‫من «دان متیوز» هستم...
‫و با شرارت ناب، مواجه شدم.
‫«بر اساس داستانی واقعی»
‫در یه شهر کوچولو به اسم «ون اتن» ‫که توی نیویورکه، بزرگ شدم.
‫تو یه مزرعه بودیم.
‫همه جور حیوون و وسیله ای داشتیم. ‫خرجمون رو از زمینمون در می آوردیم.
‫می رفتم توی جنگل...
‫و همیشه حیوانات زخمی یا سرگردون می آوردم.
‫همیشه دلم می خواست به همه کمک کنم.
‫اگه جاییشون اوخ شده بود، (زخم شده بود)
‫باید زودتر از بقیه می رسیدم و سعی می کردم ‫زخمشون رو خوب کنم.
‫همیشه آرزوی پرستار شدن داشتم.
‫همیشه به مادرم می گفتم ‫که در آینده می خوام پرستار بشم.
‫اولین شغل درست و حسابیم ‫توی آسایشگاهِ «کاتیجز آف جنتل بریز» بود.
‫«کاتیجز آف جنتل بریز» در اصل...
‫برای شهروندان سالمندی بود که زوال عقل داشتند
‫زوال عقل یه بیماریه.
‫یه بیماریِ مغزی...
‫و سیستم عصبیه. ‫[استیسی؛ همکارِ دان و شاهد ماجرا]
‫بیمارها کم کم حافظه اشون رو از دست می دن.
‫بله.
‫یه وقت هایی نمی فهمن...
‫چه اتفاقی داره براشون می افته و...
‫[لیز؛ کمک بهیار]
‫عصبانی می شن.
‫وقتی بهشون نزدیک می شی،
‫باید خیلی با لطافت حرف بزنی. ‫[جینا؛ کمک بهیار]
‫نباید صدات رو خیلی بلند کنی.
‫خیلی آروم!
‫خیلی لطیف.
‫کمکشون می کنی از تخت بیان بیرون، ‫کمک می کنی لباس بپوشن و دوش بگیرن.
‫آره.
‫کار کردن با اعضای بدنشون رو فراموش می کنن.
‫درسته.
‫اصلاً بیماری خوبی نیست.
‫بفرما.
‫این بیماری مغزت رو می خوره،
‫و...
‫هی پیشرفت می کنه و آخرش می کشتت.
‫خیلی غم انگیزه.
‫شغل سختیه.
‫بهترین بخشِ شغلم، دیدنِ لبخند اون هاست.
‫یوهو!
‫باهاشون می رقصیم.
‫بلندشون می کنیم و می گیریمشون ‫و باهاشون می رقصیم.
‫ویلچرشون رو می گیریم و باهاشون می رقصیم.
‫- آره. ‫- و باهاشون آواز می خونیم.
‫استیسی اون موقع باهام کار می کرد.
‫آره، درسته.
‫اون ها مثل بچه هامون هستن.
‫وقتی به لبخند میاریمشون...
‫از صمیم قلب خوشحال می شیم.
‫خیلی برام لذت بخشه. ‫برای همین این کار رو انجام می دم.
‫حداقل 8سال قبل از اینکه جکی بیاد، اونجا بودم
‫هیچ وقت به داوطلبی مثل جکی برنخورده بودم.
‫سلام.
‫- سلام، خوشبختم. ‫- سلام، خوشبخم.
‫تو باید جکی باشی. ‫طبقه بالا رو نشونت می دم.
‫صاحبِخانه سالمندان...
‫بهمون گفت که واقعاً نمی خواسته اون رو بپذیره.
‫این زن هیچ اثری از زوال عقل نداشت.
‫اما دخترش خیلی مُصر بود ‫که جکی به کمک احتیاج داره.
‫جکی، می شه اتاقت رو نشونت بدم؟
‫اون موقع در حال از دست دادنِ ‫هیچ بخشی از مغزش نبود.
‫دلش نمی خواست اونجا باشه.
‫اصلاً...
‫خوشحال نبود، ‫هر چقدر هم بهش دلداری می دادیم فایده نداشت.
‫«هر چی نیاز داشتی، ما هوات رو داریم».
‫هیچ کمکی قبول نمی کرد. ‫هیچی!
‫دائماً عصبانی بود.
‫بعد از حدود 1ماه که اونجا بود،
‫اتفاقات کوچولویی شروع به رخ دادن کردن.
‫وقتی رفتم توی اتاق...
‫خیلی سرد بود، ‫می تونستم نفسم رو ببینم.
‫وقتی به صاحب اونجا خبر دادیم...
‫حرفمون رو باور نکرد.
‫می گفت: «خیالاتی شدی».
‫ولی می دونم که خیالاتی نشده بودم.
‫منم سرما رو حس کردم.
‫بعدش، یه شب...
‫شروع به حرف زدن به یه زبونِ دیگه کرد.
‫اگه نزدیکش می شدیم، غرش می کرد.
‫بهمون می گفت نزدیک نشیم و یه صدای بلندِ...
‫غرش در می آورد.
‫اون موقع استیسی هم باهام بود.
‫اون صدای جکی نبود.
‫صدای انسان نبود.
‫یه شب، من و دان رفتیم توی اتاقش ‫و صدای اهریمن می اومد.
‫جکی.
‫بیا، جکی.
‫قاب مسیح نمی رفت روی دیوار.
‫و لزومی نداشت که بیاد پایین،
‫چون من درست انداخته بودمش توی قلابش.
‫رفتم پیش صاحب اونجا...
‫و بهش گفتم.
‫باز هم فکر کرد دارم اغراق می کنم.
‫بهش گفتم بره پایین و ‫اون عکس رو بزنه روی دیوار.
‫اون رفت توی اتاق...
‫فقط برای اینکه نشونم بده...
‫که دارم یه سِری چیزایی می بینم...
‫که واقعاً اتفاق نمی افتادن.
‫نتونست اون عکس رو بزنه روی اون دیوار.
‫بهش گفتم: «این همه وقت داریم بهت می گیم ‫یه چیزی توی اون اتاق درست نیست».
‫«یه چیز اهریمنی توی اون اتاق هست».
‫واقعاً نفهمیدم که چه اتفاقی داشت می افتاد،
‫برای همین میشه گفت...
‫قبل از اینکه برم توی اتاق، ‫فکر می کردم همه ـش الکیه.
‫سلام، خانم جکی.
‫ساکت باش. ساکت باش.
‫ساکت باش.
‫بیدارش نکن.
‫اگه بیدارش کنی، شرمنده می شی.
‫کار خودتو کردی.
‫دقیقاً بغلت وایستادی.
‫خانم جکی، حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫دارم با دوستم حرف می زنم.
‫با خدا حرف می زنید، خانم جکی؟
‫نه.
‫اون از دوستای خدا نیست.
‫نمی دونم چی بود،
‫ولی یه چیزی توی اون اتاق بود.
‫و بعد از یه مدت، ‫دیگه آب و غذا نمی خورد.
‫داروهاش رو نمی خورد،
‫بدنش از کار افتاده بود.
‫تا اون موقع، چند هفته ای می شد که ‫نه آب و غذا خورده بود نه دستشویی کرده بود!
‫این زن نباید زنده می بود.
‫اون...
‫مثل یه جسمِ خالی بود.
‫نمی دونستم براش چیکار کنم.
‫آخه هر چی...
‫سعی می کردیم بهش آب و غذا ‫و چیزای مختلف بدیم...
‫بدنش از کار می افتاد و نمی شد کاری براش کرد.
‫کار خاصی از دستم برنمی اومد.
‫ولی سعیم رو کردم.
‫بعدش، همونطور که بیماریش پیشرفت می کرد ‫بدجنس تر و بدجنس تر می شد.
‫آشفته حال تر می شد.
‫خشن تر می شد.
‫بعدش رفتم تا...
‫توی تختش بشورمش.
‫دستیار جدیدمون رو با خودم بردم.
‫بیا.
‫جکی!
‫باید دندونِ جکی رو از دستش در می آوردم.
‫اون دستیار جدیدمون بود.
‫همون روز رفت و دیگه برنگشت.
‫هیچکس نمی تونست بهش نزدیک بشه.
‫و تعداد معدودی که می رفتن توی اتاق،
‫اونقدر می ترسیدن که استعفا دادن.
‫پس...
‫فقط چند تا از ما سگ جون ها...
‫بله.
‫... حاضر بودیم بریم تو.
‫یه شب رفتم توی اتاق جکی...
‫تا ببینم حال جکی خوبه یا نه.
‫ای پدر ما...
‫که در آسمانی،
‫نام تو مقدس باد.
‫ملکوت تو بیاید.
‫ارادۀ تو چنان که...
‫در آسمان است،
‫بر زمین نیز کرده شود.
‫نان کفاف ما را...
‫وای خدا! برش دارید!
‫حس می کردم یه مار داره روی ستون فقراتم...
‫می خزه.
‫وسط اتاق غذاخوری، جلوی همۀ اون ساکنین...
‫لباسم رو پاره کردم،
‫و روی کمرم جای پنجه بود.
‫بعد از اینکه به استیسی حمله شد،
‫با خودم گفتم: «نه دیگه، باید اینجا ‫یه جوری از خودمون محافظت کنیم».
‫«از سر و روی این اتاق، شرارت خالص می باره.»
‫شرارت خالص!
‫برای همین شروع کردم صلیبِ مادرم رو ‫گردنم مینداختم.
‫بعدش، چهار ساعت بعد...
‫رفتیم توی اتاق تا دوباره عوضش کنیم.
‫صلیب رو کرده بود توی بدنش.
‫وای خدا.
‫بعدش، از اتاق رفتم بیرون.
‫قفسۀ سینه ام خون اومد. ‫یه جای زخم داشتم...
‫که روی قفسۀ سینه ام بود.
‫رفتیم پیش پرستار، ‫دایانا داشت کار می کرد.
‫و گفت، انگار یه نفر یه چکش یخ شکن برداشته...
‫و باهاش زده توی سینه ام.
‫این زوال عقل نبود.
‫اون زن تسخیر شده بود.
‫اون موقع، صاحب اونجا ‫چند نفر رو از اوهایو آورد...
‫تا جن گیری انجام بدن.
‫- چهار مرد و دوتا زن. ‫- آره.
‫رفتن تو، ما اجازه نداشتیم بریم تو.
‫در رو بستن.
‫ما باید بیرون می موندیم.
‫به نام پدر و پسر...
‫و روح القدس! آمین.
‫این کار رو با نام عیسی مسیح شروع می کنیم...
‫لعنت بهت! لعنت بهت...
‫لعنت بهت!
‫بعدش از اتاق اومدن بیرون...
‫و گفتن اهریمن بوده.
‫فقط همینو بهمون گفتن.
‫و اینکه...
‫ما مثل سگ ترسیده بودیم.
‫یه 45 دقیقه ای طول کشید...
‫تا ترسمون رو گذاشتیم کنار و ‫رفتیم یه نگاه به اون اتاق انداختیم.
‫جکی؟
‫برید بیرون.
‫برید بیرون!
‫فقط گفت: «برید بیرون».
‫بعدش مُرد.
‫اون واقعاً از روی تختش...
‫اومد روی هوا.
‫آدم سعی می کنه خودشو قانع کنه ‫که واقعی نیست.
‫ولی من اونجا بودم.
‫خیلی ترسناکه...
‫که دوباره بهش فکر می کنم.
‫احساساتم قر و قاتی شده بودن.
‫احساس می کردم راحت شدم.
‫احساس بدی داشتم...
‫که نتونستیم به جکی کمک کنیم.
‫بعد از فوتِ جکی،
‫یه نفر دیگه رو آوردیم توی اون اتاق.
‫ماریا.
‫اون حتی دو هفته هم...
‫دووم نیاورد.
‫و از یه سکتۀ قلبیِ خیلی شدید...
‫از دنیا رفت.
‫وقتی فرستادیمش توی اتاق، ‫قلبش هیچ مشکلی نداشت.
‫بعدش بورلی اومد.
‫اون همیشه می گفت توی اون اتاق...
‫یه چیزی درست نیست.
‫ولی من همیشه انکار می کردم.
‫می گفتم: «این اتاق هیچ مشکلی نداره».
‫«ما فقط خیالاتی می شیم».
‫روز بعد...
‫همۀ اندام حیاتیش از کار افتادن.
‫وقتی سوند گذاشتن توی بدنش...
‫پر از چرکِ سبز رنگ بود.
‫کلیه هاش مشکلی نداشتن.
‫و وقتی رفتم ببینمش...
‫بهم نگاه کرد...
‫و گفت: «دیدی بهت گفتم؟»
‫بعد از جکی، دیگه نمی شد اینا هم اتفاق باشن.
‫اون می دونست که یه چیزی توی اون اتاقه.
‫و اون چیزه کُشتش.
‫صاحب اونجا، اتاق رو تخته کرد...
‫تا هیچکس دیگه نتونه وارد اون اتاق بشه.
‫آسایشگاه «کاتیجز آف جنتل بریز» ‫درهاش رو بست...
‫و یه مدت خیلی طولانی ای خالی موند.
‫الان دوباره باز شده ‫و یه خانۀ سالمندانِ دیگه ـست.
‫همیشه برام سؤاله که اون چیزه ‫هنوزم توی اون اتاقه؟
‫من «دان متیوز» هستم...
‫و با شرارتِ خالص، رو در رو شدم.
‫«بر اساس داستانی واقعی»
‫توی یه شهر کوچولو به اسم «ون اتن» ‫که توی نیویورکه، بزرگ شدم.
‫توی یه مزرعه بودیم.
‫همه جور حیوون و وسیله ای داشتیم. ‫خرجمون رو از زمینمون در می آوردیم.
‫می رفتم توی جنگل...
‫و همیشه حیوانات زخمی یا سرگردون می آوردم.
‫همیشه دلم می خواست به همه کمک کنم.
‫اگه جاییشون اوخ شده بود، (زخم شده بود)
‫باید زودتر از بقیه می رسیدم و سعی می کردم ‫زخمشون رو خوب کنم.
‫همیشه آرزوی پرستار شدن داشتم.
‫همیشه به مامانم می گفتم ‫که در آینده می خوام پرستار بشم.
‫اولین شغل درست و حسابیم ‫توی آسایشگاهِ «کاتیجز آف جنتل بریز» بود.
‫«کاتیجز آف جنتل بریز» در اصل...
‫برای شهروندان سالمندی بود ‫که زوال عقل داشتند.
‫زوال عقل یه بیماریه.
‫یه بیماریِ مغزی...
‫و سیستم عصبی ـه. ‫[استیسی؛ همکارِ دان و شاهد ماجرا]
‫بیمارها کم کم حافظه ـشون رو از دست میدن.
‫بله.
‫یه موقع هایی نمی فهمن...
‫چه اتفاقی داره براشون می افته و...
‫[لیز؛ کمک بهیار]
‫...عصبانی می شن.
‫وقتی بهشون نزدیک می شی،
‫باید خیلی با لطافت صحبت کنی. ‫[جینا؛ کمک بهیار]
‫نباید صدات رو خیلی بلند کنی.
‫خیلی آروم!
‫خیلی ملایم.
‫کمکشون می کنی از تخت بیان بیرون، ‫کمک می کنی لباس بپوشن و دوش بگیرن.
‫آره.
‫کار کردن با اعضای بدنشون رو فراموش می کنن.
‫درسته.
‫اصلاً بیماری خوبی نیست.
‫بفرما.
‫این بیماری مغزت رو می خوره،
‫و...
‫هِی پیشرفت می کنه و آخرش می کُشَتِت.
‫خیلی غم انگیزه.
‫شغل سختیه.
‫بهترین بخشِ شغلم، دیدنِ لبخند اوناست.
‫یوهو!
‫باهاشون می رقصیم.
‫بلندشون می کنیم و می گیریمشون ‫و باهاشون می رقصیم.
‫ویلچرشون رو می گیریم و باهاشون می رقصیم.
‫- آره. ‫- و باهاشون آواز می خونیم.
‫استیسی اون موقع باهام کار می کرد.
‫آره، درسته.
‫اونا مثل بچه هامون هستن.
‫وقتی به لبخند میاریمشون...
‫از صمیم قلب خوشحال می شیم.
‫خیلی برام لذت بخشه. ‫برای همین این کار رو انجام می دم.
‫حداقل هشت سال قبل از اینکه جکی بیاد ‫اونجا بودم.
‫هیچوقت به داوطلبی مثل جکی برنخورده بودم.
‫سلام.
‫- سلام، خوشوقتم. ‫- سلام، خوشوقتم.
‫تو باید جکی باشی. ‫طبقۀ بالا رو نشونت می دم.
‫صاحبِ خانۀ سالمندان...
‫بهمون گفت که واقعاً نمی خواسته اونو بپذیره.
‫این زن هیچ اثری از زوال عقل نداشت.
‫ولی دخترش خیلی مُصر بود ‫که جکی به کمک نیاز داره.
‫جکی، میشه اتاقت رو نشونت بدم؟
‫اون موقع در حال از دست دادنِ ‫هیچ بخشی از مغزش نبود.
‫دلش نمی خواست اونجا باشه.
‫اصلاً...
‫خوشحال نبود، ‫هر چقدر هم بهش دلداری می دادیم فایده نداشت.
‫«هر چی لازم داشتی، ما هوات رو داریم».
‫هیچ کمکی قبول نمی کرد. ‫هیچی!
‫دائماً عصبانی بود.
‫بعد از حدود یه ماه که اونجا بود،
‫اتفاقاتِ کوچولویی شروع به افتادن کردن.
‫وقتی رفتم توی اتاق...
‫خیلی سرد بود، ‫می تونستم نفسم رو ببینم.
‫وقتی به صاحب اونجا خبر دادیم...
‫حرفمون رو باور نکرد.
‫می گفت: «خیالاتی شدی».
‫ولی می دونم که خیالاتی نشده بودم.
‫منم سرما رو حس کردم.
‫بعدش، یه شب...
‫شروع به حرف زدن به یه زبونِ دیگه کرد.
‫اگه نزدیکش می شدیم، غرش می کرد.
‫بهمون می گفت نزدیک نشیم و یه صدای بلندِ...
‫غرش در می آورد.
‫اون موقع استیسی هم باهام بود.
‫اون صدای جکی نبود.
‫صدای انسان نبود.
‫یه شب، من و دان رفتیم توی اتاقش ‫و صدای اهریمن می اومد.
‫جکی.
‫بیا، جکی.
‫قاب مسیح نمی رفت روی دیوار.
‫و دلیلی نداشت که بیاد پایین،
‫چون من قشنگ انداخته بودمش توی قلابش.
‫رفتم پیش صاحب اونجا...
‫و بهش گفتم.
‫باز هم فکر کرد دارم اغراق می کنم.
‫بهش گفتم بره پایین و ‫اون عکس رو بزنه روی دیوار.
‫اون رفت توی اتاق...
‫فقط برای اینکه نشونم بده...
‫که دارم یه سِری چیزایی می بینم...
‫که واقعاً اتفاق نمی افتادن.
‫نتونست اون عکس رو بزنه روی اون دیوار.
‫بهش گفتم: «این همه وقت داریم بهت می گیم ‫یه چیزی توی اون اتاق درست نیست».
‫«یه چیز اهریمنی توی اون اتاق هست».
‫واقعاً نفهمیدم که چه اتفاقی داشت می افتاد،
‫برای همین میشه گفت...
‫قبل از اینکه برم توی اتاق، ‫فکر می کردم همه ـش الکیه.
‫سلام، خانم جکی.
‫ساکت باش. ساکت باش.
‫ساکت باش.
‫بیدارش نکن.
‫اگه بیدارش کنی، شرمنده می شی.
‫کار خودتو کردی.
‫دقیقاً بغلت وایستادی.
‫خانم جکی، حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫دارم با دوستم حرف می زنم.
‫با خدا حرف می زنید، خانم جکی؟
‫نه.
‫اون از دوستای خدا نیست.
‫نمی دونم چی بود،
‫ولی یه چیزی توی اون اتاق بود.
‫و بعد از یه مدت، ‫دیگه آب و غذا نمی خورد.
‫داروهاش رو نمی خورد،
‫بدنش از کار افتاده بود.
‫تا اون موقع، چند هفته ای می شد که ‫نه آب و غذا خورده بود نه دستشویی کرده بود!
‫این زن نباید زنده می بود.
‫اون...
‫مثل یه جسمِ خالی بود.
‫نمی دونستم براش چیکار کنم.
‫آخه هر چی...
‫سعی می کردیم بهش آب و غذا ‫و چیزای مختلف بدیم...
‫بدنش از کار می افتاد و نمی شد کاری براش کرد.
‫کار خاصی از دستم برنمی اومد.
‫ولی سعیم رو کردم.
‫بعدش، همونطور که بیماریش پیشرفت می کرد ‫بدجنس تر و بدجنس تر می شد.
‫آشفته حال تر می شد.
‫خشن تر می شد.
‫بعدش رفتم تا...
‫توی تختش بشورمش.
‫دستیار جدیدمون رو با خودم بردم.
‫بیا.
‫جکی!
‫باید دندونِ جکی رو از دستش در می آوردم.
‫اون دستیار جدیدمون بود.
‫همون روز رفت و دیگه برنگشت.
‫هیچکس نمی تونست بهش نزدیک بشه.
‫و تعداد معدودی که می رفتن توی اتاق،
‫اونقدر می ترسیدن که استعفا دادن.
‫پس...
‫فقط چند تا از ما سگ جون ها...
‫بله.
‫.حاضر بودیم بریم تو.
‫یه شب رفتم توی اتاق جکی...
‫تا ببینم حال جکی خوبه یا نه.
‫ای پدر ما...
‫که در آسمانی،
‫نام تو مقدس باد.
‫ملکوت تو بیاید.
‫اراده تو چنان که...
‫در آسمان است،
‫بر زمین نیز کرده شود.
‫نان کفاف ما را...
‫وای خدا! برش دارید!
‫وای خدا...
‫حس می کردم یه مار داره روی ستون فقراتم...
‫می خزه.
‫وسط اتاق غذاخوری، جلوی تمام اون ساکنین...
‫لباسم رو پاره کردم،
‫و روی کمرم جای پنجه بود.
‫بعد از اینکه به استیسی حمله شد،
‫با خودم گفتم: «نه دیگه، باید اینجا ‫یه جوری از خودمون محافظت کنیم».
‫«از سر و روی این اتاق، شرارت خالص می باره.»
‫شرارت خالص!
‫برای همین شروع کردم صلیب مادرم رو گردنم می انداختم
‫بعدش، 4ساعت بعد...
‫رفتیم توی اتاق تا دوباره عوضش کنیم.
‫صلیب رو کرده بود توی بدنش.
‫وای خدا.
‫بعدش، از اتاق رفتم بیرون.
‫قفسه سینه ام خون اومد. ‫یه جای زخم داشتم...
‫که روی قفسه سینه ام بود.
‫رفتیم پیش پرستار، ‫دایانا داشت کار می کرد.
‫و گفت، انگار یه نفر یه چکش یخ شکن برداشته...
‫و باهاش زده توی سینه ام.
‫این زوال عقل نبود.
‫اون زن تسخیر شده بود.
‫اون موقع، صاحب اونجا ‫چند نفر رو از اوهایو آورد...
‫تا جن گیری انجام بدن.
‫- 4مرد و 2زن. ‫- آره.
‫رفتن تو، ما اجازه نداشتیم بریم تو.
‫در رو بستن.
‫ما باید بیرون می موندیم.
‫به نام پدر و پسر...
‫و روح القدس! آمین.
‫این کار رو با نام عیسی مسیح آغاز می کنیم...
‫لعنت بهت! لعنت بهت...
‫لعنت بهت!
‫بعدش از اتاق اومدن بیرون...
‫و گفتن اهریمن بوده.
‫فقط همین رو بهمون گفتن.
‫و اینکه...
‫ما مثل سگ ترسیده بودیم.
‫یه 45دقیقه ای طول کشید...
‫تا ترسمون رو گذاشتیم کنار و ‫رفتیم یه نگاه به اون اتاق انداختیم.
‫جکی؟
‫برید بیرون.
‫برید بیرون!
‫فقط گفت: «برید بیرون».
‫بعدش مُرد.
‫اون واقعاً از روی تختش...
‫اومد روی هوا.
‫آدم سعی می کنه خودش رو قانع کنه که واقعی نیست
‫اما من اونجا بودم.
‫خیلی ترسناکه...
‫که دوباره بهش فکر می کنم.
‫احساساتم قر و قاتی شده بودن.
‫احساس می کردم راحت شدم.
‫احساس بدی داشتم...
‫که نتونستیم به جکی کمک کنیم.
‫بعد از فوتِ جکی،
‫یه نفر دیگه رو آوردیم توی اون اتاق.
‫ماریا.
‫اون حتی 2هفته هم...
‫دووم نیاورد.
‫و از یه سکته قلبیِ خیلی شدید...
‫از دنیا رفت.
‫وقتی فرستادیمش توی اتاق، ‫قلبش هیچ مشکلی نداشت.
‫بعدش بورلی اومد.
‫اون همیشه می گفت توی اون اتاق...
‫یه چیزی درست نیست.
‫اما من همیشه انکار می کردم.
‫می گفتم: «این اتاق هیچ مشکلی نداره».
‫«ما فقط خیالاتی می شیم».
‫روز بعد...
‫تمام اندام حیاتیش از کار افتادن.
‫وقتی سوند گذاشتن توی بدنش...
‫پر از چرک سبز رنگ بود.
‫کلیه هاش مشکلی نداشتن.
‫و وقتی رفتم ببینمش...
‫بهم نگاه کرد...
‫و گفت: «دیدی بهت گفتم؟»
‫بعد از جکی، دیگه نمی شد این ها هم اتفاق باشن.
‫اون می دونست که یه چیزی توی اون اتاقه.
‫و اون چیزه کشتش.
‫صاحب اونجا، اتاق رو تخته کرد...
‫تا هیچ کس دیگه نتونه وارد اون اتاق بشه.
‫آسایشگاه «کاتیجز آف جنتل بریز» ‫درهاش رو بست...
‫و یه مدت خیلی طولانی ای خالی موند.
‫حالا دوباره باز شده ‫و یه خانه سالمندانِ دیگه ست.
‫همیشه برام سئواله که اون چیزه ‫هنوزم توی اون اتاقه؟