دوستیه.
‫حداقل من این طور ‫فکر می کردم!
‫نه، من هم دقیقا همین ‫احساس رو داشتم.
‫فقط بیان کردنش برام ‫سخت بود...
‫...و نمی دونستم اون هم ‫همچین حسی داره.
‫بعد جشن آخر سال رسید.
‫اُه، جشن آخر سال، بهترین و ‫بدترین بخش دبیرستان.
‫مایکل از این تیکه ش ‫متنفره.
‫من ازش نخواستم بریم.
‫به جشن؟ واقعا؟
‫کاملا گند بالا آوردم.
‫مطمئن بودم که جنی ‫دعوت یه دوست رو...
‫...قبول نمی کنه.
‫اما من از طرف دیگه، ‫خیلی ناراحت بودم.
‫در نهایت با استوارت ‫دریتون رفتم.
‫که البته آدم خوبی بود، ‫اما مایکل نبود.
‫و همین.
‫منظورتون چیه که همین؟
‫هیچ وقت درباره این که ‫چه قدر ناامید شده بودین حرف نزدین؟
‫بدتر از اون.
‫من هیچ کار نکردم.
‫و ما یه سال اصلا حرف نزدیم.
‫فکر می کردم جنی با ‫استوارت خوشحاله.
‫نمی خواستم بینشون ‫قرار بگیرم.
‫و حدس می زنم اون موقع ‫بود که الیویا وارد شد؟
‫درست به موقع.
‫من بعد از مدرسه تو ‫رستوران محلی کار می کردم...
‫...که جنی و استوارت یه ‫روز اومدن و...
‫...میلک شیک سفارش دادن.
‫من و استوارت اون موقع ‫رابطه باثباتی داشتیم،
‫اما من هنوز به مایکل ‫امید داشتم.
‫همه چیز خیلی ضایع بود.
‫من دیدم که با هم رفتن،
‫شونه به شونه...که الیویا ‫اومد دم پیشخوان.
‫در اون مقطع اصلا ‫نمی دونستم کیه...
‫...و اون گفت، «تو عاشق اون ‫دختره ای، مگه نه؟»
‫همین طوری می دونست.
‫و در اون لحظه بود که...
‫...متوجه شدم کاملا درست میگه.
‫من عاشق جنی بودم،
‫اما هیچ کس تا حالا این طوری ‫به روم نیاورده بودش.
‫دلم شکسته بود.
‫حس کردم خرابش کردم.
‫اما الیویا این طور ‫فکر نمی کرد.
‫نه، اون بود که من رو ‫قانع کرد که...
‫...بیام دنبالت و بهم اعتماد به نفس ‫انجامش رو داد.
‫بهم گفت که من باید یه ‫حرکت بزرگ بزنم...
‫...و حتی اون طوری هم ‫هیچ چیز تضمینی نبود.
‫خب، نقشه چی بود؟
‫آره، ما رو تو خماریش نذارین!
‫الیویا ازم پرسید چیز ‫محبوب جنی چیه.
‫آسون بود، کاپ کیک!
‫پس الیویا من رو به ‫آشپزخونه ش دعوت کرد...
‫...و همون جا خودش کمکم کرد...
‫...احتمالا صد تایی از اونا بپزم!
‫هیچ کدوم به خوشگلی ‫اینا شده بودن؟
‫مال من خیلی از این ‫خوشگل تر نبودن.
‫اما الیویا درستشون کرد...
‫...و بردمشون دم درخت ‫مخصوصمون،
‫کنار نهر سان فلاور،
‫و از جنی خواستم دم غروب ‫بیاد اون جا دیدنم.
‫از دعوتش خیلی غافلگیر ‫شده بودم.
‫اصلا نمی دونستم که ‫چی تو فکرشه.
‫اما با هیجان رفتم.
‫و اول که رسیدم،
‫دیدم اون جا ایستاده،
‫و داشت مثل یه توله سگ ‫کوچولو بهم لبخند می زد.
‫بعد دیدمش.
‫کاپ کیک ها؟
‫یه جورایی لوس بود،
‫اما من طوری چیده بودمشون که ‫بنویسن: «مال من میشی؟»
‫و؟
‫و بی نقص بود.
‫بهم گفت که همیشه ‫من بودم.
‫همیشه و تا ابد.
‫و بعد کنار هم موندیم و ‫من یک ریز گریه کردم.
‫من هم گریه کردم.
‫بالاخره دختر رویاهام رو داشتم.
‫باید بپرسم...
‫اون گل آفتاب گردون رو ‫الیویا بهتون داد؟
‫قطعا همین طوره!
‫برای یه شهر کوچیک ‫بدک نیست، درسته؟
‫این خیلی خوبه.
‫از بعضی از بهترینای ‫سیاتل بهتره.
‫مگه نه؟
‫خب، یه روز دیگه ‫عشق و عاشقی گذشت...
‫...و تو هنوز فرار نکردی.
‫نه.
‫من عاشق جنی و مایکل شدم.
‫و می دونی چیه؟ ‫فکر می کنم درست میگی.
‫الیویا فقط یه نخود هر آش ‫یا همچین چیزی نبود.
‫ظاهرا واقعا اهمیت می داده.
‫مقاله خیلی خوبی میشه.
‫ببخشید...
‫پاتریشاست.
‫لازم داره 50 تا شمع ‫براش سفارش بدم.
‫حتی نمی پرسم چرا.
‫فهمیدم.
‫در این مورد متأسفم.
‫نه.
‫همیشه در خدمتشی؟
‫اُه، من قبل از پنجمین ‫تولد دخترش...
‫...دو روز کامل نخوابیدم.
‫تم تک شاخ!
‫که این طور.
‫خب، ببین، داشتم ‫فکر می کردم.
‫عجیبه که این همه وقت ‫با هم می گذرونیم...
‫...و تنها چیزی که درباره ت ‫می دونم، زندگیت تو سیتی نیوزه...
‫...و رویای نویسنده شدنت.
‫پس...می دونی، حالا ‫همکار همیم.
‫کی می دونه تا کی ‫پیش هم گیر کردیم؟
‫خیلی خوب.
‫خب...سوال سرعتی.
‫من سه تا سوال دارم، ‫تو هم همین طور.
‫باشه.
‫بپرس.
‫چه طور و چرا تونستی...
‫...این همه مدت دستیار ‫پاتریشا بمونی؟
‫برای چی همچین چیزی ‫می پرسی؟
‫یعنی...به نظر نمیاد آسون گیرترین ‫رئیس دنیا باشه.
‫و سوال منه، پس...
‫باشه، آم...
‫وقتی من رو زیر بال و ‫پرش گرفت،
‫گفت اگه خیلی سخت ‫کار کنم،
‫تو نوشتن کمکم می کنه.
‫پس به گمونم فقط منتظرم ‫اون روز برسه.
‫باشه، نوبت توئه.
‫دقیقا قبل از ملحق شدن به ‫روزنامه چی کار می کردی؟
‫خب، خودت می دونی که ‫من یه سفرنامه نویس بودم.
‫یه وبلاگ و یه دوربین ‫داغون داشتم...
‫...و از این کشور به اون ‫کشور می رفتم.
‫اروپا، آسیای جنوب شرق، ‫هر چی که بگی.
‫دلت براش تنگ شده؟ ‫برای سفر؟
‫همم، سوال خوبیه.
‫فکر کردم میشه.
‫اما فکر کنم کم کم ‫داره از این ور و اون ور...
‫...نرفتن خوشم میاد.
‫باشه، خب این یکی جزو...
‫...سوالای رسمیم حساب نیست، باشه؟
‫باشه.
‫چیِ روزنامه نگاری رو ‫دوست داری؟
‫آدما.
‫ملاقات باهاشون،
‫واقعا دیدنشون.
‫و بعد درباره شون به ‫کل دنیا گفتن.
‫باشه، طعم محبوبت ‫تو بستنی؟
‫خب، این که راحته، ‫بیسکوئیت و خامه.
‫چی؟
‫نه، بهترینش شکلات ‫نعنایی تیکه ایه.
‫من به همه میگم...
‫اون دومین طعم محبوبمه، ‫پس امتیازش رو بهت میدم.
‫شهر یا حومه؟
‫معمولا میگم شهر اما...
‫نمی دونم، شاید تو ‫نظرم رو عوض کنی.
‫قهرمانت کیه؟
‫مامانم.
‫همیشه چیزای درست رو ‫اولویت قرار میده.
‫باشه، آخرین سوال رسمی، ‫پس بهتره خوب ازش استفاده کنی.
‫اُه.
‫چرا این قدر درباره ‫عشق بدبینی؟
‫وای!
‫اصلا رحم نکردی، ها؟
‫فقط صداقت!
‫به خاطر والدینم.
‫متأسفم، ازدواج بدی داشتن؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫اتفاقا برعکسش، اونا ‫یه زوج بی نقص بودن.
‫مامانم می گفت چه قدر خوش شانسه که ‫با نیمه گمشده ش ازدواج کرده.
‫اون...اون یکی دو سال ‫پیش فوت کرد.
‫اُه، من...
‫درو، خیلی متأسفم. ‫اصلا نمی دونستم.
‫ممنون.
‫یعنی، خیلی دردناک بود و ‫هر روز دلتنگشم.
‫اما حالا فقط سعی می کنیم ‫یاد اوقات خوبمون باشیم.
‫و بابام...اون...
‫یه ذره با پر کردن اون ‫جای خالی مشکل داشته.
‫به گمونم 35 سال ازدواج ‫همین کار رو می کنه دیگه.
‫به نظر میاد عاشق هم بودن.
‫بودن.
‫و نمی دونم دلم بخواد هیچ وقت ‫اون طور آسیب پذیر باشم یا نه.
‫یعنی تمام داستانایی که شنیدیم،
‫خیلی عاشقانه ن، اما...
‫...اون همه فراز و نشیبی که ‫همراه عاشق بودن میاد؟
‫فکر کنم می تونم بدون اونا ‫یه زندگی کاملا شاد داشته باشم.
‫تا حالا کسی تو زندگیت ‫بوده که نزدیک به اون مفهوم باشه؟
‫راستش نه.
‫یعنی نه واقعا.
‫بعضی ها بودن، اما...
‫کس خاصی نبوده.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫صورت حساب، لطفا.
‫باید از این جا بریم...
‫...و یه کم بستنی شکلات ‫نعنایی تیکه ای برات پیدا کنیم.
‫یا حتی بهتر، بیسکوئیت و خامه.
‫باشه.
‫سلام!
‫فقط داشتم از دیروز ‫یه سری یادداشت برمیداشتم.
‫چند تا فایل صوتی از خانواده ‫الیویا ضبط کردم،
‫برات نوشتمشون.
‫ممنون که این همه کار ‫اضافی کردی.
‫می تونم یه پیشنهاد ‫عجیب بدم؟
‫بگو.
‫خیلی عجیب و غریبه.
‫نمی دونم بتونی از پسش ‫بر بیای یا نه، اما...
‫امتحانم کن.
‫نظرت چیه که برنامه سفر رو ‫بذاریم کنار...
‫...و صبح رو مرخصی بگیریم؟
‫صبح رو مرخصی بگیریم؟
‫نمی دونم وقت براش ‫داشته باشیم یا نه.
‫نباید این مقاله رو بنویسی؟
‫نه، ما تحت کنترل داریمش.
‫ما تحت کنترل داریمش؟
‫حس می کنم یکیمون داره.
‫بی خیال، می خوام شهر رو ‫از زاویه دید تو ببینم،
‫یه دختر که اهل همین جاست.
‫واقعا؟
‫واقعا.
‫باشه، بیا بریم تو کارش.
‫عالیه.
‫باشه، خب، رسمی شد.
‫من تو موش و چکش ‫افتضاحم.
‫فکر کن کل زندگیم ‫روحم هم خبر نداشت.
‫اما یه خرس تدی بردی.
‫که یه جورایی بالاترین افتخار ‫تو دنیای شهر بازیه.
‫قطعا اون مثل یه ماهی قرمزی چیزیه.
‫اما قبول می کنم.
‫پس این پاتوق نوجوونیات بود، ها؟
‫آره!
‫ما عملا هر آخر هفته ‫میومدیم این جا.
‫کار زیادی تو شهر نبود که بکنیم، ‫اما همیشه بهمون کلی خوش می گذشت.
‫و روز مرخصیت چه طور ‫بهت می گذره؟
‫دارم خوش می گذرونم!
‫اُه، خوش گذرونی برنامه ریزی نشده؟
‫اگه پاتریشا می تونست...
‫...من رو ببینه، مطمئنم ‫یه ریزه می ترسید.
‫من معمولا آدمی نیستم که ‫از برنامه خارج شم.
‫آره، یه جورایی متوجه شدم.
‫اما یعنی...اگه یه چیز باشه...
‫...که این چند سال اخیر ‫بهم یاد داده باشن،
‫اینه که زندگی بدون برنامه ‫خیلی هم بد نیست.
‫حتی اگه نتیجه همیشه ‫چیزی که انتظارش رو داری نباشه.
‫خارج شدن از مسیر خیلی ‫حرفا برای زدن داره.
‫می تونه...
‫می تونه به چیزای معرکه ای ‫منتهی بشه.
‫بشینیم؟
‫آره.
‫خب، صادقانه جوابم رو بده.
‫روزنامه نگاری کاریه که ‫واقعا می خوای بکنی؟
‫وای، آه...
‫خب، من عاشق داستانای مردمم.
‫یعنی از نظر من ‫هیچی بهتر از...
‫...دیدن یه نفر با یه پیشینه ‫کاملا متفاوت و زندگی...
‫...کاملا متفاوت با خودم نیست.
‫همیشه آدم رو سورپرایز می کنن.
‫و همه یه درس ارزشمندی ‫برای دادن دارن.
‫آره، موافقم.
‫اما این درست جواب ‫سوالم رو نمیده.
‫تو سیاتل سیتی نیوز ‫خوشحال خواهی بود؟
‫وقتی بابات از نظر ‫فنی رئیسته؟
‫قبول دارم که همیشه ‫برنامه م نبوده.
‫اما تو دوست داری از ‫برنامه خارج شی.
‫اُه، باشه. زرنگ.
‫یه مدت پیش تو هند بودم.
‫داشتم یه مقاله برای یه ‫مجله خارجی خفن که اون جا...
‫...داشتن می نوشتم درباره ‫یه زن محلی که...
‫...یه یتیم خونه راه انداخته بود.
‫- چه خوب. ‫- آره.
‫آره، فقط...کاملا الهام بخش بود...
‫...و تو ذهنم موند.
‫و فکر کردم...می دونی چیه؟
‫فکر کنم وقتشه که ‫برم خونه...
‫...و شاید سعی کنم یه جوری ‫به جامعه خودم کمک کنم.
‫برای همین می خواستم ‫به سیاتل برگردم...
‫...و یه مؤسسه غیرانتفاعی ‫راه بندازم.
‫واقعا، چه جورش؟
‫هنوز تصمیم نگرفته م.
‫فقط می دونستم که با ‫چنین پیشینه ثروتمندی،
‫می خواستم یه چیزی راه بندازم که ‫به کسانی که کمتر شانس داشته ن کمک کنم.
‫کاملا، شگفت انگیزه.
‫پس چرا انجامش ندادی؟
‫وقتی مامانم مریض شد ‫اوضاع یه جورایی عوض شد.
‫اولویت هام عوض شدن و...
‫بابام واقعا به من و برادرم ‫نیاز داست.
‫همیشه می خواست در یه مقطعی ‫به شرکت ملحق شیم.
‫یعنی، ما صاحب دو تا از ‫بزرگترین روزنامه های شهریم.
‫فکر می کنم یه جورایی می خواد ‫به زودی جاش رو بگیرم.
‫این هم معرکه ست، فقط ‫از یه لحاظ کاملا متفاوت.
‫آره، می دونی...
‫الزامیه.
‫اما باید بپرسم.
‫اگه قرار باشه از بالا ‫کنترل شرکت رو دست بگیری،
‫برای چی داری مقالات ‫کوچیک این طوری می نویسی؟
‫دقیقا، نه؟
‫به گمونم بابام می خواد ‫این طوری...
‫...تعهدم رو چک کنه؟
‫وقتی سفرنامه نویس بودم،
‫این قدر سریع از این شاخه ‫به اون شاخه می پریدم،
‫از این کشور به اون کشور که ‫فکر کنم فقط می خواد بدونه...
‫...که می تونم یه چیزی رو ‫کامل کنم و ثابت بمونم.
‫می تونم درکش کنم.
‫آره.
‫ضمنا، من مطمئنم به ‫پاتریشا گفته...
‫...که مأموریتی رو بهم بده که ‫اصلا بهم نمی خوره.
‫صرفا برای یه سیخونک اضافی کوچیک.
‫همه ش بد نبوده که، بوده؟
‫از برنامه خارج شدن ‫می تونه یه ماجراجویی باشه.
‫و تا حالاش که ماجرای ‫خوبی بوده.
‫باشه، یه ایده عجیب.
‫باز هم؟
‫بیا یه جشن بزرگ ‫ترتیب بدیم.
‫منظورت چیه؟
‫درست همین جا تو شهر.
‫جشن عشق سان فلاور ولی.
‫که همه مردم بتونن تمام ‫کارای خوبی که...
‫...الیویا برای بقیه کرده ببینن.
‫ببخشید، فکر نمی کنم ‫درست حرفت رو شنیده باشم.
‫درو هاتن می خواد یه جشن ‫برای بزرگداشت عشق بگیره؟
‫جدی میگم، خب؟
‫می تونیم بازی داشته باشیم و ‫البته، کلی غذا.
‫هر کی که الیویا می شناخته رو ‫دعوت می کنیم...
‫...و هر کس دیگه که بخواد بیاد.
‫اون وقت همه می تونن ‫داستاناشون رو تعریف کنن. باحال میشه!
‫نمی دونم...
‫یعنی اول باید از خانواده ‫الیویا بپرسم که...
‫...مشکلی دارن یا نه.
‫آره.
‫خب، بیا با هم بریم ‫ازشون بپرسیم.
‫چیه؟ نه؟
‫فکر کردم از این فکر ‫خوشت میاد.
‫میاد.
‫فقط...چه می دونم.
‫بیا امتحانش کنیم.
‫آره.
‫کلی کار اضافه بر ‫سازمان میشه.
‫آره، باشه، حتما.
‫فکر می کنم ما مرخصی ‫کافی داشتیم.
‫بهتره بریم وگرنه برای ‫قرار بعدیمون دیرمون میشه.
‫درسته. باشه، بریم.
‫این جا خونه دین ریچارده.
‫اون زنش رو بعد از 44 سال ‫ازدواج چند سال پیش از دست داده،
‫پس حالا خودش مزرعه رو ‫اداره می کنه.
‫اون تبلیغم رو دید و بی تاب بود که ‫درباره الیویا باهامون صحبت کنه.
‫و اون این جا تو یه مزرعه ‫آفتاب گردون واقعی زندگی می کنه؟
‫اوهوم.
‫نسل هاست که تو این ‫خانواده ست.
‫عالیه، مگه نه؟
‫کاملا.
‫شماها باید دو تا خبرنگار ‫سیاتلی باشین.
‫بله، سلام.
‫من کیت فرانسیسم و این ‫درو هاتنه.
‫به مزارع آفتاب گردون ‫خوش اومدین.
‫منتظرتون بودم.
‫ببخشید که این قدر کثیفم، ‫تمام صبح باغبونی می کردم.
‫به هیچ وجه، از آشناییت ‫بسیار خوشوقتیم، دین.
‫آره، عجب جایی این جا داری.
‫خب، خیلی ممنون.
‫خب، چه طوره قبل از حرف زدن ‫یه گشت کوچیک با راهنما برید؟
‫بله، لطفا. عالی میشه!
‫خیلی خوب.
‫این جدیدترین داوطلبمون تساست.
‫دوست قدیمیمه، اخیرا تو شهر ‫به هم برخورد کردیم.
‫می خواست کمک کنه ‫پس این جاست!
‫- سلام. ‫- از آشناییت خوشوقتم، تسا.
‫بیاین، گل های قشنگمون رو ‫نشونتون میدم.
‫وای، چه قدر منظم.
‫به زودی خودت برنامه ‫سفر می نویسی.
‫باشه، بیا به این زودی ‫جوگیر نشیم، خب؟
‫دلم خیلی برای جین ‫خوشگلم تنگ میشه.
‫اون زن فوق العاده ای بود.
‫مطمئنم که بوده.
‫راستش تو قطار هم دیگه رو دیدیم.
‫تو یه سفر با قطار؟ ‫چه عاشقانه!
‫اون تو راه ویسکانسین بود...
‫...و من داشتم به سان فلاور ‫برمیگشتم.
‫تو یه واگن کنار هم نشسته بودیم،
‫اما هیچ کدوممون ‫هیچی نگفتیم.
‫تو سکوت کامل مدت ‫مدیدی سوار بودیم.
‫من برای شروع به حرف زدن ‫با اون زیادی خجالتی بودم،
‫اما یهو، قطار یه تکون خورد...
‫...و اون چایش رو همه جام ریخت.
‫می دونی، من شنیده م که...
‫...از این اتفاقا بیفته، دین.
‫اما بهم بگو، فکر نمی کنی ‫شاید عمدا انجامش داده باشه...
‫...که توجهت رو جلب کنه؟
‫آم، ببخشید.
‫مطمئنم که یه تصادف ‫کاملا معصومانه بوده.
‫نمی دونم، شاید یه ذره ‫از جفتش بوده باشه.
‫اما همین باعث شروع ‫مکالمه شد...
‫...و وقتی ادامه دادیم، ‫دیگه نمیشد ساکتمون کرد.
‫وقتی بهش نگاه کردم ‫فکر کردم که...
‫...خودشه، بقیه عمرمون ‫قراره همین طوری باشیم.
‫نیمه گمشده؟
‫اُه، قطعا.
‫وقتی به ایستگاهش رسیدیم،
‫آدرس و شماره تلفنش رو ‫روی یه دستمال نوشت...
‫...و دادش به من.
‫با هم تماس گرفتین؟
‫اُه، به این سادگی ها نبود.
‫وقتی این جا از قطار ‫پیاده شدم،
‫اون دستمال رو گرفته بودم اما ‫یه باد وزید و...
‫...انداختش روی ریل. ‫رفته بود.
‫همون جا ایستادم، داغون، ‫انگار تا ابد از دست داده بودمش.
‫اُه، نه!
‫دل شکسته بودم تا ‫وقتی که الیویا...
‫...که دوست مادرم بود،
‫وارد شد تا نجاتم بده.
‫بهش کل داستان رو گفتم...
‫...و این که جین...می دونین، ‫محض رضای خدا، من حتی...
‫...فامیلیش رو یادم نمیومد.
‫گفتم که جین معاون ‫یه بانکداره...
‫...تو یه شهر کوچیک تو ‫ویسکانسین.
‫و بعد، بدون این که حتی ‫بهم بگه،
‫الیویا دست به کار شد...
‫...مثل یه جور کارآگاه خصوصی،
‫و شروع کرد به گشتن ‫لیست بلندی از...
‫...شرکت ها و اسم ها.
‫ساعت ها پای تلفن بود،
‫با همه جور پست چی و تاجری ‫تماس گرفت...
‫...در سراسر ویسکانسین تا این که ‫بالاخره اون بانک رو تو شهر...
‫...کوچیکی به اسم سیدربرگ ‫پیدا کرد.
‫- باورنکردنیه! ‫- آره.
‫شماره اون بانک رو ‫برام گرفت.
‫و وقتی به جین زنگ زدم، ‫خیلی خوشحال بود که صدام رو می شنوه.
‫پس فورا شروع کردیم، انگار ‫هیچ وقفه ای نیفتاده بود.
‫می تونین تصور کنین؟
‫وای.
‫بفرمایید، این رو آوردم.
‫گفتم شاید بخواین ‫ببینینش.
‫این ماییم تو روز عروسیمون.
‫الیویا هم اومد.
‫حالش خوب نبود، اما ‫به هر حال اومد.
‫اون همچین زنی بود.
‫این کیه؟
‫اون دخترمونه.
‫تو نیویورک با دو تا نوه م ‫زندگی می کنه.
‫چه دوست داشتنی، ‫اسمش چیه؟
‫الیویا.
‫خوبی؟
‫اُه، آره، من خوبم.
‫خب، دین، تو...
‫فکر می کنی این جا رو ‫نگه می داری؟
‫البته، نمی تونم تصور کنم ‫بعد این همه مدت ولش کنم.
‫خوش شانسی که تسا رو ‫این جا داری که کمکت کنه.
‫اون مثل نعمت الهی بوده و ‫همراه معرکه ایه.
‫ببخش که می پرسم، ‫فقط کنجکاوم.
‫فکر می کنی می تونی دوباره ‫در عشق ورزیدن رو باز کنی؟
‫فکر کنم، اگه آدم درستی ‫وارد بشه.
‫اشتباه برداشت نکنین، هیچ کس ‫هیچ وقت نمی تونه جای جینم رو بگیره،
‫اما همون طور که الیویا ‫یه بار بهم گفت،
‫همه لایق دوست داشتن و ‫دوست داشته شدن هستن.
‫به نظر من این میراث اون بود.
‫از دیدنتون خوشحال شدم.
‫تو مقاله تون موفق باشین.
‫وقتی کارتون تموم شد ‫مشتاق خوندنش هستم.
‫آره، حتما یه نسخه ‫برات می فرستیم.
‫- آره. ‫- مرسی که وقت گذاشتی.
‫مراقب خودت باش.
‫آره، همچنین.
‫پس همینه، ها؟
‫دیگه اسب سورپرایزی یا...
‫...دوچرخه و چه می دونم، ‫بالون هوای گرمی نیست؟
‫نه، همه ش همین بود.
‫حالا تنها کاری که باید ‫بکنی اینه که مقاله رو بنویسی.
‫راستی اون در چه حاله؟
‫خیلی خوبه.
‫فکر کنم یه ایده کلی خوبی ‫درباره انگیزه زندگیش دارم.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫می دونی چیه، اگه ‫برای تو فرقی نداره،
‫فکر کنم شاید خودم ‫برم یه گشتی بزنم.
‫اما می تونی سر شام ‫به جام عذرخواهی کنی؟
‫البته.
‫خب، متأسفیم که درو نتونست امشب ‫برای شام بهمون ملحق بشه.
‫من هم همین طور، اون بعد از ‫مصاحبه امروزمون فرق داشت.
‫فکر کنم باید به یه سری ‫چیزا فکر کنه.
‫آدم پیچیده ایه.
‫عزیزم، این چند روز خیلی...
‫...خوب بوده که میزبان تو و ‫درو بودیم.
‫من و بابات دلتنگت میشیم.
‫من هم همین طور.
‫اما هنوز آخر هفته رو داریم.
‫ببخشید که اون قدری که ‫باید نمیام خونه.
‫من فقط...
‫نه، می دونیم که ‫کارت مهمه...
‫...و ما از هر کاری که بخوای ‫دنبال کنی حمایت می کنیم.
‫نوشتن همیشه رویای من بوده،
‫اما هر بار برمیگردم ‫این جا به سان فلاور،
‫فقط متنفرم که جای دیگه ای باشم.
‫این جا خونه ست.
‫فقط باید به غرایزت ‫اعتماد کنی، عزیزم.
‫همه چیز درست میشه.
‫فکر می کنم بهتره ‫یه سر برم بیرون.
‫برم قبل از تاریک شدن هوا ‫دوچرخه سواری کنم.
‫می خوای بری درو رو ‫پیدا کنی؟
‫فقط مطمئن شم که حالش خوبه.
‫برو.
‫سلام.
‫می دونستم این جا ‫پیدات می کنم.
‫از خورش گوشت مشهور در ‫سطح جهانی مامانم جا موندی!
‫اُه، متأسفم.
‫فقط باید به خیلی چیزا فکر کنم.
‫این جا چی کار می کنی؟
‫نگرانت بودم.
‫می دونی، ملاقات با دین...
‫...باعث شد خیلی به بابام ‫فکر کنم.
‫و در واقع همه چیز.
‫اعتراف می کنم که الیویا ‫بیشتر از چیزی که انتظار داشتم...
‫...روم تأثیر گذاشته.
‫این چیز خوبیه، مگه نه؟
‫دیدن دین تو موقعیت ‫پدرم و...
‫...این که می تونه این قدر ‫درباره همه چیز مثبت اندیش باشه...
‫واقعا بهم امید داد که ‫شاید بابام...
‫...یه آدم خاص دیگه رو ‫پیدا کنه.
‫لیاقتش رو داره.
‫خیلی خوشحالم که ‫می شنوم این رو میگی.
‫درباره زندگی خودم هم ‫خیلی فکر کرده م.
‫من سال ها صرف دور کردن ‫خودم از آسیب پذیری کرده م...
‫...و این الان به نظر ‫واقعا احمقانه میاد.
‫چون کاری که در واقع ‫داشتم می کردم...
‫...دور کردن خودم از ‫واقعا زندگی کردن بود.
‫فکر می کنم شاید عشق ‫ارزش این ریسک رو داشته باشه.
‫فکر کنم.
‫من هم همین طوری بودم، ‫پشت کار قایم شده بودم،
‫هیچ وقت بیرون نمی رفتم،
‫همیشه فکر می کردم که...
‫...شاهزاده رویاییم خودش ‫میاد پیدام می کنه.
‫اما این هفته سه تا چیز رو ‫یاد گرفتم.
‫آماده نوشتنم.
‫آماده دوباره پیدا کردن عشقم.
‫و هیچ الیویایی نیست که ‫کمکم کنه.
‫ببخشید، مامانمه.
‫می خواد مطمئن شه ‫پیدات کرده م.
‫فکر کنم از تو بیشتر از ‫من خوشش میاد.
‫وایسا، مامانت پیام میده؟
‫اُه، آره، خیلی تیزه.
‫راستی برات یه کم ‫غذا کنار گذاشته.
‫خوبه، چون گشنمه، پس...
‫بیا بریم.
‫هی...
‫می شنوم چی میگی.
‫سلام، جو.
‫کمک لازم داری؟
‫نمی دونم، چوب بری بلدی؟
‫تمام تلاشم رو می کنم.
‫- این خوبه؟ ‫- امیدوارم.
‫وای! بدک نبود!
‫- اصلا بد نبود. ‫- آره.
‫خب، مقاله چه طور پیش میره؟
‫خوبه.
‫آره، در واقع تقریبا ‫تمومش کردیم.
‫کیت عالی بوده و من ‫از این جا بودن خیلی چیزا یاد گرفته م.
‫الیویا...عجب زنی بود، مگه نه؟
‫اُه، به گمونم حتما کیت ‫بهتون گفته...آره.
‫اما شما برای این که بشناسیدش ‫زیادی جونین، نه؟
‫بشناسمش؟
‫اون بود که من رو به ‫لیندا معرفی کرد.
‫اون خانواده مونه!
‫واقعا؟
‫منظورتون چیه؟
‫اون مادر مادربزرگ کیته!
‫بهت این رو نگفت؟
‫نه.
‫نه، فکر کنم یادش رفت ‫به اینش اشاره کنه.
‫چیش این قدر خاصه؟
‫می دونین چیه، چه طوره ‫صبر کنین و ببینین؟
‫مقاله یکی دو روز دیگه ‫میاد بیرون.
‫خیلی خوب، صبر می کنم.
‫راستی...
‫من مدتی میشه دخترم رو ‫این قدر خوشحال ندیده بودم.
‫ظاهرا سان فلاور ‫خوشحالش می کنه.
‫خب، خونه جاییه که ‫دل آدم باشه.
‫شب خوش، جو.
‫شب خوش، پسرم.
‫خب این از اون چیزاست که ‫تو شهر گیر آدم نمیاد.
‫صبحانه تو هوای آزاد ‫در آرامش و سکوت.
‫خب، ساکت و آروم «بود».
‫خب....خبرهایی دارم.
‫آره؟
‫همین الان تلفنی با ‫پاتریشا حرف زدم.
‫و این مقاله فردا ‫چاپ میشه.
‫فردا؟
‫چرا؟ قرار نبود تا ‫دوشنبه چاپش کنیم.
‫وقت بیشتری لازم نداری؟
‫نمی دونم چرا،
‫لحظه آخری یه چیز دیگه ‫وقفه توش افتاد،
‫اما ببین، عیبی نداره،
‫مقاله عملا دیگه نوشته شده.
‫تا وقتی که کافئین کافی ‫داشته باشم،
‫می تونم به موقع ‫حاضرش کنم.
‫اما یه چیز دیگه هست...
‫آره؟
‫دیشب داشتم به بابات تو ‫چوب بری کمک می کردم...
‫...و اون یه چیزی بهم گفت.
‫گفت که شماها اقوام ‫الیویا هستین.
‫می خواستم درباره ش باهات ‫حرف بزنم و توضیح بدم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫یعنی...نمی دونستم این مسئله ‫چه قدر برات خصوصیه.
‫متأسفم.
‫اول که داستان رو به ‫پاتریشا پیشنهاد دادم،
‫نمی خواستم به ارتباط ‫خانوادگیمون اشاره کنم.
‫گفتم شاید خودکار به خاطر ‫زیادی شخصی بودنش،
‫ردش کنه.
‫اما بعد داستان رو داد به تو...
‫....و فکر کردم دیگه ‫مسئله ای نیست.
‫عصبانی شدی؟
‫نه، عصبانی نیستم. ‫فقط گیج شده بودم.
‫راستش این توضیح ‫میده چرا...
‫...این همه مدت این قدر ‫برات مهم بود.
‫ببخشید، باید درباره ش ‫باهات حرف می زدم.
‫تابستون قبل یه روز ‫داشتم به مامانم کمک می کردم...
‫...اتاق های خونه دم دریاچه رو ‫تمیز کنه...
‫...و ما تمام نامه ها و دفترهای ‫خاطراتی که من و تو خوندیم رو پیدا کردیم...
‫...و من نمی تونستم باور کنم!
‫این همه خاطرات ارزشمند.
‫نمی تونستم از فکرشون در بیام.
‫فقط می دونستم که باید یه جوری ‫داستانش رو تکریم کنم.
‫می خواستم مردم بدونن که ‫چه قدر برای بقیه کار کرده.
‫خب، پس قطعی شد. ‫تو می نویسیش.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫یالا، می تونی انجامش بدی، خب؟
‫می دونی که یه نویسنده ای.
‫تمام روز وقت داریم، ‫من همین جا پیشتم.
‫نمیشه.
‫من به پاتریشا گفتم که ‫این کار رو نمی کنم.
‫بی خیال.
‫پاتریشا فقط ‫می خواد تو...
‫...پروژه نمایشگاه علمی ‫بچه هاش رو درست کنی.
‫فکر خوبیه اما این جزو ‫نقشه نیست.
‫نوبت من هم می رسه.
‫باشه، یعنی...تصمیم خودته.
‫فقط بدون که من هوات رو ‫دارم، خب؟
‫می تونی هر ایده داستانی که ‫داری برام بفرستی...
‫...و واقعا می خوام کمکت کنم ‫رزومه ت رو پر کنی.
‫وقتی به سیاتل برگشتی،
‫فکر کنم باید با بابات ‫صحبت کنی.
‫یعنی، بشین و واقعا ‫باهاش صحبت کن.
‫گزینه هات رو برای دست گرفتن ‫سیتی نیوز بررسی کن.
‫آره، شاید بکنم.
‫باشه. من میرم یه قوری ‫قهوه دیگه برای خودمون دم کنم.
‫تا هستم چیزی نمی خوای؟
‫برای تموم کردن مقاله؟
‫می دونی چی لازم دارم؟
‫یه کم دیگه از براونی های مامانت.
‫چند تا.
‫باشه، میارم.
‫زود برمیگردم.
‫آماده ثبت هستی؟
‫فکر کنم.
‫عالی میشه.
‫کارت محشر بود.
‫بدون تو نمی تونستم ‫انجامش بدم.
‫و می دونی چیه،
‫حالا که هنوز این جاییم و ‫هیچ کاری برای کردن نداریم،
‫نظرت درباره اون ‫جشنواره سان فلاور چیه؟
‫می دونستم راضی میشی!
‫بله، قطعا.
‫فردا صبح اول وقت ‫ایده پردازی می کنیم، خب؟
‫آره.
‫خیلی خوب، من دیگه ‫میرم بخوابم.
‫باورم نمیشه وقتی بیدار شدیم، ‫داستان الیویا اون بیرونه...
‫...که تمام دنیا ببینن.
‫آره.
‫- شب بخیر. ‫- آره.
‫یه امتحانی بکنیم.
‫روز چاپ!
‫هی، چه خبره؟
‫ببخشید، می دونم.
‫این قدر هیجان داشتم که ‫نمی تونستم بخوابم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫یه مدت طول کشید، اما ‫فکر کنم درو بالاخره گرفتش...
‫...و می دونم مقاله قشنگی نوشته.
‫مطمئنم که نوشته.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫امروز روزته، مامانِ مامان بزرگ.
‫یالا!
‫(قلب سان فلاور ولی: الیویا کلاین)
‫اُه، نه...
‫نه، نه، نه!
‫درو؟
‫می تونم توضیح بدم، خب؟
‫یه اشتباهی شده، ‫این مقاله منه.
‫باید به چاپ خونه زنگ بزنیم.
‫اشتباه نشده.
‫من دیشب نوشته تو رو ‫فرستادم.
‫من...من نمی فهمم...
‫ببین، ببخش که بهت نگفتم.
‫اما تو روی ایوون ‫جا گذاشتیش...
‫...و وقتی خوندمش، ‫کفم بُرید.
‫خیلی بهتر از هر چیزی بود...
‫...که من می تونستم بنویسم.
‫جای تعجب نداشت، چون ‫از ته دلت اومده بود.
‫این باید داستان تو می بود.
‫نمی دونم چی بگم.
‫حتما پاتریشا خیلی عصبانیه، ‫شغلم رو از دست میدم.
‫نه، نه.
‫من اجازه نمیدم همچین ‫اتفاقی بیفته.
‫اون نمی تونه بدون دلیل ‫موجه انجامش بده.
‫ضمنا کار تو خودش ‫کیفیتش رو نشون میده.
‫ممنونم که این قدر حمایت ‫می کنی، جدی.
‫اما نباید این کار رو می کردی.
‫و من اصلا موافق نیستم که ‫از روابط خانوادگیت استفاده کنی...
‫...که تخطی در رازداری رو ‫توجیه کنی.
‫من این کار رو نمی کنم.
‫فقط حس کردم کارت باید ‫شنیده بشه.
‫ببین، روزنامه این داستان رو ‫می خواست...
‫...و تو باید تعریفش می کردی،
‫صرف نظر از هر چیزی که ‫پاتریشا بگه.
‫یعنی کیت، این رویاته، خب؟
‫تو لایق اینی که همین الان ‫شروعش کنی.
‫باشه، تو بدون اجازه من ‫بهم ترفیع دادی.
‫اما بیا یه ثانیه درباره ‫خودت حرف بزنیم، خب؟
‫داری از تغییر دادن تو ‫زندگیت اجتناب می کنی.
‫مشخصا نمی خوای ‫روزنامه بابات رو اداره کنی،
‫اما این جایی.
‫من هیچ وقت چنین ‫تصمیمایی برات نمی گیرم.
‫آره، باشه، به گمونم ‫حق داری.
‫امیدوارم بتونی من رو ‫ببخشی.
‫تو همه چیز موفق باشی.
‫امشب دیروقت یه هواپیما میره...
‫...و اگه الان بری، قطعا ‫بهش می رسی.
‫تو پاتریشا رو مثل من ‫نمی شناسی.
‫شاید بهتره بری.
‫من دیگه میرم، خداحافظ.
‫بریم که داشته باشیم.
‫پاتریشا، می تونم همه چیز رو ‫توضیح بدم.
‫کیت، فکر کردم یه خطای ‫دفتریه،
‫اما از درو پرسیدم و...
‫...اون بهم گفت که کل این ‫مقاله رو تو...
‫...تک و تنها نوشتی.
‫اون تأیید چاپش رو داد.
‫آره، قول میدم نمی خواستم ‫این اتفاق بیفته.
‫من یه مقاله الکی نوشتم، ‫محض تفریح.
‫همین طور ولش کرده بودم و ‫درو پیداش کرد و...
‫می تونم به چاپ خونه زنگ بزنم.
‫خب، خوشحالم که می شنوم ‫تو و درو دارین...
‫...این قدر خوش می گذرونین.
‫کیت، می دونی که ‫خیلی دیره.
‫500 هزار نسخه...
‫...همین الان تو کل شهر پخش شده.
‫حقیقت اینه که...
‫...این یکی از بهترین ‫نوشته هاییه که...
‫...تو دوران کاریم در این جا خونده م.
‫چی...واقعا؟
‫واقعا.
‫شیرینه، اصالت داره، ‫هوشمندانه و قانع کننده ست.
‫تو صدای خاصی داری.
‫باید بگم که دست کم ‫گرفته بودمت.
‫و شاید این اتفاق باید ‫خیلی زودتر از اینا میفتاد.
‫اما این هنوز هم این حقیقت رو ‫تغییر نمیده که...
‫...تو دستور داشتی که ننویسی،
‫یا حتی روی این کار کنی.
‫با گرنت هاتن درباره ش ‫حرف می زنم.
‫ممنون، پاتریشا.
‫خداحافظ.
‫من خیلی بهت افتخار می کنم.
‫اون نوشته اشک به ‫چشمام آورد.
‫همین که بهش فکر می کنم، ‫بغضم می گیره.
‫اصلا نمی دونستم می تونی ‫این طوری بنویسی.
‫ممنون، مامان، اما نگرانم که ‫گند زده باشم به حرفه م.
‫مهم نیست، عزیزم.
‫باید پای اعتقادت وایسی.
‫درست مثل مادر مادربزرگی که ‫هیچ وقت نمی شناختیش و تکریمش کردی.
‫اون هم خون ما بود.
‫نمونه واقعی یه زن قوی...
‫...و با انگیزه در جستجوی عشق.
‫به خاطره اونه که این جایی.
‫آره، حق داری.
‫فقط...حس می کنم که ‫یه اشتباه وحشتناک کردم.
‫درو رفته؟
‫اُه، عزیزم.
‫می دونم، احساس ‫وحشتناکی دارم.
‫فقط خیلی شوکه شده بودم.
‫از کجا معلوم، شاید این ‫شروع یه چیزی که...
‫...همیشه می خواستی باشه.
‫الیویا خیلی به بهترین استفاده رو...
‫...از شرایط بد کردن اعتقاد داشت.
‫شاید حس خوبی داشته باشه که ‫زیر سایه پاتریشا نباشی،
‫این قدر خاموش نباشی.
‫منظورت بی کاره؟
‫زندگی یعنی چه طور نقشه ‫زاپاست رو پیش ببری، عزیزم.
‫درو این رو بهت گفته؟
‫شاید.
‫به نظر میاد خیلی به تو ‫اهمیت میده.
‫مطمئن نیستم اهمیت دادن...
‫...انداختن حرفه آدم تو خطر باشه.
‫خب، می دونی من هر کاری که ‫بکنی حمایتت می کنم.
‫اما شاید بهتر باشه تو ‫این یکی مورد تجدید نظر کنی.
‫همین طوری میگم.
‫خب، چی بود که نمی تونستی ‫پای تلفن بهم بگی...
‫...یا تو راه برگشت؟
‫خب، می خواستم یه چیزی ‫نشونت بدم، بابا.
‫این همه راه من رو آوردی ‫این جا که یه انبار غله قدیمی رو ببینم؟
‫بی خیال، درو.
‫نمی تونستی یه عکس برام ‫ایمیل کنی؟
‫خب، چرا بابا می تونستم، ‫اما می خواستم باهات حرف بزنم.
‫تنهایی، می دونی، دور از ‫کار و بار.
‫یعنی با تمام اتفاقاتی که افتاده ن،
‫از دست دادن مامان،
‫من نتونستم یه زمان ‫مناسب پیدا کنم.
‫باشه.
‫توجه کامل من رو داری.
‫باشه.
‫فکر نکنم بتونم تو ‫سیتی نیوز ادامه بدم.
‫و واقعا فکر نکنم بتونم ‫کار رو دست بگیرم.
‫کی از تو خواست؟
‫بی خیال، جفتمون می دونیم که ‫همیشه چنین امیدی داشتی.
‫اما متأسفم، اتفاق نمیفته.
‫من برای این زندگی ‫ساخته نشده م.
‫تو و مامان من رو مستقل تر ‫از این بزرگ کردین که...
‫...کت شلوار تنم کنم و نُه تا ‫پنج کار کنم.
‫و من دوستت دارم، ‫واقعا دارم...
‫...و از موفقیت خانواده مون ‫متنفر نیستم،
‫فقط می خوام خودم باشم.
‫باید این همه راه من رو تا این جا ‫میاوردی که این رو بهم بگی؟
‫خب، می دونی که همیشه ‫این رویا رو داشتم که...
‫...مؤسسه غیرانتفاعی خودم رو ‫باز کنم یا همچین چیزی.
‫وقتی داشتم روی یه ‫مقاله مردم پسند...
‫...برای روزنامه کار می کردم،
‫یکی از دوستام این انبار ‫غله قدیمی رو نشونم داد...
‫...که قبلا مرکز جوانان بوده.
‫یه راه نجات برای بچه های نیازمند بود...
‫...و سرمایه ش رو از دست داد.
‫دوست دارم بازسازیش کنم و ‫اداره ش کنم.
‫می دونی، واقعا یه ‫تفاوتی ایجاد کنم.
‫اما نمی خوام هیچ کدومش رو ‫بدون دعای خیرت انجام بدم.
‫باشه.
‫می دونی که همیشه دعای خیر من پشتته،
‫صرف نظر از هر کاری که بکنی.
‫به نظر فکر خیلی خوبیه.
‫واقعا؟
‫و بهت افتخار می کنم.
‫مادرت هم می کرد.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫البته.
‫من فقط می خوام تو و ‫برادرت خوشحال باشید.
‫اما دیگه نمی نویسی؟
‫خب، یعنی، شاید...
‫ولی نمی دونم، فقط می خوام ‫یه چیز جدید رو امتحان کنم.
‫خب، راستش، تعجب نکردم.
‫از همون بچگیات بیشتر ‫از اون آدم های...
‫آزاد بودی و جوراب های ‫لنگه به لنگه می پوشیدی.
‫ولی چرا اینجا؟
‫نمی دونم.
‫فکر نکنم بتونم توضیحش بدم.
‫فقط واقعا عاشق اینجا شدم.
‫که این طور.
‫کی می تونم دختره رو ببینم؟
‫تو خونه دم دریاچه ‫چیکار می کنیم؟
‫من و پدرت می خواستیم ‫یه چیزی نشونت بدیم.
‫چی؟
‫فقط 1دقیقه بیا داخل
‫باشه.
‫سورپرایز!
‫شماها این کار رو کردید؟
‫سلام، کیت.
‫از آشناییت خوشوقتم.
‫آقای هاتن، من هم از آشنایی با شما خوشبختم
‫می تونم بپرسم این همه راه ‫تا اینجا برای چی اومدید؟
‫به نظرم برای کار اومدم.
‫مقاله ت رو خوندم.
‫اومدید شخصا اخراجم کنید؟
‫اخراجت کنم؟ نه.
‫اومدم بهت یه شغل ‫جدید پیشنهاد بدم.
‫مقاله ت، باید اعتراف کنم ‫برای خودش چیزی بود!
‫ظاهرا، تمام صبح ایمیل ‫از مردم گرفتیم که...
‫باز هم از این ها می خوان.
‫واقعا؟
‫کاملا.
‫برای همین از پاتریشا ‫خواستم یه بخش ماهانه ش کنه.
‫یه سری، اگه مایلی.
‫نظرت چیه؟
‫البته.
‫منظورم اینه که بله!
‫مرسی
‫خیلی خوب، بعدا در مورد جزئیاتش بحث می کنیم
‫یکی هست که می خواد باهات حرف بزنه
‫سلام.
‫خیلی خوب شدی.
‫خیلی خوب، همگی، ما ‫اینجا غذا و نوشیدنی داریم،
‫دنبالم بیایید و بازی هم داریم.
‫وایستا تا همش رو ببینی.
‫برگشتی؟
‫خب، راستش، اصلا نرفته بودیم
‫با من قدم می زنی؟
‫خب، با خانواده ت حرف زدم...
و تصمیم گرفتیم که ‫یه برنامه ای تدارک ببینیم.
‫برای گرامیداشت الیویا، ‫سان فلاور و تو.
‫درست همون طور که حرفش رو زدیم
‫شاید یه چیزی که بتونه ‫در سال های آینده تکرار بشه.
‫عالیه
‫و همه اینجا هستن.
‫عاشقشم!
‫آره، حتی یه کیک از ‫سانی اسمایلز هم...
‫اونجا برات هست.
‫و نمی دونم متوجه شدی یا نه،
‫ولی یه درسی از الیویا گرفتم و...
دین رو تشویق کردم که تسا رو بیاره
‫جادوی سان فلاور، اما داره کار می کنه
‫و شاید فقط روی اون ها نباشه.
‫کی فکرش رو می کرد؟
‫گوش کن، می خواستم ‫ازت عذرخواهی کنم...
‫برای حرفی که سری آخری که هم رو دیدیم، زدیم...
‫نگرانش نباش.
‫نه، تو کاری که کردی رو برای ‫من کردی و سزاوار اون نبودی.
‫من هم عذر می خوام که ‫چنین ریسک بزرگی کردم.
‫ولی خب، فقط انجامش دادم، چون بهت ایمان دارم
‫و آه...
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫کیت، می دونی که قبل از ‫دیدنت چه قدر بدبین بودم.
‫می دونی، قبل از این که بیام اینجا.
‫فقط یه ذره.
‫ولی تو...
‫تو همه چیز رو عوض کردی.
‫تو با استعداد و زیبایی.
‫باعث می شی بخندم.
‫من رو زیر سئوال می بری، ‫به چالش می کشی.
‫حتی روی پیراهن های سفیدم هم ‫قهوه می ریزی، پس...
‫عمدا که نه.
‫واقعا نمی دونستم می تونم همچین ‫حسی نسبت به یه نفر داشته باشم.
‫من هم همین طور.
‫اوه و یه چیز دیگه هم هست.
‫یه چیز کوچولو برات گرفتم.
‫خیلی خوشگله
‫حالا چی؟
‫فکر کنم شروع به نوشتن ‫داستان خودمون می کنیم!