‫ اسم من جیسون هاوکینزه.
‫ زندگیم یه کابوس بوده.
‫ و باید یاد می‎ گرفتیم ‫ با این واقعیت کنار بیام...
‫ که زن سفید پوش داره آزارم می ده.
‫«این یک داستان واقعی می باشد»
‫وقتی بچه بودم، مادرم تمام تلاشش رو کرد...
‫که نفهمیم فقیر هستیم.
‫بابام شغلش رو دنبال می ‎کرد. ‫راننده کامیون بود.
‫و یادمه که تو مسافرخونه ها زندگی می ‎کردیم...
‫در حالی که همش جابجا می شدیم ‫تا یه جای ثابت پیدا کنیم.
‫[ تینا، قدیمی ترین دوست جیسون. ]
‫یکی از اولین خاطراتم اینه که ‫تو یه مسافرخونه اقامت داشتیم.
‫اون یه رستوران کوچیک تو پارکینگ داشتن.
‫پس ما رفته بودیم تو رستوارن، ‫داشتیم صبحونه می ‎خوردیم،
‫و یه مرد آغشته به خون از تو یکی از...
‫اتاق های مسافرخونه اومده بود بیرون.
‫[ جیسون آر، صمیمی ترین دوست جیسون. ]
‫یه تبر مواقع اضطراری رو برداشته بود ‫و تو پارکینگ یکی رو کشته بود.
‫رفته بود پشت سرش ‫و با تبر زده بود تو سرش.
‫ بعد اون به سمت رستوران حمله ‎ور شد. ‫[ نقاشی جیسون در سن 5سالگی ]
‫پس یکی از اولین خاطراتم اینه که...
‫همه داشتن به درها فشار می آوردن...
‫و سعی می ‎کردن نذارن که اون مرد وارد رستوران بشه،
‫در حالی که اون داشت با تبر ‫به درهای شیشه ای ضربه می زد.
‫آخر سر، پلیس اومد ‫و تو پارکینگ بهش شلیک کردن.
‫و تو همه اتفاقات رو دیدی؟
‫همش رو.
‫[ تامارا، دختر جیسون. ]
‫اون حکم تیر خلاص رو برای مادرم داشت
‫و بعد از کلی گشتن و کلی کار کردن،
‫در نهایت به آپارتمانی در شهر آناهایم نقل مکان کردیم.
‫ برای خانواده ما، حس کردیم انگار فرود اومدیم، ‫ طوری می موند که انگار این رستگاریه.
‫ و وقتی داشتیم وسایلمون رو می بردیم تو آپارتمان، ‫ یادمه که همسایه‎ ها بهمون نگاه می‎ کردن،
‫ اما نمی ‎تونستم حالت چهره شون رو بفهمم.
‫بهمون خوش آمد نمی گفتن. ‫طوری رفتار نمی ‎کردن که انگار داره ازمون استقبال می شه.
‫اما با عصبانیت هم بهمون نگاه نمی ‎کردن.
‫پس نقل مکان کردیم، مستقر شدیم، ‫احساس راحتی نمی ‎کردیم، علتش رو نمی دونستیم.
‫ با درهای کمد شروع شد.
‫ شب ها می بستمشون...
‫ و بر می‎‏ گشتم می‎ دیدم بازن.
‫طی چند هفته، احساس آزارنده ای بهم دست داد.
‫[ ارین، نامزد جیسون. ]
‫و نمی تونستم بیانش کنم.
‫نمی تونستم توضیحش بدم. ‫فقط احساس آزارنده‎ ای بهم دست داده بود.
‫کمی بعدش، هر از گاهی صدای یکی رو می شنیدم ‫که اسمم رو صدا می زد.
‫ اول با شنیدن صدای زمزمه هایی شروع شد.
‫ کی اونجاست؟
‫ جیسون.
‫ جیسون!
‫ کی اونجاست؟
‫- جیسون. ‫- کی اونجاست؟
‫تا به امروز، یعنی همین الآنم دارم می لرزم، فقط...
‫بدون اینکه کسی رو ببینی، ‫می‎ تونی حسش کنی.
‫- می ‎تونی حسش کنی. ‫- آره.
‫یه چیزی اونجا بود، ‫و اسمم رو می‎ دونست.
‫پس رفتم به مامانم گفتم.
‫گفتم، "هی، دارم صدای حرف زدن یکی رو می شنوم
‫تو صدام می‎کنی؟ ‫چیزی شده؟"
‫گفت، "نه، حتما داری از تو دیوار صدای همسایه‎‏ ها ‫رو می ‎شنوی. صدای تلویزیونه".
‫ نادیده گرفتن. ‫ می‎ دونی، گفتن "نگرانش نباش".
‫ کارشون برام عادی بود.
‫برو یه کم آبمیوه بخور.
‫فقط به حرفم گوش ندادن.
‫فقط باعث شدن احساس...
‫داغونی داشته باشم.
‫سعی کردم راجع به قضیه با رفقام صحبت کنم، ‫و اون ها بهم خندیدن.
‫پس...
‫یاد گرفتم که دیگه راجع بهش صحبت نکنم.
‫و بعدش چند مورد دیگه اتفاق افتاد...
‫که اوضاع رو بدتر کرد.
‫از والدینم می ‎شنیدم که ‫شب‎ ها بیدار می شدم،
‫که داشتم توی خواب راه می رفتم.
‫با گذشت زمان، ‫حس شدیدی بهم دست داد...
‫که اتفاق بدی در راهه،
‫تقریباً مثل دلشوره ای می ‎موند ‫که اتفاق بدی قراره بیفته.
‫و کم کم فهمیدم که...
‫این احساسات دارن از کمد منشأ می ‎گیرن.
‫پس منطقم این بود که بسته نگهشون دارم
‫پس یه شب، ‫دراز کشیده بودم و...
‫صدای درهای کمد رو شنیدم.
‫اون اولین باری بود که زنه رو دیدم،
‫که زن سفید پوش، ‫تو کمدمون حلق آویز بود.
‫نمی ‎دونستم اون کی بود. ‫نمی ‎دونستم چی می‏ خواست.
‫حس نفرتی که ازش منتقل می شد...
‫درهم شکننده بود.
‫هر شب این اتفاق می افتاد.
‫کمک نیاز داشتم.
‫می‎ دونم، شاید 8سالم می شد،
‫و هیچ کس هم به حرفم گوش نمی داد.
‫سعی می ‏کردم به آدم ها بگم.
‫سعی می ‎کردم کاری کنم که یه نفر،
‫هرکسی که باشه، بهم کمک کنه.
‫اشتباه کردم که رفتم پیش پدرم.
‫ جواب اون به این جور مسائل...
‫ این بود که کتکت بزنه.
‫ به نظرم این طوری می‎ خواست کاری کنه ‫ که دیگه تکرار نشه.
‫ اون کوبید تو صورتم.
‫ جوابش این بود،
‫"پسرک کثافت".
‫اون آدم هایی هستن که...
‫باید ازت محافظت کنن ‫و دوستت داشته باشن.
‫به این حقیقت پی بردم که ‫هیچکس قرار نیست کاری کنه.
‫و بعد اوضاع بدتر شد.
‫این اتفاق تبدیل به روال شبانه ما شد.
‫یکی از کارهایی که سعی کردم ‫انجام بدم،
‫و بابای دوستم اینو بهم توصیه کرد، ‫بهم کلیسا رو توصیه کرد.
‫"با خدا ارتباط برقرار کن...
‫و بهش بگو چه اتفاقی داره میوفته".
‫خیلی‎خب. ‫دیگه عاجز شده بودم.
‫پس غسل تعمید شدم. ‫و خیلی خوشحال بودم.
‫حس کردم این نقطه تحولِ واقعی‏‎ای هستش.
‫به دعا کردن ادامه دادم،
‫بطور مداوم می‎رفتم انجیل می‎خوندم.
‫و هر شب...
‫زن سفید پوش ظاهر میشد.
‫و در نهایت، به حدی رسیدم که ‫دیگه دعا نمی‎کردم.
‫چون چطور ممکنه بود این اتفاق بیوفته؟
‫چطور شد که این اتفاق افتاد؟
‫هر شب،
‫به مدت 6 سال.
‫ و هیچکس هم حرفم رو باور نمی‎‏کرد.
‫ با ادامه پیدا کردن این اتفاق، ‫ دیگه عاجز شده بودم.
‫ خواب نداشتم.
‫ فقط نمی‏تونستم...
‫ نمی‏تونستم توی اون اتاق بخوابم.
‫می‎دونی، وقتی می‎شنوی که آدما میگن،
‫"هی، من تو یه خونه جن‎زده زندگی می‏کنم، ‫خفنه".
‫آره، برو گم شو. زندگی تو یه خونه جن‎زده ‫اصلا خفن نیست.
‫باحال نیست.
‫سرگرم کننده نیست. ‫داستان جالبی نیست که واسه دوست هات تعریف کنی.
‫عاجز شده بودم که یه راهی پیدا کنم، ‫هرچی که می‎بود.
‫و به یه حراج گاراژی رفته بودیم، ‫و اونا یه تخته ویجا داشتن. ‫[ تخته احضار ارواح. ]
‫پس ما انگشت‏هامون رو روش گذاشتیم، ‫همونطور که باید انجام بشه.
‫و تنها کلمه‎ای که شکل گرفت ‫"آزارت بدم" بود.
‫بارها و بارها.
‫"آزارت بدم".
‫حس کردم اتفاقی داره میوفته.
‫خیلی احساس خطر می‎کردم.
‫چی؟
‫آه!
‫ من گفتم، "مامان...
‫ ولی یه لحظه ای بود که ‫ مامانم نگاهم کرد،
‫ و از تو چشم‏هاش معلوم بود...
‫ که اون می‎دونست.
‫چرا مامانت اون کارو کرد؟
‫فکر کنم خودشو به انکار کردن زده بود.
‫می‎دونستم که تو پرداخت قبض‎ها مشکل داشتیم.
‫می‏دونستم که اغلب اوقات ‫از پرداخت اجاره عقب میوفتادیم.
‫فکر کنم والدینم می‎‏ترسیدن که ‫اگه من مشکلی ایجاد کنم،
‫اگه حرفای منفی ای درمورد آپارتمان بزنم،
‫اونا رو بیرون می‎کنن.
‫و بعد دو سال گذشت، ‫و خونه‎مون داشت از هم می‎پاشید.
‫مشکل اعتیاد بابام داشت بدتر میشد...
‫و مامانم برادر کوچیکم رو باردار شد.
‫سعی کردن وضعیت رو بهتر کنن.
‫مامانم واقعا بهمون فشار آورد که ‫به شهر بیکرزفیلد برگردیم،
‫که اونجا اجاره یکم ارزون‏تره ‫و راحت‏تر میشه سر کرد.
‫و اونجا فامیل داشتیم.
‫ و من خیلی هیجان‎زده بودم که ‫ داشتیم از خونه جن‎زده می‎رفتیم.
‫ و سرایدار بی مقدمه گفت، "ها...
‫ تعجب کردم که اینقدر دووم آوردین".
‫ و یادمه که گفتم، "چی"؟
‫ "آره. خانومی که اونجا زندگی می‎کرد...
‫ دو بچه ‏اش رو تو وان حموم به قتل رسوند ‫ و خودشو تو کمد شما دار زد".
‫ ما یه هفته بعد از اون اتفاق ‫ به اونجا نقل‎مکان کرده بودیم.
‫ سرایدار به معنای واقعی...
‫ مشمع کف رو بخاطر خون عوض کرده بود،
‫ و فرش جایی که اون خودشو دار زده بود ‫ رو عوض کرده بود...
‫ چون تا چند روز پیداش نکرده بودن.
‫ همون لحظه فهمیدم که همه می‎دونستن.
‫همسایه ‏ها می‎دونستن.
‫والدینم می‎دونستن.
‫صاحب‏خونه می‎‏دونست.
‫والدین دوست‏هام...
‫همه می‏دونستن توی اون آپارتمان ‫چه اتفاقی افتاده بود.
‫و بازم گذاشتن به اونجا نقل‎‏ مکان کنیم.
‫به مدت 6 سال،
‫موجود توی اون خونه...
‫منو عذاب داد، شکنجه ام کرد ‫و آزارم داد.
‫ پس به بیکرزفیلد برگشتیم. ‫ به خونه ‏ای نقل ‎مکان کردیم که حیاط پشتی واقعی ‏‎ای داشت.
‫ تقریباً همون حسی رو داشتم که از یه اتاق مسافرخونه ‫ به آپارتمان رفته بودیم.
‫ و یادمه که می‎گفتم، "این...
‫ پس این ایرادی نداره. تموم شد رفت. ‫ دیگه خبری ازش نیست. دیگه پیش نمیاد".
‫ مدرسه رو شروع کردیم.
‫ با بچه‏های محله آشنا شدم.
‫ حس خیلی خوبی داشت.
‫ خب، یه مدت کم گذشت،
‫ و فکر کنم کم کم داشتم آروم می‎‏گرفتم.
‫ و بعد یه شب، من و رفیق صمیمیم، ‫ تو مه دوچرخه سواری می‎کردیم.
‫ جیسون...
‫جیسون، مراقب باش!
‫دوباره دیدمش،
‫بعد از اینکه فکر می‏کردم ‫دیگه فرار کردیم،
‫با خودم فکر کردم، "این چطور ممکنه؟
‫خونه ها جن زده میشن نه آدما".
‫ولی این کامل حقیقت نداره.
‫اون باهام اومده بود.
‫برگشتیم به خونه رفیقم ‫و رفتم داخل،
‫و...
‫اون گفت، "مامان، مامان، ‫باید آمبولانس خبر کنیم.
‫باید جیسون رو ببریم پیش دکتر. ‫همین الان".
‫زنه روی مبل نشسته بود، ‫صورتش تکون نمی‏خورد،
‫و همینطوری خیره شده بود.
‫بغلش یه نخ سیگار تا ته سوخته بود ‫و اون فقط...
‫انگار تو این عالم نبود.
‫و سرش رو برگردوند،
‫و یه راست بهم نگاه کرد، ‫و داشت عصبانی میشد...
‫و بلند شد.
‫و داشت بهم نگاه می‏کرد ‫ولی منو نمی‎دید.
‫و گفت، "تو باید مُرده باشی.
‫تو باید مُرده باشی.
‫تو باید مُرده باشی".
‫جیسون، به نظرت مامان دوستت...
‫نقش واسطه ‏ای داشته؟
‫آره، واقعا معتقدم که...
‫اون زن سفید پوش ‫داشت از طریق اون حرف میزد.
‫و واقعا معتقدم که...
‫"تو باید مُرده باشی" ‫رو به من می‎گفت.
‫تازه خطر مرگ از بیخ گوشم گذشته بود.
‫اون موقع بود که فهمیدم ‫اون جریان ادامه داره.
‫دیگه حسی بهم دست داد که ‫هیچی نمی‏تونه متوقفش کنه.
‫حس کردم که داره نزدیک‏تر میشه ‫و اوضاع داره بدتر میشه،
‫و نگران بودم که یکی از عزیزانم ‫قراره صدمه ببینه.
‫بنابراین...
‫تنها کاری که برام منطقی به نظر میومد ‫رو انجام دادم، فرار کردم.
‫از همه ‏چی گذشتم.
‫به ندرت بیشتر از یه شب ‫یه جا می‏موندم.
‫سعی کردم یه قدم ازش جلوتر باشم.
‫و با خودم فکر می‏کردم، ‫اگه همش درحال حرکت باشم،
‫اگه فقط یه‎جا نباشم..."
‫- اونطوری دیگه نمی‏تونه پیدات کنه. ‫- نمی‏‎تونه پیدام کنه.
‫و جواب می‎داد؟
‫به نظر اینطور میومد. ‫به نظر اینطور میومد.
‫و بعد سر و کله یه دختری پیدا شد. ‫مامانت.
‫ تصمیم گرفتیم که ازدواج کنیم.
‫ و تو به دنیا اومدی.
‫ پیش یکی بودم که دوستش داشتم.
‫ تو وضعیت خوبی بودم. ‫ زندگی خوب بود.
‫و دو سال گذشت و با خودم گفتم، ‫"خیلی‎‏خب.
‫ازش پیشی گرفتم. ‫فرار کردم".
‫و تو سالن بولینگ مشغول به کار بودم، ‫تو بخش سرخ کردن کار می‏کردم.
‫ کارم تموم شد،
‫ و داشتم به پارکینگ می‎رفتم.
‫ دوباره وجودش رو حس کردم.
‫جیسون...
‫خوش برگشتی.
‫یه لحظه از دستت داده بودیم.
‫من مُرده بودم؟
‫منو سوار ماشین کردن و بردنم بیمارستان، ‫و دکتر بهم گفت،
‫"بخاطر کم آبی بدن و گرمازدگی، ‫تو توی پارکینگ مُردی".
‫وقتی تو بیمارستان به هوش اومدم، ‫یه حس...
‫تسکین بزرگی بهم دست داد.
‫واسه اولین بار، ‫از وقتی کلاس اول دبستان بودم...
‫حس نمی‏کردم که بهش متصلم.
‫حضورش رو حس نمی‏کردم که ‫24 ساعته دنبالمه.
‫اون به خواسته ‏اش رسید.
‫من مُردم و اون به خواسته ‏اش رسید.
‫حالا دیگه پیش نمیاد.
‫حالا دیگه تموم شد.
‫من سال‏‎های زیادی سعی کردم ‫که بهش پی ببرم.
‫و به نظرم اون فکر می‏کرد ‫من بچه‎اش بودم...
‫کسی که باید مُرده می بود، ‫کسی که اون به قتل رسونده بود،
‫و اون باید کاری که شروع کرده بود ‫رو به اتمام برسونه.
‫پس اون واقعا آخرین باری بود ‫که اونو دیدی؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫فکر می‏کردم دیگه نمی بینمش.
‫فکر می‏کردم دیگه تمومه.
‫بعد از اون همه مدت که فکر می‏کردم ‫تموم شده،
‫زن سفید پوش برگشته.
‫چند روز پیش،
‫بیدار شدم و اون اونجا بود، ‫بغل تخت وایساده بود.
‫وقتی زن سفید پوش اونجا بود و داشت بهم نگاه می‏کرد، ‫نفرت رو حس کردم.
‫دیگه قرار نیست بیشتر از این ‫با فریب دادن مرگ...
‫فرار کنم.
‫من می‎ترسم.
‫فقط حس کردم دیگه وقتشه ‫که شما بدونین.
‫ دیر یا زود، نوبت شما میرسه.
‫ دلیلش رو نمی فهمین،
‫ زمانش رو نمی‎فهمین، ‫ مکانش رو نمی ‎ فهمین.
‫تو انجیل نوشته، ‫"هیچکس ساعت یا روزش را نمیداند".
‫ و آه...
‫اینم همونه.
‫ نمی فهمین.
‫ اسم من جیسون هاوکینزه.
‫ زندگیم یه کابوس بوده.
‫ و باید یاد می‎گرفتیم ‫ با این حقیقت کنار بیام...
‫ که زن سفید پوش داره آزارم میده.
‫«این یک داستان واقعی می باشد»
‫وقتی بچه بودم، مامانم تمام تلاشش رو کرد...
‫که نفهمیم فقیریم.
‫بابام شغلش رو دنبال می‎کردم. ‫راننده کامیون بود.
‫و یادمه که تو مسافرخونه ها زندگی می‎کردیم...
‫درحالی که همش جابه‎جا می شدیم ‫تا یه جای ثابت پیدا کنیم.
‫[ تینا، قدیمی ترین دوست جیسون. ]
‫یکی از اولین خاطراتم اینه که ‫تو یه مسافرخونه اقامت داشتیم.
‫اون یه رستوران کوچیک تو پارکینگ داشتن.
‫پس ما رفته بودیم تو رستوارن، ‫داشتیم صبحونه می‎خوردیم،
‫و یه مَرد آغشته به خون ‫از تو یکی از...
‫اتاق های مسافرخونه اومده بود بیرون.
‫[ جیسون آر، صمیمی ترین دوست جیسون. ]
‫یه تبر مواقع اضطراری رو برداشته بود ‫و تو پارکینگ یکی رو کشته بود.
‫رفته بود پشت سرش ‫و با تبر زده بود تو سرش.
‫ بعد اون به سمت رستوران حمله ‎ور شد. ‫[ نقاشی جیسون در سن پنج سالگی ]
‫پس یکی از اولین خاطراتم اینه که...
‫همه داشتن به درها فشار میاوردن...
‫و سعی می‎کردن نذارن که اون مَرد ‫وارد رستوران بشه،
‫درحالی که اون داشت با تبر ‫به درهای شیشه ای ضربه میزد.
‫آخر سر، پلیس اومد ‫و تو پارکینگ بهش شلیک کردن.
‫و تو کل اتفاقات رو دیدی؟
‫همش رو.
‫[ تامارا، دختر جیسون. ]
‫اون حکم تیر خلاص رو ‫واسه مامانم داشت.
‫و بعد از کی گشتن ‫و کلی کار کردن،
‫در نهایت به آپارتمانی در شهر آناهایم نقل مکان کردیم.
‫ واسه خانواده ما، حس کردیم انگار فرود اومدیم، ‫ طوری می موند که انگار این رستگاریه.
‫ و وقتی داشتیم وسایل مون رو می بردیم تو آپارتمان، ‫ یادمه که همسایه‎ها بهمون نگاه می‎کردن،
‫ ولی نمی‎تونستم حالت چهره شون رو بفهمم.
‫بهمون خوش آمد نمی گفتن. ‫طوری رفتار نمی‎کردن که انگار داره ازمون استقبال میشه.
‫ولی با عصبانیت هم بهمون نگاه نمی‎کردن.
‫پس نقل مکان کردیم، مستقر شدیم، ‫احساس راحتی نمی‎کردیم، دلیلش رو نمی دونستیم.
‫ با درهای کمد شروع شد.
‫ شب ها می بستمشون...
‫ و برمی‎‏گشتم می‎ دیدم بازن.
‫طی چند هفته، احساس آزارنده ای بهم دست داد.
‫[ ارین، نامزد جیسون. ]
‫و نمی تونستم بیانش کنم.
‫نمی تونستم توضیحش بدم. ‫فقط احساس آزارنده‎ای بهم دست داده بود.
‫کمی بعدش، هر از گاهی صدای یکی رو می شنیدم ‫که اسمم رو صدا میزد.
‫ اول با شنیدن صدای زمزمه هایی شروع شد.
‫ کی اونجاست؟
‫ جیسون.
‫ جیسون!
‫ کی اونجاست؟
‫- جیسون. ‫- کی اونجاست؟
‫تا به امروز، یعنی همین الانم دارم می لرزم، ‫فقط...
‫بدون اینکه کسی رو ببینی، ‫می‎تونی حسش کنی.
‫- می‎تونی حسش کنی. ‫- آره.
‫یه چیزی اونجا بود، ‫و اسمم رو می‎دونست.
‫پس رفتم به مامانم گفتم.
‫گفتم، "هی، دارم صدای حرف زدن ‫یکی رو می‎شنوم.
‫تو صدام می‎کنی؟ ‫چیزی شده؟"
‫گفت، "نه، حتما داری از تو دیوار صدای همسایه‎‏ها ‫رو می‎شنوی. صدای تلوزیونه".
‫ نادیده گرفتن. ‫ می‎دونی، گفتن "نگرانش نباش".
‫ کارشون برام عادی بود.
‫برو یکم آبمیوه بخور.
‫فقط به حرفم گوش ندادن.
‫فقط باعث شدن احساس...
‫داغونی داشته باشم.
‫سعی کردم درمورد قضیه با دوست‏‎هام حرف بزنم، ‫و اونا بهم خندیدن.
‫پس...
‫یاد گرفتم که دیگه درموردش حرف نزنم.
‫و بعدش چند مورد دیگه رخ داد...
‫که اوضاع رو بدتر کرد.
‫از والدینم می‎شنیدم که ‫شب‎ها بیدار می شدم،
‫که داشتم توی خواب راه می رفتم.
‫با گذشت زمان، ‫حس شدیدی بهم دست داد...
‫که اتفاق بدی در راهه،
‫تقریباً مثل دلشوره ای می‎موند ‫که اتفاق بدی قراره بیوفته.
‫و کم کم فهمیدم که...
‫این احساسات دارن از کمد منشا می‎گیرن.
‫پس منطقم این بود که ‫بسته نگه‎شون دارم.
‫پس یه شب، ‫دراز کشیده بودم و...
‫صدای درهای کمد رو شنیدم.
‫اون اولین باری بود که ‫زنه رو دیدم،
‫که زن سفید پوش، ‫تو کمدمون حلق آویز بود.
‫نمی‎دونستم اون کی بود. ‫نمی‎دونستم چی می‏خواست.
‫حس نفرتی که ازش منتقل میشد...
‫درهم شکننده بود.
‫هر شب این اتفاق میوفتاد.
‫کمک نیاز داشتم.
‫می‎دونم، شاید هشت سالم میشد،
‫و هیچکس هم به حرفم گوش نمیداد.
‫سعی می‏کردم به آدما بگم.
‫سعی می‎کردم کاری کنم که یه نفر،
‫هرکسی که باشه، بهم کمک کنه.
‫اشتباه کردم که رفتم پیش پدرم.
‫ جواب اون به اینجور مسائل...
‫ این بود که کتکت بزنه.
‫ به گمونم اینطوری می‎خواست کاری کنه ‫ که دیگه تکرار نشه.
‫ اون کوبید تو صورتم.
‫ جوابش این بود،
‫"پسرک کثافت".
‫اون آدمایی هستن که...
‫باید ازت محافظت کنن ‫و دوستت داشته باشن.
‫به این حقیقت پی بردم که ‫هیچکس قرار نیست کاری کنه.
‫و بعد اوضاع بدتر شد.
‫این اتفاق تبدیل به روال شبانه ما شد.
‫یکی از کارهایی که سعی کردم ‫انجام بدم،
‫و بابای دوستم اینو بهم توصیه کرد، ‫بهم کلیسا رو توصیه کرد.
‫"با خدا ارتباط برقرار کن...
‫و بهش بگو چه اتفاقی داره میوفته".
‫خیلی‎خب. ‫دیگه عاجز شده بودم.
‫پس غسل تعمید شدم. ‫و خیلی خوشحال بودم.
‫حس کردم این نقطه تحولِ واقعی‏‎ای هستش.
‫به دعا کردن ادامه دادم،
‫بطور مداوم می‎رفتم انجیل می‎خوندم.
‫و هر شب...
‫زن سفید پوش ظاهر میشد.
‫و در نهایت، به حدی رسیدم که ‫دیگه دعا نمی‎کردم و به خدا ناسزا می‎گفتم.
‫چون چطور ممکنه بود این اتفاق بیوفته؟
‫چطور خدا می‎تونست اجازه بده ‫که این اتفاق بیوفته؟
‫هر شب،
‫به مدت 6 سال.
‫ و هیچکس هم حرفم رو باور نمی‎‏کرد.
‫ با ادامه پیدا کردن این اتفاق، ‫ دیگه عاجز شده بودم.
‫ خواب نداشتم.
‫ فقط نمی‏تونستم...
‫ نمی‏تونستم توی اون اتاق بخوابم.
‫می‎دونی، وقتی می‎شنوی که آدما میگن،
‫"هی، من تو یه خونه جن‎زده زندگی می‏کنم، ‫خفنه".
‫آره، برو گم شو. زندگی تو یه خونه جن‎زده ‫اصلا خفن نیست.
‫باحال نیست.
‫سرگرم کننده نیست. ‫داستان جالبی نیست که واسه دوست هات تعریف کنی.
‫عاجز شده بودم که یه راهی پیدا کنم، ‫هرچی که می‎بود.
‫و به یه حراج گاراژی رفته بودیم، ‫و اونا یه تخته ویجا داشتن. ‫[ تخته احضار ارواح. ]
‫پس ما انگشت‏هامون رو روش گذاشتیم، ‫همونطور که باید انجام بشه.
‫و تنها کلمه‎ای که شکل گرفت ‫"آزارت بدم" بود.
‫بارها و بارها.
‫"آزارت بدم".
‫حس کردم اتفاقی داره میوفته.
‫خیلی احساس خطر می‎کردم.
‫چی؟
‫آه!
‫ مامانم اومد تو و آب وان رو خالی کرد،
‫ و هیچی هم بهم نگفت.
‫ من گفتم، "مامان...
‫ یه اتفاقی داره میوفته".
‫ ولی یه لحظه ای بود که ‫ مامانم نگاهم کرد،
‫ و از تو چشم‏هاش معلوم بود...
‫ که اون می‎دونست.
‫چرا مامانت اون کارو کرد؟
‫فکر کنم خودشو به انکار کردن زده بود.
‫می‎دونستم که تو پرداخت قبض‎ها مشکل داشتیم.
‫می‏دونستم که اغلب اوقات ‫از پرداخت اجاره عقب میوفتادیم.
‫فکر کنم والدینم می‎‏ترسیدن که ‫اگه من مشکلی ایجاد کنم،
‫اگه حرفای منفی ای درمورد آپارتمان بزنم،
‫اونا رو بیرون می‎کنن.
‫و بعد دو سال گذشت، ‫و خونه‎مون داشت از هم می‎پاشید.
‫مشکل اعتیاد بابام داشت بدتر میشد...
‫و مامانم برادر کوچیکم رو باردار شد.
‫سعی کردن وضعیت رو بهتر کنن.
‫مامانم واقعا بهمون فشار آورد که ‫به شهر بیکرزفیلد برگردیم،
‫که اونجا اجاره یکم ارزون‏تره ‫و راحت‏تر میشه سر کرد.
‫و اونجا فامیل داشتیم.
‫ و من خیلی هیجان‎زده بودم که ‫ داشتیم از خونه جن‎زده می‎رفتیم.
‫ و سرایدار بی مقدمه گفت، "ها...
‫ تعجب کردم که اینقدر دووم آوردین".
‫ و یادمه که گفتم، "چی"؟
‫ "آره. خانومی که اونجا زندگی می‎کرد...
‫ دو بچه‏اش رو تو وان حموم به قتل رسوند ‫ و خودشو تو کمد شما دار زد".
‫ ما یه هفته بعد از اون اتفاق ‫ به اونجا نقل‎مکان کرده بودیم.
‫ سرایدار به معنای واقعی...
‫ مشمع کف رو بخاطر خون عوض کرده بود،
‫ و فرش جایی که اون خودشو دار زده بود ‫ رو عوض کرده بود...
‫ چون تا چند روز پیداش نکرده بودن.
‫ همون لحظه فهمیدم که همه می‎دونستن.
‫همسایه‏ها می‎دونستن.
‫والدینم می‎دونستن.
‫صاحب‏خونه می‎‏دونست.
‫والدین دوست‏هام...
‫همه می‏دونستن توی اون آپارتمان ‫چه اتفاقی افتاده بود.
‫و بازم گذاشتن به اونجا نقل‎‏مکان کنیم.
‫به مدت 6 سال،
‫موجود توی اون خونه...
‫منو عذاب داد، شکنجه ام کرد ‫و آزارم داد.
‫ پس به بیکرزفیلد برگشتیم. ‫ به خونه‏ای نقل‎مکان کردیم که حیاط پشتی واقعی‏‎ای داشت.
‫ تقریباً همون حسی رو داشتم که از یه اتاق مسافرخونه ‫ به آپارتمان رفته بودیم.
‫ و یادمه که می‎گفتم، "این...
‫ پس این ایرادی نداره. تموم شد رفت. ‫ دیگه خبری ازش نیست. دیگه پیش نمیاد".
‫ مدرسه رو شروع کردیم.
‫ با بچه ‏های محله آشنا شدم.
‫ حس خیلی خوبی داشت.
‫ خب، یه مدت کم گذشت،
‫ و فکر کنم کم کم داشتم آروم می‎‏گرفتم.
‫ و بعد یه شب، من و رفیق صمیمیم، ‫ تو مه دوچرخه سواری می‎ کردیم.
‫ جیسون...
‫جیسون، مواظب باش!
‫که دوباره دیدمش،
‫بعد از اینکه فکر می‏ کردم ‫دیگه فرار کردیم،
‫با خودم فکر کردم، "این چهطور ممکنه؟
‫خونه ها جن زده می شن نه آدم ها".
‫اما این کامل واقعیت نداره.
‫اون باهام اومده بود.
‫برگشتیم به خونه دوستم و رفتم تو،
‫و...
‫اون گفت، "مامان، مامان، ‫باید آمبولانس خبر کنیم.
‫باید جیسون رو ببریم پیش دکتر. ‫همین حالا".
‫زنه روی مبل نشسته بود، ‫صورتش تکون نمی ‏خورد،
‫و به همین طوری زل زده بود.
‫بغلش یه نخ سیگار تا ته سوخته بود و اون فقط...
‫انگار تو این عالم نبود.
‫و سرش رو برگردوند،
‫و یه راست بهم نگاه کرد، ‫و داشت عصبانی می شد...
‫و بلند شد.
‫و داشت بهم نگاه می ‏کرد، اما منو نمی دید
‫و گفت، "تو باید مرده باشی.
‫تو باید مرده باشی.
‫تو باید مرده باشی".
‫جیسون، به نظرت مادر رفیقت...
‫نقش واسطه‏ ای داشته؟
‫آره، واقعا معتقدم که...
‫اون زن سفید پوش ‫داشت از طریق اون صحبت می کرد.
‫و واقعا معتقدم که...
‫"تو باید مرده باشی" ‫رو به من می ‎گفت.
‫تازه خطر مرگ از بیخ گوشم گذشته بود.
‫اون موقع بود که فهمیدم ‫اون جریان ادامه داره.
‫دیگه حسی بهم دست داد که ‫هیچی نمی ‏تونه متوقفش کنه.
‫حس کردم که داره نزدیک‏ تر می شه ‫و اوضاع داره بدتر می شه،
‫و نگران بودم که یکی از عزیزانم قراره آسیب ببینه
‫بنابراین...
‫تنها کاری که برام منطقی به نظر می اومد ‫رو انجام دادم، فرار کردم.
‫از همه‏ چی گذشتم.
‫به ندرت بیشتر از یه شب یه جا می موندم
‫سعی کردم یه قدم ازش جلوتر باشم.
‫و با خودم فکر می ‏کردم، ‫اگه دائم درحال حرکت باشم،
‫اگه فقط یک جا نباشم..."
‫- اون طوری دیگه نمی‏ تونه پیدات کنه. ‫- نمی ‏‎تونه پیدام کنه.
‫و جواب می‎داد؟
‫به نظر این طور می رسید. ‫به نظر این طور می رسید.
‫و بعد سر و کله یه دختری پیدا شد. ‫مادرت.
‫ تصمیم گرفتیم که ازدواج کنیم.
‫ و تو به دنیا اومدی.
‫ پیش یکی بودم که دوستش داشتم.
‫ تو وضعیت خوبی بودم. ‫ زندگی خوب بود.
‫و 2سال گذشت و با خودم گفتم، ‫"خیلی‎‏خب.
‫ازش پیشی گرفتم. ‫فرار کردم".
‫و تو سالن بولینگ مشغول به کار بودم، ‫تو بخش سرخ کردن کار می‏ کردم.
‫ کارم تموم شد،
‫ و داشتم به پارکنیگ می‎ رفتم.
‫ دوباره وجودش رو حس کردم.
‫جیسون...
‫خوش برگشتی.
‫یه لحظه از دستت داده بودیم.
‫من مرده بودم؟
‫منو سوار ماشین کردن و بردنم بیمارستان، و دکتر بهم گفت،
‫"به خاطر کم آبی بدن و گرمازدگی، ‫تو توی پارکینگ مردی".
‫وقتی تو بیمارستان به هوش اومدم، یه حس...
‫تسکین بزرگی بهم دست داد.
‫برای اولین بار، ‫از وقتی کلاس اول دبستان بودم...
‫حس نمی ‏کردم که بهش وصلم
‫حضورش رو حس نمی ‏کردم که ‫24 ساعته دنبالمه.
‫اون به خواسته ‏اش رسید.
‫من مردم و اون به خواسته‏اش رسید.
‫حالا دیگه پیش نمیاد.
‫حالا دیگه تموم شد.
‫من سال‏‎ های زیادی سعی کردم که بهش پی ببرم
‫و به نظرم اون خیال می ‏کرد ‫من فرزندش بودم...
‫کسی که باید مرده می بود، ‫کسی که اون به قتل رسونده بود،
‫و اون باید کاری که شروع کرده بود ‫رو به اتمام برسونه.
‫پس اون واقعا آخرین باری بود که اون رو دیدی؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫فکر می‏ کردم دیگه نمی بینمش.
‫فکر می ‏کردم دیگه تمومه.
‫بعد از اون همه مدت که فکر می‏ کردم، تموم شده،
‫زن سفید پوش برگشته.
‫چند روز پیش،
‫بیدار شدم و اون اونجا بود، ‫بغل تخت وایساده بود.
‫وقتی زن سفید پوش اونجا بود و داشت بهم نگاه می ‏کرد، ‫تنفر رو حس کردم.
‫دیگه قرار نیست بیشتر از این ‫با فریب دادن مرگ...
‫فرار کنم.
‫من می‎ ترسم.
‫فقط احساس کردم دیگه وقتشه که شما بدونید
‫ دیر یا زود، نوبت شما می رسه.
‫ علتش رو نمی فهمید،
‫ زمانش رو نمی‎ فهمید، ‫ مکانش رو نمی ‎ فهمین.
‫تو انجیل نوشته، ‫"هیچ کس ساعت یا روزش را نمی داند".
‫ و آه...
‫این هم همونه.
‫ نمی فهمید.