.اسم من لیندزی هیگینزه
‫خیلی وقته که این داستان رو ‫پیش خودم نگه داشتم.
‫تمام زندگیم فکر می کردم که دارم دیوونه می شم.
.اما واقعیت اینه که تصاحب شده بود م
ساخته شده براساس یک داستان واقعی
من در شهر شریوپورت ایالت لوئیزیانا بزرگ شدم
‫ما خیلی دور از مردم زندگی می کردیم ‫و همسایه ای نداشتیم.
‫هیچی اونجا نبود، خیلی از شهر دور بود.
‫اما واقعاً خانواده ی دوست داشتنی ای داشتم.
وقتی 6ساله بودم، دکترها تشخیص دادن که مادرم مبتلا به سرطان سینه ست
.مادرم قبل از سرطان خیلی زیبا و جذاب بود
.می تونست مدل شه، هرکی می دیدش عاشقش می شد
.پدرم مدیر یه هتل بود
.پس اکثر وقت ها بیرون بود
پس، می دونید، من اکثر وقت ها رو تنهایی می گذروندم
سال 1985 شروپورت، ایالت لوئیزیانا
«.آنیتا، دخترعموی لیندزی»
‫می تونستم شکل کلی رو ببینم. ‫می تونستم پاها رو ببینم.
می تونستم چیزی رو که تقریباً به نظرم شبیه سیکس پک بود رو ببینم
و اون ها خاکستری رنگ بودن
«.جورج، محققِ سازمانِ شی ناشناسِ پرنده»
اون ها خیلی قد بلند بودن و همیشه 3تاشون رو کنار هم می دیدم
اما نمی تونستم صورتشون رو ببینم .یه جورایی تیره بود
ازشون می ترسیدی؟
من رو زهره ترک می کردن
و نمی دونستم که اون ها چی هستن
خب، بین بعضی از کسانی که باهاشون حرف زدم چ،چز غیرمعمولی نیست که
این پیکرهای خاکستری رو تو خونه شون ببینن
اما یا سر اون پیکرها رو توصیف نمی کردن
‫یا اصلاً بهش نگاه نکردن، ‫چون خیلی آزاردهنده بود.
پس چیز غیرمعمولی نیست
‫اون زمان، سرطان سینه ی مادرم ‫گسترش پیدا کرده بود.
‫پس می دونستم که اگه به مادرم می گفتم
حرفم ناراحتش می کرد
.چون همین طوریش هم احساس گناه می کرد
.چون می دونست داره می میره
کی دلش می خواد که، می دونید
از اون بچه های عوضی ای باشه که
می دونید، وقتی پدرت داره سخت تلاش می کنه که خرج زندگی رو دربیاره
،مادرت داره می میره و تو بگی
«.خب، 3تا پیکر سایه شکل اونجاست»
«.متیو، دوست لیندزی»
‫این موضضوع رو پیش خودم نگه داشتم.
فکر کردم بهتره خودم رو قانع کنم که
فقط یه رویاست
پس بعد یه شب
رفتم که بخوابم، طبق روال عادی
و سپس همه اتاق به شدت نورانی شد
مطمئنی خواب ندیدی؟
اون موقع «باید» برام مثل یه خواب می بود
باید برام یه خواب می بود، چون، یعنی
این ها چیزهاییه که تو هالیوود می سازن، تخیلیه.
بذارید این جوری به قضیه نگاه کنیم اگه داشته خواب می دیده
از خیلی ها شنیدم که یه همچین خواب مشابهی رو دیدن
‫.صبح فرداش اصلاً یادم نمی اومد ‫که سفینه رفته باشه.
.یادم نمی اومد به تخت خواب برگشته باشم
فقط یادمه که فکر می کردم
شاید یه چیزی این بیرونه
«.که باعث شه بفهمم اون واقعی بود
.اما هیچی نبود
این اتفاق ده ها بار تکرار شد
تقریباً همیشه همون طور و با همون سفیه بود
‫تقریباً همون ساعت های شب اتفاق می افتاد.
،و بعد وقتی که تقریباً 9سالم بود
شکم درد شدیدی به سراغم اومد
‫یعنی دردی که هیچ ‫بچه ی 9ساله ای نباید داشته باشه.
فقط یادمه که درد شدیدی رو
.تو شکمم حس می کردم
.خیلی دردناک بود
.پشت هم ازم آزمایش می گرفتن
.و می دونستم که این چیزها طبیعی نیست
،یادمه که شکم درد داشتی اما
خاطرم نیست که چه طور رفع شد
گفتن من دارم ادا در میارم تا جلب توجه کنم، این جوری حل شد
:دکترها به پدر و مادرم گفتن
هیچ مشکلی نداره، حالش کاملاً خوبه»
ما فکر می کنیم که مشکلش ذهنی باشه
مادرش سرطان گرفته و اونم داره «.تمارض به هم دردی می کنه
یادمه خیلی عصبی و ناراحت شدم
من واقعاً درد داشتم
اون لحظه پرستار می اومد که بهم
آمپول بزنه.
به نظرت علت اون واکنشت نسبت به آمپول چی بود؟
الآن که بهش نگاه می کنم می گم «.مثل یه تجدید خاطره بود»
اما نمی دونستم چه طور تمومش کنم
‫و 2سال بعد، مامانم مُرد.
اونم خیلی جوون بود - آره، اون -
دهه چهارم زندگیش بود - آره، اوایلش دهه چهارم زندگیش بود -
...اما
‫اما سخت بود، ولی با وجود این، ‫ملاقات ها باز هم اتفاق می افتاد.
‫فکر کنم در کل بتونم بگم ‫20 یا 30 بار اتفاق افتاد.
و بعد از اون خونه رفتیم .و رفتیم به شهر
و همه چیز متوقف شد
،و فکر کردم «اوه، خدا رو شکر «.همه چیز به اون زمین مربوط بود
چون، یعنی همش منتظر بودم که یه اتفاقی بیفته
و هیچ اتفاقی نیفتاد «.و فکر کردم که «دیگه در امانم
از 14 تا 19 سالگی
هیچ چیز دیگه ای ندیدم
و بعد در 19سالگی
اون موقع بود که همه چیز کاملاً
کاملاً برام تغییر کرد.
.تو دانشگاه بودم و تنهایی زندگی می کردم
‫تا دیروقت بیدار بودم داشتم ‫رو یه مقاله کار می کردم.
یادمه علامت انگشت هام رو می دیدم.
فقط همون نبود، مشخص بود که
به شدت کشیده شده م.
به شدت گیج و وحشت زده بودم.
نمی دونستم چی کار کنم.
باید موضوع رو به کسی که قضاوتم نکنه می گفتم.
اون موقع بود که با یکی از دوستان پدر و مادرم که به این چیزها اعتقاد داشت صحبت کردم.
«.گفتم: «تو تنها کسی هستی که این و بهش می گم
و شروع کردم به گفتن جزئیات این که چطور تو تخت دراز کشیدم.
و یهو منو غافل گیر کرد و گفت
«.بذار من تمومش کنم»
و من گفتم
«‫»چی رو تموم کنی؟» و اون گفت: «داستانت رو.
اون گفت: «دیوار فرو ریخت
یه سفینه اون بیرون بود
و تو به بالا و بعد به داخل سفینه کشیده شدی
«.و بعد تو تختت از خواب بیدار شدی
همون طور که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته بودم گفتم: «چطور ممکنه
«این چیزا رو بدونی؟
«.گفت: «چون همه جای شروپورت این اتفاق می افته
گفت: «برای کَسایی که اونجا می شناسی پشت سر هم از این اتفاقات می افته
«.تو هم فقط یکی از اونایی
اولین بار بود که
‫یعنی از زمانی که این همه اتفاقات افتاد، ‫احساس آرامش و راحتی کردم.
‫یعنی ترسیده بودم، ولی به خدا احساس ‫آرامش می کردم، چون فهمیدم که دیوونه نیستم.
بالآخره یکی هست که حرف من و تأیید کنه.
پس، بعد شروع کردم به سؤال کردن.
اونا چی می خوان؟
به نظر من اونا نمی خوان به خاطر بیاری که جریان چیه.
تو فکر می کنی جریان چیه؟
بذار بهتون بگم.
.معمولاً بعد از 24 ساعت کاملاً از بین می رفتن
می دونین مثل کاری که ماهی گیرها تو حیات وحش انجام می دن، اونا به ماهی ها برچسب می زنن.
و بعد آزادش می کنن و دوباره می رن سراغش.
و دوباره هراز چندگاهی بررسی می کنن.
حس می کردم که من یه ماهی علامت گذاری شده م
که برای اهداف پزشکی ازم استفاده می کنن.
‫باید این قضیه رو می پذیرفتم، ‫چون نمی خواستم با ترس زندگی کنم.
و باید به زندگیم ادامه می دادم.
و بعد با «تیم» آشنا شدم
و از روز اول می دونستم که باهاش ازدواج می کنم.
و بعد یه روزی
با درد باورنکردنی
و بسیار شدیدی روبه رو شدم.
باعث شد کمر خم کنم و از پا بیفتم.
«.گفتم: «باید من و ببری اورژانس، دارم می میرم
نه.
نه، نه! خواهش می کنم، خواهش می کنم آمپول نزن!
نه! نه!
خواهش می کنم! نه!
نه! نه!
نه! خواهش می کنم!
این...
یه تجدید خاطره ی دیگه بود.
من...
همه ی چیزی که یاد میارم
این بود که تو یه اتاق بودم.
پاهام رو باز کردن.
و این چیزِ...
فلزیِ
شبیه کاوشگر...
فشرده شد و داخل زهدانم رفت.
اُه، آره، یعنی اون
خیلی واقعی بود.
:اون موقع بود که دکتر بهم گفت «.باید زهدانت رو برداری»
:وقتی زهدانم رو برداشتن بفهم گفتن تو همه ی بیماری ها رو داشتی».
‫فیبروید زهدان داشتی. ‫تومور، کیست و التهاب هم داشتی.»
قبلاً اصلاً مشکلات زنانه نداشتم.
و حالا نمی تونم.
و این یه جورایی
برام دل خراشه.
فکر می کنی چطور این ماجرا تموم می شه یا...؟
مشکل من اینه.
نمی دونم که می تونم باقیه عمرم رو این جور زندگی کنم یا نه.
نمی دونم که اونا کارشون باهام تموم شده یا نه، می دونین؟
- .چون فکر نکنم کارشون تموم شده باشه - نگرانتم .
اگه جای تو بودم می ترسیدم که برم بخوابم.
فکر نکنم این ماجرا هیچ وقت تموم بشه.
فکر نکنم بخوان من و بُکُشن.
نه. فکر نکنم پایان کارشون این باشه.
‫فکر کنم تا روز آخر عمرم ‫روم تحقیقات انجام می دن.
.اسم من لیندزی هیگینزه
‫خیلی وقته که این داستان رو ‫پیش خودم نگه داشتم.
‫کل زندگیم فکر می کردم که دارم دیوونه می شم.
.ولی حقیقت اینه که تصاحب شده بود م
ساخته شده براساس یک داستان واقعی.
من در شهر شریوپورت ایالت لوئیزیانا بزرگ شدم.
‫ما خیلی دور از مردم زندگی می کردیم ‫و همسایه ای نداشتیم.
‫هیچی اونجا نبود، کلی از شهر دور بود.
‫ولی واقعاً خانواده ی دوست داشتنی ای داشتم.
وقتی شش سالَم بود، دکترها تشخیص دادن که مادرم مبتلا به سرطان سینه س.
.مادرم قبل از سرطان خیلی زیبا و جذاب بود
.می تونست مدل شه، هرکی می دیدش عاشقش می شد
.بابام مدیر یه هتل بود
.پس بیشتر وقت ها بیرون بود
پس، می دونین، من بیشتر وقت ها رو تنهایی می گذروندم.
سال 1985 شروپورت، ایالت لوئیزیانا
«.آنیتا، دخترعموی لیندزی»
‫می تونستم شکل کلی رو ببینم. ‫می تونستم پاها رو ببینم.
می تونستم چیزی رو که تقریباً به نظرم شبیه سیکس پَک بود رو ببینم.
و اونا خاکستری رنگ بودن.
«.جورج، محققِ سازمانِ شیِ ناشناسِ پرنده»
اونا خیلی قد بلند بودن و همیشه سه تاشون رو کنار هم می دیدم.
ولی نمی تونستم صورتشون رو ببینم .یه جورایی تیره بود.
ازشون می ترسیدی؟
من و زهره ترک می کردن.
و نمی دونستم که اونا چی هستن.
خب، بین بعضی از کَسایی که باهاشون صحبت کردم چیز غیرمعمولی نیست که،
این پیکرهای خاکستری رو تو خونه شون ببینن.
ولی یا سر اون پیکرها رو توصیف نمی کردن
‫یا اصلاً بهش نگاه نکردن، ‫چون خیلی آزاردهنده بود.
پس چیز غیرمعمولی نیست.
‫اون زمان، سرطان سینه ی مادرم ‫گسترش پیدا کرده بود.
‫پس می دونستم که اگه به مادرم می گفتم
حرفم ناراحتش می کرد
.چون همین جوریش هم احساس گناه می کرد
.چون می دونست داره می میره
کی دلش می خواد که، می دونین
از اون بچه های عوضی ای باشه که
می دونین، وقتی بابات داره سخت تلاش می کنه که خرج زندگی رو دربیاره.
مامانت داره می میره و تو بگی،
«.خب، سه تا پیکر سایه شکل اونجاست»
«.متیو، دوستِ لیندزی»
‫این قضیه رو پیش خودم نگه داشتم.
فکر کردم بهتره خودم رو قانع کنم که
فقط یه رؤیاس.
پس بعد یه شب
رفتم که بخوابم، طبق روال عادی.
و بعد کل اتاق به شدت نورانی شد.
مطمئنی خواب ندیدی؟
اون موقع «باید» برام مثل یه خواب می بود.
باید برام یه خواب می بود، چون، یعنی
اینا چیزاییه که تو هالیوود می سازن، تخیلیه.
بذارین این جوری به قضیه نگاه کنیم اگه داشته خواب می دیده
از خیلی ها شنیدم که یه همچین خواب مشابهی رو دیدن.
‫.صبح فرداش اصلاً یادم نمی اومد ‫که سفینه رفته باشه.
.یادم نمی اومد به تخت خواب برگشته باشم
فقط یادمه که فکر می کردم
شاید یه چیزی این بیرون هست
«.که باعث شه بفهمم اون واقعی بود
.ولی هیچی نبود
این اتفاق ده ها بار تکرار شد.
تقریباً همیشه همون طور و با همون سفیه بود.
‫تقریباً همون ساعت های شب اتفاق می افتاد.
و بعد وقتی که تقریباً نُه سالم بود،
شکم درد شدید بهم دست داد.
‫یعنی دردی که هیچ ‫بچه ی نُه ساله ای نباید داشته باشه.
فقط یادمه که درد شدیدی رو
.تو شکمم حس می کردم
.خیلی دردناک بود
.پشت هم ازم آزمایش می گرفتن
.و می دونستم که این چیزها عادی نیست
یادمه که شکم درد داشتی ولی
یادم نمیاد که چطور رفع شد.
گفتن من دارم ادا درمیارم تا جلب توجه کنم، این جوری حل شد.
:دکترها به پدر و مادرم گفتن
هیچ مشکلی نداره، حالش کاملاً خوبه»
ما فکر می کنیم که مشکلش ذهنی باشه
مادرش سرطان گرفته و اونم داره «.تمارض به هم دردی می کنه
یادمه خیلی عصبی و ناراحت شدم.
من واقعاً درد داشتم.
اون لحظه پرستار می اومد که بهم
آمپول بزنه.
به نظرت دلیل اون واکنشت نسبت به آمپول چی بود؟
الآن که بهش نگاه می کنم می گم «.مثل یه تجدید خاطره بود»
ولی نمی دونستم چطور تمومش کنم.
‫و دو سال بعد، مامانم مُرد.
- .اونم خیلی جوون بود - آره، اون
- .دهه چهارم زندگیش بود - آره، اوایلش دهه چهارم زندگیش بود .
ولی...
‫ولی سخت بود، اما با وجود این، ‫ملاقات ها باز هم اتفاق می افتاد.
‫فکر کنم در کل بتونم بگم ‫20 یا 30 بار اتفاق افتاد.
و بعد از اون خونه رفتیم .و رفتیم به شهر
و همه چیز متوقف شد
،و فکر کردم «اوه، خدا رو شکر «.همه چیز به اون زمین مربوط بود
چون، یعنی همش منتظر بودم که یه اتفاقی بیفته
و هیچ اتفاقی نیفتاد «.و فکر کردم که «دیگه در امانم
از 14 تا 19 سالگی
هیچ چیز دیگه ای ندیدم
و بعد در 19 سالگی
اون موقع بود که همه چیز کاملاً
کاملاً برام تغییر کرد
.تو دانشگاه بودم و تنهایی زندگی می کردم
‫تا دیروقت بیدار بودم داشتم ‫رو یه مقاله کار می کردم.
یادمه علامت انگشت هام رو می دیدم
فقط همون نبود، معلوم بود که
به شدت کشیده شده ام
به شدت گیج و وحشت زده بودم
نمی دونستم چیکار کنم
باید موضوع رو به کسی که قضاوتم نکنه می گفتم
اون موقع بود که با یکی از دوستان پدر و مادرم که به این چیزها اعتقاد داشت حرف زدم
«.گفتم: «تو تنها کسی هستی که این و بهش می گم
و شروع کردم به گفتن جزئیات این که چه طور تو تخت دراز کشیدم
و ناگهان منو غافل گیر کرد و گفت
«.بذار من تمومش کنم»
و من گفتم
«‫»چی رو تموم کنی؟» و اون گفت: «داستانت رو.
اون گفت: «دیوار فرو ریخت
یه سفینه اون بیرون بود
و تو به بالا و بعد به داخل سفینه کشیده شدی
«.و بعد تو تختت از خواب بیدار شدی
همون طور که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته بودم گفتم: «چه طور ممکنه
«این چیزها رو بدونی؟
«.گفت: «چون همه جای شروپورت این اتفاق می افته
گفت: «برای کسانی که اونجا می شناسی پشت سر هم از این اتفاقات می افته
«.تو هم فقط یکی از اون ها هستیی
اولین بار بود که
‫یعنی از زمانی که این همه اتفاقات افتاد، ‫احساس آرامش و راحتی کردم.
‫یعنی ترسیده بودم، اما به خدا احساس ‫آرامش می کردم، چون فهمیدم که دیوونه نیستم.
بالآخره یکی هست که حرف من و تأیید کنه.
پس، بعد شروع کردم به سئوال کردن
اون ها چی می خوان؟
به گمونم اون ها نمی خوان به خاطر بیاری که قضیه چیه
تو فکر می کنی قضیه چیه؟
بذار بهتون بگم
‫در طول اون دوره، وقتی از خواب ‫بیدار می شدم، نمادهایی رو بدنم بود.
،وقتی این نمادها رو بدنم پدیدار می شدن
.معمولاً بعد از 24 ساعت کاملاً از بین می رفتن
می دونید مثل کاری که ماهیگیرها در حیات وحش انجام می دن، اون ها به ماهی ها برچسب می زنن
و بعد آزادش می کنن و دوباره می رن سراغش
و دوباره هراز چند گاهی بررسی می کنن
حس می کردم که من یه ماهی علامت گذاری شده هستم
که برای اهداف پزشکی ازم استفاده می کنن
‫باید این قضیه رو می پذیرفتم، ‫چون نمی خواستم با وحشت زندگی کنم.
و باید به زندگیم ادامه می دادم
و بعد با «تیم» آشنا شدم
و بلافاصله فهمیدم که اون نیمه ی گمشده ی منه
و از روز اول می دونستم که باهاش ازدواج می کنم
.اون شاهزاده ی رویاهای من بود، همه چیزم بود
.اما هرگز بهش درباره ی این تجربیاتم نگفتم
و بعد یه روزی
با درد باورنکردنی
و بسیار شدیدی مواجهه شدم
باعث شد کمر خم کنم و از پا بیفتم
«.گفتم: «باید من و ببری اورژانس، دارم می میرم
نه.
!نه، نه! خواهش می کنم، خواهش می کنم آمپول نزن
!نه! نه
،خواهش می کنم! نه
نه! نه
!نه! خواهش می کنم
...این
یه تجدید خاطره ی دیگه بود
...من
،تمام چیزی که یاد میارم
این بود که تو یه اتاق بودم
پاهام رو باز کردن
...و این چیزِ
فلزیِ
...شبیه کاوشگر
فشرده شد و داخل زهدانم رفت
اوه، آره، یعنی اون
خیلی واقعی بود
:اون موقع بود که دکتر بهم گفت «.باید زهدانت رو برداری»
:وقتی زهدانم رو برداشتن بفهم گفتن تو همه ی مریضی ها رو داشتی»
‫فیبروید زهدان داشتی. ‫تومور، کیست و التهاب هم داشتی.»
قبلاً اصلاً مشکلات زنانه نداشتم
تیم تنها کسی بود که
می خواستم با اون بچه دار بشم
و حالا نمی تونم
و این یه جورایی
برام دلخراشه
فکر می کنی چه طور این ماجرا تموم می شه یا...؟
مشکل من اینه
نمی دونم که می تونم باقیه عمرم رو این جور زندگی کنم یا نه
نمی دونم که اون ها کارشون باهام تموم شده یا نه، می دونید؟
چون فکر نکنم کارشون تموم شده باشه - نگرانتم -
اگه جای تو بودم، می ترسیدم که برم بخوابم
فکر نکنم این قضیه هیچ وقت تموم بشه
گمون نکنم بخوان من رو بکُشن
نه. گمون نکنم پایان کارشون این باشه
‫فکر کنم تا روز آخر عمرم ‫روم تحقیقات انجام می دن.