‫ اسم من تریلین هستش. ‫ من سال های زیادی تلاش کردم...
‫ از اتفاقی که تو خونه دوران بچگی ام افتاد ‫ دوری کنم و فراموشش کنم.
‫من تو بالای ایالت نیویورک بزرگ شدم.
‫ خونه مون روی محل دفن سرخ‎ پوست‏های آمریکایی ساخته شده بود
‫زمینی که در اون زندگی کردیم، ‫یا باید بگم، روش زندگی کردیم،
‫حدود 2هکتار بود، ‫در حومه شهر بود.
‫همسایه‏ها ازمون دور بودن ‫و بینمون چند تا همسایه بیشتر نبود.
‫ بنابراین خونه مون خیلی دورافتاده بود.
‫ با هیچ کس سر و کاری نداشتیم.
‫رازهای زیادی داشتیم.
‫[ سال 1972، بالای ایالت نیویورک. ]
‫ بابا من و خواهرم رو مجبور می ‏کرد ‫ تو سالن خونه پرتقال غلت بدیم.
‫ مامان همیشه جای موردعلاقه ‎اش رو داشت.
‫ اون از جایی که من اسمش ‫ رو استراحتگاهش گذاشته بودم، نگاه می کرد.
‫ باید ساعت‎ ها بازی می ‏کردیم.
‫ پرتقال باید تو زمین بازی می‏‎‏ موند.
‫ و اگه درست بازی نمی ‎کردی، ‫ پشت دست نصیبت می شد.
‫بغلتونش.
‫ما غلتش می ‎دادیم ‫و مامانمون آواز می ‎خوند.
‫آهنگ "مثل پرونده ای" رو یادمه...
‫- اوه. ‫- بارها...
‫و بارها.
‫ ♪ مثل پرنده ای که بالش رو تو پرواز از دست داده ♪
‫ ♪ من امشب تنها و غمگینم ♪
‫ ♪ مثل تخته پاره ای بر روی دریا ♪
‫ ♪ آرزو دارم که هیچ وقت مثل من تنها نباشی ♪
‫این خیلی خوشگله
‫جنگ روانی زیادی تو خونه‎‏‏ ام وجود داشت.
‫هیچکس اجازه نداشت وارد خونه بشه ‫مگه اینکه تأیید بشی.
‫غریبه‎ ها خطرناک بودن ‫چون ممکن بود داستان پراکنی کنن.
‫ اما در عین حال،
‫ پدرم کسانی که بهشون ولگرد می ‎گفت ‫ رو می آورد خونه.
‫ولگردها یعنی کسانی که در کافه‏‎ ها، ‫یا در جاده پیداشون کرده بود.
‫و یادتون باشه، ‫ما تو بیرون شهر زندگی می‎‏ کردیم.
‫ ولگردها یعنی کسایی که خانواده نداشتن.
‫ یکی که خونه‏ ای نداره که بره.
‫ یکی که کسی رو نداره ‫ دنبالش بگرده.
‫خوب می ‎نوازی.
‫زیادی خوب می ‎نوازی.
‫سلام.
‫اوه، این چیه؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫اوه، بیا. ‫بیا اینجا، طفلکی.
‫بیا بغلم. ‫درست می شه.
‫و می‎ دونستی که مهمونی داشت تموم می شد
‫و چشم هات رو می بستی...
‫تا بتونی خودت رو پنهان کنی،
‫تقریباً مثل این که می ‎‏تونستی ‫از دید بقیه ناپدید بشی،
‫یعنی، "اگه تو منو نمی بینی و منم خودم رو نمی بینم، ‫پس اتفاق نمی افته..."
‫چون نمی‏ خواستی بدونی که ‫چه اتفاقی داشت می افتاد.
‫ تریلین!
‫صبح روز بعدش همیشه ‫با سفری به داخل جنگل همراه بود.
‫ همیشه می ‎دونستی که ‫ وقتی پدرم می رفت به جنگل...
‫ نباید پشت وانت رو نگاه کنی.
‫سم؟
‫ سم اسم خوبی برای یه سگ بود،
‫ اما اسم منم بود.
‫ اون اسم مستعارم بود.
‫ هممون اسم مردونه داشتیم.
‫سم؟
‫ پدرم خیلی سر کشتن ولگردها پز می‎داد.
‫می ‎‏گفت، "گرفتم با خفه کردن جونشون رو گرفتم. ‫عوضی رو خفه ‏اش کردم".
‫و می‎ دونی، "این دست ‏ها رو ببین.
‫می ‎دونی تا حالا چند نفر ‫رو با این دست ‎هام خفه کردم؟
‫می‏ دونی چند تا ولگرد رو کشتم"؟
‫بعداً، اسم خونه رو "کشتارگاه" گذاشت.
‫اوه، پسر.
‫آدم های زیادی بودن که وارد زندگی ما شدن ‫و ازش خارج شدن...
‫که دیگه اثری ازشون نیست.
‫اون ها فقط...
‫وارد زندگیمون می‎شدن ‫و دیگه غیبشون می زد.
‫من داشتم با یه قاتل زنجیره ای ‫و مادری که شریک کارش بود...
‫زیر یه سقف زندگی می ‏کردم.
‫پس، هردوشون...
‫- این... آره. ‫- همدست بودن؟
‫بله.
‫چرا پیش کسی نرفتید؟
‫چرا نمی‎‏ تونستید بگید؟
‫یعنی، حالت اون شهر چه طوری بود؟ ‫از پدرتون می‏ ترسیدن؟
‫- صد البته. ‫- نمی ‏تونستی به کسی بگی.
‫یعنی، اگه به پلیس زنگ میزدی،
‫امکان داشت باعث مرگ خواهرها و برادرهات بشی
‫قانون خونه این بود، !خفه شو
‫رک و راست، خفه شو!
‫ اون شیوه‏ های زیادی داشت ‫ که بچه‏ هاش رو کنترل کنه.
‫می ‏دونید چقدر راحته که...
‫گلوی یکی از شما یا همتون رو ببرم؟
‫با یکم فشار و بُرش...
‫تا سرحد مرگ خونریزی می ‎‏کنید.
‫و بعد این چاقو...
‫شما رو به تکه ‏های کوچیک خوشمزه ‫برای موجودات جنگلی تبدیل می‏کنه.
‫و بعد منم وسط جنگل دفنشون می ‎کنم.
‫اتفاقی که توی این خونه می افته ‫توی همین خونه می ‎مونه!
‫تا ابد.
‫حالا لبخند بزنید، باشه؟
‫من تحمل دیدن یه چهره ناراحت رو ندارم.
‫لبخند بزن!
‫این چیز وحشتناکیه که...
‫یه چاقو رو گلوت گرفتن...
‫و نمی‎دونی که یکی از خواهر یا بردارهات...
‫قراره بمیره یا نه.
‫می‏دونم، جیکوب تو... ‫تو هم اون خشم رو داری.
‫- و خیلی متاسفم. ‫- صدالبته.
‫پدربزرگم بخاطرش پُز می‎داد.
‫سر دوست‏هاش...
‫پُز می‎‏داد.
‫شما بهشون ولگرد می‎گین.
‫اونا دور انداختنی بودن.
‫ جان انسان ارزشی نداشت.
‫ و اونم می‎خواست همینو یاد بده.
‫ که آدما،
‫ وقتی چیزی که نیاز داری ‫ رو ازشون گرفتی،
‫ بهترین کاری که می‎تونی بکنی اینه که ‫ ازش شرشون خلاص بشی.
‫ اینطوری دیگه هیچوقت گریبان‏گیرت نمیشه.
‫ پس به عنوان یه بچه، ‫ یاد گرفتم که چطور از شر چیزها خلاص بشم.
‫بیا، اینو نگه دار. ‫نگهش دار.
‫هیچوقت از کشتن چیزی نترس.
‫ و باید رازهاش رو پیش خودم نگه می‎داشتم...
‫ و مطمئن بشم که فاش نشن.
‫محکم‏تر.
‫محکم‏تر!
‫ داشت منو آماده می کرد.
‫ این هدیه اون به من بود.
‫ فکر کردن بهش آشفته کننده ست.
‫ می دونستی که اون حد مشخصی داره ‫ که نباید ازش بگذری.
‫یالا، درش بیار.
‫ چون با اینکه خانوادشی...
‫محکم‏تر!
‫ بازم دور انداختنی هستی.
‫پسر خوب. ‫باریکلا پسر خوب.
‫اونجا جاهایی هست که ‫هیچوقت نمی‎کَنم.
‫چاله آب‏هایی هست که ‫هیچوقت آبشون رو خالی نمی‎کنم.
‫و هیچوقت اونجاها نمیرم.
‫می‎دونم که اونجا جسد هست؟
‫اون هیچوقت بهم نگفت.
‫ولی همینطورم بهم گفت که اونجا رو نکَنم ‫و ازش دوری کنم.
‫پس این کارو نمی‏کنم.
‫من خیلی...
‫ناراحتم که اینو می‎‏شنوم.
‫این فقط وحشتناکه.
‫«هشت سال بعد»
‫ و درحالی که داشتم بزرگ می‎شدم،
‫ اوضاع توی خونه حس تاریک‏تری ‫ به خودشون گرفتن.
‫احساس گرفته‎‏ای خونه رو پر کرده بود.
‫انگار نمی‎تونستی... ‫تقریباً انگار بعضی اوقات نمی‎تونستی نفس بکشی.
‫چرا این حس رو داره که، ‫"نمی‏خوام اینجا باشم. می ترسم؟"
‫فراتر از ترسیده بودن.
‫ما کاتولیک بزرگ شدیم، ‫ولی در عین حال،
‫پدرم...
‫اون مذهب خودشو داشت... ‫قوانین خودشو در خصوص مذهب داشت.
‫و اگه هوا، حالا هر روزی که می‏خواست باشه ‫اونطوری که می‏خواست نمی‎بود،
‫بنابراین به درگاه شیطان دعا می‏کرد.
‫سم!
‫بیا اینجا! بیا اینجا ببینم!
‫سم!
‫بیا اینجا! بیا اینجا!
‫سم!
‫بیا اینجا!
‫شکی در ذهنم نبود...
‫که اون تسخیر شده بود.
‫هیچ انسانی در اون جسم نبود.
‫گفتی که اون داشت غرغر می‎‏کرد؟ ‫شبیه غرغر کردن یه انسان بود؟
‫اونقدر عمیق بود که تقریباً نمی‏تونستی بفهمی ‫که از کجا داره میاد،
‫چون خیلی شکم محور بود، ‫اگه براتون جور در میاد، خیلی...
‫ته گلویی بود.
‫اون بابام نبود. ‫بابام دیوونه و روانی بود،
‫ولی اون بابام نبود.
‫اون نبود.
‫کمی بعدش اوضاع عوض شد.
‫یه انرژی تاریک تری بود که کم کم ‫داشت وارد زندگی‎مون میشد.
‫تو خونه اوضاع داشت بلند ‫و پر سر صدا میشد.
‫همیشه خدا توی اتاقم...
‫صدای پا می‎شنیدم.
‫چراغ هامون چشمک می‎زدن، ‫تلفن قطع میشد.
‫عجیب‏ترین اتفاق...
‫یه روز تو حیاط پشتی رخ داد.
‫ مامانم داشت تماشا می‏کرد.
‫جفت‎مون یه چیزه بزرگ و سیاه رو دیدیم ‫که از تو توده الوار اومد.
‫و احساس شریرانه ای داشت.
‫و من به مامانم نگاه کردم ‫و اون گفت، "می‏دونی،
‫پدرت داره ارواح احضار می‏کنه".
‫این یعنی چی؟
‫باید با این حرف چیکار کنی؟
‫تا سر حد مرگ ترسیده بودم.
‫خواهرم، شجاع بازی در آورد یا داشت حماقت می‏‎کرد، ‫مطمئن نیستم کدوم یکی بود، گفت...
‫"بذار یه شب از خونه ببرمت بیرون".
‫منو به چاردزنی دعوت کردی.
‫و خیلی مراقب بودی ‫که ما...
‫"غروب می ریم و صبح زود برمی‏‎گردیم".
‫ اوه، خدای من. ‫ اون...
‫تقریباً جادویی بود، ‫چون اونجا خیلی چیزها هست.
‫و یه دریاچه بزرگ بود.
‫و اینطوری بود، "عجب. این...
‫دارم به سمت عادی بودن میرم. ‫این واقعا داره خوب میشه".
‫ بنابراین، شب فوق العاده‎‏ای داشتیم.
‫می‏‎دونی، بعد البته سحر شد.
‫منو ببر خونه، ‫چون قراره تو بد دردسری بیوفتم.
‫هیچوقت نمی‎‏دونی که کدوم یکی ‫قراره دماغت رو بشکونه، ها؟
‫کدوم یکی قراره کارت رو بسازه.
‫نکن!
‫آه!
‫و اون لحظه بود که می‎دونستم ‫دیگه آخر کاره.
‫و نمی‎دونستم، ‫نمی‏تونم بفهمم دقیقا چیه،
‫ولی می‎دونستم...
‫که من و اون، اونجا دیگه آخرش بود.
‫دیگه کارمون باهم تموم شده.
‫من از کشتارگاه زدم بیرون، ‫از اونجا رفتم.
‫و با خودم فکر کردم...
‫هیچکس هرگز اینا رو باور نمی‏کنه.
‫ چطور یه روز می‏تونم به دنیا بگم...
‫ چطور یه روز می‏تونم به دنیا بگم ‫ که این چی بوده،
‫و کاری کنم که کسی درکش کنه؟
‫«28 سال بعد»
‫کار خونه بود.
‫ پدرم حدود 9 سال پیش مُرد.
‫خونه منو وادار کرد.
‫کار خونه بود.
‫مادرم گفت که صداهای توی خونه بهش گفتن،
‫که "از شر اون خلاص بشه".
‫خونه منو وادار به این کار کرد.
‫- کارِ... ‫- و بعد...
‫ می دونی، اقرار کرد که ‫ بالش گذاشته بود رو صورتش...
‫ و شرش رو کم کرده بود.
‫اون مُرده.
‫وقتی اون فوت کرد،
‫مادربزرگم صبحش بهم زنگ زد،
‫منم سریع رفتم اونجا.
‫واکنشی نشون نمی‎‏داد، ‫شروع کردم به انجام احیای قلبی.
‫و...
‫مادربزرگم وسط این کار...
‫شروع کرد به زدن من.
‫نمی‏خواسته که برش گردونی.
‫دقیقا.
‫آمبولانس رسید. ‫بردنش و اون فوت شد.
‫بنابراین...
‫بعدش مجبور بودیم مادربزرگم ‫رو به خونه مامانم ببریم
‫و اواخر همون هفته، ‫یه سطل آشغال خیلی بزرگ گرفتم...
‫و شروع به تمیز کردن خونه‏اش کردم.
‫به خونه‏اش نقل ‎مکان کردم ‫و اونجا ساکن شدم.
‫ پدربزرگم یادگاری‎های کوچیک نگه می‎داشت.
‫ صدها یادگاری پیدا کردم.
‫ رفتم و هرچی که می‎‏تونستم ‫ رو دور ریختم،
‫ سعی کردم اونجا رو قابل سکونت کنم.
‫ تو سالن خونه صدا پا می‎‏شنیدم.
‫ یهویی، نصف شب، ‫ اون در باز می‎شد.
‫ و ماه‎ها زندگیم اونطوری بود.
‫فکر می‏‎کردم دیوونه شدم.
‫نمی‏تونی سر این چیزها ‫با مردم حرف بزنی.
‫اصلا کسی حرفت رو باور نمی‎کنه.
‫و اگه هم با کسی حرف بزنی، خب...
‫حدس بزن چی میشه؟ ‫روانپزشک بهت توصیه می‏کنن.
‫- درک می‏کنم. ‫- ممکنه شغلم رو از دست بدم.
‫بالاخره با مادرم درمورد اتفاقی که ‫داشت میوفتاد، حرف زدم.
‫و اونم به تو زنگ زد.
‫ و تو هم به خونه اومدی.
‫«ژانویه سال 2010»
‫ تماسی از جیکوب دریافت کردم ‫ که گفت،
‫ "خاله تری، تو منو نمی‎شناسی، ‫ ولی مامانم بهم میگه که...
‫ جیکوب بهم اشاره کرد، گفت ‫ "خاله تری، یه اثر دست اینجاست".
‫ نگاه کردیم و دوتا دیگه بود، ‫ داشتن شکل می‎‏‏گرفتن.
‫اون هرچی که دیده بودم ‫رو موثق کردن،
‫که یکی دیگه هم...
‫اینو می‎بینه، و من دیگه دیوونه نیستم.
‫و اون نقطه‎ تحولی بود.
‫هیچوقت نمی‎‏تونم بخاطرش برات جبران کنم.
‫ما خیلی سختی‏ها کشیدیم ‫و اینکه بتونیم اینجا بشینیم...
‫و درموردش حرف بزنیم،
‫التیام‎بخشه.
‫و اینِشه که اینقدر برام مهمه.
‫پس، ازتون ممنونم.
‫جیکوب، می‎دونم که خونه مال توئه،
‫ولی یه چیز شریر اونجاست...
‫که با مرگ اون، خونه رو ترک نکرده.
‫فقط نرفته.
‫امیدوارم و دعا می‏‎کنم...
‫که یه موقع، ‫وقتی که از نظرت زمانش باشه،
‫بهم زنگ بزنی و بگی، ‫"امروز همون روزه".
‫و ما به آتش نشانی زنگ می زنیم،
‫بعد می ذاریم آتش نشانی بسوزونتش.
‫و هرگز اجازه ندیم که ‫چیزی مثل این...
‫دیگه روی کسی تاثیر بذاره.
‫فقط نیازه که...
‫اون خونه کوفتی رو بسوزونیم ‫و خاکسترش کنیم.
‫آره.
‫راستش،
‫فکر نکنم که خونه از شر اهریمن خلاص بشه.
‫آتش به اندازه...
‫خود اهریمن قوی نیست.
‫اگه از من بپرسی، ‫به نظرم اون هیچوقت نمیره.
‫اگه از من بپرسی، به نظرم تا آخر عمرتون ‫قراره باهاش کلنجار برین.
‫ولی قراره طوری باهاش... ‫شما قرار بوده که باهاش مقابله کنین.
‫چیکار کنیم؟ ‫قانونی واسه این وجود نداره.
‫- دستورالعملی براش وجود نداره. ‫- من جوابی ندارم.
‫من خونه لعنتی رو می‎سوزونم.
‫ اسم من تریلین هستش. ‫ من سال های زیادی سعی کردم...
‫ از اتفاقی که تو خونه دوران بچگیم افتاد ‫ دوری کنم و فراموشش کنم.
‫من تو بالاایالت نیویورک بزرگ شدم.
‫ خونه مون روی محل دفن سرخ‎پوست‏های آمریکایی ‫ ساخته شده بود.
‫زمینی که درش زندگی کردیم، ‫یا باید بگم، روش زندگی کردیم،
‫حدود دو هکتار بود، ‫در حومه شهر بود.
‫همسایه ‏ها ازمون دور بودن ‫و بینمون چندتا همسایه بیشتر نبود.
‫ بنابراین خونه مون خیلی دورافتاده بود.
‫ با هیچکس سر و کاری نداشتیم.
‫رازهای زیادی داشتیم.
‫[ سال 1972، بالاایالت نیویورک. ]
‫ بابا من و خواهرم رو مجبور می‏کرد ‫ تو سالن خونه پرتقال غلت بدیم.
‫ مامان همیشه جای موردعلاقه‎اش رو داشت.
‫ اون از جایی که من اسمش ‫ رو استراحتگاهش گذاشته بودم، تماشا می کرد.
‫ باید ساعت‎ها بازی می‏کردیم.
‫ پرتقال باید تو زمین بازی می‏‎‏موند.
‫ و اگه درست بازی نمی‎کردی، ‫ پُشت دست نصیبت میشد.
‫بغلتونش.
‫ما غلتش می‎دادیم ‫و مامان‎مون آواز می‎خوند.
‫آهنگ "مثل پرونده ای" رو یادمه...
‫- اوه. ‫- بارها...
‫و بارها.
‫ ♪ مثل پرنده ای که بالش رو تو پرواز از دست داده ♪
‫ ♪ من امشب تنها و غمگین‎ام ♪
‫ ♪ مثل تخته پاره ای بروی دریا ♪
‫ ♪ آرزو دارم که هیچوقت مثل من تنها نباشی ♪
‫این خیلی قشنگه.
‫جنگ روانی زیادی تو خونه‎‏‏ام وجود داشت.
‫هیچکس اجازه نداشت وارد خونه بشه ‫مگه اینکه تایید بشی.
‫غریبه‎ها خطرناک بودن ‫چون ممکن بود داستان پراکنی کنن.
‫ ولی در عین حال،
‫ پدرم کسایی که بهشون ولگرد می ‎گفت ‫ رو میاورد خونه.
‫ولگردها یعنی کسایی که تو کافه‏‎ها، ‫یا تو جاده پیداشون کرده بود.
‫و یادتون باشه، ‫ما تو بیرون شهر زندگی می‎‏کردیم.
‫ ولگردها یعنی کسایی که خانواده نداشتن.
‫ یکی که خونه‏ای نداره که بره.
‫ یکی که کسی رو نداره ‫ دنبالش بگرده.
‫خوب می‎نوازی.
‫زیادی خوب می‎نوازی.
‫سلام.
‫اوه، این چیه؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫اوه، بیا. ‫بیا اینجا، طفلکی.
‫بیا بغلم. ‫درست میشه.
‫و می‎دونستی که مهمونی ‫داشت تموم میشد.
‫و چشم هات رو می بستی...
‫تا بتونی خودت رو قایم کنی،
‫تقریباً مثل این که می‎‏تونستی ‫از دید بقیه ناپدید بشی،
‫یعنی، "اگه تو منو نمی بینی و منم خودمو نمی بینم، ‫پس اتفاق نمیوفته..."
‫چون نمی‏خواستی بدونی که ‫چه اتفاقی داشت میوفتاد.
‫ تریلین!
‫صبح روز بعدش همیشه ‫با سفری به داخل جنگل همراه بود.
‫ همیشه می‎دونستی که ‫ وقتی بابام می رفت به جنگل...
‫ نباید پشت وانت رو نگاه کنی.
‫سم؟
‫ سم اسم خوبی واسه یه سگ بود،
‫ ولی اسم منم بود.
‫ اون اسم مستعارم بود.
‫ همه‏مون اسم مردونه داشتیم.
‫سم؟
‫ پدرم خیلی سر کشتن ولگردها پُز می‎داد.
‫می‎‏گفت، "گرفتم با خفه کردن جون‎شون رو گرفتم. ‫کثاف رو خفه‏اش کردم".
‫و می‎دونی، "این دست‏ها رو ببین.
‫می‎دونی تا الان چند نفر ‫رو با این دست‎ها خفه کردم؟
‫می‏دونی چندتا ولگرد رو کشتم"؟
‫بعداً، اسم خونه رو "کشتارگاه" گذاشت.
‫اوه، پسر.
‫آدمای زیادی بودن که وارد زندگی ما شدن ‫و ازش خارج شدن...
‫که دیگه اثری ازشون نیست.
‫اونا فقط...
‫وارد زندگی‎مون می‎شدن ‫و دیگه غیب‎شون میزد.
‫من داشتم با یه قاتل زنجیره‏ای ‫و مادری که شریک کارش بود...
‫زیر یه سقف زندگی می‏کردم.
‫پس، جفت‎شون...
‫- این... آره. ‫- همدست بودن؟
‫بله.
‫چرا پیش کسی نرفتین؟
‫چرا نمی‎‏تونستین بگین؟
‫یعنی، حالت اون شهر چطوری بود؟ ‫از پدرتون می‏ترسیدن؟
‫- صدالبته. ‫- نمی‏تونستی به کسی بگی.
‫یعنی، اگه به پلیس زنگ میزدی،
‫ممکن بود باعث مرگ خواهرها ‫و برادرهات بشی.
‫قانون خونه این بود، ‫دهنت رو ببند.
‫رک و راست، دهنت رو ببند.
‫ اون شیوه‏ های زیادی داشت ‫ که بچه ‏هاش رو کنترل کنه.
‫می‏دونین چقدر راحته که...
‫گلوی یکی از شما یا همه‏تون رو ببرم؟
‫با یکم فشار و بُرش...
‫تا سرحد مرگ خون‎ریزی می‎‏کنین.
‫و بعد این چاقو...
‫شما رو به تکه‏ های کوچیک خوشمزه ‫واسه موجودات جنگلی تبدیل می‏کنه.
‫و بعد منم وسط جنگل دفن‎شون می‎کنم.
‫اتفاقی که توی این خونه میوفته ‫توی همین خونه می‎مونه!
‫تا ابد.
‫حالا لبخند بزنین، باشه؟
‫من طاقت دیدن یه چهره ناراحت رو ندارم.
‫لبخند بزن!
‫این چیزه وحشتناکیه که...
‫یه چاقو رو گلوت گرفتن...
‫و نمی‎دونی که یکی از خواهر یا بردارهات...
‫قرار بمیره یا نه.
‫می‏دونم، جیکوب تو... ‫تو هم اون خشم رو داری.
‫- و خیلی متاسفم. ‫- صدالبته.
‫پدربزرگم بخاطرش پُزد می‎داد.
‫سر دوست‏هاش...
‫پُز می‎‏داد.
‫شما بهشون ولگرد می‎گین.
‫اونا دور انداختنی بودن.
‫ جان انسان ارزشی نداشت.
‫ و اونم می‎خواست همینو یاد بده.
‫ که آدما،
‫ وقتی چیزی که نیاز داری ‫ رو ازشون گرفتی،
‫ بهترین کاری که می‎تونی بکنی اینه که ‫ ازش شرشون خلاص بشی.
‫ اینطوری دیگه هیچوقت گریبان‏گیرت نمیشه.
‫ پس به عنوان یه بچه، ‫ یاد گرفتم که چطور از شر چیزها خلاص بشم.
‫بیا، اینو نگه دار. ‫نگهش دار.
‫هیچوقت از کشتن چیزی نترس.
‫ و باید رازهاش رو پیش خودم نگه می‎داشتم...
‫ و مطمئن بشم که فاش نشن.
‫محکم‏تر.
‫محکم‏تر!
‫ داشت منو آماده می کرد.
‫ این هدیه اون به من بود.
‫ فکر کردن بهش آشفته کننده ست.
‫ می دونستی که اون حد مشخصی داره ‫ که نباید ازش بگذری.
‫یالا، درش بیار.
‫ چون با اینکه خانوادشی...
‫محکم‏تر!
‫ بازم دور انداختنی هستی.
‫پسر خوب. ‫باریکلا پسر خوب.
‫اونجا جاهایی هست که ‫هیچوقت نمی‎کَنم.
‫چاله آب‏هایی هست که ‫هیچوقت آبشون رو خالی نمی‎کنم.
‫و هیچوقت اونجاها نمیرم.
‫می‎دونم که اونجا جسد هست؟
‫اون هیچوقت بهم نگفت.
‫ولی همینطورم بهم گفت که اونجا رو نکَنم ‫و ازش دوری کنم.
‫پس این کارو نمی‏کنم.
‫من خیلی...
‫ناراحتم که اینو می‎‏شنوم.
‫این فقط وحشتناکه.
‫«هشت سال بعد»
‫ و درحالی که داشتم بزرگ می‎شدم،
‫ اوضاع توی خونه حس تاریک‏تری ‫ به خودشون گرفتن.
‫احساس گرفته‎‏ای خونه رو پر کرده بود.
‫انگار نمی‎تونستی... ‫تقریباً انگار بعضی اوقات نمی‎تونستی نفس بکشی.
‫چرا این حس رو داره که، ‫"نمی‏خوام اینجا باشم. می ترسم؟"
‫فراتر از ترسیده بودن.
‫ما کاتولیک بزرگ شدیم، ‫ولی در عین حال،
‫پدرم...
‫اون مذهب خودشو داشت... ‫قوانین خودشو در خصوص مذهب داشت.
‫و اگه هوا، حالا هر روزی که می‏خواست باشه ‫اونطوری که می‏خواست نمی‎بود،
‫بنابراین به درگاه شیطان دعا می‏کرد.
‫سم!
‫بیا اینجا! بیا اینجا ببینم!
‫سم!
‫بیا اینجا! بیا اینجا!
‫سم!
‫بیا اینجا!
‫شکی در ذهنم نبود...
‫که اون تسخیر شده بود.
‫هیچ انسانی در اون جسم نبود.
‫گفتی که اون داشت غرغر می‎‏کرد؟ ‫شبیه غرغر کردن یه انسان بود؟
‫اونقدر عمیق بود که تقریباً نمی‏تونستی بفهمی ‫که از کجا داره میاد،
‫چون خیلی شکم محور بود، ‫اگه براتون جور در میاد، خیلی...
‫ته گلویی بود.
‫اون بابام نبود. ‫بابام دیوونه و روانی بود،
‫ولی اون بابام نبود.
‫اون نبود.
‫کمی بعدش اوضاع عوض شد.
‫یه انرژی تاریک تری بود که کم کم ‫داشت وارد زندگی‎مون میشد.
‫تو خونه اوضاع داشت بلند ‫و پر سر صدا میشد.
‫همیشه خدا توی اتاقم...
‫صدای پا می‎شنیدم.
‫چراغ هامون چشمک می‎زدن، ‫تلفن قطع میشد.
‫عجیب‏ترین اتفاق...
‫یه روز تو حیاط پشتی رخ داد.
‫ مامانم داشت تماشا می‏کرد.
‫جفت‎مون یه چیزه بزرگ و سیاه رو دیدیم ‫که از تو توده الوار اومد.
‫و احساس شریرانه ای داشت.
‫و من به مامانم نگاه کردم ‫و اون گفت، "می‏دونی،
‫پدرت داره ارواح احضار می‏کنه".
‫این یعنی چی؟
‫باید با این حرف چیکار کنی؟
‫تا سر حد مرگ ترسیده بودم.
‫خواهرم، شجاع بازی در آورد یا داشت حماقت می‏‎کرد، ‫مطمئن نیستم کدوم یکی بود، گفت...
‫"بذار یه شب از خونه ببرمت بیرون".
‫منو به چاردزنی دعوت کردی.
‫و خیلی مراقب بودی ‫که ما...
‫"غروب می ریم و صبح زود برمی‏‎گردیم".
‫ اوه، خدای من. ‫ اون...
‫تقریباً جادویی بود، ‫چون اونجا خیلی چیزها هست.
‫و یه دریاچه بزرگ بود.
‫و اینطوری بود، "عجب. این...
‫دارم به سمت عادی بودن میرم. ‫این واقعا داره خوب میشه".
‫ بنابراین، شب فوق العاده‎‏ای داشتیم.
‫می‏‎دونی، بعد البته سحر شد.
‫منو ببر خونه، ‫چون قراره تو بد دردسری بیوفتم.
‫هیچ وقت نمی ‎‏دونی که کدوم یکی ‫قراره دماغت رو بشکونه، ها؟
‫کدوم یکی قراره کارت رو بسازه.
‫نکن!
‫آه!
‫و اون لحظه بود که می ‎دونستم دیگه آخر کاره
‫و نمی ‎دونستم، ‫نمی ‏تونم بفهمم دقیقا چیه،
‫اما می‎ دونستم...
‫که من و اون، اونجا دیگه آخرش بود.
‫دیگه کارمون باهم تموم شده.
‫من از کشتارگاه زدم بیرون، ‫از اونجا رفتم.
‫و با خودم فکر کردم...
‫هیچ کس هرگز این ها رو باور نمی ‏کنه.
‫ چه طور یه روز می ‏تونم به دنیا بگم...
‫ چه طور یه روز می‏ تونم به دنیا بگم ‫ که این چی بوده،
‫و کاری کنم که کسی درکش کنه؟
‫«28سال بعد»
‫کار خونه بود.
‫ پدرم حدود 9سال پیش مرد.
‫خونه من رو وادار کرد.
‫کار خونه بود.
‫مادرم گفت که صداهای توی خونه بهش گفتن،
‫که "از شر اون خلاص بشه".
‫خونه منو وادار به این کار کرد.
‫- کارِ... ‫- و بعد...
‫ می دونی، اقرار کرد که ‫ بالش گذاشته بود رو صورتش...
‫ و شرش رو کم کرده بود.
‫اون مرده.
‫وقتی اون فوت کرد،
‫مادربزرگم صبحش بهم زنگ زد،
‫منم فوری رفتم اونجا.
‫واکنشی نشون نمی ‎‏داد، ‫شروع کردم به انجام احیای قلبی.
‫و...
‫مادربزرگم وسط این کار...
‫شروع کرد به زدن من.
‫نمی‏ خواسته که برش گردونی.
‫دقیقا.
‫آمبولانس رسید. ‫بردنش و اون فوت کرد.
‫بنابراین...
‫بعدش مجبور بودیم مادربزرگم ‫رو به خونه مامانم می بردیم.
‫و اواخر همون هفته، ‫یه سطل آشغال خیلی بزرگ گرفتم...
‫و شروع به نظافت خونه ‏اش کردم.
‫به خونه‏ اش نقل ‎مکان کردم ‫و اونجا ساکن شدم.
‫ پدربزرگم یادگاری ‎های کوچیک نگه می‎ داشت.
‫ صدها یادگاری پیدا کردم.
‫ رفتم و هر چی که می ‎‏تونستم رو، دور ریختم،
‫ سعی کردم اونجا رو قابل سکونت کنم.
‫ تو سالن خونه صدا پا می ‎‏شنیدم.
‫ یه دفعه، نصف شب، ‫ اون در باز می ‎شد.
‫ و ماه‎ها زندگیم اون طوری بود.
‫فکر می ‏‎کردم دیوونه شدم.
‫نمی ‏تونی سر این چیزها ‫با مردم حرف بزنی.
‫اصلا کسی حرفت رو باور نمی ‎کنه.
‫و اگه هم با کسی صحبت کنی، خب...
‫حدس بزن چی می شه؟ ‫روانپزشک بهت توصیه می ‏کنن.
‫- درک می‏ کنم. ‫- امکانش هست شغلم رو از دست بدم.
‫بالآخره با مادرم درباره اتفاقی که ‫داشت می افتاد، حرف زدم.
‫و اونم به تو زنگ زد.
‫ و تو هم به خونه اومدی.
‫«ژانویه سال 2010»
‫ تماسی از جیکوب دریافت کردم که گفت،
‫ "خاله تری، تو منو نمی ‎شناسی، ‫ اما مادرم بهم می گه که...
‫ تو از اتفاقاتی که اینجا داره می افته ‫ یه چیزهایی می‎ دونی،
‫ و من به مشکلات زیادی برخورد کردم".
‫ جیکوب بهم اشاره کرد، گفت ‫ "خالی تری، یه اثر دست اینجاست".
‫ نگاه کردیم و 2تا دیگه بود، ‫ داشتن شکل می ‎‏‏گرفتن.
‫اون هر چی که دیده بودم رو موثق کردن،
‫که یکی دیگه هم...
‫اینو می‎ بینه، و من دیگه دیوونه نیستم.
‫و اون نقطه‎ تحولی بود.
‫هیچ وقت نمی ‎‏تونم به خاطرش برات جبران کنم.
‫ما خیلی سختی ‏ها کشیدیم ‫و اینکه بتونیم اینجا بشینیم...
‫و درباره اش صحبت کنیم،
‫التیام‎ بخشه.
‫و اینِشه که اینقدر برام مهمه.
‫پس، ازتون ممنونم.
‫جیکوب، می ‎دونم که خونه مال توئه،
‫اما یه چیزه شریر اونجاست...
‫که با مرگ اون، خونه رو ترک نکرده.
‫فقط نرفته.
‫امیدوارم و دعا می ‏‎کنم...
‫که یه موقع، ‫وقتی که از نظرت زمانش باشه،
‫بهم زنگ بزنی و بگی، ‫"امروز همون روزه".
‫و ما به آتش نشانی زنگ می زنیم،
‫بعد می ذاریم آتش نشانی بسوزونتش.
‫و هرگز اجازه ندیم که ‫چیزی مثل این...
‫دیگه روی کسی تأثیر بذاره.
‫فقط لازمه که...
‫اون خونه کوفتی رو بسوزونیم ‫و خاکسترش کنیم.
‫آره.
‫حقیقتش،
‫فکر نکنم که خونه از شر اهریمن خلاص بشه.
‫آتش به اندازه...
‫خود اهریمن قوی نیست.
‫اگه از من بپرسی، ‫به نظرم اون هیچ وقت نمی ره.
‫اگه از من بپرسی، به نظرم تا آخر عمرتون ‫قراره باهاش کلنجار برید.
‫اما قراره طوری باهاش... ‫شما قرار بوده که باهاش مقابله کنید.
‫چیکار کنیم؟ ‫قانونی برای این وجود نداره.
‫- دستورالعملی براش وجود نداره. ‫- من جوابی ندارم.
‫من خونه لعنتی رو می ‎سوزونم.