[وی ورک روزانه 1/2میلیون دلار ضرر می کند]
‫می خوای دیوونه تر بشم؟
‫آره، حتماً. بیا همین کار رو بکنیم. ‫ یه چند دقیقه بهم مهلت بده. ‫[مرکز کهکشانی وی ورک]
‫خیلی عجله نکن.
‫- اما یه مقدار عجله کن. ‫- خیلی خب.
‫می تونی برگردی سراغ اون صحبتت ‫که مربوط به متحول کردنِ دنیا بود؟
‫مأموریت ما اینه که سطح آگاهی جهان رو بالا ببریم. ‫ختم کلام!
‫اون وقت چه طور این کار رو می کنید؟
‫سئوال خیلی خوبی بود.
‫با یه زندگی فعالانه و هدفمند.
‫با شاگرد زندگی بودن برای زندگی!
‫و با انجامِ این کارها، دیر یا زود...
‫با انجام این کارها اول خودمون رو ‫به سطوح عالی تر می رسونیم، بعدش جهان رو.
‫- جهان. ‫- اون وقت...
‫سرمایه گذارهاتون چه حسی بهش دارن؟
‫معمولاً هدف اصلی یه شرکت پول درآوردنه
‫بله. وقتی قصد این رو داشته باشی که ‫با کارهات جهان رو متحول کنی،
‫وقتی کاری که می کنی، ارزش خاصی داشته باشه،
‫موفقیت خودش به دنبالت میاد.
‫آدام، ما آماده ایم.
‫و بله، پول هم به دنبالت میاد.
‫خانم نیومن...
‫لطفاً از کادر برید بیرون.
‫حتماً پدر مفتخری هستی.
‫34شهر، 87هزار عضو.
‫فکر نمی کنم می خواستید سرمایه گذاری کنیم. ‫[شرکت سرمایه گذاری بنچمارک؛ دفترِ نیویورک]
‫خب، نه، عکس های اینستاگرامی رو دیدم...
‫که کل اعضاء داشتن برای خودشون ‫خوش می گذروندن توی مرکز مراقبتی.
‫- یا اردوگاه روزانه؟ ‫- اردوگاه تابستانی.
‫اردوگاه تابستانی. خودشه.
‫از منابعی که در اختیارشون گذاشتیم، ‫استفاده فوق العاده ای کردن،
‫همه با پول های ما دارن خوش گذرونی می کنن.
‫می خوام ببینم درست متوجه ‫ساختار این شرکت شدم یا نه.
‫زنش هم اونجا کار می کنه، درسته؟
‫یا شایدم اونجا کار نمی کنه. ‫جریان چیه؟
‫همیشه کمین کرده.
‫بهش کمک می کنه ‫تا یه سری استعدادهاش رو شکوفا کنه.
‫صحیح!
‫- داری منو مسخره می کنی؟ ‫- یه کم.
‫ما پول زیادی روی این آدم ها سرمایه گذاری کردیم.
‫گفتی نرخ سوخت سرمایه اشون چقدر بود؟
‫- امسال 400میلیون در میارن. ‫- نه، نه.
‫با من بازی نکن، بروس.
‫ازت نپرسیدم: ‫«چقدر قراره در بیارن؟»
‫دارم ازت می پرسم: ‫«چه طور می خوان خرج کنن؟»
‫نمی دونم تو دانشکده بازرگانی استنفورد ‫این ها رو بهتون درس دادن یا نه.
‫یه چیز کوچولوئه که بهش می گن سود.
‫ببین، اگه بیشتر از اونی که در میاری، ‫خرج کنی، اونوقت «سود» نمی کنی.
‫توی دانشگاه هاروارد که خیلی روی این مبحث تأکید می کردن
‫تو دانشگاه هاروارد رفتی؟ ‫قبلاً حرفی ازش نزده بودی.
‫خیلی خب، بذار شفاف سازی کنم.
‫مثلاً اگه یه دکه لیموناد فروشی داشته باشی...
‫خیلی خب، ببین، اون ها درستش می کنن.
‫اما لیموها گرون تر از لیمونادها باشن،
‫- درستش می کنن. ‫- و اصرار داشته باشی...
‫که لیمونادها رو با تخفیف، مفت بدی بره،
‫مثل وی ورک که داره عضویتش رو مفتی می ده...
‫اون ها درستش می کنن.
‫چه طور می خوان درستش کنن، بروس؟ ‫این رو بهم بگو.
‫قبلاً هم مشابه این وضعیت رو دیدیم، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫پس این دفعه چیش فرق می کنه؟
‫آدام! فرقش توی این شخصه!
‫این یارو؟
‫وقتی کل پول هایی که جمع کرده رو به باد بده، چی می شه؟
‫پول بیشتری بهش می دی؟
‫هنوز کارمون به اونجا کشیده نشده، خب؟
‫باشه.
‫سلام، این بی نظیره.
‫«آگوست» و «اولی»،
‫پدرتون مثل یه ستاره موسیقی راک می مونه.
‫خیلی ذوق زده بود که ببینیش. ‫اون قابی که برات فرستادم به دستت رسید؟
‫آره. آره. ‫اون همیشه مرد زحمتکشی بود.
‫یه تاجر کوچولو.
‫وقتی 10سالش بود، مادرش رو نشوند ‫و بهش گفت که از این به بعد...
‫- شروع می کنه به اجاره دادن. ‫- شروع می کنه به اجاره دادن. می دونم.
‫و الآن روی کاورهای مجله هاست ‫و یه زنِ معرکه داره،
‫با 4تا بچه خوشگل.
‫وقتی رسید خونه، ‫لطفاً بهش بگو چقدر بهش افتخار می کنم.
‫حتماً می گم. راستش بابا، الآن اومدش. ‫همین حالا از در اومد تو.
‫عزیزم، بیا به پدرت سلام کن.
‫مجله به دستت رسید؟
‫همین جا پیشمه.
‫به همه پرستارها نشون دادمش.
‫مطمئنم همین کار رو کردی، ‫مطمئنم همین کار رو کردی.
‫سلام.
‫خیلی خب، باید بریم شام بخوریم.
‫خب؟ پس هفته آینده، دوباره حرف می زنیم. باشه؟
‫- باشه. باشه. خداحافظ. ‫- بابا، خداحافظ.
‫- خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ. ‫- خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ.
‫- دوست ندارم خودت رو قاطی این ماجراها بکنی. ‫- اون داره تلاشش رو می کنه.
‫کافیه. کافیه. کافیه!
‫امشب کودک درونت فعال شده.
‫باید برم به کارم برسم.
‫آدام. آدام، چیکار...
‫- فردا روزِ تعطیله. ما... ‫- ببین، باید برم. شرمنده. حله؟
‫خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ.
‫تا آخر سال، 40تا مکان جدید و 185هزار مترمربع...
‫پروژه جدید باز می کنیم.
‫خاوی، الان چرا برگشتی ‫اونجوری به کانر نگاه کردی؟
‫فکر نمی کنم شدنی باشه.
‫شدنی نیست؟
‫ما تا آخر سال باید هشت تا مکان جدید باز کیم.
‫تازه این بهترین سالیه که داشتیم.
‫از سال ۱۹۸۷، شرکت استارباکس ‫به طور میانگین، دو فروشگاه در روز باز کرده.
‫آره، ولی ما استارباکس نیستیم.
‫قبول دارم، قبول دارم.
‫باید از استارباکس بزرگتر باشیم.
‫آدام. صاحب خونه ها میرن قهوه می گیرن.
‫همه ـشون که فضای کار اشتراکی نمی گیرن.
‫توی کلمبوسِ اوهایو که از این خبرا نیست.
‫می دونی، میگن اگه می خوای زمین بگیری...
‫اونا... اونا... اونا همون چیزایی رو میگن...
‫که اولش که می خواستیم ‫اولین مکانمون رو باز کنیم، می گفتن.
‫برام مهم نیست کلمبوسِ اوهایوئه یا مریخه. ‫می فهمی؟
‫وظیفۀ توئه که عملیش کنی.
‫شاید اون تابلو رو ندیدی.
‫[سختکوش های زحمتکش]
‫- دارم برات جون می کَنم. ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫در ضمن، از عروسی خواهرم اومدم بیرون ‫تا بیام اینجا.
‫برگرد همون عروسی خواهرت. ‫اینجوری به منم لطف کردی.
‫کی می خواد رئیس جدیدِ واحد اجاره باشه؟
‫دیگه امکان نداره بدتر از خاوی باشید.
‫چرا رشدِ ما...
‫سریعتر نیست؟
‫چون صاحب خونه ها فکر می کنن ‫طرح تجاریت مفت نمی ارزه.
‫داداش، ما فضای اداری اجاره می دیم.
‫چند تا لامپِ ادیسونی ‫و یه تابلوی نئونی می زنیم...
‫و جوری رفتار می کنیم ‫که انگار داریم دنیا رو متحول می کنیم.
‫واقعاً طرز فکرت همینه؟
‫تازه پول مزخرفی هم برای این کار بهمون میدی.
‫داداش، من هفت روز در هفته برات کار می کنم.
‫باید به خاطر نقشۀ توسعۀ دیوونه وارِت ‫بَه بَه و چَهچَه کنم...
‫چون صرفاً نوشیدنی مجانی بهمون میدی؟
‫- برو بابا! ‫- خاوی، خاوی، خاوی، خاوی.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫این هفته خیلی فشار روم بوده.
‫از دست دادنِ تو، برام گرون تموم میشه.
‫خب، زندگی خیلی کوتاهه، رفیق.
‫اگه بهت ۱۰ درصد اضافه حقوق بدم چی؟
‫ارزشش رو نداره.
‫اگه حقوقت رو دو برابر کنم چی؟
‫ظاهراً داری بهش فکر می کنی.
‫نظرتون چیه این گفتگو رو ‫به صرف نوشیدنی و غذا ادامه بدیم؟
‫این گوشت گاو، امروز صبح با هواپیما ‫از ژاپن رسیده.
‫خاوی، قانعت کردم که بمونی؟
‫خاوی، خاوی، بیا.
‫بیا، بیا، بیا، بیا، بیا. ‫آره، بیا. خیلی خب، بشین، بشین.
‫و اینجوری... اینجوری انجامش می دین.
‫اگه یه صاحب خونه گفت نه، ‫اجاره رو دو برابر کنید.
‫اگه فایده ای نداشت، ‫مدت زمان اجاره رو دو برابر کنید.
‫دعوتش کنید تا به صرف غذا ‫در موردش صحبت کنید.
‫هر کاری لازم بود بکنید. ‫جوری که مغزشون سوت بکشه.
‫اونا کورن!
‫و این وظیفۀ شماست تا چشماشون رو باز کنید. ‫نوش!
‫خب، واقعاً درک نمی کنم می خواید چیکار کنید.
‫- درک نمی کنید؟ ‫- خیلی خب. ‫[کلمبوسِ اوهایو]
‫- اگه اجاره رو بیشتر کنیم چی؟ ‫- چقدر بیشتر؟
‫طرح تجاریتون منو مثل سگ می ترسونه.
‫[دنور؛ کلرادو]
‫اگه مدت زمانِ اجاره رو زیاد کنیم چی؟
‫[سن دیگو؛ کالیفرنیا]
‫به به!
‫اجاره های تجاریِ معمولی پنج ساله هستن. ‫ما دَه سال رو تضمین می کنیم.
‫گرفتی ما رو؟
‫می خواید متری ۹ دلار بگیرید؟
‫اگه متری ۱۳ دلار پیشنهاد بدم چطور؟
‫میشه یه خاویارِ آسترای دیگه سفارش بدیم؟
‫رواله.
‫با آدام صحبت می کردم. ‫ما کل ساختمون رو می خوایم.
‫کل ساختمون؟ ‫مستأجرهای دیگه هم دارم!
‫اجاره ـشون رو ازشون می خریم.
‫این طرح تجاریِ جدیدته. ‫[منفیِ ۱.۸ میلیون دلار در روز]
‫یه بلایی سر خودت در میاری.
‫وای خدا. وای خدا. گندش بزنن.
‫با این روند، امسال بیشتر از ۴۰۰ میلیون ‫از دست می دیم.
‫عالیه. لزلی، ‫می دونی دیگه کی پول از دست داده؟
‫آمازون، اوبر، توئیتر، اسپاتیفای، اسنپ چت. ‫(شرکت های بزرگ)
‫- اسماشون رو شنیدی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. «فیل»!
‫یه سالاد مرغِ چینی ‫از رستوران «فرد» برام بگیر.
‫این بهای رشد سریع ـه.
‫چرا باید سریع باشه؟
‫با خلال بادوم های اضافی.
‫اینا برنامه های توسعۀ یک مرتبه ای نیستن. ‫اینا اجاره های بیست ساله ان.
‫اینجوری باید تعدیل نیرو کنیم.
‫ما که نمی خوایم کسی رو اخراج کنیم، مگه نه؟
‫برای میگل و لزلی هم سالاد بگیر.
‫با خلال بادوم های اضافی.
‫آروم باشید. آروم باشید.
‫هزینه ها رو کاهش می دیم، ‫تسهیلات رو کمتر می کنیم.
‫نان حلقوی های مجانی، آبمیوه...
‫به خاطر طالبی که بدهکار نشدیم.
‫شرمنده.
‫آدام، منظور لزلی اینه که ‫این وضعیت ثبات نداره.
‫می دونم چیکار کنم.
‫پول بیشتری لازم داریم.
‫پول بیشتری لازم داریم؟
‫نه... ولی، آدام، حرفمون این نیست.
‫همیشه پول حرف اول رو می زنه.
‫خیلی خب. «فیل».
‫آدام، تویی؟
‫آره، خودمم، عزیز دلم.
‫- آدام. ‫- آهای!
‫- چیه؟ ‫- چی شده؟
‫برای مهمونی جمع آوریِ اعانۀ ‫لباس های مبدلِ دانشگاه پوشیدمش.
‫یالا، دیر کردی. باید حاضر بشیم.
‫گندش بزنن. یادم رفت. نمی تونم. نمی تونم.
‫- نمی تونی؟ ‫- نمی تونم. نمی تونم.
‫- چی؟ ‫- باید برم بروس رو ببینم. کارِ مهمی دارم.
‫- نه، آدام. ‫- چرا.
‫آدام، نه، نه. ‫چند ماهه دارم براش برنامه ریزی می کنم.
‫من توی کمیتۀ سازماندهی هستم.
‫- بهشون ۲۵ هزارتا بده. ‫- نه، قبلاً بهشون ۲۵ هزارتا دادم.
‫اینجوری بود که تونستم ‫برم توی کمیتۀ سازماندهی.
‫پس ۵۰ هزارتا بهشون بده.
‫عزیزم، ما یه تیم هستیم.
‫- و این کار رو با هم انجام می دیم. ‫- باید برم. شرمنده. خیلی...
‫این بخشی از یه چشم اندازِ بزرگتره.
‫وحشتناک شدی! ‫خیلی خب، خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ.
‫خوش بگذره.
‫فکر کنم زیاده کاری کردیم.
‫چی...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- الیشا هستم. ‫- ربکا هستم. خیلی عالی شدی.
‫ممنون. وای، اون زنه بدجوری داره ‫چپ چپ بهت نگاه می کنه.
‫نه بیخیال، قیافه ـش همینجوریه.
‫خدا، امیدوارم بذارن زودتر بریم. ‫دارم از گرسنگی می میرم.
‫یه کم طول می کشه تا عادت کنی ‫به تنها اومدن به اینجور مراسم ها.
‫از کی استفاده کردی؟
‫- ببخشید، نمی فهمم... ‫- برای طلاق!
‫نه طلاق نگرفتم.
‫- عه، واقعاً شرمنده. نمی... ‫- نه، اشکالی نداره.
‫آخه فکر کردم توی چشمات ‫یه حسی مثل حس خودمو دیدم، ولی...
‫نه، نه، نه. ‫اتفاقاً رابطه ـمون خیلی خوبه.
‫چه خوب! خوبه، خوبه. آره.
‫آخه... طلاق ممکنه آدم رو بدجنس کنه.
‫عین اینکه دلم می خواد اون بمیره ‫ولی نمی خوام بچه هام ناراحت بشن.
‫توی وضعیت بغرنجی ام ‫و به خاطر همین، بدبخت شدم.
‫خیلی خب، ظاهراً این حرفا این روزا ‫خیلی طرفدار نداره...
‫ولی... به نظرِ من «بدبختی» یه انتخابه!
‫می دونی، احساسات منفی پیش میان، ‫شکی توش نیست،
‫ولی وقتی میان از در رد بشن،
‫می تونی با عشق ازشون بخوای ‫که وارد نشن.
‫به به!
‫به طرز عجیبی نیاز به شنیدنِ این حرفت داشتم.
‫روانشناس هستی یا...
‫نه، نه. ‫من فقط یه شاگرد جدیِ زندگی ام.
‫خوشم اومد.
‫اکثر آدما بعدش چشم غره میرن.
‫من چشم غره نرفتم. ‫الان چشم غره می بینی؟
‫یا خدا!
‫سردترش کن.
‫سردتر!
‫منفیِ ۱۴۴ سانتی گراد.
‫می خوام دوباره سرمایه بگیرم ‫و اولین فرصت رو به بنچمارک میدم.
‫- آدام. ‫- الان برامون بُرهۀ حیاتی ایه، بروس.
‫آدام، بیشتر از این بهت پول نمیدم. خب؟
‫از اینجا به بعد دیگه خودت باید ‫یه فکری براش بکنی.
‫جوری رفتار می کنی که انگار ‫داری بهمون لطف میکنی.
‫دارم بهت یه فرصت خوب میدم، بروس.
‫باید اصول اولیه رو یاد بگیری.
‫تمرین های خوبِ تجاری. ‫رشد با ثبات!
‫کی میگه رشد ما حتی ثبات هم نداره، بروس؟
‫- ای خدا! ‫- نه، نه، نه. یه دقیقه دیگه!
‫ببین، اعداد و ارقام رو دیدم. ‫می دونم داری چیکار می کنی.
‫داری «بلیتزاسکیلینگ» می کنی، خب؟ ‫(رشد سریع)
‫اینکه سهام بازار رو به هر قیمتی شده بخری ‫که روشِ گردوندنِ کسب و کار نیست.
‫توی اقتصادِ جدید، ‫دقیقاً همینجوری کسب و کار رو می گردونی.
‫همه جام بی حس شده.
‫این یعنی داره جواب میده.
‫کمرت چطوره؟
‫فرقی نکرده.
‫آدام... روی چیزی که در پیشِ رو داری تمرکز کن.
‫ما توی بنچمارک، ‫خودمون رو صرفاً به دیدِ پول نمی بینیم.
‫دوست داریم به این دید به خودمون نگاه کنیم ‫که داریم مشارکت می کنیم.
‫توی تجربه ها، انضباط مالی، ‫حتی شاید یه کم مشاوره.
‫ما تماشاچی نیستیم. ‫رشد سریع نمی کنیم.
‫ما که شرکتِ «سافت بانک» نیستیم.
‫به حرفایی که زدم فکر کن.
‫حتماً فکر می کنم، بروس. ‫حتماً فکر می کنم.
‫- الو؟ ‫- دیمین.
‫با «ماسایوشی سان» توی سافت بانک ‫برام یه جلسه بذار.
‫گفتی «ساف»؟ ‫«ساف بانک»؟ همین کلمه؟
‫سافـــت! ـت! ـت! ـت!
‫چطور «سافت بانک» رو نمی شناسی؟
‫- سلام آدام. چه خبرا؟ ‫- «فیل»، یه هواپیما برای توکیو برام بگیر.
‫آدام، الان اینستاگرام ماسایوشی رو چک کردم.
‫- اون توکیو نیست، هِنده. ‫- چی؟ هند؟
‫- آره، هند. برای «استارتاپ ایندیا». ‫- استارتاپ ایندیا؟
‫برام یه دعوتنامه و نوبت سخنرانی بگیر.
‫کنفرانس داره همین الان برگزار میشه. ‫برنامه ـش از قبل مشخص شده.
‫بهش بگو مدیر عاملِ مؤسس شرکتی که ‫بیشترین سرعت رشد رو داره...
‫با ۱۴ تریلیون دارایی...
‫حاضره بیاد توی کنفرانس مزخرفشون صحبت کنه.
‫- در ضمن «فیل»... ‫- بله؟
‫هر چی می تونی در مورد ‫ماسایوشی سان برام پیدا کن.
‫کجا به دنیا اومده، چطور بزرگ شده، ‫اطلاعات زندگی نامه ای.
‫هر چی و همه چی! ‫می فهمی؟
‫حالا جفتتون گوش کنید چی می گم. ‫فوراً برام یه هواپیما به هند بگیرید.
‫کجای هِند؟
‫نمی دونم کجای هِند. ‫یه فکری براش بکنید.
‫«آین رند». (رمان نویس) ‫ولی مگه کلی نوشته های ضد فمینیستی نداره؟
‫نه بابا، بیخیال.
‫می دونی، به نظرم ملت عاشق این هستن ‫که از زنان قدرتمند متنفر باشن.
‫بیراه نمیگی.
‫واقعاً شرمنده. شوهرم بهم زنگ زده. ‫اشکالی نداره جواب بدم؟
‫- نه، نه. جواب بده. ‫- میشه یه لحظه... ممنونم.
‫سلام عشقم.
‫نه، نرفتیم. مأمور آتش نشانی اومده بود ‫و گفت نمیشه. خیلی...
‫- صبر کن ببینم، چی؟ ‫- گفتم دارم میرم هند.
‫فقط برای چند روز. ‫الان توی ماشینم و دارم میرم فرودگاه.
‫نیاز به سرمایه داریم.
‫یه سرمایه گذار اونجا بود. ‫از اون مهم هاش!
‫خیلی عالیه، عشقم.
‫نه، فوق العاده...
‫خیلی خب، خیلی خب، آدام، ولی...
‫یادت باشه، مهم اعداد و ارقام نیست. ‫مهم هدفمونه.
‫- باشه، دوستت دارم، عزیزم. ‫- به خاطر همینه که وی ورک هدفمنده.
‫الو؟
‫خیلی خب.
‫خیلی خب. منم دوستت دارم.
‫شرمنده. ممنونم.
‫اتفاقات خیلی هیجان انگیزی توی وی ورک ‫داره برای آدام می افته.
‫خب، وقتی تو رو داره، ‫برام جای تعجبی نداره.
‫لطف داری.
‫نه، جدی میگم. خیلی خوش شانسه.
‫خدا! حتماً خیلی فرق می کنه که آدم ‫یه شریک زندگیِ حمایت کننده داشته باشه.
‫مارک که همچین کاری ازش برنمی اومد.
‫ظاهراً خودشو تسلیم تاریکی های درونش کرده.
‫خودشو تسلیمِ دستیارش، «سیسی» کرده. ‫(عاشقش شده)
‫دیگه نمی خوام در موردش صحبت کنم.
‫کمکم کن.
‫یه کتاب می شناسم که در مورد ‫رهایی از تاریکی های درونه.
‫کثافت های عوضی. ‫اون یه کثافت عوضیه.
‫- اون کتاب رو لازم دارم. ‫- خیلی خب، اسمش «اقیانوس های فضل» ـه.
‫- اقیانوس های فضل. ‫- خیلی خوبه.
‫[ماسایوشی سان: شخص کاملاً غریبه ‫حالا به بزرگترین آشنای فناوری تبدیل شد]
‫«فیل»، برای استارتاپ ایندیا، یه همراه می خوام.
‫[ربکا نیومن]
‫[ربکا نیومن با گوئینت پالترو ‫چه نسبتی دارد؟]
‫[ربکا پالترو چه زمان با آدام نیومن آشنا شد؟]
‫[الیشا کِنِدی]
‫[داغ ترین خبر در بازارِ آبمیوۀ فشرده شده ‫با سرما الیشا کِنِدی و دستاوردهای او است]
‫[شرکت به شدت خوبِ آبمیوۀ الیشا کِنِدی]
‫[چگونه الیشا کِنِدی امپراتوری آبمیوه ساخت... ‫و در حین انجامش، فوق العاده به نظر می آمد]
‫اینگرید.
‫فردا «هارلو مون» رو خودم می برم مدرسه.
‫من کارِ اشتباهی کردم؟
‫خب، عزیزم. روز فوق العاده ای داشته باشی. ‫خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫روز محشری داشته باشی. ‫برو کلی چیز یاد بگیر. دوستت دارم.
‫ربکا.
‫الیشا؟ سلام.
‫هیچوقت موقعِ رسوندنِ بچه هامون ‫همدیگه رو نمی بینیم. اونوقت الان؟
‫- آره واقعاً. لابد کارِ کائنات ـه. ‫- آره!
‫حالا که حرفش شد، نصفِ اقیانوس فضل رو خوندم.
‫- وای خدا، عاشقش شدم. ‫- دوستش داشتی؟
‫خیلی خوبه، مگه نه؟ ‫بعدش باید الهۀ درونی رو بخونی.
‫یه لحظه صبر کن. چی بود؟
‫- الهۀ درونی. ‫- الهۀ...
‫- مغزت سوت می کشه! ‫- الان دیگه گوروی خودمو دارم. ‫(گورو: استاد یوگا و مذهب بودا)
‫ممنونم.
‫ربکا. اون لباس یشمیه رو گرفتم.
‫الان توی کیفمه.
‫- خیلی عالیه، نیکول. ‫- به گوئینت بگو.
‫باشه.
‫- چیزی نیست. تازه یه لباس جدید خریده. ‫- چی خریده؟
‫یه لباس خیلی گرون قیمته ‫که یه طرح تخم مرغ روش داره.
‫خب، یه جور نماد قدرت و اراده ـست.
‫اونوقت ازت می خواد به گوئینت پالترو ‫در موردش بگی؟
‫گوئینت دختر عمومه ‫و اونا همدیگه رو از مدرسه می شناسن.
‫عالیه! می تونه منتظر بمونه تا دوباره دور همدیگه ‫جمع بشن و خودش به گوئینت پالترو بگه.
‫می خوای بریم یه چایی بخوریم؟
‫- آره، ولی باید برم به کارم برسم. ‫- حتماً. درک می کنم.
‫ولی شاید... ‫امشب بتونیم یه نوشیدنی ای بخوریم؟
‫من وقتم بازه.
‫[بمبئی]
‫بعد از جمع آوری سِری دوم اعانۀ ‫۳۶ میلیون دلاری ارزش گذاری پس از سرمایه گذاری...
‫صخره های مرجانی سرتاسر دنیا ‫برای زنده موندن در تقلا هستن.
‫تکنولوژی حق امتیازدارمون...
‫در عرض چندین ماه...
‫ابزار کنترلِ ابرهای بومیِ مقیاس پذیر. ‫(ابر یا فضای ذخیره سازیِ «کلاود)
‫- «س» - «ا» - «ا» - «س». ‫(مخفف ساس یا نرم افزار خدماتی)
‫نرم افزار خدماتی.
‫- بابا! ‫- آدام! سلام.
‫سلام، سلام، سلام.
‫خوشحالم می بینمت.
‫خیلی عالیه.
‫خیلی خوشم میاد ورود نمایشی داشته باشم.
‫گوش کن، خیلی ذوق زده ام که دعوتم کردی. ‫جدی میگم.
‫بریم یه چیزی بخوریم. باشه؟
‫- خیلی خب. ‫- بریم یه چی بخوریم.
‫باورت نمیشه اتاقم چه جوریه.
‫یه پیانو مخصوصِ خودم دارم با یه سرخدمتکارِ ‫شخصی که لباس هام رو از چمدون در آورد.
‫نوشیدنی های توی آشپزخونه هم کم نیستن. ‫اندازۀ یخچالی که توی خونه دارم هستن.
‫اون اتاق، چیزی نیست.
‫یه تور شخصی توی تاج محل برات گرفتم.
‫خب، چیزی که از همه بیشتر براش هیجان زده ام، ‫اینه که سخنرانی پسرم رو می شنوم.
‫خانم ها و آقایون، مدیرعاملِ مؤسسِ وی ورک،
‫آقای آدام نیومن.
‫وقتی هفت سالَم بود، ‫پدر و مادرم طلاق گرفتن.
‫طبیعتاً خیلی داغون شده بودم.
‫من و خواهرم پیش مادرم زندگی می کردیم. ‫قبل از هیجده سالگیم، سیزده بار جابجا شدیم.
‫سیزده بار!
‫این یعنی سیزده تا مدرسۀ جدید، سیزده تا ‫روزهای اولِ وحشتناک، سیزده روز اثاث کِشی...
‫در حالیکه می دونستم ‫باید دوباره از نو شروع کنم.
‫دوست های جدید، قوانین جدید، زورگوهای جدید.
‫بابام خیلی پیشمون نبود.
‫کف گیرمون به ته خورده بود ‫و خیلی نگرانِ مسائل مالیمون بودم،
‫وقتی دَه ساله بودم ‫شروع کردم به دادنِ اجارۀ مادرم.
‫بالاخره توی مزرعۀ اشتراکی مستقر شدیم.
‫و باید بگم...
‫اونجا اولین جایی بود که واقعاً حس کردم ‫بهش تعلق دارم.
‫همۀ بچه ها توی یه خوابگاه ‫با هم زندگی می کردن.
‫همه ـمون توی یه کافه تریا غذا می خوردیم،
‫و برای اولین بار در زندگیم، ‫حس کردم بخشی از یه مجموعه هستم.
‫وقتی توی دهۀ بیست سالگیم ‫رفتم نیویورک زندگی کنم...
‫تجربه ام کاملاً برعکس اونجا بود.
‫حس می کردم اومدم دلگیرترین مکان توی دنیا.
‫این همه آدم انقدر نزدیک به هم ‫زندگی می کردن...
‫ولی کاملاً مجزا بودن.
‫جدا و منفصل.
‫پیش خودم گفتم: ‫«حتماً یه راه دیگه ای هم داره.»
‫وی ورک یه شرکت اجارۀ میز کار نیست.
‫حتی یه شرکت فضای کار اشتراکی هم نیست.
‫وی ورک یک انقلابـه، یک اجتماع.
‫و راست شـو بخواین،
‫دقیقاً همون چیزیـه که ‫من تمام عمرم دنبالش بودم.
‫واقعاً ماجراجوییِ بی نظیریـه.
‫من با آدم های جدیدی ارتباط برقرار کردم ‫و روابط گذشته ام رو درست کردم.
‫اتفاقاً پدرم امروز به اینجا اومده.
‫ما الان.. از همیشه صمیمی تریم.
‫بابا، دست تکون بده.
‫دست تکون بده، بابا. ‫دست تکون بده.
‫آره. آره.
‫ما مأموریت داریم که ‫به تنهایی پایان بدیم.
‫بذارید راهش رو بهتون بگم.
‫مطمئنم که یادمـه ‫یکی دوباری تو بچگیت خندیدی.
‫تو تقصیری نداری بابا، باشه؟
‫به عقیدۀ من زجر کشیدن انتخاب خود آدمـه.
‫پس برای چی منو کشوندی اینجا ‫که این چیزا رو بشنوم؟
‫یا همش نمایش بود؟
‫مسئله اصلاً تو نبودی.
‫ببخشید.
‫آقای نیومن.
‫سخنرانی تون خیلی رو من تأثیر گذاشت.
‫نظر لطف تونـه.
‫ماسایوشی سان هستم.
‫بنده هم آدام. آدام نیومن.
‫آدام. نظرت راجع به وضعیت رشدتون چیه؟
‫رشدمون؟ راضی کننده نیست.
‫ما الان باید ۳ برابر ‫از آمازون گنده تر باشیم.
‫خوبه.
‫لحظه ای که فکر کنی به موفقیت رسیدی، ‫رشد متوقف میشه.
‫اما آمازون یه شرکت فناوری ـه.
‫خرج و مخارج کمی داره، ‫و پتانسیلش برای توسعه بی نهایتـه.
‫پتانسیلِ توسعۀ وی ورک هم بی نهایتـه.
‫یه شرکت اجارۀ فضای کار اشتراکی ‫چطور یه شرکت «فناوری»ـه؟
‫بیاید از وی ورک دیدن کنید ‫تا بهتون نشون بدم.
‫دفعۀ بعد که اومدم نیویورک، حتماً.
‫عالی. خوشحال شدم.
‫افتخاری بود.
‫- این کی بود؟ ‫- یکی از مخاطب هام.
‫این مَردها اول کار خیلی می خوانت، نه؟
‫انگار بهت احتیاج دارن. ‫خیلی هیجان انگیزه.
‫- ولی تهش ناامیدت می کنن. ‫- همیشه این طوری نیست. بس کن.
‫ببین، بهت گفته بودم که ‫طلاق خیلی بدجنسم کرده.
‫و عصبانی. و بله، گوش تلخ.
‫یه نَمه گوش تلخ.
‫چه غم انگیز.
‫ببخشید. غم انگیزه دیگه.
‫آره، بخاطر اینکه تو هنوز ‫به عشق اعتقاد داری.
‫نه، بخاطر اینکه تو زنِ باهوش
‫و زیبا و بامحبتی هستی.
‫و من خوب می دونم.
‫تو به هر چی و هر کسی ‫که می خوای می رسی.
‫تو یه ابر نو اختری.
‫صبح بخیر، فیل. ‫اون حالش...؟ باشه. خوبه.
‫«ساس»؟ ساس دیگه چیه؟
‫مخففِ «نرم افزار خدماتی»ـه.
‫فضای خدماتی.
‫باور کن «نرم افزار»ـه ها.
‫و از الان به بعد «فضا»ـست.
‫چرخش ما به سمت تکنولوژیـه.
‫صندوق سرمایه گذاری «ویژنِ» ماسا ‫رو شرکت های فناوری سرمایه گذاری می کنه.
‫ببینم.. ماسایوشی سان ‫می خواد روی ما سرمایه گذاری کنه؟
‫هنوز نه. ولی می کنه.
‫سوزان، می خوام چندتا مهندس استخدام کنی.
‫مهندسِ چی؟
‫همه چی.
‫[منفیِ ۱.۹ میلیون دلار در روز]
‫آدام، تو قرار بود برامون بودجه بگیری.
‫بعد الان داری میگی بیشتر خرج کنیم؟
‫میگل، برای رشد باید خرج کرد. ‫برای رشد باید خرج کرد.
‫می فهمی؟ ‫الان وقتِ فکرهای کوچیک نیست.
‫لحظه ای که فکر کنی به موفقیت رسیدی، ‫رشد متوقف میشه.
‫آدام، تو وقتی منو استخدام کردی،
‫ازم خواستی که بیام آینده رو باهات بسازم.
‫ببخشید، ولی این طوری آینده رو نمی سازن.
‫خب لزلی، این آیندۀ وی ورک ـه.
‫اگر متوجه نیستی، می تونی بری.
‫سوزان، مهندس.
‫خب. خب. دیمین!
‫دیمین!
‫- دیمین! ‫- بله؟
‫به روزنامۀ وایرد پیشنهاد بده بیان ‫یه گزارش اختصاصی از آزمایشگاه های وی ورک تهیه کنن.
‫- باشه؟ ‫- چشم.
‫آدام، آزمایشگاه های وی ورک دیگه چیه؟
‫[آزمایشگاه های وی ورک ‫شبیه به آینده هستند.]
‫[وی ورک چگونه در حال ‫ایجاد تحول در فضای کار است]
‫[تماس ناشناس]
‫- بله؟ ‫- من اومدم نیویورک.
‫یه ربع دیگه می رسم دفترت.
‫عالیه. عالی. بزودی می بینمت.
‫می بینمت بزودی، ماسا.
‫فیل!
‫توجه! همه توجه کنید!
‫تورِ فوق العاده مهمی در پیش داریم.
‫و باید بهش کمک کنیم که...
‫این انرژی خاص وی ورک رو حس کنه.
‫این روحیۀ خاص خودمون رو.
‫و هر کدوم تون هم ۱۰۰ سهم ‫هدیه می گیرین، خب؟
‫خیله خب، باید جای چندتاتون ‫رو تغییر بدم، پس توجه داشته باشین.
‫تو تو تو. اسمت چیه؟
‫برایان.
‫- چی؟ ‫- برایان.
‫برایان؟ برایان، خب... ‫تو کدوم بخش کار می کنی؟
‫من اصلاً اینجا کار نمی کنم.
‫- فیل. ‫- بله؟
‫ایشون از الان کارمند ماست.
‫- سلام برایان. ‫- بشین اینجا.
‫- باشه. ‫- بشین.
‫شما، بایستین لطفاً.
‫و بخندین.
‫خنده از ته دل. ‫از ته وجودتون.
‫فیل.
‫و شما دوتا هم می تونین یه زوج باشین.
‫نامزدین؟
‫نامزد کنید. زوج خوبی می شین.
‫حس عاشقی تون رو ببینم.
‫و همه لطفاً به من گوش بدن. ‫تور خیلی مهمی داریم.
‫و می خوایم این فضا رو با انرژی ‫و حس همدردی شاداب کنیم.
‫هر کاری دوست دارین انجام بدین.
‫- فیل، وقت رو بگو. ‫- سه دقیقه مونده.
‫می خوام یه نفر برقصه.
‫انرژی مضاعف. عشق، شور، خلاقیت.
‫فوتبال دستی. برنده ۱۰۰ سهم دیگه ‫هدیه می گیره.
‫ولی لطفاً، اسم شما چی بود؟
‫- هالی. ‫- هالی، لطفاً بیا با من.
‫منشی اش زنگ زد. مجبور شده ‫ملاقات رو عقب بندازه.
‫اینجا چه انرژی خوبی داره.
‫[منفیِ ۲.۱ میلیون دلار در روز]
‫می خوای ببینیش؟
‫آره. آره.
‫چی؟
‫همینم می تونم یه کاریش کنم.
‫چی جواب بدم؟
‫«خط جدیده. شما؟»
‫چرت نگو.
‫اعداد و ارقام تعریفی ندارن، بچه ها.
‫می بینید؟ هیچ جادو جنبلی تو حسابداری ‫نمی تونه اینو درستش کنه.
‫نمی تونید بیشتر کرایه بگیرید، ‫یا ازمون برای اجارۀ بلندمدت تعهد بگیرید...
‫- تخفیف مخصوص اعضا هم هست. ‫- دقیقاً.
‫تا شب هم اگه همین جا بشینیم ‫حساب ها تغییری نمی کنن.
‫باید با آدام صحبت کنی.
‫شاید بد نباشه یه دور دیگه ‫حساب ها رو مرور کنیم.
‫حساب ها عوض نمیشن. ‫این کارها فایده نداره.
‫میگل، ما.. باید یه کاری کنیم.
‫آره، ولی برای رشد باید خرج کرد.
‫این که نشد برنامه. ‫این بیشتر یه نوشتۀ پشت وانتی ـه.
‫آره، خب ما... ‫قرار نیست رشدمون رو متوقف کنیم و...
‫داری چه غلطی می کنی؟
‫اگر تصویری بهتر یاد می گیری، ‫فکر کنم این بهتر روشنت کنه.
‫باشه. خب یکی یه پلنی بده بچه ها.
‫یالا دیگه. ما داریم هزاران دلار ‫خرجِ خدمات شما می کنیم، پس...
‫ایده بدین دیگه.
‫والا این وظیفۀ ما نیست.
‫تعدیل نیرو.
‫خفه بمیر، متیو.
‫ببخشید که احساسات ظریف تون ‫رو جریحه دار کردم،
‫ولی این آقا اگه می ترسه با ‫همتای بنیانگذار خودش صحبت کنه...
‫خفه بمیر، متیو.
‫و ما هم همینطوری ‫مثل دیوونه ها خرج کنیم،
‫دیگه چاره ای برامون نمی مونه.
‫در نتیجه.. تعدیل نیرو.
‫کسی تعدیل نمیشه.
‫اگه آدام این حرفـو از دهنت می شنید، ‫حتماً اخراجت می کرد.
‫خب یه ایده ای بدین.
‫۴۵۰۰ متر مربع، وسط بلوار هالیوود...
‫ماسا داره میاد.
‫فضا رو شاداب کنید!
‫برید تو جایگاه خودتون. ‫جاهایی که قبلاً نشون تون دادم.
‫«فضا رو شاداب کنید» یعنی این.
‫دوباره عقب انداخت.
‫سلام.
‫روزت چطور گذشت؟
‫هزینۀ ساختِ آرلینگتون، ۴.۹ میلیون. ‫ساخت دنور، ۶.۳ میلیون.
‫ساخت سن دیگو، ۸.۲ میلیون.
‫- هزینۀ عضوگیری برای آرلینگتون... ‫- چقدر وقت داریم؟
‫خب، احتمالاً... ‫نظر تو چیه، جان؟ من فکر کنم...
‫بسپرید به خودم، نوابغ.
‫ما داریم از خونریزی می میریم،
‫و فوراً به یه تزریق مالی نیاز داریم، ‫و گرنه ایست قلبی می کنیم.
‫یا می تونیم یه دست مون رو قطع کنیم.
‫چقدر وقت داریم؟
‫فقط بگین چند سال و چند فصل.
‫چند سال نیست، میگل. ‫فقط.. چند ماه مونده.
‫[ماسا]
‫فضا رو شاداب کنید! ‫فضا رو شاداب کنید!
‫آدام باید صحبت کنیم. ‫[منفیِ ۲.۴ میلیون دلار در روز]
‫آدام، قبلاً صحبت کرده بودیم ‫که ممکنه همچین روزی برسه،
‫و به نظر... الان اون روز شده. خب...
‫آدام، الان زمان حیاتی ای برای شرکت مونـه.
‫دوتا راه داری. ‫یک، بلافاصله ۱۲ تا از شعب مون رو تعطیل کنی.
‫شدنی نیست.
‫دو، تمام مراکز غیر ضروری رو تعطیل کنی.
‫از جمله همین آزمایشگاه های وی ورک.
‫اصلا و ابدا.
‫خب، همین دوتا راه رو بیشتر نداری.
‫- ریچارد... ‫- خیلی لوسش کردی، بروس.
‫همین دوتا راه رو بیشتر نداری. تمام.
‫- سلام. به وی ورک خوش اومدین. ‫- سلام ربکا.
‫خدای من. چه خوشگل شدی.
‫چقدر خوشحالم که بالأخره اینجا رو می بینم.
‫خوبه. خب می خواستم ‫سریع اینجا رو نشونت بدم...
‫- آره، خواهش می کنم. ‫- بعد می ریم پیش شازده کوچولو.
‫این؟ این مردک می خواد ‫راه حل جلوی من بذاره
‫اونم توی اتاق کنفرانس خودم ‫توی شرکت ما؟
‫جنابعالی می خوای گزینه پیش روی من بذاری؟
‫وضعیت الان همینه، بله.
‫- ببین چی میگم. ‫- آدام، ببین منو.
‫چهار ماه از راه اندازیِ ایندیا می گذره.
‫ماسا نمیاد دیگه.
‫عجب شرکتی دارین.
‫راستش منو یادِ روزهای اول ‫شرکت خودم می ندازه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫خوشحالم اینو می شنوم.
‫و این هم از آدام.
‫سلام. ببخشید مزاحم می شیم.
‫- سلام عشق من. ‫- عزیزم!
‫سلام. می خواستم دوستم رو ‫بهت معرفی کنم.
‫- الیشا کندی. خدایا. ‫- بله.
‫- بدجوری طرفدار کمپانی تونم، خانم کندی. ‫- وای.
‫اصلاً می دونید ما با چندتا ‫مسئول گزینش صحبت کردیم
‫که شما رو بکشونیم اینجا؟
‫حضور شما تو شرکت مون رو ‫به کدوم معجزه مدیونیم؟
‫خب آدام، این همون دوست جدیدم ‫الیشاست که برات می گفتم.
‫اومده منو ببینه. ‫و خب منم داشتم اینجاها رو بهش...
‫آهان. درسته. ‫اومدن همسر جادویی منو ببینن.
‫بله. درسته.
‫ولی حالا که تشریف آوردین، ‫نمیشه حسش نکرد، مگه نه؟
‫- یه خرده. فقط یه خرده. ‫- بیشتر از یه خرده ست.
‫- عالیه. واقعاً محشره. ‫- باشه عالی. بله همینطوره.
‫ولی همونطور که به تمام اون ‫مسئول های گزینش گفتم،
‫من تو شرکت خودم مشغول به کارم.
‫که خیلی هم شرکت موفقیـه. ‫شاید تو باید به اون پیشنهاد کاری بدی.
‫ولی من که پیشنهاد کاری ندادم.
‫خب، پس... از من چی می خواین؟
‫شما احساس تنهایی نمی کنید؟
‫- ببخشید. آدام... ‫- جان؟
‫هیچی، فقط میگم احساس تنهایی می کنید یا نه.
‫- آدام... ‫- نه نه نه. یه سؤال ساده ست.
‫همه حس تنهایی می کنن. ‫تو دنیای تنهایی زندگی می کنیم.
‫موافقم. منم همین حس رو دارم.
‫و واسه همینه که ‫نمی خوام بهت پیشنهاد کاری بدم.
‫می خوام مأموریتی بهت پیشنهاد بدم ‫که با میلیاردها نفر ارتباط برقرار کنی،
‫و اجتماع جهانی ای بسازی که ‫برای مردم سراسر جهان
‫شادی و خلاقیت به ارمغان بیاره. ‫متوجهی؟
‫و تازه از تنهاییِ این دنیا هم بکاهه.
‫همین الان و همین جا.
‫بهترین و بدترین ویژگی همسرم اینه که ‫هیچوقت جواب «نه» قبول نمی کنه.
‫و هنوزم «نه» نشنیدم.
‫نباید اول با هیئت مدیره تون مطرحش کنید؟
‫هیئت مدیره خود منم.
‫- بهش فکر می کنم. ‫- ایول.
‫ما دیگه باید بریم. ‫رستوران رزرو کردیم.
‫حرف های آدام جدیه؟
‫اگر نبود که من باهاش نبودم.
‫خب کجا بودیم؟ ‫شما داشتید گزینه هام رو بهم می گفتید.
‫2تا گزینه جلوی روم گذاشتین.
‫من گزینه سوم رو انتخاب می کنم.
‫من الآن اخراج شدم.
‫منم همین طور.
‫برای رفقام و «فاگیِ» قورباغه شکرگزارم.
‫- باریکلا. ‫- و من هم برای الیشا کندی شکرگزارم.
‫استخدامش کردم. آره.
‫- عه، به من نگفت. ‫- آره. آره. خوبه، نه؟ آره.
‫- خب... آره. ‫- چه... عجب.
‫به من گفت سرکار درگیره.
‫نگفت می خواد از شرکتش استعفاء بده ‫و بیاد وی ورک. خیلی محشره
‫اون گفت عشقِ تو به شرکت مون ‫از دلایل اصلی این بود که
‫حاضر به این تغییر شد، ‫برای همین ازت ممنونم.
‫می خوام «مدیر ارشد برند» بکنمش.
‫آره. آره.
‫بابا، مامان نگفت برای چی شکرگزاره.
‫ریوکا، خواهش می کنم تو هم بگو ‫برای چه چیزی شکرگزاری؟
‫دارم از گشنگی می میرم.
‫شما لطفاً شروع کنید. ‫من اشتهام کور شد.
‫- من 1روز در هفته می تونم گوشت بخورم. ‫- می دونم.
‫1روز در هفته.
‫دست خودم نیست که دیدنِ تو ‫موقع خوردن ترس یه حیوون، حالم رو خراب می کنه.
‫مرغه بابا، باشه؟ مرغه دیگه. ‫ترس نداره که.
‫یه موجود زنده ست دیگه. موجودات زنده...
‫- هیچ ترسی نداره. ‫- احساس ترس و ناتوانی می کنن.
‫همه موجودات زنده احساس ترس و عجز دارن.
‫گاهی آدم ها این رو فراموش می کنن. ‫من رو لطفاً ببخشید.
‫اما... نگفتی برای چی شکرگزاری که.
‫هیس! بیا اینو بگیر.
‫به مادرت نگی.
‫باشه.
‫خب. نوش جونت.
‫سلام. شما با الیشا کندی تماس گرفتید. ‫من فعلاً نمی تونم جوابتون رو بدم...
‫پیتزا هم برات می گیرم.
‫- نه بابا. ‫- چرا عزیزم.
‫[منفی 2/3میلیون دلار در روز]
‫[منفی 2/4میلیون دلار در روز]
‫ماسا اومده.
‫- الآن؟ ‫- آره الآن!
‫ماسا. ماسا. ممنون که وقت گذاشتی. ‫چقدر وقت داری؟
‫12دقیقه.
‫12دقیقه. بی صبرانه مشتاقم که ‫آینده کار کردن رو بهت نشون بدم.
‫بیا. بیا. خیلی خوشحالم که اومدی.
‫من اسمش رو گذاشتم «فضای خدماتی.»
‫ما داریم سیستم های اطلاعاتی می سازیم ‫برای وصل کردن اجتماع های دور دنیا به هم...
‫تو کفش نمی پوشی؟
‫نه.
‫تو دیوونه ای.
‫بیا با من.
‫ما الآن 23هزار متر مربع ‫فضای وی ورک داریم...
‫نمی خوام گزارشت رو ببینم.
‫من دنبال شرکت نیستم.
‫دنبال مؤسس می گردم.
‫من فرزند 2تا مهاجر کره ایی هستم که ‫تو یه منطقه کوچیک از ژاپن به دنیا اومدم.
‫فامیلیمون رو ژاپنی کردیم، ‫اما تأثیری نداشت.
‫همه می دونستن ما بیگانه ایم.
16ساله که شدم، ‫اومدم آمریکا زندگی کنم،
‫و بازم فرقی نکرد.
‫من تو زندگیم با تبعیض شدیدی روبرو شدم...
‫و همین طور با تنهایی شدیدی.
‫اما خودت تمام این ها رو می دونی.
‫برای همین تو استارتاپ ایندیا ‫اون طوری سخنرانی کردی.
‫خب من...
‫وقتی به مانع می خوری، ‫زانوی غم بغل نکن.
‫چون رشد و فرصت به وجود میاره.
‫ریوکا، برای چی نشستی تو تاریکی؟
‫می خواستم قبل اینکه ‫بری سیگار بکشی، ببینمت.
‫تو قرار اولمون...
‫کلی زنگ خطر حس کردم.
‫تو منو دیدی.
‫اون طرف میز رو نگاه کردی ‫و منو دیدی، درسته؟
‫الیشا ازم پرسید تو حرف هات جدیه یا نه.
‫منم بهش گفتم آره.
‫ولی بهش نگفتم چند شب ‫رو تنها گذروندم،
‫و دائم به این فکر می کردم ‫که نکنه تو ساخته تخیلمی.
‫تو کجایی؟
‫آخه اینجا که نیستی.
‫تو زندگی منی.
‫این خانواده زندگی منه، ‫و ما زندگی توییم. می فهمی؟
‫هیچ چیزی مهمتر از ما نیست.
‫می فهمم. آره می فهمم.
‫و پیشت هستم.
‫
‫چرا نگاهم نمی کنی؟
‫چرا باهام صحبت نمی کنی؟ ‫چرا بهم محبت نمی کنی؟
‫- چرا به بچه هات نگاه نمی ‎کنی؟ ‫- ریوکا. ریوکا. خواهش می کنم.
‫- گوش کن. گوش بده، بذار توضیح بدم. ‫- نمی تونم آدام. نمی تونم.
‫- نگاه کن. ببین. ‫- نه، نمی خوام.
‫- خواهش می کنم. نگاه کن. ‫- چیه؟ این چیه؟
‫سرمایه گذاری ماسا توی وی ورکه.
‫و ما.
‫شکوفاش کردم.
‫[4 میلیارد و 400میلیون دلار]