‫[ سلام ]
‫به تو در تمامی ماجراهای زندگی افتخار کرده ‫و تو را گرامی می دارم، آدام.
‫هر جا که بریم،
‫با هم می ریم.
‫2مسافر کهکشانی که توسط
‫عشقی متعال به هم پیوند خوردیم.
‫همه عمرم، همه عمرت
‫و همه زندگی های گذشته مون ‫ما رو به این لحظه رسونده.
‫بدون تو،
‫من هیچی نیستم.
‫مبارکه!
‫هوو!
‫هورا! هورا!
‫یه سرمایه گزاری 15میلیون دلاری؟
‫به ارزش ۴۵ میلیون دلار.
‫اما تازه اول کارمونه. ‫تازه اول کاره.
‫ببینم، گوئینت میاد؟
‫نه، نمی تونه. ‫درگیر فیلمبرداری قدرت موسیقی کانتریه.
‫الآن سر اون کاریم.
‫دوباره بازی می کنی؟
‫آره.
‫عالیه.
‫تدریس یوگا چی شد پس؟
‫خیلی بهت می اومد.
‫خب، از اولشم بازیگری هدفم بوده.
‫اما برای برگشتن ‫بهش، باید کنارش می ذاشتم
‫منطقیه؟
3700متر مربع؟
‫3700. تازه اجاره نامه ش رو امضاء کردم.
‫بهترین منظره ساختمان ‫امپایر استیت توی کل منهتن.
‫- سلام. ‫- سلام، عزیزم.
‫گوئینت پالترو میاد؟
‫نه.
‫- عیب نداره اگه یه ترفند ساده بگم؟ ‫- البته که نداره.
‫اولین قانون املاک و مستغلات بازرگانی اینه که
‫«مسئله چیزی نیست که تو می بینی. ‫بستگی داره کی بتونه تو رو ببینه.»
‫و دومین قانون اینه که، می دونی ‫«باید املاکی مناسبی رو پیدا کنی.»
‫یکی از اون کله گنده ها رو نیاز داری. ‫گلدمن یا جی .پی مورگان
‫مال تو کیه؟
‫ریساکوف و همکاران.
‫- نه، نه، برو. ‫- خیلی خب.
‫- سلام، گوئینت میاد؟ ‫- نه.
‫این واسه توئه. یه هدیه.
‫مرسی، بابا. مرسی.
‫بابایی، خیلی زیاده.
‫- واسه خونه ست. ‫- نه، خیلیه.
‫- دستمال داری؟ ‫- دارم.
‫1میلیون دلار؟
‫- چی داری می گی؟ ‫- اون..
‫- باید صدات رو بیاری پایین. ‫- این دیگه چه جور چکیه؟
‫همین هم به خواهرام داده.
‫- من... ‫- یعنی، خیلی وقت پیش بود.
‫نمی دونم از کجا میاره.
‫خوبی؟
‫- نه، نه، نه. ‫- فقط... انتظارش رو نداشتم.
‫- چی می خوری؟ ‫- نوشیدنی.
‫- چه نوعش؟ ‫- هر نوعی که بدن.
‫فکر کنم توی روز عروسیت ‫بهتر از این ها می شه انجام داد.
‫- 2تا 1942 بیار. ‫- الآن میارم.
‫شروع خوبی نداشتیم.
‫می تونم تأمینش کنم، باب.
‫خب؟ شرکتم 45میلیون دلار ارزش گذاری شده.
‫خیلی خب، و هیچ وقت ‫بابتش بهم تبریک نگفتی راستی.
‫با ارزش گذاری نمی شه خونه خرید.
‫دستته؟ پولت؟
‫داره میاد. داره میاد. داره میاد.
‫می دونی، وقتی در موردش ‫بهم گفت خیلی هیجان زده بود.
‫پسرعموم ران
‫عضو هیئت مدیره انجمن ‫املاک و مستغلات نیویورک.
‫- باهاش آشنا شدی. ‫- بله، یودا.
‫امروز درس مهمی بهم داد. ‫مسئله چیزی نیست که می بینی.
‫مسئله اینه که کی بتونه تو رو ببینه.
‫درسته.
‫ران، چرا به آدام در مورد ‫سرمایه گذاری های یوگنی ریساکوف نمیگی
‫آره، اون قضیه 18سنت رو انجام داد؟
‫آره... یه عدد شانسه.
‫شانس؟ آره شانس آوردی اگه 18سنت گیرت بیاد.
‫اگه می خوای تأمینش کنی، ‫تأمینش کن.
‫آدام.
‫میگل
‫خیلی خب. با یه وکیل حرف می زنیم
‫- و از زیر اجاره در می ریم. ‫- نه، نه، نه.
‫نه با وکیل حرف می زنیم، ‫نه از زیر اجاره در می ریم.
‫خیلی خب، به یکی دیگه اجاره می دیم پس ‫و ضررهامون رو کمتر می کنیم.
‫نه، اجاره مجدد هم نداریم، میگل.
‫خیل خب، پس به رندال زنگ می زنیم ‫و قانعش می کنیم
‫- که یه شعبه گرین دسک اینجا بذاره. ‫- به رندال زنگ نمی زنیم.
‫اینجا گرین دسک نیست، وی ورکه.
‫- هیچی نیست، آدام. ‫- این همه چیه!
‫شاید هنوز بشه پول رو گرفت.
‫آره. با شاید نمی شه پول اجاره رو بدی.
‫میگل.
‫از پول گرین دسک استفاده می کنیم.
‫یعنی، کل چیزی که دارم همینه.
‫پول تحصیلات بچمه. اون...
‫پول اولین خونمه. پول بازنشستگیمه.
‫میگل، تو خونه نداری.
‫زن نداری. ‫بچه نداری.
‫تنها چیزی که داری، منم!
‫فهمیدی؟ من.
‫گوش کن.
‫یه بار روم حساب کردی.
‫ازت می خوام دوباره روم حساب کنی.
‫پول گرین دسک، خرجامون رو میده.
‫خرج.
‫خیلی خب، پس... چطور...
‫چطور پول بازسازی این آشغال دونی رو بدیم؟
‫خدا دنیا رو تو هفت روز ساخت.
‫من قبل از این موعد پول رو می گیرم.
‫قول میدم.
‫می دونی که خدا نیستی، درسته؟
‫باید اعتراف کنی،
‫یه کم شبیهشم.
‫آشپزخونه و سرویس بهداشتی ‫کاملاً بازسازی شدن
‫ولی تونستن شکل و شمایل ‫قبل از جنگ رو حفظ کنن.
‫دسترسی داره؟
‫به پارک؟ البته.
‫واحدهای این ساختمون ‫خیلی اجاره گذاشته نمیشه.
‫عاشقشم.
‫من.. نمی دونم.
‫چی...
‫ببخشید. ‫میشه یه لحظه تنهامون بذارید، لطفاً؟
‫- البته. ‫- ممنون.
‫آدام، بی خیال.
‫نمی دونم. فقط به نظرم ‫می تونیم یه کار بهتری
‫- با پول پدرت بکنیم. ‫- چطور بهتر؟
‫بهتر از... یه آپارتمان که ‫پارک گرمرسی دسترسی داره؟
‫آره. می تونیم روی آینده مون سرمایه گذاری کنیم.
‫اصلاً نمی دونم چی بهش بگم.
‫یعنی، تو... فکر نکنم کاملاً قدردانِ...
‫سختی هایی که کشیده تا... یعنی...
‫بهش بگو به شوهرت باور داری.
‫به خاطر خودمونه.
‫دکش کن بره.
‫ریوکا، نمیشه.
‫از این خبرا نیست.
‫به نظر به بیشتر از یه میلیون ‫دلار نیاز داره که درست بشه.
‫خب... ۱.۵ میلیون دلار. نظرمونه.
‫باقیش رو از کجا می خوای جور کنی؟
‫پول گرین دسک.
‫پس یعنی همه چی؟
‫خب، آره.
‫آدام، بگو که فکر همه چی رو کردی.
‫آدام...
‫بگو که فکر همه چی رو کردی.
‫خیلی خب.
‫اینجا نوشته ۴۵ متر مربع دیگه اینجا هست.
‫خیلی خب، یالا.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫- یعنی چی؟ ‫- وای
‫تاب رو نگه دارین. ‫بقیه رو بندازین دور.
‫میگم ربکا قرار نبود بیاد اینجا؟
‫ربکا.
‫ربکا قرار نبود مریم گلی دود کنه؟
‫می دونی، مراسم.
‫گوشیش رو جواب نمیده.
‫چند نفر دیگه باید از پنجره بیفته پایین
‫قبل از این که شهردار اعتراف کنه ‫که یه قاتل تو شهر داره می چرخه؟
‫بهشون میگن ولگرد، احمق.
‫و کات.
‫- چیه؟ احمق نگفم؟ ‫- نه...
‫ادامه بدیم. سکانس بعدی.
‫خیلی خب، حله.
‫می تونی صحنهٔ قبل اینجا رو پخش کنی؟
‫آره. باید بررسیش کنن.
‫و بعد دیگه میریم سراغ بعدی. ‫ولی فکرکنم برداشت قبلیه.
‫- مانیکا. ‫- بله.
‫باید ازت تشکر کنم بابت فرصتی که بهم دادی.
‫لطفاً. می دونی، عموت برام خیلی عزیزه.
‫میشه دوباره پخشش کنیم؟
‫هر چی لازم داشتین رو ارائه دادم؟
‫یا... ‫باشه.
‫نمایش «باغ گیلاس» توی مرکز هنرهای ‫نمایشی لینکلن رو خیلی دوست داشتم. خیلی..
‫- باور نکردنی بود. ‫- خب، ممنونم.
‫خیلی الهام بخش بود.
‫- خب، ممنونم. ‫- بله.
‫دلم واسه تئاتر تنگ شده.
‫یعنی، نه این که قدردان موقعیتم نباشم.
‫نه، باید از یه راهی ‫خرج زندگی در بیاد، درسته؟
‫- آره. ‫- بحثش شد راستی...
‫اگه لازم بود که برگردم، خیلی...
‫خب، عزیزم، ‫شخصیتت مرد دیگه، پس...
‫- خیلی خب، شاید یه فلش بکی چیزی؟ ‫- خیلی خب.
‫می دونی، عاشق بازی کردنم.
‫نمی تونیم سرویس بهداشتی رو بذاریم اونجا.
‫- چرا؟ ‫- چون اونجا...
‫- چون درست جلوی پنجره ای. ‫- نکته ش همینه.
‫گوش کن، مدرک معماری داری و نمی دونستیم؟
‫مدرک؟ ‫[ به روزرسانی رزومه]
‫واسه این که بدونم جای دستشویی کجاست
‫به مدرک نیازی ندارم.
‫ولی متوجه نیستی که باید کجا باشه.
‫تو به یه دکتر که مدرک نداره اعتماد می کنی
‫که بیاد شکمت رو جراحی کنه؟
‫- دکتر؟ تو که دکتر نیستی. ‫- دکترم. میشه فقط...
‫بذار جای دستشویی رو انتخاب کنم.
‫- اگه جابه جاشون کنی، من میرم. ‫- بی خیال.
‫اگه مردم بیان داخل، خب؟
‫میرن اینجا. ‫باید همه چیز رو بذارن این سمت.
‫- سلام، رفقا. ‫- نه، نه، اونجا نه.
‫بچه ها! بچه ها. ‫مدرک لازم ندارم که...
‫شماها مگه نباید الان سر تعمیر ‫۳۷۰۰ متر مربع تون باشید؟
‫آره، کپک زده.
‫نه. نمی دونیم کپکش مفیده یا مضر.
‫پس... فقط محض اطلاع.
‫هیچ کپک مفیدی نداریم. مضره.
‫اشکال نداره که چندتا ‫مصاحبه اینجا انجام بدیم؟
‫اینجا حرفه ای تر به نظر میاد.
‫نمی دونم.
‫من می تونم بیام سر کار شما ‫و کارم رو اونجا انجام بدم؟
‫بله. بله!
‫- بیا، بیا! هر وقت خواستی بیا. ‫- باشه.
‫- به محض این که بفهمیم چه جور کپکیه. ‫- هیچ کپک خوبی نداریم.
‫خب، همسرم داره این ساختمون رو اجاره میده،
‫و گفت که می تونم از این طبقه استفاده کنم.
‫حالا می دونم زمخت و صنعتیه
‫ولی به نظرم می تونیم که ‫نسخهٔ آمریکایی «دانمار ورهاوس» باشیم.
‫من.. این..
‫این فضا. از وقتی که از تگزاس رفتم ‫این همه فاصله بین دیوارها ندیدم.
‫می تونی فکر کنی چقدر باید صبر کنی
‫قبل از این که یه موسسهٔ مردبنیان
‫کارگردان هنری بهت فضای آزاد بده
‫که کاری که می خوای با ‫سریال کنی رو روش اعمال کنی؟
‫می تونی تصور کنی اگه لازم نباشه ‫از کسی اجازه بگیریم چه کارایی میشه کرد؟
‫اگه اینجا رو داشتی چی کار می کردی؟ ‫بدون اجاره
‫نمایش چخوف رو انجام می دادم. ‫مرغ دریایی رو.
‫- یا سه خواهر؟ ‫- آره.
‫وای، خدایا. حرف نداره.
‫یعنی، حسش می کنی؟ انرژی ای که داریم خلق می کنیم رو حس می کنی؟
‫آره.
‫پس... آره؟
‫- قبوله. ‫- ایول.
‫همیشه می خواستم تو نقش ماشا بازی کنیم.
‫به نظرم یه ماشای بی نظیر میشی.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫وقتی میگم «فضای کاری» چی به ذهنت میاد؟
‫بهره وری.
‫سکوت.
‫فقط چندتا سؤال دیگه از سمت خودم دارم.
‫مزایای بازنشستگی «۴۰۱کی» رو هم دارین؟
‫نه.
‫فناوری اطلاعات واسه محیط اداری حیاتیه
‫پس ساعتش اینجوریه که ‫تا هر وقت لازم باشه.
‫بهترین ویژگی؟
‫همیشه سر وقتم.
‫- طرح دندان پزشکی دارین؟ ‫- نه
‫- میز ایستاده دارین؟ ‫- نه.
‫خب، اگه فناوری اطلاعات براتون خیلی مهمه ‫چرا این قدر حقوق رو کم میدین؟
‫مامان، خودم می تونم سؤال کنم.
‫- تعطیلی جمعه ها؟ ‫- نه.
‫- دستشویی شخصی؟ ‫- نه.
‫واسه رزومه ام بهش نیاز دارم.
‫پولش برام مهم نیست.
‫- باریکلا! ‫- نباید اینو توی مصاحبهٔ کاری بگی.
‫خوش اومدی. خوش اومدی.
‫- چند سالته؟ ‫- ۱۶.
‫مردی شده واسه خودش.
‫خیلی خب. من پایه ام.
‫جیکوب، وقتی میگم «محل کار» چی تو فکرت میاد؟
‫اتاقک
‫وسایل زشت، لامپ های مهتابی داغون...
‫مرگ.
‫دقیقاً.
‫ببین، متوجهم.
‫طرح خوبیه.
‫خوب؟ خوبه؟
‫- طرح عالی ایه. ‫- عالیه.
‫- خیلی خب. ‫- عالیه.
‫ایدهٔ عالی ایه. خیلی خفنه. ‫خیلی جای پیشرفت داره. بهش علاقه مندم.
‫مسئله اینه...
‫یه پیشنهاد با ۱۰هزار دلار بیشتر
‫از یه شرکت دیگه دارم.
‫- ۱۰هزار بیشتر. ‫- میشه حواست به لپ تاپم باشه؟
‫آره، حتماً.
‫مرسی.
‫واسه همین من..
‫الان بهم گفت حواسم بهش باشه. یعنی..
‫الان تو... ‫می شناسیش؟
‫جیکوب، گوش کن.
‫مردم لیاقتشون بیشتر از ایناست
‫بهتر از میزهای کوچیک، ‫ریختن قهوه رو لپ تاپ.
‫بهتر از این که مثل خوک ‫دنبال پریز بگردن باشن
‫یا نیم ساعت توی صف دستشویی وایسن
‫که تهشم معلوم نیست چی بشه.
‫- درسته. ‫- خب؟
‫بهتر از این که امیدوار باشی یه غریبه
‫حواسش به لپ تاپ ۲ هزار دلاری باشه.
‫ولی حرف من رو باور نکن.
‫سرمایه گذارهامون رو باور کن.
‫ما فقط سه ماهه شروع کردیم، جیکوب.
‫و ۴۵ میلیون دلار ارزش گذاری شدیم.
‫پس، سؤال ازت اینه که
‫ترجیح میدی ۱۰ هزار دلار...
‫۱۰ هزار دلار،
‫یا ۱۰هزار سهام فیسبوک داشته باشی؟
‫- ببخشید، می تونم چند روزی فکر کنم.. ‫- حتما.
‫- که شرایط رو بررسی کنم... ‫- نه، نه، نه.
‫نه. ما آدمای قاطع و جسوری رو ‫توی وی ورک لازم داریم.
‫همین الان. هستی یا نه؟
‫هستی یا نه؟
‫- نمی دونم، ولی... ‫- جیکوب.
‫- بله؟ ‫- ناامیدم نکن، هستی یا نه؟
‫هستم.
‫- هستم. ‫- خوش اومدی.
‫- هستی! ‫- آره هستم!
‫خوش اومدی داداشم. ‫به وی ورک خوش اومدی.
‫- آره، بریم تو کارش. ‫- یکشنبه می بینمت.
‫- هستم. هستم. ‫- بله. خوش اومدی.
‫شوخیت گرفته؟
‫داشتم یه مفهومی رو می رسوندم.
‫باید جایگزین بهتری برای این باشه.
‫اصلاً می دونی اینی که میگی که چیه؟
‫- یه محل کار داغون. ‫- با قهوهٔ داغون
‫این جامعه ست. ‫واسه همین مردم اینجان.
‫کل عصر رو چرب زبونی تون رو گوش کردم.
‫و مردم میزهای کوچیک براشون مهم نیست.
‫در مورد پریز برقشون، ‫یا صف دستشویی رفتنشون اهمیت نمیدن.
‫فقط نمی خوان تنها باشن.
‫تبریک میگم.
‫استخدام شدی.
‫ممنون. شغل دارم.
‫نه، نداری.
‫پنجشبه ساعت ۲ ظهر توی کافه نشستی.
‫خیلی خب، ندارم.
‫واقعاً فکر می کنی که فیسبوک بعدی هستی؟
‫نه، فکر نمی کنم.
‫می دونم که هستم.
‫بیا با هم فردا رو بسازیم.
‫می خوایم دنیا رو عوض کنیم.
‫می دونم هنوز در حال ساخته
‫ولی اگه دنبالم بیاید، یه سری طرح
‫و تابلوی هدف دارم که می تونم نشونتون بدم.
‫نه، نه، نه، کامبوچا.
‫مثل چای جادویی، ولی با یه مادر.
‫به نظرمون می تونیم ‫نسخهٔ آمریکایی «دانمار ورهاوس» باشیم.
‫یه چی؟
‫بابا. بابا!
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- درستش می کنیم.
‫چشمام!
‫- نه، نه، نه، میگل! ‫- چشام لامصب
‫- به اورژانس زنگ بزن. ‫- آدام؟
‫- آدام! ‫- وای، خدایا، شرمنده.
‫آدام، خوبی؟
‫خوبیم. چیزی نیست.
‫- چیزی نیست. خوبم. ‫- من خوب نیستم.
‫- سر تا پام شنی شد. ‫- چیزی نیست
‫- بذارش زیر آب سرد. ‫- خدایا.
‫خب، پس پولم اینجا خرج شده؟
‫ببین، وقتی ساخت و سازش تموم بشه عالی میشه.
‫- حتما، حتما، خوشگله. ‫- واقعاً...
‫بابا، تمومش کن. بسه.
‫جالبه. مردم فکر می کنن املاک نیویورک ‫فقط در مورد منظره ست.
‫نیست. همون طور که خودت می دونی، ‫مسئله چیزی نیست که می بینی.
‫مسئله اینه که کی می تونه تو رو ببینه، درسته؟
‫قدرت ما همینه.
‫آدمایی مثل من و تو، مهاجر
‫پسرای مهاجرین
‫ما چیزایی می بینیم که بقیه نمی تونن ببینن.
‫خب، برادر، عاشق فضای کار اشتراکی هستم.
‫- خوبه. خوبه. منم عاشقشم. ‫- هستم.
‫ولی لامصب «بر استرنز» یکی از موکل هامون بود.
‫یعنی، والدینم، جورجینا... ‫اونا تفکر قدیمی دارن.
‫هر شرکتی که کمتر از ۲۰۰ سال ‫قدمت داشته باشه از نظرشون خطرناکه.
‫یه استارت آپ مشارکتی، ‫هیچ وقت قبولش نمی کنن.
‫ولی ببین، در تماس باش، خب؟
‫وقتی سابقه ات بیشتر شد، بیا پیشم، خب؟
‫۲۰۰ سال دیگه بهت خبر میدم.
‫- ۲۰۰ سال دیگه. ‫- ۲۰۰ سال دیگه.
‫- خیلی خب. ‫- یادت نره.
‫اون جورجیناست؟
‫اون جورجیناست، با جورج.
‫جورجینا و جورج.
‫و اون نشان انجمن برادری چیه؟
‫سیگما تاوئه.
‫- سیگما تاو؟ ‫- سوکو اسم ضامنم بود
‫- سیگما تاو، وای. ‫- رفیق، نصفش رو یادم نیست.
‫در این حد خوب بود. ‫یکی از بهترین سال های عمرم.
‫- هیچ وقت یادت نمی مونه. ‫- انتخاب کردم یادم نیاد.
‫- آره، خب... ‫- وگرنه، زنم من رو می کشت.
‫- اینم یه حرفیه. ‫- آره، نه؟
‫می خوای یه نوشیدنی بخوریم؟
‫خیلی دوست دارم، ‫ولی باید برم به مترو برسم.
‫استاوروس، همین الان یه ‫ساختمون عالی رو از دست دادم
‫و تو هم یه مستأجر عالی رو از دست دادی، خب؟
‫فکر کنم هر دومون لایقش باشیم.
‫جدی میگم، نمی تونم.
‫سوکو اگه بود میومد.
‫آره، خب سوکو بچه ش تازه به دنیا نیومده بود.
‫باید بری خونه بهش شیر بدی؟
‫رفیق، ضایع بود.
‫باهات تا مترو میام.
‫قرار کاریه، مامان، خب؟
‫نگران نباش.
‫یکی بود دیگه.
‫نه، نه، نه، مامان...
‫نه.
‫- چهارتا بود. شاید پنج تا. ‫- می شناسمش، خب؟
‫- نه. بسه. ‫- مامان، ممکنه شش تا باشه.
‫نه، زود میام خونه، خب؟
‫هیچ وقت نمیاد خونه، مامان!
‫[ صحبت به زبانی دیگر ]
‫- سوکوی بیچاره، سوکوی بیچاره. ‫- رفیق.
‫حتماً از خجالت خودش رو دار می زنه، رفیق.
‫یعنی چی الان؟
‫خودت رو ببین، یه مرد بالغ ‫داری از مامان بابات اجازه می گیری
‫که شب دیر برگردی خونه.
‫جیش داری؟
‫- می تونم ببرمت دستشویی. ‫- نه، نه.
‫ما هر پنجشنبه و سه شنبه شب ‫شام رو خونوادگی می خوریم.
‫فقط سه شنبه و پنج شنبه. همین؟
‫چرا کل هفته نیست؟
‫- عادیه. ‫- همه رو خوشحال کن.
‫حداقل می دونیم کی ترسوئه.
‫مادرت نیست. ‫پدرت نیست.
‫- فکر کنم تویی، خب؟ قضیه چیه؟ ‫- ببین، نه، هی.
‫نه، نه، نه. اشتباه می کنی.
‫- اشتباه می کنم؟ اشتباه می کنم؟ ‫- چیزه...
‫اشتباه می کنم یا فقط دوست نداری بشنویش؟
‫صورتحساب.
‫نه، نه، اشتباه می کنی.
‫اونا همه چی بهم دادن.
‫به جز قدرت این که آقای خودت باشی.
‫گوش کن.
‫درک می کنم. واقعاً.
‫والدین من هم برام فداکاری کردن.
‫اونا هم همه چی بهم دادن.
‫ولی این رو بهشون مدیونیم
‫که تصمیمات جسورانه و شجاعانه بگیریم.
‫متوجهی؟
‫آره.
‫استاورس، اجاره نامه رو در بیار.
‫زود باش، درش بیار.
‫درش بیار. بیارش. ‫اجاره نامه رو بهم بده. یالا، یالا.
‫میگی والدینت همه چی بهت میدن.
‫با انجام یه معاملهٔ بزرگ واسشون جبران کن.
‫بعداً ازم تشکر می کنی.
‫آره. به درک.
‫- آره. به درک. ‫- به درک.
‫- به درک. به درک. ‫- به درک.
‫- به درک.
‫- به درک، ها؟ آره. ‫- خودشه، داداشمی.
‫دیدی؟ خدایان یونانی ‫بهمون حمله نکردن.
‫- نه. ‫- متصدی! یکی دیگه بیار
‫صاحب خونهٔ جدیدم پولش رو میده.
‫جدی؟
‫«پرواز می کنن، و به پرواز ادامه میدن، ‫هر چند هم فلسفی بشن
‫و مهم نیست چقدر فلسفی باشن، ‫تا وقتی که به پرواز ادامه بدن.»
‫- ولی بازم، معنایی پشتش نیست؟ ‫- معنا؟
‫بیا، داره برف میاد. ‫معنیش چیه؟
‫به نظرم آدمی باید ایمان داشته باشه
‫یا دنبال ایمان باشه
‫و گرنه، زندگیش پوچه. پوچ.
‫آره، خیلی خب... ‫بیاید یه کم صبر کنیم.
‫برید استراحت کنید.
‫ربکا، بیا اینجا. ‫بیا یه کم حرف بزنیم.
‫یه جوری دامنت رو گرفتی ‫انگار قراره فرار کنه.
‫- فقط یه کم... می دونی... ‫- می دونم. باید رهاش کنی.
‫- باید رهاش کنی. ‫- باشه.
‫چون ماشا یه زنه مثل خودت
‫- با تو فرقی نداره. ‫- خیلی خب، شبیه منه.
‫فقط توی جای دیگه ایه
‫- توی روسیه سال ۱۹۰۱. ‫- توی روسیه ست.
‫توی یه جامعهٔ در حال مرگ گیر افتاده. ‫بدجوری می خواد از اونجا رها بشه.
‫ولی به اندازهٔ تو باهوش، پرشوق ‫و شجاعه.
‫باید خودت رو توی نقش فرو ببری.
‫جسور باش. شجاع باش.
‫- خیلی خب، خیلی خب. ‫- نشونش بده.
‫خیلی خب، دوباره بگیریم.
‫یکی شون برای همیشه از دست رفته
‫و تک و تنها موندیم که ‫سعی کنیم و زندگی جدیدی شروع کنیم.
‫- آروم باش، ماشا. ‫- نه، عزیزم، دیالوگ اشتباهی گفتی.
‫- نه، همونه. ‫- نه، اشتباهه.
‫- می تونم همینجا ببینمش خب. می بینمش. ‫- کل روز تمرینش کردم.
‫- دیالوگ درست نیست. ‫- دارم می خونمش.
‫بازم نگاه کن.
‫اشکال نداره.
‫وای.
‫- دو سخنرانی بزرگه رو با هم قاطی کردم. ‫- می دونم، می دونم.
‫خب، از چپ به راست می نویسید...
‫- ما از راست به چپ می نویسیم. ‫- عزیزم
‫و تو ذهنم ممکنه برعکس بخونم.
‫عزیزم، داری عالی پیش میری. ‫دوباره بخونش، لطفاً.
‫می خوای دیالوگِ
‫چباتکن رو بخونم، درسته؟
‫چبوتیکن، آره، لطفاً.
‫- چبوتیکن؟ چبوتیکن؟ ‫- بسه. جدی باش.
‫- آدام، نکن. نه، بسه. ‫- گفتی چبوتیکن؟
‫- نه، نه، اصلاً بیشتر ازش خوشم اومد. ‫- آدام. آدام.
‫- لطفاً، قضیه جدیه. لطفاً. ‫- چبوتیکن. باشه، باشه.
‫ببین، درک نمی کنم
‫چرا لازمه این همه تمرین کنی
‫اونم بارها و بارها.
‫تو یه بازیگر محشری. ‫تو خونته.
‫خب، دوست مانیکا ‫مدیر دانا برونتیه، پس...
‫- مدیر؟ ‫- مدیر نوآوری
‫و با کلی نماینده و مسئول انتخاب بازیگر آشناست...
‫اصلاً نمی دونم میان.
‫البته که میان.
‫میان و چیزی که من می بینم رو می بینن.
‫که تو یه ستاره ای.
‫نمی خوایم فقط اینجا کار کنید.
‫می خوایم شریک کاریتون رو پیدا کنید.
‫می خوایم شریک زندگیتون رو اینجا پیدا کنید.
‫تنها مشکل این پیشرفت بی نظیر
‫اینه که دیگه نمی تونم ‫اینجا دوچرخه سواری کنم.
‫نه، آدام، از اون ور برو، اون ور. ‫اون کاغذ...
‫دیواریمه.
‫استاوروس، داداشم، الان میام.
‫خب، سبزه.
‫- آره. ‫- به لباست میاد.
‫اون کیه؟
‫صاحب خونهٔ جدیدمون
‫واسه شعبهٔ مرکزشهرمون.
‫ ما که شعبهٔ مرکز شهر نداریم.
‫ چرا، الان داریم.
‫شوخیت گرفته؟
‫ببین، می دونم سعی کردی منصرفم کنی.
‫آره، چون به زور تونستیم اینم سر پا کنیم!
‫ضوابط اجاره، عالیه...
‫بسه! آدام، تمومش کن! ‫یه بارم شده تمومش کن کارات رو.
‫دست ور دار.
‫میگل...
‫کاغذدیواریت رو بزن، شلوارت رو عوض کن.
‫میرم اونجا
‫- و رؤیامون رو به واقعیت تبدیل می کنم. ‫- آره، اگه این جریان اجاره رو پیش ببری
‫- من میرم. ‫- نه، نه، نمیری.
‫برو بمیر.
‫همه چی مرتبه؟
‫آره، درگیری دوستانه ست.
‫میشه یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫چه شبی، چه شبی.
‫خدایا، روز بعدی حسش می کردم.
‫خدایا، عقل از سرم... پریده بود.
‫آره، کاملاً. ولی...
‫ببین، داداش...
‫قضیه یه کم ناجوره.
‫نه، نه، نه. منظورت...
‫در مورد دیشب،
‫بیشتر از اون چیزی که باید جوگیر شدم.
‫فکر کنم هر دومون شدیم.
‫آره، درسته.
‫و حرفت رو شنیدم ‫و باید باهاش کنار بیام
‫آره. خب...
‫ولی اومدم که ازت بخوام ‫یه لطفی کنی
‫و اون اجاره نامه رو پاره کنی.
‫اجاره نامه رو پاره کنم؟
‫آره.
‫باشه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫وای، خدایا شکرت.
‫و مشکلی نداریم؟
‫مشکلی نداریم.
‫- آدم خوبی هستی. ‫- خب...
‫آدم خوبی هستی.
‫می دونی، وقتی به مامان و بابام گفتم
‫که به کی اجاره ش دادم، ‫منفجر شدن از عصبانیت.
‫باورت میشه؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی، شماها هنوز شرکت واقعی هم نیستید
‫یه شرکت واقعی؟
‫- نه... ‫- استاوروس
‫اگه قضیه لو بره چی میشه؟
‫منظورت چیه؟
‫که وقتی استارورس گتاکیس یه قراری می بنده
‫هیچ ارزشی نداره.
‫ممکنه کارتت بگی رئیسی
‫ولی هر دومون می دونیم همه ش تظاهره.
‫مامانی و بابایی، اونا قضیه رو کنترل میکنن.
‫استاوروس، جامعهٔ املاک و مستغلات
‫شهر نیویورک خیلی کوچیکه
‫اگه این قضیه رو بفهمن...
‫خوشحال شدم دیدمت، صاحب خونهٔ جدیدم.
‫استاوروس.
‫میگل.
‫می دونم خدا نیستم.
‫چون بدون تو نمی تونم انجامش بدم.
‫می دونی. داخل می بینمت، خب؟
‫می بینمت.
‫لعنتی
‫باید طبق الگوش بذاریش.
‫می دونم باید طبق الگو بچسبونی. ‫می خواستم همین کار رو کنم.
‫پارسال، همین روز، پدر مرد.
‫روز جشنت، آیرینا.
‫خیلی سرد بود، برف میومد،
‫در واقع هیچ وقت فکر نمی کردم زنده بمونم.
‫ولی الان یه سال گذشته
‫و برامون مهم نیست بهش فکر نکنیم ‫و دوباره سفید می پوشی.
‫چرا یادمون بیاد؟
‫در ساحل خمیده، یه درخت بلوط برپاست.
‫به اون بلوط یه زنجیر طلایی آویزون شده. ‫یه زنجیر طلایی.
‫یعنی چی؟
‫امروز کبکت خروس می خونه.
‫کجا میری؟
‫- خونه. ‫- عجیبه.
‫با لهجه باید بگیم؟
‫دوران قدیم، وقتی بابا زنده بود
‫همیشه ۳۰ یا چهـ...
‫یا ۴۰ مأمور داشتیم.
‫عالی بود.
‫دفعهٔ بعد بیشتر تمرین کنید.
‫خیلی خوب بود. ‫آره عالی بود.
‫به صحنه جون بخشیدی.
‫- خاصش کردی. ‫- آره.
‫- ممنون به خاطر همهٔ اینا. ‫- ارزشش رو داشت.
‫- عزیزم. ‫- سلام. سلام.
‫- ببین، موفق شدیم. ‫- آره.
‫اون... می دونی، باید از یه جایی شروع کنی
‫و کارت خیلی خوب بود.
‫از این به بعد بهتر و راحت تر میشه.
‫- واقعاً عالی بود. ‫- ممنون.
‫خیلی خب، من میرم بالا. ‫خونه می بینمت، خب؟
‫- دوستت دارم. بیشتر دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫- خیلی خب، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چهارتا لوکو داریم، نوشیدنی داریم ‫لواشک داریم.
‫می دونم این مال کیه.
‫گوش کنید. ۱۲ ساعت تا وقت نمایش.
‫و توی ۱۲ ساعت خیلی کارا می تونیم بکنیم.
‫- کنارم هستید؟ ‫- آره.
‫- گفتم همراهم هستید؟ ‫- آره!
‫- همراهم هستید؟ ‫- آره
‫همراهم هستید؟
‫بریم، عزیزم.
‫آدام!
‫نمی دونم. بریم.
‫آدام!
‫خیلی خب. اینو بگیر.
‫این کاناپه ها رو بیار و رو به روی ‫طلوع آفتاب بذارش، ولی...
‫آره. بریم.
‫وایسا. برنده.
‫- یه بار دیگه بهت فرصت میدم. ‫- می دونی چیه، من...
‫میرم و قهوه شون رو میارم.
‫بهت میگم، این طرفا بودم.
‫نمیشه هیچ وقت...
‫خیلی خب، خیلی خب، ‫نور رو نشونت میدم.
‫- چرا گوشیت رو جواب نمیدی؟ ‫- پنج دقیقه وایسا الان میام.
‫- همین الان. یالا بریم! نه! ‫- خیلی خب، این گرونه. مراقب باش! مامان!
‫- یالا، دیرمون شد! ‫- دارم میام.
‫یالا! گفتم که امروز میانترم دیفرانسیل دارم.
‫اون سیم زرد رو دیدی؟
‫آبیه به خط اصلی وصله.
‫سیم سبز دو رشته ای.
‫خیلی خب، بسه.
‫نمی تونم انجامش بدم. ‫یه اوبر برات می گیرم.
‫مامان، میشه کمش کنی؟
‫- نه، آهنگ مورد علاقشه. ‫- کمش کن!
‫صورتیه.
‫[ کاری که عاشقشی رو انجام بده ]
‫قشنگه.
‫آره.
‫ببین چی کار کردیم.
‫تو چی کار کردی.
‫نه، نه، نه، ‫خواب دیدی خیر باشه.
‫خیلی سخت کار کردیم.
‫بله. خیلی خب...
‫- آره، آره، باشه، باشه. ‫- خیلی خب.
‫که بهش تعلق داشته باشن.
‫و وقتی مردم اینجا حسش کنن، ‫وقتی اون انرژی رو حس کنن
‫به دوستاشون میگن.
‫و دوستاشون به دوستاشون میگن.
‫و دوستای اونا، به کل دنیا میگن.
‫و به زودی، خیلی زود
‫دو شعبه داشتن شبیه یه ‫خاطرهٔ از دور میشه.
‫لزلی، درها رو باز کردیم؟
‫آره.
‫بازه؟ چون گاهی گیر می کنه.
‫آره.
‫بازه.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫انگار بهم وحی شد.
‫اصلاً نباید بازیگر میشدم.
‫بازیگرها خودخواهن.
‫می گن: همه راجع به منه. من رو ببینید،
‫به من توجه کنید، برای من دست بزنید.
‫بگذریم...
‫این ها برای توئه.
‫این ها رو بده به یه شاگرد خوب.
‫- خب، ممنون. ‫- ممنون از تو.
‫خیلی حیفه که دیگه اینجا رو نداریم.
‫چی؟ اینجا رو دیگه نداریم؟ چرا؟
‫مگه کسی...
‫آره، وی ورک داره ‫این طبقه رو تغییر کاربری می ده
‫اما به بازیگرهایی که حالا ‫مشغول تمرین هستن متعهدیم.
‫حداقل می تونن نوبت ‫تمرین هاشون رو داشته باشن؟
‫احتمالاً.
‫احتمالا؟
‫عجب!
‫- سری بعد، سری بعد. ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫آره، قشنگه.
‫و به خصوص..
‫تو قشنگی
‫مرسی
‫اینجاست. اینجا.
‫اینجا؟
‫اینجا.
‫آدام، نگفتی که شام اینجاست.
‫وای، آره.
‫- این آپارتمانیه که دوست داشتی. ‫- این آپارتمانیه که دوست داشتم
‫همونی که... ‫منظره پارک گرمرسی داشت.
‫آره، خیلی خب. ‫و حالا قراره اینجا شام بخوریم.
‫- آدرس رو یادم نبود. ‫- خیلی خوشحالم که الآن فهمیدم.
‫- باید.. ‫- خیلی خب، آره.
‫عزیزم. عزیزم اشتباهی اومدیم.
‫- نه، نه، همینه. ‫- عزیزم، کسی اینجا نیست.
‫چی...
‫گفتم شام، اما بیشتر منزل مبارکیه.
‫وای، خدایا.
‫وای... پولش رو داریم؟
‫نه، اما جورش می کنیم.
‫و وقتی دستش رفت زیر پاشنه
‫تقریباً نوک انگشتش رو قطع کرد. ‫خون داشت همه جا پخش می شد.
‫قیافهٔ خریدار...
‫افتضاح بود، کاملاً افتضاح.
‫چی... بعدش، فروختیش؟
‫البته که فروختم.
‫می دونی، اینجا نشستم و بهت گوش می کنم
‫و تنها کاری که می تونم بکنم ‫اینه که به 3چیز فکر کنم.
‫اول: خدایا، موهاش حرف نداره
‫دوم: دارم به تابلوی وی ورک نگاه می کنم.
‫دفتر دومت اونجاست، درسته؟
‫دفتر دوم. با افتخار. ‫دفتر دوم.
‫آره، یه جورایی انگار داری
‫سرمایه گذارهای احتمالی رو هدف قرار می دی.
‫و سومیش چی بود؟
‫«پاهاش یخ نزده؟»
‫نه، جدی می گم ‫یه مکانی رو انتخاب کردی
‫که اون طرف یکی از بزرگترین ‫بانک های سرمایه گذاری دنیاست.
‫درست فهمیدم جریان رو؟
‫مهم چیزی که می بینی نیست.
‫مهم اینه که کی تو رو ببینه.
‫پس، منتظر باشیم که چند تا شعبه وی ورک ‫توی نیویورک باز بشه؟
‫کی حالا بیشترین فضای ممکن رو ‫توی شهر نیویورک اجاره می ده؟
‫خب، فکر کنم باید جی.پی مورگان باشه.
‫سلام کنید، آقای دایمن.
‫آقای دایمن،
‫3سال دیگه ازتون جلو می زنیم. 3سال.
‫نه، نه، نه. قصد جسارت ندارم.
‫اما کاملاً جدی می گم.
‫آینده کار
‫متفاوته.
‫یه نسل جدید اون بیرونه
‫و بزرگه، متوجه هستید؟
‫مثل والدینشون فکر نمی کنن، ‫مثل اون ها لباس نمی پوشن
‫مثل اون ها کار نمی کنن.
‫چرا باید دفترهای اون ها رو بخوان؟
‫درسته؟
‫افراد جوان می خوان خفن باشن
‫هیجان انگیز
‫الهام گرفته.
‫و خوشبختانه برای ما
‫صاحبخونه هامون، سریعاً در هر مکانی
‫سریعاً رؤیاشون رو به اشتراک گذاشتن.
‫وی ورک فقط یه شرکت نیست.
‫یه جنبشه.
‫حرف میلیون ها و میلیون ها نفره که:
‫نمی خوام فقط پول در بیارم.
‫می خوام زندگی بسازم.
‫خب، من که مشخصا می خوام ‫توی زندگی بعدیم در کالبد تو باشم.
‫اسکات.
‫خانم ها و آقایون، آدام نیومن.
‫مرسی
‫فکر نکنم یه کلمه از حرف هات رو هم فهمیده باشم
‫اما واقعاً کاش اول می گفتم.
‫- به عنوان تعریف حسابش می کنم. ‫- بکن
‫- مرسی ‫- آدام.
‫بروس دانلیوی، بنچمارک کپیتال.
‫بروس.
‫می خوام از شرکتت بازدید کنم.
‫حتماً.
‫یه سری ها تو ذاتشونه.
‫یه ستاره ست.