‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫- جلسه ی بعدی می بینمت. ‫- باشه.
‫[ اتاق کنفرانس ]
‫وقتی «باک یونگ جو» رو
‫توی پناهگاه دیدم،
‫داشت...
‫گریه می کرد.
‫برای چی گریه می کرد؟
‫چون...
‫اون مقابلش وایساده بود.
‫چاره ای نداشت، جز اینکه
‫از اون مرد، اطاعت کنه.
‫یالا، یونگ جو.
‫زود باش.
‫دوست داری برگردی به اون بیمارستان؟
‫همون جایی که سرکوبت می کردن. ‫همون جایی که غل و زنجیرت می کردن.
‫دوست داری مثل همون زمان که با پدرت زندگی می کردی
‫زندانی بشی؟
‫هیچ کس...
‫دیگه نمی تونه غل و زنجیرم کنه.
‫تو هم اصلاً عوض نشدی.
‫هنوز همونی.
‫جونگ یون هو.
‫سو یول.
‫مطمئنی که می تونی؟
‫ناسلامتی، تو رو دارم.
‫صد در صد!
‫خوب منو شناختی. ‫من قهرمانیم که فقط در خدمت توئم.
‫اظهارات «جونگ هون» برای دستگیریش کفایت نمی کنن
‫باید ثابت کنیم که اون عوضی، ‫یه قاتل روانیه.
‫چه طور؟
‫بهش اجازه می دم که منو...
‫به فلاکت بکشونه.
‫[ پزشکی قانونی ]
‫ببخشید. دیرم شده.
‫وقت رفتنه، آندری.
‫ببخشید.
‫شما؟
...شما کی
[ کوره ]
‫کی؟
‫جونگ یون هو.
‫سین جو هیوک!
‫حداقل 100بار این رو بهت گفتم.
‫عمداً هی تکرار می کنی؟ ‫ها؟
‫می خوام این عوضی رو بکشم.
‫گوش کن. سین جو هیوک، حسابی پیگیرمون شد ‫که تونست بفهمه، تو وجود داری.
‫یادته؟
‫می دونستم.
‫یکی دیگه هم باهات بود.
‫جه هوی. تو تنها نیستی. نه؟
‫کثافت! چرا من؟
‫آره. تو هم نمی دونی. نه؟
:نقشه از این قراره باید بفهمیم چه فکری داره
و می خواد چیکار کنه. خب؟
‫تا اون موقع، نباید اجازه بدیم که بفهمه ما می دونیم
‫اون در اصل، «جونگ یون هو»ـه.
‫- سو یول. ‫- چیه؟
‫به موقعش، خوب بلدم فیلم بازی کنم. ‫من بازیگر بی نظیریم.
‫صد در صد. ‫کاش همین جور باشه که تو می گی.
‫یه بار دیگه ازت می پرسم. ‫اون کیه؟
‫- جونگ یو هو. ‫- خاک تو سرت!
‫جونگ یون هو!
‫عوضی!
‫لعنتی.
‫بیا راجع به اون روزی حرف بزنیم که ‫برای اولین بار، «کی» رو دیدی.
‫اولین باری که «کی » رو دیدی،
‫کی بود؟
‫همون زمانی بود که...
‫«جونگ یون هو»، پدرش رو کشت.
(کی) برای نجاتت ظاهر شد
‫بعدش چی شد؟
‫فرار کردم.
‫اون زمان، از وجود «کی» خبر نداشتم.
‫بعد از اون روز،
‫به لطف «کی»، از شر «جونگ یون هو» و پدرت
‫خلاص شدی.
‫بله.
‫راستی،
‫الآن «کی» همراهته؟
‫آره، همراهشم، عوضی.
‫اگه مشکلی نیست،
‫می شه امروز، اول با «کی» حرف بزنم؟
‫مگه نمی خواستی با من حرف بزنی؟ ‫چرا حرف نمی زنی؟
‫مسابقه ی خیره شدنه؟
‫باشه، مسابقه بده.
‫شروع شده؟
‫خیلی وقته که همدیگه رو ندیدیم.
‫منو یادت نمیاد؟
‫من «یون هو» هستم.
‫چی؟
‫حالا که فکرش رو می کنم،
‫من و تو خیلی شبیه هم هستیم.
‫جفتمون می خواستیم از «جه هوی» محافظت کنیم.
‫نه؟
‫کثافت!
‫تو، درست مثل من...
می خواستی پدر «جه هوی» رو بکشی
‫درست میگم؟
‫ببند گاله رو.
‫تو فکر می کردی که
تا زمانی که پدر «جه هوی» زنده ست، نمی ذاره آب خوش از گلوش پایین بره.
‫یادته؟
‫عوضی دیوونه!
‫ولم کن!
‫چیکار می کنی؟
‫می خواستم واکنش «کی» رو به شنیدن ‫اسم «جونگ یون هو» بشنوم.
‫اگه می خوای «کی» بره،
‫باید به داغی که نسبت به «جونگ یو هو» داری ‫غلبه کنی.
‫اینم بخشی از درمانه؟
از اونی که فکر می کردم، تندتره.
‫خشن هم هست.
‫نگران نباش.
‫خودم می تونم کنترلش کنم.
‫ولی آقای ریو،
‫اون شب، قبل از اینکه فرار کنی،
‫مطمئن شدی که پدرت مُرده؟
‫ها؟
‫وقتی رفتی، پدرت کف زمین افتاده بود.
‫وقتی رفتی، «کی» و «جونگ یون هو» رو ‫تنها گذاشتی.
حالا که «کی» این قدر خشنه،
شاید اون پدرت رو کشته،
نه «جونگ یون هو».
‫- لعنتی. ‫- هوی.
‫- نه. ‫ عوضی.
‫دوست داری بکشمت، روانی؟
‫نه! بسه.
‫می خواد قتل پدرم رو بندازه گردنت.
‫می خواست گس لایتت کنه. ‫از همون اول، هدفش همین بود.
‫باید شرش رو کم کنیم.
‫این عوضی، ته و توش رو ‫در آورد.
‫لب تر کنی، میرم داخل و...
‫فقط همینو بلدی؟
‫فقط بلدی شر این و اون رو کم کنی؟
‫آخه چطور؟ ‫چطور می خوای بکشیش؟
‫کار من نبود.
‫من کسی رو نکشتم.
‫باشه.
‫می دونم.
نباید بهش نقطه ضعف بدی.
‫زمانی که خواست تحریکت کنه، ‫باید آرامشت رو حفظ کنی.
‫باشه.
‫ولی...
‫حتماً الان فیلمم رو ضبط کرده.
‫یه کم توی فیلم عصبی بودم. ‫مشکلی نداره؟
‫ای بابا. فیلمه رو یادم رفته بود.
‫آهای.
‫پرونده های درمانی.
حتماً فیلم تموم جلسات رو داره.
ای خدا. چه لباس فرم مدرسه بهم میاد.
‫«بیا رو پشت بوم»
‫مسخره بازی در نیار.
‫حالا که لباس مدرسه پوشیدم، ‫می خوام نوجوون های گردن کلفت رو آدم کنم.
‫میشم ابرقهرمان این دبیرستان!
‫مشکل اصلیمون...
‫اینه.
‫- چرا این قدر تعدادشون زیاده؟ ‫- لعنتی. خودم هم نمی دونم. انگار می خواسته کلکسیون جمع کنه.
‫زود باش.
‫«تشکر از شما به خاطر کمک به جوانان»؟
این هم با دروغ هاش به دست آورد.
‫- بزنم بشکنمش؟ ‫- لعنتی.
‫کجاست پس؟
‫یعنی توی پناهگاه نذاشتشون؟ ‫ای بابا.
‫آهای. رفتش؟
‫- چرا در بازه؟ ‫- من چه می دونم؟
‫- ساکت باش. ‫- ببخشید.
‫- بیا دیگه. ‫- لعنتی.
ایناهاش.
‫با چشم های خودم دیدم که ‫یه سری خرت و پرت رو یواشکی اینجا می ذاشت.
‫مگه به یه روانشناس چه ربطی داره که ‫سیگارهامون رو ازمون می گیره؟
‫بریم دیگه.
‫ایست!
‫برش گردون سر جاش. ‫همین حالا.
‫ظاهراً از اون نوجوون های ناجورید.
‫چطور جرئت می کنید از الان سیگار بکشید؟ ‫چون که هنوز بچه مدرسه ای هستید.
‫این رفتار از یه دانش آموز بعیده!
‫برید با والدینتون بیاید.
‫بعد، تو سیگار بکشی، مشکلی نداره؟
‫چون به نظر من که تو هم اومده بودی، ‫سیگارهات رو برداری.
‫می خوای بذاریمش سر جاش؟
‫نقشه اش همین بود.
‫- دزده. ‫- ای بابا.
‫سیگار رو ترک کن، عوضی.
‫داری پیر میشی، ها.
‫وایسید ببینم.
‫- ای بابا. ‫- ای بابا.
‫اون خیلی واسه من مهمه.
‫بگیرید.
‫سو یول، من قهرمانتم. ‫نمی تونم اجازه بدم بهشون رشوه بدی.
‫بگیر.
[ جلسات ]
‫خیلی وقته که مشغول جمع آوری ‫اینا بوده.
‫جونگ هون، فرض کن که
‫جای تو، برادرت ناپدید بشه.
‫فرض کن که بدبختی هات تموم شدن.
‫اون وقت، به کمک کی؟
‫کسی که عین خودت بدبخته.
‫تو اون رو از بدبختی نجات میدی،
‫اون هم تو رو.
‫«سین جو هیوک»، این طوری بچه ها رو تحریک می کرده.
‫از درب کمک وارد میشده و ‫تهش تحریکشون می کرده.
‫اون مجبورشون می کرد که مرتکب قتل بشن.
‫کثافت. ‫اصلاً اسم اینو میشه گذاشت آدم؟
‫همون موقع که آمارش رو گرفتیم، باید اینو می فهمیدم. ‫حواس جمع نبودیم.
‫حتماً دانش آموزهای زیادی ازش مشاوره گرفتن.
‫گیونگ ته، جه سون،
ببینید می تونی کسی رو پیدا کنید که
ارتباطی با پرونده های قتل و خودکشی داشته؟
‫- تو هم می تونی کمکشون کنی. ‫- چشم.
‫این ویدئو واسه دستگیریش کافیه؟
‫چون نه کلماتش تحریک آمیز بودن، نه ‫به زور متوسل شد.
‫سخت میشه به گس لایت کردن متهمش کرد.
‫اگه اثبات کنیم که «سین جو هیوک»، هنگام ارتکاب جرم، ‫مواد مصرف کرده بوده، به نفعمون میشه.
‫اون وقت، می تونیم اثبات کنیم که ‫قاتل آندری هم خودش بوده.
‫بریم اول رئیس یونگ رو پیدا کنیم.
‫- چشم. ‫- چشم.
‫بریم.
‫اولین باری که «کی» رو دیدی، کی بود؟
‫همون موقعی که «جونگ یون هو» پدرم رو کشت.
‫من رو شناختی؟
‫جه هوی.
‫آره؟
‫[ آرایشگاه ]
‫[ گیرنده: سونگ بوک جون ] ‫[ فرستنده: جونگ یون هو ]
‫مطمئنید که این خانم...
‫جسد آندری رو برد؟
‫بله.
غریبه بود. منم قبلاً ندیده بودمش. واسه همین سراغش رفتم.
‫اینجا رو نگاه کنید.
‫با شوکر تفنگی زدم.
‫کالبد شکافی آندری رو انجام داده بودید؟
‫خوشبختانه، بله.
‫مخدری که به بدنش تزریق شده بود، ‫دوز کشنده ای داشت.
‫ولی به وسیله ی ضربات چاقو کشته شده بود.
‫اونم از پشت.
‫پلیس، آلت قتاله رو در صحنه ی جرم پیدا کرد.
‫اثر انگشت این یارو روی آلت قتاله بود.
‫شاهرگش زده شده بود.
‫به نظر من، قاتل از چاقوی جیبی ‫استفاده کرد.
‫منتها، چاقوش توی صحنه ی جرم نبود.
‫پس تأیید می کنید که
‫حداقل سه نفر در صحنه ی جرم ‫حاضر بودن.
حتماً یکی از کارگرهای مُرده سوز خونه ی حیوانات رو اجیر کرده بود.
‫جسد آندری رو سوزوند.
‫احتمالاً می خواسته خودش آندری رو بدرقه کنه.
‫لعنتی. احتمالاً خاکسترش رو برده و رفته.
‫بعید می دونم.
‫به نظر من که
‫این زن تا انتقامش رو نگیره، ‫دست بر نمی داره.
‫احتمالاً الان داره دنبال «سین جو هیوک» می گرده.
‫خیلی خب. گوشی دستت.
‫سلام، آقای نام. ‫چه خبر؟
‫[ آرایشگاه ]
‫آقای سونگ بوک جون.
‫آقای سونگ.
‫منم، ریو سو یول.
‫آقای سونگ.
‫آقای «نام» باهام تماس گرفت.
‫چرا درخواست محاکمه ی مجددتون رو ‫پس گرفتید؟
‫لطفاً صبر داشته باشید.
‫آقای سونگ.
‫لعنتی. یالا.
‫سلام. من... کجا بودم؟
‫محله گوجین، خیابان نهم.
‫مورد خودکشیه. ‫خواهشاً عجله کنید.
[ آقای سونگ بوک جون ]
‫آقای سونگ بوک جون،
‫هنوز هم فکر می کنی که می تونی ‫زندگیت رو عوض کنی؟
‫تا کی می خوای با این بدبختی ‫سر کنی؟
‫به نظرت، بهتر نیست که
‫به این بدبختی، خاتمه بدی؟
‫«جونگ یون هو» کثافت عوضی.
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫خدا رو شکر، شست و شوی معده ت، ‫کارساز بود.
‫چرا نجاتم دادی؟
‫مگه نگفتی «قانون مرور زمان» منقضی شده، ‫[ پس از انقضای آن مدت، تعقیب فرد و مسئله قانونی متوقف خواهد شد ]
‫و جونگ یون هو،
‫جزای عملش رو نمی بینه.
‫اگه بهت بگم، منم یکی از قربانی های «جونگ یون هو» بودم،
‫حرفم رو باور می کنی؟
‫می دونی که هیچ کاری نکردی،
‫ولی همه ش حس می کنی کار وحشتناکی کردی.
این قدر به خودت شک می کنی که می زنه به سرت.
‫این حس رو خیلی خوب می شناسم.
‫منم گاهی اوقات دلواپس و مضطرب میشم.
‫پس حتماً منو درک می کنی.
‫می خوام خلاص شم.
‫خسته شدم.
‫اراده کنی، خلاص میشی.
‫ولی شاید این آخرین فرصتمون باشه
‫برای دستگیری «جونگ یون هو».
‫آره، قانون مرور زمان منقضی شده.
‫ولی بازم می تونی خودت رو تبرئه کنی.
‫کارت نباشه. ما جرم های دیگه ی ‫«جونگ یون هو» رو اثبات می کنیم.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫صبر داشته باش.
‫[ گیرنده: سونگ بوک جون ] ‫[ فرستنده: جونگ یون هو ]
‫از طرف «جونگ یون هو»ـه.
‫«سونگ بوک جون»؟
‫می شناسیش؟
آره، با همدیگه توی چند تا کار خیر شریک شدیم.
‫آقای سونگ بوک جون،
‫به جرمی که «جونگ یون هو» انجام داده بود، ‫22سال توی زندان افتاد.
‫به جرم قتلی که انجامش نداده بود.
‫پس یعنی دلیل خودکشی امروزش...
‫«جونگ یون هو» بود؟
‫پس خبر به گوشت رسیده.
‫ظاهراً این «جونگ یون هو»
‫خیلی از به هم ریختن برنامه هاش بدش میاد.
‫ظاهراً می خواد هر جور شده، آقای سونگ رو
‫قاتل پدرش جلوه بده.
‫واسه همینم...
‫شیرش کرد که خودش رو بکشه؟
‫همین بلا رو سر منم میاره. آره؟
‫می خواد منم به همین سرنوشت دچار کنه.
‫مطمئنم که شما
‫گول این حربه ش رو نمی خورید. ‫درست مثل همیشه.
یه مقدار راحت نیستم.
‫یه وقت دیگه میام.
‫فکر می کنم که دیشب...
‫یه نفر یواشکی وارد مطبم شد ‫و وسایلم رو برد.
‫ولی نگران نباشید.
با اون وسایل، راه به جایی نمی بره.
‫آقای سین.
‫بله؟
‫به نظرت، جونگ یون هو
‫چی از جونم می خواد؟
‫واسه چی این قدر «کی» واسه ش مهمه؟
‫کی این بازی تموم میشه؟
‫اصلاً مگه قراره...
‫تموم شه؟
‫جالبه.
‫همه چی داره برمی گرده به نقطه ی اول.
‫جدی؟
‫ولی می دونید؟
‫دارم کم کم از این بازی خسته میشم.
‫باید...
‫زود تمومش کنم.
‫تو همون پلیسی هستی که «کیم گیه سیک» رو ‫دستگیر کردی. آره؟
‫تو کی هستی؟
‫جنس خودمون بود.
‫می خواسته واسه اون پلیسی که ‫«کیم گیه سیک» رو گیر انداخت، طعمه بذاره.
‫همیشه زندگی غافلگیرت می کنه.
‫- آندری! ‫- خودت هم فکرش رو نمی کردی که
‫توی همچین آشغالدونی بمیری.
‫- این صدای کیه؟ ‫- تو...
‫از کجا پیداش کردی؟
‫جواب سؤالم رو بده، وگرنه می کشمت.
‫سو یوله؟
‫واسه چی نمیاد داخل؟ ‫توی ماشین چیکار می کنه؟
‫چیکار... چیکار می کنی؟
‫سو یول... این خانم... این خانم چیکارم داره؟
‫ولش کن.
‫اگه یه قدم دیگه جلو بیای، می کشمش.
‫سو یول، هر دسته گلی که به آب دادی،
‫الان وقت عذرخواهیه.
‫پس انگار خوب همدیگه رو می شناسید. ‫اگه زبون باز نکنی،
‫این کثافت رو می کشم.
‫نه، اصلاً نمی شناسمش. ‫داشتم رد میشدم که...
‫فکر کردی نمی کشمش؟
‫خیلی خب. گوشی رو بده به من.
‫- با هم گیرش میاریم. ‫- بگو کیه!
‫آندری!
‫تو ریسک گیر افتادنت رو به جون خریدی ‫که فقط بدرقه اش کنی.
‫پس مشخصه که خیلی با هم صمیمی بودید.
‫بنابراین، الان فکرت و ذکر اینه که ‫انتقام خونش رو بگیری.
‫دهنت رو ببند.
‫ولی مشکل اینجاست که تنهایی نمی تونی ‫پیداش کنی.
‫نمی دونم اینو می دونی یا نه،
‫ولی اون عوضی پی منه.
‫منم مثل تو، می خوام گیرش بندازم.
‫مثل من؟
‫یعنی تو هم حاضری جونت رو به خطر بندازی؟
‫قول میدم.
‫فقط اون گوشی رو به من بده.
‫اگه باهام همکاری کنی، ‫حاضرم جونم رو به خطر بندازم
‫که اون کثافت رو گیر بندازم.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫پس یعنی، آندری می خواسته اون یارویی که
‫مواد رو به دختره داد بود رو ‫پیدا کنه؟
‫اون زمان، آندری داشت با تو صحبت می کرد.
‫مکالمه تون روی گوشیت ضبط شده.
‫به نظرت...
‫اون کثافت رو توی دادگاه می بینم؟
‫آره. چون شاهد اصلی خودتی.
‫آخه کی حرف یه قاچاقچی رو باور میکنه؟
‫خب، حرف خودم رو باور کن. خب؟
‫- روانشناس اون پناهگاه... ‫- روانشناس اون پناهگاه
‫هم آدم کشت، هم یه نفر رو تحریک کرد
‫که خودکشی کنه؟
‫پدرم در اومد
‫تا هم تونستم مدرک جور کنم، ‫هم شاهد.
‫کدوم مدرک، بابا؟
‫منظورت اون صداست؟ ‫اون رو که راحت میشه دستکاری کرد.
‫بونگ پیل.
‫هنوز نفهمیدی این قضیه چقدر گنده ست؟
‫این روانشناس با مرکز هم قرارداد بسته.
‫هر موقع یه متهم نوجوون رو دستگیر کردیم،
‫اظهارات این روانشناسه هم ضمیمه ی پرونده کردیم. ‫اگه...
‫کاشف به عمل بیاد که خودش هم مجرم بوده، ‫اون وقت کمیسر...
‫یعنی راحت بیخیالش شیم؟
‫دلیلت واسه دستگیر نکردن «سین جو هیوک» اینه؟
‫چطور جرئت می کنی که صدات رو ‫روی من بلند کنی؟
‫اون، بچه ها رو بیچاره کرده. ‫داره می کششون.
می خوای دست رو دست بذاری و هیچ کاری نکنی؟
‫من کی گفتم، دست رو دست می ذارم؟
برو دستگیرش کن!
‫اول، مدارک رو جمع آوری کن، ‫بعدش فوراً دستگیرش کن.
‫چرا این قدر لقمه رو دور دهنت ‫تاب دادی؟
‫فکر کردی من کی ام؟
‫زود، درخواست حکم بازداشت بده.
‫می دونستم می تونم روت حساب باز کنم، ‫کمیسر آینده.
‫لعنتی. راست میگی، ها.
‫باید واسه درجه ی کمیسری بجنگم.
‫حقمه.
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫کارت تموم شد، بیا بیرون. ‫من اینجا منتظرم.
‫- بریم یه غذای خوشمزه بخوریم. ‫- نمی خواد.
‫خیلی وقته که با هم نرفتیم رستوران.
‫وقتی خونه غذا داریم، واسه چی باید بریم رستوران؟
‫خیلی منتظرتون گذاشتم.
‫سلام.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫نه، خواهش می کنم.
‫می دونم که سرتون شلوغه. ‫ممنون که وقت گذاشتید.
‫لطف کردید.
‫خواهش می کنم. وظیفه مه.
‫- بفرمایید. ‫- چشم.
‫خوب خوابیدید؟
چون گفتید اخیراً خیلی خواب می بینید، می پرسم.
‫بله، این روزها...
‫حکم بازداشت «سین جو هیوک» رو گرفتیم.
‫- احسنت! ‫- بریم، دستگیرش کنیم.
‫کارت خلاصه، «سین جو هیوک».
‫سلام، آقای سونگ.
- حالا همه چی واسه م روشن شد. - چی؟
‫فکر کنم بدونم...
‫جونگ یون هو کیه.
‫آقای سونگ.
‫میشه درست توضیح بدید؟
‫منم باهاش می میرم.
‫چی؟
منم ‫با «جونگ یون هو» می میرم.
‫بالاخره فهمیدم کیه.
‫پس حیفه تنهایی بمیرم.
‫چرا این کارو با من کردی؟
‫تو اومدی پیش من
‫و بهم گفتی که باید خودم رو تبرئه کنم ‫و هیچ جوره بیخیال نشم.
‫چرا این حرف ها رو زدی؟
‫خب...
‫آقای سونگ، هنوز نفهمیدم مشکلتون چیه.
‫چاقو رو بگیرید پایین که ‫با هم حرف بزنیم. خب؟
‫خودتی.
‫«جونگ یون هو» خودتی.
‫فکر کردی می تونی منو مسخره کنی؟
‫فکر کردی می ذارم بازیم بدی، کثافت؟
‫آقای سونگ، خواهش می کنم. ‫تمومش کن.
‫ترسیدی. آره؟
‫منم هر وقت می خواستم خودم رو بکشم، می ترسیدم.
‫نگران نباش.
‫با همدیگه می میریم.
‫من «جونگ یون هو» نیستم.
‫دیگه نمی تونی خرم کنی.
‫روانشناسم همه چی رو بهم گفت.
‫روانشناست؟
‫سین جو هیوک؟
‫سین جو هیوک...
‫جونگ یون هوئه.
‫بازم می خوای خرم کنی؟
‫دیگه بهت اجازه نمیدم.
‫من نیستم.
‫سین جو هیوک...
‫آقای سین.
‫آقای سونگ، حالتون خوبه؟
‫من اینجام. ‫نگران نباش.
‫نه...
‫نه!
‫آقای سونگ.
‫کمکم کن. اون...
‫نه، حرف نزن.
‫کمک...
‫متأسفانه، مجبور شدم.
‫روانی!
‫تو کی هستی؟
‫این جه هوی...
‫یا «کی»؟
‫می خندی؟
‫نه! ولش کن!
‫ولم کن! ‫گفتم ولم کن!
‫می کشمش.
‫مگه نمی فهمی؟ این یارو از خداشه که بکشیش.
‫نمی فهمی؟
‫سین جو هیوک.
‫نه، جونگ یون هو.
‫کارت خلاصه.
[ پلیس مونیانگ ]
‫پس بالاخره یه نفر رو جلوی چشم های ‫«سو یول» کشت؟
‫- بله. ‫- مدرکی هست؟
‫ازش اعتراف می گیریم.
‫خبرنگارها...
‫از جریان خبردار شدن. ‫همه شون بیرونن.
‫حواست باشه.
‫چشم.
‫سین جو هیوک.
‫تو متهم هستی به گس لایت کردن ‫بیمارهای نوجوونت،
‫پخش مواد مخدر،
‫قتل پدرت
‫و حتی قتل «سونگ بوک جون» که دیشب ‫صورت گرفت.
‫به تمام این جرم ها اعتراف می کنی؟
«جونگ یون هو» مرتکب این جرائم شده. درسته؟
‫بله.
‫تو جونگ یون هویی.
‫می دونم پی خودم بودی.
‫واسه چی «سونگ بوک جون» رو کشتی؟
‫سؤال منم همینه.
‫واسه «جونگ یون هو»، این کارو کرد؟
‫«جونگ یون هو» اولین نفری که کشت، ‫پدرش بود.
‫احتمالاً بعد کشتن پدرش، ‫به خودش اومد.
‫«راحت بود»
‫«آدم آشغال رو دور می ندازه»
‫«این طوری، زندگیت بهتر میشه»
‫«چرا این قدر دیر اینو فهمیدم؟»
‫ولی بعدش،
‫ متوجه شد که خیلی از ‫دور و بری هاش هم از همین رنج می برن.
‫چون اونا چیزی که اون فهمیده رو ‫نفهمیده بودن.
‫بعدش با خودش گفت،
‫«من کمکشون می کنم که اینو بفهمن و ‫ از شر مشکلات خلاص شن»
‫واسه همینم...
‫اون بچه ها رو تحریک کردی که ‫مرتکب قتل شن؟
احتمالاً محرک اصل «جونگ یون هو» شغلش بود.
چون با بچه های مظلوم زیادی سر و کار داشت.
اینم شد بهونه؟
‫آقای «ریو»...
‫اصلاً «جونگ یون هو»
‫وجود خارجی داره؟
‫تو دیروز به «سونگ بوک جون» گفتی که ‫من «جونگ یون هو»ـم.
الان میگی وجود نداره؟
‫نه، می دونم که دوباره سر و کله ش پیدا شد. ‫ولی مشکل اینه که...
‫اون 22 سال پیش، غیبش زد.
‫چرا دوباره برگشت؟ ‫چرا الان؟
‫اونم دقیقاً بعد از برگشتن «کی» که ‫22سال پیش غیبش زد.
‫تو گفتی همه ی قربانی ها، یه ارتباطی با ‫«جونگ یون هو» داشتن. ولی یکیشون نداشت.
‫یه نفر دیگه با همه ی این افراد ‫ارتباط داشته.
‫تو، «ریو سو یول».
‫غیر تو، هیچ کس دیگه ای، «جونگ یون هو» رو ندیده.
‫ته حرفت رو بگو.
‫احتمالاً این اتفاقات اخیر،
‫باعث تحریک ضربه روحیت و بیدار شدن
‫شخصیت دومت شد.
‫سین جو هیوک.
‫هنوز نفهمیدی؟
‫«کی»، «جونگ یون هو»ـه. ‫همونی که دنبالش بودی.
‫همزادت.
‫کسی که دیروز، جلوی چشم هام، «سونگ بوک جون» رو کشت
‫تو بودی، آقای ریو.
‫- روانی! ‫- آقای ریو!
‫دیگه نمی تونی از حقیقت فرار کنی.
‫باید قبولش کنی.
‫جریان چیه؟
‫می خواستم همه چی رو بهت بگم.
‫می خواستم بهت بگم، ولی وقت نشد.
‫چی رو بهم بگی؟
‫چی رو؟ چی رو می خواستی بهم بگی؟
‫اون روز ازم پرسیدی که
‫«کی» کیه.
‫«کی»؟
‫«کی» کیه؟
‫- چی؟ ‫- همه ش اسمش رو تو خواب صدا می زدی.
‫«کی».
‫خب؟
این «کی» کیه؟
‫«کی»...
‫منم.
‫همزادمه.
‫«کی» همزادمه.
‫چی؟
‫یه مدت پیش،
‫ازم پرسیدی که چرا عوض شدم.
‫حتی فکر می کردی که ‫زده به سرم.
‫می دونی؟
‫خودم هم یادم نمیومد چیکار کردم.
‫هزار تا کوفت و زهرمار دیگه.
‫دو یو گون!
‫- قاتل. ‫- چی؟
‫چته؟ نکنه دو شخصیتی هستی؟
‫ها؟
‫هوی گیوم.
‫می دونم که گیج شدی.
‫ببخشید که نشد زودتر بهت بگم.
‫ولی زر مفت میزنه که میگه «جونگ یون هو»، «کی»ـه.
‫اون روانی می خواد
‫همه ی کارهایی که کرده رو بندازه گردن «کی».
‫اصلاً نمی دونم چی بگم.
سر حرف های تو،
این قدر پیگیر «جونگ یون هو» شدیم.
‫دیروز هم فقط تو توی صحنه حاضر بودی.
‫اگه کار به جاهای باریک بشه...
‫هوی گیوم، لطفاً بهم اعتماد کن.
‫اعتماد رو باید به دست می آوردی!
‫باید همه چی رو بهم می گفتی.
‫این همه اتفاق افتاد، ولی تو هیچی ‫بهم نگفتی.
‫الان بهم میگی؟
دیگه این پرونده مال تو نیست.
اگه بخوای ادامه بدی،
اوضاع بدتر میشه.
‫- هوی گیوم. ‫- خواهش می کنم.
‫حس می کنم...
‫الانه که دیوونه شم.
‫[ تسلی بخش قلب ]
‫یوم گیون سو، به جرم
‫شرط بندی و نقض عهد پزشکی، تحت تعقیبه.
‫لعنتی. شاید کسی بهش گفت.
‫انگار آب شده رفته تو زمین.
‫[ تسلی بخش قلب ]
‫وای پسر. ‫امروز، خیلی خوابیدم.
‫سونگ سوک.
‫مامان.
‫مامان، چی شده؟
‫- دونگ یول. ‫- بله، مامان؟
‫حالت خوب نیست؟ تب داری؟
‫روزی که برای اولین بار «سو یول» رو دیدیمو یادته؟
‫چی؟ آره، یادمه. چطور مگه؟
‫خواب دیدم که...
‫مامان، چی شده؟ ‫مامان.
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫چی شده، مامان؟
‫این مدت، خیلی خواب می بینی.
‫می خوای ببرمت بیمارستان؟
‫مامان.
‫وسیله ی پسر کوچیکتون که به اشتباه ‫با خودتون آوردید رو
‫جا گذاشتید.
‫به کسی نمیگم. نگران نباشید.
‫نترس، جونگ هون.
‫درک می کنم.
‫ولی یه چیزی رو یادت باشه.
‫من تنها کسی هستم که تنهات نمی ذاره
‫و نجاتت میده.
‫قبل از مرگ آندری، باهاش حرف زد.
‫رئیس «یونگ» قاچاقچیه، ‫نه کلاهبردار.
‫واسه چی می گید اظهاراتش قابل قبول نیستن، لعنتیا؟!
‫قبل از اینکه بقیه شایعه پراکنی کنن،
‫باید تموم شک و شبهه هات ازت ‫برداشته بشه.
‫به زودی حکم تفتیش خونه ت رو میدن.
‫«سین جو هیوک» چی؟
‫باید آزادش کنیم. ‫هیچ مدرکی نداریم که بخوایم نگهش داریم.
‫میگم با چشم های خودم دیدم.
‫یه نفر رو جلوی چشم های خودم کشت. ‫می خواست با چشم های خودم ببینم.
‫چرا کسی حرفم رو باور نمی کنه؟
‫سو یول، مطمئنی که حالت خوبه؟
‫فرمانده.
‫یه سری اطلاعات از کارهای خارج از مطب ‫«سین جو هیوک» پیدا کردم.
‫قوی باشید، فرمانده.
‫من بهتون اعتماد دارم.
‫[ مرکز درمان آلزایمر ]
‫[ مرکز درمان آلزایمر بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫این چیه؟
‫اون زمانی که جریان «باک یونگ جو» اتفاق افتاد
‫تازه توی بیمارستان عمومی مونیانگ
‫مشغول به کار شده بود.
می خواستم آمار بیمارهاش رو بگیرم
‫ولی تا زمانی که حکم نبریم،
‫بیمارستان، اطلاعات بیمارهاش رو بهمون نمیده.
‫[ پلیس ]
‫بفرما.
‫لطفاً برید کنار.
‫- این چیه؟ ‫- ای خدا.
‫خوب بگردید.
‫تموم سوراخ سمبه ها رو بگردید.
‫ای خدا.
‫مامان، منو نگاه کن. ‫مامان.
‫مامان، چیز خاصی نیست. ‫نگران نباش. خب؟
‫- باشه. ‫- مامان، مامان.
‫این... می دونی...
‫دیدی، وقتی یه نفر می خواد کاندید ریاست جمهوری بشه ‫آمارش رو می گیرن. این عین همونه.
‫سو یول هم شغل مهمی داره دیگه.
‫- گرفتی چی شد؟ ها؟ ها
‫سو یول...
‫به «سو یول» زنگ بزن.
‫چی؟
‫گفتم به «سو یول» زنگ بزن. ‫«سو یول».
‫- سو یول! ‫- باشه، چشم.
‫- مامان، خواهش میکنم. ‫- سو یول!
‫- به «سو یول» زنگ بزن. ‫- باشه.
‫- کجاست؟ ‫- مامان، تو رو خدا.
‫دارم میام.
‫سعی کن آرومش کنی.
‫به مامان بگو دارم میام.
‫یه کم دیگه صبر داشته باش.
‫- سو یول. ‫- ساکت باش.
‫- دیگه پیدات نشه. ‫- آروم باش.
‫به خاطر تو، همه فکر می کنن من دیوونه ام. ‫گمشو!
‫[ پلیس ]
‫اومدی؟
‫سرپرست ریو.
‫وایسا ببینم. ‫اصلاً اجازه داری بیای اینجا؟
‫خیلی خب. زیاد شلوغش نکن. خب؟
‫حال مامانم خوب نیست.
داریم وظیفه مون رو انجام میدیم.
‫تو باید اینو بهتر از هر کسی بدونی دیگه. ‫نه؟
‫واسه وقت گذرونی که نیومدیم. ‫تموم سوراخ سمبه ها رو بگردید.
‫چیه؟ ‫چی شده، مامان؟
‫چیه؟
‫- مامان. ‫- بیا.
‫مامان.
‫چی شده، مامان؟
‫خوب گوش کن، سو یول.
‫الان همه چی یادم اومد.
‫اون روز که اومدی خونه مون، ‫یه چاقو توی دستت بود.
‫غرق خون بودی.
‫چی گفتی؟
‫تو پدرت رو کشتی و فرار کردی.
‫الان همه چی یادم میاد.
مامان، این حرف ها چیه می زنی؟
‫اصلاً می فهمی چی میگی؟
‫سو یول. گوش کن، سو یول. ‫اصلاً نگران نباش.
‫اون چاقو رو...
‫من گم و گور کردم.
‫آره.
‫یه مدت دیگه هم که همه چی یادم میره.
‫پس نگران نباش. خب؟
‫مامان. «سین جو هیوک»، مغزت رو شست و شو داد. ‫نه؟
‫رفته بودی بیمارستان، پیشش.
- واسه همینه که داری این حرف ها رو می زنی. - عزیزم...
‫زیرش هم خوب بگرد.
‫- فرمانده! ‫- چیه؟ چیزی پیدا کردی؟
‫این مال منه؟
‫آخرین باری که اومده بودید اینجا ‫جاش گذاشتید.
‫وسیله ی پسر کوچیکتون که به اشتباه ‫با خودتون آوردید رو
‫جا گذاشتید.
‫این که...
‫حواستون باشه جایی جاش نذارید.
‫به کسی نمیگم. نگران نباشید.
‫ممنونم، آقای سین.
‫ممنونم.
‫چه بلایی سر مامانم آوردی؟
‫- آقای ریو. ‫- عوضی!
‫چیکار کردی؟
‫من فقط...
‫فرستادمت همون جایی که باید باشی.
‫توی دل بدبختی.
‫کاراگاه ریو!
‫- بسه! ‫- جداشون کنید!
‫کاراگاه ریو.
‫حالتون خوبه؟
‫بگیرش!
‫بسه.
‫نه!
‫- بسه ‫- ولش کن
‫- ولم کنید! ‫- نه! بسه!
‫- بسه دیگه! ‫- تو رو خدا!
‫- خودت رو کنترل کن، سو یول! ‫- تو رو خدا، بسه!
‫- آروم باش، سو یول. ‫- فرمانده.
‫- تو رو خدا، سو یول. ‫- آروم باش!
‫- فرمانده. ‫- جلوی خودت رو بگیر. تو رو خدا.
‫- تو رو خدا. ‫- بیخیال شو، سو یول.
برید کنار!
‫آلت قتاله رو توی خونه ت پیدا کردیم.
‫- ها؟ ‫- چی پیدا کردی؟
‫سرپرست ریو،
‫شما به اتهام قتلی که در زیرزمین ‫محله «سام گیونگ» رخ داد، بازداشتید.
‫چیکار میکنی؟
‫- اصلاً می فهمی چی میگی؟ ‫- برو کنار. تو دخالت نکن.
‫- تکون نخور. ‫- جریان چیه؟
‫چی شده؟
‫مطمئنی؟
‫«کی».
‫حق با تو بود.
‫کثافتی عین تو...
‫مستحق مرگه.
‫[ وزارت دادگستری ]
‫[ چهار ماه بعد ]
‫آقای ریو.
‫آقای ریو سو یول.
‫حالتون خوبه؟
‫امروز، خیلی غذا خوردید.
‫حالم خوبه.
‫امروز قراره یه نفر بیاد دیدنتون.
‫پس باید حموم کنید.
حالت چطوره؟
‫خوب غذا می خوری؟
‫انگار یه مقدار وزنت کم شده.
‫سردت نیست؟
‫مادرت...
‫و «دونگ یول» هم حالشون خوبه.
‫«جه سون» و «گیونگ ته» هم همین طور.
‫همه شون نگرانتن.
‫داریم تموم تلاشمون رو می کنیم
‫که بی گناهیت رو اثبات کنیم.
‫سو یول، واقعاً «کی»...
‫واقعاً «کی» رفته؟
‫دکتر می گفت،
‫اون رفته و الان هم خوبی. ‫درست گفته؟
‫«کی»؟
‫نمی شناسمش.
‫«کی».
‫نمی شناسیش؟
‫یادت نمیاد کیه؟
‫خوابم میاد.
‫سو یول، یه ذره بخور. ‫یه قاشق بخور.
‫می دونم که خوابت میاد، ولی یه قاشق بخور.
‫بعدش برو بخواب. خب؟
‫سلام، خانم «سو». ‫منم، هوی گیوم.
‫بله، «سو یول» هم دیدم. ‫الان هم دارم میرم.
خیلی از غذاتون لذت برد.
‫کیف کرده بود. ‫همه ش رو خورد.
‫خیلی حالش بهتر شده. ‫بله.
‫[ وزارت دادگستری ]
‫آماده ای؟
‫بریم.
‫بریم کار اون عوضی «سین جو هیوک» رو خلاص کنیم.
‫- آهای! ‫- بگیرش!
‫زود باش. بیا.
‫ریو سو یول!
‫شماها خبر داشتید!
‫نه، خبر نداشتیم.
‫آقای ریو...
‫مگه به ما اعتماد نداری؟
‫واسه چی بی خبر فرار کردی؟
‫یه نفر دیگه هست که
‫می دونسته همه ی اینا، کار «جونگ یون هو» بوده.
‫اون موقع، چطور پیداش کردن؟
‫وایسا!
‫اگه خودت رو پشت نقاب قایم کرده بودی، ‫از چی می ترسیدی؟
‫چرا اینجا؟
‫چون همه چی از اینجا شروع شد.
‫اون دنبال منه.
‫خودم هم باید درستش کنم.
‫تمامی شخصیت ها، مکان ها، گروه ها، حوادث ‫و نهادهای این سریال، تخیلی هستند.
‫- جلسه ی بعدی می بینمت. ‫- باشه.
‫[ اتاق کنفرانس ]
‫وقتی «باک یونگ جو» رو
‫توی پناهگاه دیدم،
‫داشت...
‫گریه می کرد.
‫واسه چی گریه می کرد؟
‫چون...
‫اون روبروش وایساده بود.
‫چاره ای نداشت، جز اینکه
‫از اون مرد، اطاعت کنه.
‫یالا، یونگ جو.
‫زود باش.
‫می ترسی؟
‫نترس.
به زودی، آزادی ابدیت رو به دست میاری.
‫دوست داری برگردی به اون بیمارستان؟
‫همون جایی که سرکوبت می کردن. ‫همون جایی که غل و زنجیرت می کردن.
‫دوست داری مثل همون زمان که با پدرت زندگی می کردی
‫زندانی بشی؟
‫هیچ کس...
‫دیگه نمی تونه غل و زنجیرم کنه.
‫تو هم اصلاً عوض نشدی.
‫هنوز همونی.
‫جونگ یون هو.
‫سو یول.
‫مطمئنی که می تونی؟
‫ناسلامتی، تو رو دارم.
‫صد در صد!
‫خوب منو شناختی. ‫من قهرمانیم که فقط در خدمت توئم.
‫اظهارات «جونگ هون» برای دستگیریش ‫کفایت نمی کنن.
‫باید ثابت کنیم که اون عوضی، ‫یه قاتل روانیه.
‫چطور؟
‫بهش اجازه میدم که منو...
‫به بدبختی بکشونه.
‫[ پزشکی قانونی ]
‫ببخشید. دیرم شده.
‫وقت رفتنه، آندری.
‫ببخشید.
‫شما؟
شما کی...
[ کوره ]
‫کی؟
‫جونگ یون هو.
‫سین جو هیوک!
‫حداقل صد بار اینو بهت گفتم.
‫عمداً هی تکرار می کنی؟ ‫ها؟
‫می خوام این عوضی رو بکشم.
‫گوش کن. سین جو هیوک، حسابی پیگیرمون شد ‫که تونست بفهمه، تو وجود داری.
‫یادته؟
‫می دونستم.
‫یکی دیگه هم باهات بود.
‫جه هوی. تو تنها نیستی. نه؟
‫عوضی. چرا من؟
‫آره. تو هم نمی دونی. نه؟
نقشه از این قراره: باید بفهمیم چه فکری داره
و می خواد چیکار کنه. خب؟
‫تا اون موقع، نباید اجازه بدیم که بفهمه ‫ما می دونیم
‫اون در اصل، «جونگ یون هو»ـه.
‫- سو یول. ‫- چیه؟
‫به موقعه ش، خوب بلدم فیلم بازی کنم. ‫من بازیگر فوق العاده ایم.
‫صد در صد. ‫کاش همین جور باشه که تو میگی.
‫یه بار دیگه ازت می پرسم. ‫اون کیه؟
‫- جونگ یو هو. ‫- خاک تو سرت!
‫جونگ یون هو!
‫عوضی!
‫لعنتی.
‫بیا در مورد اون روزی حرف بزنیم که ‫برای اولین بار، «کی» رو دیدی.
‫اولین باری که «کی » رو دیدی،
‫کی بود؟
‫همون زمانی بود که...
‫«جونگ یون هو»، پدرش رو کشت.
«کی» برای نجاتت ظاهر شد.
‫بعدش چی شد؟
‫فرار کردم.
‫اون زمان، از وجود «کی» خبر نداشتم.
‫بعد از اون روز،
‫به لطف «کی»، از شر «جونگ یون هو» و پدرت
‫خلاص شدی.
‫بله.
‫راستی،
‫الان «کی» همراهته؟
‫آره، همراهشم، عوضی.
‫اگه مشکلی نیست،
‫میشه امروز، اول با «کی» حرف بزنم؟
‫مگه نمی خواستی با من صحبت کنی؟ ‫چرا حرف نمی زنی؟
‫مسابقه ی زل زدنه؟
‫باشه، مسابقه بده.
‫شروع شده؟
‫خیلی وقته که همدیگه رو ندیدیم.
‫منو یادت نمیاد؟
‫من «یون هو» هستم.
‫چی؟
‫حالا که فکرش رو می کنم،
‫من و تو خیلی شبیه همیم.
‫هر دومون می خواستیم از «جه هوی» محافظت کنیم.
‫نه؟
‫عوضی.
‫تو، درست مثل من...
می خواستی پدر «جه هوی» رو بکشی.
‫درست میگم؟
‫ببند گاله رو.
‫تو فکر می کردی که
تا زمانی که پدر «جه هوی» زنده ست، نمی ذاره آب خوش از گلوش پایین بره.
‫یادته؟
‫عوضی دیوونه!
‫ولم کن!
‫چیکار می کنی؟
‫می خواستم واکنش «کی» رو به شنیدن ‫اسم «جونگ یون هو» بشنوم.
‫اگه می خوای «کی» بره،
‫باید به داغی که نسبت به «جونگ یو هو» داری ‫غلبه کنی.
‫اینم بخشی از درمانه؟
از اونی که فکر می کردم، تندتره.
‫خشن هم هست.
‫نگران نباش.
‫خودم می تونم کنترلش کنم.
‫ولی آقای ریو،
‫اون شب، قبل از اینکه فرار کنی،
‫مطمئن شدی که پدرت مُرده؟
‫ها؟
‫وقتی رفتی، پدرت کف زمین افتاده بود.
‫وقتی رفتی، «کی» و «جونگ یون هو» رو ‫تنها گذاشتی.
حالا که «کی» این قدر خشنه،
شاید اون پدرت رو کشته،
نه «جونگ یون هو».
‫- لعنتی. ‫- هوی.
‫- نه. ‫ عوضی.
‫دوست داری بکشمت، روانی؟
‫نه! بسه.
‫می خواد قتل پدرم رو بندازه گردنت.
‫می خواست گس لایتت کنه. ‫از همون اول، هدفش همین بود.
‫باید شرش رو کم کنیم.
‫این عوضی، ته و توش رو ‫در آورد.
‫لب تر کنی، میرم داخل و...
‫فقط همینو بلدی؟
‫فقط بلدی شر این و اون رو کم کنی؟
‫آخه چطور؟ ‫چطور می خوای بکشیش؟
‫کار من نبود.
‫من کسی رو نکشتم.
‫باشه.
‫می دونم.
نباید بهش نقطه ضعف بدی.
‫زمانی که خواست تحریکت کنه، ‫باید آرامشت رو حفظ کنی.
‫باشه.
‫ولی...
‫حتماً الان فیلمم رو ضبط کرده.
‫یه کم توی فیلم عصبی بودم. ‫مشکلی نداره؟
‫ای بابا. فیلمه رو یادم رفته بود.
‫آهای.
‫پرونده های درمانی.
حتماً فیلم تموم جلسات رو داره.
ای خدا. چه لباس فرم مدرسه بهم میاد.
‫«بیا رو پشت بوم»
‫مسخره بازی در نیار.
‫حالا که لباس مدرسه پوشیدم، ‫می خوام نوجوون های گردن کلفت رو آدم کنم.
‫میشم ابرقهرمان این دبیرستان!
‫مشکل اصلیمون...
‫اینه.
‫- چرا این قدر تعدادشون زیاده؟ ‫- لعنتی. خودم هم نمی دونم. انگار می خواسته کلکسیون جمع کنه.
‫زود باش.
‫«تشکر از شما به خاطر کمک به جوانان»؟
این هم با دروغ هاش به دست آورد.
‫- بزنم بشکنمش؟ ‫- لعنتی.
‫کجاست پس؟
‫یعنی توی پناهگاه نذاشتشون؟ ‫ای بابا.
‫آهای. رفتش؟
‫- چرا در بازه؟ ‫- من چه می دونم؟
‫- ساکت باش. ‫- ببخشید.
‫- بیا دیگه. ‫- لعنتی.
ایناهاش.
‫با چشم های خودم دیدم که ‫یه سری خرت و پرت رو یواشکی اینجا می ذاشت.
‫مگه به یه روانشناس چه ربطی داره که ‫سیگارهامون رو ازمون می گیره؟
‫بریم دیگه.
‫ایست!
‫برش گردون سر جاش. ‫همین حالا.
‫ظاهراً از اون نوجوون های ناجورید.
‫چطور جرئت می کنید از الان سیگار بکشید؟ ‫چون که هنوز بچه مدرسه ای هستید.
‫این رفتار از یه دانش آموز بعیده!
‫برید با والدینتون بیاید.
‫بعد، تو سیگار بکشی، مشکلی نداره؟
‫چون به نظر من که تو هم اومده بودی، ‫سیگارهات رو برداری.
‫می خوای بذاریمش سر جاش؟
‫نقشه اش همین بود.
‫- دزده. ‫- ای بابا.
‫سیگار رو ترک کن، عوضی.
‫داری پیر میشی، ها.
‫وایسید ببینم.
‫- ای بابا. ‫- ای بابا.
‫اون خیلی واسه من مهمه.
‫بگیرید.
‫سو یول، من قهرمانتم. ‫نمی تونم اجازه بدم بهشون رشوه بدی.
‫بگیر.
[ جلسات ]
‫خیلی وقته که مشغول جمع آوری ‫اینا بوده.
‫جونگ هون، فرض کن که
‫جای تو، برادرت ناپدید بشه.
‫فرض کن که بدبختی هات تموم شدن.
‫اون وقت، به کمک کی؟
‫کسی که عین خودت بدبخته.
‫تو اون رو از بدبختی نجات میدی،
‫اون هم تو رو.
‫«سین جو هیوک»، این طوری بچه ها رو تحریک می کرده.
‫از درب کمک وارد میشده و ‫تهش تحریکشون می کرده.
‫اون مجبورشون می کرد که مرتکب قتل بشن.
‫کثافت. ‫اصلاً اسم اینو میشه گذاشت آدم؟
‫همون موقع که آمارش رو گرفتیم، باید اینو می فهمیدم. ‫حواس جمع نبودیم.
‫حتماً دانش آموزهای زیادی ازش مشاوره گرفتن.
‫گیونگ ته، جه سون،
ببینید می تونی کسی رو پیدا کنید که
ارتباطی با پرونده های قتل و خودکشی داشته؟
‫- تو هم می تونی کمکشون کنی. ‫- چشم.
‫این ویدئو واسه دستگیریش کافیه؟
‫چون نه کلماتش تحریک آمیز بودن، نه ‫به زور متوسل شد.
‫سخت میشه به گس لایت کردن متهمش کرد.
‫اگه اثبات کنیم که «سین جو هیوک»، هنگام ارتکاب جرم، ‫مواد مصرف کرده بوده، به نفعمون میشه.
‫اون وقت، می تونیم اثبات کنیم که ‫قاتل آندری هم خودش بوده.
‫بریم اول رئیس یونگ رو پیدا کنیم.
‫- چشم. ‫- چشم.
‫بریم.
‫اولین باری که «کی» رو دیدی، کی بود؟
‫همون موقعه ای که «جونگ یون هو» پدرم رو کشت.
‫من رو شناختی؟
‫جه هوی.
‫آره؟
‫[ آرایشگاه ]
‫[ گیرنده: سونگ بوک جون ] ‫[ فرستنده: جونگ یون هو ]
‫مطمئنید که این خانم...
‫جسد آندری رو برد؟
‫بله.
غریبه بود. منم قبلاً ندیده بودمش. واسه همین سراغش رفتم.
‫اینجا رو نگاه کنید.
‫با شوکر تفنگی زدم.
‫کالبد شکافی آندری رو انجام داده بودید؟
‫خوشبختانه، بله.
‫مخدری که به بدنش تزریق شده بود، ‫دوز کشنده ای داشت.
‫ولی به وسیله ی ضربات چاقو کشته شده بود.
‫اونم از پشت.
‫پلیس، آلت قتاله رو در صحنه ی جرم پیدا کرد.
‫اثر انگشت این یارو روی آلت قتاله بود.
‫شاهرگش زده شده بود.
‫به نظر من، قاتل از چاقوی جیبی ‫استفاده کرد.
‫منتها، چاقوش توی صحنه ی جرم نبود.
‫پس تأیید می کنید که
‫حداقل سه نفر در صحنه ی جرم ‫حاضر بودن.
حتماً یکی از کارگرهای مُرده سوز خونه ی حیوانات رو اجیر کرده بود.
‫جسد آندری رو سوزوند.
‫احتمالاً می خواسته خودش آندری رو بدرقه کنه.
‫لعنتی. احتمالاً خاکسترش رو برده و رفته.
‫بعید می دونم.
‫به نظر من که
‫این زن تا انتقامش رو نگیره، ‫دست بر نمی داره.
‫احتمالاً الان داره دنبال «سین جو هیوک» می گرده.
‫خیلی خب. گوشی دستت.
‫سلام، آقای نام. ‫چه خبر؟
‫[ آرایشگاه ]
‫آقای سونگ بوک جون.
‫آقای سونگ.
‫منم، ریو سو یول.
‫آقای سونگ.
‫آقای «نام» باهام تماس گرفت.
‫چرا درخواست محاکمه ی مجددتون رو ‫پس گرفتید؟
‫لطفاً صبر داشته باشید.
‫آقای سونگ.
‫لعنتی. یالا.
‫سلام. من... کجا بودم؟
‫محله گوجین، خیابان نهم.
‫مورد خودکشیه. ‫خواهشاً عجله کنید.
[ آقای سونگ بوک جون ]
‫آقای سونگ بوک جون،
‫هنوز هم فکر می کنی که می تونی ‫زندگیت رو عوض کنی؟
‫تا کی می خوای با این بدبختی ‫سر کنی؟
‫به نظرت، بهتر نیست که
‫به این بدبختی، خاتمه بدی؟
‫«جونگ یون هو» کثافت عوضی.
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫خدا رو شکر، شست و شوی معده ت، ‫کارساز بود.
‫چرا نجاتم دادی؟
‫مگه نگفتی «قانون مرور زمان» منقضی شده، ‫[ پس از انقضای آن مدت، تعقیب فرد و مسئله قانونی موقوف خواهد شد ]
‫و جونگ یون هو،
‫جزای عملش رو نمی بینه.
‫اگه بهت بگم، منم یکی از قربانی های «جونگ یون هو» بودم،
‫حرفم رو باور می کنی؟
‫می دونی که هیچ کاری نکردی،
‫ولی همه ش حس می کنی کار وحشتناکی کردی.
این قدر به خودت شک می کنی که می زنه به سرت.
‫این حس رو خیلی خوب می شناسم.
‫منم گاهی اوقات دلواپس و مضطرب میشی.
‫پس حتماً منو درک می کنی.
‫می خوام خلاص شم.
‫خسته شدم.
‫اراده کنی، خلاص میشی.
‫ولی شاید این آخرین فرصتمون باشه
‫برای دستگیری «جونگ یون هو».
‫آره، قانون مرور زمان منقضی شده.
‫ولی بازم می تونی خودت رو تبرئه کنی.
‫کارت نباشه. ما جرم های دیگه ی ‫«جونگ یون هو» رو اثبات می کنیم.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫صبر داشته باش.
‫[ گیرنده: سونگ بوک جون ] ‫[ فرستنده: جونگ یون هو ]
‫از طرف «جونگ یون هو»ـه.
‫«سونگ بوک جون»؟
‫می شناسیش؟
آره، با همدیگه توی چند تا کار خیر شریک شدیم.
‫آقای سونگ بوک جون،
‫به جرمی که «جونگ یون هو» انجام داده بود، ‫22سال توی زندان افتاد.
‫به جرم قتلی که انجامش نداده بود.
‫پس یعنی دلیل خودکشی امروزش...
‫«جونگ یون هو» بود؟
‫پس خبر به گوشت رسیده.
‫ظاهراً این «جونگ یون هو»
‫خیلی از به هم ریختن برنامه هاش بدش میاد.
‫ظاهراً می خواد هر جور شده، آقای سونگ رو
‫قاتل پدرش جلوه بده.
‫واسه همینم...
‫شیرش کرد که خودش رو بکشه؟
‫همین بلا رو سر منم میاره. آره؟
‫می خواد منم به همین سرنوشت دچار کنه.
‫مطمئنم که شما
‫گول این حربه ش رو نمی خورید. ‫درست مثل همیشه.
یه مقدار راحت نیستم.
‫یه وقت دیگه میام.
‫فکر می کنم که دیشب...
‫یه نفر یواشکی وارد مطبم شد ‫و وسایلم رو برد.
‫ولی نگران نباشید.
با اون وسایل، راه به جایی نمی بره.
‫آقای سین.
‫بله؟
‫به نظرت، جونگ یون هو
‫چی از جونم می خواد؟
‫واسه چی این قدر «کی» واسه ش مهمه؟
‫کی این بازی تموم میشه؟
‫اصلاً مگه قراره...
‫تموم شه؟
‫جالبه.
‫همه چی داره برمی گرده به نقطه ی اول.
‫جدی؟
‫ولی می دونید؟
‫دارم کم کم از این بازی خسته میشم.
‫باید...
‫زود تمومش کنم.
‫تو همون پلیسی هستی که «کیم گیه سیک» رو ‫دستگیر کردی. آره؟
‫تو کی هستی؟
‫جنس خودمون بود.
‫می خواسته واسه اون پلیسی که ‫«کیم گیه سیک» رو گیر انداخت، طعمه بذاره.
‫همیشه زندگی غافلگیرت می کنه.
‫- آندری! ‫- خودت هم فکرش رو نمی کردی که
‫توی همچین آشغالدونی بمیری.
‫- این صدای کیه؟ ‫- تو...
‫از کجا پیداش کردی؟
‫جواب سؤالم رو بده، وگرنه می کشمت.
‫سو یوله؟
‫واسه چی نمیاد داخل؟ ‫توی ماشین چیکار می کنه؟
‫خجالت نمی کشه، این وقت شب؟
‫چیکار... چیکار می کنی؟
‫سو یول... این خانم... این خانم چیکارم داره؟
‫ولش کن.
‫اگه یه قدم دیگه جلو بیای، می کشمش.
‫سو یول، هر دسته گلی که به آب دادی،
‫الان وقت عذرخواهیه.
‫پس انگار خوب همدیگه رو می شناسید. ‫اگه زبون باز نکنی،
‫این کثافت رو می کشم.
‫نه، اصلاً نمی شناسمش. ‫داشتم رد میشدم که...
‫فکر کردی نمی کشمش؟
‫خیلی خب. گوشی رو بده به من.
‫- با هم گیرش میاریم. ‫- بگو کیه!
‫آندری!
‫تو ریسک گیر افتادنت رو به جون خریدی ‫که فقط بدرقه اش کنی.
‫پس مشخصه که خیلی با هم صمیمی بودید.
‫بنابراین، الان فکرت و ذکر اینه که ‫انتقام خونش رو بگیری.
‫دهنت رو ببند.
‫ولی مشکل اینجاست که تنهایی نمی تونی ‫پیداش کنی.
‫نمی دونم اینو می دونی یا نه،
‫ولی اون عوضی پی منه.
‫منم مثل تو، می خوام گیرش بندازم.
‫مثل من؟
‫یعنی تو هم حاضری جونت رو به خطر بندازی؟
‫قول میدم.
‫فقط اون گوشی رو به من بده.
‫اگه باهام همکاری کنی، ‫حاضرم جونم رو به خطر بندازم
‫که اون کثافت رو گیر بندازم.
‫[ پلیس مونیانگ ]
‫پس یعنی، آندری می خواسته اون یارویی که
‫مواد رو به دختره داد بود رو ‫پیدا کنه؟
‫اون زمان، آندری داشت با تو صحبت می کرد.
‫مکالمه تون روی گوشیت ضبط شده.
‫به نظرت...
‫اون کثافت رو توی دادگاه می بینم؟
‫آره. چون شاهد اصلی خودتی.
‫آخه کی حرف یه قاچاقچی رو باور میکنه؟
‫خب، حرف خودم رو باور کن. خب؟
‫- روانشناس اون پناهگاه... ‫- روانشناس اون پناهگاه
‫هم آدم کشت، هم یه نفر رو تحریک کرد
‫که خودکشی کنه؟
‫پدرم در اومد
‫تا هم تونستم مدرک جور کنم، ‫هم شاهد.
‫کدوم مدرک، بابا؟
‫منظورت اون صداست؟ ‫اون رو که راحت میشه دستکاری کرد.
‫بونگ پیل.
‫هنوز نفهمیدی این قضیه چقدر گنده ست؟
‫این روانشناس با مرکز هم قرارداد بسته.
‫هر موقع یه متهم نوجوون رو دستگیر کردیم،
‫اظهارات این روانشناسه هم ضمیمه ی پرونده کردیم. ‫اگه...
‫کاشف به عمل بیاد که خودش هم مجرم بوده، ‫اون وقت کمیسر...
‫یعنی راحت بیخیالش شیم؟
‫دلیلت واسه دستگیر نکردن «سین جو هیوک» اینه؟
‫چطور جرئت می کنی که صدات رو ‫روی من بلند کنی؟
‫اون، بچه ها رو بیچاره کرده. ‫داره می کششون.
می خوای دست رو دست بذاری و هیچ کاری نکنی؟
‫من کی گفتم، دست رو دست می ذارم؟
برو دستگیرش کن!
‫اول، مدارک رو جمع آوری کن، ‫بعدش فوراً دستگیرش کن.
‫چرا این قدر لقمه رو دور دهنت ‫تاب دادی؟
‫فکر کردی من کی ام؟
‫زود، درخواست حکم بازداشت بده.
‫می دونستم می تونم روت حساب باز کنم، ‫کمیسر آینده.
‫لعنتی. راست میگی، ها.
‫باید واسه درجه ی کمیسری بجنگم.
‫حقمه.
‫[ بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫کارت تموم شد، بیا بیرون. ‫من اینجا منتظرم.
‫- بریم یه غذای خوشمزه بخوریم. ‫- نمی خواد.
‫خیلی وقته که با هم نرفتیم رستوران.
‫وقتی خونه غذا داریم، واسه چی باید بریم رستوران؟
‫خیلی منتظرتون گذاشتم.
‫سلام.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫نه، خواهش می کنم.
‫می دونم که سرتون شلوغه. ‫ممنون که وقت گذاشتید.
‫لطف کردید.
‫خواهش می کنم. وظیفه مه.
‫- بفرمایید. ‫- چشم.
‫خوب خوابیدید؟
چون گفتید اخیراً خیلی خواب می بینید، می پرسم.
‫بله، این روزها...
‫حکم بازداشت «سین جو هیوک» رو گرفتیم.
‫- احسنت! ‫- بریم، دستگیرش کنیم.
‫کارت خلاصه، «سین جو هیوک».
‫سلام، آقای سونگ.
- حالا همه چی واسه م روشن شد. - چی؟
‫فکر کنم بدونم...
‫جونگ یون هو کیه.
‫آقای سونگ.
‫میشه درست توضیح بدید؟
‫منم باهاش می میرم.
‫چی؟
منم ‫با «جونگ یون هو» می میرم.
‫بالاخره فهمیدم کیه.
‫پس حیفه تنهایی بمیرم.
‫چرا این کارو با من کردی؟
‫تو اومدی پیش من
‫و بهم گفتی که باید خودم رو تبرئه کنم ‫و هیچ جوره بیخیال نشم.
‫چرا این حرف ها رو زدی؟
‫خب...
‫آقای سونگ، هنوز نفهمیدم مشکلتون چیه.
‫چاقو رو بگیرید پایین که ‫با هم حرف بزنیم. خب؟
‫خودتی.
‫«جونگ یون هو» خودتی.
‫فکر کردی می تونی منو مسخره کنی؟
‫فکر کردی می ذارم بازیم بدی، کثافت؟
‫آقای سونگ، خواهش می کنم. ‫تمومش کن.
‫ترسیدی. آره؟
‫منم هر وقت می خواستم خودم رو بکشم، می ترسیدم.
‫نگران نباش.
‫با همدیگه می میریم.
‫من «جونگ یون هو» نیستم.
‫دیگه نمی تونی خرم کنی.
‫روانشناسم همه چی رو بهم گفت.
‫روانشناست؟
‫سین جو هیوک؟
‫سین جو هیوک...
‫جونگ یون هوئه.
‫بازم می خوای خرم کنی؟
‫دیگه بهت اجازه نمیدم.
‫من نیستم.
‫سین جو هیوک...
‫آقای سین.
‫آقای سونگ، حالتون خوبه؟
‫من اینجام. ‫نگران نباش.
‫نه...
‫نه!
‫آقای سونگ.
‫کمکم کن. اون...
‫نه، حرف نزن.
‫کمک...
‫متأسفانه، مجبور شدم.
‫روانی!
‫تو کی هستی؟
‫این جه هوی...
‫یا «کی»؟
‫می خندی؟
‫نه! ولش کن!
‫ولم کن! ‫گفتم ولم کن!
‫می کشمش.
‫مگه نمی فهمی؟ این یارو از خداشه که بکشیش.
‫نمی فهمی؟
‫سین جو هیوک.
‫نه، جونگ یون هو.
‫کارت خلاصه.
[ پلیس مونیانگ ]
‫پس بالاخره یه نفر رو جلوی چشم های ‫«سو یول» کشت؟
‫- بله. ‫- مدرکی هست؟
‫ازش اعتراف می گیریم.
‫خبرنگارها...
‫از جریان خبردار شدن. ‫همه شون بیرونن.
‫حواست باشه.
‫چشم.
‫سین جو هیوک.
‫تو متهم هستی به گس لایت کردن ‫بیمارهای نوجوونت،
‫پخش مواد مخدر،
‫قتل پدرت
‫و حتی قتل «سونگ بوک جون» که دیشب ‫صورت گرفت.
‫به تمام این جرم ها اعتراف می کنی؟
«جونگ یون هو» مرتکب این جرائم شده. درسته؟
‫بله.
‫تو جونگ یون هویی.
‫می دونم پی خودم بودی.
‫واسه چی «سونگ بوک جون» رو کشتی؟
‫سؤال منم همینه.
‫واسه «جونگ یون هو»، این کارو کرد؟
‫«جونگ یون هو» اولین نفری که کشت، ‫پدرش بود.
‫احتمالاً بعد کشتن پدرش، ‫به خودش اومد.
‫«راحت بود»
‫«آدم آشغال رو دور می ندازه»
‫«این طوری، زندگیت بهتر میشه»
‫«چرا این قدر دیر اینو فهمیدم؟»
‫ولی بعدش،
‫ متوجه شد که خیلی از ‫دور و بری هاش هم از همین رنج می برن.
‫چون اونا چیزی که اون فهمیده رو ‫نفهمیده بودن.
‫بعدش با خودش گفت،
‫«من کمکشون می کنم که اینو بفهمن و ‫ از شر مشکلات خلاص شن»
‫واسه همینم...
‫اون بچه ها رو تحریک کردی که ‫مرتکب قتل شن؟
احتمالاً محرک اصل «جونگ یون هو» شغلش بود.
چون با بچه های مظلوم زیادی سر و کار داشت.
اینم شد بهونه؟
‫آقای «ریو»...
‫اصلاً «جونگ یون هو»
‫وجود خارجی داره؟
‫تو دیروز به «سونگ بوک جون» گفتی که ‫من «جونگ یون هو»ـم.
الان میگی وجود نداره؟
‫نه، می دونم که دوباره سر و کله ش پیدا شد. ‫ولی مشکل اینه که...
‫اون 22 سال پیش، غیبش زد.
‫چرا دوباره برگشت؟ ‫چرا الان؟
‫اونم دقیقاً بعد از برگشتن «کی» که ‫22سال پیش غیبش زد.
‫تو گفتی همه ی قربانی ها، یه ارتباطی با ‫«جونگ یون هو» داشتن. ولی یکیشون نداشت.
‫یه نفر دیگه با همه ی این افراد ‫ارتباط داشته.
‫تو، «ریو سو یول».
‫غیر تو، هیچ کس دیگه ای، «جونگ یون هو» رو ندیده.
‫ته حرفت رو بگو.
‫احتمالاً این اتفاقات اخیر،
‫باعث تحریک ضربه روحیت و بیدار شدن
‫شخصیت دومت شد.
‫سین جو هیوک.
‫هنوز نفهمیدی؟
‫«کی»، «جونگ یون هو»ـه. ‫همونی که دنبالش بودی.
‫همزادت.
‫کسی که دیروز، جلوی چشم هام، «سونگ بوک جون» رو کشت
‫تو بودی، آقای ریو.
‫- روانی! ‫- آقای ریو!
‫دیگه نمی تونی از حقیقت فرار کنی.
‫باید قبولش کنی.
‫جریان چیه؟
‫می خواستم همه چی رو بهت بگم.
‫می خواستم بهت بگم، ولی وقت نشد.
‫چی رو بهم بگی؟
‫چی رو؟ چی رو می خواستی بهم بگی؟
‫اون روز ازم پرسیدی که
‫«کی» کیه.
‫«کی»؟
‫«کی» کیه؟
‫- چی؟ ‫- همه ش اسمش رو تو خواب صدا می زدی.
‫«کی».
‫خب؟
این «کی» کیه؟
‫«کی»...
‫منم.
‫همزادمه.
‫«کی» همزادمه.
‫چی؟
‫یه مدت پیش،
‫ازم پرسیدی که چرا عوض شدم.
‫حتی فکر می کردی که ‫زده به سرم.
‫می دونی؟
‫خودم هم یادم نمیومد چیکار کردم.
‫هزار تا کوفت و زهرمار دیگه.
‫دو یو گون!
‫- قاتل. ‫- چی؟
‫چته؟ نکنه دو شخصیتی هستی؟
‫ها؟
‫هوی گیوم.
‫می دونم که گیج شدی.
‫ببخشید که نشد زودتر بهت بگم.
‫ولی زر مفت میزنه که میگه «جونگ یون هو»، «کی»ـه.
‫اون روانی می خواد
‫همه ی کارهایی که کرده رو بندازه گردن «کی».
‫اصلاً نمی دونم چی بگم.
سر حرف های تو،
این قدر پیگیر «جونگ یون هو» شدیم.
‫دیروز هم فقط تو توی صحنه حاضر بودی.
‫اگه کار به جاهای باریک بشه...
‫هوی گیوم، لطفاً بهم اعتماد کن.
‫اعتماد رو باید به دست می آوردی!
‫باید همه چی رو بهم می گفتی.
‫این همه اتفاق افتاد، ولی تو هیچی ‫بهم نگفتی.
‫الان بهم میگی؟
دیگه این پرونده مال تو نیست.
اگه بخوای ادامه بدی،
اوضاع بدتر میشه.
‫- هوی گیوم. ‫- خواهش می کنم.
‫حس می کنم...
‫الانه که دیوونه شم.
‫[ تسلی بخش قلب ]
‫یوم گیون سو، به جرم
‫شرط بندی و نقض عهد پزشکی، تحت تعقیبه.
‫لعنتی. شاید کسی بهش گفت.
‫انگار آب شده رفته تو زمین.
‫[ تسلی بخش قلب ]
‫وای پسر. ‫امروز، خیلی خوابیدم.
‫سونگ سوک.
‫مامان.
‫مامان، چی شده؟
‫- دونگ یول. ‫- بله، مامان؟
‫حالت خوب نیست؟ تب داری؟
‫روزی که برای اولین بار «سو یول» رو دیدیمو یادته؟
‫چی؟ آره، یادمه. چطور مگه؟
‫خواب دیدم که...
‫مامان، چی شده؟ ‫مامان.
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫چی شده، مامان؟
‫این مدت، خیلی خواب می بینی.
‫می خوای ببرمت بیمارستان؟
‫مامان.
‫وسیله ی پسر کوچیکتون که به اشتباه ‫با خودتون آوردید رو
‫جا گذاشتید.
‫به کسی نمیگم. نگران نباشید.
‫نترس، جونگ هون.
‫درک می کنم.
‫ولی یه چیزی رو یادت باشه.
‫من تنها کسی هستم که تنهات نمی ذاره
‫و نجاتت میده.
‫قبل از مرگ آندری، باهاش حرف زد.
‫رئیس «یونگ» قاچاقچیه، ‫نه کلاهبردار.
‫واسه چی می گید اظهاراتش قابل قبول نیستن، لعنتیا؟!
‫قبل از اینکه بقیه شایعه پراکنی کنن،
‫باید تموم شک و شبهه هات ازت ‫برداشته بشه.
‫به زودی حکم تفتیش خونه ت رو میدن.
‫«سین جو هیوک» چی؟
‫باید آزادش کنیم. ‫هیچ مدرکی نداریم که بخوایم نگهش داریم.
‫میگم با چشم های خودم دیدم.
‫یه نفر رو جلوی چشم های خودم کشت. ‫می خواست با چشم های خودم ببینم.
‫چرا کسی حرفم رو باور نمی کنه؟
‫سو یول، مطمئنی که حالت خوبه؟
‫فرمانده.
‫یه سری اطلاعات از کارهای خارج از مطب ‫«سین جو هیوک» پیدا کردم.
‫قوی باشید، فرمانده.
‫من بهتون اعتماد دارم.
‫[ مرکز درمان آلزایمر ]
‫[ مرکز درمان آلزایمر بیمارستان عمومی مونیانگ ]
‫این چیه؟
‫اون زمانی که جریان «باک یونگ جو» اتفاق افتاد
‫تازه توی بیمارستان عمومی مونیانگ
‫مشغول به کار شده بود.
می خواستم آمار بیمارهاش رو بگیرم
‫ولی تا زمانی که حکم نبریم،
‫بیمارستان، اطلاعات بیمارهاش رو بهمون نمیده.
‫[ پلیس ]
‫بفرما.
‫لطفاً برید کنار.
‫- این چیه؟ ‫- ای خدا.
‫خوب بگردید.
‫تموم سوراخ سمبه ها رو بگردید.
‫ای خدا.
‫مامان، منو نگاه کن. ‫مامان.
‫مامان، چیز خاصی نیست. ‫نگران نباش. خب؟
‫- باشه. ‫- مامان، مامان.
‫این... می دونی...
‫دیدی، وقتی یه نفر می خواد کاندید ریاست جمهوری بشه ‫آمارش رو می گیرن. این عین همونه.
‫سو یول هم شغل مهمی داره دیگه.
‫- گرفتی چی شد؟ ها؟ ها
‫سو یول...
‫به «سو یول» زنگ بزن.
‫چی؟
‫گفتم به «سو یول» زنگ بزن. ‫«سو یول».
‫- سو یول! ‫- باشه، چشم.
‫- مامان، خواهش میکنم. ‫- سو یول!
‫- به «سو یول» زنگ بزن. ‫- باشه.
‫- کجاست؟ ‫- مامان، تو رو خدا.
‫دارم میام.
‫سعی کن آرومش کنی.
‫به مامان بگو دارم میام.
‫یه کم دیگه صبر داشته باش.
‫- سو یول. ‫- ساکت باش.
‫- دیگه پیدات نشه. ‫- آروم باش.
‫به خاطر تو، همه فکر می کنن من دیوونه ام. ‫گمشو!
‫[ پلیس ]
‫اومدی؟
‫سرپرست ریو.
‫وایسا ببینم. ‫اصلاً اجازه داری بیای اینجا؟
‫خیلی خب. زیاد شلوغش نکن. خب؟
‫حال مامانم خوب نیست.
داریم وظیفه مون رو انجام میدیم.
‫تو باید اینو بهتر از هر کسی بدونی دیگه. ‫نه؟
‫واسه وقت گذرونی که نیومدیم. ‫تموم سوراخ سمبه ها رو بگردید.
‫چیه؟ ‫چی شده، مامان؟
‫چیه؟
‫- مامان. ‫- بیا.
‫مامان.
‫چی شده، مامان؟
‫خوب گوش کن، سو یول.
‫الان همه چی یادم اومد.
‫اون روز که اومدی خونه مون، ‫یه چاقو توی دستت بود.
‫غرق خون بودی.
‫چی گفتی؟
‫تو پدرت رو کشتی و فرار کردی.
‫الان همه چی یادم میاد.
مامان، این حرف ها چیه می زنی؟
‫اصلاً می فهمی چی میگی؟
‫سو یول. گوش کن، سو یول. ‫اصلاً نگران نباش.
‫اون چاقو رو...
‫من گم و گور کردم.
‫آره.
‫یه مدت دیگه هم که همه چی یادم میره.
‫پس نگران نباش. خب؟
‫مامان. «سین جو هیوک»، مغزت رو شست و شو داد. ‫نه؟
‫رفته بودی بیمارستان، پیشش.
- واسه همینه که داری این حرف ها رو می زنی. - عزیزم...
‫چیزی نیست.
‫نمی ذارم کسی بفهمه.
‫نمی ذارم. قول میدم.
‫زیرش هم خوب بگرد.
‫- فرمانده! ‫- چیه؟ چیزی پیدا کردی؟
‫این مال منه؟
‫آخرین باری که اومده بودید اینجا ‫جاش گذاشتید.
‫وسیله ی پسر کوچیکتون که به اشتباه ‫با خودتون آوردید رو
‫جا گذاشتید.
‫این که...
‫حواستون باشه جایی جاش نذارید.
‫به کسی نمی گم. نگران نباشید.
‫ممنونم، آقای سین.
‫ممنونم.
‫چه بلایی سر مادرم آوردی؟
‫- آقای ریو. ‫- عوضی!
‫چیکار کردی؟
‫من فقط...
‫فرستادمت همون جایی که باید باشی.
‫توی دل بدبختی.
‫کاراگاه ریو!
‫- کافیه! ‫- جداشون کنید!
‫کاراگاه ریو.
‫حالتون خوبه؟
‫بگیرش!
‫کافیه!
‫نه!
‫- کافیه! ‫- ولش کن
‫- ولم کنید! ‫- نه! بسه!
‫- کافیه دیگه! ‫- تو رو خدا!
‫- خودت رو کنترل کن، سو یول! ‫- محض رضای خدا، بسه!
‫- آروم باش، سو یول. ‫- فرمانده.
‫- تو رو خدا، سو یول. ‫- آروم باش!
‫- فرمانده. ‫- جلوی خودت رو بگیر. تو رو خدا.
‫- تو رو خدا. ‫- بیخیال شو، سو یول.
!برید کنار
‫آلت قتاله رو توی خونه ت پیدا کردیم.
‫- ها؟ ‫- چی پیدا کردی؟
‫سرپرست ریو،
‫شما به اتهام قتلی که در زیرزمین ‫محله «سام گیونگ» افتاد، بازداشتید.
‫چیکار می کنی؟
‫- اصلاً می فهمی چی می گی؟ ‫- برو کنار. تو دخالت نکن.
‫- تکون نخور. ‫- قضیه چیه؟
‫چی شده؟
‫مطمئنی؟
‫«کی».
‫حق با تو بود.
‫آشغالی عین تو...
‫سزاوار مرگه.
‫[ وزارت دادگستری ]
‫[ 4ماه بعد ]
‫آقای ریو.
‫آقای ریو سو یول.
‫حالتون خوبه؟
‫امروز، خیلی غذا خوردید.
‫حالم خوبه.
‫امروز قراره یه نفر بیاد دیدنتون.
‫پس باید حموم کنید.
حالت چطوره؟
‫خوب غذا می خوری؟
‫انگار یه کم وزنت کم شده.
‫سردت نیست؟
‫مادرت...
‫و «دونگ یول» هم حالشون خوبه.
‫«جه سون» و «گیونگ ته» هم همین طور.
‫همشون نگرانتن.
‫داریم تموم سعیمون رو می کنیم
‫که بیگناهیت رو اثبات کنیم.
‫سو یول، واقعاً «کی»...
‫واقعاً «کی» رفته؟
‫دکتر می گفت،
‫اون رفته و حالا هم خوبی. ‫درست گفته؟
‫«کی»؟
‫نمی شناسمش.
‫«کی».
‫نمی شناسیش؟
‫یادت نمیاد کیه؟
‫خوابم میاد.
‫سو یول، یه ذره بخور. ‫یه قاشق بخور.
‫می دونم که خوابت میاد، اما یه قاشق بخور.
‫بعدش برو بخواب. خب؟
‫سلام، خانم «سو». ‫منم، هوی گیوم.
‫بله، «سو یول» هم دیدم. ‫الآن هم دارم می رم.
خیلی از غذاتون لذت برد
‫کیف کرده بود. ‫تمامش رو خورد.
‫خیلی حالش بهتر شده. ‫بله.
‫[ وزارت دادگستری ]
‫حاضری؟
‫بریم.
‫بریم کار اون عوضی «سین جو هیوک» رو خلاص کنیم.
‫- آهای! ‫- بگیرش!
‫زود باش. بیا.
‫ریو سو یول!
‫شماها خبر داشتید!
‫نه، خبر نداشتیم.
‫آقای ریو...
‫مگه به ما اعتماد نداری؟
‫برای چی بی خبر فرار کردی؟
‫یه نفر دیگه هست که
‫می دونسته تمام این ها، کار «جونگ یون هو» بوده.
‫اون موقع، چه طور پیداش کردن؟
‫وایستا!
‫اگه خودت رو پشت نقاب مخفی کرده بودی، ‫از چی می ترسیدی؟
‫چرا اینجا؟
‫چون همه چی از اینجا شروع شد.
‫اون دنبال منه.
‫خودم هم باید درستش کنم.