‫اسم من «ربکا»ـست.
‫موقعی که می رفتم دانشگاه...
‫یه چیزی به اسم «میمیک»، (تقلید کننده) ‫من و هم اتاقی هام رو عذاب می داد.
‫«بر اساس داستانی واقعی»
‫از همگی ممنونم که اومدید...
‫و در روایت این داستان کنارم هستید. ‫[ربکا]
‫همه برای این اومدیم اینجا که در مورد ‫خونه توی کلیفتون، در کلیولند حرف بزنیم...
‫که بعضی هامون توش زندگی کردیم ‫و خیلی توش وقت گذروندیم.
‫و می خوایم که اگه بشه با همدیگه... ‫[جرد؛ شوهر ربکا]
‫بررسی و مرورش کنیم.
‫[برندون؛ هم اتاقی سابق]
‫وقتی حدود 13 سالم بود،
‫یهویی بیمار شدم.
‫متوجه شدم که اکثر اوقات احساس ضعف می کنم... ‫[ونسا؛ دوست ربکا]
‫و هر چقدر آب یا غذا می خوردم هم فرقی نمی کرد
‫[زی؛ هم اتاقیِ سابق]
‫اولین تشخیصی که دکترها دادن ‫سندرم تاکیکاردی پاسچر بود،
‫که می شه اختلالات سیستم عصبی خودکار.
‫وقتی از جام بلند می شم،
‫ضربان قلبم خیلی بالا می ره ‫و فشار خونم خیلی پایین میاد...
‫و این باعث میشه غش کنم.
‫اون ها یه نمایشگرِ قلب برام گرفتن ‫که دور مچم قرار می گرفت،
‫تا اگه فشار خونم زیرِ یه مقدار معلومی رفت...
‫و نبضم از یه مقدار معلومی بالاتر رفت،
‫این دستگاه صدا بده ‫تا جلوی غش کردنم رو بگیره.
‫یه جورایی شرم آوره که وقتی 18،17 سالته...
‫یه دستگاه پزشکی داشته باشی، ‫که توی کلاس سر و صدا می کنه.
‫بعد از دبیرستان، اومدم خونه ‫و با مادربزرگ و مادرم زندگی کردم،
‫و تصمیم گرفتم برم دانشگاه منطقه ای ‫چون مادرم اونجا کار می کرد.
‫کم کم متوجه شدم که خیلی دوست پیدا نمی کنم.
‫چون خجالتی بودم، ‫خیلی مطمئن نبودم با آدم ها حرف بزنم یا نه.
‫تا اینکه توجه ام به شماها جلب شد.
‫به نظر خیلی خفن می اومدید، ‫یه جور گروه دوستانه صمیمی!
‫منم مثل این توله سگ ها ‫اومدم خودم رو بین شما جا کردم،
‫مثل اینکه بگم: «لطفاً منو...
‫توی گروه خفن دوستانه اتون جا بدید.»
‫شماها هم این کار رو کردید.
‫دیدم یه یارویی اومد.
‫جرد!
‫به نظر با اعتماد به نفس می اومد ‫اما مغرور نبود.
‫گفت: «می خوای با هم بگردیم؟» ‫منم قلبم داشت مثل چی تلپ تلوپ می کرد،
‫گفتم: «آره، بیا همین کار رو کنیم».
‫نوش جان. ‫چی می خورید؟
‫من و جرد شروع کردیم بیشتر ‫با هم وقت بگذرونیم.
‫برام دوره خیلی هیجان انگیزی بود.
‫بعدش یادمه داشتید در مورد ‫اجاره کردنِ یه خونه حرف می زنید.
‫و یادمه حس می کردم که: ‫«آره، منم دقیقاً همین رو می خوام».
‫اون خونه، یه خونۀ تاریخی توی کلیولند بود ‫که مال اوایل قرن20 بود.
‫این حس رو به آدم منتقل می کرد ‫که خیلی وقته کسی توش زندگی نکرده.
‫- خیلی بزرگه! ‫- آره.
‫وای خدا!
‫- بریم وسایل رو بیاریم. ‫- باشه.
‫وای!
‫تصمیم گرفتیم که تمام خونه رو رنگ کنیم...
‫تا جوری که می خوایم باشه.
‫می رفتیم بیرون، بعدش رنگ کاری می کردیم، ‫آخر شب می اومدیم رنگ کاری می کردیم.
‫و یادمه اونجا بودم...
‫و تنها بودم و داشتم اتاقم رو آماده می کردم.
‫آهای، ربکا، خونه ای؟
‫چی شده، زی؟
‫آهای، ربکا!
‫آره، من این بالائم.
‫ربکا، بیا پایین.
‫زی؟
‫زی، کجایی؟
‫کمک!
‫بیا پیشم.
‫ربکا، حالت خوبه؟
‫فقط باید... ‫باید یه نفسی تازه کنم.
‫نفس بکش.
‫بهش گفتم: «چند دقیقه پیش اینجا بودی؟»
‫اون گفت: «نه» و خونه نبوده.
‫هیچ کس خونه نبوده. فقط خودم بودم.
‫منم گفتم: «خیلی عجیبه».
‫فکر کنم اون موقع درس رو گذاشته بودم کنار...
‫اما هنوز حدود 70ساعت در هفته کار می کردم.
‫- آره. ‫- پس اونجا نبودم.
‫اون گفت: «خیلی خسته شدی. ‫بوی رنگ هم روت تأثیر گذاشته».
‫با تمام وجود ترسیده بودم.
‫نمی دونستم دقیقاً چه خبره. ‫فقط اینکه...
‫حسم بهم می گفت یه جای کار می لنگه.
‫خب، بعدش رنگ کاریمون تموم کردیم،
‫شروع کردیم وسایل رو آوردیم تو.
‫و صدای همه شماها رو...
‫که اونجا زندگی می کردید ‫هر روز می شنیدم که صدام می زدید.
‫دائماً برام اتفاق می افتاد.
‫انگار همیشه صداش از طرف...
‫زیرزمین می اومد.
‫ربکا!
‫ربکا، من این پایینم.
‫آهای، ربکا.
‫ربکا، منم زی!
‫
‫ربکا، بیا پیشم.
‫ربکا، من این پایینم.
‫یادم میاد حس خیلی وحشتناکی داشتم.
‫یه دریچۀ خیلی بزرگ توی راه پله داشتیم ‫که به زیرزمین منتهی می شد.
‫این زیرزمین یه چیزیش بود ‫و احساس می کردم یه مشکلِ خیلی بدی داره.
‫نمی دونستم همچین اتفاقاتی داره می افته.
‫نمی خواستم...
‫در موردش حرف بزنم. نمی خواستم.
‫یه جورایی توی گروه دوستام جدید بودم،
‫و نمی خواستم خیلی این قضیه رو باز کنم.
‫می خواستم بریزمش تو خودم و به کسی نگم.
‫بعدش، یه شب، جرد تصمیم گرفت ‫که شب توی خونه بخوابه.
‫آره، ما همینجاییم.
‫کی اونجاست؟
‫زی؟
‫جرد، بیا پیشم.
‫کجایی؟
‫جرد، بیا پایین.
‫تویی؟
‫گندش بزنن.
‫اون موقع بود که من گفتم: ‫«خیلی خب، اینجا یه خبرایی هست».
‫یادمه بیدارم کردی،
‫و بهم گفتی چی شده.
‫برای من...
‫عین یه مُهر تأیید بر حرفام بود،
‫چون هر کی هم که باور می کرد،
‫جرد آدمی نبود که باور کنه.
‫توی ذاتت نیست که ‫به اینجور چیزا اعتقاد داشتی باشی.
‫یه لحظه با خودم گفتم: «وای خدا رو شکر...
‫که دیوونه نشده بودم».
‫بعدش به خودم اومدم و گفتم: ‫«گندش بزنن، یه خبرایی هست».
‫بدجوری از اون زیرزمین می ترسیدم.
‫حاضر نبودم حتی نزدیکش هم بشم.
‫و...
‫یادمه داشتیم یه ‫هم اتاقیِ دیگه هم می گرفتیم.
‫برندون تصمیم گرفت بیاد کنار ما زندگی کنه.
‫ما بهش گفتیم دیگه اتاق نداریم.
‫اون گفت: «زیرزمینتون چی؟»
‫منم یادمه که یه حسی داشتم ‫که انگار قلبم داشت می اومد تو دهنم.
‫اون به این نتیجه رسید ‫که زیرزمین براش کفایت می کنه.
‫منم با خودم فکر می کردم: ‫«حتی اگه چیزی بگم...
‫شاید فکر کنه دلم نمی خواد بیاد پیشمون».
‫هنوز نسبتاً توی این گروه دوستانه ـتون ‫تازه وارد بودم.
‫نمی خواستم شخصی باشم که میاد میگه: ‫«زیرزمین روح زده ـست».
‫آخه چی باید می گفتم؟ ‫برای همین، هیچی نگفتم.
‫ولی الان حس بدی دارم...
‫و باید یه چیزی بهت می گفتم، ولی...
‫نمی دونم چی می تونستم بگم، ‫چون توی این بُرهه از زندگیم...
‫داشتم سعی می کردم مثل آدم بزرگا به نظر بیام،
‫و نمی خواستم مثل یه بچۀ کوچولو به نظر بیام...
‫یا اینکه فکر کنید به ماوراالطبیعه اعتقاد دارم.
‫خب...
‫من رفتم زیرزمین.
‫یه آهنگ گذاشتم.
‫برندون!
‫بله؟
‫میشه بیام تو؟
‫با خودم گفتم شاید...
‫این پایین یه کم حس تنهایی کنی.
‫احساسات...
‫و علائم...
‫همگی...
‫ملموس بودن.
‫می دونم...
‫که اون لحظه یه چیزِ مسخره دیدم، ‫یه چیز باورنکردنی، یه چیزِ...
‫خیلی وحشتناک!
‫قبول نمی کردم دیگه برگردم توی اون خونه،
‫می خواستم قشنگ به این فکر کنم که... ‫الان چی دیدم؟
‫چه اتفاقی افتاد؟ قضیه چیه؟ ‫حالم خوبه؟ حال اون خوبه؟
‫سؤالاتم بیشتر از جواب هام بودن.
‫یادمه وقتی دیدمت...
‫داشتی می لرزیدی و رنگت پریده بود.
‫هیچوقت اینجوری ندیده بودمت.
‫جریان رو برام تعریف کردی، ‫منم حس بدی پیدا کردم...
‫و داشت حالم از این قضیه به هم می خورد و...
‫حس می کردم همۀ چیزایی که ‫داشتم می شنیدم رو...
‫تو اون موقع دیدی.
‫با خودم گفتم: «یا خدا...
‫می تونه شبیه ما بشه!»
‫اون چیزی که چندین ماهه ‫داره باهام صحبت می کنه...
‫می دونه چه شکلی هستیم، ‫طرز لباس پوشیدنمون رو می دونه.
‫می دونه در لحظه چی می گیم.
‫بعدش یه سِری سؤالات جدید به وجود اومدن.
‫که این واقعاً یه جور...
‫موجود ـه؟
‫به نظر شبیه شخصی میاد ‫که میشه لمسش کرد، که ملموسه!
‫تقریباً همون موقع ها بود که اسم اون رو ‫که نمی دونستیم اصلاً چیه، «میمیک» گذاشتیم. ‫(میمیک: تقلید کننده)
‫بعد از چیزی که برندون توی زیرزمین دید...
‫یه شب توی رختخوابم خوابیده بودم.
‫جرد یه چراغ قوۀ فرابنفش برداشت.
‫بعدش رفتیم طبقۀ بالا توی اتاق زیر شیروانی.
‫همه جای دیوار، پاشیدگیِ لکه ها دیده می شد.
‫توی ذهن خودم می گفتم: ‫«اینایی که دارم می بینم، خون هستن؟»
‫روی زمین، یه حوضچه درست شده بود ‫که شکل خاصی نداشت.
‫حس می کردم دارم بالا میارم.
‫اون نمِ روی سقف که بهش نگاه می کردم...
‫مال کسی بوده که مُرده...
‫و عملاً یه مدت توی خونِ خودش خیس خورده.
‫اونقدر توی این وضعیت مونده ‫که روی سقفم جا انداخته.
‫تو ذهنم داشتم فکر می کردم...
‫«چه اتفاقی افتاده؟» ‫«اینجا چه اتفاقی افتاده؟»
‫صبح رفتم با صاحب خونه صحبت کردم.
‫داشت از مَردی حرف می زد ‫که قبل از ما اونجا ساکن بوده،
‫یه مَرد جوان،
‫که تنهایی اونجا زندگی می کرده و...
‫یهویی دیگه سر و کله ـش پیدا نشده.
‫ما پرسیدیم: «چه بلایی سرش اومده؟»
‫بهمون گفت که این مردِ جوان ‫شلیک کرده توی سر خودش.
‫بعد از چندین روز، ‫توی اتاق زیر شیروانی پیداش کردن.
‫اونجا نشسته بودم و با خودم فکر می کردم:
‫«یعنی میمیک اومده این یارو رو اذیت کرده؟»
‫اون چیزی که اون مدت ‫داشته ما رو عذاب می داده...
‫حتماً داشته اونو هم عذاب می داده.
‫چقدر وحشتناکه که همچین چیزی رو ‫تنهایی تجربه کنی،
‫و کسی رو نداشته باشی که تأیید کنه ‫عقلت رو از دست ندادی.
‫درک می کنم که چه جور یه نفر ممکنه ‫تصمیم بگیره کاری رو بکنه که اون کرده.
‫اونوقت، شبِ بعدی یه اتفاقی افتاد ‫که همه چی رو عوض کرد.
‫ربکا.
‫ربکا، چیزی نیست.
‫چیزی نیست. منم.
‫چیزی نیست.
‫فقط یادمه که مثل چی ترسیده بودم!
‫حس می کردم خشکم زده.
‫به بقیه گفتم دیگه برنمی گردم توی خونه.
‫«دیگه هیچوقت برنمی گردم توی خونه».
‫بعد از اون، همگی از خونه رفتیم.
‫خیلی طول کشید...
‫تا حس امنیت کنم که اون دنبالم نیومده.
‫بالاخره کم کم احساس کردم ‫یه جورایی آزاد شدم...
‫و اون چیز که نمی دونم چی بود ‫توی اون خونه گیر افتاده.
‫چند تا بچه داریم.
‫از اون موقع تا حالا، ‫زندگی خیلی عادی ای داشتم.
‫ولی در عین حال،
‫اون چیزی که توی زیرزمین بود، ‫احتمالاً هنوز اونجا باشه.
‫یه سِری مستأجر توی اون خونه ‫رفت و آمد کردن.
‫یعنی میمیک اونا رو هم عذاب می ده؟
‫اسم من «ربکا»ـست.
‫موقعی که می رفتم دانشگاه...
‫یه چیزی به اسم «میمیک»، (تقلید کننده) ‫من و هم اتاقی هام رو عذاب می داد.
‫«بر اساس داستانی واقعی»
‫از همگی ممنونم که اومدین...
‫و توی روایتِ این داستان کنارم هستید. ‫[ربکا]
‫همه برای این اومدیم اینجا که در مورد ‫خونۀ توی کلیفتون، در کلیولند صحبت کنیم...
‫که بعضی هامون توش زندگی کردیم ‫و خیلی توش وقت گذروندیم.
‫و می خوایم که اگه بشه با همدیگه... ‫[جرد؛ شوهر ربکا]
‫بررسی و مرورش کنیم.
‫[برندون؛ هم اتاقیِ سابق]
‫وقتی حدود 13 سالَم بود،
‫یهویی مریض شدم.
‫یهویی متوجه شدم که خیلی وقتا احساس ضعف می کنم... ‫[ونسا؛ دوستِ ربکا]
‫و هر چقدر آب یا غذا می خوردم هم ‫فرقی نمی کرد.
‫[زی؛ هم اتاقیِ سابق]
‫اولین تشخیصی که دکترها دادن ‫سندرم تاکیکاردی پاسچر بود،
‫که میشه اختلالات سیستم عصبی خودکار.
‫وقتی از جام بلند می شم،
‫ضربان قلبم خیلی بالا میره ‫و فشار خونم خیلی پایین میاد...
‫و این باعث میشه غش کنم.
‫اونا یه نمایشگرِ قلب برام گرفتن ‫که دور مُچم قرار می گرفت،
‫تا اگه فشار خونم زیرِ یه مقدار مشخصی رفت...
‫و نبضم از یه مقدار مشخصی بالاتر رفت،
‫این دستگاه صدا بده ‫تا جلوی غش کردنم رو بگیره.
‫یه جورایی خجالت آوره که وقتی 17 18 سالته...
‫یه دستگاه پزشکی داشته باشی ‫که توی کلاس سر و صدا می کنه.
‫بعد از دبیرستان، اومدم خونه ‫و با مادربزرگ و مادرم زندگی کردم،
‫و تصمیم گرفتم برم دانشگاهِ منطقه ای ‫چون مامانم اونجا کار می کرد.
‫کم کم متوجه شدم که خیلی دوست پیدا نمی کنم.
‫چون خجالتی بودم، ‫خیلی مطمئن نبودم با آدما حرف بزنم یا نه.
‫تا اینکه توجهم به شماها جلب شد.
‫به نظر خیلی باحال می اومدید، ‫یه جور گروهِ دوستانۀ صمیمی!
‫منم مثل این توله سگ ها ‫اومدم خودم رو بینتون جا کردم،
‫عین اینکه بگم: «لطفاً منو...
‫توی گروه باحال دوستانه ـتون جا بدید.»
‫شماها هم این کار رو کردین.
‫دیدم یه یارویی اومد.
‫جرد!
‫به نظر با اعتماد به نفس می اومد ‫ولی مغرور نبود.
‫گفت: «می خوای با هم بگردیم؟» ‫منم قلبم داشت مثل چی تلپ تلوپ می کرد،
‫گفتم: «آره، بیا همین کار رو کنیم».
‫نوش جان. ‫چی می خورید؟
‫من و جرد شروع کردیم بیشتر ‫با هم وقت می گذروندیم.
‫برام دورۀ خیلی هیجان انگیزی بود.
‫دوستای جدید پیدا کرده بودم. ‫یه نامزدِ خیلی باحال داشتم.
‫حس می کردم دیگه بهتر از این نمیشه.
‫بعدش یادمه داشتید در مورد ‫اجاره کردنِ یه خونه صحبت می کنید.
‫و یادمه حس می کردم که: ‫«آره، منم دقیقاً همینو می خوام».
‫اون خونه، یه خونۀ تاریخی توی کلیولند بود ‫که مال اوایل قرن بیست بود.
‫این حس رو به آدم منتقل می کرد ‫که خیلی وقته کسی توش زندگی نکرده.
‫- خیلی بزرگه! ‫- آره.
‫وای خدا.
‫- بریم وسایل رو بیاریم. ‫- باشه.
‫وای!
‫تصمیم گرفتیم که کل خونه رو رنگ کنیم...
‫تا جوری که می خوایم باشه.
‫می رفتیم بیرون، بعدش رنگ کاری می کردیم، ‫آخر شب می اومدیم رنگ کاری می کردیم.
‫و یادمه اونجا بودم...
‫و تنها بودم و داشتم اتاقم رو آماده می کردم.
‫آهای، ربکا، خونه ای؟
‫چی شده، زی؟
‫آهای، ربکا!
‫آره، من این بالائم.
‫ربکا، بیا پایین.
‫زی؟
‫زی، کجایی؟
‫کمک!
‫بیا پیشم.
‫ربکا، حالت خوبه؟
‫فقط باید... ‫باید یه نفسی تازه کنم.
‫نفس بکش.
‫بهش گفتم: «چند دقیقه پیش اینجا بودی؟»
‫اون گفت: «نه» و خونه نبوده.
‫هیچکس خونه نبوده. فقط خودم بودم.
‫منم گفتم: «خیلی عجیبه».
‫فکر کنم اون موقع درس رو گذاشته بودم کنار...
‫ولی هنوز حدود 70 ساعت در هفته کار می کردم.
‫- آره. ‫- پس اونجا نبودم.
‫اون گفت: «خیلی خسته شدی. ‫بوی رنگ هم روت تأثیر گذاشته».
‫با تمام وجود ترسیده بودم.
‫نمی دونستم دقیقاً چه خبره. ‫فقط اینکه...
‫حسم بهم می گفت یه جای کار می لنگه.
‫خب، بعدش رنگ کاری ـمون تموم کردیم،
‫شروع کردیم وسایل رو آوردیم تو.
‫و صدای همۀ شماها رو...
‫که اونجا زندگی می کردین ‫هر روز می شنیدم که صدام می زدین.
‫دائماً برام اتفاق می افتاد.
‫انگار همیشه صداش از سمتِ...
‫زیرزمین می اومد.
‫ربکا!
‫ربکا، من این پایینم.
‫آهای، ربکا.
‫ربکا، منم زی!
‫
‫ربکا، بیا پیشم.
‫ربکا، من این پایینم.
‫یادم میاد حس خیلی وحشتناکی داشتم.
‫یه دریچۀ خیلی بزرگ توی راه پله داشتیم ‫که به زیرزمین منتهی می شد.
‫این زیرزمین یه چیزیش بود ‫و احساس می کردم یه مشکلِ خیلی بدی داره.
‫نمی دونستم همچین اتفاقاتی داره می افته.
‫نمی خواستم...
‫در موردش حرف بزنم. نمی خواستم.
‫یه جورایی توی گروه دوستام جدید بودم،
‫و نمی خواستم خیلی این قضیه رو باز کنم.
‫می خواستم بریزمش تو خودم و به کسی نگم.
‫بعدش، یه شب، جرد تصمیم گرفت ‫که شب توی خونه بخوابه.
‫چی شده؟
‫جرد، منم زی!
‫جرد، خونه ای؟
‫بیا این پایین.
‫آهای جرد، خونه ای؟
‫آره، ما همینجاییم.
‫کی اونجاست؟
‫زی؟
‫جرد، بیا پیشم.
‫کجایی؟
‫جرد، بیا پایین.
‫تویی؟
‫گندش بزنن.
‫اون موقع بود که من گفتم: ‫«خیلی خب، اینجا یه خبرایی هست».
‫یادمه بیدارم کردی،
‫و بهم گفتی چی شده.
‫برای من...
‫عین یه مُهر تأیید بر حرفام بود،
‫چون هر کی هم که باور می کرد،
‫جرد آدمی نبود که باور کنه.
‫توی ذاتت نیست که ‫به اینجور چیزا اعتقاد داشتی باشی.
‫یه لحظه با خودم گفتم: «وای خدا رو شکر...
‫که دیوونه نشده بودم».
‫بعدش به خودم اومدم و گفتم: ‫«گندش بزنن، یه خبرایی هست».
‫بدجوری از اون زیرزمین می ترسیدم.
‫حاضر نبودم حتی نزدیکش هم بشم.
‫و...
‫یادمه داشتیم یه ‫هم اتاقیِ دیگه هم می گرفتیم.
‫برندون تصمیم گرفت بیاد کنار ما زندگی کنه.
‫ما بهش گفتیم دیگه اتاق نداریم.
‫اون گفت: «زیرزمینتون چی؟»
‫منم یادمه که یه حسی داشتم ‫که انگار قلبم داشت می اومد تو دهنم.
‫اون به این نتیجه رسید ‫که زیرزمین براش کفایت می کنه.
‫منم با خودم فکر می کردم: ‫«حتی اگه چیزی بگم...
‫شاید فکر کنه دلم نمی خواد بیاد پیشمون».
‫هنوز نسبتاً توی این گروه دوستانه ـتون ‫تازه وارد بودم.
‫نمی خواستم شخصی باشم که میاد میگه: ‫«زیرزمین روح زده ـست».
‫آخه چی باید می گفتم؟ ‫برای همین، هیچی نگفتم.
‫ولی الان حس بدی دارم...
‫و باید یه چیزی بهت می گفتم، ولی...
‫نمی دونم چی می تونستم بگم، ‫چون توی این بُرهه از زندگیم...
‫داشتم سعی می کردم مثل آدم بزرگا به نظر بیام،
‫و نمی خواستم مثل یه بچۀ کوچولو به نظر بیام...
‫یا اینکه فکر کنید به ماوراالطبیعه اعتقاد دارم.
‫خب...
‫من رفتم زیرزمین.
‫یه آهنگ گذاشتم.
‫برندون!
‫بله؟
‫می شه بیام داخل؟
‫با خودم گفتم شاید...
‫این پایین یه کم حس تنهایی کنی.
‫از لباسم خوشت میاد؟
‫میای با هم برقصیم؟
‫♪ تمام راه های شرورانه من ♪
‫احساسات...
‫و علائم...
‫همگی...
‫ملموس بودن.
‫می دونم...
‫که اون لحظه یه چیزِ مسخره دیدم، ‫یه چیز باورنکردنی، یه چیزِ...
‫خیلی ترسناک!
‫قبول نمی کردم دیگه برگردم توی اون خونه،
‫می خواستم قشنگ به این فکر کنم که... ‫الآن چی دیدم؟
‫چه اتفاقی افتاد؟ جریان چیه؟ ‫حالم خوبه؟ حال اون خوبه؟
‫سئوالاتم بیشتر از جواب هام بودن.
‫یادمه وقتی دیدمت...
‫داشتی می لرزیدی و رنگت پریده بود.
‫هیچ وقت اینجوری ندیده بودمت.
‫قضیه رو برام تعریف کردی، ‫منم حس بدی پیدا کردم...
‫و داشت حالم از این قضیه به هم می خورد و...
‫حس می کردم تمام چیزهایی که ‫داشتم می شنیدم رو...
‫تو اون موقع دیدی.
‫با خودم گفتم: «یا خدا...
‫می تونه شبیه ما بشه!»
‫اون چیزی که چندین ماهه ‫داره باهام حرف می زنه...
‫می دونه چه شکلی هستیم، ‫طرز لباس پوشیدنمون رو می دونه.
‫می دونه در لحظه چی می گیم.
‫بعدش یه سری سئوالات جدید به وجود اومدن.
‫که این واقعاً یه جور...
‫موجوده؟
‫به نظر شبیه شخصی میاد ‫که می شه لمسش کرد، که قابل لمسه!
‫تقریباً همون موقع ها بود که اسم اون رو ‫که نمی دونستیم اصلاً چیه، «میمیک» گذاشتیم. ‫(میمیک: تقلید کننده)
‫بعد از چیزی که برندون توی زیرزمین دید...
‫یه شب توی رختخوابم خوابیده بودم.
‫بعدش به سقف نگاه کردم.
‫یه لکه آب اونجا بود که...
‫یه جوری داشت منو به خودش جذب می کرد.
‫چرا اینجوریه؟
‫جرد!
‫جرد، صبر کن! کجا می ری؟
‫لعنتی.
‫جرد یه چراغ قوه فرابنفش برداشت.
‫بعدش رفتیم طبقه بالا توی اتاق زیر شیروانی.
‫همه جای دیوار، پاشیدگی لکه ها دیده می شد.
‫توی ذهن خودم می گفتم: ‫«این هایی که دارم می بینم، خون هستن؟»
‫روی زمین، یه حوضچه درست شده بود ‫که شکل خاصی نداشت.
‫حس می کردم دارم بالا میارم.
‫اون نمِ روی سقف که بهش نگاه می کردم...
‫مال کسی بوده که مُرده...
‫و عملاً یه مدت توی خونِ خودش خیس خورده.
‫اون قدر توی این وضعیت مونده ‫که روی سقفم جا انداخته.
‫تو ذهنم داشتم فکر می کردم...
‫«چه اتفاقی افتاده؟» ‫«اینجا چه اتفاقی افتاده؟»
‫صبح رفتم با صاحبخونه حرف زدم.
‫داشت از مردی صحبت می کرد ‫که قبل از ما اونجا ساکن بوده،
‫یه مرد جوان،
‫که تنهایی اونجا زندگی می کرده و...
‫یهویی دیگه سر و کله اش پیدا نشده.
‫ما پرسیدیم: «چه بلایی سرش اومده؟»
‫بهمون گفت که این مرد جوان ‫شلیک کرده توی سر خودش.
‫بعد از چندین روز، ‫توی اتاق زیر شیروانی پیداش کردن.
‫اونجا نشسته بودم و با خودم فکر می کردم:
‫«یعنی میمیک اومده این یارو رو اذیت کرده؟»
‫اون چیزی که اون مدت ‫داشته ما رو عذاب می داده...
‫حتماً داشته اون رو هم عذاب می داده.
‫چقدر ترسناکه که همچین چیزی رو تنهایی تجربه کنی،
‫و کسی رو نداشته باشی که تأیید کنه ‫عقلت رو از دست ندادی.
‫درک می کنم که چه جور یه نفر ممکنه ‫تصمیم بگیره کاری رو بکنه که اون کرده.
‫اونوقت، شب بعدی یه اتفاقی افتاد ‫که همه چی رو تغییر داد.
‫ربکا.
‫ربکا، چیزی نیست.
‫چیزی نیست. منم.
‫چیزی نیست.
‫بیا ببینم. بیا.
‫چیزی نشده.
‫فقط یادمه که مثل چی وحشت کرده بودم!
‫حس می کردم خشکم زده.
‫به بقیه گفتم دیگه برنمی گردم توی خونه.
‫«دیگه هیچ وقت برنمی گردم توی خونه».
‫بعد از اون، همگی از خونه رفتیم.
‫خیلی طول کشید...
‫تا حس امنیت کنم که اون دنبالم نیومده.
‫بالآخره کم کم احساس کردم ‫یه جورایی آزاد شدم...
‫و اون چیز که نمی دونم چی بود ‫توی اون خونه گیر افتاده.
‫من و جرد ازدواج کردیم.
‫چند تا بچه داریم.
‫از اون موقع تا حالا، ‫زندگی خیلی عادی ای داشتم.
‫اما در عین حال،
‫اون چیزی که توی زیرزمین بود، ‫احتمالاً هنوز اونجا باشه.
‫یه سری مستأجر توی اون خونه رفت و آمد کردن
‫یعنی میمیک اون ها رو هم عذاب می ده؟