‫ اسم من ارین مک‎ گریه.
‫ از زمانی که یه بچه کوچولو بودم،
‫ یه موجود شریر منو آزار داده.
‫«این یک داستان واقعی می باشد»
‫در دوران بچگی، یادمه...
‫تو یه خونه کوچیک حومه شهری ‫بیرون دنور زندگی می‎‏کردیم.
‫ والدینم وقتی 2ساله بودم، طلاق گرفتن.
‫ و وقتی کوچیک بودم ‫ دکترها گفتن که مادرم لوپوس سیستمیک داره.
‫لوپس، مخصوصا از دید یه بچه،
‫مادرم رو همیشه خدا خسته می‎ کرد.
‫یعنی، اگه بمب هم می افتاد ‫فقط دلت می ‏خواست بری بخوابی.
‫ وقتی 8 یا 9ساله بودم، ‫ لوپس اون خیلی بدجور شد...
‫ و دیگه نمی تونست کار کنه.
‫بنابراین آخر سر نتونستیم خونه رو نگه داریم
‫باید به خیابون بالا نقل مکان کنیم. ‫من رفتم پیش مادربزرگم زندگی کنم،
‫و آخر باید تو اتاق توی زیرزمین زندگی می‏‎کردیم.
‫«لیکوود، کلرادو | سال 2001»
‫ زیرزمین درواقع اتاق بچگی داییم بود.
‫برادر مادرم...
‫معتاد بود.
‫[ کریس، مادر خوانده ارین. ]
‫اون خیلی به فرقه علاقه‎مند شده بود...
‫و در خفا، کارهای زیادی تو زیرزمین می ‏کرد.
‫داشت یاد می ‎‏گرفت که چطور ‫یه روح خبیث رو جذب کنه.
‫باعث شد حس کنم که ‫اون کارها ممکنه خطرناک باشه،
‫یه چیزه خبیث.
‫پس، روزی که نقل‎ مکان کردیم،
‫یادمه می‎رفتم توی زیرزمین.
‫«لیکوود، کلرادو | سال 2001»
‫ من و مادرم باید وسایل داییم رو می بردیم بیرون
‫ داییم رابرت بود.
‫اون مواد کشیده بود.
‫و اومده بود مواد پیدا کنه.
‫بنابراین منو برد تو اتاق رختشویی...
‫و اونجا یه فضای کوچیک تو دیواره.
‫و گفت که لولو خورخوره اونجا زندگی می ‎کنه.
‫بعد از اون شب، اصلا خواب نداشتم.
‫اتفاقات عجیبی شروع به رخ دادن کردن.
‫کنترل تلویزیونی یا چیزی نبود ‫که ممکن بود روش پا گذاشته باشم.
‫و بعد...
‫تو یادته که حیوون های عروسکیم همه‏‎ جا بودن.
‫رفتم پیش مادر و مادربزرگم، ‫گفتم...
‫"می شه حیوون‏ های عروسکیم رو جابجا نکنید؟
‫فقط بذارید سرجاشون باشن".
‫و مادر و مادر‎بزرگم...
‫با گیجی گفتن، ‫"چرا ما باید حیوون‎ های عروسیکیت رو جابجا کنیم؟"
‫یادته که اومدم ‫و در موردش باهات صحبت کردم؟
‫آره، یادمه. ‫یادمه.
‫حس می ‎کردم که اون موقع ‫حرفم رو باور نمی ‎‏کردی.
‫و یادمه...
‫یعنی، فقط یکی دو روز می‎ گذشت و...
‫2نفر از رفقای محله‎ مون ‫اومده بودن خونه‎ مون.
‫ ♪ کنار رودخونه، لباس شنا پوشیدیم ♪
‫ ♪ قورباغه ها هم اونجا می پرن تو رودخونه ♪
‫ ♪ بگو ایپس، آپس، در نوشابه باز می شه ♪
‫ ♪ بیا یه لاته و راکر پاپ بگیریم ♪
7،6،5،4،3 0،10،9،8
‫1
‫و بعد از اون اتفاق، اون 22نفر... ‫اون دو نفر...
‫دیگه پا تو خونه مون نذاشتن.
‫دیگه منو مک گری ترسناکه صدا می زدن...
‫که...
...‫خیلی برام سخت بود، و اون موقع، من واقعا
‫دوست های خوبی نداشتم ‫که بتونم باهاشون حرف بزنم.
‫هنوز با شما آشنا نشده بودم.
‫اما...
‫می دونی، هر بار که اتفاقی می افتاد ‫به مادر می گفتم...
‫و همیشه یه ‎جورایی احساس می ‎کردم ‫که بهم محل نمی ‎ذاشت.
‫سعی می ‎کردم متناسب با سنت باهات برخورد کنم
‫و کاری نکنم که بیشتر بترسی.
‫صحیح.
‫فکر کنم اون موقع خیلی احساس...
‫متزلزل بودن و تنهایی می ‏‎کردم.
‫و همون موقع‎ ها بود...
‫که اوضاع خیلی بدتر شد.
8،9،10
5،6،7
0،1،2،3،4
‫و...
‫من فقط... ‫اوه، حتی نمی ‎تونم توصیفش کنم.
‫یعنی تا به امروز، ‫هرگز اونقدر نترسیده بودم.
‫پس، گفتم "مامان،
‫دیشب این اتفاق برام افتاد". ‫و اون یه جورایی فقط...
‫"می ‎دونی، احتمالا فقط یه کابوس بوده".
‫می‎ گفت، "جای نگرانی ‏ای نیست". ‫یه جورایی پشت گوش انداخت.
‫یادمه باهات صحبت می ‎کردم و ازت پرسیدم...
‫که فرق بین خواب دیدن...
‫و خواب ندیدن رو می‎دونی.
‫منم گفتم، "این واقعی بود. ‫یعنی، مطمئنم که واقعی بود".
‫چون کل زندگیم کابوس ‏های زیادی داشتم.
‫و این...
‫کاملا فرق می ‎‏کرد.
‫باعث شد خیلی احساس افسردگی بکنم.
‫ و وقتی بزرگتر شدم، تمام اون اتفاقات هم می افتادن ‫«هشت سال بعد»
‫ و حتی مادر خودمم حرفم رو باور نمی‎کرد.
‫ همیشه خدا عصبانی بودم، ‫ غمگین بودم،
‫ طغیان های احساساتی بهم دست می‎ داد.
‫وقتی تو راهرو بودم،
‫واقعا اون موجود تاریک رو دیدم که اونجا ایستاده بود
‫و اون موقع بود که فهمیدم، ‫"اون حقیقت رو می‎گفته".
‫فقط یادمه که داشتم بهش نگاه می‏کردم ‫و اون...
‫یه جورایی بهم نگاه کرد ‫و همه‎جا واقعا ساکت بود.
‫و فقط گفت، "حرفت رو باور می‎کنم".
‫حس خوبی داشت.
‫البته، وقتی حرفت رو قبول می‎کنن.
‫- بالاخره. ‫- آره.
‫و بعد من به کاری که برادرم ‫تو اتاقی می‏کرد...
‫که ما توش می‎خوابیدم، ‫فکر می‏کردم.
‫اون هیچی حالیش نبود ‫و با چیزهای...
‫خیلی تاریکی ور می‎ رفت.
‫و این خیلی خطرناکه.
‫معتقدم هرکاری که اون کرده...
‫یه جور درگاهی رو توی اون خونه باز کرده بود.
‫همه‎چیزه توی اون خونه...
‫تقصیر اون بود.
‫بنابراین به کریس زنگ زدم.
‫کریس گفت که کمک می‎‏کنه ‫تا یکی از دوست‎‏‏هاش که واسطه روحیه رو بیاره.
‫ ما هیچی درمورد وضعیت ‫ به واسطه روحی نگفتیم.
‫ اون زن بی اطلاع وارد اونجا شد، ‫ چیزی نمی‎دونست.
‫ و به محض اینکه وارد خونه شد،
‫ از پله‏ها رفت پایین تو زیرزمین.
‫ اون یه جور مراسم تطهیر کننده کافرانه انجام داد.
‫ گیاه دود کرد، و دعا خوند، ‫ و اینجور چیزها.
‫فقط حس وحشتناکی بود. ‫فقط...
‫اوغ، واقعا بد بود.
‫اوهوم.
‫تو جات اینجا نیست.
‫تو جات...
‫اینجا نیست.
‫به مامان و مادرخونده‎ام گفت که ‫همه‎چی از بین رفته،
‫همه‎‏چی ردیفه، ‫و مامانمم اینو به من گفت.
‫گفت، می‎دونی "دیگه رفته".
‫و...
‫خیلی خیالم راحت شد...
‫که هرچی که بوده، ‫دیگه از سرم گذشته.
‫می‎‏تونم به زندگیم برسم.
‫بنابراین به مدت هشت سال...
‫همه‎چی روبراه بود.
‫ رابطه ام با مامانم خیلی بهتر بود...
‫ چون مثل قبل همیشه خدا اونقدر ‫ خشم و استرس تو خودم نداشتم.
‫ دائم با ترس زندگی نمی‎‏کردم.
‫«لیکوود، کلرادو | زمان حال»
‫ و بعد، چندی پیش،
‫ سلامتی مامانم خیلی بدتر شد.
‫ وضع مالی‎مون هم خوب نبود.
‫ بنابراین، من و مامانم...
‫ مجبور بودیم باهم تو یه خونه جدید زندگی کنیم.
‫ اوضاع سخت بوده.
‫ فقط حس این...
‫ همه همیشه بهت میگن که اگه برگردی خونه‎ات، ‫ یه آدم به درد نخوری.
‫ یعنی، زندگیم رو خراب کردم.
‫کسی تو رو اینجا نمی‎خواد.
‫کسی تو رو اینجا نمی‎خواد!
‫دوباره شروع به اتفاق افتادن کرد.
‫این موجود به خونه متصل نبود.
‫خودشو به من متصل کرده بود.
‫آم...
‫من نگرانم و یه جورایی شوکه شدم.
‫چون اصلا نمی‎ دونستم. ‫عزیزم، اصلا نمی‎دونستم.
‫چطور میشه با همچین چیزی مبارزه کرد؟
‫چطور می‎تونی از آدما در مقابل ‫همچین چیزی محافظت کنی؟
‫خیلی نگران کننده‎ست.
‫فکر نمی‏کنی که یه واسطه روحی یا یه همچین آدمی ‫این دفعه هم بتونه کمک کنه؟
‫نه، اصلا.
‫فقط یه راه‎حل موقتیه.
‫موجود هیچوقت نمیره.
‫اوضاع داره بدتر و خشونت وارتر می شه.
‫ اسم من ارین مک‎گری هستش.
‫ از زمانی که یه بچه کوچولو بودم،
‫ یه موجود شریر منو آزار داده.
‫«این یک داستان واقعی می باشد»
‫تو دوران بچگی، یادمه...
‫تو یه خونه کوچیک حومه شهری ‫بیرون دنور زندگی می‎‏کردیم.
‫ والدینم وقتی دو سالم بود، طلاق گرفتن.
‫ و وقتی کوچیک بودم ‫ دکترها گفتن که مامانم لوپوس سیستمیک داره.
‫لوپس، مخصوصا از دید یه بچه،
‫مامانم رو همیشه خدا خسته می‎کرد.
‫یعنی، اگه بمب هم میوفتاد ‫فقط دلت می‏خواست بری بخوابی.
‫ وقتی هشت یا نُه سالم بود، ‫ لوپس اون خیلی بدجور شد...
‫ و دیگه نمی تونست کار کنه.
‫بنابراین آخر سر نتونستم ‫خونه رو نگه داریم.
‫باید به خیابون بالا نقل مکان کنیم. ‫من رفتم پیش مامان‎بزرگم زندگی کنم،
‫و آخر باید تو اتاق توی زیرزمین زندگی می‏‎کردیم.
‫«لیکوود، کلرادو | سال 2001»
‫ زیرزمین درواقع اتاق بچگی داییم بود.
‫برادر مامانم...
‫معتاد بود.
‫[ کریس، مادر خوانده ارین. ]
‫اون خیلی به فرقه علاقه‎مند شده بود...
‫و در خفا، کارهای زیادی تو زیرزمین می‏کرد.
‫داشت یاد می‎‏گرفت که چطور ‫یه روح خبیث رو جذب کنه.
‫باعث شد حس کنم که ‫اون کارها ممکنه خطرناک باشه،
‫یه چیزه خبیث.
‫پس، روزی که نقل‎مکان کردیم،
‫یادمه می‎رفتم توی زیرزمین.
‫«لیکوود، کلرادو | سال 2001»
‫ من و مامانم باید وسایل داییم ‫ رو می‎بردیم بیرون.
‫ داییم رابرت بود.
‫اون مواد کشیده بود.
‫و اومده بود مواد پیدا کنه.
‫بنابراین منو برد تو اتاق رختشویی...
‫و اونجا یه فضای کوچیک تو دیوار هست.
‫و گفت که لولو خورخوره اونجا زندگی می‎کنه.
‫بعد از اون شب، اصلا خواب نداشتم.
‫اتفاقات عجیبی شروع به رخ دادن کردن.
‫کنترل تلوزیونی یا چیزی نبود ‫که ممکن بود روش پا گذاشته باشم.
‫و بعد...
‫تو یادته که حیوون های عروسکیم همه‏‎جا بودن.
‫رفتم پیش مامان و مامان‎بزرگم، ‫گفتم...
‫"میشه حیوون‏های عروسکیم رو جابه‎جا نکنین؟
‫فقط بذارین سرجاشون باشن".
‫و مامان و مامان‎بزرگم...
‫با گیجی گفتن، ‫"چرا ما باید حیوون‎های عروسیکیت رو جابه‎جا کنیم؟"
‫یادته که اومدم ‫و راجع‎بهش باهات حرف زدم؟
‫آره، یادمه. ‫یادمه.
‫حس می‎کردم که اون موقع ‫حرفم رو باور نمی‎‏کردی.
‫و یادمه...
‫یعنی، فقط یکی دو روز می‎گذشت و...
‫دوتا از دوست‎های محله‎مون ‫اومده بودن خونه‎مون.
‫ ♪ کنار رودخونه، لباس شنا پوشیدیم ♪
‫ ♪ قورباغه ها هم اونجا می پرن تو رودخونه ♪
‫ ♪ بگو ایپس، آپس، در نوشابه باز میشه ♪
‫ ♪ بیا یه لاته و راکر پاپ بگیریم ♪
‫سه، چهار، پنج، شیش، هفت، ‫هشت، نُه، ده، صفر.
‫یک.
‫و بعد از اون اتفاق، ‫اون دو نفر...
‫دیگه پا تو خونه مون نذاشتن.
‫دیگه منو مک گری ترسناکه صدا میزدن...
‫که...
‫خیلی برام سخت بود، و اون موقع، ‫من واقعا...
‫دوست های خوبی نداشتم ‫که بتونم باهاشون حرف بزنم.
‫هنوز با شما آشنا نشده بودم.
‫ولی...
‫می دونی، هر بار که اتفاقی میوفتاد ‫به مامانم می گفتم...
‫و همیشه یه‎جورایی حس می‎کردم ‫که بهم محل نمی‎ذاشت.
‫سعی می‎کردم متناسب با سنت ‫باهات برخورد کنم.
‫و کاری نکنم که بیشتر بترسی.
‫صحیح.
‫فکر کنم اون موقع خیلی احساس...
‫متزلزل بودن و تنهایی می‏‎کردم.
‫و همون موقع‎ ها بود...
‫که اوضاع خیلی بدتر شد.
8،9،10
5،6،7
0،1،2،3،4
‫و...
‫من فقط... ‫اوه، حتی نمی ‎تونم توصیفش کنم.
‫یعنی تا به امروز، ‫هرگز اونقدر نترسیده بودم.
‫پس، گفتم "مامان،
‫دیشب این اتفاق برام افتاد". ‫و اون یه جورایی فقط...
‫"می‎ دونی، احتمالا فقط یه کابوس بوده".
‫می ‎گفت، "جای نگرانی‏ ای نیست". ‫یه جورایی پشت گوش انداخت.
‫یادمه باهات صحبت می‎ کردم و ازت پرسیدم...
‫که تفاوت بین خواب دیدن...
‫و خواب ندیدن رو می ‎دونی.
‫منم گفتم، "این واقعی بود. ‫یعنی، مطمئنم که واقعی بود".
‫چون کل زندگیم کابوس‏ های زیادی داشتم.
‫و این...
‫کاملا تفاوت داشت.
‫باعث شد خیلی احساس افسردگی بکنم.
‫ و وقتی بزرگتر شدم، تماماون اتفاقات هم می افتادن ‫«هشت سال بعد»
‫ و حتی مادر خودمم حرفم رو باور نمی‎کرد.
‫ همیشه خدا عصبانی بودم، ‫ غمگین بودم،
‫ طغیان های احساساتی بهم دست می‎داد.
‫مامان؟
‫وقتی تو راهرو بودم،
‫واقعا اون موجود تاریک رو دیدم ‫که اونجا ایستاده بود.
‫و اون موقع بود که فهمیدم، ‫"اون واقعیت رو می‎گفته".
‫فقط یادمه که داشتم بهش نگاه می‏ کردم و اون...
‫یه جورایی بهم نگاه کرد ‫و همه‎ جا واقعا آروم بود.
‫و فقط گفت، "حرفت رو باور می ‎کنم".
‫حس خوبی داشت.
‫البته، وقتی حرفت رو قبول می ‎کنن.
‫- بالآخره. ‫- آره.
‫و بعد من به کاری که برادرم ‫تو اتاقی می‏ کرد...
‫که ما توش می‎خوابیدم، فکر می کردم
‫اون هیچی حالیش نبود و با چیزهایی...
‫خیلی تاریکی ور می‎ رفت.
‫و این خیلی خطرناکه.
‫معتقدم هر کاری که اون کرده...
‫یه جور درگاهی رو توی اون خونه باز کرده بود.
‫همه‎ چیزه توی اون خونه...
‫تقصیر اون بود.
‫بنابراین به کریس زنگ زدم.
‫کریس گفت که کمک می ‎‏کنه ‫تا یکی از دوست‎‏‏ هاش که واسطه روحیه رو بیاره.
‫ ما هیچی درباره وضعیت ‫ به واسطه روحی نگفتیم.
‫ اون زن بی اطلاع وارد اونجا شد، ‫ چیزی نمی‎ دونست.
‫ و به محض اینکه وارد خونه شد،
‫ از پله‏ ها رفت پایین تو زیرزمین.
‫ اون یه جور مراسم تطهیر کننده کافرانه انجام داد.
‫ گیاه دود کرد، و دعا خوند، ‫ و این جور چیزها.
‫فقط حس ترسناکی بود. ‫فقط...
‫اوغ، واقعا بد بود.
‫اوهوم.
‫تو جات اینجا نیست.
‫تو جات...
‫اینجا نیست.
‫به مادر و مادرخونده‎ام گفت که ‫همه‎ چی از بین رفته،
‫همه‎‏ چی ردیفه، ‫و مادرم هم این رو به من گفت.
‫گفت، می‎ دونی "دیگه رفته".
‫و...
‫خیلی خیالم راحت شد...
‫که هرچی که بوده، ‫دیگه از سرم گذشته.
‫می ‎‏تونم به زندگیم برسم.
‫بنابراین به مدت 8سال...
‫همه‎ چی روبراه بود.
‫ رابطه ام با مادرم خیلی بهتر بود...
‫ چون مثل قبل همیشه خدا اونقدر ‫ خشم و استرس تو خودم نداشتم.
‫ دائم با ترس زندگی نمی‎‏کردم.
‫«لیکوود، کلرادو | زمان حال»
‫ و بعد، چندی پیش،
‫ سلامتی مادرم خیلی بدتر شد.
‫ وضع مالیمون هم خوب نبود.
‫ بنابراین، من و مادرم...
‫ مجبور بودیم باهم تو یه خونه جدید زندگی کنیم.
‫ اوضاع دشوار بوده.
‫ فقط حس این...
‫ همه همیشه بهت می گن که اگه برگردی خونه‎ ات، ‫ یه آدم به درد نخوری.
‫ یعنی، زندگیم رو خراب کردم.
‫کسی تو رو اینجا نمی‎ خواد.
‫کسی تو رو اینجا نمی ‎خواد!
‫دوباره شروع به رخ دادن کرد.
‫این موجود به خونه متصل نبود.
‫خودش رو به من متصل کرده بود.
‫آم...
‫من نگرانم و یه جورایی شوکه شدم.
‫چون اصلا نمی‎ دونستم. ‫عزیزم، اصلا نمی‎دونستم.
‫چه طور می شه با همچین چیزی مبارزه کرد؟
‫چه طور می ‎تونی از آدم ها در برابر ‫همچین چیزی محافظت کنی؟
‫خیلی نگران کننده‎ ست.
‫فکر نمی‏ کنی که یه واسطه روحی یا یه همچین آدمی ‫این سری هم بتونه کمک کنه؟
‫نه، اصلا.
‫فقط یه راه‎حل موقتیه.
‫موجود هیچ وقت نمی ره.
‫اوضاع داره بدتر و خشونت وارتر می شه.